System reklamy Test



Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

SŁUCHAJ
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
AWF - Akademia Wszelkiej Fikcji (dawniej: Bibliotekarium)

AWF - Akademia Wszelkiej Fikcji (dawniej: Bibliotekarium)

Odcinek: AWF - Akademia Wszelkiej Fikcji - odc. 66 (361)
Oddawać lato, ale to już.

START 00:00:00
Korepetycje filozoficzne - Edward Carpenter 00:21:34
Filmotekarium - Gwiazdozbiór Psa 00:27:35
Słowne interludium 00:42:38
MAUPA - Jay Stratton - Out of the Shadows 00:52:10
Słowne interludium 01:19:13
Z archiwum ABW 01:20:24
Słowo na dobranoc 02:50:11

Streszczenie odcinka

Audycję otwiera omówienie powieści Lessa Hodunia „Zabić Boga”, utrzymanej w konwencji mrocznej science fiction, postapokalipsy i fantastyki metafizycznej. Jej akcja rozgrywa się w świecie wyniszczonym przez wojnę, gdzie obok ruin dawnej cywilizacji funkcjonują enklawy ludzkie, najemnicy, drony, opancerzone pojazdy i zaawansowana broń, a zarazem panują nędza, brutalność i walka o przetrwanie. Szczególnie wyrazisty jest wątek religii wykorzystywanej jako narzędzie sprawowania władzy. Publiczne egzekucje zostają przedstawione jako akty pokuty, a przemoc otrzymuje pozory świętego obrzędu. Jedną z ważniejszych postaci jest Hiro, najemnik chroniący kardynała Cassana. Choć jest brutalny i skuteczny, potrafi także obserwować ludzi, rozpoznawać ich słabości oraz manipulować nimi. W relacji z kardynałem wykorzystuje pochlebstwa i podsyca jego ambicje, pokazując, że władza opiera się nie tylko na przemocy, lecz także na psychologii i umiejętnym kształtowaniu cudzych przekonań. Drugim centralnym bohaterem jest Silve, który zmierza do Watykanu, aby zabić Dominika, postać czczoną jako Bóg. Jego motywacją nie jest wyłącznie zemsta, ale również chęć powstrzymania kolejnych ofiar i ocalenia ludzkości. Jednocześnie Silve musi zmierzyć się ze świadomością, że jego wcześniejsze decyzje przyczyniły się do katastrofy. Powieść stawia pytania o możliwość naprawienia skutków własnych czynów, cenę odkupienia oraz odpowiedzialność za zło popełniane w imię słusznych celów. Tytułowy Bóg okazuje się związany z oszustwem i technologiczną mistyfikacją, co podważa zarówno religijny porządek świata, jak i przekonanie, że ludzie wiedzą, komu lub czemu oddają cześć. Książka bada granicę między wiarą a manipulacją, autorytetem a przedstawieniem oraz rzeczywistością a konstruktem służącym wymuszaniu posłuszeństwa. Ważne są także rodzinne historie bohaterów, pokazujące, jak niepełna wiedza i dawne krzywdy mogą podtrzymywać nienawiść. W końcowej części opowieść nabiera wymiaru metafizycznego, a konfrontacja z szatanem służy refleksji nad dobrem, złem i ograniczoną kontrolą człowieka nad konsekwencjami własnych wyborów. Wśród pozostałych zapowiadanych książek pojawiają się „Kraina duchów” E.L. James, „Zapiski z Tajpej” Rebeki Kuang oraz „Mara” Piotra Kościelnego. Pierwsza z nich łączy romans z opowieścią o żałobie i świecie duchów: Emily, po śmierci rodziców i przeprowadzce do londyńskiej posiadłości, nawiązuje relację z Tristanem, którego widzi tylko ona. „Zapiski z Tajpej” podejmują temat tożsamości i przynależności na przykładzie Lily Chen, Amerykanki próbującej odnaleźć własne korzenie na Tajwanie. Śmierć dziadka prowadzi ją do odkrywania przemilczanych rodzinnych historii, ale nie daje łatwej odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest dom. „Mara” to thriller o Mai, która po śnie o brutalnym morderstwie zostaje wciągnięta w niebezpieczny układ, zacierający granicę między snem a jawą. Część filozoficzna poświęcona jest Edwardowi Carpenterowi, angielskiemu filozofowi, poecie, pisarzowi i działaczowi społecznemu żyjącemu w latach 1844–1929. Carpenter łączył krytykę nowoczesnej cywilizacji z refleksją nad człowiekiem, socjalizmem, filozofią Wschodu, twórczością Walta Whitmana i ideą duchowej jedności z przyrodą. Uważał, że społeczeństwo przemysłowe oddala ludzi od natury, własnego ciała i autentycznych potrzeb. Konwenanse, nierówności ekonomiczne oraz sztywne normy moralne skłaniają jednostki do podporządkowania się oczekiwaniom otoczenia i utraty kontaktu z samymi sobą. W książce „Cywilizacja, jej przyczyna i lekarstwo” Carpenter krytykował utożsamianie postępu z produkcją, rywalizacją i gromadzeniem dóbr. Przeciwstawiał temu prostszy, bardziej świadomy sposób życia, oparty na harmonii z przyrodą, bliskości i równowadze. Natura nie była dla niego jedynie zasobem, lecz przestrzenią odzyskiwania jedności ze światem. Carpenter należał także do pionierów obrony wolności seksualnej i praw osób homoseksualnych. W „Płci pośredniej” sprzeciwiał się stygmatyzacji ludzi, których tożsamość i pragnienia nie mieściły się w tradycyjnych podziałach. Jego zdaniem wolność obejmuje nie tylko brak zewnętrznego przymusu, ale też możliwość życia w zgodzie z własnym ciałem, przekonaniami i potrzebą bliskości. Aktualność jego myśli polega na przekonaniu, że cywilizacja powinna służyć życiu, a nie zmuszać człowieka do wyrzeczenia się samego siebie. W „Filmotekarium” Marek Żelkowski i Piotr Cielebiaś rozmawiają o filmie „Gwiazdozbiór psa”, ekranizacji powieści Petera Hellera. To postapokaliptyczna historia rozgrywająca się w Ameryce wyniszczonej pandemią. Rig, młody pilot, mieszka w ufortyfikowanej bazie z byłym żołnierzem Marines oraz psem. Bohaterowie bronią zapasów przed bandami szabrowników, a Rig lata do opuszczonych miejsc po leki i żywność. Gdy przez radio dociera sygnał sugerujący istnienie ocalałego skupiska cywilizacji, wyrusza w drogę. Po utracie psa poznaje młodą kobietę i jej ojca, a następnie trafia na grupę religijnych fanatyków działających na terenie lotniska. Rozmówcy różnie oceniają film. Jego fabuła jest prosta i chwilami schematyczna, a akcja rozwija się powoli, przez co obraz może wydawać się nużący. Zamiast dynamicznego thrillera widz otrzymuje przede wszystkim melodramat z elementami postapokalipsy. Film nie prowadzi do spektakularnej eskalacji, a jego bohaterowie bywają przewidywalni. Jednocześnie właśnie ta powściągliwość pozwala skupić się na przedstawionym świecie. Ruiny, wyczerpane zasoby, niszczejąca infrastruktura i niewielkie grupy ludzi walczących o przetrwanie tworzą sugestywny obraz cywilizacji umierającej nie w wielkim wybuchu, lecz w powolnym rozpadzie. „Gwiazdozbiór psa” pokazuje, że w świecie po katastrofie nawet ludzie próbujący zachować zasady moralne mogą być zmuszeni do brutalnych decyzji. Obrona bazy przed obcymi przybyszami przybiera bezwzględne formy, które z perspektywy codziennych wartości trudno zaakceptować, ale w warunkach skrajnego zagrożenia okazują się sposobem na przeżycie. Film nie wykorzystuje motywu zombie i nie opiera się na widowiskowych efektach specjalnych. Jego największą zaletą jest atmosfera rozpadu oraz obserwacja świata, który może nie doczekać się odbudowy. Ostatecznie zostaje oceniony jako poprawny, wizualnie przekonujący, lecz przeciągnięty i raczej umiarkowanie emocjonujący. Następnie przedstawione zostaje „Wehikuł czasu” Krystiana Kajewskiego, książka odmienna od klasycznej powieści H.G. Wellsa. Tytułowa podróż jest przede wszystkim metaforą pamięci, żałoby i pragnienia odzyskania tego, co zostało utracone. Jednym z najważniejszych punktów odniesienia jest śmierć matki. Wspomnienia stają się jednocześnie schronieniem i źródłem cierpienia: pozwalają zachować ślady bliskiej osoby, ale przypominają o niemożliwej do pokonania granicy między żywymi a zmarłymi. Kajewski przedstawia pamięć jako przestrzeń, w której mieszają się epoki, postaci historyczne, bohaterowie literatury, muzycy, filozofowie i elementy współczesnej kultury. Granice między snem a jawą, historią a teraźniejszością oraz rzeczywistością a literacką kreacją zostają zatarte. Chaos skojarzeń odzwierciedla stan umysłu próbującego nadać sens doświadczeniu przekraczającemu ludzkie możliwości. Autor posługuje się grami słownymi, aluzjami, cytatami, groteską i gwałtownymi zmianami tonu. Przechodzi od refleksji metafizycznej do ironii, od osobistego wyznania do satyry na środowisko literackie i społeczne wykluczenie. Jest to książka wymagająca, nie oferująca jednej interpretacji ani łatwego pocieszenia. Jej zasadniczym tematem pozostaje próba ocalenia pamięci i wypowiedzenia bólu mimo świadomości, że żadna wyobrażona podróż nie cofnie przemijania. W segmencie „MAUP” omówiona zostaje książka Jaya Strattona „Out of the Shadows”, poświęcona ujawnieniu informacji o nieludzkich inteligentnych formach życia. Piotr Cielebiaś ocenia ją bardzo krytycznie, wskazując, że prowokacyjny tytuł obiecuje znacznie więcej, niż publikacja faktycznie dostarcza. Stratton przedstawia się jako wieloletni ekspert związany z wywiadem wojskowym, nowoczesnymi technologiami i amerykańskimi strukturami badającymi UAP. Mimo wysokiej pozycji zawodowej nie przedstawia jednak rozstrzygających dowodów ani nowych, sprawdzalnych ustaleń. Książka nie zawiera finalnych raportów, podsumowań konkretnych incydentów ani przekonującej analizy natury obserwowanej inteligencji. Publikacja ma formę ponad sześćdziesięciu krótkich, wspomnieniowych rozdziałów, stylizowanych na dziennik lub pamiętnik. Jej zaletą jest chronologiczne przedstawienie części amerykańskich programów związanych z badaniem UFO, ale całość pozostaje powtarzalna i odtwórcza. Pojawiają się znane motywy, takie jak Roswell, przypadek Lonniego Zamory, czarne trójkąty, Ranczo Skinwalkera, baza Holloman oraz program Legacy. Zdaniem rozmówców wiele fragmentów przypomina wcześniejsze książki Luisa Elizonda, Jima Lacatskiego i publikacje dotyczące Rancza Skinwalkera. Stratton często rzuca sensacyjne, lecz pozbawione rozwinięcia informacje, pozostawiając czytelnikowi domysły zamiast dowodów. Szczególnie osobliwy jest wątek doświadczeń samego autora i jego rodziny. Stratton opisuje rzekome wizyty obcych, wilkołaków, dogmana, latających kul oraz portalu powstałego z wielu drobnych obiektów. Twierdzi, że po pobycie na Ranczu Skinwalkera zjawiska miały przenieść się do jego domu, gdzie prześladowały rodzinę. W książce pojawiają się także opowieści o umierającym kosmicie, amerykańskich próbach opieki nad istotami z UFO oraz ogromnym, sześciennym obiekcie obserwowanym przez pilotów. Żadne z tych relacji nie zostaje jednak poparte materiałem dowodowym. Stratton nie wyjaśnia, czy są to wyniki badań, zasłyszane historie, czy osobiste przekonania. Rozmówcy zwracają uwagę, że książka wpisuje się w schemat ruchu Disclosure, w którym byli urzędnicy i eksperci sugerują dostęp do tajemnej wiedzy, ale nie przedstawiają konkretów. Pojawiają się zarzuty, że autorzy tego nurtu posługują się nazwiskami, sugestią wtajemniczenia i krótkimi, efektownymi twierdzeniami, które odbiorcy mogą później dowolnie rozwijać w teorie. W przypadku „Out of the Shadows” szczególnie rozczarowujący jest brak podsumowania, czym miałaby być opisywana inteligencja: książka nie rozważa poważnie hipotez o pochodzeniu pozaziemskim, kryptoziemskim czy międzywymiarowym. Ostateczny wniosek ogranicza się do stwierdzenia, że na Ziemi może istnieć jakaś materialna inteligencja, co nie wynika jasno ani z analiz, ani z przedstawionych dowodów. W audycji pada refleksja, że ruch Disclosure wyczerpał swoją wiarygodność, a rozwiązania zagadki UAP być może należałoby szukać raczej w kierunku koncepcji Jacques’a Vallée niż w opowieściach o przybyszach z odległych gwiazd. Końcową, najdłuższą część stanowią dwa opowiadania. Pierwsze, „Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej” Przemysława Cichonia z cyklu „W Świnioryjach”, ma charakter komediowy. Mundek odwiedza w szpitalu Waldka, który trafił tam z zaburzeniami elektrolitowymi, problemami żołądkowymi i arytmią. Waldek, mimo pobytu na oddziale, zachowuje dobry humor, flirtuje z pielęgniarkami i próbuje leczyć się na własną rękę tabletkami zdobytymi od innego pacjenta. Mundek odbiera mu niebezpieczne specyfiki, a przy okazji dowiaduje się, że Waldek wcześniej trafnie rozpoznał u innego chorego poważny zator płucny. Bohater nie uważa się jednak za uzdrowiciela ani jasnowidza, a swoje przeczucie traktuje jako przypadek. Po tygodniu Waldek zostaje wypisany. Okazuje się, że jego pobyt w szpitalu skłonił sąsiadów do zorganizowania mu kuchni i zaopatrzenia domu w sprzęty oraz jedzenie, aby mógł zacząć odżywiać się zdrowiej. Mundek, mimo początkowych protestów kolegi, doprowadza do tego, że Waldek wraca do uporządkowanego życia, choć finałem całej historii pozostaje wspólna wódka i ogórki. Opowiadanie wykorzystuje kontrast między lekkomyślnością Waldka a opiekuńczością Mundka, a humor wynika z ich potocznych rozmów, szpitalnych nieporozumień i wiejskiej solidarności. Drugie opowiadanie, „On drapie” Jacka Fleischfressera, łączy czarny humor, satyrę obyczajową i grozę. Narrator, zmęczony pracownik biurowy, zaczyna nocami słyszeć drapanie psa do drzwi, choć jego poprzedni pies, Pucek, zdechł dwa tygodnie wcześniej. Początkowo uznaje to za omamy wynikające z przemęczenia i niewyspania. Z czasem jednak wokół domu pojawiają się coraz bardziej niepokojące ślady: uszkodzenia drzwi, otwarta szopa, zniszczona kamera oraz piłeczka należąca do zmarłego psa. Bohater nie potrafi rozstrzygnąć, czy prześladuje go duch, czy też popada w obłęd. Próbuje radzić sobie z problemem za pomocą alkoholu, porad znajomego informatyka, religijnych rytuałów i metod zaczerpniętych z horrorów. W końcu rozkopuje grób Pucka, rozczłonkowuje jego szczątki i pali je, wierząc, że w ten sposób uwolni się od upiora. Wkrótce rodzina przywozi jednak nowego psa, Puszka, który zaczyna zachowywać się równie niepokojąco. Narrator stopniowo traci kontrolę nad rzeczywistością, doświadcza luk w pamięci i nocnych omamów, a kolejne wydarzenia sugerują, że może być odpowiedzialny za akty przemocy, których nie pamięta. Wątek drapania splata się z morderstwem sąsiadki, śmiercią podejrzanego cudzoziemca i dziwnymi obrażeniami na ciele narratora. Finał pozostawia go w stanie lęku i wyczerpania: nocą znów słyszy drapanie, a świadomość, że Pucek może powrócić, okazuje się silniejsza od wszelkich prób racjonalnego wyjaśnienia.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).