W lutym 1855 roku mieszkańcy Devon doświadczyli niezwykłego zjawiska, które do dziś budzi kontrowersje i fascynację. Na polach wokół rzeki Exe pojawiły się tajemnicze ślady, przypominające odciski kopyt, które prowadziły wzdłuż domów, przez ogrody, a nawet na dachy budynków. Relacje świadków, w tym pastora i lokalnych duchownych, opisują niepokój społeczności oraz różnorodne teorie na temat ich pochodzenia – od kangurów po borsuki.
W marcu 2005 roku w środkowej Rosji pojawiły się niepokojące relacje o tajemniczym stworzeniu przypominającym legendarną Chupacabrę. Ze wsi docierały doniesienia o zabitych zwierzętach, w tym 32 indykach, które zostały znalezione pozbawione krwi. Świadkowie opisywali wygląd bestii jako wysokiego na 1,2 metra stwora z garbem na plecach, który poruszał się w sposób przypominający kangura. Zoolodzy, badając ślady, napotkali trudności w identyfikacji zwierzęcia.
Słoń karłowaty, znany również jako Loxodonta pumilio, to tajemnicza i niezwykła forma słonia, która od lat fascynuje naukowców i miłośników zwierząt. Choć w przeszłości uważano je za kalekie osobniki lub młode z przedwcześnie rozwiniętymi kłami, badania zoologiczne z lat 80. XX wieku wskazały na ich status jako odrębnego gatunku. Dowody anatomiczne oraz obserwacje zachowań społecznych tych małych słoni potwierdzają, że nie są jedynie wyjątkiem wśród swojego gatunku, lecz mają swoją unikalną tożsamość w ekosystemie Afryki.
W artykule przedstawiono fascynującą historię czarnego tapira, znanego jako Tapirus indicus sp. brevetianus, który wzbudził zdumienie zoologów w latach 20. XX wieku. Odkrycie jednolicie czarnego osobnika w Rotterdamie, pochodzącego z Sumatry, rzuciło nowe światło na klasyfikację tapirów malajskich. Pomimo braku kolejnych odkryć tej odmiany, ich istnienie pozostaje zagadką, a jedyne ślady po nich to szczątki w Muzeum Historii Naturalnej w Leiden. Artykuł bada możliwości przyszłego odkrycia tej tajemniczej formy tapira.
Doktor Frederick Willem Jacob Mörzer Bruyns, holenderski badacz, jest znany z odkryć dotyczących waleni i innych morskich stworzeń. W swojej książce "Field Guide of Whales and Dolphins" z 1971 roku opisał nie tylko znane gatunki, ale także kilka tajemniczych, które pozostają nieklasyfikowane. Wśród nich wyróżniają się wieloryb alula, delfin grecki, delfin senegalski oraz delfin iligański. Każdy z tych gatunków budzi kontrowersje wśród zoologów, a ich istnienie opiera się na niepewnych obserwacjach Mörzer Bruyns’a.
