Książkowy zbiór relacji o doświadczeniach granicznych, śmierci klinicznej, życia po śmierci, kontaktach ze zmarłymi oraz zjawiskach parapsychicznych. Autor próbuje zestawić relacje reanimowanych, świadectwa lekarzy, pielęgniarek, medium i badaczy z różnych krajów z pytaniem, czy świadomość człowieka rzeczywiście gaśnie wraz ze śmiercią fizyczną, czy też przechodzi w inną formę istnienia. We wstępnej części przedstawiony zostaje spór między wyjaśnieniami medycznymi a interpretacją spirytystyczną. Z jednej strony przywoływana jest hipoteza niedotlenienia mózgu, reakcji obronnych organizmu i halucynacji, z drugiej zaś powtarzający się w wielu przypadkach motyw pozacielesnej świadomości, obserwowania własnego ciała z zewnątrz, spotkań ze świetlistymi postaciami i zmarłymi krewnymi oraz poczucia spokoju i wyzwolenia. Autor podkreśla, że mimo prób wyjaśniania tych przeżyć samą fizjologią, dylemat pozostaje nierozstrzygnięty. Duża część audycji poświęcona jest konkretnym relacjom osób, które przeżyły śmierć kliniczną lub stan bliski śmierci. Wspomniane są wypadki George’a Murphy’ego, Anthony’ego Tougha, Ivony de Vlieger, pani Buenavides, młodego elektryka w Meksyku, Iwao Ischiwaty, Jamesa O’Briena, Anny Lee, Charles’a Aznavoura, Serge’a Lamy, Michaela Cliftona i wielu innych. Opisy są bardzo podobne: uczucie opuszczenia ciała, przechodzenie przez ciemność lub mgłę, widzenie jasnej przestrzeni, krajobrazów, kwiatów, ogrodów, złotych miast, spotkania z nieżyjącymi bliskimi, a czasem także opór przed powrotem. W wielu przypadkach po powrocie do życia osoby te zmieniały się psychicznie, traciły lęk przed śmiercią, bardziej ceniły wartości duchowe albo przeciwnie, odczuwały tęsknotę za doświadczeniem „tamtej strony”. Autor przywołuje również przypadki, które mają świadczyć o istnieniu osobnego „ciała astralnego” lub „eterycznego”. W narracji pojawiają się eksperymenty z rzekomą bilokacją, odczepianiem się ciała astralnego podczas snu, a także próby badawcze prowadzone przez Karla Osisa, Erlendura Haraldssona, Charlesa Tarta, Roberta Monroe i innych. Omawiane są doświadczenia z „fly in”, obserwacjami bilokacji u indyjskich jogów, a także próby z „basenem do nurkowania” i z wywoływaniem zjawisk w warunkach laboratoryjnych. Narracja konsekwentnie prowadzi do tezy, że człowiek nie kończy się na ciele fizycznym, lecz ma także składnik niematerialny, który może czasowo się oddzielać. Wśród przykładów szczególnie eksponowane są relacje lekarzy i pielęgniarek z klinik i oddziałów szpitalnych. Opisywane są wizje umierających, którzy widzą zmarłych krewnych, światło, anioły lub inne postacie, często krótko przed śmiercią. Wspomniane zostają badania Elisabeth Kübler-Ross, Raymonda Moody’ego, Williama Barretta, Carla Osisa i innych badaczy tanatologii oraz parapsychologii. Autor podkreśla, że wiele takich świadectw ma podobną strukturę niezależnie od kraju, religii i kultury. Osobny blok stanowią historie z „zaświatów”, czyli przekazy medialne i rzekome wiadomości od zmarłych. Przytoczone są relacje o rozmowach z duchami podczas seansów, o ich wyglądzie, ubraniach, otoczeniu, o „śnie adaptacyjnym” po śmierci, o konieczności oczyszczenia i o tym, że zmarli często początkowo nie rozumieją, iż umarli. Pojawiają się także wyobrażenia o hierarchii i organizacji tamtego świata, a nawet o tym, że po śmierci istnieją obowiązki, poziomy duchowe i różne sfery. W tej części omówiona zostaje także Tybetańska Księga Zmarłych, z jej opisem stanu bardo, roli lamy przy konającym i znaczenia ostatniego stanu świadomości. W dalszej części audycji pojawiają się przykłady kontaktów ze zmarłymi bez użycia formalnych seansów. Autor opisuje wizje i nawiedzenia, które dotyczą zarówno ludzi, jak i zwierząt. Wspomina o psach, kotach i koniach reagujących na obecność istot z innego świata, o zjawach zwierząt widywanych przez właścicieli oraz o materializacjach na seansach. Równocześnie zaznacza, że zwierzęta mogą być szczególnie wrażliwe na takie obecności i wyczuwać je wcześniej niż ludzie. Ważny wątek stanowią również ostrzeżenia przed niebezpieczeństwami wynikającymi z nieostrożnego wchodzenia w kontakty ze światem duchów. Autor opisuje przypadki opętania, zwłaszcza sytuacje, gdy duchy nie rozumieją jeszcze własnej sytuacji i mogą próbować korzystać z aury osób sensytywnych. Przywołane zostają przykłady leczonych przez doktora Carla Wicklanda, który miał wypędzać opętujące duchy z pacjentów uznawanych przez oficjalną psychiatrię za schizofreników. W podobnym duchu przedstawione są też przestrogi, by nie wywoływać zjaw imiennie i nie eksperymentować bez wiedzy oraz doświadczenia. W końcowych partiach dominują rozważania o mediach i seansach. Autor obszernie omawia cechy osób medialnych: wrażliwość, skłonność do niespokojnego snu, niechęć do tłoku, metalowych przedmiotów, pewnych barw, ciasnych ubrań, a także zdolność wyczuwania nastrojów, chorób i zmian pogody. Opisuje techniki kontaktowania się z zaświatami za pomocą wirujących stolików, talerzyków-kryptoskopów, pisma automatycznego i malarstwa medialnego. Wspomina też o słynnych mediach, takich jak pani Piper, Eusapia Palladino, Franek Kluski, Jan Guzik czy Rosemary, oraz o zjawiskach korespondencji krzyżowej i o rzekomych przekazach od staroegipskiej księżniczki Nony. Całość prowadzi do stanowiska, że liczne relacje z różnych epok, kultur i środowisk wskazują na istnienie dalszego życia po śmierci, nawet jeśli oficjalna nauka nie uznaje jeszcze takiej interpretacji. Autor nie zamyka jednak sprawy prostym rozstrzygnięciem; raczej zestawia świadectwa, anegdoty, obserwacje i eksperymenty, aby pokazać, jak wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi. Ostatecznie najważniejsze staje się przekonanie, że śmierć nie musi oznaczać końca istnienia, a to, co człowiek przeżywa w chwili umierania, może być przejściem do innego stanu świadomości, którego natura pozostaje dla żyjących w dużej mierze niepoznana.

(rozwiń streszczenie)

(zwiń streszczenie)

Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.