Słoń wodny z Zairu to tajemnicze i niezwykłe stworzenie, które budzi wiele kontrowersji i fascynacji wśród badaczy i miłośników przyrody. Opisany jako dwumetrowy zwierzak z cechami hipopotama i słonia afrykańskiego, słoń wodny miałby zamieszkiwać bagniste tereny między Jeziorem Mai-Ndombe a Tumbą. Jego wygląd przypomina prehistoryczne gatunki, co skłania do pytania o możliwe przetrwanie dawnych odmian w niedostępnych zakątkach. Dodatkowo, w afrykańskich mitach pojawiają się opowieści o słoniach z czterema kłami, co również wzbudza ciekawość i nadaje temu tematowi dodatkowego kolorytu.

Wiele sporów powstało wokół tajemniczego słonia wodnego z Zairu. Opisywano go jako osobliwe zwierzę o dwumetrowej wysokości, z dość krótkimi nogami, gładką skórą przypominającą hipopotama, szyją dwukrotnie dłuższą niż u zwykłego słonia afrykańskiego oraz charakterystyczną owalną głową bez kłów i z krótką trąbą o długości zaledwie 60 centymetrów. Podobno widzano go na bagnach między Jeziorem Mai-Ndombe (dawniej Jezioro Leopolda II) a Tumbą. W ciągu dnia ukrywał się w głębokiej wodzie, a w nocy wychodził na brzeg, by pożywiać się bujną trawą. Słonie wodne wyraźnie przypominają budową prehistoryczne, dawno wymarłe zwierzęta z rodu słoni, takie jak Phiomia i Moeritherium. Czy to możliwe, że z tego samego pnia wyłoniły się odmiany żyjące dziś w niedostępnych zakątkach?

Wiele afrykańskich mitów opowiada o władcach słoni obdarzonych czterema kłami zamiast dwóch. Jednak słonie o czterech kłach istnieją naprawdę. Najsłynniejszego z nich zabito w Lukuli w Zairze 6 sierpnia 1947 r. Jego czaszkę posłano do Muzeum Konga Belgijskiego w Belgii. Każdy z czterech olbrzymich kłów ważył około 23 kilogramy. Innego słonia o czterech kłach zauważył Abdul El-Farag Ali w Sudanie 10 maja 1917 r., który wspaniałomyślnie zrezygnował z trofeum myśliwskiego. Przyrodnik Armand Denis widział czaszkę słonia o czterech kłach w Ituń w Zairze. Najdziwniejszy okaz środkowoafrykańskiego słonia o trzech kłach opisał David Livingstone, który zabił zwierzę 1 maja 1870 r. Dodatkowy kieł wyrastał z podstawy trąby zwierzęcia.

Tekst zapożyczony z serwisu www.kryptozoologia.prv.pl