System reklamy Test



Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

SŁUCHAJ
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
Teoria Chaosu

Teoria Chaosu

Odcinek: Teoria Chaosu Live 2011-09-16
9-11 - fakty i mity

Streszczenie odcinka

Audycja poświęcona jest alternatywnym interpretacjom zamachów z 11 września 2001 roku. Prowadzący zestawia oficjalną wersję wydarzeń — porwanie czterech samolotów przez 19 terrorystów, uderzenie dwóch maszyn w wieże World Trade Center, atak na Pentagon oraz rozbicie czwartego samolotu w Pensylwanii — z szeregiem pytań i hipotez podważających ustalenia władz Stanów Zjednoczonych. Zastrzega przy tym, że nie przedstawia dowiedzionego wyjaśnienia, lecz omawia teorie spiskowe i wskazuje elementy, które jego zdaniem wymagają ponownego zbadania. Pierwszy wątek dotyczy sposobu zawalenia się wież WTC. Rozmówcy zwracają uwagę na widoczne na nagraniach eksplozje pojawiające się przed zapadaniem kolejnych pięter oraz na podobieństwo przebiegu katastrofy do kontrolowanego wyburzenia. Pada sugestia, że w budynkach mogły znajdować się wcześniej umieszczone ładunki, ewentualnie że w samolotach przewożono dodatkowe materiały wybuchowe lub tajną broń. Prowadzący przywołuje informacje o stopionych fragmentach stalowej konstrukcji i śladach termitu, a także hipotezę wykorzystania nanotermitu. Podkreśla, że oficjalne wyjaśnienia wykluczały użycie takich substancji, podczas gdy niezależni badacze mieli odnajdywać ich pozostałości w materiale z miejsca katastrofy. W tym kontekście wymienieni zostają Steven Jones i Judy Wood, przedstawiani jako naukowcy i specjaliści, którzy kwestionowali oficjalne wyjaśnienia. Prowadzący omawia również działalność organizacji Architects and Engineers for 9/11 Truth oraz Pilots for 9/11 Truth. Pierwsza z nich miała skupiać architektów, inżynierów i pracowników naukowych przekonanych, że wyjaśnienie wydarzeń z 11 września jest niewiarygodne, druga zaś pilotów, kontrolerów ruchu lotniczego i innych specjalistów związanych z lotnictwem. Ich istnienie ma być argumentem przeciwko przedstawianiu wszystkich krytyków oficjalnej wersji jako niekompetentnych lub nieracjonalnych. Kolejne zastrzeżenia dotyczą materiału dowodowego. Prowadzący twierdzi, że amerykańska National Transportation Safety Board nie przeprowadziła ekspertyzy, która jednoznacznie potwierdzałaby przynależność szczątków do czterech porwanych samolotów. Zastanawia się również nad brakiem czarnych skrzynek z maszyn, które uderzyły w wieże WTC, choć przyznaje, że bez specjalistycznej wiedzy trudno ocenić, czy rejestratory mogły przetrwać katastrofę i zawalenie budynków. Wskazuje też na szybkość zawalenia się wież, widoczne eksplozje, niezwykłą precyzję pilotażu oraz fakt, że samoloty miały trafić w budynki za pierwszym podejściem. Jeden z rozmówców, inżynier, podważa możliwość stopienia stali przez paliwo lotnicze i pożar, wskazując, że temperatura pożaru powinna przede wszystkim osłabić konstrukcję, a nie doprowadzić do jej stopienia. Szczególne miejsce zajmuje WTC 7 — siedemnastopiętrowy budynek, w który nie uderzył samolot, a który zawalił się kilka godzin po wieżach. Prowadzący podkreśla, że budynek płonął, lecz według omawianych przez niego opinii pożar nie powinien doprowadzić do całkowitego, niemal symetrycznego zawalenia konstrukcji. Oficjalne wyjaśnienie wiązało katastrofę z pożarem i niesprawnym systemem gaszenia, natomiast krytycy uznawali ją za dowód kontrolowanego wyburzenia. W audycji przywołane zostają także informacje dotyczące Larry’ego Silversteina, który krótko przed zamachami wydzierżawił kompleks WTC, ubezpieczył go na wysoką kwotę i później otrzymał odszkodowanie. Kontrowersje wzbudza jego wypowiedź o konieczności „pull it”, interpretowana przez zwolenników teorii spiskowych jako określenie wyburzenia budynku, choć Silverstein później tłumaczył ją decyzją o wycofaniu strażaków. Prowadzący omawia także relację BBC, w której przed faktycznym zawaleniem się WTC 7 poinformowano o jego upadku, oraz zastanawia się, czy tak wczesna informacja mogła pochodzić z zaplanowanego wcześniej scenariusza. Wskazuje, że WTC 7 miał mieścić między innymi biura instytucji rządowych i finansowych, a jego zniszczenie mogło prowadzić do usunięcia niewygodnych dokumentów lub innych materiałów. Nie formułuje jednej konkretnej wersji tego, co miało znajdować się w budynku, lecz traktuje jego zawalenie jako kluczowy problem dla oficjalnej narracji: jeśli doszło do kontrolowanego wyburzenia, oznaczałoby to konieczność wcześniejszego przygotowania obiektu i udziału osób mających dostęp do budynku. Osobny blok rozmowy dotyczy Pentagonu i lotu United Airlines 93, który rozbił się w Pensylwanii. Prowadzący podkreśla, że nie ma publicznie dostępnego, wyraźnego nagrania pokazującego samolot uderzający w Pentagon. Dostępne materiały z kamer stacji benzynowej i posterunku ochrony mają przedstawiać jedynie niewyraźny obiekt. Zwraca uwagę na konfiskatę nagrań z pobliskiego hotelu i innych kamer przez FBI, a także na jego zdaniem wątpliwe fotografie szczątków samolotu. Przywołuje stanowisko Pilots for 9/11 Truth, według którego dane dotyczące trajektorii lotu nie pasują do oficjalnej wersji. Pojawia się również argument, że na miejscu katastrofy w Pensylwanii znaleziono niewiele rozpoznawalnych fragmentów Boeinga, a obecność paszportu jednego z terrorystów jest przedstawiana jako niewiarygodna. W odniesieniu do czwartego samolotu rozmówcy kwestionują historię o pasażerach, którzy mieli przejąć kontrolę nad maszyną i doprowadzić do jej rozbicia. Prowadzący uważa tę narrację za uproszczoną i porównuje ją do opowieści przeznaczonej dla dzieci, wskazując, że walka kilku pasażerów z terrorystami nie musiała doprowadzić do natychmiastowego upadku samolotu. Padają także hipotezy, że maszyna mogła zostać zestrzelona, a następnie przedstawiono opinii publicznej wersję o bohaterskim buncie pasażerów, aby uniknąć odpowiedzialności władz i roszczeń odszkodowawczych. Prowadzący przyznaje, że są to jego własne, słabo zweryfikowane przypuszczenia. W dyskusji pojawia się pytanie o to, dlaczego terroryści nie zaatakowali elektrowni atomowych, których zniszczenie mogłoby spowodować znacznie większą liczbę ofiar. Zdaniem rozmówców wybór World Trade Center i Pentagonu był korzystny przede wszystkim pod względem medialnym i politycznym: zapewniał ogromny rozgłos, lecz nie powodował skażenia wielkich obszarów ani konieczności wysiedlenia całych miast. Na tej podstawie rozważają możliwość, że celem ataku nie było wyłącznie zabicie jak największej liczby osób, ale stworzenie spektakularnego wydarzenia, które pozwoliłoby władzom wprowadzić nowe środki kontroli i rozpocząć działania wojenne. Znaczną część audycji poświęcono skutkom politycznym 11 września. Prowadzący uważa, że zamachy umożliwiły rozszerzenie nadzoru nad obywatelami, zaostrzenie kontroli na lotniskach, ograniczenie prywatności i uchwalenie przepisów zwiększających uprawnienia służb. Przywołuje między innymi kontrole osobiste, skanery lotniskowe i atmosferę permanentnego zagrożenia. W jego ocenie społeczeństwo, obawiając się terroryzmu, zaczęło oddawać wolność w zamian za obietnicę bezpieczeństwa. Mechanizm ten określa jako „problem–reakcja–rozwiązanie”: najpierw pojawia się kryzys, następnie społeczeństwo domaga się reakcji, a władzę zyskują ci, którzy przedstawiają gotowe rozwiązanie. Rozmówcy łączą te wydarzenia z amerykańską polityką zagraniczną po zakończeniu zimnej wojny. Według jednej z przedstawionych interpretacji Stany Zjednoczone potrzebowały nowego przeciwnika, który uzasadniłby utrzymywanie rozbudowanego budżetu wojskowego i prowadzenie kolejnych interwencji. 11 września miał więc stworzyć polityczne uzasadnienie dla wojen w Afganistanie i Iraku, a także dla dalszego rozszerzania amerykańskich wpływów na Bliskim Wschodzie i w Azji Centralnej. Afganistan zostaje przedstawiony jako strategiczny punkt na dawnych i współczesnych szlakach handlowych między Wschodem a Zachodem oraz jako obszar istotny w rywalizacji Stanów Zjednoczonych z Rosją i Chinami. W rozmowie pojawia się również sugestia, że motywem mogły być surowce, kontrola szlaków komunikacyjnych i interesy geopolityczne, natomiast hipoteza o kradzieży złota z magazynów pod WTC zostaje uznana za co najwyżej poboczny motyw. Prowadzący sceptycznie odnosi się do przekazu medialnego. Jako przykład przywołuje seriale kryminalne, w których osoby zainteresowane teoriami spiskowymi przedstawia się jako szaleńców, antyamerykanistów lub terrorystów. Jego zdaniem takie przedstawienia kształtują społeczne przekonanie, że samo zadawanie pytań jest podejrzane. Krytykuje również koncentrację własności mediów i przemysłu kultury w rękach niewielkiej liczby korporacji, twierdząc, że sprzyja to ujednolicaniu przekazu. W tym kontekście wymienia osoby i organizacje, które miały wcześniej sygnalizować możliwość ataku lub wyburzenia WTC: Alexa Jonesa, Miltona Williama Coopera, karty Illuminati Steve’a Jacksona oraz firmę Odigo, która według relacji miała ostrzec część pracowników przed zamachem. Prowadzący interpretuje te przypadki jako możliwe świadectwa przecieków, a nie przepowiedni. W audycji pojawia się także temat śmierci Osamy bin Ladena. Prowadzący uważa oficjalne informacje o operacji, w której miał zostać zabity przez amerykańskie siły specjalne, za niewiarygodne i niedostatecznie udokumentowane. Wspomina o wcześniejszych sprawach, takich jak zabójstwo Johna F. Kennedy’ego, traktując je jako przykład wydarzenia, którego pełne wyjaśnienie miało zostać ukryte przed opinią publiczną. Rozważa również możliwość, że Al-Kaida i inni terroryści byli rzeczywistymi wykonawcami ataków, lecz ich działania mogły być wcześniej znane służbom i wykorzystane przez elity polityczne. Dyskusja o islamie i terroryzmie prowadzi do ostrych, często skrajnych wypowiedzi jednego z rozmówców, który popiera ograniczenie imigracji i przedstawia islam jako agresywną ideologię. W pewnym momencie deklaruje nawet poparcie dla Andersa Breivika, uznając jego działania za element rzekomej wojny kulturowej. Inni uczestnicy odcinają się od pochwały przemocy i wskazują, że Breivik zaatakował głównie własnych rodaków, a jego czyn przyniósł skutek przeciwny do deklarowanego celu, zwiększając poparcie dla norweskiej lewicy i polityki integracyjnej. Prowadzący ostatecznie stwierdza, że mordowanie cywilów nie może być uznane za właściwą metodę walki politycznej, choć sam powiela część tez o manipulowaniu sprawcami przez służby specjalne. Jeden z rozmówców przedstawia odmienną obserwację dotyczącą muzułmańskich migrantów w Europie. Na podstawie doświadczeń z Norwegii twierdzi, że kolejne pokolenia imigrantów z Pakistanu i Indii stają się bardziej świeckie, mają mniej dzieci i słabiej praktykują religię niż ich rodzice. Prowadzący odpowiada, że proces ten może być powolny, a przykłady zamachów w Europie pokazują, że także osoby urodzone na Zachodzie mogą ulec radykalizacji. W rozmowie pojawia się jednak również krytyka zachodniej polityki zagranicznej: uczestnicy przypominają, że państwa europejskie i Stany Zjednoczone same odpowiadają za przemoc w krajach muzułmańskich i w innych regionach świata, między innymi przez wojny, wspieranie lokalnych konfliktów i eksploatację surowców. Pod koniec audycji polecane są materiały przedstawiające alternatywne spojrzenie na zamachy: film „Prymat zbrodni” („Reflecting Pool”) Jarka Kapuścia oraz książki Sławomira Kozaka, w szczególności „Operacja Dwie Wieże”. Prowadzący przedstawia Kozaka jako kontrolera ruchu lotniczego i autora znającego temat od strony technicznej. Następnie porządkuje omawiane hipotezy w trzy podstawowe scenariusze. Pierwszy zakłada, że władze niczego nie wiedziały, a terroryści samodzielnie przeprowadzili ataki. Drugi — że terroryści rzeczywiście działali, lecz służby i elity polityczne wiedziały o przygotowaniach, dopuściły do zamachów albo świadomie ich nie powstrzymały, aby wykorzystać je do realizacji własnych celów. Trzeci, najbardziej radykalny, zakłada pełne zaplanowanie operacji przez władze, wykorzystanie zdalnie sterowanych samolotów, kontrolowanych sprawców, zaawansowanej broni lub nawet projekcji przypominających hologramy. Prowadzący deklaruje, że nie przyjmuje trzeciego scenariusza jako udowodnionego, lecz za najmniej wiarygodną uznaje wersję, według której władze były całkowicie zaskoczone i nie miały żadnej wiedzy o zagrożeniu. Najbliższy jest mu wariant pośredni: terroryści i Al-Kaida mieli istnieć, ale amerykańskie elity mogły wiedzieć o przygotowaniach i pozwolić, by atak doszedł do skutku. Audycja kończy się podkreśleniem, że kluczowe pozostają pytania dotyczące WTC 7, Pentagonu, trajektorii lotów, czarnych skrzynek, stopionego metalu, wcześniejszych ostrzeżeń oraz politycznych korzyści osiągniętych po 11 września.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).