Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

SŁUCHAJ
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
Teoria Chaosu

Teoria Chaosu

Odcinek: 15 marca 2019
Ataki terrorystyczne – strachy na lachy, czy rzeczywiste zagrożenie?

Streszczenie odcinka

Audycja koncentruje się na pytaniu, czy terroryzm stanowi dla Europejczyków realne zagrożenie, czy też jest przede wszystkim narzędziem wzbudzania strachu i uzasadniania działań państwa. Prowadzący rozpoczyna od rozróżnienia między pojedynczymi aktami przemocy, zabójstwami politycznymi, przestępczością kryminalną, działaniami wojennymi a terroryzmem rozumianym jako przemoc wymierzona w przypadkowe osoby w celu zastraszenia całego społeczeństwa. Przywołuje słowa Ulrike Meinhof, według których śmierć jednej osoby bywa nazywana aktem terrorystycznym, podczas gdy śmierć tysięcy osób w wyniku działań wojennych określa się mianem interwencji militarnej. Na tej podstawie podkreśla, że sposób opisywania przemocy zależy często od interesów politycznych i od tego, kto kontroluje dominującą narrację. Najwięcej uwagi poświęcono zamachowi w Christchurch w Nowej Zelandii z 15 marca 2019 roku. Prowadzący omawia doniesienia o ataku na dwa miejsca kultu muzułmańskiego, śmierci 49 osób i ranieniu kilkudziesięciu kolejnych. Głównym podejrzanym był 28-letni Brenton Tarrant, który miał transmitować w internecie przebieg strzelaniny. W audycji pojawiają się informacje o jego manifeście zatytułowanym The Great Replacement, odwołaniach do Andersa Breivika oraz napisach umieszczonych na broni, nawiązujących do historycznych walk z muzułmanami, w tym do bitwy pod Wiedniem w 1683 roku. Omawiany jest także utwór „Serbia Strong”, znany w internecie jako „Remove Kebab”, pochodzący z kontekstu wojny w byłej Jugosławii i wykorzystywany przez środowiska skrajnie nacjonalistyczne jako prowokacyjny mem. Prowadzący zaznacza, że informacje na temat wydarzeń były w chwili nagrania niepełne i sprzeczne. Zastanawia się nad liczbą sprawców, doniesieniami o zatrzymaniu kilku osób, obecnością innych uzbrojonych mężczyzn na nagraniach oraz reakcją nowozelandzkiej policji. Podaje w wątpliwość niektóre elementy relacji świadków i nagrania, zwłaszcza zachowanie osób przebywających w meczecie, które jego zdaniem nie zawsze przypominało spontaniczną reakcję na ostrzał. Rozmówcy spierają się jednak, czy te obserwacje mogą być dowodem na zorganizowaną mistyfikację. Jeden z nich wskazuje na możliwość operacji „fałszywej flagi”, inni zwracają uwagę, że sam fakt zbieżności czasowej z wydarzeniami na Bliskim Wschodzie nie wystarcza do potwierdzenia takiej tezy. Ostatecznie prowadzący przyznaje, że nie ma dowodów na udział służb specjalnych, ale uznaje sprawę za podejrzaną. W dalszej części dyskusji analizowane są możliwe polityczne konsekwencje zamachu. Prowadzący zwraca uwagę, że Nowa Zelandia była postrzegana jako państwo przychylne Palestyńczykom i krytyczne wobec części działań Izraela, podobnie jak Irlandia. Przypomina o poparciu Nowej Zelandii dla rezolucji ONZ dotyczących Izraela, o bojkocie produktów pochodzących z terenów okupowanych oraz o odmowie występu w Izraelu przez piosenkarkę Lorde. Na tej podstawie sugeruje, że zamach mógł służyć pogłębieniu konfliktu między Nowozelandczykami a muzułmanami albo wywarciu presji na państwo prowadzące niezależną politykę. Są to jednak przedstawione przez niego hipotezy, pozbawione w audycji potwierdzonych dowodów. Wypowiedzi dotyczące Izraela i Żydów przybierają miejscami charakter antysemickich uogólnień oraz przypisują zbiorową odpowiedzialność bliżej nieokreślonym „służbom izraelskim” lub globalnym elitom. Jednym z głównych wątków jest teza, że zamachy mogą być wykorzystywane do ograniczania dostępu obywateli do broni. Prowadzący wskazuje, że po strzelaninach w Stanach Zjednoczonych i po wydarzeniach w Nowej Zelandii pojawiały się postulaty zaostrzenia przepisów oraz konfiskaty broni. Jego zdaniem podobny schemat może służyć stopniowemu odbieraniu społeczeństwom możliwości samoobrony i zwiększaniu kontroli państwa. Rozmówcy porównują Christchurch z zamachami Andersa Breivika w Norwegii, zauważając, że po masowych atakach często pojawiają się ćwiczenia antyterrorystyczne w miejscach późniejszych wydarzeń. Traktują tę zbieżność jako poszlakę, choć nie przedstawiają wiarygodnego materiału dowodowego potwierdzającego wcześniejszą wiedzę służb lub zaplanowanie zamachu przez instytucje państwowe. W audycji omawiane są również wcześniejsze zamachy i spory wokół ich interpretacji. Pojawiają się odniesienia do ataków w Paryżu, Madrycie i Londynie, masakry na wyspie Utøya, zamachu na Charlie Hebdo oraz ataku w klubie Bataclan. Prowadzący sugeruje, że w niektórych przypadkach oficjalne wersje wydarzeń mogą pomijać rolę dodatkowych sprawców albo służb specjalnych. Wspomina operację Gladio jako historyczny przykład tajnych struktur i działań przypisywanych państwowym służbom, a także sprawę Brunona Kwietnia, który został skazany za przygotowania do zamachu na polski Sejm. Według prowadzącego mógł on być inspirowany lub prowokowany przez agentów. Podobne podejrzenia formułuje wobec katastrofy smoleńskiej i wybuchu budynku w Gdańsku, jednocześnie przyznając, że nie ma pewności, czy były to zamachy, działania służb czy wypadki. Znaczną część rozmowy zajmuje statystyczna ocena zagrożenia. Prowadzący przytacza szacunki, według których w Europie w zamachach terrorystycznych ginie przeciętnie kilkaset osób rocznie, podczas gdy na świecie liczba ofiar jest wielokrotnie większa, choć statystyki mogą obejmować także działania zbrojne na terenach objętych wojną. Zestawia te dane z liczbą mieszkańców Europy i wylicza, że indywidualne prawdopodobieństwo śmierci w zamachu jest skrajnie niskie. Podkreśla, że w Polsce przez dziesięciolecia nie dochodziło do skutecznych zamachów terrorystycznych, a nieudane próby i przypadki przemocy, takie jak ataki z użyciem kwasu czy prymitywnych ładunków wybuchowych, nie zawsze spełniają definicję terroryzmu. Jego zdaniem mieszkańcy Polski znacznie częściej giną w wypadkach komunikacyjnych, z powodu chorób, głodu, katastrof budowlanych czy innych codziennych zagrożeń niż w wyniku zamachu. Na tej podstawie prowadzący dochodzi do wniosku, że w Europie terroryzm jest przede wszystkim problemem nagłaśnianym nieproporcjonalnie do jego statystycznego znaczenia. Media, według jego oceny, eksponują spektakularne ataki, obrazy przemocy i poczucie zagrożenia, przez co społeczeństwa łatwiej akceptują zaostrzenie kontroli, inwigilację, ograniczenie wolności słowa i zwiększenie uprawnień służb. Zwraca uwagę, że większymi sprawcami masowej przemocy są państwa prowadzące wojny i interwencje militarne. Przywołuje konflikt izraelsko-palestyński oraz napięcia między Indiami i Pakistanem, twierdząc, że liczba ofiar działań państwowych i wojen znacznie przewyższa straty powodowane przez organizacje terrorystyczne. W jego ujęciu terroryzm pozapaństwowy jest zjawiskiem marginalnym w porównaniu z przemocą wojenną i represjami autorytarnych rządów. Prowadzący ostrzega również przed rozszerzaniem pojęcia terroryzmu na przeciwników politycznych i osoby kwestionujące oficjalne wersje wydarzeń. Jego zdaniem w przyszłości za „terrorystów” mogą być uznawani nie tylko sprawcy przemocy, lecz także ludzie publikujący niewygodne informacje, krytykujący rządy lub sprzeciwiający się globalnym instytucjom. W tym kontekście omawia cenzurę internetową, propozycje ujawniania danych autorów komentarzy, unijne regulacje dotyczące praw autorskich określane jako ACTA 2 oraz możliwość blokowania treści na YouTube. Przywołuje także przypadki wyrzucenia publicysty Ireneusza Lisiaka z pociągu po wypowiedziach obraźliwych wobec osób homoseksualnych oraz uchylenia grzywny nałożonej na tygodnik „Nie” za karykaturę Jezusa. Wydarzenia te przedstawia jako element sporu o granice wolności słowa, choć nie rozróżnia konsekwentnie między ochroną przed przemocą i dyskryminacją a cenzurą polityczną. W pobocznych wiadomościach prowadzący komentuje między innymi wypowiedź premiera Izraela Binjamina Netanjahu o żydowskim charakterze państwa, planowane unijne wymogi wizowe dla obywateli Stanów Zjednoczonych, kontrowersje wokół udziału osób transpłciowych w zawodach sportowych, projekt autonomicznego robota EATR rozwijany na potrzeby wojskowe oraz odnalezienie podziemnych instalacji z czasów III Rzeszy na terenie Czech. Wspomina też o mapach rzekomych skarbów nazistowskich, ostrzegając przed minami i niewypałami oraz przed nielegalnymi poszukiwaniami zabytków. Pojawiają się informacje o sporach dotyczących obowiązkowych szczepień, rzekomych powikłaniach poszczepiennych, sprawie Mateusza Piskorskiego oraz zmianach w prawie internetowym. Te fragmenty służą przede wszystkim rozwinięciu szerszej tezy o ograniczaniu wolności obywatelskich, rosnącej kontroli państwa i wykorzystywaniu strachu do kształtowania opinii publicznej. W końcowej części audycji terroryzm zostaje przedstawiony jako jeden z elementów szerszej polityki „dziel i rządź”. Prowadzący twierdzi, że konflikty między większością społeczeństwa a mniejszościami, w tym muzułmanami i osobami LGBT, są celowo podsycane przez globalne elity, aby odwracać uwagę od podatków, nierówności, ograniczania dostępu do broni i innych problemów społecznych. Łączy te poglądy z krytyką globalizacji, tajnych organizacji, rodziny Bilderbergów, koncernów farmaceutycznych i mediów głównego nurtu. Wypowiedzi te mają charakter spekulacyjny i często opierają się na uogólnieniach lub niezweryfikowanych związkach przyczynowych. Jednocześnie prowadzący apeluje, by słuchacze samodzielnie sprawdzali informacje, porównywali różne źródła i nie przyjmowali bezkrytycznie ani przekazu oficjalnego, ani teorii spiskowych. Ostateczna odpowiedź audycji brzmi, że w Europie terroryzm jest „strachy na lachy” przede wszystkim ze względu na bardzo niskie prawdopodobieństwo, że przeciętny mieszkaniec zginie w zamachu. Prowadzący nie neguje istnienia rzeczywistych terrorystów, fanatyków i psychopatów ani możliwości wykorzystywania przemocy przez państwa i służby specjalne. Uważa jednak, że skala zagrożenia jest wyolbrzymiana, a społeczeństwa są celowo utrzymywane w lęku. Za ważniejsze problemy uznaje wojny, głód, niedożywienie, brak wody pitnej, wypadki i choroby. Podkreśla także, że należy zachować ostrożność wobec informacji o zamachu w Christchurch i nie uznawać za rozstrzygającą żadnej wersji wydarzeń bez dodatkowych dowodów.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).