System reklamy Test



Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

SŁUCHAJ
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
Teoria Chaosu

Teoria Chaosu

Odcinek: 21 luty 2014
Spisek AIDS - a jednak wirusy!

Streszczenie odcinka

Audycja koncentruje się na kontrowersjach wokół AIDS i HIV oraz na hipotezie, że związek między zakażeniem HIV a rozwojem AIDS nie został dostatecznie udowodniony. Prowadzący zaznacza, że nie jest specjalistą medycyny i przedstawia przede wszystkim argumenty naukowców podważających dominujący pogląd, zgodnie z którym HIV, czyli ludzki wirus niedoboru odporności, wywołuje AIDS — zespół nabytego niedoboru odporności. Podkreśla zarazem, że sam zespół objawów związanych z osłabieniem odporności niewątpliwie istnieje, a spór dotyczy jego przyczyn. Na początku pojawia się dyskusja o szczepieniach. Jeden ze słuchaczy wskazuje, że szczepionki przeciw chorobom takim jak wścieklizna, polio czy ospa prawdziwa uratowały miliony ludzi, a wysoki poziom zaszczepienia społeczeństwa ogranicza rozprzestrzenianie się groźnych infekcji. Prowadzący i inni rozmówcy podnoszą jednak argumenty dotyczące skutków ubocznych, jakości preparatów, obecności konserwantów i metali oraz sprzeciwiają się obowiązkowi szczepień. W ich ocenie decyzje dotyczące leczenia i szczepienia powinny należeć do jednostki lub rodziców, a nie do państwa. Wątek ten łączy się z szerszą krytyką koncernów farmaceutycznych, instytucji publicznych i przekonaniem, że interes ekonomiczny może wpływać na sposób prezentowania informacji medycznych. Właściwa część audycji rozpoczyna się od przypomnienia historii AIDS. Pierwsze przypadki zespołu niedoboru odporności opisano w Stanach Zjednoczonych na początku lat 80., początkowo wśród homoseksualnych mężczyzn, u których występowały nietypowe infekcje i choroby nowotworowe. Następnie za przyczynę tych objawów uznano nowy retrowirus nazwany HIV. Prowadzący przedstawia spór między Robertem Gallo a Lucem Montagnierem dotyczący pierwszeństwa odkrycia wirusa i sugeruje, że badania obu uczonych nie rozstrzygały w sposób jednoznaczny, czy HIV jest przyczyną AIDS. Wspomina również, że Montagnier oraz Françoise Barré-Sinoussi otrzymali w 2008 roku Nagrodę Nobla za badania nad HIV, podczas gdy Gallo nie został nią uhonorowany. Najwięcej miejsca zajmuje sylwetka Petera Duesberga, biologa i profesora Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, znanego z krytyki hipotezy HIV/AIDS. Według prowadzącego Duesberg, który wcześniej zajmował się badaniami nad rakiem, został zmarginalizowany przez środowisko naukowe, pozbawiony grantów i odsunięty od udziału w konferencjach, ponieważ twierdził, że HIV nie jest przyczyną AIDS. Audycja przedstawia go jako najważniejszego przedstawiciela tak zwanego nurtu negacjonistycznego, choć sam prowadzący określa swój stosunek do jego tez jako niepewny i ambiwalentny. Przytaczane są argumenty przypisywane Duesbergowi. Po pierwsze, obecność przeciwciał przeciw wirusowi powinna — jego zdaniem — świadczyć o skutecznej reakcji układu odpornościowego, a nie o postępującym wyniszczeniu organizmu. Po drugie, HIV miałby nie zabijać wystarczającej liczby limfocytów T, aby wywołać ogólnoustrojowy niedobór odporności. Pada również twierdzenie, że wirus zakaża zbyt mały odsetek tych komórek, nie posiada genu odpowiedzialnego bezpośrednio za AIDS, a jego rzekomo wieloletni okres utajenia nie odpowiada zachowaniu innych retrowirusów. Wśród kolejnych zarzutów wymienia się niezgodność hipotezy HIV/AIDS z postulatami Kocha, utrzymywanie się choroby głównie w określonych grupach ryzyka, różnice w obrazie AIDS w Afryce, Europie i Stanach Zjednoczonych oraz przypadki diagnozowania AIDS bez potwierdzonego zakażenia HIV. Rozmówcy podkreślają też, że wiele osób z dodatnim wynikiem testu nigdy nie rozwija pełnoobjawowego AIDS. Szczególnie krytycznie omawiane są testy na HIV. Prowadzący twierdzi, że nie wykrywają one bezpośrednio wirusa, lecz przeciwciała, a zatem mogą dawać wyniki fałszywie dodatnie lub fałszywie ujemne. Z tego powodu — w przedstawianej w audycji interpretacji — dodatni wynik nie miałby być jednoznacznym dowodem obecności HIV ani tym bardziej dowodem, że wirus spowoduje AIDS. Podobne zastrzeżenia dotyczą fotografii rzekomego HIV. Prowadzący przyznaje, że otrzymywał zdjęcia podpisane jako obrazy wirusa, ale nie potrafił rozstrzygnąć, czy przedstawiają one pojedyncze cząstki wirusowe, czy zakażone limfocyty. Brak szczepionki przeciw HIV zostaje potraktowany jako kolejny argument podważający oficjalną interpretację, choć w audycji nie przedstawiono pełnej analizy metod opracowywania szczepionek przeciw retrowirusom. W programie pojawia się także Kary Mullis, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii i współtwórca metody PCR. Prowadzący przedstawia go jako uczonego, który analizował literaturę dotyczącą HIV/AIDS i również uważał, że nie dostarcza ona wystarczających dowodów na przyczynowy związek między wirusem a chorobą. Wymienieni zostają ponadto Dave Rasnick, David Crowe, Henry Bauer i Stefan Lanka. Ten ostatni ma kwestionować nie tylko rolę HIV, lecz także pogląd, że wirusy w ogóle powodują choroby u ludzi. Prowadzący wskazuje, że udział wykształconych naukowców w krytyce dominującej teorii ma świadczyć o tym, że temat nie powinien być zamykany przed publiczną debatą. Jednym z najbardziej eksponowanych przykładów jest lekarz Robert Willner. Według audycji miał on kilkakrotnie celowo kontaktować się z krwią osoby seropozytywnej, między innymi podczas publicznego pokazu, w którym ukłuł się tą samą igłą co student z dodatnim wynikiem testu. Późniejsze testy Willnera miały pozostawać negatywne. W 1995 roku lekarz zmarł na atak serca, co prowadzący interpretuje jako możliwy skutek jego niewygodnej działalności, a nawet sugeruje udział służb specjalnych. Ten fragment łączy krytykę medycyny z szerszymi teoriami spiskowymi dotyczącymi eliminowania osób podważających interesy przemysłu farmaceutycznego. W podobnym duchu przedstawiona zostaje historia Christine Maggiore, u której przez wiele lat wykazywano HIV. Miała ona odstawić leki w 1992 roku, twierdząc, że jej stan zdrowia się poprawił, a następnie publicznie kwestionować oficjalne zalecenia dotyczące terapii i profilaktyki. Zmarła w 2008 roku. W audycji omawiana jest również śmierć jej trzyletniej córki, przypisywana zapaleniu płuc, oraz późniejsza medialna nagonka na Maggiore, przedstawianą jako matka, która naraziła dziecko, nie stosując leczenia. Prowadzący zwraca uwagę na odcinek serialu „Law & Order: Special Victims Unit”, który — jego zdaniem — miał ukazać fikcyjną postać wzorowaną na Maggiore wkrótce przed jej śmiercią. Wątek ten zostaje potraktowany jako możliwy przykład publicznego piętnowania osób odrzucających standardową terapię. Przytaczane są także historie osób, które miały przez wiele lat żyć z dodatnim wynikiem testu bez przyjmowania leków. Wśród nich wymienieni zostają Darren Main, Leonardo Ramirez, David Fink, Richard McIntyre, Ed Oger, Reggie Bjelomonic i Kathleen Tyson. Prowadzący wskazuje, że niektórzy z nich zachowywali dobry stan zdrowia, uprawiali sport lub prowadzili normalne życie mimo wieloletniego braku terapii. Z drugiej strony wspomina przypadki osób, które zmarły zarówno po odstawieniu leków, jak i podczas ich przyjmowania, między innymi Winstona Zulu, Rexa Poindextera i Marię Papagiannidou. Ostatecznie przyznaje, że takie przykłady nie rozstrzygają sprawy, ponieważ na stan zdrowia mogły wpływać również inne choroby, używki, styl życia oraz toksyczność stosowanych preparatów. Szczególna uwaga poświęcona jest azydotymidynie, znanej jako AZT, zidowudyna lub Retrovir. Lek przedstawiony zostaje jako silnie toksyczny środek przypominający chemioterapię, mogący prowadzić do wyniszczenia organizmu, uszkodzenia wątroby i znacznej utraty masy ciała. Prowadzący przytacza twierdzenie, że w pewnym okresie AZT powodował więcej zgonów niż samo AIDS, a także krytykuje podawanie go dzieciom urodzonym przez kobiety z dodatnim wynikiem testu. Zdaniem rozmówców leczenie może być przyczyną śmierci przypisywanej oficjalnie AIDS, podobnie jak w przypadku pacjentów onkologicznych zgon spowodowany chemioterapią bywa klasyfikowany jako śmierć z powodu raka. W audycji odtworzono fragment greckiego programu telewizyjnego z udziałem Marii Papagiannidou, dziennikarki, u której rozpoznano HIV i AIDS. Kobieta twierdzi, że po odstawieniu leków odzyskała zdrowie, a dodatni wynik testu nie oznaczał ani wykrycia wirusa, ani pewności zachorowania. Wspólnie z mężem miała analizować dokumentację testów i poszukiwać dowodów na wyizolowanie HIV. Papagiannidou powołuje się na ulotkę jednego z testów, która — w jej interpretacji — zawiera zastrzeżenie, że nie istnieje standardowa metoda jednoznacznego wykrywania przeciwciał HIV-1 i HIV-2. Twierdzi także, że w dokumentach związanych z badaniami Roberta Gallo usunięto wzmiankę o braku zidentyfikowanego patogenu wywołującego AIDS. Wzywa osoby wykonujące testy do samodzielnego analizowania dokumentacji i domagania się dowodów naukowych. W dalszej części rozmowy krytyka HIV/AIDS zostaje połączona z zarzutami wobec Big Pharmy. Prowadzący twierdzi, że przemysł farmaceutyczny i instytucje badawcze mają finansowy interes w utrzymywaniu ludzi w stanie choroby, ponieważ na badania, profilaktykę i leczenie AIDS przeznaczane są ogromne środki publiczne. Wspomina, że w Stanach Zjednoczonych w 2014 roku wydatki te miały sięgać blisko 30 miliardów dolarów, a w ciągu kilku dekad przekroczyć 400 miliardów. Kwoty te mają dowodzić skali ekonomicznego systemu zbudowanego wokół AIDS, choć w audycji nie przedstawiono niezależnej weryfikacji tych danych. Wątek medyczny przeplatają oskarżenia o cenzurę i represje wobec krytyków. Duesberg, Mullis, Willner i inni są przedstawiani jako osoby pozbawiane możliwości prowadzenia badań, odrzucane przez środowisko naukowe lub atakowane w mediach. Prowadzący uważa, że obowiązująca teoria jest traktowana jak dogmat, a zadawanie pytań może skutkować utratą pracy, grantów i reputacji. Jednocześnie przyznaje, że nie potrafi samodzielnie ocenić wszystkich argumentów biologicznych i że część przywoływanych historii jest niejednoznaczna. Pod koniec audycji polecane są materiały związane z nurtem podważającym oficjalną teorię: film „The Other Side of AIDS”, książka Roberta Willnera „Deadly Deception: The Proof That Sex And HIV Absolutely Do Not Cause AIDS”, publikacja Petera Duesberga „Inventing the AIDS Virus” oraz „Germ of Lies” Davida Rasnicka. Prowadzący zachęca do samodzielnego zapoznania się z tymi źródłami, podkreślając, że nauka powinna pozostawać otwarta na krytykę i poszukiwanie dowodów. Nie formułuje ostatecznego rozstrzygnięcia: przyznaje, że nie wie, czy HIV rzeczywiście wywołuje AIDS, ale uważa, że dominująca teoria ma — jego zdaniem — poważne luki, a pacjenci powinni mieć prawo do podejmowania własnych decyzji dotyczących terapii.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).