Najlepsze z Paranormalium

[00:00] - Masuda-no-iwafune, czyli zagadkowy japoński kamienny statek. Asuka to wieś położona pośród wzgórz w prowincji Kansai w japońskiej prefekturze Nara. Znajdują się w niej pewne bardzo dziwne kamienne rzeźby, spośród których prawdopodobnie najbardziej znany jest tajemniczy japoński kamienny statek zwany Masuda-no-iwafune. Wieś powstała w czasie okresu kofun między rokiem 250 a 552 naszej ery, co oznacza okres starych kopców. Ta era w historii Japonii charakteryzuje się szczególnym rodzajem popularnego wówczas pochówku: kopcami ziemnymi w kształcie klucza otoczonymi fosami. W tym czasie Asuka, która nie posiadała jeszcze wówczas swojej nazwy, była najeżdżana przez wojujące między sobą klany i frakcje religijne. Pod koniec okresu kofun klany buddyjskie zaczęły zdobywać kontrolę nad tym regionem i utrzymały ją do momentu dojścia do władzy cesarzowej Suiko, co rozpoczęło erę Asuka. Okolica znana jest z wielu świątyń buddyjskich, relikwiarzy i posągów. Jednak pośród wzgórz otaczających Asukę znajdują się kamienne posągi, które nijak nie pasują do buddyjskiego stylu rzeźbiarstwa lub budownictwa i prawdopodobnie nikt nie wie, kto lub kiedy je stworzył. Największy z tych posągów znany jest jako Masuda-no-iwafune, co ma oznaczać skalisty statek z Masuda.

Znajduje się on na szczycie stromego wzgórza nieopodal stacji kolejowej Okadera, a cel jego wzniesienia pozostaje zagadką. Skalisty statek, będący największym spośród zagadkowych skalistych kopców, ma wymiary 11 na 8 metrów i 4 metry wysokości i wykonany jest z litego granitu, skutkiem czego jego waga wynosi około 80 ton. Jest to rzeźbiony kopiec z dwoma otworami pośrodku, każdy wielkości około 1 metra kwadratowego, przechodzącymi przez ziemię. Jak już wspomniano, cel oraz to, jak i przez kogo został zbudowany, pozostają zagadką. W pobliżu znajduje się stosunkowo duży kopiec grzebalny z okresu kofun, mający należeć do Kengo Shizuka. Sugerowano zatem, że Masuda-no-iwafune może być nieudaną próbą stworzenia grodu wejściowego z okresu kofun. Jednak wielu badaczy odrzuca to wyjaśnienie, głównie z powodu jego ogromnej masy. Warto odnotować, że depresja środkowa oraz kwadratowe otwory w Masuda-no-iwafune są ustawione i biegną równolegle do grzbietu górskiego, na którym obiekt spoczywa, co dało podstawy do domniemania, jakoby ten szczególny kamień miał być powiązany z rozwojem japońskiego kalendarza księżycowego i wczesnymi obserwacjami astronomicznymi. Mówi się, że Masuda-no-iwafune pod względem budowy wykazuje uderzające podobieństwo do innej japońskiej kamiennej zagadki Ishi-no-Todai, położonej w starożytnym kamieniołomie w Chōshū, niedaleko od Asuki. Ishi-no-Todai to rzeźbiony prostokątny filar lub rzeźba w kształcie sześcianu.

Choć obecnie jest to miejsce kultu poświęcone szintoistycznemu bogu Ōshō-jinja, nikt nie wie, kto ani po co to wyrzeźbił. Choć, podobnie jak Masuda-no-iwafune, również ma posiadać w środkowej części dwa otwory, choć w tym przypadku są one niewidoczne. Poza barierą językową jeden z głównych problemów dla zachodnich badaczy stanowi popularność buddyjskich i podobnych budowli kamiennych znajdujących się w tych prefekturach. Trudno określić, który z obiektów jest związany z ruchami i kultami buddyjskimi oraz które z nich je poprzedzają lub nie są w ogóle powiązane z buddyzmem. Niemniej owe kamienne budowle niechętnie dzielą się swoimi sekretami. Region ten cechuje się klimatem subtropikalnym, co stanowi problem dla standardowo stosowanych technik radiometrycznych. Niewiele jest również zapisków dotyczących historii tych wiejskich terenów. Niektórzy badacze uznali, że kamienny statek powiązany jest z nawigacją lub wytyczaniem szlaków. Jednak stawienie tak potężnej budowli dla takiego celu wydaje się nieprawdopodobne. Fakt istnienia tak wielu innych kamiennych płyt i budowli w tej okolicy sugeruje, że region ten był zamieszkany już przed okresem kofun.

Nie znajduje to jednak potwierdzenia w zapiskach. Czym zatem są owe kamienne struktury? Niektóre z nich mogły mieć zaskakująco proste zastosowanie, jak w przypadku Sakahune-ishi, płaskiej płyty granitowej posiadającej dziwny ryd w przedniej części, która prawdopodobnie była wykorzystywana przy produkcji sake, czyli trunków alkoholowych na bazie ryżu. Znalezienie w okolicy kamiennych drenów i drewnianych rur doprowadziło niektórych do stwierdzenia, że w tym miejscu mogły być wytwarzane znaczne ilości sake. Być może poszukiwacze odpowiedzi spoglądają na te miejsca i budowle z pewną dozą XXI-wiecznego, przypuszczalnie zachodniego szowinizmu, a ich brak znajomości starożytnych japońskich praktyk kulturalnych oznacza, że pozostają oni ślepi na potencjalnie oczywiste cele i znaczenia stojące za tymi strukturami. Trzeba jednak pamiętać, że spora część naszego obecnego rozumienia pochodzi z pracy badaczy i archeologów będących rodowitymi Japończykami, więc takie wyjaśnienie może być pozbawione podstaw. Archeologia w tej części świata prezentuje się jednak inaczej niż w innych miejscach. Szybka zmiana systemów językowych oraz istniejący wcześniej zwyczaj rewidowania historii z pobudek religijnych lub politycznych, w połączeniu z niechęcią tubylców do zaufania osobom z zewnątrz, zdecydowanie niweczy wysiłki zmierzające do nadania znaczenia tym starożytnym artefaktom z czasów dawno już minionych. Może się okazać, że rzeczywiste pochodzenie i historia tych enigmatycznych wytworów dawnej Japonii dawno już zginęły w trzewiach czasu. Możemy wiele się nauczyć, badając dawne tradycje, zwyczaje i języki.

Nie wszystko jednak jest w stanie przetrwać długi marsz poprzez wieki. Autor Martin J. Clemens, The Daily Grail. Tłumaczył, opracował i czytał Ivellios.