System reklamy Test



Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

STR. GŁÓWNA
SŁUCHAJ
PODCASTY
CZYTELNIA
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Rejestracja
Zapomniałem hasła
Coś nie działa? Napisz!
Usuń cookies


Zapamiętaj
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
<< Poprzedni odcinek
Następny odcinek >>
Teoria Chaosu
POBIERZ MP3
▼ szczegóły ▼

Teoria Chaosu

Odcinek: 21 czerwca 2019
Szpiegomania

Streszczenie odcinka

Audycja rozpoczyna się przeglądem bieżących wydarzeń interpretowanych przez prowadzącego jako przejawy ograniczania wolności, kontroli informacji i działalności służb. Omawiane jest przekazanie trzem amerykańskim senatorom tajnych dokumentów Pentagonu dotyczących obserwacji UFO przez Marynarkę Wojenną USA. Prowadzący uznaje tę sprawę za istotny sygnał, że władze Stanów Zjednoczonych coraz poważniej traktują doniesienia o niezidentyfikowanych obiektach i spotkaniach z nimi. Kolejny temat dotyczy działań australijskich służb wobec dziennikarzy. Policja miała przeszukać siedzibę Australian Broadcasting Corporation oraz dom dziennikarki Anniki Smethurst, próbując ustalić źródła przecieków z posiedzeń rządowych. Prowadzący przedstawia to jako naruszenie podstawowych zasad wolności prasy i ochrony anonimowych informatorów, porównując sytuację do rozszerzania uprawnień służb w Stanach Zjednoczonych po wprowadzeniu Patriot Act. W audycji poruszono również śmierć dwojga republikańskich senatorów w Stanach Zjednoczonych: Lindy Collins-Smith i Jonathana Nicholsa. Prowadzący sugeruje, że zabójstwo Collins-Smith mogło mieć związek z jej zainteresowaniem sprawą handlu dziećmi i Pizzagate, zastrzegając jednak, że temat wymaga dalszego badania. Krytykuje medialne wyjaśnienia sprowadzające tego rodzaju sprawy do rosyjskiej ingerencji i zachęca do analizowania interesów osób korzystających na określonych wydarzeniach oraz do odtwarzania wcześniejszego przebiegu zdarzeń. Komentowany jest także przypadek szkockiego ucznia, który miał zostać usunięty z klasy po stwierdzeniu, że istnieją dwie płcie. Prowadzący interpretuje tę sytuację jako przykład narzucania nowomowy, presji ideologicznej i ograniczania swobody wypowiedzi. W podobnym tonie omawia sprawę jedenastomiesięcznego Szymona, odłączonego od aparatury podtrzymującej życie bez uprzedniego poinformowania rodziców. Prowadzący wiąże jego stan zdrowia ze szczepieniem przeciw pneumokokom, choć przedstawione w audycji informacje nie są poparte niezależną weryfikacją. Sprawa zostaje zestawiona z przypadkiem Alfiego Evansa i wykorzystana jako argument przeciwko bezsilności rodzin wobec decyzji medycznych oraz wpływom przemysłu farmaceutycznego. W dalszej części pojawia się temat importu odpadów do Polski. Przywołano dane, według których skala importu miała wzrosnąć z około 154 tysięcy ton w 2005 roku do 434 tysięcy ton w 2018 roku. Prowadzący zaznacza, że nie sprawdził dokładnie źródła tych informacji, ale wskazuje na problem przywożenia do Polski odpadów z bardziej uprzemysłowionych państw. Omawia również sprawę Rafała Gawła, założyciela Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, który został skazany za oszustwa finansowe i wyjechał do Norwegii. Komentarz prowadzącego ma charakter ironiczny i łączy tę sprawę z krytyką organizacji pozarządowych finansowanych przez George’a Sorosa. Znaczną uwagę poświęcono projektowi kryptowaluty Libra, zapowiedzianej przez Facebooka przy wsparciu między innymi Visy, Mastercard, PayPala i Ubera. Prowadzący podkreśla, że waluta pozostawałaby pod kontrolą Facebooka, a tym samym mogłaby służyć do monitorowania użytkowników oraz blokowania ich środków. Przedstawia ją jako potencjalne narzędzie centralizacji finansów i ostrzega przed powierzaniem pieniędzy firmie, której nie ufa się w innych obszarach. W tym kontekście krytykuje również duże platformy internetowe, ich współpracę ze służbami oraz gromadzenie danych o użytkownikach. Omówiono planowane w Wielkiej Brytanii wprowadzenie systemu weryfikacji wieku przy dostępie do pornografii internetowej. Prowadzący opisuje go jako rodzaj „paszportu internetowego”, który mógłby prowadzić do szerszej kontroli dostępu do sieci. Zwraca uwagę, że przepisy miały obejmować także zagraniczne witryny, a ich egzekwowanie mogłoby być trudne. Wspomina o możliwościach obchodzenia blokad przez VPN i sieć Tor, jednocześnie traktując brytyjskie rozwiązania jako kolejny krok w kierunku państwa nadzorczego. Głównym tematem audycji jest szpiegomania, rozumiana jako atmosfera powszechnego podejrzewania innych o współpracę ze służbami. Punktem wyjścia staje się cytat Józefa Kosseckiego: „W atmosferze szpiegowania najlepiej czują się prawdziwi szpiedzy”. Prowadzący definiuje szpiega szeroko, jako osobę działającą w konspiracji na rzecz obcego państwa, organizacji lub grupy interesu. Rozróżnia klasycznych oficerów wywiadu, tajnych współpracowników, agentów wpływu i nielegałów, czyli zakonspirowanych agentów działających pod fałszywą tożsamością. Jego zdaniem najważniejszym obszarem działania współczesnej agentury są media, przemysł rozrywkowy i środowiska opiniotwórcze, ponieważ pozwalają kształtować sposób postrzegania rzeczywistości przez całe społeczeństwa. Jako przykład historyczny prowadzący przedstawia Milana Suboticia, dziennikarza TVN, który miał podpisać w 1984 roku deklarację dobrowolnej współpracy z wywiadem wojskowym PRL. Odczytuje fragment dokumentu, w którym współpracownik zobowiązywał się do wykonywania zadań, przekazywania prawdziwych informacji i zachowania tajemnicy nawet w obliczu zagrożenia. Na tej podstawie prowadzący pokazuje mechanizm pozyskiwania i szkolenia tajnych współpracowników. Następnie omawia dokumenty dotyczące Leszka Czarneckiego, występującego w materiałach Służby Bezpieczeństwa jako TW „Ernest”. Według odczytanej charakterystyki miał on zostać pozyskany w 1980 roku w środowisku studentów Politechniki Wrocławskiej, przekazywać informacje o działaczach Studenckiego Komitetu Solidarności i Niezależnego Zrzeszenia Studentów, otrzymywać zwrot kosztów oraz uczestniczyć w operacjach mających na celu przenikanie do opozycyjnych organizacji. Rozmowa dotyczy tego, czy współczesne mechanizmy werbowania i inwigilacji są silniejsze niż w czasach PRL. Uczestnicy wskazują, że obecnie znacznie większe możliwości dają telefony, internet, media społecznościowe i narzędzia masowego gromadzenia danych. Jednocześnie zwracają uwagę na zmianę obyczajów: donoszenie może być przedstawiane jako obywatelski obowiązek, a zainteresowanie służbami jako forma prestiżu. Za szczególnie podatne na działania agenturalne uznają miejsca pracy, organizacje społeczne oraz małe inicjatywy polityczne, które można rozbijać od środka przez podstawionych ludzi, prowokacje, dezinformację i wzajemne skłócanie uczestników. W dyskusji pojawia się osobiste świadectwo słuchacza, który twierdzi, że odwiedzili go funkcjonariusze ABW pytający o posiadane książki i konfiskujący tomy dzieł Lenina. Prowadzący podchodzi do tej relacji sceptycznie i zapowiada jej weryfikację. Sam utrzymuje jednak, że służby interesują się niszowymi mediami oraz środowiskami wolnościowymi, a on miał rozpoznawać osoby współpracujące z amerykańskimi służbami. Uczestnicy podkreślają, że nie każda osoba wykonująca polecenia służb musi być zdemoralizowana, lecz system lojalności i zależności może zmuszać ją do działań sprzecznych z interesem społecznym. Pada również teza, że niewielka grupa funkcjonariuszy może próbować działać uczciwie, lecz większość podporządkowuje się rozkazom i interesom przełożonych. Szpiegostwo zostaje następnie przedstawione jako współczesna wojna informacyjna. W tym ujęciu klasyczne wykradanie tajemnic państwowych ustępuje wpływaniu na media, wybory i opinię publiczną. Przywołano Udo Ulfkottego, niemieckiego dziennikarza, który miał ujawnić swoją współpracę z CIA i innymi zachodnimi służbami. Prowadzący interpretuje jego późniejszą śmierć jako potencjalnie podejrzaną, podobnie jak zgony innych osób, które przed śmiercią ujawniały informacje. Omawia też działalność wielkich firm technologicznych, twierdząc, że Facebook, Google i inne korporacje gromadzą dane użytkowników i współpracują ze służbami, ponieważ w przeciwnym razie mogłyby zostać osłabione lub zniszczone przez państwo. W tym kontekście pojawia się teoria, że niewygodnych dziennikarzy można usuwać, a ich miejsce zajmują osoby kontrolowane przez służby. Prowadzący przywołuje śmierć Andrew Breitbarta i sugeruje, że mogła ona mieć związek z materiałami dotyczącymi elit politycznych i tzw. deep state. Wspomina również o operacji Gladio, przedstawiając ją jako przykład istnienia uśpionych agentów, aktywowanych w odpowiednim momencie. Rozmówcy twierdzą, że pozorna rywalizacja między państwami może przesłaniać współpracę ich służb. Jako przykłady wskazują wsparcie Zachodu dla Związku Radzieckiego, transfer technologii do tego państwa, zachodnie inwestycje w PRL oraz rzekome ukrywanie polskich prac nad bronią nuklearną. Wśród historycznych przykładów pojawiają się także spekulacje o niemieckim i rosyjskim wpływie na rewolucję bolszewicką, o kontaktach generała Władysława Sikorskiego z Niemcami oraz o możliwym zamachu na niego zleconym przez Związek Radziecki. Rozmówcy przywołują polskie służby jako organizacje zdolne do prowadzenia skutecznych operacji, choć spierają się, czy rzeczywiście działają one w interesie Polski. Wskazują na Operację Samum, czyli wydobycie amerykańskich dyplomatów z Iraku przed wojną w 1991 roku, jako dowód, że polskie służby dysponowały znaczącymi możliwościami operacyjnymi. Jednocześnie prowadzący uważa, że po 1989 roku służby coraz częściej służą grupom interesu, globalnym instytucjom finansowym i obcym mocarstwom zamiast społeczeństwu. Rozmowa przechodzi do konfliktów międzynarodowych. Napięcie między Stanami Zjednoczonymi a Iranem zostaje opisane jako możliwa operacja prowokacyjna, mająca dostarczyć pretekstu do ataku. Wspomniane zostają zestrzelenie amerykańskiego drona, udział Izraela i Arabii Saudyjskiej oraz możliwe zaangażowanie Syrii, Pakistanu, Rosji i Chin. Prowadzący ocenia, że ewentualna wojna mogłaby szybko przerodzić się w konflikt wielostronny. Podobnie komentuje sytuację w Wenezueli, uznając działania wobec tego państwa za przykład wpływania służb na politykę i destabilizowania państw. Jako przykład wojny informacyjnej przywołano pierwszą wojnę w Zatoce Perskiej i historię dziewczyny, która miała zeznawać o wyciąganiu dzieci z inkubatorów przez irackich żołnierzy. Rozmówcy uznają te zeznania za sfabrykowane i twierdzą, że media wykorzystały je do uzasadnienia interwencji. Omawiają też działania cybernetyczne, w tym wirusa Stuxnet, który miał opóźnić irański program nuklearny. Awaria sieci energetycznej w Ameryce Południowej zostaje przedstawiona jako potencjalny przykład niewidocznej wojny hybrydowej, choć prowadzący nie przedstawia dowodów na udział służb. Podkreśla natomiast, że współczesne operacje mogą obejmować ataki na wodociągi, sygnalizację, sieci energetyczne i systemy komputerowe, bez formalnego wypowiadania wojny. Osobny wątek stanowi szpiegostwo gospodarcze. Słuchacz opowiada o pracy w dużej francuskiej firmie, w której miała istnieć komórka zajmująca się rozpoznaniem konkurencji. Jej przedstawiciele mieli obserwować japońską fabrykę w Polsce, fotografować teren i analizować organizację produkcji. Rozmówcy uznają takie działania za typowy przykład wywiadu gospodarczego prowadzonego przez przedsiębiorstwa, a czasem także przez państwa będące ich udziałowcami. Wspomniany zostaje Marian Zacharski, polski szpieg, który zdobywał w Stanach Zjednoczonych informacje o zaawansowanych technologiach wojskowych, między innymi dotyczących samolotów F-117, B-2 i innych projektów. Jego działalność omawiana jest jako przykład klasycznego wywiadu technologicznego, wymagającego zaplecza specjalistów wskazujących, jakich informacji należy szukać. Znaczna część rozmowy dotyczy tak zwanych czarnych projektów, czyli rzekomo utajnionych programów wojskowych i technologicznych. Prowadzący twierdzi, że niektóre projekty są chronione tak ściśle, iż nie mają do nich dostępu nawet prezydenci Stanów Zjednoczonych. Wymienia hipersoniczne samoloty, napędy magnetohydrodynamiczne, technologie antygrawitacyjne, pojazd Aurora oraz TR-3B. Padają również twierdzenia o istnieniu napędów pozwalających tworzyć wokół pojazdu zjonizowaną, niskociśnieniową bańkę, zmniejszającą opór powietrza i umożliwiającą lot z prędkością wielokrotnie większą od prędkości dźwięku. Rozmówcy porównują te rzekome technologie z oficjalnie prezentowanymi samolotami, zwłaszcza F-35 i F-22, uznając te pierwsze za konstrukcje przeznaczone dla opinii publicznej, a nie za najbardziej zaawansowane osiągnięcia wojskowe. Prowadzący twierdzi także, że wynalazcy pracujący nad alternatywnymi źródłami energii mogą być eliminowani przez służby lub przemysł. Jako przykład wskazuje Stanleya Meyera, który miał opracować samochód napędzany wodą. Jego rozwiązanie zostaje wyjaśnione jako połączenie elektrolizy z hipotetycznymi niskoenergetycznymi reakcjami jądrowymi, określanymi jako LENR. Śmierć Meyera zostaje przedstawiona jako możliwe zabójstwo mające zapobiec upowszechnieniu technologii. Wątek ten łączy się z przekonaniem, że najbardziej przełomowe rozwiązania są ukrywane, a osoby ujawniające informacje o nich bywają zastraszane lub likwidowane. Wspomniani zostają między innymi Philip Corso, Edgar Fouché i Strefa 51, a także opowieści o niemieckich Wunderwaffe i zjawisku Foo Fighters. W końcowej części prowadzący wyjaśnia różnicę między szpiegostwem a szpiegomanią. Szpiegostwo oznacza realną działalność agentów, natomiast szpiegomania polega na nieustannym wyszukiwaniu szpiegów i przypisywaniu ich roli niemal każdemu przeciwnikowi politycznemu. Jej oznaką ma być język, w którym osoby krytykujące określoną politykę są nazywane „ruską agenturą”, „rosyjskimi onucami” lub agentami obcych państw. Prowadzący uważa, że w takiej atmosferze prawdziwi szpiedzy mogą działać skuteczniej, ponieważ społeczeństwo traci zdolność odróżniania udokumentowanych informacji od pomówień i prowokacji. Jako przykłady podejrzewania o agenturalność wymienia Antoniego Macierewicza, którego — wbrew jego publicznie antyrosyjskiej postawie — przedstawia jako potencjalnego rosyjskiego agenta wpływu, oraz Leszka Bubla, którego oskarża o działanie na rzecz Mosadu. Zastrzega, że nie dysponuje jednoznacznymi dowodami, opierając się jedynie na własnych interpretacjach i poszlakach. Ostrzega przed osobami, które zostały ujawnione jako tajni współpracownicy, lecz nadal działają w środowiskach wolnościowych, libertariańskich i alternatywnych. Jednocześnie jego zalecenie „nie ufać nikomu” zostaje częściowo złagodzone apelem o sceptycyzm, sprawdzanie źródeł i unikanie pochopnych oskarżeń. W podsumowaniu przywołane zostają przykłady Józefa Piłsudskiego, radzieckich czystek, Nikołaja Jeżowa i Feliksa Dzierżyńskiego jako ilustracje tego, jak szpiegomania może służyć władzy do eliminowania przeciwników i niszczenia własnych struktur państwowych. Prowadzący sugeruje, że środowiska teorii spiskowych są szczególnie podatne na infiltrację, ponieważ stanowią zagrożenie dla obowiązującego porządku informacyjnego, ale jednocześnie przypomina, że nie należy pozwolić, by podejrzenia sparaliżowały wspólne działania. Ostatecznie uznaje, że najważniejsze jest angażowanie się w sprawy uznawane za słuszne, współpraca i zachowanie krytycznego myślenia, a nie nieustanne poszukiwanie agentów.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).