System reklamy Test



Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

SŁUCHAJ
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
Teoria Chaosu

Teoria Chaosu

Odcinek: Teoria Chaosu Live - 2012-09-28
Zdalni zabójcy

Streszczenie odcinka

Audycja poświęcona jest hipotezie „zdalnych morderców”, czyli ludzi poddanych praniu mózgu, wieloletniej manipulacji lub programowaniu, którzy mieliby wykonywać zabójstwa bez pełnej świadomości swoich czynów. Prowadzący rozważa, czy służby specjalne mogły tworzyć takie osoby, wykorzystywać je do eliminowania przeciwników, a następnie pozostawiać bezpośredniego wykonawcę bez wiedzy o tym, co zrobił. Temat zostaje osadzony przede wszystkim w historii Stanów Zjednoczonych, choć pojawia się również pytanie, czy podobne działania mogły mieć miejsce w Polsce. Na początku audycji przywołana zostaje wypowiedź doktora Williama Josepha Bryana Juniora, który miał twierdzić, że zahipnotyzował Sirhana Sirhana, zabójcę Roberta Kennedy’ego. Prowadzący zaznacza, że sama hipnoza nie wystarcza do stworzenia posłusznego mordercy. Według przedstawianych przez niego informacji nie ma wiarygodnych, powtarzalnych eksperymentów naukowych dowodzących, że człowieka można za pomocą hipnozy, narkotyków lub sugestii zmusić do zabicia osoby, której nie chce skrzywdzić. Próby nakłaniania zahipnotyzowanych do prostszych, sprzecznych z ich wolą czynności również miały kończyć się odmową albo wybudzeniem z transu. Ewentualna podatność na takie działania mogłaby, zdaniem prowadzącego, dotyczyć osób szczególnie zaburzonych, ale nie stanowi to dowodu na istnienie „zdalnych morderców”. Rozmowa dotyczy także niewyjaśnionych śmierci osób publicznych w Polsce. Wspomniany zostaje generał Sławomir Petelicki oraz podejrzenia, że niektóre samobójstwa mogły być upozorowanymi zabójstwami albo skutkiem psychologicznego oddziaływania na ofiarę. Prowadzący dystansuje się jednak od tezy, że polskie służby dysponowały technologią pozwalającą programować ludzi do zabijania. Jego zdaniem bardziej prawdopodobne są tradycyjne zabójstwa zlecane za pieniądze lub starannie upozorowane działania wyszkolonych sprawców. Jednocześnie podkreśla, że nie ufa bezkrytycznie ustaleniom prokuratury i mediów, ponieważ część faktów mogłaby być ukrywana. Jako pierwszy i najważniejszy przykład potencjalnego „zdalnego mordercy” przedstawiony zostaje Sirhan Sirhan, który 5 czerwca 1968 roku zastrzelił Roberta Kennedy’ego i do czasu nagrania audycji odbywał karę dożywotniego więzienia w Kalifornii. Prowadzący zwraca uwagę na niespójne zachowanie Sirhana po zatrzymaniu: zmienne zeznania, okresowe przyznawanie się do winy i późniejsze zaprzeczanie. Oficjalny motyw, związany z rzekomym sprzeciwem Sirhana wobec poparcia Izraela przez Kennedy’ego, zostaje uznany za niewystarczający i naciągany. Wątpliwości wzbudzają również okoliczności samego zamachu. Świadkowie mieli widzieć więcej niż jednego sprawcę, między innymi kobietę w białej sukience w grochy oraz ciemnoskórego mężczyznę. Sandra Serrano zeznała, że słyszała kobietę mówiącą: „Zastrzeliliśmy go”, a następnie opisała drugiego podejrzanego mężczyznę. Według audycji Serrano była nakłaniana przez policję do wycofania zeznań, do których powróciła dopiero po latach. Przywołana zostaje również opinia lekarza sądowego Thomasa Noguchiego, który na podstawie śladów prochu miał ocenić, że strzał oddano z odległości kilku centymetrów od głowy Kennedy’ego, podczas gdy świadkowie twierdzili, że Sirhan strzelał z odległości około metra lub półtora. Noguchi miał odmówić zmiany swojej opinii i zostać czasowo odsunięty od pracy. W ocenie prowadzącego rozbieżności te mogą wskazywać na udział dodatkowego strzelca, choć przyznaje on, że nie stanowią rozstrzygającego dowodu na istnienie programu kontroli umysłu. Drugim omawianym przypadkiem jest Mark David Chapman, zabójca Johna Lennona. Prowadzący podkreśla osobliwe połączenie jego wcześniejszej fascynacji Beatlesami, późniejszej religijnej niechęci do Lennona oraz występujących u niego myśli i prób samobójczych. Motyw zabójstwa miał wynikać z przekonania Chapmana, że Lennon obrażał chrześcijaństwo, między innymi porównując popularność Beatlesów do popularności Chrystusa. Za potencjalny ślad programowania uznaje się także fakt, że Chapman posiadał egzemplarz powieści J.D. Salingera „Buszujący w zbożu”. Prowadzący spekuluje, że książka mogła pełnić funkcję wyzwalacza zakodowanej sugestii, a określenie „27. rozdział”, którego Chapman używał w odniesieniu do siebie i zabójstwa Lennona, mogło być elementem jego osobistego systemu przekonań. Zastrzega jednak, że są to poszlaki i interpretacje, a nie dowody. Kolejną zagadką jest sprawa Zodiaka, seryjnego zabójcy działającego w Kalifornii w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nie ustalono, czy za jego zbrodniami stała jedna osoba, czy kilka osób współpracujących lub wzajemnie się inspirujących. Prowadzący sugeruje, że Zodiak mógł być uczestnikiem programu szkoleniowego dla przyszłych zabójców, który wymknął się spod kontroli, a jego „uruchomienie” nastąpiło przypadkowo albo przedwcześnie. Wskazuje na niejasności śledztwa i na fakt, że popularny film o Zodiaku przedstawia tylko część sprawy, pomijając szerszy kontekst. W tym kontekście poleca książkę „Project Artichoke” Davida Silvera, mającą opisywać programy CIA i dostarczać poszlak dotyczących Sirhana Sirhana oraz Zodiaka. Czwartą postacią jest Duncan O’Thannon, który sam przedstawiał się jako człowiek poddany od dzieciństwa eksperymentom związanym z programem MK-Ultra. W cytowanym wywiadzie opowiadał o przemocy, izolowaniu, torturach i rozszczepianiu osobowości, które miały służyć stworzeniu kontrolowanego wykonawcy. Twierdził, że jako dziecko został wykorzystany przez struktury rządowe, a później kierowano go do działań wojskowych, między innymi w Wietnamie. Prowadzący uznaje jego relację za częściowo wiarygodną, ponieważ miały ją wspierać zeznania innych osób i pośrednie dowody, choć dopuszcza możliwość konfabulacji w najbardziej niezwykłych fragmentach. Opisywane przez O’Thannona „przebłyski” różnych osobowości i sytuacji zostają zinterpretowane jako skutek rozszczepienia osobowości oraz przemiennego aktywowania różnych zaprogramowanych stanów. Znaczną część audycji zajmuje historia tajnych programów CIA dotyczących kontroli zachowania. Prowadzący wymienia Project Bluebird, Project Artichoke i MK-Ultra, a także programy poboczne, między innymi MK-Naomi. Według jego relacji projekty te rozwijano po II wojnie światowej, częściowo wykorzystując doświadczenia i dokumentację przejęte od nazistowskich Niemiec. Project Artichoke miał zostać utworzony 20 sierpnia 1951 roku na podstawie memorandum Richarda Helmsa skierowanego do dyrektora CIA Allena Dullesa. W 1953 roku miał zostać przemianowany i rozszerzony jako MK-Ultra. Początkowo oficjalnym celem były przesłuchania, wydobywanie informacji oraz opracowywanie „serum prawdy”, jednak zakres badań obejmował także manipulowanie zachowaniem, hipnozę, działanie narkotyków i próby tworzenia ludzi zdolnych do wykonywania poleceń wbrew własnej woli. Wśród stosowanych metod wymienione zostają hipnoza, izolacja, przemoc psychiczna i fizyczna oraz substancje psychoaktywne, przede wszystkim LSD. Prowadzący twierdzi, że LSD okazało się narzędziem mało skutecznym: w małych dawkach mogło zwiększać świadomość, utrudniając kontrolowanie człowieka, a w dużych powodowało dezorientację i paranoję. Omawiana jest również śmierć Franka Olsona, biologa i biochemika pracującego w Fort Detrick, który zginął 23 listopada 1953 roku po wypadnięciu z okna hotelu. Oficjalnie jego śmierć przez lata wiązano z zażyciem LSD i samobójstwem, jednak prowadzący przedstawia ją jako prawdopodobne zabójstwo upozorowane przez funkcjonariuszy CIA. Olson miał wiedzieć zbyt dużo o tajnych eksperymentach i zostać usunięty, aby nie przekazał informacji prasie. Drugą bezpośrednią ofiarą programów ma być Cathy O’Brien, która w 1995 roku ujawniła, że była poddawana działaniom MK-Ultra i otrzymała odszkodowanie. Jej relacje dotyczą wieloletniego programowania, manipulacji oraz wykorzystywania ofiar przez osoby związane ze służbami. Prowadzący zestawia jej opowieści z relacjami Duncana O’Thannona i podkreśla, że dotyczą one przede wszystkim osób krzywdzonych w ramach eksperymentów, nie zaś potwierdzonych wykonawców zabójstw. Wspomniany zostaje także William Joseph Bryan Junior, lekarz i hipnoterapeuta, który miał chwalić się udziałem w Project Artichoke, a następnie zmarł nagłą i niewyjaśnioną śmiercią. W audycji pojawia się zastrzeżenie, że ujawnione dokumenty nie dowodzą skutecznego stworzenia „zdalnych morderców”. Wiele materiałów dotyczących MK-Ultra odtajniono na podstawie Freedom of Information Act, a liczba ujawnionych dokumentów miała sięgać około 20 tysięcy, jednak znaczna część informacji nadal pozostaje tajna. Prowadzący twierdzi, że oficjalne dokumenty sugerują nieskuteczność prób programowania zabójców, ale jednocześnie uważa, że władze mogłyby ukrywać dowody sukcesu takich operacji, ponieważ podważałyby one oficjalne wersje głośnych zabójstw. W jego ocenie nie można więc rozstrzygnąć, czy Sirhan Sirhan, Chapman lub Zodiak byli sterowanymi wykonawcami, czy też działali z własnej inicjatywy. Końcowy wniosek jest wewnętrznie ostrożny, choć audycja często przedstawia daleko idące interpretacje. Prowadzący stwierdza, że według współczesnej, znanej nauce wiedzy nie da się zaprogramować zdrowego człowieka tak, aby bez własnej woli zabił wskazaną osobę. Możliwe jest natomiast długotrwałe kształtowanie zachowań przez wychowanie, przemoc, izolację i manipulację, choć nie gwarantuje ono określonego rezultatu. Jednocześnie za bezsporny uznaje fakt prowadzenia przez CIA eksperymentów na ludziach oraz istnienia ofiar tych programów. Wspomina, że podobne osoby miały zgłaszać się do Janusza Zagórskiego także w Polsce, ale brak potwierdzonych danych, by w kraju prowadzono analogiczne operacje lub wykorzystywano zaprogramowanych zabójców. Audycja pozostawia pytanie otwarte: programy kontroli zachowania niewątpliwie istniały, lecz ich rzekoma skuteczność i związek z konkretnymi zabójstwami pozostają nieudowodnione.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).