System reklamy Test



Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

STR. GŁÓWNA
SŁUCHAJ
PODCASTY
CZYTELNIA
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Rejestracja
Zapomniałem hasła
Coś nie działa? Napisz!
Usuń cookies


Zapamiętaj
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
<< Poprzedni odcinek
Następny odcinek >>
Teoria Chaosu
POBIERZ MP3
▼ szczegóły ▼

Teoria Chaosu

Odcinek: Teoria Chaosu Live 2012-04-27
Zdobywanie Kosmosu

Streszczenie odcinka

Audycja poświęcona jest możliwościom i ograniczeniom zdobywania kosmosu, a także przyszłości załogowych lotów poza orbitę okołoziemską. Punktem wyjścia jest porównanie eksploracji kosmicznej z dawnymi wyprawami geograficznymi Wikingów, Chińczyków i Europejczyków. Podkreślano, że podobnie jak dawni podróżnicy nie znali rzeczywistych rozmiarów odkrywanych lądów, tak współczesna ludzkość dopiero zaczyna rozumieć skalę przestrzeni kosmicznej. Wspomniano o rozbieżności między pojęciami kosmosu i wszechświata: kosmos rozumiany jest tu jako obserwowalna przestrzeń planet, gwiazd i galaktyk, natomiast wszechświat obejmuje również struktury i zjawiska niedostępne bezpośredniej obserwacji. Rozmówcy przywołują podstawowe odległości dzielące Ziemię od innych obiektów. Księżyc znajduje się około 384 tysięcy kilometrów od Ziemi, Słońce około 150 milionów kilometrów, a Mars średnio około 228–230 milionów kilometrów. Zwracano uwagę, że lot na Marsa jest nieporównanie trudniejszy od wyprawy księżycowej, ponieważ planety nieustannie się przemieszczają, a misja wymaga odpowiedniego okna startowego, wielomiesięcznej podróży i oczekiwania na korzystne ułożenie Ziemi i Marsa przed powrotem. Lot do najbliższej gwiazdy, oddalonej o ponad cztery lata świetlne, a tym bardziej do innej galaktyki, przy obecnych prędkościach pozostaje całkowicie poza zasięgiem. Przywołano fakt, że najwyższe prędkości osiągane przez ludzi są niewielkie w porównaniu z prędkością światła, a najbliższa duża galaktyka znajduje się około 2,5 miliona lat świetlnych od nas. Dużo miejsca zajęła dyskusja o tym, czy człowiek jest biologicznie przystosowany do długotrwałego życia poza Ziemią. Wskazywano na skutki mikrograwitacji: zanik mięśni, osłabienie układu kostnego, problemy ze wzrokiem oraz konieczność długiej rekonwalescencji po powrocie. Jako przykład podano rekordowy pobyt Walerija Poliakowa na orbicie, trwający 437 dni. Rozmówcy twierdzili, że promieniowanie kosmiczne może poważnie uszkadzać organizm, a potencjalne rozmnażanie się w kosmosie wiąże się z dodatkowymi, słabo poznanymi zagrożeniami dla DNA. Z tego punktu widzenia człowiek może być zdolny do krótkotrwałego przemieszczania się w kosmosie, lecz niekoniecznie do zakładania tam trwałych kolonii. Wspomniano też o hipotetycznych statkach pokoleniowych, na których kolejne generacje ludzi podróżowałyby przez dziesięciolecia, zaznaczając, że przy obecnej wiedzy taki scenariusz jest bardzo odległy. Rozważano teorie dotyczące budowy wszechświata, w tym rozszerzania się przestrzeni, przesunięcia ku czerwieni, ruchu i precesji galaktyk oraz możliwego wpływu pól elektromagnetycznych i nieznanych form energii. Jedna z wypowiedzi podważała uproszczone interpretacje obserwowanego przesunięcia ku czerwieni, wskazując, że część efektu może wynikać z ruchu Układu Słonecznego i całej Drogi Mlecznej. Pojawiła się także koncepcja wszechświata elektrycznego oraz przekonanie, że próżnia nie jest naprawdę pusta, lecz stanowi rodzaj energetycznego środowiska, przez które przemieszczają się galaktyki i układy planetarne. Były to jednak przedstawiane jako spekulacje i alternatywne interpretacje, a nie ustalone wnioski naukowe. W podobnym tonie mówiono o Słońcu: jeden z rozmówców sugerował, że jego plazma może zachowywać się jak żywy organizm, a natura plam słonecznych i wnętrza gwiazdy pozostaje niedostatecznie poznana. W audycji omawiano również możliwość istnienia życia poza Ziemią. Przywołano hipotezę rzadkiej Ziemi, zgodnie z którą powstanie złożonego życia wymaga jednoczesnego spełnienia tak wielu warunków, że cywilizacje mogą być bardzo nieliczne i dzielić je tysiące lat świetlnych. Hipoteza ta miałaby tłumaczyć paradoks Fermiego, czyli sprzeczność między dużym prawdopodobieństwem istnienia pozaziemskich cywilizacji a brakiem jednoznacznych, obserwowalnych śladów ich działalności. Inni rozmówcy twierdzili natomiast, że planet podobnych do Ziemi jest prawdopodobnie bardzo wiele, a życie może występować także poza klasyczną ekosferą. Wskazywano na Europę, księżyc Jowisza, gdzie pod lodową skorupą może znajdować się ciekła woda ogrzewana oddziaływaniami grawitacyjnymi, oraz na Tytana, na którym występują zbiorniki i opady ciekłych węglowodorów. Wspomniano o planetach Gliese 581 g i Gliese 667 Cc jako przykładach obiektów rozważanych pod kątem potencjalnej zamieszkiwalności, zastrzegając, że sama obecność wody nie wystarcza do potwierdzenia życia. Pojawiały się również bardziej kontrowersyjne koncepcje: planeta X, obiekt związany z Orionem, rzekome struktury na Marsie, w tym „marsjańska twarz”, oraz podobieństwa między formacjami na Marsie, kompleksem Yonaguni i ziemskimi piramidami. Część rozmówców uważała, że NASA nie ujawnia wszystkich informacji o nietypowych obiektach i zdjęciach. Wspominano o tajemniczym obiekcie obserwowanym w pobliżu pierścieni Saturna, o rzekomych śladach życia w meteorycie marsjańskim oraz o możliwości istnienia dawnych, bardziej rozwiniętych organizmów na Marsie. Wątek życia pozaziemskiego łączono z hipotezą starożytnych astronautów, według której cywilizacje przybyłe z kosmosu mogły wpływać na rozwój ludzkości. Pojawiła się też opinia, że kontakty z obcymi cywilizacjami już się odbywają, lecz nie w formie oczekiwanej przez naukę i instytucje publiczne. Jako przykład przywołano relację Betty Hill o mapie przedstawionej jej podczas rzekomego uprowadzenia, a także opowieści o Robertcie Deanie, byłym wysokim rangą pracowniku struktur NATO, który miał ujawniać informacje o UFO. Istotną część rozmowy poświęcono historii podboju kosmosu. Przypomniano, że pierwszy sztuczny satelita, Sputnik 1, został wystrzelony przez Związek Radziecki 4 października 1957 roku i emitował prosty sygnał radiowy. Wcześniej, w 1959 roku, radziecka Łuna 2 jako pierwszy obiekt zderzyła się z powierzchnią Księżyca, a Łuna 9 w 1966 roku dokonała pierwszego miękkiego lądowania na jego powierzchni. Omówiono również misję Apollo 8, podczas której Frank Borman, James Lovell i William Anders w grudniu 1968 roku okrążyli Księżyc, przygotowując grunt pod lądowanie. Pierwszymi ludźmi na jego powierzchni byli Neil Armstrong i Buzz Aldrin z misji Apollo 11, która wylądowała 20 lipca 1969 roku, podczas gdy Michael Collins pozostał na orbicie. Podkreślano, że na Księżycu wylądowano sześć razy, lecz od tamtego czasu żaden człowiek nie dotarł dalej niż na ten naturalny satelita Ziemi. Rozmówcy zastanawiali się, dlaczego po sukcesach programu Apollo nastąpiło wyhamowanie załogowej eksploracji. Krytykowano NASA za biurokrację, wysokie koszty i niechęć do radykalnych innowacji, choć jednocześnie przyznawano, że agencja odniosła ogromne sukcesy, wykonując skomplikowane misje przy użyciu komputerów o bardzo ograniczonych możliwościach. Wspomniano o zakończeniu programu wahadłowców i zastąpieniu lotów załogowych rozwojem sond, satelitów oraz bezzałogowych urządzeń, szczególnie o zastosowaniach militarnych. Jeden z rozmówców relacjonował atmosferę w Waszyngtonie po przeniesieniu wahadłowca Discovery do Air and Space Museum. Dla starszych osób, pamiętających lądowania Apollo, było to symboliczne zakończenie całej epoki. Jednocześnie zwrócono uwagę na praktyczne korzyści programów kosmicznych, między innymi rozwój materiałów, medycyny i technologii wykorzystywanych później w życiu codziennym. Wiele nadziei wiązano z prywatnymi przedsiębiorstwami, zwłaszcza z firmą Virgin Galactic Richarda Bransona. Omawiano budowę portu kosmicznego w Nowym Meksyku, testowane pojazdy oraz plany komercyjnych lotów suborbitalnych. Zwolennicy prywatnej eksploracji twierdzili, że konkurencja i popyt klientów mogą przyspieszyć rozwój technologii znacznie skuteczniej niż państwowe programy. Przewidywano, że ceny biletów początkowo bardzo wysokie z czasem spadną, podobnie jak ceny telefonów komórkowych czy innych nowych technologii. Jeden z rozmówców uważał nawet, że w ciągu dekady mogą powstać komercyjne połączenia orbitalne, a w dalszej perspektywie bazy na Księżycu. Inni podkreślali jednak ogromną różnicę między krótkim lotem suborbitalnym na wysokość około 100–200 kilometrów a wyprawą na Księżyc, oddalony niemal tysiąc razy dalej. Zwracano uwagę, że loty Virgin Galactic nie powinny być utożsamiane z pełnoprawną eksploracją Księżyca czy Marsa. W kontekście napędów omawiano silniki jonowe, tak zwane liftery, napędy tachionowe oraz hipotetyczne napędy nadświetlne i „świetlny” napęd znany z science fiction. Rozmówcy twierdzili, że klasyczne rakiety chemiczne są kosztowne i niebezpieczne, dlatego przyszłość może należeć do lekkich kompozytów, nowych polimerów i alternatywnych metod wytwarzania ciągu. Wspominano o technologii VASIMR oraz o małych eksperymentalnych jonolotach, które można budować nawet w warunkach domowych, choć ich obecna siła jest niewystarczająca do wynoszenia dużych ładunków. Przypomniano również o duńskich konstruktorach amatorskich, którzy próbują budować rakiety i finansować projekty za pośrednictwem internetu. Zdaniem rozmówców prywatne firmy mogą być bardziej elastyczne niż wielkie instytucje państwowe, a NASA dopiero po sukcesach prywatnych konstruktorów zaczęła szerzej interesować się kompozytami i nowymi materiałami. W końcowej części powróciły zarzuty o ukrywanie technologii i ograniczanie dostępu do kosmosu. Jedna z osób twierdziła, że istnieją tajne programy, ukryte kosmodromy i rozwiązania napędowe, których nie udostępnia się opinii publicznej, ponieważ kosmos ma pozostać domeną elit oraz wojska. Pojawiła się niezweryfikowana informacja prasowa o rzekomym zakazie prywatnych lotów na Księżyc wydanym przez Stany Zjednoczone, lecz inny rozmówca zaznaczył, że o takim zakazie nie słyszał. Dyskutowano także o niepotwierdzonych lotach radzieckich, możliwych ofiarach ukrywanych przed opinią publiczną, masonerii wśród astronautów oraz zarzutach, że część misji kosmicznych i lądowań księżycowych mogła zostać sfałszowana. Wyraźnie zaznaczono, że są to hipotezy i tematy wymagające osobnej analizy, a oficjalna historia uznaje zarówno lot Jurija Gagarina, jak i misje Apollo za rzeczywiste. Audycję zamyka refleksja nad społecznym znaczeniem eksploracji kosmosu. Rozmówcy ubolewali, że współczesna polityka i media koncentrują się na kryzysach, konfliktach, konsumpcji i rozrywce, zamiast traktować naukę jako długofalowy cel cywilizacyjny. Ich zdaniem rozwój kosmonautyki wymaga nie tylko pieniędzy, lecz także wyraźnej wizji i presji społecznej. Jednocześnie wskazywano, że nowe materiały, bezzałogowe sondy, prywatne loty oraz międzynarodowa współpraca mogą w przyszłości ponownie uruchomić wyścig kosmiczny. Podbój kosmosu przedstawiono jako proces powolny i pełen niewiadomych, ale zarazem jako możliwą „ostatnią granicę” ludzkości: najpierw Księżyc, później Mars, a w dalszej perspektywie inne układy planetarne i gwiazdy.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).