Świat oczami duszy

[00:02] - Świat oczami duszy. Audycja o świadomości na żywo. Zaprasza Sławomir Bączkowski. Witajcie bardzo gorąco i serdecznie. Witamy was bardzo cieplutko w ten chłodny, wietrzny poniedziałek, mając nadzieję, że nic nikogo sprzed komputera czy sprzed jakiegoś innego odbiornika nie wywiało. Mam nadzieję, że słyszymy się w komplecie. Radio Paranormalium, paranormalny głos w twoim domu. Mamy poniedziałek bardzo wietrzny, tak wietrzny, że aż mam przed domem jedno drzewo mniej, a drugie tak jeszcze ledwo, ledwo stoi. Całkiem możliwe, że niedługo też się wywieje. Oby nie.

A póki jeszcze nie wywiało ani nas, ani drzewa jeszcze stojącego, zapraszamy na kolejny odcinek audycji „Świat oczami duszy”, audycję o świadomości w całości na żywo. Przy mikrofonie i za sterami technicznymi audycji Marek Sęk "Ivellios", a po drugiej stronie połączenia internetowego jest z nami jak zawsze gospodarz audycji pan Sławek Bączkowski. Dobry wieczór, panie Sławku.

[01:18] - Dobry wieczór, panie Marku. Witam was, kochani, serdecznie.

[01:21] - Jak państwo słyszycie, pana Sławka też nam jeszcze nie wywiało i mam nadzieję, że nie wywieje, chociaż pogoda u mnie zaczyna się znowu psuć. Nie ukrywam, ale mam nadzieję, że nie będzie już tak gorąco jak dzisiaj w nocy. Zanim przekażę głos panu Sławkowi, tradycyjnie podam kontakty do Radia Paranormalium. Gdzieś tak po godzinie 21:00 będzie można dzwonić, ale numer telefonu warto zapisać sobie już teraz. Numer stacjonarny 32 746 00 08. Komórkowy i do SMS-ów oczywiście również 530 620 493. Jesteśmy także na Skypie radio.paranormalium.pl. Można także do nas pisać na Gadol Gadu pod numerem 36 08 80 02. Jesteśmy też na czatach Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl oraz na czacie towarzyszącym naszej transmisji na YouTube. Można nas także spotkać na Facebooku, na fanpage'ach Radia Paranormalium i pana Sławka Bączkowskiego, na grupach Radio Paranormalium i Czytelników Nieznanego Świata.

A jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do audycji „Świat oczami duszy” na nasz adres e-mail radio@paranormalium.pl. A więc teraz, skoro już podałem kontakty, to mogę z czystym sumieniem oddać panu głos, panie Sławku.

[03:02] - Dziękuję, panie Marku. Kochani, jeszcze raz przywitam się serdecznie i gorąco. Pozdrawiam wszystkich tych, którzy postanowili poniedziałkowy wieczór spędzić w moim oraz w towarzystwie naszych słuchaczy. Ja jak zwykle muszę coś tam na początek chlapnąć, bo nie ukrywam, że bardzo dużo ostatnio się dzieje. Rzekłbym nawet, że coraz więcej. Do tego stopnia coraz więcej, że ja mam coraz mniej czasu. Już o wolnym nie wspomnę, ale już nawet takiego zwykłego czasu na to, żeby śledzić to wszystko, co się dzieje. Dlatego przepraszam was. Nawet ostatnio pojawił się taki wpis pod audycją na YouTubie, że coś tam przeoczyłem, że pojawił się jakiś wątek dyskusji, który mi umknął. Więc jak widzicie, zdarza się.

I tak jak dzisiaj sobie wszedłem na YouTube'a i patrzę, że mamy półtora tysiąca odsłon i prawie setkę komentarzy, za co wam oczywiście bardzo dziękuję, bo jest tam to, co zawsze powtarzam, mnóstwo wiedzy, której ja nie posiadam, a która świetnie się wkomponowuje w tematykę audycji, a czasami też porusza zupełnie nowe wątki, które na pewno też część z was zainteresuje. Ja jeszcze tak wracając do tych komentarzy i do tego, co się dzieje, to też mam dość duży ruch na stronie swojej facebookowej poświęconej książce. Na swój kanał już, powiem wam szczerze, nawet nie mam czasu ostatnio zajrzeć, więc śmiałem się bodajże w poprzedniej czy jeszcze w poprzedniej audycji, że chyba czas przejść na zawodowstwo, bo po prostu chciałbym mieć więcej czasu dla was. Bo bardzo lubię i pytania, bardzo lubię komentarze, lubię czytać, lubię nawiązywać z wami takie bardziej osobiste relacje. I jest już grono słuchaczy, taka grupa, z którą jakoś tak bardzo się jużOsobiście utożsamiam. Może dlatego, że już mnóstwo rzeczy żeśmy między sobą i maili, i komentarzy, i wzajemnych komentarzy wymienili. Więc nie ukrywam, że sprawia mi to olbrzymią przyjemność, olbrzymią frajdę. I w sumie powiem wam uczciwie, że czuję się też taki potrzebny, że to moje życie i to, co robię, nabiera też troszeczkę głębszego, fajniejszego sensu. I to jest naprawdę bardzo miłe. Dziękuję wam za to i oczywiście proszę o więcej i też proszę o wybaczenie i zrozumienie, jak coś gdzieś umknie mojej uwadze, bo po pierwsze nie zawsze dostaję powiadomienia na pocztę, a poza tym jak jest tam 30, 40 komentarzy pod jakimś wątkiem, to coś mogę po prostu najnormalniej w świecie przeroczyć.

Tutaj mamy takiego słuchacza, który budzi dość dużo kontrowersji, Michała, tak jak zauważyłem. Natomiast jeżeli nas słucha, to też chcę powiedzieć, że mimo tej kontrowersyjności, dopatruję się też sporo fajnych, ciekawych, merytorycznych informacji. Więc dziękuję. Jest sporo wiedzy, jest sporo takiej merytorycznej wiedzy czy suchych faktów, czy suchych informacji, za które teraz tutaj oczywiście wszystkim dziękuję. Natomiast jemu, chociaż może odbierać czasami moje komentarze jako negatywne, to też chciałbym podziękować, bo też doszukuję się sporo fajnych rzeczy. Teraz tak, kolejna moja refleksja to jest taki pomysł, taka myśl, taka idea, która zrodziła się w mojej głowie w ciągu ostatnich dwóch, trzech tygodni i być może też będą chętni, którzy chcieliby wziąć w tym udział. Ja oczywiście z przyjemnością robię to, co robię i będę to nadal robił, jeżeli tylko będzie zapotrzebowanie na moje gadanie. Natomiast wymyśliłem sobie taką rzecz i pomyślałem o tych dzieciakach ostatnio. Zresztą cały czas ten temat gdzieś mi chodzi po głowie i po serduchu. Co tu zrobić, żeby w jakiś sposób uchronić te dzieciaki, przynajmniej na okres ich dzieciństwa, przed tymi niefajnymi rzeczami, o których ostatnio opowiadałem?

I wpadł mi do głowy pomysł warsztatów czy może audycji, czy może gdzieś na YouTubie uruchomię oddzielny kanał, który nazwałem „Świadomym Wychowaniem”. Tak w myślach, tak na roboczo. Kanał, który byłby poświęcony właśnie czy rodzicom, czy przyszłym rodzicom. Bo w zasadzie w tych dzieciakach my już możemy tylko odkręcać tak naprawdę to, co żeśmy w swoim życiu nawijali. Natomiast ich poprzez świadome wychowanie możemy spróbować ukierunkować bądź naprowadzić na to, by jak najmniej oni w swoim życiu bałaganu sobie narobili. Bałaganu, który będą musieli bądź potrzebowali, bądź chcieli w którymś momencie swojego życia ogarnąć i posprzątać. Więc taki pomysł. Może są chętni, może ktoś też ma jakiś pomysł, jak to zrobić. Zapraszam do dyskusji, zapraszam do dzielenia się swoimi pomysłami na mój, że tak powiem, pomysł. Wiem, że jest potencjał wśród słuchaczy, może wspólnie coś wymyślimy.

Zwłaszcza że wiem, że jest zapotrzebowanie rodziców, bo nawet ostatnio dla jednego ze swoich czytelników robiłem kinia narodzinowe według kalendarza Majów dla jego rodziny, dla jego dzieciaków, ponieważ jest mocno zainteresowany tym, żeby świadomie te dzieci pielęgnować i świadomie je rozwijać. To taka dygresja moja oczywiście, jak zwykle i refleksja. Zwłaszcza że pamiętajcie, że z naukowego punktu widzenia 90% informacji zewnętrznych, które do nas dociera, to są informacje, które płyną ze zmysłu wzroku, które są odbierane przez oko. Więc tym bardziej warto o tym pamiętać przy wychowaniu dzieci, że dzieci tak naprawdę budują swoją podświadomość na podstawie obserwacji. Nie słyszenia, tylko na podstawie obserwacji.I teraz jeszcze jedna rzecz, o którą chciałem was zapytać. Ponieważ zeszliśmy z tej płaszczyzny stricte duchowej na troszeczkę bardziej ziemską, bardziej fizyczną. W poprzedniej audycji i jeszcze w poprzedniej audycji rozmawialiśmy na temat oddychania. Oddychania jako najprostszej techniki, która pozwala po pierwsze rozładować troszeczkę stres, zrównoważyć pracę czakr, poprawić naszą sytuację energetyczną i też dokrwić, dotlenić organizm. Najprostsza z możliwych technik. I powiedzcie mi, kochani, z ręką na sercu, kto przynajmniej spróbował to wcielić w swoje własne życie?

Kto postanowił chociaż pół minuty czy minutę dziennie poświęcić dla swojego lepszego samopoczucia? Oczywiście nie jestem w stanie was sprawdzić. Nie widzę też waszych podniesionych rąk do góry. Mam nadzieję, że jest grupa ludzi, grupa słuchaczy, którzy postanowili to zrobić. Ja oczywiście nie neguję, nie krytykuję. Jedyne co, to zadam pytanie: jeżeli tego nie zrobiliście, to dlaczego? Dlaczego sami sobie nie chcemy pomóc, kiedy mamy narzędzia, mamy pomysł sprawdzony, mamy technikę, a tu nawet argument „nie mam czasu” nie jest żadnym wytłumaczeniem. Bo często czegoś nie robimy, mówimy: „Nie mamy kasy, nie stać nas na to. To byśmy zrobili, ale nie możemy, bo właśnie nie mamy pieniędzy.” Albo: „Owszem, może bym wygospodarował tę stówę w miesiącu na siłownię, ale nie mam czasu. Mam tyle obowiązków, mam tyle zajęć, więc nie jestem w stanie tej godziny dziennie wygospodarować.” Natomiast my tu rozmawiamy o czymś, co zajmuje pół minuty bądź minutę dziennie i nie kosztuje żadnych pieniędzy.

Mało tego, nie trzeba się nigdzie ruszać. To nie jest coś, co wymaga specjalnego miejsca, specjalnych narzędzi, nic. Wystarczy usiąść nawet przed telewizorem i poświęcić pół minuty bądź minutę dla siebie. Dlaczego to stwarza nam tak duży problem? Dlaczego tego nie robimy? Oczywiście nie udzielę wam odpowiedzi na to pytanie, bo to każdy musi sobie znaleźć własną odpowiedź. Każdy musi sobie samemu zadać to pytanie. Więc rzucam to w eter i pozostawiam do osobistego rozważenia przez każdego, kto będzie miał na to ochotę oczywiście. Od trzech audycji przymierzaliśmy się, czy ja się przymierzałem do tematu lęków. No i w końcu przyszedł czas, żeby się za to wziąć.

Co prawda po ostatniej audycji było sporo komentarzy, że „ja już nie mam lęków, ja już się nie boję, ja już nie mam takiej potrzeby w ogóle” i tak dalej. I fajnie. Natomiast ja też nie do końca wierzę, że jesteśmy w stanie pozbyć się wszystkich naszych lęków. Więc wyjaśnijmy sobie też, co ja rozumiem pod pojęciem lęk. Bo czy stres to jest lęk? Według mnie tak. Stres to jest lęk. Może to nie jest jakiś paniczny lęk, tak jak przed zobaczeniem myszy na przykład. Albo ludzie, którzy mają klaustrofobię przed zamkniętymi pomieszczeniami bądź jakimiś innymi sytuacjami, które w medycynie nazywają się fobiami. Natomiast stres to jest też lęk przed wieloma rzeczami.

Wszelkiego rodzaju dylematy, którym gdzieś tam podlegamy. Zastanawiamy się nad tym, jak na przykład zostaniemy odebrani, jak się rozwinie sytuacja, jakie będą skutki. To jest też pewnego rodzaju stres, który wynika z jakichś naszych mniejszych bądź większych obaw. I tych malutkich lęków w naszym życiu jest całe mnóstwo. My oczywiście w dużej mierze nie zwracamy na to uwagi, ponieważ sobie żyjemy tak od wielu lat i w zasadzie w takiej atmosferze mniejszych bądź większych lęków, stresów sobie żyjemy. Więc w pewnym sensie jest to dla nas środowisko naturalne.To nie jest nic, co mówię pod warunkiem, że nie powoduje to jakiegoś totalnego dyskomfortu bądź nie wprowadza paniki, nie paraliżuje. To jest coś, co nam towarzyszy w zasadzie od zawsze. I teraz spróbujmy to jakoś usystematyzować. Oczywiście to będzie moje usystematyzowanie według teorii Sławka. Więc proszę was, nie doszukujcie się tutaj jakichś bardzo naukowych wywodów, bo takowych nie będzie.

Skąd mają być, skoro nie jestem naukowcem, psychologiem, psychiatrą? Jestem tylko zwykłym obserwatorem życia swojego, swojego otoczenia i od jakiegoś czasu waszego życia, bo dzielicie się ze mną swoimi spostrzeżeniami, swoimi przemyśleniami, więc również i waszego życia. I teraz skąd się biorą te nasze lęki? Pierwszy, podstawowy, naturalny całkowicie, to są lęki wynikające z informacji, które do nas docierają ze zmysłów. To są lęki na drodze, lęki w ciemności. To są też lęki przed uderzeniem się, przed przewróceniem się. Takie normalne, zwykłe lęki, typowo fizyczne, za które odpowiadają nasze zarejestrowanie i dostrzeganie. Odpowiadają po prostu nasze zmysły. Coś, co jest zupełnie naturalne i w zasadzie te lęki są dla nas w pewnym sensie, nie chcę powiedzieć, że bezpieczne, ale przyjazne, ponieważ wyostrzają nasze zmysły i pozwalają nam uniknąć różnych nieprzyjemnych sytuacji, przeważnie na płaszczyźnie fizycznej. Chronią nas przede wszystkim przed wypadkami, przed jakimiś sytuacjami.

Te lęki, które powstają na skutek naszych zmysłów, są dla nas przyjazne, pozwalają nam po prostu w miarę bezboleśnie przeżyć. Oczywiście cały czas wykluczam tą sytuację. Nie mówię tu o sytuacji, w której lęk nas paraliżuje bądź powoduje jakiś dyskomfort typu lęk przed pływaniem, lęk przed jazdą samochodem, lęk przed jazdą windą, lęk przed ciemnością. Bo jeżeli pojawia się strach, który jest niewspółmierny do zagrożenia, na przykład lęk przed lataniem samolotem, który jest niewspółmierny do zagrożenia, a jednocześnie powoduje w nas bardzo silne, niczym niewytłumaczone zachowania, to wtedy warto się zastanowić, z którego z innych źródeł takie informacje do nas płyną. Bo tak jak powiedziałem, zmysły są tym pierwszym źródłem, zewnętrznym źródłem informacji i też źródłem strachu, lęku. Natomiast są jeszcze dwa takie wewnętrzne źródła, w których często powstaje poczucie lęku, poczucie strachu. I tym drugim, bardzo wewnętrznym źródłem powstawania lęku jest nasza dusza, nasza świadomość. Co prawda możecie teraz powiedzieć, że Sławek się trochę zaplątał, bo cały czas mówił, że dusza jest naszym przyjacielem i raczej stara się nas chronić przed nieszczęściami, przed jakimiś tam rzeczami. A tu raptem się okazuje, że mówię, że jest źródłem lęku. No więc jest źródłem lęku.

Często przy różnych sytuacjach pojawia się tak zwane przypomnienie, czyli coś, co już kiedyś gdzieś się wydarzyło w naszym życiu. Coś, co spowodowało bardzo silne emocje. I mimo że to się wydarzyło w poprzednim wcieleniu bądź w wcześniejszych wcieleniach, to powoduje w nas uczucie, że się przypomina. Powiem wam tak na przykładzie. Ja miałem taką sytuację. Ja nie lubię zimna. Ja nie lubię zimna i w zasadzie zastanawiałem się dlaczego. Ale ponieważ Polska jest pięknym krajem, zwłaszcza ostatnio te zimy nie są jakoś tragicznie mroźne.Więc można się po prostu cieplej ubrać i jakoś to przeżyć. Dlatego zbytnio nigdy nie analizowałem tego, z czego to może wynikać. Natomiast pojawiła się jedna osoba w moim życiu, z którą miałem jakąś relację.

I jak zacząłem tą relację badać, sprawdzać, to okazało się, że w którymś z poprzednich wcieleń żeśmy się spotkali i to była sytuacja, kiedy bardzo bliska mi osoba poszła w zimę do lasu. Ja wtedy nie wiedziałem dlaczego, natomiast miałem wewnętrzne przeczucie, że chce zrobić coś złego. I pamiętam, jak do tego lasu się udałem po to, aby znaleźć tą osobę. Była bardzo sroga zima. Ja się przez ten las przedzierałem w wielkim stresie, bo czułem wewnętrznie, że dzieje się coś złego. Czas działał na moją niekorzyść, więc biegłem, przewracałem się. Byłem cały uśnieżony, przemarznięty, mrożone ręce. I znalazłem tę osobę wiszącą na drzewie na sznurze. Więc tego typu sytuacje powodują to, że zapamiętujemy. I tak jak u mnie powstała niechęć do zimna, do mrozu, wynikająca najprawdopodobniej z tej konkretnej sytuacji, tak często ludzie, którzy na przykład boją się latać, chociaż nie mają żadnych negatywnych doświadczeń z tego wcielenia, przypominają sobie na przykład sytuacje, gdzie uczestniczyli w katastrofie lotniczej bądź ktoś z ich bliskich uczestniczył w katastrofie.

Więc jeżeli jest w nas lęk, który nie ma żadnego oparcia w doświadczeniach, które przeżyliśmy w tym życiu, to najprawdopodobniej są to sytuacje, które pojawiły się w naszych poprzednich wcieleniach i wywarły na nas emocjonalnie jakieś bardzo duże wrażenie. Oczywiście mówimy w tej chwili o lękach, ale to dotyczy również pozytywnych sytuacji. Takich, że na przykład ktoś ma wielką potrzebę albo sentyment do jakiegoś miejsca na ziemi bądź kraju. Ja tak miałem też z bardzo bliską mi osobą, która w momencie, kiedy jeszcze jako dziecko usłyszała parę zdań po francusku, złapała bakcyla, że musi pojechać do Francji, że jej marzeniem jest Francja, że po prostu kocha język francuski, że świetnie się czuje w towarzystwie ludzi, którzy mówią po francusku. I okazało się, że to też jest wynik pozytywnych wspomnień zapisanych w duszy, wynikających właśnie z poprzednich wcieleń. Więc jeżeli są takie sytuacje, które tak jak mówiłem, nie mają żadnego logicznego, ludzkiego wytłumaczenia, które nie pojawiły się w tym wcieleniu, natomiast powodują w nas jakieś sny bądź jakieś niewytłumaczone emocje, to najprawdopodobniej są to wspomnienia z poprzednich wcieleń. I ponieważ mam nadzieję, że gro słuchaczy nam tutaj przybywa, oprócz tych naszych wiernych i niezawodnych, to ja sobie pozwolę też na kanwie mojej nawet dzisiejszej rozmowy z jedną ze słuchaczek przypomnieć, czym jest w ogóle dusza. Bo ciągle gdzieś widzę, że się mijamy i nie możemy się dogadać w tej kwestii. I też bardzo często ktoś mi zadaje pytanie, czym moim zdaniem jest dusza. I ciągle pojawia się ten aspekt tego, że dusza nas potrzebuje doświadczać, że dusza eksploruje naszą rzeczywistość, żeby budować świadomość i tak dalej.

Więc ja powtórzę swoją teorię. Dusza nie jest niczym. Dusza nie jest oddzielnym bytem. Kochani, tak jak ustaliliśmy, my między sobą różnimy się. Ludzie różnią się oprócz oczywiście podświadomości, oprócz tak zwanego wychowania, różnią się poziomem świadomości. A ta świadomość wynika z tego, że jedni mają ze sobą więcej inkarnacji i więcej w swoim życiu, w swoich życiach przeżyli.Przeżyli więcej sytuacji, przeróżnych, z różnych płaszczyzn oglądając życie. Inni troszeczkę mniej. I to, co powtarzam od dawna, że aby zrozumieć, co czuje ofiara napaści na przykład, trzeba być ofiarą napaści. A żeby zrozumieć, jakimi motywami kieruje się napastnik w takiej sytuacji, trzeba takim napastnikiem być. Inaczej nie będziemy mieli tego doświadczenia.

Będziemy mogli dywagować, będziemy mogli się zastanawiać, będziemy mogli to oceniać. Natomiast przeżywszy takie sytuacje wiemy. Wiemy, co się w takich momentach czuje. A ponieważ jedno ludzkie życie jest zbyt krótkie, by poznać wszelkie aspekty ziemskiego życia, zwłaszcza że ludzki umysł, który zapisuje te nasze doświadczenia, przeżycia, emocje z tego wcielenia w swojej pamięci umiera razem z ciałem fizycznym. Więc tak naprawdę całe te nasze doświadczenia zdobyte w tym wcieleniu, gdyby były zapisywane tylko w naszym mózgu, w naszym umyśle, poszłyby psu na budę, bo w następnym wcieleniu zaczynalibyśmy znowu od zera. Dlatego mamy duszę. Owszem, dusza zbiera doświadczenia, ale zbiera je dla nas. Nie dla siebie, tylko dla nas. Po to, że przychodząc znowu na świat, jesteśmy już bogatsi o te przeżycia, o te doświadczenia, które przeżyliśmy w poprzednim wcieleniu i jeszcze w poprzednim. Ona to dla nas zapisuje po to, żeby nam powiedzieć: „To jest złe.

Tego nie rób, to już robiłeś. To już wiesz, to już znasz”. Abyśmy nie musieli po raz kolejny pakować się w te same sytuacje tylko dlatego, że ich nie pamiętamy. Ona dla nas to zapamiętuje. Tak jak w jednej z audycji nazwałem ją pendrive'em, to teraz mogę dodać takie określenie Boski pendrive. I ona nie doświadcza dla samych siebie. Doświadcza i zbiera te doświadczenia dla nas tylko po to, żebyśmy byli z każdym następnym wcieleniem coraz mądrzejsi, coraz bardziej świadomi, a w konsekwencji coraz lepsi. Abyśmy byli coraz lepszymi ludźmi. To takie małe, że tak powiem, przypomnienie o duszy. Kim jest i po co w ogóle jest.

I reasumując, jeżeli są w was jakieś odczucia, które są dla was niezrozumiałe, to najprawdopodobniej w jakikolwiek sposób, z jakiegoś powodu, czy ostrzegawczego, czy informacyjnego, czy chociażby po to, żeby przypomnieć, że już coś takiego przeżyliśmy, dusza nam to przypomina. I to jest to drugie źródło lęków, które w zasadzie też są dla nas bardzo przydatne, ponieważ są jakby informacją. I z tymi lękami, poprzez zrozumienie ich powstania łatwo jest sobie poradzić. Po prostu należy potraktować je jako informację, że dusza w ogóle jest i po co ona jest. I też jako informację, że już podobne sytuacje przeżyliśmy i wyczulmy się na to, by znaleźć inne rozwiązanie niż na przykład poprzednim razem przy takiej sytuacji, po to, abyśmy nie musieli po raz kolejny zdobywać tego samego doświadczenia. Byśmy tym razem wybrali drogę bądź rozwiązanie płynące z serca niż z rozumu, niż z podświadomości. To tyle na temat, moim zdaniem, lęków płynących z duszy. Kolejnym miejscem, gdzie została wybudowana baza naszych lęków, jest nasza podświadomość. I tutaj, kochani, mamy pełne pole do popisu, ponieważ lęki płynące ze zmysłów są lękami w dużej mierze neutralnymi. Są lękami, które wynikają z sytuacji.

Lęki płynące z duszy są lękami, które wynikają z sytuacji, które my sami stworzyliśmy bądź przeżyliśmy. Natomiast lęki płynące z podświadomości są lękami, na które ktoś nas zaprogramował, które ktoś nam przekazał. I to nie są lęki, które dotyczą tak naprawdę nas, tylko to są lęki, które dotyczą przede wszystkim tej osoby, która nam o tym lęku powiedziała. A my z racji tego, że uznaliśmy ją za autorytet, przyjęliśmy jako swoje. I tutaj mamy pełne pole do popisu. Oczywiście, jeżeli chcemy. Bo czy musimy wierzyć-I czy musimy się stosować, czy musimy reagować na jakąś sytuację tylko dlatego, znaczy w taki, a nie inny sposób, lękiem, strachem tylko dlatego, że ktoś nam kiedyś powiedział, że się tego boi? To jest troszeczkę tak, jakby w myśl powiedzenia, że dla towarzystwa Cygan dał się powiesić. To trochę tak, jakby dziewczyna, która piszczy na widok myszy, to ja będę piszczał razem z nią, ponieważ ona się boi. To ja dla towarzystwa, przecież to moja koleżanka, przyjaciółka, popiszczę razem z nią, tak?

Bo nie wiem, mój kolega się boi na przykład ładnych dziewczyn, to ja też nie będę podrywał ładnych dziewczyn, bo jestem towarzyski, a to jest mój kolega. Tak właśnie działa. Lęki, które są zapisane w naszej podświadomości. Ktoś czegoś się bał, ktoś czegoś nie umiał, ktoś czegoś nie potrafił, komuś coś w życiu się nie udało, więc dla towarzystwa postanowił nam przekazać. Z tym że w większości wypadków ta informacja miała służyć ostrzeżeniu. Takie było założenie, tak? Czyli na zasadzie: nie skacz ze schodów, bo sobie złamiesz nogę. Takie ostrzeżenie, prawda? Dla małego dziecka. A tak naprawdę dziecko skacz ze schodów, tylko bądź ostrożne.

Nie skacz od razu z siedemnastego, tylko skocz sobie najpierw z trzeciego, naucz się później z czwartego i tak dalej, aż wyczujesz granicę, z której coś tak najwyżej, nie wiem, zbijesz sobie pupę, tak? Nie skacz ze schodów, bo sobie złamiesz nogi. Informacja stricte ostrzegawcza. Natomiast ile dzieci skacze ze schodów i nie łamie sobie nóg? Więc ktoś nam kiedyś, w jakimś momencie naszego życia sprzedał taką informację, która miała być ostrzeżeniem, a w nas wybudowała poczucie lęku. Tych informacji, które zostały zapisane w naszej podświadomości, które powodują nasze przekonanie o tym, że właśnie tak jest bądź właśnie tak będzie, jest nie wiem ile. Nie wiem ile i też to chyba nie jest, zresztą też nie chyba nie chodzi o to, żeby to wyliczać bądź nie wiem, magazynować, bądź nie wiem, segregować. Informacja pod tytułem: ty się nigdy w życiu niczego nie dorobisz, ponieważ ja się nie dorobiłem. Ty nigdy nie będziesz miał rodziny. Ty nigdy nie będziesz szczęśliwy.

Ty nigdy do niczego nie dojdziesz. Ty nigdy nie wiem, nie poderwiesz ładnej dziewczyny. Ty nie zasługujesz na to. Nie wierzę ci. Nie ufam ci. Ty się do tego nie nadajesz. Tych informacji, które spłynęły do nas w czasie naszego dotychczasowego życia. Powtarzam jeszcze raz, słowa i informacji rzuconych z różnych powodów. Nasi bliscy próbowali nas ostrzec, próbowali nas nauczyć. Natomiast na przykład nasi koledzy w szkole bądź koleżanki już nie zawsze miały takie intencje.

Czasami chodziło tylko o to, żeby nam dopiec, żeby nam zrobić przykrość, żeby nam dowalić. Jak ty chcesz poderwać dziewczynę, jak ty się nawet całować nie umiesz?

[40:13] - No tutaj to nawet bym dodał jeszcze aspekt pozbycia się konkurencji.

[40:18] - Tych intencji. Tak, zwłaszcza w przypadku dziewczyny, panie Marku. Bardzo słusznie. Zwłaszcza jak była atrakcyjna i też mi się podobała. Nie wiem, czy sam bym panu czegoś takiego nie powiedział w technikum, panie Marku. Nie, no oczywiście żartuję, ale całkowicie się zgadzam. Natomiast w tym okresie zresztą nawet rozmawialiśmy o tym, nawet rozmawialiśmy o tym w poprzedniej audycji, że w tym okresie, kiedy zaczynamy jako nastolatkowie samodzielnie wprowadzać w życie to, czego wypatrzyliśmy, czego się napatrzyliśmy w domu, czego się napatrzyliśmy od naszych najbliższych. Podlegamy non stop ocenom. Nie rób, nie wolno, źle, dobrze i jednocześnie podlegamy też właśnie takiej presji. Zrób to tak.

Jak będziesz robił tak, to w życiu ci się to nie uda. I tak dalej, i tak dalej. To jest okres, kiedy też ta baza tych lęków, ja to nazywam, kochani, lękami. Ja tego nie nazywam doświadczeniami, ja tego nie nazywam informacjami, ponieważ tak naprawdę to w ten sposób budujemy swoją samoocenę i też zaufanie do samego siebie. Jeżeli ktoś nam wmawia, ktoś nas przekonuje, ktoś, kto jest dla nas ważny, że się nie nauczymy, że nie zrobimy, że się nie nadajemy, że nigdy w życiu tego nie zrobimy, nie osiągniemy. To nasza wiara w samych siebie po pierwsze jest coraz mniejsza, a po drugie strach przed powtórnym spróbowaniem jest też coraz większy. WięcZaczynamy się troszeczkę wycofywać z podejmowania prób, ponieważ już w tym momencie zakładamy swoje szanse na to, żeby ta próba zakończyła się sukcesem. Nie robimy tego, bądź czasami robimy, z powodu strachu. Strachu przed kolejną oceną, strachu przed kolejną porażką, strachu przed niepowodzeniem, strachu przed oceną. I jesteśmy, kochani, teraz na etapie młodego człowieka.

Analizujemy okres nastolatkowy. A co się dzieje dalej? Powiedziałem, że lęki płynące ze zmysłów są dla nas neutralne. Nie do końca, bo też naszymi zmysłami odbieramy informacje zewnętrzne typu słyszymy, co o nas mówią. I następny aspekt, który nie jest zupełnie dla nas neutralny, to są media. Media, czyli kolejna forma nacisku, która ocenia, ustala normy, kiedy jesteśmy dobrzy, kiedy jesteśmy źli, kiedy jesteśmy cool, kiedy jesteśmy w porządku, kiedy jesteśmy trendy i tak dalej. Lęk przed tym, żeby nie być innym, to jest też bardzo poważny lęk. To jest lęk przed odrzuceniem przez jakąś grupę społeczną, przez jakąś grupę towarzyską, przez jakąś grupę polityczną, biznesową i tak dalej. Ponieważ zostają wyznaczone normy, co jest okej, a co jest nie. I to się też pojawia już, a może zwłaszcza w naszym dzieciństwie, tym troszeczkę późniejszym, tym nastolatkowym, ale wtedy przynależność do grupy ma bardzo duże znaczenie.

Jako ludzie dorośli, zwłaszcza z każdym rokiem naszego życia, coraz łatwiej radzimy sobie z samotnością. Znaczy z byciem samym. Natomiast samotnością to dużo powiedziane, bo z tym sobie chyba nikt tak do końca nie radzi, bo jednak jesteśmy jako ludzie istotami stadnymi. To jest okres nastolatkowy. Wchodzimy w dorosłość i baza tych lęków, zamiast się zmniejszać, jeszcze się zwiększa, ponieważ w dzieciństwie obracamy się w gronie rodziny, naszych bliskich, wujków, cioć, sióstr, braci oraz w gronie kilku, kilkunastu rówieśników. Wchodząc w dorosłe życie, zaczynamy brać na barki coraz większą grupę ludzi, którzy swoimi lękami zaczynają wywierać na nas presję, a my w jakiś sposób próbujemy sobie z tą presją radzić. Natomiast każdorazowo powoduje to stres. To jest stres na przykład partnerski, stres małżeński, stres związkowy. Kiedy partner czegoś od nas oczekuje, kiedy on również swoje podświadomośćowe lęki zaczyna na nas przekładać, zaczyna nas tymi swoimi lękami obarczać. Na przykład poprzedni partner naszej żony ją zdradzał.

My automatycznie musimy sobie poradzić z tym problemem. Zostajemy obarczeni tym lękiem naszej partnerki bądź naszego partnera i musimy się umieć potrafić w tym odnaleźć po to, żeby po pierwsze samemu jakoś funkcjonować, a jednocześnie nie krzywdzić, nie ranić dalej swojego partnera, swojej partnerki. Zaczyna się ekwilibrystyka, zaczyna się wyższa szkoła jazdy. Przecież wiecie dobrze, jak to wygląda. Wiecie, jak to jest w związkach, tak? „Nie, nie zrobię tego, bo żona. Nie powiem tego, bo. Nie zachowam się tak, bo mąż. Muszę zrobić to, bo”. To są wszystko stresy i też lęki naszych bliskich, nasze same, nasze wewnętrzne, z którymi co chwila musimy się mierzyć.

Bo jeżeli zrobię inaczej niż moja żona chce, to wiem, jak się to skończy. Więc nie zrobię tego, ponieważ chcę uniknąć konsekwencji. Ponieważ boję się konsekwencji często, bo nie chcę ranić jej, bo nie chcę ranić siebie. Natomiast w dalszym ciągu jest to mierzenie się z jakimiś lękami, z jakimś stresem. Następna sytuacja, w której tych stresów i tych lęków przybywa, to są nasze dzieci. Pojawia się lęk o ich zdrowie, o ich życie, o ich bezpieczeństwo. Pojawia się lęk, zwłaszcza u rodziców bardziej świadomych, o ich właściwe wychowanie, lęk o zabezpieczenie ich przyszłości. Następnym lękiem, z którym też przychodzi nam się mierzyć, jest na przykład kredyt. Czyli pojawiają się te zwykłe, normalne lęki egzystencjonalne. Jak utrzymać rodzinę?

Czy wszystko będzie w porządku? Czy utrzymam pracę?Z czasem zaczyna się pojawiać lęk o zdrowie. Nie mogę być chory, bo wypadki. Następny lęk, który się w tym momencie wyłania z tego wora lęków, to jest praca. Jest żona, są dzieci, jest kredyt i kwestia pracy. Zaczynamy wchodzić w różnego rodzaju sytuacje, gdzie te nasze lęki o utrzymanie posady, utrzymanie rodziny, o zarobienie pieniędzy, o te wszystkie sprawy związane ze zwykłym ludzkim życiem ziemskim zaczynają się wyłaniać. Ostatnim, który mi przychodzi w tej chwili do głowy, bo zaraz to spróbujemy w sposób mniejszy bądź większy podsumować. Natomiast taki lęk ponadczasowy to jest lęk, z którym wszyscy, i mogę to, wydaje mi się, z pełną świadomością powiedzieć, to jest lęk duchowy. Powiedziałem wszyscy, bo ani ja, ani chyba nikt. Tak mi się wydaje, że chyba nikt.

Nawet ci, najbardziej uduchowieni, najbardziej oświeceni, najbardziej oczytani, wykształceni i mądrzy ludzie, znawcy tematów duchowych nie mają stuprocentowej pewności, co będzie po śmierci. Tak naprawdę szukamy odpowiedzi, zastanawiamy się. Jedni troszeczkę bardziej zajrzeli na tamtą stronę, mają troszeczkę większe doświadczenia, coś tam wiedzą. Inni wiedzą jeszcze mniej, inni w ogóle nic nie wiedzą. Następni w ogóle w nic nie wierzą. Ale czy to znaczy, że im jest lżej? Czy ludziom, którzy w nic nie wierzą, jest lżej? Nie, bo też nie mają stuprocentowej pewności. Mają tylko jakieś mniejsze bądź większe przekonania i to też często płynące nie z ich przekonań, tylko z przekonań innych ludzi. Często ateistami zostają ludzie na zasadzie negacji.

Nie znalazłem odpowiedzi, nie znalazłem pewności, nie znalazłem wiedzy. Więc neguję to wszystko. Odrzucam to wszystko, ponieważ to, czego się do tej pory dowiedziałem, przeżyłem, doświadczyłem, jest dla mnie niesatysfakcjonujące. Ale oni też nie mają stuprocentowej pewności, że tam na pewno nic nie ma. Ja już o tym lęku religijnym na zasadzie: pójdziesz do piekła, jak będziesz zły albo pójdziesz do nieba, albo jakieś tam inne sytuacje w ogóle nie wspominam. Aczkolwiek znacie, ja też znam ludzi, którzy w tym lęku żyją, którzy chcą się umartwiać, którzy wierzą, że nie zasługują na szczęście, na radość, bo są grzesznikami i pójdą do piekła, a w najlepszym wypadku do czyśćca. I może kiedyś spotkają swoich bliskich, ale nie wiedzą, czy ich spotkają. I to jest lęk duchowy. Także kochani, jak widzicie, moim skromnym zdaniem, bez tych lęków tak naprawdę ciężko jest żyć. Ciężko jest żyć z lękami, ale ciężko dojść do takiej sytuacji w życiu, żeby tak naprawdę niczego się nie bać.

Bo nawet jak jesteśmy przekonani, wiemy, co jest po tamtej stronie bądź czego nie ma, bądź wiemy, czego się spodziewać, nawet jak wiemy, że i tak tutaj wrócimy, to i tak pozostaje lęk przed śmiercią. Taki zwykły fizyczny lęk. Bo nigdy do końca nie wiemy, jak umrzemy. Czy to będzie cicha, fajna śmierć. Usnę i nie wstanę. Czy to będzie śmierć w bólu. Nie chcę tutaj snuć scenariuszy takich niemiłych. Natomiast ten lęk gdzieś za uszami jest. I po co o tym wszystkim mówię? Ponieważ to jest nasz olbrzymi wróg na drodze do szczęścia, do radości.

Ponieważ właśnie te lęki powodują, że często nie potrafimy być tu i teraz. I też nie potrafimy bardzo często cieszyć się z tego, co jest. Ponieważ gdzieś ciągle za uszami pojawia się myśl: a może będzie gorzej? A może nie ma się z czego cieszyć? A może jutro? Ponieważ nie chcę was zostawić tak na tydzień z tymi lękami, więc powiem wam, żeZnaczy inaczej. Z tymi lękami to ja nic nie zrobię. Natomiast jak zauważyliście, śmiem twierdzić, że większość z tych lęków jest wytworem naszej podświadomości. A skoro jest wytworem naszej podświadomości, to przynajmniej w większości. Nie chcę tu mówić o procentach, bo każdy z nas ma tego inaczej i w innych proporcjach.

Natomiast ja myślę, że przynajmniej z 70% naszych lęków to są lęki, które nie są nasze. To są lęki, które ktoś nam kiedyś sprzedał, które ktoś nam kiedyś zaszczepił, które ktoś w nas w jakiś sposób zaprogramował. Zupełnie w większości wypadków nie mając świadomości tego, że do naszego worka, który przyjdzie nam dźwigać przez nasze całe życie dowalił kolejny kamień, kolejny ciężarek, który będzie powodował to, że co? Że to nasze życie będzie cięższe. Zupełnie nieświadomie. Częściowo pewnie świadomie. Natomiast wydaje mi się, że nikt, kto nam kiedyś te lęki sprzedał, nie myślał o tym, że my będziemy z tym workiem tych kamieni zamierzali przejść całe życie. Pewnie ten Stefan. Stefan to jest postać z mojej książki. Mój faworyt, mój ulubieniec.

Pewnie ten Stefan, który nam kiedyś powiedział, że nie będziemy mieli w życiu dziewczyny, ponieważ nie umiemy się całować. W zamyśle miał, że rzuci w nas kamieniem po to, żeby nam nabić siniaka, żeby zabolało. Natomiast myślę, że ten Stefan nawet nie wpadł na pomysł i nawet nie pomyślał o tym, że my ten kamień, którym on w nas rzucił, postanowimy odnaleźć i wrzucić do worka i zabrać ze sobą. I myślę, że takich Stefanów i takich kamieni w tym naszym worku podświadomości, worku z lękami, worku z obawami, ze stresami nosimy bardzo dużo. I myślę, że co? Że warto by było zrobić sobie mały przystanek, usiąść sobie gdzieś w jakimś spokojnym miejscu i zajrzeć do tego wora, zdjąć go na chwilę i zrobić przegląd tych kamulców i popatrzeć jeden za drugim. Powiedzieć: o, ten od Stefana. Kurde, w zasadzie to Stefan nie miał racji, bo mam świetną dziewczynę, świetną żonę, więc na przykład ten kamień to ja mogę zostawić tutaj. Nie muszę go już ze sobą nieść. I tak samo możemy zrobić z wieloma kamieniami z tego naszego worka.

Jeżeli ktoś nam kiedyś powiedział, że nie będziemy w stanie założyć rodziny, to ten kamień też możemy odłożyć. Jeżeli ktoś nam mówił, że nie jesteśmy w stanie nic zrobić dobrze, porządnie. Myślę, że jeżeli zechcemy ten kamień odłożyć i wyrzucić go, to wystarczy zacząć robić dobrze i porządnie. Natomiast przede wszystkim trzeba ten wór przejrzeć. Usiąść sobie z tym worem i zrobić mały remanent, bo to co ja mówię na przykład dzieciakom, jak z nimi rozmawiam, że dostałem dwóję na przykład z czegoś. Mówię: słabo, ale to co? Bo się nie nauczyłem, bo to, bo tamto, bo nie wiem. Bo zawody sportowe były, bo mi się nie chciało. Ja mówię: czyli co? Czyli o czym świadczy ta ocena?

O tym, że nie umie. Ja mówię: ok, ale czy to znaczy, że nie jesteś w stanie się tego nauczyć? Nie. Więc ocena to jest tylko ocena twojego aktualnego stanu wiedzy. Nie nauczyłeś się, to dostałeś dwóję. Natomiast jeżeli się tego nauczysz, to dostaniesz piątkę albo szóstkę, tak? Tak. Więc tak samo jest ze wszystkimi tymi lękami. Może nie ze wszystkimi, ale z większością tych lęków, które w nas powstały i które w nas drzemią. Że ktoś kiedyś, w jakiejś sytuacji ocenił nasz aktualny na daną chwilę stan wiedzy, stan umiejętności i też możliwości.

Natomiast tak jak w przypadku dzieci to nie jest wyrok. To jest tylko informacja, że w danym momencie nie umieliśmy się całować, ale to nie znaczy, że nie możemy się tego nauczyć.I całować po prostu jak wariat najlepiej na świecie. Dlatego kochani, podejdźcie do tych kamieni jak do informacji, bo tak naprawdę od każdego z nas zależy, czy chcemy czegoś nauczyć, czy nie. Czy chcemy coś w życiu zmienić, czy nie. Czy chcemy być lepsi, mądrzejsi, czy chcemy poprzestać na tej dwójce i na tej nieumiejętności całowania i dalej wierzyć w to, co powiedział ktoś kiedyś. Czy chcemy się przekonać, że tak naprawdę, jeżeli będziemy chcieli, to tak na dzień dobry przynajmniej strzelam jedną trzecią z tych kamieni, które nosimy w worku od dziesięciu, dwudziestu, trzydziestu, czterdziestu, pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu lat, możemy się pozbyć tak pstryk. Nad niektórymi faktycznie trzeba będzie troszeczkę popracować, ale to też nie jest niemożliwe. Może trochę z podświadomości, może trochę w jakiś inny sposób, może techniką, może warsztatami, może rozwinięciem świadomości swojej własnej. Natomiast te kamienie są nasze. Znaczy każdy ma swój wór i to, co mogę wam zagwarantować i na sto procent wam powiedzieć, to nikt z tego wora nic nie wyjmie.

Nikt oprócz was. Jeżeli liczycie, że jakiś Święty Mikołaj w Wigilię zamieni wam worki, zabierze ten z kamieniami, a zostawi ten z prezentami. Oczywiście życzę. Z całego serca życzę. Natomiast tak raczej bym jednak wziął sprawy w swoje ręce. O tak. Spróbuję może w następnej audycji, jak się oczywiście nic spektakularnego nie wydarzy, podsunąć wam kilka pomysłów, jak się tych kamyków można pozbyć. Znaczy zawsze może rozpruć się worek. Natomiast obawiam się, że nogi mogłyby tego wasze na tym źle wyjść. Więc jednak polecam świadome opróżnianie worka.

Natomiast spróbuję. Nie obiecuję, bo takich mocy nie mam, ale spróbuję może podzielić się w następnej audycji z wami tym, co mi też troszeczkę pomogło. Też, co pomogło innym. Też coś, co może gdzieś zasłyszałem. A może wspólnie wpadniemy na jakiś fajny pomysł, czego oczywiście wam i sobie z całego serca życzę. A może za tydzień na przykład się spotkamy i na dzień dobry odpalicie czat albo coś takiego. I pan Marek powie: „Panie Sławku, zmieniamy tytuł audycji, bo słuchacze już tutaj piszą, że przyszli z pustymi workami i nie ma o czym gadać”. Gdyby tak było, dajcie mi znać przed audycją, to na biegu coś wykombinuję. Na pewno się nie będziemy mam nadzieję nudzić, bo ja się z wami nigdy nie nudzę. No i cóż, jak zwykle gadulstwo prowadzącego spowodowało to, że mamy dzięki Bogu godzinę 21:30, więc ja na dzisiaj zakończę, dziękując wam za kolejną niesamowitą i przesympatyczną i mam nadzieję, że w dalszym ciągu też ciekawą audycję.

Jeżeli ktoś chciałby zadzwonić, to oczywiście zapraszamy z panem Markiem. Jeżeli ktoś chciałby się czymś podzielić, też zapraszamy. A ja chyba panie Marku, będę odpalał Messengera. Chyba że tam cisza i spokój.

[01:04:56] - Ale ciekawe. Jaka cisza, jaki spokój. Tutaj zasypało dosyć mocno komentarzami. W momencie wykorzystując ten czas, gdy pan Sławek będzie odpalał Messengera, ja może przypomnę kontakty do Radia Paranormalium. Nasze numery telefonów to 32 746 008, 32 746 008. Komórkowy 530 620 493, 530 620 493. Skype radio.paranormalium.pl. Można także do nas pisać oczywiście na Gadu-Gadu pod numerem 36 08 80 02, 36 08 80 02. Jesteśmy też na czatach Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl oraz na czacie towarzyszącym naszej transmisji na YouTube. Można także nas spotkać na Facebooku, na kontach Radia Paranormalium i na fanpage'u prowadzonym przez pana Sławka, na grupach Radia Paranormalium i czytelników Nieznanego Świata.

A jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do audycji „Świat oczami duszy” i ogólnie do tematu świadomości na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.

[01:06:18] - No dobrze, dobrze panie Marku, jakieś obrazki mi pan powysyłał dzisiaj. Nie wiem, czy się odnajdę.

[01:06:24] - No ten obrazek to jest screen z SMS-ami od jednego z naszych słuchaczy. Tam się chyba wysłały dwa screeny. Potem słuchacz jeszcze jakiegoś SMS-a dosłał pan Paweł. Pozdrawiamy oczywiście.

[01:06:38] - Pozdrawiamy, pozdrawiamy, zaraz do tego dojdę.Tutaj mamy pana Adama. O, proszę bardzo, jaka piękna informacja. Próbowałem czasem, kilka razy. Czasem kilka razy zapominałem nawet, aby w końcu sobie przypomnieć o minucie oddychania. Brawo! Brawo, panie Adamie, jestem z pana bardzo dumny i cieszę się, że moje gadanie nie poszło na marne. Jakbym jeszcze tylko tak by się pan z nami podzielił informacją czy jakąś satysfakcją, jakimiś przyjemnymi odczuciami w związku z tym, może poprawą samopoczucia, to by była też może wskazówka nie tylko ode mnie, że warto w tym kierunku pójść i warto tę minutkę sobie wygospodarować dla siebie. Jeszcze pan Adam pisze: „Stres to zdecydowanie jest oznaka lęku”. Dziękuję. Cieszę się, że się zgadzamy.

Tu jeszcze jest coś zwanego eustresem, ale w formie przyjemnego zmotywowania do działania. To już trudniej sklasyfikować jako lęk. Znaczy ja powiem tak: znam wiele osób, które mobilizuje się do działania właśnie na zasadzie stresu. Zaobserwowałem to zwłaszcza u dłuższnik tak zwanych dziecięcych, które też jak dzieci dopiero kiedy rodzice przyjdą i powiedzą, że zabiorą telefon albo tablet, wtedy na przykład biorą się za odrabianie lekcji albo za sprzątanie pokoju. To wynika też z braku świadomości i tak zwanych konsekwencji, i próbowania w nieskończoność tych wypróbowanych wzorców podświadomości. Siedem razy się udało, to może uda się i ósmy raz. To ciężko nazwać lękiem. Koleja: „Odpowiadam na pytanie o ćwiczenia oddechowe. Ja najpierw wpadłem na to przypadkiem w wieku 20 plus lat, w latach 80. Przez muzykę, fascynację dźwiękiem.

Zaczęło się od wokali. Może to nie śpiewanie zaraz, bo punk, jazz, rock i zaraz też fascynacja gry na trąbie klasycznej, bo uwielbiam na przykład Milesa Davisa. Sesje wydobywania dźwięków muzycznych swoim głosem lub instrumentem dętym to cudowna sesja oddychania, bo oddechem przekazuję swoje myśli. To musi być w tonacji z innym sensem, często głębszym. Jako muzyk kariery dotąd ze znakiem zapytania i z uśmieszkiem nie zrobiłem, ale chociaż coś pisałem i piszę. Wciąż bywam na sesjach muzycznych różnych wariatów, ale odkryłem też medytację zazen. Może lepiej...”. Tu żeśmy właśnie rozmawiali o tym nawet podczas ostatniej audycji. Ja mówię, nie jestem w stanie was, kochani, tutaj bardziej zmotywować. Zresztą to musi być też samodzielna decyzja i samodzielna potrzeba.

Natomiast cieszę się, że są głosy, które potwierdzają to, co mówię. O muzyce, o śpiewaniu w ogóle nie wspominam, bo to jest też oddzielna para kaloszy, ale ci, co śpiewają... Ja mam sam kilka takich piosenek, które jak śpiewam, zwłaszcza na głos, to mam normalnie aż ciarki na plecach. Więc to jest też energia strun głosowych i tak dalej. To jest w ogóle też oddzielna bajka. Niesamowicie fajna, niesamowicie przyjemna, ale dzisiaj też rozmawialiśmy o lękach i o stresie. Więc oddychanie, odczucie stresu, śpiewanie na przykład czy głośne wydzieranie się na przykład świetnie wpływa na zmęczenie. Ja miałem takie sytuacje, że potrafiłem 72 godziny nie wysiadać z samochodu i w momencie, kiedy miałem objawy senności, to po prostu się wydzierałem na głos. Uwierzcie mi, że to zmęczenie przechodzi. Brudassco pisze: „Koleja.

Czy więc pisanie komentarzy jest jakby bezoddechowym śpiewem?”. Ponieważ to nie było pytanie do mnie, więc ja na nie nie odpowiem. Pan Adam pisze: „Wszyscy czytali poradnik, jak dołować najbliższych i rodzinę”. To jest z uśmieszkiem. Ja nie czytałem i też nie ukrywam, że chyba nie zamierzam go czytać. Zwłaszcza że miałem i bez tego poradnika dość niezłe swego czasu osiągnięcia, więc może niekoniecznie chciałbym wracać do tamtych czasów. Mr Treehouse: „Adam, ale jak miałam 15 lat, dostałam na urodziny książeczkę, jak radzić sobie z tak zwanym u mnieZ tak zwanymi mistrzaczami. Tytułu nie pamiętam, ale była świetna. Brudas pisze: „Nie, pisanie komentarzy...” A, Koleja! Koleja pisuje: „Nie, pisanie komentarzy to działanie intelektualne w sytuacji ciekawej audycji.

Nie pisuję za bardzo komentarzy, ale pisanie dla grania poezją słowa to inaczej. Może być proza lub poezja. Poezja najlepiej układa się z dźwiękiem rytmicznym. Trzeba głosić, nie pisać, słuchać, nie czytać”. Taką cudowną poetkę dźwiękowo-oddechową jak nijaka Kaśka M. Nie wiem, nie znam. O, tutaj mamy screen właśnie. Paweł: „Ja tam słucham z przyjemnością każdej audycji w radio. Jest to moje ulubione radio”. O!

„Ja potrafię kilka godzin dziennie odpoczywać”. Tutaj też informacja: „Ja choruję na depresję i często mam lęki, ale są tabletki i zmienia się nasze rozumienie pewnych rzeczy”. Kochani, też weszliśmy tutaj na temat, który w zasadzie przy okazji lęków jest dobrym tematem, ponieważ depresja powstaje przede wszystkim z braku wiary w to, że jesteśmy w stanie sobie z czymś poradzić. Coś nas przerasta, nie wierzymy w siebie, a lęki, które się pojawiają, są tak silne, że pozbawiają nas całej energii, do ataków paniki włącznie. Są to sytuacje już naprawdę bardzo ekstremalne i ja to całkowicie rozumiem. Nie będę ukrywał, miałem w swoim życiu sytuacje, które też powodowały we mnie panikę i takie przekonanie, że nigdy się z tego nie wygrzebię. Więc doskonale to rozumiem i doskonale pamiętam. Natomiast wiem jedną rzecz: skoro pojawiła się depresja, to znaczy, że lęki były tak silne, że nie byliśmy w stanie sobie z nimi poradzić bądź trwały tak długo, że pozbawiły nas całkowicie energii i wiary w to, że nasze życie może się odmienić. I też rozumiem, że w takich sytuacjach tabletki, antydepresanty pozwalają przetrwać, nie zwariować bądź nie popełnić jakiegoś głupstwa. Natomiast kochani, z całym szacunkiem dla medycyny, tabletki, antydepresanty nie rozwiązują problemu.

Antydepresanty pozwalają przetrwać ten najtrudniejszy moment i pozwalają nam odpocząć. Natomiast nie rozwiązują problemu, ponieważ jeżeli te lęki były, to one dalej są. One zostały przytłumione działaniem leków, natomiast nie znikły. To troszeczkę tak jak w mojej opowieści o worku z kamieniami. Moim zdaniem bierzemy tę tabletkę tak, jakbyśmy dostawali więcej siły do niesienia tego worka. Natomiast jego zawartość w żaden sposób się nie zmienia. Więc moim zdaniem bez pozbycia się tych kamieni problem depresji nie zostanie rozwiązany w sposób farmakologiczny. Chyba że dzieje się coś pod wpływem, bo czasami tak jest, że pod wpływem tabletek, kiedy jesteśmy wyciszeni i bardziej znieczuleni na bodźce lękowe, zaczynamy się inaczej przyglądać sytuacji. To troszeczkę tak, jakby człowiek gdzieś tam na lekkim rauszu nabiera więcej odwagi i wtedy zaczynamy coś z tą sytuacją robić. Wtedy to jest taka samoczynna, samoistna terapia.

Jeżeli chcemy podnieść swoją własną samoocenę, to oprócz tego, że przestaniemy wierzyć w to, co ludzie o nas mówią, bez zrobienia czegoś dobrze nie będziemy w stanie uwierzyć, że jesteśmy naprawdę dobrzy. To czyny i działanie pozwalają nam uwierzyć w to, że potrafimy. Adam odpowiada: „Oj tam, po co komu taka książka? Pewnie jest w ogóle nieczytelna”. Tu mamy dyskusję na temat książki, której ja jak zwykle, co oczywiście możecie się domyślać, nie znam. „Czytelna i bardzo fajnie opisuje, kim są i jak zachowują się ludzie, którzy chcą cię umniejszyć, zdołować, zachwiać pewność siebie i jak sobie z tym radzić. Króciutka, ma 85 stron. Znalazłam-Darmowy PDF. Jeżeli ktoś ma z tym być może jakiś problem, to ja poproszę cię, moja droga miss Treehouse, abyś może mi podesłała albo panu Markowi linka. Gdyby ktoś był zainteresowany, to mamy rekomendację.

Króciutka, ma 85 stron, czytelna i bardzo fajna, więc moim zdaniem lepszej rekomendacji nie trzeba. Tutaj Kudłaty, proszę bardzo. Tak, na Śląsku bardzo mocno wieje. U nas też na Podkarpaciu. Pozdrawiamy Kudłatego i Podkarpacie. Dobrze. Tutaj się już słuchacze wymieniają linkami. Justin: „Panie Sławku, a co jeśli ktoś się czuje najlepiej, wręcz płacze ze szczęścia i niepojętej tęsknoty? Towarzyszą temu ogromne emocje miłości i rozłączenia, kiedy słucha śpiewu wielorybów”. Wow.

Moja droga, nie wiem. Przyznam szczerze, bardzo fajne. Muszę się nad tym chwileczkę zastanowić. Nie chcę tutaj walnąć jakiejś gafy. Natomiast szczęście niepojętej tęsknoty, ogromne emocje miłości i rozłączenia, kiedy słucha śpiewu wielorybów. Tu muszą być jakieś skojarzenia z czymś, natomiast nie mam zielonego pojęcia z czym. Nie wiem. Ale pomyślę, bo to też dla mnie bardzo ciekawe jest. Tutaj Paweł dorzucił dalszy ciąg swojego komentarza: „Przecież w związku nie chodzi tylko o całowanie”. Paweł, oczywiście, że nie chodzi tylko, natomiast to jest też bardzo fajna wymiana pozytywnej energii.

Ja jestem jak najbardziej za całowaniem i to w jak największych ilościach, przy każdej możliwej okazji, bo mówię, tu nie chodzi o sam czyn, o sam kontakt, tylko o to, jakie emocje temu towarzyszą. A mi towarzyszą zawsze bardzo przyjemne, radosne, stąd może moje takie skojarzenie. Tutaj pan Adam: „Ja słyszałem uczeń bez lufy. Dwójki to jak żołnierz bez karabinu”. Mój drogi panie Adamie, ja uzbroiłem się w cierpliwość i nic do tej pory nie mówiłem. Natomiast z tego, co ja sobie tak kojarzę podczas naszej przemiłej i przesłodkiej, jak sam pan ją określił, wymiany komentarzy i miłych słów, coś mi pan obiecał. Z tego, co pamiętam. Nawet pozwolę sobie przypomnieć, że obiecał pan, że dzisiaj pan do nas zadzwoni, chociaż to może nie była taka obietnica. Inaczej, ja obiecałem, że pana będę próbował namówić, więc ja się wywiązuję ze swojej obietnicy. Cieszę się z tych komentarzy, natomiast nie ukrywam, że z chęcią bym usłyszał.

Zresztą nie tylko ja byśmy usłyszeli pana na żywo, więc zapraszam. A o tym uczniu też słyszałem. Był taki moment wśród moich kolegów, że chcieli się poczuć jak żołnierze i zaczęli zdobywać dwóje, myśląc, że może za dwie albo za trzy, albo że za pięć w końcu staną się żołnierzami. Więc z tym określeniem też trzeba uważać i kontrolować, co się później z naszymi dziećmi dzieje. Aczkolwiek nie sądzę, żeby to jeszcze na dzisiejszą młodzież działało. Miss Treehouse Kudłaty: „Jak przeczytasz i kiedyś na siebie trafimy, daj znać, czy pozycja była pomocna lub zwyczajnie przydatna. Mina stolatce 100 lat temu wiele uświadomiła”. Kudłaty ze zdziwieniem: „100 lat temu?”. Ja też jestem niezwykle zadziwiony tym, co napisałaś. Witaj Tomaszu.

„Ja spóźniłem się dzisiaj, więc się nie udzielam. Dzisiaj, sorki Sławku, odsłucham audycji, ale jestem”. Bardzo się cieszę i mam nadzieję, że jednak włączysz się tutaj w naszą rozmowę, dyskusję, bo też masz zazwyczaj sporo fajnych rzeczy do powiedzenia. Wiem na siebie. Lęk czasami może objawiać się fizycznie w postaci alergii czy innych chorób. Czy tymi lękami powinniśmy zająć się na samym początku?Opowiadałem wam kiedyś o takiej sytuacji, kiedy przeżyłem to na własnej skórze. Kiedy podświadomość podsuwa nam również objawy tak zwane psychosomatyczne, czyli fizyczne.

[01:25:21] - Panie Sławku, przepraszam, że panu przerywam, ale mamy słuchacza na antenie. Halo, halo? Radio Paranormalium. Jesteśmy już na antenie.

[01:25:29] - Halo, witam, tutaj Adam i z tej strony. Dziękuję za wywołanie, inaczej bym się-

[01:25:36] - Prosimy, prosimy

[01:25:37] - ... inaczej bym się chyba nie zdecydował.

[01:25:40] - Bardzo się cieszę. Bardzo się cieszę, panie Adamie.

[01:25:45] - Chyba zacznę tę minutę od oddychania, żeby trochę nerwy zbić. Oczywiście żartuję, ale tak, jestem kompletnie nieprzygotowany do telefonu.

[01:25:59] - To tak jak ja do dzisiejszej audycji. Proszę się nie przejmować, bo najczęściej zauważyłem, że właśnie te nieprzygotowane, kiedy się na nic nie nastawiamy, wychodzą najlepiej. Więc proszę się zupełnie nie stresować. Jesteśmy tylko we dwóch. Pan Marek nas wyłączył z eteru, więc możemy sobie porozmawiać tak jak podczas naszych komentarzy.

[01:26:33] - Świetnie. Odnośnie tych oddechów powiem, że dla mnie najtrudniejsze było sobie przypomnieć, żeby to zrobić i w danej chwili podjąć decyzję, żeby zacząć oddychać przez tę minutę. Często była taka gonitwa myśli, że teraz są jakieś ciekawsze myśli do przemyślenia albo akurat coś trzeba było zrobić. Natomiast na przykład podczas jazdy samochodem można było się skupić na tym oddechu. Osobiście nie wiem, czy były jakieś ogromne efekty, natomiast zdecydowanie pomaga to w ugruntowaniu się, uspokojeniu. Myślę, że zawsze jak się coś robi troszkę dłużej, to się nabiera wprawy, prawda? Z czasem zacznę bardziej siebie zauważać i to może doprowadzić do kolejnych przełomów. Dla mnie takie metody im prostsze i łatwiejsze zawsze cieszą, więc podziękuję za tę poradę, żeby chociażby na tym skupiać się.

[01:27:51] - Bardzo się cieszę. A próbował pan może z jakimiś wizualizacjami albo z czymś, czy tylko po prostu sam oddech?

[01:28:02] - Wizualizacje stosuję, jeżeli czuję jakąś potrzebę. Wiadomo, że jeśli się na przykład pojawi stres, to wtedy można sobie wizualizować rozpuszczanie tego stresu. Im większa wyobraźnia, tym więcej wizualizacji, bo raczej nie idę w techniki, tylko to, co w danym momencie przychodzi na myśl. Natomiast często raczej robiłem to bardziej dla zasady praktyki, niż po to, żeby osiągnąć jakiś efekt. Wtedy po prostu wczuwam się w ciało, a nie próbuję wizualizować zbyt wiele. Natomiast też o oddechowych to jest też metoda Wima Hofa. To jest człowiek, który robi takie terapie zimnem. Ten człowiek, który potrafi w lodowatej wodzie pływać, w samej bieliźnie po śniegu latać godzinami, wspinać się na Mount Everest. Miał taką metodę hiperwentylacji wręcz. To się też łączy z tym, o czym pan mówił wcześniej.

Właśnie takie mocne oddechy, zaczerpnąć albo krzyczeć, żeby się obudzić. Natomiast z hiperwentylacją trzeba uważać, bo ona co prawda potrafi odenergizować człowieka.

[01:29:34] - Przepraszam, że tak się wcinam, ale ja też kiedyś próbowałem hiperwentylacji i chyba przesadziłem z tą hiperwentylacją, bo mnie tak po prostu usztywniło w pewnym momencie. Cały byłem usztywniony, że musiałem przestać. Tak że to potrafi być trochę ryzykowne.

[01:29:50] - Dokładnie, bardzo łatwo z tym przesadzić i zrobić to na przodownka. Natomiast też jest to ciekawy eksperyment.

[01:29:58] - Panowie zachęciliście, bo ja nie próbowałem, ale może w takim razie spróbuję podjąć wyzwanie. Będziemy mieli do trzech razy sztuka. Proszę, bo moje gadulstwo pan już zna, więc proszę się mną zupełnie nie przejmować.

[01:30:21] - W kwestii oddechu jeszcze jest taka metoda, akurat nazwy nie wymienię, żeby nie odbierać klientów. Natomiast metoda, jeżeli chodzi o leczenie, jest taka, która właśnie się łączy z wizualizacją. To jest kiedy zaczerpujemy oddech, to jednocześnie możemy sobie wyobrazić, że ciągniemy to powietrze przez stopy. Staramy się oczywiście to wizualizować. Przez stopę przy wdechu wchodzi do czubka głowy, a przy wydechu przechodzi przez ręce i przez ręce opuszcza. Jeżeli są te ręce przyłożone do drugiego człowieka, toMożemy sobie wyobrazić, że w ten sposób go leczymy. Bardzo prosta metoda. Miałem z nią pozytywne rezultaty i oczywiście można ją robić na odległość, jak i dotykając drugiej osoby. Także polecam, jeżeli ktoś ma chęć spróbować wizualizować sobie leczenie drugiej osoby, to bardzo polecam. I także siebie.

[01:31:37] - Ale przez stopy, tak? Przy wdechu przez stopy zaciągamy powietrze?

[01:31:43] - Tak. Technicznie zaciągamy powietrze i wyobrażamy sobie, że to powietrze, ta energia wchodzi przez stopy i przechodzi przez całe ciało aż do czubka głowy.

[01:31:54] - Znam tę metodę. Polecam.

[01:31:56] - I dopiero wtedy zaczynamy, robimy wydech, który idzie z głowy przez dłonie.

[01:32:04] - O, proszę bardzo. Ciekawe.

[01:32:06] - W sumie fajny sposób na energetyczne oczyszczenie się i uruchomienie czakr.

[01:32:12] - Ja powiem szczerze, że ja to robię zazwyczaj w drugą stronę, kiedy bardziej przez czakry korony zaciągam energię, a oddaję ją bardziej w dół, ja to nazywam Matce Ziemi. Natomiast w drugą stronę? Ciekawe, muszę spróbować. Skoro panowie mówicie, że to działa.

[01:32:39] - Metoda, o której mówię, jest bardziej przeznaczona, tak jak mówiłem, do leczenia. Natomiast też mnie zaciekawiły rozmowy na antenie radia o pobieraniu wdechu energii przez głowę i z tym też eksperymentuję, ale dla mnie to jest dużo za wcześnie, żeby mówić o rezultatach. Natomiast chętnie podzielę się jak najwięcej takich pomysłów, żeby przekazać i ludzie będą w stanie ocenić po owocach albo ich braku. Bo takie spinanie się, że coś musi zadziałać, często tylko przeszkadza. Także jeśli ktoś spróbuje i nawet nie wierzy, że to działa, to wszystko jest w porządku.

[01:33:30] - Tak jest najlepiej. Takie sposoby, kiedy coś się dzieje bez naszego świadomego udziału uważam za najfajniejsze. Bo zgodzę się z panem jak zwykle, panie Adamie. Zasadniczo może raz się z panem nie zgodziłem. Zazwyczaj się z panem zgadzam. Spinanie się i oczekiwanie efektów albo planowanie sobie co, jak, gdzie i kiedy ma się wydarzyć to jest zły kierunek. Ponieważ on zazwyczaj niesie ze sobą oczekiwania, a z oczekiwaniami zazwyczaj są związane też rozczarowania, a nie radość. Także jak zwykle się zgadzamy.

[01:34:25] - Mnie też proszę zauważyć, że nie ma tutaj niezgody. Natomiast też mnie zaciekawił wątek regresingu, kiedy pan mówił o historiach typu, że doszedł pan do... Akurat dzisiaj była nieprzyjemna historia, jeżeli chodzi o regresing. Natomiast jakby pan mógł przedstawić jakieś proste ćwiczenie, jak do takich mini regresingów dochodzić.

[01:34:55] - Jakieś proste ćwiczenie? Powiem tak: ja się boję. W zasadzie to się nie boję, bo tu żadnego, moim zdaniem, wielkiego ryzyka nie ma. Zwłaszcza jeżeli chcemy się cofnąć do naszych przeżyć, do naszych poprzednich wcieleń, to tutaj żadnego wielkiego ryzyka nie ma. Jeżeli ktoś się na to decyduje, to jak najbardziej. Dla mnie zawsze działa zadawanie pytań. Czyli jeżeli czegoś chcę się dowiedzieć, to zadaję pytanie, rzucam je po prostu w przestrzeń i zadaję pytanie i spokojnie czekam. I zawsze przychodzi ten moment, kiedy dostaję taką wewnętrzną informację: „OK”. Jeżeli mam chwilę, to sobie siadam i zaczynam ten temat drążyć. Natomiast jeżeli nie mam aktualnie czasu, to tak jakbym rozmawiał z drugą osobą, mówię: „Poczekaj, jak możesz, to poczekaj.

Spotkajmy się za godzinę, za dwie czy za trzy i gdzieś tam wróćmy do tematu” i już. I wtedy znajduję sobie jakieś spokojne miejsce i pozwalam troszeczkę tym myślom płynąć. U mnie to się dzieje w ten sposób. Oczywiście fajnie jest, kiedy jestem spokojniejszy, to szybciej idzie, kiedy mam głowę uporządkowaną od tych myśli codziennych i natychmiastowych. I to się tak po prostu dzieje.

[01:36:59] - Rozumiem. To szybkie tempo odpowiedzi. Kiedyś próbowałem zrobić taki eksperyment. Chciałem w locieDo siebie i chciałem zobaczyć eksperymentalnie, gdyby na przykład jakieś małe miasteczko miałoby się składać tylko z ludzi takich jak ja, to bym mógł sobie poobserwować te wszystkie swoje wady i zalety. O tym pomyślałem, że fajnie byłoby mieć taki sen. Ale musiałem czekać dobre tydzień albo dwa, jak w ogóle zapomnieć, czy by on się w końcu pojawił. Więc tak. Pewnie różni ludzie szybciej dostają odpowiedzi, a inni powoli, ale w ogóle.

[01:37:51] - To znaczy nie, to nie zawsze tak jest. Nie, ale panie Adamie, u mnie to nie jest tak, że ja pytam i za godzinę dostaję odpowiedź. To też zależy, czego to dotyczy. Więc proszę tego nie brać, że to takie jest natychmiastowe. Pewne sytuacje potrafiły się wyjaśnić nawet po kilku miesiącach. Więc to nie jest tak, że to zawsze tak jest. Ja po prostu nauczyłem się takiej cierpliwości i wiem, że jeżeli to pytanie jest i człowiek jest otwarty na uzyskanie odpowiedzi, to ta odpowiedź przyjdzie. Także tydzień, dwa to też uważam, że to są bardzo dobre rezultaty, tak że proszę się tym nie przejmować zupełnie. Halo, halo?

[01:38:47] - No i się nam słuchacz rozłączył.

[01:38:49] - Ale to i tak jestem. Panie Adamie, bardzo dziękuję. Bardzo dziękuję, bo my z panem Adamem też wiele przegadaliśmy i zawsze obiecywał, że w końcu zadzwoni. Tak że naprawdę jestem dzisiaj zaszczycony. Więc skoro pan Adam nas pożegnał, to ja może wrócę do komentarzy.

[01:39:23] - Może jeszcze niech pan nie wraca, bo mamy kolejnego słuchacza na antenie Helo Radio Paranormalium. Jesteśmy już na antenie.

[01:39:30] - Halo?

[01:39:31] - Mogę coś powiedzieć?

[01:39:33] - Jak najbardziej. Oczywiście.

[01:39:35] - Ja na temat dokładnie, bo miałem takie przeżycie, że trafiłem trochę przez przypadek do pewnej pani profesor z Nowego Jorku. Mieszkała we Wrocławiu i prowadziła takie warsztaty z głosu i właśnie o oddychanie. I to było niesamowicie ciekawe, bo właśnie ona uczyła, jak wyrazić siebie głosem. I bo ja tu słuchałem, to mnie natchnęło do wspomnienia, bo nie opiszę tego, że czy od stóp do najniższych czakramów, czy do górnych, czy od górnych do dolnych, to zależy, co się chce wyrazić. I te zajęcia między innymi to były takie ćwiczenia, że mam wyrazić smutek. I ona mówiła, jak to robić. I potem radość, potem coś. Cały taki zestaw ćwiczeń był. Ona aktorów szkoliła i wokalistów muzycznych. No i co powiem dalej?

Że na koniec się okazało oczywiście, że to działa po tygodniu, dwóch. U mnie chyba po tygodniu. Ja sam nie wiem, ale były u nas próby takie sceniczne i mi to pomogło. Instrukcje tej pani profesor jakoś mi zostało.

[01:41:20] - Czyli mówi pan, przepraszam, że żeby wyrazić różne emocje, to z różnych czakr próbować wydobywać dźwięki? Powiem szczerze, dzisiaj chyba jest słaba jakość Skype'a, bo troszeczkę niewyraźnie słyszę. Nie wiem jak słuchacze, ale ja niewyraźnie dzisiaj słyszę i pana Adama i teraz też.

[01:41:50] - A, bo to telefony coś. Pan Adam dzwonił chyba też z telefonu. Ja też. Ja też go źle słyszałem.

[01:42:02] - Trochę niewyraźnie było.

[01:42:06] - Tak, było niewyraźnie. Ja też tak pewnie. Chciałem tylko powiedzieć, że ta pani profesor uczyła, żeby zależnie co się chce na scenie wyrazić, bo to były takie zajęcia też dla nauczycieli, bo ja byłem tam jako taki sceniczny człowiek muzyki, że śpiewam. I kolega był też, który to samo i mnie przyprowadził tam muzyk. A były panie nauczycielki, jak mają przekazywać uczniom głosem w klasie. I właśnie ona uczyła, że operowania dźwiękiem na przykład kazała w podłogę patrzeć albo w niebo i dźwięk wydawać. Pytała: „Czy słyszycie to? Jaka jest różnica? Jak masz głowę? Jakimi-Właśnie operujesz czakrami.

Mniej więcej o to chodziło, bo to jest cała sztuka.

[01:43:29] - To ciekawe.

[01:43:34] - Ja jeszcze tego nie zgłębiłem, bo byłem tam tylko trochę i na tym spróbowałem to stosować. Samo mi przyszło i zobaczyłem, że postępy zrobiłem w umiejętności. Nie wiem. Wtedy naprawdę, jak już na próbie muzycznej z kolegami z naszej kapeli starych dziadów, taką mamy. Przyspiewam tam czasem.

[01:44:09] - Bardzo fajnie!

[01:44:12] - Tak. Sobie gramy taki punk rock sami do siebie.

[01:44:18] - To super.

[01:44:20] - Ale to pomaga na duchu wszystkim, po co ci ludzie przychodzą tam w ogóle. I coś tam tyra.

[01:44:29] - Każda pasja i każdy czas spędzony z przyjemnością dla samego siebie jest czasem dobry. Jeżeli nie odbywa się to kosztem innych, to uważam, bez względu na to, czy jest to śpiewanie, czy jest to granie, czy jest to wędkowanie, to jest to czas dobry dla nas.

[01:44:51] - Tak, trzeba się starać o takie zajęcia, żeby nie kosztem innych, bo się hałasuje, żeby nie było problemu. Bo ja miałem, że było, że policję wzywano za hałasowanie w nocy. Ale to dla śmiechu mówię. Jak jest dobre miejsce, gdzie można, to winnica czy coś takiego. Ochraniasz się samymi gąbkami, żeby dookoła nie było słychać i można tam sobie się poudzielać. I to naprawdę wspaniale pomaga. Takie zajęcia muzyczne, grać muzykę do opowiadania tekstów i poezja. Ja to tak mam właśnie wtedy. To jest coś niesamowitego. Jak transmituje się z mózgu wszystkie myśli swoje, jeszcze w takim transie tego rytmu muzyki można wygłosić.

Wzorem jest dla wszystkich, uważam, taka wspaniała poetka Kasia N. w skrócie. A teraz ja powiem, tu chodzi o Nosowską.

[01:46:25] - Rozumiem.

[01:46:26] - To jest wspaniała poetka według mnie. Jak ona ludziom w depresji pomaga. Znaczy mi swoją poezją pomagała, ale ja testowałem na innych. Wspaniałe teksty i wygłoszone kapitalnie z tą kapelą. Hej, jaką miała później, dalej do dziś. Teraz ona się muzycznie przestała udzielać, bo już się zmęczyła, powiedziała. Że ona już nie będzie.

[01:46:58] - Musimy uszanować decyzję Kasi.

[01:47:05] - Ja się jej nie dziwię, ale pewnie znowu wróci. Bo pewnie tak, bo ja znam przykłady, że kobieta zaczynała jako wokalistka punkrockowa. Rajmund Gala i później jazzowa, sławna kobieta. Ma 70, już chyba pod 80. Byłem na koncercie parę lat temu jej we Wrocławiu. Była rewelacja. Ale to jest już inna bajka, bo to już jest taka muzyka.

[01:47:41] - Tak jest, bo zaczynamy wchodzić na tematy muzyczne.

[01:47:45] - Przepraszam, to ja już powiedziałem chyba. To drugie, co mogłem powiedzieć o lękach, że ja odkryłem, bo odrzucenia zawsze się tego bałem i tak dalej. Teraz trochę mniej po ostatnich przeżyciach, które mnie spotkały aż w takim wieku. 60 lat musiałem przeżyć, w ogóle się odrzucenia już tak przestać bać chronicznie. A odkryłem, że się naprawdę cały czas chyba wojny boję. Bo to wychowanie. Moja mama jako małolata przeżyła II wojnę światową na Lubelszczyźnie. W domu miałem opowieści ciągle o tej drugiej wojnie, a ja trochę inaczej. Mnie partyzantka nie interesowała, tylko okręty wojenne. Teraz oczywiście czytam, cały czas czytałem od dziecka, znowu wróciłem do tego.

Czytam o geostrategii, geopolityce. Właśnie czytałem scenariusz wojny NATO-Rosja czy Polska-Rosja, Rzeczpospolita-Rosja 2027. Taki gierkowiec, mój koleś doktor napisał. Przerażony ja to czytałem i nie spałem dwie noce, przez to musiałem to przeczytać.I już dochodzę do siebie, a idę na wykład tego gościa w środę i spotkanie. I już mam, że on to źle napisał, było inaczej wszystko, a w ogóle nie będę tu gadał, bo nie będziemy o tym rozmawiać.

[01:49:43] - Trochę potwierdził pan to, co powiedziałem dzisiaj w audycji, że często żyjemy lękami innych.

[01:49:58] - Tak jest. Oj właśnie to powiedziałem przecież.

[01:50:03] - Dlatego tak ja wyłapałem ten wątek, że coś, czego bali się nasi rodzice, nasi bliscy, przekazali po prostu ten lęk nam, a my zupełnie nieświadomi tego, po prostu często nosimy w sobie i pielęgnujemy lęki przed sytuacjami, które nas nigdy w życiu nie spotkały. I to jest kolejny powód do tego, żeby zrobić w tym worku remanent.

[01:50:40] - Tak, bo właśnie kto to trafi 50 lat taki lęk wszczepiony przez rodziców trzymać? Ja nie mówię przed wojną tylko, ale też tych, którzy, chodzi o to życie, że ty musisz taki być siaki i owaki, prawda? I to jest takie wdom tłuką od dziecka i później tak się trudno tego pozbyć. Może niektórym było łatwo. No mi nie.

[01:51:11] - Nikomu nie jest łatwo.

[01:51:14] - Nikomu nie jest łatwo.

[01:51:15] - Wzorce zapisane w podświadomości to są wzorce, których naprawdę ciężko się jest pozbyć. Bez własnego udziału, chęci, zaangażowania i odrobiny pracy naprawdę ciężko się jest tego pozbyć.

[01:51:31] - To prawda. Dobrze, ja dziękuję. Właśnie, że to są wzorce tłuczone, bo jak ja nawet czytam książkę teraz tego doktora pewnego, nie będę reklamował, mogę powiedzieć Jacka Bartusiaka, bardzo doceniam. I właśnie idę na wykład i dyskusję potem z nim do Akademii Wojsk Lądowych w środę. Ale przeczytałem to i ja się postawię tam pewnymi rzeczami.

[01:52:06] - Dobrze. Na razie trzymamy kciuki. Proszę być dzielnym, nie poddawać się.

[01:52:11] - Pustkę dostałem. Załatwiłem sobie jeszcze w zeszłym tygodniu.

[01:52:16] - I może za tydzień pan nam opowie, jak panu poszło. Wróćmy do tematu audycji, bo to nie audycja historyczna jest, a pewnie część słuchaczy czeka na odpowiedzi też na zadane przez nich pytania.

[01:52:36] - No jasne. Dobra, ja już na dziś koniec, bo już wszystko powiedziałem.

[01:52:43] - Dobra. Dziękujemy bardzo za telefon. Pozdrawiamy i powodzenia w środę.

[01:52:50] - Dobra, dzięki.

[01:52:52] - No dobrze, to ja wrócę do pytań, jakie jeszcze odnajdę gdzieś tutaj. Tutaj był temat, że lęk może się objawiać fizycznie w postaci alergii czy innych chorób. Czy nad tymi lękami powinniśmy zająć się na początku? Tutaj Kudłaty odpisał: „Coś słyszałem też o tym.” Inka odpisała: „Najpierw trzeba zająć się objawami, bo cię mogą zabić na przykład wysokie ciśnienie.” I tutaj też Kudłaty pisze: „Objawami, czyli skutkami, a nie przyczyną?” Słuchajcie, jeżeli coś już tak mocno manifestuje się w naszym ciele fizycznym, to znaczy, że sytuacja jest już zaawansowana. I to znaczy, że te problemy, te lęki wymagają w pewnym sensie natychmiastowej reakcji. Nie do końca się zgodzę, że najpierw się trzeba zająć objawami, bo często jest tak, że jeżeli już zaleczymy objawy, to przestajemy mieć motywację w całym natłoku życia, spraw, obowiązków do tego, żeby wrócić z powrotem do przyczyny. Więc to jest oczywiście bardzo indywidualna ocena sytuacji, na ile te objawy są silne i wymagają natychmiastowej reakcji. Natomiast okej, ale pod warunkiem, że nie odłożycie pracy nad przyczynami. Bo to jest tak, że jeżeli nie usuniemy przyczyny, to jak ze wszystkim. Jestem facetem, więc motoryzacyjne czy męskie przykłady są mi bliskie.

To jest trochę tak, jak wbiję nam się gwóźdź czy tam śrubka i schodzi nam powietrze, to jeżeli napompujemy, to tak naprawdę pojedziemy 100, 200 czy 300 metrów dalej, czy kilometr. Natomiast to powietrze i tak zejdzie. Więc jeżeli nie załatamy dziury-To problem będzie się pojawiał. Mało tego, może się skończyć pęknięciem opony i jakimś niebezpiecznym wypadkiem. Jeżeli jest już tak sytuacja ewidentna, że te lęki zaczynają wywoływać objawy fizyczne, to należy się nimi szybko zająć. Jak? To już musiałbym indywidualnie porozmawiać, bo to są osobiste sprawy, więc nie wiem, czy chcielibyście, żeby je wyciągać tutaj na światło dzienne i publiczne. Gdzie my jesteśmy teraz? Bo znowu mi się coś przewinęło. Dobrze, chyba wróciłem.

Tutaj Kolejarz nam na antenie opowiedział o tym, więc nie będę tego powtarzał. Inka pisze: „Kudłaty, to zależy jakie są objawy, ale jeśli zagrażają życiu, to oczywiście, że musisz najpierw zająć się objawami”. Na antydepresanty należy bardzo uważać. Na nich ludzie popełniali samobójstwo, a także morderstwa. Powiem wam tak: znam troszeczkę tematy depresji. Moja córka młodsza pisała pracę, przed licencjatu się szykowała. Rzuciła kiedyś hasło, że z powodu depresji na świecie ginie rocznie 800 000 osób czy coś w tym stylu. Byłem przerażony. Myślałem, że pomyliła jakieś cyfry. Nie chcę w tej chwili strzelać.

Natomiast przygotowałem sobie infografikę i wykresy na ten temat. Depresja jest największym zagrożeniem w tej chwili wśród chorób cywilizacyjnych. W niektórych krajach, zwłaszcza wyżej cywilizowanych, choruje – czasami nawet dwie trzecie dorosłego społeczeństwa, a czasami również to, o czym mówiłem w poprzednich audycjach, dzieci. To jest temat na oddzielną audycję, jeżeli byście chcieli. Natomiast depresja to jest bezsilność. Bezsilność i brak wiary w to, że człowiek jest w stanie w sytuacji, w której się znalazł, w jakikolwiek sposób przezwyciężyć. Depresja bez wątpienia jest wynikiem lęku. Lęku przed tym, że sobie z czymś nie poradzimy. Dlatego kolejny powód do zrobienia porządku, remanentu w tym przysłowiowym worze. Prawdopodobnie zależy zawsze od czegoś, co najpierw leczyć.

Trzeba ustawić tę myśl. Nawiązałem do tego, co słyszałem, czyli najpierw zwalczaj przyczynę, a nie skutki. Kudłaty, całkowicie się z tobą zgadzam. Zresztą powiedziałem o tym, że bez usunięcia przyczyny zaleczanie skutków jest tylko działaniem doraźnym, nie rozwiązuje problemu. Rozmawiałem ostatnio ze znajomą, naszą słuchaczką na temat tego, że przeszła wszystkie certyfikaty, papiery i egzaminy i została bioenergoterapeutką. Natomiast już nią nie jest, ponieważ o tym dowiedziałem się później. Wspólnie doszliśmy do tego samego wniosku, że nawet bioenergoterapia, która niby rozwiązuje problemy na płaszczyźnie energetycznej, problemy zdrowotne, w dalszym ciągu jest tylko formą zaleczania. Każda choroba, każde niepowodzenie, każda sytuacja, w której na coś narzekamy, ma nas sprowokować do zastanowienia się i do zrozumienia sensu tego doświadczenia. Najczęściej jest wynikiem naszego nastawienia, naszego stanu emocjonalnego. Bez zmiany tego sposobu myślenia nawet leczenie na płaszczyźnie energetycznej nie rozwiąże do końca problemu.

To takie moje zdanie na ten temat. Zresztą nie tylko moje. Justme pisze: „Kolejarz, a może warto przestać się karmić takimi publikacjami? Chyba sam widzisz, co wnoszą w twoje życie. Zwłaszcza że wiele z tych publikacji jest nastawione propagandowo i robi ci pranie mózgu. Specjalnie mają wywołać lęk, niechęć, nienawiść, uprzedzenia i wszystko, co negatywne”. Nie wiem, czy się włączyć w tą dyskusję. Natomiast takTu się zgodzę z Czaskim, że wszystko, co potęguje w nas lęki i wywołuje negatywne emocje, które pozbawiają nas energii, powinno być w miarę możliwości jak najszybciej eliminowane z naszego życia w imię chociażby radości. To jest trochę tak, jak siedziałem w zeszłym roku na SOR-ze z tą moją stopą, o której wam opowiadałem. Oczywiście trwało to przez ładnych kilka godzin.

Nawet są takie śmieszne statystyki, że 30 minut czas reakcji to pacjent jakiś tam. Do trzech godzin to pacjent, który nie wymaga czegoś. Od trzech do sześciu godzin to pacjent, który coś tam nie. Ja po tych sześciu godzinach stwierdziłem, że albo dopiszę tutaj coś na tej tablicy, bo czuję się pacjentem niesklasyfikowanym, ponieważ siedzę już ósmą godzinę, albo poproszę o jakieś wyjaśnienia. Oczywiście powiedziałem to w formie żartobliwej. Ja już po ośmiu godzinach miałem tam znajomych, prawie przyjaciół na tym SOR-ze, więc ogólnie była taka bardzo sympatyczna atmosfera. I wyszedł pan z SOR-u i był strasznie niezadowolony, nieszczęśliwy i ogólnie sfrustrowany i chciał tym swoim nastrojem zarazić wszystkich. Na zasadzie: skoro mi jest niedobrze, to czemu komuś ma być lepiej niż mi? I próbował to również zrobić ze mną. Część ludzi po prostu ucichła, on coś tam mamrotał i w końcu do mnie: „A z czego pan się cieszy?

To co tutaj to jeszcze nic. Jak pan wejdzie, to następne pięć godzin” i takie tam czarnowidztwo rozsnuwał. Ja mówię: „Co będzie, to będzie”. Ponieważ nie dałem się wciągnąć w tą grę, on był coraz bardziej agresywny i w końcu mu powiedziałem: „Proszę pana, jak pan sobie życzy, to może pan tak sobie żyć, tak sobie myśleć, tak postępować. Ja staram się nie angażować emocjonalnie w sposób negatywny do rzeczy, na które nie mam żadnego wpływu”. I w ten sposób zakończyliśmy dyskusję. Natomiast jest to jedna z mądrzejszych rzeczy, do jakich doszedłem w swoim życiu, żeby odcinać się od tego typu sytuacji i nie angażować w rzeczy, które pozbawiają nas energii, chęci do życia, radości, przyjemności. Tutaj Koduaty pisze, Inka: I nie, że się z tobą... O! Znowu mi się przewinęło.

I znowu mi się, kochani, przewinęło. Przepraszam was najmocniej, ale muszę się odnaleźć w tym wszystkim. Nie wiem czemu, ale mój Messenger strasznie mi się cofa.

[02:05:07] - To ja może, że tak powiem, się Messengera wykorzystam, żeby przypomnieć numery telefonów do radia.

[02:05:14] - Bo tu widzę, że jest coraz gorzej.

[02:05:17] - To może do tego czasu, aż skończę mówić, to się naprawi radośnie. Czasem tak też mam spore problemy z Messengerem. Bardzo irytujący komunikator, ale niestety wszyscy go mają, wszyscy go używają. Prawie wszyscy. Numery telefonów do Radia Paranormalium to oczywiście stacjonarne 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493. Skype radio.paranormalium.pl. Jesteśmy także na czatach Radia Paranormalium, na www.paranormalium.pl oraz na czacie towarzyszącym naszej transmisji na YouTube. Można także do nas pisać na Gadugadu pod numerem 36 08 80 02. Jesteśmy także oczywiście na Facebooku, na kontach Radia Paranormalium i na fanpage'u prowadzonym przez pana Sławka Pączkowskiego, na grupach Radia Paranormalium i Czytelników Nieznanego Świata.

A jeżeli ktoś woli, to może nam także wysyłać pytania, komentarze i różne inne wiadomości odnoszące się do audycji „Światełczami Duszy” oraz ogólnie do tematyki świadomości na nasz adres e-mail: radio@paranormalium.pl.

[02:06:35] - Dobrze panie Marku, dziękuję bardzo, ale jakichś spektakularnych sukcesów nie odniosłem. Jestem, że tak powiem, bardzo z tego powodu zaniepokojony, bo mój Messenger po prostu-

[02:06:49] - Oszalał.

[02:06:50] - Oszalał tak ze szczęścia i z ilości komentarzy.

[02:06:54] - To teraz jeszcze bardziej oszaleję, bo będę wklejał kolejne komentarze.

[02:06:58] - Super.

[02:06:59] - Przeciążamy serwery Facebooka.

[02:07:02] - Dobra, spróbuję coś tutaj zamknąć. Może jakieś okienko, może coś tutaj się wydarzy pozytywnego. Nie wiem czemu, ale ciągle mi ucieka na początek, a już nie ukrywam, że tych komentarzy nam się uzbierało od początku audycji.

[02:07:26] - Może niech pan spróbuje odświeżyć. To czasem pomaga. Ja miałem kiedyś takie coś, że jak Messenger widział, że tak powiem, w okienku przeglądarki jakieś zdjęcie wrzucone do wiadomości, to automatycznie robił to samo, co panu teraz.

[02:07:40] - Aha, dobrze. To może tak, bo właśnie przed chwilą mi napisał, że Messenger jest niedostępny, więc nie wiem, czy to w takie odświeżanie nam chodziło, ale-

[02:07:50] - Może to spisek jakiś. Chcą nam audycję zablokować.

[02:07:54] - Może, ale dobra. Kreska się zrobiła krótsza. Moment, coś mi się udało. Kudłaty: „Jak ci stres podniesie ciśnienie, to możesz dostać wylewu. Naprawdę chcesz myśleć o tym, co spowodowało ten stres i ciśnienie? Chyba nie. Obniżanie ciśnienia i bierzesz coś na uspokojenie”. Tak, cały czas wertujemy ten sam temat, że owszem, można zaleczyć skutki, natomiast nie rozwiązywać dalej przyczyny. Ja tego wątku nie będę po raz kolejny was zanudzał. Moje zdanie znacie.

Jeżeli sytuacja jest dramatyczna, poważna, oczywiście ratujemy życie, natomiast nie zostawiajcie, nie odkładajcie na później, bo to i tak nic nie zmieni. A jeżeli już wróci niestety choroba czy objawy wracają później ze zdwojoną siłą, a w międzyczasie jeszcze coś tam się potrafi w tym naszym kochanym organizmie wykluć. Kudłaty, dziękuję za pozdrowienia. Państwa również pozdrawiam. Ja też pozdrawiam. Tutaj mam dyskusję Kolejara z Just Me na temat wojny i książek. Może niekoniecznie będę o tym was tutaj informował. Jubi, proszę bardzo: „Lęk to manifestacja nas samych. Każdy ma własny cień. Kwestia co będzie góra i czy damy mu się prowadzić, czy sami będziemy kierowcą własnego pojazdu/avatara”.

Już się zaczynałem martwić, że Jubiego dzisiaj z nami nie będzie. Nie wiem, czy to jest ten Jubi, bo jakiś inny nick się pojawił, ale komentarz jest jak najbardziej trafny. Zresztą całkowicie zgodny z tym, co powiedziałem wam, kochani, wcześniej. Większość z tych lęków, którymi jesteśmy zaśmieceni, zarażeni, zaszczepieni to nie są nasze lęki. Pamiętajcie o tym. Więc może nie do końca stwierdzenie, że lęk to manifestacja nas samych. Lęk to jest manifestacja tego, w co uwierzyliśmy. I warto o tym pamiętać. Rudasso napisał: „Jubi, dlatego fajne są ćwiczenia z przytulaniem własnych lęków”. Kochani, najtrudniejsze jest tak naprawdę poznanie tych lęków.

W momencie, kiedy je już poznamy, jest łatwiej. Wtedy faktycznie można z tym robić. Można z tym działać, można transformować, można przytulać, można wybaczać, można robić różne rzeczy. Natomiast naprawdę najtrudniejsze jest rozpoznanie tych lęków. I wbrew pozorom wydaje nam się, że już się znamy bardzo dobrze. Ja wiele razy wracałem do pewnych tematów i nawet ostatnio komuś opowiadałem, jak już mi się wydawało, że ze starych rzeczy mam już wyczyszczone wszystko, że mam już to poogarniane. I tak sobie usiadłem kiedyś w lesie pod drzewkiem na słoneczku i mówię: „Już jest luzik”. I słuchajcie, przypomniała mi się sytuacja, która po prostu spowodowała, że wkoło zrobiło się ciemno, las zrobił się ciemny, a mi się pot wystąpił na czoło. I w momencie, kiedy wydawało mi się, że już jest okej, że już tam nic więcej nie ma, pojawiła się sytuacja, którą bardzo mocno starałem się zatrzeć w swojej pamięci. I też pewnie inne osoby to potwierdzą, że im gorszy lęk, tym bardziej jest schowany przez nas samych w jakichś zakamarkach, tym bardziej staramy się go wyprzeć z naszego życia.

Te, które wyłażą od razu na początku, to są takie malutkie lęki, z którymi sobie łatwo radzimy. I fajnie, bo to też daje trening i świadomość tego, że coś możemy z tym zrobić. Natomiast te naprawdę grube, które wywarły na nas bardzo mocne wrażenie i jakieś spustoszenie w naszych emocjach spowodowały, siedzą naprawdę głęboko. Oczywiście nikogo nie próbuję odwieść od tego. Wprost przeciwnie. Natomiast nie poddawajcie się. I też chciałbym, żebyście w razie czego byli przygotowani, że takie sytuacje mogą się pojawić. Kudłaty pisze: „Ja mam trochę stracha. Mały lęk taki, kiedy idę z dziewczyną przez miasto i napotykam bandę pijanych dresów”.Głównie wtedy tylko. Powiem tak: to nie jest nic dziwnego.

To jest całkowicie naturalne, ponieważ w dużej mierze są to ludzie, którzy często szukają zaczepki. Aczkolwiek proszę też nie generalizować. Natomiast czujność jak najbardziej jest w takich sytuacjach polecana. Moim zdaniem tu nie ma nic dziwnego i nic niepokojącego. Sonia. Witaj, Soniu. „Usuwanie objawów to tak, jakby wyłączyć w samochodzie lampkę kontrolną. Ostrzeżenia nie ma, ale problem z sprawnością samochodu nadal jest.” Soniu, dziękuję ci za ten przykład. Myślałem, że tylko ja jestem tutaj nastawiony na takie męskie przykłady związane z samochodami. Ja palnąłem o oponie, ty o kontrolce.

Cieszę się, że nie jestem sam, ale całkowicie się oczywiście z tym przykładem zgadzam. Tutaj dyskusja Kolejara z JustMe się toczy. Czas na odświeżanie. Chwila przerwy, będę odświeżał.

[02:15:30] - I chyba czas na odebranie kolejnego telefonu od słuchacza. Halo, Radio Paranormalium, czy się słyszymy?

[02:15:38] - Słyszymy się. Dobry wieczór, JustMe na chwilę. Witam panie Sławku.

[02:15:44] - Dobry wieczór. Witam cię serdecznie.

[02:15:47] - Dobry wieczór. Ja wiem, że już długo trwa audycja, więc ja dosłownie na trzy minutki o lękach. Cieszę się, że Jubi tam jest, dlatego że jeżeli ktokolwiek by miał jakieś pytania co do tego, co ja powiem, to może zawsze zapytać Jubiego, on to rozwinie albo przesłuchać jego audycje, ponieważ te informacje również tam są. Natomiast powiem tak: miałam taki beznadziejny okres w życiu jakiś czas temu i miałam ciągle koszmary, że przed czymś uciekam. Nie wiem przed czym. To chyba każdy z nas miewa takie koszmarne sny, że biegnie, nie wie przed czym ucieka, coś goni. W pewnym momencie mi się zaczęły te strachy materializować na takiej zasadzie, że na przykład goniła mnie banda jakichś zboków i za każdym razem kiedy ja już wleciałam w jakąś uliczkę czy coś i myślałam, że już przed nimi uciekłam, oni zawsze z którejś strony doganiali mnie. Albo z przodu wychodzili, albo z boku. Także w ogóle w tych koszmarach nie można było uciec przed nimi. Człowiek budził się, serce kołatało, zlany potem i tak dalej.

I któregoś dnia uczyłam się świadomie, natomiast mi to za bardzo nie wychodziło. W końcu mi to wyszło. I którejś nocy mam taką akcję, że goni mnie właśnie jakaś taka oderwana postać, sprędowata, paskudna i goni mnie i goni. I ja w końcu przestałam przed nią uciekać i po prostu naprzeciwko niej stanęłam i pytam się: „Czego ty chcesz?” I ta postać się zmieniła w taką małą dziewczynkę, blondynkę z kucykami i mówi: „Ja od ciebie nic nie chcę. To ty coś chcesz”. Ja się obudziłam. Od tamtej pory nie mam ani jednego koszmaru z uciekaniem. Mało tego, to się przełożyło na moje rzeczywiste życie. Ja po prostu przestałam bać się bzdur, bzdurnych myśli. One po pierwsze przestały mnie niepokoić, a po drugie nawet jak przychodziły, to dla mnie były tak żenujące i śmieszne, że przestałam się ich bać.

[02:18:16] - No super.

[02:18:16] - Więc myślę, że coś w tym jest. Także warto też pomyśleć o własnych snach, dlatego że one są odbiciem również naszych lęków i naszej rzeczywistości.

[02:18:33] - Sny to też oddzielny temat. Natomiast po raz kolejny, tak jak wnioskuję z twojego telefonu, po raz kolejny dochodzimy do tego momentu, że z każdym lękiem tak naprawdę kiedyś przyjdzie nam się zmierzyć, że każdy lęk jest dla nas informacją w dużej mierze o nas, ale to uciekanie, jak sama tutaj powiedziałaś, do niczego nie prowadzi.

[02:19:07] - Dokładnie. Trzeba stanąć temu twarzą w twarz i się po prostu z tym rozliczyć.

[02:19:12] - Zwłaszcza jak się okazuje, zresztą w twoim przypadku i w twoim przykładzie pięknie to pokazałaś w postaci małej dziewczynki. I bardzo często właśnie tak się okazuje, że te wielkie wyimaginowane strachy, lęki i nasze obawy tak naprawdę w bardzo wielu wypadkach można sprowadzić do jakiejś takiej prostej czy nawet czasami sympatycznej małej dziewczynki. Że to my te problemy bardzo często i te lęki budujemy przez lata do granic, że tak powiem, wytrzymałości. A w sumie one się okazują rzeczami naprawdę często takimi banalnymi, czasami wręcz śmiesznymi, zwłaszcza jak oceniamy je później.Z perspektywy czasu. Czy się zgodzisz?

[02:20:10] - Dokładnie tak.

[02:20:12] - Chciałem to usłyszeć.

[02:20:13] - Dokładnie tak. Zgadzamy się w 100%. Zgadzamy się w 100%. Jeszcze tylko na koniec chciałam dodać, że warto przyglądać się swoim snom, ponieważ one są metaforyczne i naprawdę wiele są w stanie wyjaśnić.

[02:20:32] - Fajnie.

[02:20:33] - To tyle. To tyle. Dobranoc i pozdrawiam wszystkich.

[02:20:38] - Bardzo ci dziękujemy. Dobrej nocy. Pozdrowienia serdeczne.

[02:20:41] - Dobrej nocy.

[02:20:42] - Dziękuję wielkie. Dobranoc.

[02:20:44] - Dziękuję. Dobranoc.

[02:20:47] - W międzyczasie znowu sypnęło komentarzami. Nie wiem, jak pana Messenger to przeżyje.

[02:20:55] - Jakoś na chwilę się opamiętał.

[02:20:55] - Mój jakoś żyje. Nie wiem czemu.

[02:20:58] - Jakoś się opamiętał. Może się wystraszył. Podejrzewam, że kiedy będziemy mieli chwilę przerwy, mój laptop wyląduje w tym czasie na serwisie. Jemu się też przyda chyba chwila urlopu, więc trzymajmy kciuki, bo to przerost technologii z ekranami dotykowymi i z jakimiś tam innymi rzeczami to chyba jednak nie jest technologia, która jest do końca dopracowana. Wracając do komentarzy, skoro sypnęło. Tutaj Jubi pisze: „Otworzę pudło opłatami, łańcuchami wcześniej wrzucając lęki i wrzucam uniwersum energii pranicznej. Efekty niesamowite”. Niech energetici zajmie się tymi lękami. Jest to jakiś sposób. Natomiast nie wiem, czy docelowy, bo jednak każdy lęk, zresztą to, o czym rozmawialiśmy tutaj na antenie z Just Me, moim zdaniem zdecydowanie skuteczniejsze jest świadome obejrzenie tego lęku.

Ja go nazywam kamyczkiem. I po prostu odrzucenie go. Takie świadome odrzucenie go. Powiedzenie: „Okej, jesteś kamyczkiem, jesteś małą dziewczynką, jesteś lękiem, który ktoś wyprodukował. Jesteś energią, która dzisiaj jest tym, a za chwilę może być czymś innym. Więc mogę z tobą zrobić, co zechcę. To jest moja decyzja, co zrobię z tym lękiem”. Moim zdaniem, przynajmniej u mnie, to jest działanie już ostateczne. Więc jeżeli wrzucanie lęków do pudła, to może jest to nawet krótsza metoda i szybsza, bo nie musimy się temu wszystkiemu przyglądać. Natomiast z drugiej strony się zastanawiam, czy to buduje naszą samoocenę, czy naszą pewność siebie, czy pozwala nam pozbyć się naprawdę lęków, czy tylko pozwala nam się pozbyć tych lęków.

Czy to nie jest znowu tak, że skoro wytworzyliśmy, kupiliśmy, daliśmy sobie narzucić jakieś lęki i tych się pozbywamy, czy za chwilę nie nabędziemy następnych, innych? Nie wiem. Zostawiam to, kochani, oczywiście waszym rozważaniom i takiej osobistej, własnej ocenie. Natomiast zgodnie z uczciwością prowadzącego podzieliłem się z wami tym, co inni doznali, dostąpili, przetestowali, sprawdzili. Ponieważ każdy człowiek jest inny, więc każdy też musi... Znaczy nie musi. Ciągle jednak mimo wszystko pracuję nad tym, żeby to stwierdzenie ze swojego kalendarza wyrzucić, ze swojego słownictwa. Natomiast jeżeli chce, to powinien znaleźć jakąś taką własną technikę, która dla niego będzie najbardziej skuteczna, przekonywująca i właściwa. Także tak. Tutaj też mamy jeszcze troszeczkę dyskusji.

Kolejarz Just Me: „Ja wiem, tak, ale uciekanie od lęku z powodu tak zwanej globalnej sytuacji strategicznej nic nie daje. Trzeba poznać, przemyśleć, a wnioski wtedy są dość konkretne. No i zrozumienie sytuacji pomaga. A przyznam się, a może ja już naprawdę mam prosty lęk przed skopaniem, oszukaniem znów”. Jubi pisze: „Dokładnie tak to działa”. Just Me. Jubi też pisze: „A nie mam koszmarów od lat”. Widać, że to działa. Może mi jest ciężko na ten temat się wypowiadać, bo ja koszmarów nie miałem jako takich. Owszem, różne sny mRóżne sny o różnej tematyce i owszem.

Natomiast nazwanie tego koszmarami byłoby dość niestosowne. No dobrze kochani, dobiliśmy godziny 23:00. Nie wiem, jak tam sytuacja z komentarzami, ale tutaj mój Messenger opamiętał i nic się chwilowo nie wyświetla.

[02:26:36] - Tu jeszcze Kudłaty coś napisał.

[02:26:38] - Tak. „Myślę, że wrzucanie ich do pudełka nie buduje naszej odporności na przyszłość. Nie w ogóle na lęki”. Właśnie, to też mój dylemat. Czy to jest skuteczne? Chyba że problem jest rozwiązany. Może nie rozwiązany, tylko poznany, że lęk jest poznany. Czyli wiem już, że mam problem z koszmarami i się ich pozbywam. Być może tak. Natomiast z nierozpoznanymi lękami trochę bym się wahał.

Może dlatego, że jestem ciekawski i lubię sobie to wszystko pooglądać i zrozumieć. Łatwiej mi jest później się w świecie przemieszczać, bo troszeczkę rozumiem zasady. Kochani, każdy musi, znowu musi. Każdy niech szuka swojego sposobu. My tu będziemy. Jak widać słuchacze, ci, którzy dzwonią i ci, którzy piszą, dzielą się swoimi spostrzeżeniami, doświadczeniami. Normalnie szwedzki stół, więc jest w czym wybierać. Niech każdy wybierze i znajdzie coś dla siebie, czego oczywiście wam też z całego serca ja osobiście życzę i nie ukrywam, że ja też coś dla siebie tutaj znajduję, więc nie myślcie, że tylko wy. Ja również. No dobrze, panie Marku, nie ma telefonów, nie ma komentarzy.

Myślę, że możemy powolutku zmierzać do pięknego i sympatycznego zakończenia. Na temat lęków poszło nam dzisiaj bardzo miło i sympatycznie. Więc jak widzicie-

[02:28:59] - Wbrew temu, co się dzieje za oknem, wcale nie tak strasznie.

[02:29:04] - Ja akurat mam jeszcze odpukać ciszę i może w ogóle będzie cisza. Natomiast jak widzicie z tymi lękami, to jest właśnie tak, że one często są mocno przereklamowane.

[02:29:22] - I właściwie tym możemy chyba zakończyć. Tym optymistycznym akcentem możemy zakończyć dzisiejszy odcinek audycji „Świat oczami duszy”. Był z nami oczywiście jak zawsze pan Sławek Bączkowski, autor książki, po którą tradycyjnie bardzo serdecznie zachęcamy: „Czy można oszukać przeznaczenie, czyli po co człowiekowi dusza?”. Dzięki jeszcze raz, panie Sławku.

[02:29:46] - Ja też bardzo dziękuję. Kochani, wam dziękuję za audycję, za czas, za dyskusję, za telefony. Panie Marku, jak zwykle.

[02:29:56] - A tu jeszcze Kudłaty w ostatniej chwili dosłownie napisał komentarz, że panu prześlę. I Brudas Soprostaki też napisał i Jubi też napisał. Ojej.

[02:30:07] - Dobrze. Nie chcecie jednak, żebyśmy kończyli. No cóż. Kudłaty, tak. Też zgodziliśmy się, widzę. Miałem na myśli lęki, z którymi nie chcemy się zmierzyć, a wrzucamy do pudełka. To nie buduje w nas odporności. Całkowicie się z tym zgadzam. Jubi: „Jeśli masz świadomość siebie, to nie zajmujesz się lękami, bo wiesz, czym są i nie skupiasz swojej energii na tym”. Tak, jeżeli ma świadomość.

Natomiast ja też uważam, że ta świadomość cały czas się buduje. Między innymi też poprzez zastanawianie się, z czego płyną lęki, skąd one się u nas wzięły, dlaczego nam towarzyszą. I to też buduje naszą świadomość. Na przykład świadomość tego, że przeżyliśmy coś, czego już nie musimy przeżywać. Więc ja jestem za świadomością. O tak. Brudas: „Od jakiegoś czasu zamiast koszmarów zaraz po przebudzeniu śnią mi się straszne scenariusze wyglądające niepokojąco. Rzeczywiście nauczyłem się na nich, aby nie dać się porywać negatywnej fantazji. Uznałem, że to jest taki budzik, który ma po prostu wyrwać z łóżka, aby wziąć się za przeżywanie dnia”. Super!

Ponieważ pojawił się uśmieszek, to ja też z uśmieszkiem coś wam opowiem. Dawno temu, 30, 35 lat temu był pierwszy wynajęty przeze mnie i moją żonę samodzielny domek. Wynajęliśmy taki sobie malutki.Żeby cieszyć się radością i szczęściem młodego małżeństwa. Łóżko mieliśmy naprzeciwko okna. Okno wychodziło na podwórko, więc lubiłem przez to okno, zwłaszcza w lato, spoglądać, ponieważ drzewa, trawa, roślinność to dobrze wpływało na mnie. Natomiast za młodego z tym wstawaniem nie zawsze się chciało. Różne rzeczy się do późna wieczorem robiło. Kiedyś moja żona dostała wielkiego włochatego pająka od swoich koleżanek. Nie wiem po co. Natomiast wpadłem na pomysł, że powiesiłem go dokładnie na firance w tym miejscu, gdzie padał mój wzrok zaraz po przebudzeniu.

I każdorazowo, jak otwierałem oczy, widziałem wielkiego włochatego pająka na firance swojej sypialni. Za każdym razem było właśnie tak, jak z tym budzikiem i z tymi koszmarami. Powodowały to, że momentalnie byłem obudzony. Oczywiście za chwilę mówiłem: „Ach!”. I cała reszta dnia już była tylko piękniejsza. Może jest to jakiś pomysł. Też umiejętność transformacji tych lęków i obrócenia ich dla siebie na swoją własną korzyść jest dla mnie też objawem, powodem do wielkiego szacunku i pokazywania, że to jest dobry pomysł. Nie wszystko, co złe, jest złe. Zwłaszcza jeżeli nazwiemy to troszeczkę inaczej. Jubi pisze: „Ważny jest kontakt z własnym źródłem”.

Całkowicie się zgadzam. Bardzo ważny jest kontakt. Oprócz tych sytuacji przypomnieniowych ze źródła raczej nie dostajemy negatywnych i strasznych informacji, tym bardziej warto jest mieć kontakt z własnym źródłem. Natomiast jak wiemy, w różnych sytuacjach jest różnie. I co wtedy? Coś tam się musiało wydarzyć w tych dyskusjach, bo Kolejarz napisał: „A ja wam powiem wszystkim, że są na szczęście we wszechświecie inne cywilizacje, bardziej rozwinięte niż durne ludki. Ja niezbyt chcę tutaj dalej być”. Mój drogi, nie wiem skąd taka dramaturgia, ale skoro żeśmy tutaj wylądowali, to wydaje mi się, że jest ku temu jakiś ważny powód. Wydaje mi się, że jeżeli ktoś nie chce tutaj być, to powinien zrobić ze swojej strony wszystko, co tylko możliwe, żeby nie mieć już powodu do tego, żeby tu wracać. To tylko taka moja przyjacielska rada.

Kudłaty: „O tak, mam to samo do pająków co pan Sławek. Nie wiem, czy to lęk, czy obrzydzenie, ale działa masakrycznie”. Powiem tak: ja bardzo lubię zwierzęta, nawet owady, jakieś komary. Nie wiem, czasami jak widzę jakiegoś pająka i muszę coś zrobić, to go przeganiam w inne miejsce. Natomiast wydaje mi się, że pająk włochaty, wielki, czarny, umięśniony, wielkości niedużej piłki do nogi na firance myślę, że wywołałby silne emocje nawet, a może zwłaszcza u ludzi, którzy zajmują się na co dzień tego typu owadami. Inka: „Jaka deklaracja publiczna”. Nie wiem, czy powinienem przeczytać, bo to się może spotkać z różnym przyjęciem. „Dla mnie pająk to obrzydzenie. Żaden żywy mi nie ujdzie. Sorry”.

Ja powiem tak: ja dużo czasu spędziłem z różnego rodzaju pająkami. W sensie takim, że jak wam opowiadałem, byłem harcerzem, instruktorem przez wiele lat, więc bieganie po lesie w twarzy, w pajęczynie czy spanie po stodołach, w sianie, gdzie szału nie było. Ale żeby od razu mordować? Kudłaty: „Inka, mam często okropne sny. Większość z nich pamiętam, bo się powtarzają”. Jeżeli coś się powtarza, to coś chce nam to powiedzieć. Tutaj też bym polecał tą klasyfikację. Czy to dotyczy czegoś-Czegoś, co mogło się wydarzyć w tym życiu, czy raczej jest informacją, ostrzeżeniem bądź emocją, która miała miejsce gdzieś w poprzednich wcieleniach. To pozwala zinterpretować informacje. Moim zdaniem dużo już zmienia w interpretacji tego, co się wokół nas dzieje.

Tutaj Dam Kolejar, że tak powiem, się bardzo zmartwił. Nie martw się przyjacielu, po to tutaj właśnie jesteśmy, żeby pomóc takie sytuacje na razie chociażby przetrwać, a później może coś z tym zrobić. Pomyśl, dlaczego tak jest. Ja uwielbiam zawsze zadawanie sobie pytania: dlaczego? Dlaczego tak jest? Dlaczego tak postąpiłem? Dlaczego coś się wydarzyło albo dlaczego coś się nie wydarzyło? Zapytaj. Zwłaszcza, że nikt inny oprócz ciebie odpowiedzi nie dostanie. Pan Adam: „Paraliż senny to świetna sprawa do przezwyciężania lęków.

Polecam zaśnięcie z powrotem i nieprzejmowanie się niemożnością zaczerpnięcia powietrza czy ruchu”. Ciekawe, aczkolwiek takie dość hardcorowe. Nie wiem, czy każdy się na taki eksperyment odważy. Dobrej nocy Koleja. Kudłaty: „Zawsze spadam z budynku albo winda stara się rozsypuje. Tak czy siak zawsze lecę w dół. Często powtarza się sen, że jestem uczestnikiem tortur. Robiłem straszne rzeczy, na przykład obcinałem komuś palce”. Raczej to spadanie z budynku albo winda. Ja nie jestem interpretatorem snów, natomiast to jeszcze można by było gdzieś próbować się doszukać.

Może w rodzinie ktoś opowiadał takie historie, może ktoś z bliskich w ten sposób przeżył jakieś nieprzyjemne sytuacje, może z dzieciństwa. Z tymi starymi windami tak było, że kiedyś faktycznie opowiadało się o tym, że one się urywają, że one spadają. Był nawet jakiś czas, że była jakaś seria wypadków, więc może to z tego wynika, tak sobie myślę. Natomiast torturowanie, obcinanie komuś palcy to będzie raczej jakaś informacja z poprzednich wcieleń. Być może u mnie pewne rzeczy się pojawiły w momencie, kiedy pojawiła się osoba, z którą daną sytuację kiedyś przeżywałem. Więc być może na przykład też w twoim otoczeniu pojawiła się osoba z dawnych czasów, której na przykład obcinałeś palce. To nie musi nic znaczyć. To może być tylko kwestia przypomnienia sobie i świadomości tego, że coś takiego robiliśmy. Ja powiem tak: wiem, że przez wszystkie wcielenia nie byłem aniołem, więc każdy z nas na 99% robił kiedyś straszne rzeczy. Straszne w tej chwili z punktu widzenia naszej świadomości i też rozwoju cywilizacji, świadomości ludzi.

Więc tu się nie ma co wstydzić. Nie ma co się na pewno z tego powodu, mój drogi, obwiniać, że kiedyś obcinałeś komuś palce. I też fajnie, że takie uczucie, które nazwałeś „robiłem straszne rzeczy”, w tobie się pojawia, bo dostałeś możliwość wtedy poznania, co czuje oprawca. Czyli zdobyłeś doświadczenie, co się wtedy dzieje i wiesz, że to jest straszna rzecz. W ten sposób zbudowałeś swoją świadomość. Więc w sumie ciesz się, że w tej chwili twoja dusza ci o tym przypomina. I to dobrze, bo już nie musisz nikomu obcinać palca ani robić krzywdy, żeby zrozumieć, że to jest straszne, że tak nie można. Więc podziękuj swojej duszy za to, że tą informację dla ciebie zapisała i że ci o tym przypomniała. Tak ja bym zrobił. Natomiast ty oczywiście sam podejmiesz decyzję.Miss Treehouse: „Inka, niemal całe dotychczasowe życie zmagałam się z arachnofobią, ale kiedy zrozumiałam, że to żywe istoty, które żyją wokół, bo mają do tego prawo, przestałam się ich bać.

Nie zabijaj ich. Wynieś na zewnątrz lub kogoś poproś”. Ja się tutaj też podpisuję pod tym. Moi znajomi czasami się ze mnie śmieją, jak mówię do pająków, żeby sobie poszły, bo muszę coś tam zrobić albo robię przerwę, żeby na przykład pająk sobie wyszedł. Aczkolwiek rozumiem też takie uczucie, kiedy wielkie i fajne, mięsiste pająki, wypasione, coś takiego na przykład wyskakuje zza szafki i ucieka. Na pewno nie chce nas zaatakować, tylko po prostu ucieka i to gdzieś tam na moment mrozi krew w żyłach. Też całkowicie jestem w stanie to zrozumieć. Natomiast interpretacja, że to są żywe istoty, które też mają prawo do życia, też jest dla mnie przekonywująca. Kudłaty tutaj napisał, że ma to co najmniej od 20 lat. Kudłaty, przyjacielu, ja powiedziałem, co ja bym spróbował z tym uczynić.

Trzymam za ciebie kciuki. Inka: „Nie będę zabijać, jak nie będą wchodzić do mojego mieszkania. Sorry pajączki”. Inko, no dobrze. Powiem ci tak: ponieważ cały czas pracuję nad transformacją podświadomości oraz nad transformacją lęków, przypomnij mi się. Spróbuję znaleźć i wymyślić coś specjalnie dla ciebie odnośnie robaczków, pajączków i innych rzeczy. Może będzie okazja się spotkać i coś z tym zrobić. Kudłaty pisze: „Często śni mi się też, że spadam do niedziałającego szybu windy albo spadam windą albo z budynku. Zawsze spadam, ale też robię bardzo złe rzeczy, jak torturowanie innych”. Nie wiem, czy te sny są ze sobą połączone, czy one są wynikowe, czy są ze sobą powiązane, czy pojawiają się w tym samym czasie.

Ciężko tutaj jednoznacznie na ten temat powiedzieć, ale jak masz czas, masz ochotę, odezwij się do mnie i może sobie coś więcej na ten temat przegadamy. Miss Treehouse: „Inka, a ty nie odwiedzasz ich domów? Nie chodzisz po łące? Nie chodzisz po lesie? Uważasz, że masz większe prawo bycia intruzem niż one, bo są słabsze i ich nie lubisz?”. Inka: „Okej, okej, nie wchodzimy na temat pająków i robali”. Dobrze. Tomasz. Tomaszu, się odezwałeś. „A co, jak świadomie wiem, że jestem we śnie?

W samym końcu, kiedy zaczyna się być ciężko albo bawię się nim”. Nie bardzo rozumiem. Snem czy tym, co się w tym śnie dzieje? Także Tomku, proszę cię, rozwiń myśl, bo nie bardzo ją skumałem. Miss Treehouse: „Inka, to oznacza minus 10 do rozwoju duchowego”. Nie byłbym aż taki bardzo ortodoksyjny, bo też z drugiej strony rozumiem sytuację, w której na przykład czysto hipotetycznie ktoś mógł zostać kiedyś przywiązany do drzewa w lesie i żywcem, kiedy jeszcze żył, już go gdzieś tam próbowały toczyć robaki, pająki czy coś takiego. To są rzeczy, których tak łatwo się nie zapomina. To są emocje, które nie tak łatwo wytrzeć z pamięci. Więc ja bym był taki troszeczkę ostrożniejszy. Ja ci tych minus 10 punktów nie dam.

Natomiast spróbuj coś z tym zrobić, bo to jest też dyskomfort. Ja lubię na przykład chodzić po lesie, lubię chodzić na grzyby, lubię las, więcLubię naturę, więc dla mnie byłaby to sytuacja bardzo nieprzyjemna, gdybym z powodu tego lęku na przykład pozbawił się tej wielkiej przyjemności. Inka zapytała: „Czy tylko 10 punktów?” Adam odpisał: „Bo dzisiaj jest promocja”. Tak jest, bo dzisiaj jest kolejny poniedziałek, znaczy pierwszy poniedziałek w tym tygodniu i jest właśnie promocja. „Powtarzający się sen z osobą, której obcinam” — tu Kudłaty pisze — „palce to mężczyzna czarnoskóry, zawsze ten sam”. To tym bardziej, że on w twojej pamięci jest czarnoskóry, nie znaczy, że on na przykład będąc teraz w twoim otoczeniu musi być nadal czarnoskóry. Zresztą być może w tamtej sytuacji ty byłeś , więc się tak do końca nie sugeruj. Natomiast w dalszym ciągu polecam tą technikę, o której mówiłem. Zresztą właśnie, Jubi, miałem się zapytać, czy jesteś, bo mam pomysł na tą naszą marcową audycję, która też może być świetnym podsumowaniem i podpowiedzią dla Inki i też dla Kudłatego, co z takimi sytuacjami możemy najszybciej i najprościej zrobić. Bo powiedzieć o lękach, rozbudzić to wszystko to jest jedno, a zostawić was z tym wszystkim to by było nie w porządku.

Dlatego że akurat Jubi mi się tutaj wyświetlił, myślę, że on też będzie miał bardzo dużo w tej kwestii do powiedzenia. Więc kochani, mam nadzieję, że z Jubim się porozumiemy i zrobimy wspólną audycję, w której spróbujemy znaleźć sposób, jak sobie z tymi lękami, fobiami, snami i wewnętrznymi przekonaniami radzić. À propos Jubi napisał: „Summa doświadczenia jest wynikiem tego, kim się jest tu i teraz”. Nic dodać, nic ująć. Inka pisze, że czarny mężczyzna nie musi być czarnoskóry, to może być mężczyzna z czarnym charakterem. Może tak być, natomiast mnie się wydaje, że to może dotyczyć faktycznych sytuacji z wcześniejszych wcieleń. Proszę, Inko, tutaj pewnie już przeczytałaś ten komentarz, ale ja go przeczytam na głos też dla wszystkich potencjalnych przyszłych, a najlepiej niedoszłych morderców owadów. Adam pisze: „Ostatnio jak chciałem brać prysznic, to pająk wpadł do odpływu wody. Na szczęście udało mi się go wyłowić. Przeleżał na papierze cały dzień, schnąc”.

Więc można? Można. Inka: „Ja nawet muchy do ręki nie wezmę albo komara”. Akurat ani muchy, ani komara do ręki brać nie trzeba. One się zazwyczaj do nas same pchają, w przeciwieństwie do pająków. Kudłaty pisze: „Inka, okej, ale śni mi się ta sama sytuacja i facet jest czarny. Przynajmniej widzę, jak się czołga, a ja go biję i obcinam palce czarnego faceta”. Grzeczny to ty, Kudłaty, nie byłeś. Co ci powiem? Pewnie żadne z nas za specjalnie na różnych etapach swojego rozwoju dużo od ciebie nie odstawaliśmy.

Natomiast najprawdopodobniej jest jakiś sens tego i po prostu spróbuj zrozumieć, jaki jest sens. Dla mnie to być może jest ta osoba w twoim otoczeniu. Pojawiła się bądź będzie się miała pojawić i to jest taka informacja dla ciebie, żebyś go tym razem nie bił i nie obcinał mu palców. Sonia pisze: „Uważam, że lęki biorą się głównie z naszej sytuacji, czyli tego, co może się zdarzyć, ale najczęściej jeszcze się nie zdarzyło. I zawsze to myśli wywołują lęki bardziej niż to, czego te myśli dotyczą”. To znaczy zawsze nasze obawy są związane z przeszłością, ponieważ w teraźniejszości reagujemy, natomiast o przyszłości rozmyślamy. I to prawda. Natomiast przede wszystkim lęki się biorą z tego, jak oceniamy swoje własne szanse na przeżycie kolejnej godziny, kolejnego dnia, kolejnego miesiąca roku i jakie sobie zaplanowaliśmy na ten najbliższy czas emocje.A to wynika głównie z naszego przekonania o samym sobie, które nie jest wynikiem tego, co my o sobie myślimy, tylko tego, co inni kiedyś o nas myśleli. Trochę to jest poplątane, ale najczęściej się to sprawdza. Droho pisze: „Niestety muszę codziennie zabijać dziesiątki faraonek.

Boleję nad tym”. Inka pisze: „Wynoś się”. To jest coś strasznego, co ja mu robię. Masakra, Inka. Inka, a co ty na to, Jubi? Dobrze. Tutaj Jubi coś pisze, ale ja nie mogę tego przeczytać. Może zaraz przeczytam. Jubi: „Jestem w pracy, więc tylko nasłuchuję i od czasu do czasu coś napiszę”. Pamiętajcie jedną rzecz, że po drugiej stronie, w zależności od poziomu, jest odwrotność.

Co na górze, to na dole, dlatego jest odwrotność ciał. Kudłaty pisze: „Dzięki panie Sławku, mam nadzieję, że te porady zakodują się gdzieś w mojej podświadomości na przyszłość”. Tutaj już potrzebne jest bardziej świadome działanie. Ale to każdy wybiera sam dla siebie czas i miejsce, żeby daną sytuację tak czy inaczej rozwikłać. Sonia pisze: „Właśnie to Sławku miałam na myśli”. Cieszę się Soniu, że się znowu zgadzamy, chociaż nie zawsze się zgadzamy. Adam pisze: „Kudłaty, może masz marzenie, aby być fryzjerem, ale pomyliły ci się rzeczy do odcinania, a bicie to metafora do miłej rozmowy”. Tomasz pisze: „Lęki lękami, a owady i insekty to co innego”. Zdecydowanie co innego, aczkolwiek też wywołują lęki i obawy. Obawy, owady.

Jakoś tak mi się teraz dziwnie to zrymowało czy skojarzyło. No i coś tam, panie Mareczku. O, właśnie à propos. „Jeśli ktoś ma uczulenie po ugryzieniu, może umrzeć. Co znaczy, że jaki ma typ lęku?” Dobre pytanie. Ale to właśnie może być wynik lęku, że takie objawy właśnie występują na skutek, mogą występować również na skutek lęku przed ugryzieniem na przykład osy, pszczoły. Podświadomość w tym momencie podsyła nam natychmiast objawy psychosomatyczne. Natomiast to najprawdopodobniej dotyczy, bo w przypadku Inki podejrzewam, jeżeli to jest aż tak silne, to może wynikać z poprzednich wcieleń. Natomiast w przypadku tych objawów psychosomatycznych to najprawdopodobniej może być związane z obecnym wcieleniem, z jakąś sytuacją, na przykład z dzieciństwa. Ja miałem taką sytuację, że mnie kogut atakował u dziadka i ponieważ bałem się tego koguta, bardzo chciałem wychodzić na podwórko.

On był taki paskudny, słuchajcie, że wskakiwał mi na ramiona i dziobem mnie tłukł w głowę. Taki był paskudny. Mój tata, który miał wtedy motocykl, zakładał mi, żebym się nie bał, zakładał mi na głowę kask motocyklowy swój własny. Ja, słuchajcie, przez wiele lat bałem się wsiąść na motor i dopiero później gdzieś tam rozmawiając z rodzicami, dopiero później gdzieś sobie uświadomiłem, z czego to może wynikać. Także może Tomku masz i rację, że to może być wynik lęku. Paweł się tutaj odezwał: „Ja to kiedyś miałem sen, że zostałem uprowadzony przez humanoidy. Sen był bardzo realny. Czy to może być prawda?” Powiem ci Pawle, że nie wiem, że ciężko mi się do tego odnieść, bo jeżeli to był jednorazowy sen, to on mógł być równie dobrze następstwem ze wszechmiar otaczających nas różnego rodzaju filmów, wiadomości, wydarzeń, doniesień na temat różnego rodzaju sytuacji science fiction. Więc ciężko mi powiedzieć. Natomiast jeżeli to był sen czy jest sen, który się powtarza w jakiś tam sposób cyklicznie, to warto by było się nad tym pochylić i zagłębić ten temat.

No i cóż, panie Marku, cóż tam słychać?Cóż tam czytać?

[03:02:48] - Widzę, że tutaj dyskusja na temat jakichś pająków w dalszym ciągu się rozkręca na naszych czatach. Spróbuję.

[03:03:01] - Dzisiaj ominęliśmy tematy muzyczne, ominęliśmy tematy historyczne, więc może też spróbujemy ominąć tematy biologiczne. Co prawda akurat tutaj przy okazji lęków to było fajne.

[03:03:20] - Tutaj mamy taką znowu rozmowę, chyba wymianę zdań między słuchaczami.

[03:03:25] - Tak, tutaj sobie widzę. Słuchacze nawzajem dają rady. Kubłacy, przejdzie ci, jak wszystkie palce obetniesz. Droho: „Uważam, że większość fobii, lęków pochodzi z wcześniejszych wcieleń. Ja się na przykład panicznie boję wszelkich strzykawek”. To znaczy domyślam się, że choć nie mam powodów w tym życiu, żeby się ich bać. Ja mówię, jest wiele takich sytuacji, których faktycznie nie jesteśmy w stanie wyjaśnić powodu, dlaczego na przykład pewnych rzeczy się boimy bądź pewne rzeczy uwielbiamy. Natomiast też należy pamiętać o tym, że też nie do końca pamiętamy, a raczej rzadko kto pamięta i mało pamięta, chyba że z opowieści na przykład rodziców bądź bliskich nasze historie z naszych wczesnych lat dziecinnych. I też pamiętajmy o tym, że nie zawsze opowieści naszych rodziców czy bliskich to jest jeden do jednego, co my czuliśmy na przykład wtedy to robiąc. Ja na przykład pamiętam, jak mój chrzestny i mój tata opowiadali prześmieszną historię, jak miałem taki swój wierszyk, taki dziecięcy i coś tam było: „Stary roch siał groch” i go opowiadałem.

Oczywiście na życzenie swojej rodziny. I była jakaś tam historia, że wypadł mi ząb, wyrósł mi ząb czy coś tam było, jakaś taka akcja. W każdym razie sepleniłem wtedy strasznie i opowiadałem ten wierszyk. I to chyba nawet było nagrane na jakąś kasetę magnetofonową. I zaciągałem tą szparą po zębie powietrze i do tego sepleniłem. Więc mój tata z moim chrzestnym, jak to opowiadali czy tam puszczali z magnetofonu, mieli straszny ubaw. Natomiast nie sądzę, kochani, żebym ja wtedy też się tak dobrze bawił jak oni. Więc mówię, weźmy pod uwagę, że nawet jeżeli coś pamiętamy, może nie tyle pamiętamy, co ktoś nam przypomina jakieś historie z naszego dzieciństwa, to spróbujmy sobie przypomnieć, jakie emocje, jakie uczucia nam wtedy towarzyszyły. Bo mówię, one nie muszą być równoznaczne z tymi, o jakich mówią nam nasi bliscy. Adam pisze: „Droho, może tak być, ale źródło nie ma znaczenia, tylko to, co z tymi lękami zrobimy tutaj i teraz”.

Cieszę się, panie Adamie, że padło to stwierdzenie, bo faktycznie tak naprawdę dałem się wciągnąć w te dywagacje. Ale prawda jest właśnie taka, że skoro one się pojawiły, to po to, żeby się z nimi właśnie tu i teraz w pewnym sensie rozprawić. Bo zwłaszcza jeżeli ciągniemy coś ze sobą przez ileś tam wcieleń, przez ileś tam żyć, to może właśnie jest dobry moment, żeby skoro namawiałem was do tego, żeby się pozbyć wzorców podświadomości, z których wynikają lęki z tego wcielenia, to tym bardziej może warto zrobić porządek z tym balastem, który taszczymy ze sobą przez ileś tam wcieleń. Także brawo, panie Adamie. Dziękuję za przypomnienie mi, że istotne jest to, żeby coś robić z tym, a nie tylko się nad tym rozczulać. I to bardzo piękne sformułowanie: „Przyszłe wcielenia podziękują za każdy rozwiązany lęk”. I to jest dobry powód do tego, żeby się właśnie pozbyć, po kolei pozbywać się lęków, żeby następne wcielenie było fajniejsze, przyjemniejsze i z mniejszą ilością lęków.Droho pisze: „To niełatwe pozbyć się lęków. Ja próbowałem. Medytacji działa. Wracają niestety, jak zaprzestaję medytować”.

Jubi podsunął tutaj pomysł, żeby zapakować to w skrzynię i wysłać, powierzyć komuś innemu rozwiązanie tego problemu. Ja przynajmniej do tej pory polecam metodę świadomego działania. Czyli jeżeli coś jest, to po coś jest. Jeżeli jest lęk, to on z czegoś wynika. Żeby się go pozbyć w sposób trwały, fajnie jest zrozumieć sens tego doświadczenia. Ale wydaje mi się, że możemy też porozmawiać o metodzie, która jest skuteczniejsza i wcale nie musi być związana z jakąś karkołomną pracą. Właśnie sobie wziąłem kartkę papieru, ponieważ takową posiadam i za chwilę zrobię notatkę, o czym będzie następna audycja, ale wam teraz nie powiem. Ale już was w tej chwili zapraszam. Masz rację Droho, to nie jest łatwe pozbyć się lęku i dlatego spróbujemy z tym coś zrobić w następnej audycji. Kudłaty pisze: „O ile się nam zakoduje, a pewnie tak”.

Zakodują. Brudasse pisze: „Tomasz, zapytaj się siebie, czy warto zaufać jeszcze raz. Najlepszą odpowiedź jednak otrzymasz od osoby, jeżeli zdecydowała się szczerze przeprosić i zadośćuczynić. Inaczej chyba nie ma po co ryzykować”. Przepraszam, coś umknęło mojej uwadze. Coś umknęło mojej uwadze. Jak widzicie, takie rzeczy się zdarzają. Nie wiem, czy to się pojawiło, Tomku, gdzieś w dzisiejszej audycji, czy to jest jakaś inna informacja. „Zapytaj siebie, czy warto zaufać jeszcze raz. Najlepszą odpowiedź jednak otrzymasz od osoby, jeżeli zdecydowała się cię szczerze przeprosić i zadośćuczynić.

Inaczej chyba nie ma co ryzykować”. Nie wiem, czego dotyczy ta sytuacja, czy to dotyczy sytuacji damsko-męskiej, czy to dotyczy sytuacji przyjacielskiej, koleżeńskiej czy zawodowej. Natomiast jest też taka kwestia, że często jest to przyczyna lęku, że na przykład nie potrafimy się z kimś rozstać. Nieraz jest tak, bo ją bardzo kochamy, bo nie chcemy jej krzywdzić i tam jest mnóstwo różnych powodów. Natomiast bardzo często, jak zaczynam głębiej wchodzić w temat, to gdzieś pod koniec rozmowy pojawia się: „Bo boję się, że nie spotkam drugiej takiej osoby, którą jednak uważam za wartościową. Bo boję się, że zostanę sam. Bo boję się, że sobie nie poradzę”. Więc to, co ja nazywam intencjami, czyli takimi naprawdę prawdziwymi uczuciami, które kierują nami przy różnego rodzaju decyzjach i reakcjach. Ta szczerość, którą sami sobie powinniśmy przynajmniej zafundować, bo oszukiwać możemy cały świat. Natomiast po co oszukiwać samego siebie?

Więc warto w takich sytuacjach, kiedy stoimy przed jakimś poważnym dylematem, zastanowić się nad sensem tego doświadczenia. Po co ono w ogóle zaistniało w naszym życiu? Czy to jest wynik naszej łatwowierności? Czy to może jest też wynik tego, że ta druga osoba miała nas czegoś nauczyć? Na przykład asertywności albo szacunku do samego siebie. Więc to rozpoznanie sensu danego zdarzenia to jest tak, jak rozpoznanie przyczyny lęku. Powoduje to, że możemy w przyszłości jakiejś kolejnej podobnej nieprzyjemnej sytuacji uniknąć. Jeżeli tego nie zrobimy, to to, co napisał Brudasse: „Inaczej chyba nie ma co ryzykować”. I tak jest związane z bardzo prawdopodobnym ryzykiem, że znowu czegoś takiego doświadczymy. Jeżeli będziemy to rozpatrywać tylko w aspektach ludzkich, ziemskich, umysłowych, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że jeżeli nie usuniemy przyczyny, jeżeli nie poznamy dokładnie swoich własnych intencji, to nie unikniemy kolejnego doświadczenia.Już rozmawialiśmy o tym.

Przepraszam, robię notatki, bo już zaobserwowałem, że czasami coś w audycji obiecam, a pomiędzy audycjami dzieje się tyle różnych rzeczy, tyle informacji do mnie spływa od was, że często gdzieś umyka. A wierzcie mi, że dyskutujemy w tej chwili dwie i pół godzinki, tak chyba mniej więcej.

[03:15:32] - Już cztery.

[03:15:34] - Ja mówię tylko o samej dyskusji na czacie, że to będzie dwie, dwie i pół godzinki, bo z półtorej godziny to ja mędziłem. Więc prześledzenie tego po raz kolejny, to już po prostu nie mam kiedy, dlatego musiałem sobie zrobić notatki. Ile? Cztery godziny. Faktycznie jest już po północy, więc znowu przywitaliśmy wtorek, panie Marku, w tym wyśmienitym towarzystwie. Nasz przejście? Zrobiła się przerwa w komentarzach, więc może to jest właściwy moment.

[03:16:19] - Kontynuacja. Jeszcze nie przerwa, kontynuacja. Widzę nowe komentarze. Ja też przez chwilę tego czata nie śledziłem, także zobaczymy zaraz co tutaj.

[03:16:28] - Godzinę temu chcieliśmy, panie Marku, kończyć.

[03:16:31] - Godzinę temu.

[03:16:32] - Tak. Słuchacze stwierdzili, że jednak nie.

[03:16:35] - Tutaj nas pan Tomasz zachęca, żebyśmy pociągnęli pięć godzin. Myślę, że to będzie raczej trudne do wykonania, ale spróbować można.

[03:16:53] - Panie Marku, pierwszą audycję jeszcze czasami się mi tam wyświetla na YouTubie. Pierwsza audycja trwała godzinkę z kawałkiem, z takim malutkim kawałeczkiem i mówię: „Wow, no to faktycznie dałem godzinę”. Tak że pięciu godzinom nie mówię nie. Kolejarz Justin: „Jeszcze kot słucha audycji. Nic już nie powie, napisze dziś”. Ale fajnie. Dobrze, że są też inaczej myślący. Póki co trwa. Cieszę się bardzo, że troszeczkę tutaj wyczułem zmianę nastroju. Jubi przerwę w pracy zrobił: „Nie można się całkowicie pozbyć lęków, bo cały proces doświadczeń nie miałby sensu”.

Bardzo się cieszę czytając to, bo w poprzedniej audycji odniosłem takie wrażenie z wypowiedzi, że są już tacy, którzy w ogóle lęków nie mają, że już są całkowicie wolni od tego. I tak się zastanawiałem, czy tą dzisiejszą audycję prowadzić, bo się całkowicie z Jubim zgadzam, że lęki to jest też coś, co nas pcha do poszukiwań, do rozwiązań, do szukania rozwiązań. Więc faktycznie, nie mając tego trochę bata nad sobą, być może spoczęlibyśmy też trochę na laurach. Tomas pisze: „Dzięki, szanuję twoją wypowiedź o lękach, nie o tym, co ja chcę osiągnąć”. Czyli jednak nic nie umknęło mojej uwadze. Ale przynajmniej, Tomku, dzięki tobie rozwinąłem nowy wątek. „Nie komu innemu, ale wyższemu planowi własnego prywatnego wszechświata. Na swoim wyższym poziomie”. Tutaj nie wiem, do czego to Jubi napisał. Tomas pisze do Tomasza i mam nadzieję, że odpowie.

Ja się tylko wcinam z uśmieszkami. Tutaj Jubi rozjaśnia: „Nie powinno...”. Nie wiem, Tomku, czy ja ci tam odpowiedziałem, czy faktycznie nie umknęło mojej uwadze twoje pytanie. Jeżeli umknęło, to bardzo cię proszę, wrzuć je jeszcze raz, bo tam miałem chwilowe problemy z jakimś tam messengerem, a może po prostu gdzieś się zagapiłem. Natomiast jeżeli już odpowiedziałem, to oczywiście nie ma tematu. „Nie powinno się z nim walczyć, a zaakceptować, że jest nierozłącznym elementem istnienia. Dobro, zło, prawe, lewe, góra, dół to wszystko jest całością, jak lęk i szczęście. Dwa przeciwstawne bieguny, jak pierwiastek męski i żeński stanowiące nasze jestestwo. Cały klucz”. No i proszę bardzo, jest pytanie, jest odpowiedź.

Mówiłem, że jeżeli jest pytanie, to zawsze jest odpowiedź. To jest tak troszeczkę, upraszczając, jak wszyscy byliby bogaci, to tak naprawdę nikt nie byłby bogaty, bo wszyscy by mieli tyle samo. Więc żeby było bogactwo, musi być bieda.Żeby było szczęście, musi być nieszczęście. Cóż, co ja będę tutaj mówił? Jubi to w pięknych i krótkich słowach podsumował. Także dziękuję bardzo. Tutaj Tomasz pisze: „Źle wysłany tekst”. Tutaj jest miks dwóch tekstów. Please correct. 22:52.

Spróbuję się do tego, ojeju, cofnąć. 22:52. Gdzie to było? Tomku, powiem ci tak: ja tutaj nie mam. Mam 22:46, 22:53. Także Tomku nic. Nie mam Tomku tutaj żadnej informacji. A co z lękiem przed zaufaniem komuś ponownie? Dobra, ale nie ma co drugi raz zaczynać, więc jestem happy z odpowiedzi Sławka, który powiedział „Dzięki”. Okej, nie nadążam czasami za tobą, ale za to się dobrze uśmiałem.

Lepiej, panie reżyserze H. Pięć godzin. Kudłaty: „Teraz są coraz to dłuższe i bardzo dobrze, że są”. Ja się też cieszę, bo oczywiście, że się cieszę, bo jest i sporo osób się udziela i to nie jest takie monotematyczne. Poza tym myślę, że dużo osób z tych różnych wątków też korzysta. Chociaż ja oczywiście czysto po autorsku bardzo się cieszę z tych tematów, oczywiście tych wątków, które są w temacie audycji. A dzisiaj tak naprawdę większość jest właśnie w temacie audycji, więc mnie to osobiście bardzo cieszy. Może gardło troszeczkę już siada, ale... Tutaj widzę, pan Marek już skraca mi cierpienie, w sensie przerzucaniu mojego Messengera. SMS od Pawła: „Najlepiej pomaga zaplanowany realny sposób na nasz problem, z którego lęk wynika.

Niektóre lęki motywują nas do działania lub rozwiązania jakiegoś problemu”. Powiem tak: jeżeli lęki motywują, to niech tak będzie, jeżeli kogoś motywują. Natomiast jest często tak, że lęki wcale nie motywują, wprost przeciwnie, paraliżują. Nie wiem, czy zwróciliście uwagę na sobie, ja na sobie tak, że lęki powodują bardzo duży spadek naszej wewnętrznej energii. Bardzo dużo energii zużywamy na to, żeby te lęki trochę zagłuszyć. Zresztą depresja nie jest niczym innym, jak długotrwałym i bezskutecznym walczeniem z lękami, ze stresem, kiedy człowiek nie ma już siły ani ochoty na nic. Owszem, taki jednorazowy jakiś taki bodziec związany z lękiem może nas pobudzić do działania. Natomiast ciągłe walenie po plecach batem raczej na dłuższą metę powoduje zakatowanie niż zmotywowanie. I też nie do końca zgadzam się z tym, że zaplanowany realny sposób to jest właściwa droga. Jeżeli lęk jest realny, to faktycznie realne rozwiązania mogą się sprawdzić.

Natomiast jeżeli lęk jest nierealny, bo wynika na przykład chociażby z naszej podświadomości, to w jaki realny sposób można się go pozbyć? Niestety, żeby rozwiązać jakiś problem, to trzeba zajrzeć i poruszyć płaszczyznę, na której dany problem powstał. A nie wszystkie nasze problemy i lęki powstają na płaszczyźnie tylko i wyłącznie realnej. Tomku. Sławku, to ja za szybko i za dużo myślę i za często pytam. Dzisiaj akurat jesteś bardzo spokojny jak nie ty, ale i tak dziękuję, że w tym chaosie znajdujesz jakiś ład, by odpowiedzieć i przedstawić swój punkt widzenia. Jeszcze raz dzięki Sławku. Tomku, przyjemność również po mojej stronie. Zresztą do tego się też w sumie tutaj z panem Markiem namówiłem, więcWięc oprócz tego, że sprawia mi to wielką przyjemność, to też wynika z zakresu moich obowiązków. Serdecznie cię pozdrawiam i jak coś, to oczywiście pytaj.

Ja jak czegoś nie będę rozumiał, bo faktycznie twój sposób wysławiania się jest dość specyficzny, to oczywiście dopytam. Dobrze kochani, jeżeli byście chcieli jeszcze trochę pociągnąć, to ja będę musiał was na chwilę opuścić i zrobić sobie herbatę, bo zimne napoje już przestają zdawać egzamin. Zaczyna się troszeczkę zmęczeniowa chrypka wdawać. Zwłaszcza że też się i fizycznie ostatnio nie oszczędzam, bo trochę biegam po tym wietrze, niekoniecznie w czapce. Więc szybka decyzja. Kończymy panie Marku, szefie?

[03:28:00] - Tutaj widzę, że dyskusja całkiem zeszła na czacie na bicie kapciami, na zabijanie pająków i tak dalej. Na jakieś sprzątanie, nie sprzątanie, sprzątać czy nie sprzątać.

[03:28:14] - Kochani, ja oczywiście staram się jak mogę, ale tych dylematów i tych problemów za was niestety nie rozwiążę. Musicie z tym akurat problemem poradzić sobie sami. Więc jeżeli są jeszcze jakieś pytania bądź propozycje, bądź jakieś inne sugestie w temacie audycji to bardzo poproszę. A jeżeli takowych nie ma to i tak pobiliśmy rekord. Chyba pobiliśmy panie Marku?

[03:28:57] - To jest chyba najdłuższy odcinek. Nawet po usunięciu momentów ciszy będzie najdłuższy.

[03:29:03] - Bo w zeszłym tygodniu też przywitaliśmy wtorek, ale chyba nie aż do wpół do pierwszej.

[03:29:14] - Zdecydowanie nie.

[03:29:17] - Dobrze. Poprzestańmy na tym rekordzie, a zobaczymy co się nam uda pobić w przyszłym tygodniu. Zwłaszcza że z audycji na audycję jakieś rekordy pobijamy.

[03:29:34] - Tydzień temu to chyba był rekord ilości telefonów.

[03:29:37] - Chyba tak. Cztery telefony chyba były. Dziś było blisko!

[03:29:41] - Dzisiaj było blisko trzy.

[03:29:43] - Czekamy na jakieś fajne pomysły na następny rekord kochani. I żeby wam już też nie dostarczać dylematu, bardzo wam serdecznie dziękuję za dzisiaj i wczoraj. Nawet bardziej za wczoraj niż za dzisiaj. I cóż, uważajcie na siebie. Nie bójcie się tych swoich lęków. Za tydzień spróbujemy w jakiś magiczny sposób coś z nimi zrobić. Panie Marku, kłaniam się jak zwykle. Dziękuję serdecznie.

[03:30:20] - Dziękuję również.

[03:30:22] - Trzymajcie się kochani. Do usłyszenia, do zobaczenia, do posłuchania, do poklikania. Wszystkiego dobrego. Pa, pa.

[03:30:30] - A mówił do państwa gospodarz audycji „Świat oczami duszy” oraz autor wideobloga o takim samym tytule, pan Sławek Bączkowski. Dziękujemy jeszcze raz, panie Sławku.

[03:30:40] - Dziękuję.

[03:30:41] - Oczywiście zachęcamy wszystkich państwa bez wyjątku, a w szczególności moli książkowych do sięgnięcia po książkę pana Sławka zatytułowaną „Czy można oszukać przeznaczenie, czyli po co człowiekowi dusza?” Linki do książki w wersji bądź to papierowej, bądź elektronicznej znajdziecie państwo w archiwum Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl pod każdym odcinkiem naszej audycji. Audycję jak zawsze od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk "Ivellios" Radio Paranormalium, paranormalny głos w twoim domu. Dobranoc i do usłyszenia ponownie oczywiście za prawie tydzień, w poniedziałek. Oczywiście o 20:00. Oczywiście na antenie Radia Paranormalium. Oczywiście na żywo. Produkcja i realizacja Radio Paranormalium. www.paranormalium.pl