Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!
Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.
[00:05] - Radio Paranormalium, Wehikuł Wyobraźni i UFO Historie zapraszają do Akademii Wszelkiej Fikcji. Szanowni Państwo, dzisiaj jesteście nałóżnymi świadkami momentu wiekopomnego. Otóż dziś, właśnie tutaj, właśnie teraz odbywa się uroczysty chrzest mojego nowego interfejsu do mikrofonu. Nie wiem, jak go słychać. Mam nadzieję, że dobrze. Właściwie brzmienie nie powinno się za bardzo zmienić, ale interfejs myślę, spełnia swoje zadanie. Także słyszymy się na kolejnym spotkaniu w Akademii Wszelkiej Fikcji. Przy mikrofonie i za sterami technicznymi audycji jak zawsze Marek Sęk „Ivellios”, a po drugiej stronie połączenia internetowego jest z nami jak zawsze gospodarz AWF Marek Żelkowski. Halo, halo Bydgoszcz.
[01:02] - Halo, halo i dzień dobry wieczór państwu. Tradycyjny dzień dobry wieczór. Marku, jak to jednak taka sugestia działa mocno. Bo ja natychmiast, kiedy powiedziałeś, że być może będzie cię słychać lepiej, a w każdym razie zasugerowałeś, że jak nowy interfejs, to zawsze należy coś świętować, obchodzić jego inaugurację, to ja natychmiast usłyszałem cię lepiej. Więc dochodzę do wniosku, że potęga sugestii jest jednak przeogromna. A my, proszę państwa, startujemy i startujemy od słowa wstępnego. Cóż ma się znaleźć na początku? Dzisiaj do słowa wstępnego wybrałem sobie książkę, która ukazała się całkiem niedawno i książkę, o której będziemy jeszcze w naszej audycji mówili. A właściwie to będzie rozmowa z jej autorem. Tylko że nie dzisiaj.
Ona się pojawi za tydzień, może za dwa. A w tak zwanym międzyczasie, żeby nie marnować owego czasu, zapraszam państwa na krótkie omówienie książki „Zabić Boga”. Już sam tytuł jest intrygujący, a co dopiero treść. Obiecuję, że nie będę za bardzo spoilerował, ale tę polecankę potraktujcie państwo bardzo poważnie. Być może do czasu rozmowy z autorem warto się drogą kupna zaopatrzyć w ten właśnie tytuł. No to startujemy. Proszę państwa, są takie książki, które przyciągają przede wszystkim wizją niezwykłego świata. Inne książki stawiają na wartką akcję, a jeszcze inne wykorzystują fantastykę, aby zadawać pytania o naturę człowieka, o władzę i o odpowiedzialność. Książka „Zabić Boga” Lesa Hoduna łączy wszystkie te możliwości. To jest, proszę państwa, mroczna powieść science fiction z elementami postapokalipsy oraz fantastyki metafizycznej.
W tej książce walka o przyszłość ludzkości splata się z osobistymi dramatami bohaterów, ale także z politycznymi intrygami i pytaniami o sens zemsty. Powieść otwiera obraz świata, który nosi głębokie ślady wyniszczającej wojny. W krajobrazie pełnym wraków pojazdów, samolotów żyją w enklawach ludzie, a obok prowizorycznych osiedli wyrastają monumentalne budowle religijne. Rzeczywistość jest zarazem prymitywna i zaawansowana technologicznie. Broń, opancerzone samochody, drony i niezwykłe zjawiska atmosferyczne. To wszystko współistnieje z nędzą, strachem oraz brutalną walką o przetrwanie. Ten kontrast naprawdę buduje sugestywną scenerię, w której dawne cywilizacyjne osiągnięcia nie gwarantują ani bezpieczeństwa, ani też moralnego postępu. W ogóle tego moralnego postępu nie da się zauważyć. Jeśli już, to regres. Jednym z najcenniejszych elementów tej wizji jest sposób, w jaki religia zostaje wykorzystana do sprawowania władzy.
W jednej z pierwszych scen obserwujemy ceremonię zorganizowaną przez kardynała Cassanu. Publiczna egzekucja zostaje przedstawiona jako akt pokuty, a przemoc jako element porządku religijnego. Najemnicy pilnują tłumu, skazaniec zostaje odurzony, a duchowny nadaje zabójstwu pozory świętego obrzędu. Nie jest to jedynie obraz okrucieństwa. To także przejmujący przykład tego, jak język wiary może służyć usprawiedliwianiu przemocy, wymuszaniu posłuszeństwa i budowaniu autorytetu. W takim świecie religijna symbolika nie chroni przed złem. Przeciwnie, staje się jednym z narzędzi jego działania. Szczególnie interesująco wypada Hiro, najemnik odpowiedzialny za bezpieczeństwo kardynała i wykonywanie jego rozkazów. Jest brutalny, skuteczny i przyzwyczajony do podporządkowania sobie innych. Nie stanowi jednak wyłącznie bezmyślnej maszyny do zabijania.
Potrafi obserwować ludzi, rozpoznawać ich słabości i wpływać na ich zachowanie. W relacji z Cassano wykorzystuje pochlebstwa, podsyca poczucie wyjątkowości duchownego i umiejętnie kieruje jego ambicjami. Dzięki temu powieść pokazuje, że władza nie opiera się wyłącznie na sile fizycznej. Równie ważne są psychologia, manipulacja oraz umiejętności sprawiania, aby inni uznali cudze interesy za własne. Niejako na drugim planie tej rzeczywistości rozwija się historia Silvego, człowieka, który pragnie dotrzeć do Watykanu i zabić Dominika, postać określaną jako Bóg. Jego misja początkowo może wydawać się szalona, ale stopniowo nabiera tragicznego wymiaru. Silve nie kieruje się jedynie pragnieniem zemsty. Chce powstrzymać dalsze ofiary i dać ludzkości szansę na nowy początek. Jednocześnie musi zmierzyć się z własną przeszłością i świadomością, że jego decyzje przyczyniły się do katastrofy, która niemal unicestwiła ludzi. Właśnie ten wymiar historii sprawia, że książka wykracza poza schemat opowieści o bohaterze walczącym z tyranem.
Stawia pytanie, czy człowiek może naprawić skutki własnych czynów? A jeśli tak, jaką cenę musi za to zapłacić? Tytuł „Zabić Boga” okazuje się przy tym znacznie bardziej wieloznaczny niż sugeruje pierwsze wrażenie. W toku opowieści czytelnik odkrywa, że to, co uchodzi za boską obecność, może być związane z oszustwem i technologiczną mistyfikacją. Ujawnienie dotyczące Dominika podważa nie tylko religijny porządek przedstawionego świata, lecz także przekonanie, że ludzie zawsze wiedzą, komu lub czemu oddają cześć. W powieści pojawia się więc pytanie o granice między wiarą a manipulacją, między autorytetem a przedstawieniem postaci, między tym, co rzeczywiste, a tym, co zostało stworzone po to, aby wzbudzać posłuszeństwo. Jednak Less Hoduń nie zatrzymuje się na krytyce instytucjonalnej religii. Ważnym wątkiem staje się odpowiedzialność za decyzje podejmowane w imię słusznego celu. Silve chce ocalić innych, lecz jego historia pokazuje, jak łatwo przekonanie o własnej racji może doprowadzić do katastrofy. W świecie powieści polityczne konflikty, osobiste urazy i działania podejmowane pod presją prowadzą do konsekwencji, których nie da się po prostu cofnąć.
To jeden z najbardziej uniwersalnych tematów książki. Intencje nie unieważniają skutków, a pragnienie naprawienia zła nie gwarantuje, że nie popełni się kolejnego zła. W tym kontekście istotne są również rodzinne historie bohaterów. Relacja Silvego z ojcem oraz przeszłość Hiro pokazują, że za pozornie prostymi motywacjami mogą kryć się krzywdy, błędne przekonania i niepełna wiedza o własnym życiu. Bohaterowie nie zawsze rozumieją, dlaczego inni postąpili w określony sposób. Dopiero konfrontacja z faktami zmusza ich do zakwestionowania własnych osądów. Powieść podkreśla w ten sposób, że nienawiść może trwać nie dlatego, że znamy prawdę, lecz dlatego, że przez lata żyjemy w jej zniekształconej wersji. Ważnym atutem książki jest połączenie militarnej, brutalnej rzeczywistości z elementami fantastyki, które stopniowo poszerzają skalę opowieści. Początkowo czytelnik trafia do świata najemników, enklaw i religijnych hierarchii. Później historia prowadzi ku zagadnieniom znacznie bardziej niezwykłym, a finałowa konfrontacja z szatanem otwiera przestrzeń do rozważań o dobru i złu, ludzkiej niewiedzy i sensie działań podejmowanych w imię przekonań.
Postać ta nie pełni wyłącznie funkcji kolejnego przeciwnika. Staje się kimś, kto konfrontuje bohaterów z ich prawdziwymi motywacjami i pokazuje, jak niewielką kontrolę mogą mieć nad skutkami własnych wyborów. Ta zmiana perspektywy jest jednym z powodów, dla których „Zabić Boga” może zainteresować czytelników lubiących fantastykę, która wymyka się jednemu gatunkowi. Powieść Lesa Chodunia łączy postapokaliptyczny krajobraz, technologie, polityczne intrygi, przemoc i metafizyczne pytania. Nie ogranicza się do opisu walki o przetrwanie, lecz próbuje spojrzeć na jej psychologiczne i moralne konsekwencje. Jednocześnie nie jest to lekka, bezpieczna przygoda. Brutalność świata i zachowania bohaterów bywają naprawdę drastyczne, a ich decyzje nie zawsze pozwalają na łatwe rozróżnienie między odkupieniem a kolejną formą destrukcji. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Przede wszystkim dlatego, że pod prowokacyjnym tytułem kryje się opowieść o ludziach, którzy chcą Naprawić świat, choć sami są częścią katastrofy tego świata. To historia o władzy, która potrafi przebrać się w szaty świętości, o manipulacji podszywającej się pod prawdę i o zemście, która niekoniecznie przynosi ukojenie.
To również opowieść o bolesnym odkrywaniu, że za naszymi przekonaniami mogą stać niewiedza, cudze interesy albo po prostu osobiste urazy. „Zabić boga” Lesa Hoduna poleciłbym osobom, które w fantastyce szukają nie tylko niezwykłego świata i dynamicznej fabuły, ale także pytań pozostających w głowie po zakończeniu lektury. Powieść nie obiecuje prostych odpowiedzi. Wręcz przeciwnie, pokazuje, że nawet walka prowadzona w imię ocalenia może stać się źródłem tragedii. Może się stać tym źródłem, jeśli zabraknie refleksji nad własną odpowiedzialnością, a tytułowe zabicie Boga może oznaczać coś więcej niż próbę pokonania konkretnej postaci. Może być także próbą zburzenia fałszywego autorytetu, który przez lata decydował o życiu innych. To właśnie połączenie postapokaliptycznej wizji bezkompromisowego obrazu nadużywania władzy i metafizycznego finału sprawia, że „Zabić Boga” jest propozycją wartą uwagi dla czytelników gotowych na mroczną, niejednoznaczną fantastykę. Tak, proszę państwa, to była pierwsza z dzisiejszych polecanek. Przypomnę, że za tydzień, może dwa, spotkamy się tu w audycji z autorem tej powieści. Wówczas będzie można odpowiedzieć na kilka pytań.
Zawahałem się, bo chciałbym państwa namówić, aby tutaj, pod tym filmem, pod tą audycją kilka takich pytań do autora zadać. Ja skrzętnie je przepiszę, przekopiuję i postaram się, aby autor powieści przynajmniej na część z tych pytań odpowiedział. A teraz już, proszę państwa, dalsza część polecanek. Tych polecanek w tradycyjnym wydaniu. Pierwsza z dzisiejszych pozycji jest romansem, ale tym wszystkim, którzy uciekają na sam dźwięk słowa romans, chciałbym dołożyć jeszcze jedną informację, że ten romans, o którym za chwilę powiem, ma w sobie elementy paranormalne. A to już czyni tę książkę, przynajmniej moim zdaniem, naprawdę ciekawą. Ta książka nosi tytuł „Kraina duchów”. Autorką jest E.L. James, wydawcą Sonia Draga, a książka pojawi się na rynku 20 października. Czy miłość może narodzić się tam, gdzie kończy się rzeczywistość?
W powieści „Kraina duchów” autorka przedstawia historię Emily, której życie po stracie obojga rodziców wypełniają żałoba, samotność i poczucie wyobcowania. Przeprowadzka do londyńskiej posiadłości przybranego wujka Dylana nie przynosi ukojenia. Nadzieja pojawia się dopiero wraz z Tristanem, czarującym, zabawnym i nieco irytującym młodzieńcem, który staje się dla niej kimś wyjątkowym. Jest jednak pewien problem. Tylko Emily może go zobaczyć. Ta niezwykła relacja sprawia, że historia wykracza poza ramy typowego romansu. Duch Tristana staje się dla Emily źródłem bliskości i wsparcia, a zarazem symbolem pragnienia, by mimo bolesnej straty ponownie poczuć się kochaną. Autorka łączy wątek miłosny z tematami żałoby, tęsknoty i poszukiwania swego miejsca w świecie. Stawia też pytanie o to, czy prawdziwe uczucie może przekroczyć granicę między życiem a śmiercią. „Kraina duchów” zapowiada się jako nastrojowa opowieść dla czytelników, którzy lubią romanse z nutą fantastyki oraz historie przypominające, że nawet w najtrudniejszych chwilach bliskość drugiej istoty może przywrócić nadzieję.
Przypomnę tytuł: „Kraina duchów”. Autorka: E.L. James, wydawnictwo Sonia Draga. Książka na rynku od 20 października. Druga pozycja przygotowana przeze mnie na dzisiaj nosi tytuł „Zapiski z Tajpej”. Autorka: Rebecca Kuang, wydawnictwo Fabryka Słów. Data premiery: 21 października. Czy można wrócić do kraju swoich przodków i nadal czuć się obcym? W „Zapiskach z Tajpej” Rebecca Kuang porusza temat tożsamości, przynależności i poszukiwania własnych korzeni. Lily Chen wyjeżdża z Ameryki na Tajwan, licząc, że dzięki poznaniu języka, kultury i rodzinnej historii lepiej zrozumie samą siebie.
Zamiast poczucia powrotu do domu doświadcza jednak rozczarowania, samotności i trudności w odnalezieniu się w nowym otoczeniu. Śmierć dziadka staje się przełomem, który skłania ją do odkrywania przemilczanych fragmentów przeszłości rodziny. Historia Lily pokazuje, że pochodzenie nie zawsze daje jednoznaczną odpowiedź na pytanie, kim jesteśmy. Rodzinne wspomnienia, sekrety i doświadczenia poprzednich pokoleń mogą pomóc nam zrozumieć własną tożsamość, ale niekoniecznie sprawiają, że poczujemy się u siebie. Powieść skłania do refleksji nad tym, czy dom jest konkretnym miejscem, czy też raczej poczuciem więzi, które budujemy przez całe życie. Książka to opowieść dla osób, które kiedykolwiek czuły się zawieszone między dwiema kulturami lub próbowały odnaleźć siebie w historii własnej rodziny. Przypomnę tytuł: „Zapiski z Tajpej”, Rebecca Kuang, Wydawnictwo Fabryka Słów. Data premiery: 21 października. Dzień wcześniej, 20 października pojawi się na rynku książka zatytułowana „Mara”. Autorem jest Piotr Kościelny.
Data premiery to już mówiłem, ale nie mówiłem o wydawnictwie Crime Books. Czy koszmar senny może stać się ostrzeżeniem przed prawdziwym niebezpieczeństwem? W powieści „Mara” Piotr Kościelny przedstawia historię Mai, która po trudnych doświadczeniach próbuje odzyskać spokój i na nowo poukładać swoje życie. Wszystko zmienia się, gdy pewnej nocy śni o brutalnym morderstwie nieznanej kobiety. Wkrótce zwyczajna randka przeradza się w walkę o przetrwanie, a bohaterka zostaje wciągnięta w mroczny układ, który zrobi wszystko, by ukryć prawdę. Autor buduje napięcie, zacierając granicę między snem a jawą i sprawiając, że czytelnik zaczyna się zastanawiać, kto naprawdę kontroluje sytuację, a kto jest jedynie ofiarą cudzych działań. Historia Mai to nie tylko thriller o zagrożeniu i tajemnicy, lecz także opowieść o przeszłości. Przeszłości, od której nie zawsze można uciec. „Mara” zapowiada się na mroczną, pełną niepokoju lekturę dla miłośników kryminałów i dreszczowców psychologicznych, którzy cenią nieprzewidywalne wydarzenia, atmosferę osaczenia i pytania, na które odpowiedzi mogą okazać się bardziej przerażające niż sam koszmar. Przypomnę tytuł: „Mara”, autor: Piotr Kościelny, wydawnictwo Crime Books.
Data premiery: 20 października. Proszę państwa, teraz czas na korepetycje filozoficzne. Przez kilka ostatnich tygodni zagłębialiśmy się w odległą przeszłość, a to w starożytność, a to w średniowiecze. Dzisiaj czas na przełom XIX i XX wieku. Filozof tradycyjnie z tych mniej znanych, ale filozof ciekawy. Edward Carpenter żył w latach 1844–1929. Był angielskim filozofem, a przy okazji poetą, pisarzem i działaczem społecznym. Próbował połączyć refleksję nad człowiekiem z krytyką nowoczesnej cywilizacji. Inspirował się między innymi myślą Walta Whitmana, socjalizmem, filozofią Wschodu oraz ideą duchowej jedności człowieka z przyrodą. Najważniejsze pytanie, które można postawić w związku z jego filozofią brzmi: czy człowiek może być naprawdę wolny, jeśli żyje wbrew własnej naturze?
Carpenter uważał, że społeczeństwo przemysłowe oddala człowieka od natury, od własnego ciała i od autentycznych potrzeb. Konwenanse społeczne, nierówności ekonomiczne i sztywne normy moralne. To wszystko sprawia, że ludzie podporządkowują się oczekiwaniom otoczenia, tracąc kontakt z samymi sobą. Nie oznaczało to jednak prostego odrzucenia kultury. Carpenter poszukiwał sposobu życia. Sposobu, w którym rozwój intelektualny nie odbywałby się kosztem zdrowia, bliskości oraz wewnętrznej równowagi. Postęp nie musi oznaczać coraz większej kontroli nad życiem. Może oznaczać odzyskiwanie harmonii z tym właśnie życiem. W książce „Cywilizacja, jej przyczyna i lekarstwo” Carpenter krytykował społeczeństwo, które utożsamia rozwój z produkcją, rywalizacją i gromadzeniem dóbr. Przeciwstawiał mu wizję życia prostszego, bardziej świadomego i przede wszystkim zakorzenionego w przyrodzie.
Natura nie była dla Carpentera jedynie zasobem do wykorzystania. Stanowiła przestrzeń, w której człowiek mógł odzyskać poczucie jedności ze światem. I tu pojawia się pytanie: czy szczęście polega na posiadaniu coraz większej liczby rzeczy, czy raczej na potrzebowaniu mniej i głębszym przeżywaniu życia? Carpenter był również pionierem obrony wolności seksualnej i praw osób homoseksualnych. W książce "Płeć pośrednia" podejmował temat ludzi, których tożsamości i pragnienia nie mieściły się w tradycyjnych podziałach płciowych oraz społecznych. Sprzeciwiał się stygmatyzacji oraz przekonaniu, że społeczeństwo ma prawo narzucać wszystkim jeden model intymności. Uważał, że autentyczna więź wymaga szczerości i wolności, a nie podporządkowania się konwenansom. Człowiek nie powinien wstydzić się tego, kim jest i to tylko dlatego, że odbiega od przyjętej normy. Carpenter wiązał przemianę społeczną z przemianą jednostki. Nierówności i wyzysk nie były dla niego wyłącznie problemami gospodarczymi.
Wyrastały również z określonego sposobu myślenia, sposobu opartego na dominacji, egoizmie oraz rywalizacji. Sprawiedliwsze społeczeństwo wymagało zatem według niego nie tylko reform instytucji, lecz także zmiany ludzkich postaw. Edward Carpenter przypominał, że wolność nie polega wyłącznie na braku zewnętrznych ograniczeń. Wolność obejmuje również możliwość życia w zgodzie z własnym ciałem, przekonaniami i potrzebą bliskości. Jego filozofia łączyła krytykę kapitalizmu, troskę o przyrodę i obronę indywidualności. On nie proponował jedynie nowego porządku społecznego, lecz także inny sposób rozumienia dobrego życia. Może największym wyzwaniem nie jest dostosowanie człowieka do cywilizacji, lecz stworzenie cywilizacji, której człowiek nie musi wyrzekać się samego siebie. I właśnie w tym tkwi aktualność myśli Carpentera. On przypomina nam, że prawdziwy postęp powinien służyć życiu, a nie podporządkowywać je abstrakcyjnym wymaganiom społeczeństwa. Tak, proszę państwa, to były korepetycje filozoficzne.
Filozof ciekawy, mało znany i powiedzmy od razu to nie był filozof, który zasypał rynek wydawniczy swoimi dziełami, ale jak się tak dobrze przyjrzeć, to myślę, że ten filozof nie powinien być zapomniany. Bez względu na to, jak oceniamy jego przesłanie, to trochę się dziwię, że pewne grupy po prostu o nim zapomniały. Błąd. Duży błąd. Proszę państwa, a teraz Filmotekarium, a w tymże Filmotekarium wspólnie z Piotrem Cielebiasiem omawiamy film „Gwiazdozbiór psa". Dzień dobry wieczór państwu. Rozpoczynamy Filmotekarium, a w Filmotekarium film, który wydawał mi się na początku filmem, którego nie polubię, bo w tytule ma psa. A już państwo doskonale wiecie, że ja filmów o zwierzątkach programowo nie oglądam albo staram się nie oglądać. Tymczasem to był film zupełnie o czymś innym. Ale zanim zdradzimy tytuł, zanim porozmawiamy o fabule, to oczywista oczywistość.
Dzień dobry wieczór, Piotrze.
[28:14] - Dzień dobry wieczór. Chciałem zażartować i podać jakiś tytuł, żeby zmylić naszych słuchaczy. Na przykład: dzisiaj porozmawiamy sobie o psie, który jeździł koleją albo o Lessii, ale ponieważ oni chyba widzą planszę z tytułem, to nie ma to sensu. Dzisiaj omawiamy film, który był dość dobrze rozreklamowany z kilku przyczyn. Po pierwsze aktorzy: Elordi. Nie wiem czemu nie lubię go. Qualley, Brolin, reżyser sam to przecież Scott. Tak, ten Scott. I literacki pierwowzór. Tyle że powiem szczerze, niewiele mi mówi nazwisko autora i niewiele mi mówi ta książka, ale ponoć są tacy, którzy to czytali.
Książka nosi ten sam tytuł. Ona jest z roku 2012. To jest, Marku, ciekawe, bo kiedy oglądamy ten film, to mamy wrażenie, że inspiracje pochodzą sprzed kilku lat, z pandemii. Otóż nie. Jak już pociągnąłem temat, to niech będzie. Oglądamy Amerykę, która jest przetrzebiona przez pandemię. To jest świat postapokaliptyczny i to taki raczej chylący się ku upadkowi, ale jeszcze gdzieniegdzie ludzie żyją. Chociaż miasto, które widzimy, prezentuje się dość nieciekawie, dość oszczędnie, bym powiedział. Jeżeli chodzi o populację ludzką. Natomiast w filmie nam się niewiele mówi, co tam się właściwie wydarzyło, co było bezpośrednią przyczyną.
W książce była to grypa i choroba krwi. Jeżeli się mówiło w filmie, to sorry, może nie zauważyłem, a może akurat wtedy musiałem wyjść, bo musiałem wyjść na tym filmie. Miałem małą przygodę, ale o tym za chwilę. Głównym bohaterem jest Rig, pilot młody, który mieszka ze swoim kompanem, który ma na imię Bengli albo nazwisko ma tak, nie wiem. On jest byłym żołnierzem Marines. Tutaj możemy od razu się domyślić, że chodzi o Josha Brolina w tej roli. Oni sobie mieszkają w takiej ufortyfikowanej bazie, gdzie się bronią przed napadami dzikich band. Ludzi po prostu, którzy chcą ich ograbić, im ukraść cokolwiek. Oni tam w tej bazie mają wszystko, co potrzeba. Mają przede wszystkim samolot, bo ten Hig czasami lata do miasta rozpamiętywać przeszłość i przywozić leki, konserwy i tak dalej, bo tam jeszcze coś po prostu pozostało.
I on ma psa. Ma psa, lata sobie z tym psem. Trochę są za długie te pierwsze sekwencje, kiedy oni sobie tak latają i latają, chociaż nie wygląda to źle. Ten Hick słyszy w radiu, że ktoś nadaje, że ktoś przeżył, że jest jeszcze jakiś ośrodek cywilizacji poza tym ich upadłym miastem pobliskim, więc on porzuca tego Bangleya, żeby lecieć. Gdzieś tam w międzyczasie niestety traci psa. Leci, spada. Tam poznaje dziewczynę, która mieszka z ojcem. Trafiają na takich lotniskowych sekciarzy potem, którymi dowodzi guru stewardesa wyglądająca i tak dużo lepiej od Sanjaii świętej pamięci albo nieświętej pamięci, bo ponoć Sanjaya żyje. I kurde Marku, ja opowiedziałem cały film przez przypadek teraz, patrz.
[31:22] - Cały nie, ale rzeczywiście to, co stworzył w swojej książce Peter Heller, bo o tym autorze mówimy, to jest rzecz, która działa na wielu poziomach. Ja nie jestem, od razu to zdeklaruję, tym filmem zachwycony, ale jestem nim zainteresowany. Zaraz wytłumaczę dlaczego. Otóż, proszę państwa, ta fabuła, którą w sporej części Piotr opowiedział, ona jest pewnym pretekstem. Od razu, Piotrze, ci powiem, że wspomina się w filmie o tej grypie szaleńczej. O chorobie krwi to ja z kolei nie zanotowałem, natomiast ta grypa gdzieś tam się pojawia. I to jest jeden z takich filmów, w którym to fabuła nie jest aż tak ważna. Bywa chwilami ważna, ale po prostu ten film serwuje nam przez cały czas trwania tego obrazu coś takiego, że my zaczynamy wierzyć, że umierający świat, świat po apokalipsie zdrowotnej w tym wypadku, mógłby tak wyglądać, że u niektórych objawiłyby się najgorsze instynkty, a u tych, których uważamy za lepszych, te instynkty może nie byłyby tak krwiożercze, ale też byłyby, szukam słowa, bardzo zdecydowane. Bo to, o czym Piotr wspomniał, czyli obrona owej bazy dawnego lotniska przed obcymi, przed hordami, ale właśnie nie tylko hordami, czasami przed przypadkowymi przybyszami. Ta ochrona przybiera czasami formy bardzo brutalne, ale okazuje się, że to zdaje się, jest jedyna forma, jedyna możliwość przeżycia w tym świecie.
Nasze rozumienie rzeczywistości słabo to przyjmuje, przynajmniej początkowo. Niby na poziomie rozumowym zdajemy sobie sprawę, że tak może by trzeba postępować, ale my wychowani w sumie w dobrobycie i w świecie pewnych wartości i pewnych zachowań, trudno nam się godzić z pewnymi rozwiązaniami natury technicznej tak naprawdę i natury, trudno mówić o obyczajowości. Po prostu twarda walka o przetrwanie. Ale tak jak powiedziałem, czy my byśmy państwu ten film opowiedzieli, czy nie, to moim zdaniem warto ten film zobaczyć, bo to jest, Piotr bardzo słusznie zauważył, to jest świat odchodzący, umierający. Czy za kilkaset lat powstanie z tego jakaś cywilizacja, jakaś kolejna wersja cywilizacji naukowo-technicznej? Tego nie wiem. Z tego obrazu zapowiada się, że to jest świat odchodzący w przeszłość, może nawet ku całkowitemu zatraceniu, że ludzie po prostu jako rozumny gatunek nie przeżyją w takim sensie czysto populacyjnym, że to wcześniej czy później skończy się jakąś tragedią. Są oczywiście takie namiastki albo takie sygnały, że może będzie jednak inaczej. Ja tego nie rozstrzygam. Tak jak powiedziałem, nie wiem.
Pewno po kilkuset latach mogłoby być różnie, ale my obserwujemy świat umierający i to jest chyba główna zaleta tego filmu. On jest pełen jakiegoś takiego chaosu, ale mam na myśli nie tyle akcję, co chaos otaczający bohaterów. Wszystko się rozpada, wszystko jest już stare, wszystko jest już takie, za chwilę się rozpadnie kompletnie. Nie będzie można tego użytkować chociażby. I to jest obraz, który bardzo prostymi środkami, bo ja już widziałem filmy post-apo, które na efekty specjalne wydały te filmy sporo kasy. Tu mam wrażenie, że tyle tej kasy się nie sypnęło, a mimo wszystko jest to obraz, który na tym poziomie przekonywania, że świat umiera, mnie przekonał. Na początku trochę się zastanawiałem nad tym samolotem, nad tą misją bohatera, gdzie on lata w różne miejsca, różne rzeczy załatwia, ale doszedłem do wniosku, że tak mogłoby to wyglądać. I to jest tym bardziej wstrząsające. Ja powiem, że nie spodziewałem się, kiedy oglądałem pierwsze sceny w tym filmie, że ten film mnie poruszy. Spodziewałem się raczej łzawej opowiastki.
Póki był pies, to tym bardziej się tej łzawej opowiastki spodziewałem. Później zacząłem się zastanawiać, czemu pewne sceny służą. A później się dowiedziałem.
[36:45] - Dog Stars, bo ten film nosi taki oryginalny tytuł, jest przedstawiany jako thriller postapo. To znaczy ja byłem w kinie parę miesięcy temu i był trailer. I muszę powiedzieć, że to jest trochę kłamstwo, bo to jest moim zdaniem przede wszystkim melodramat z wątkami postapo i gdyby to było wyeksponowane tak otwarcie na samym początku w trailerach, to może jakoś by się człowiek nie rozczarował przy oglądaniu. Nie mówię, że to jest zły film, bo on jest pod każdym względem, jeżeli chodzi o realizację, poprawny. Tyle że ja momentami miałem wrażenie, że to jest melodramat dla nastolatków z happy endem i landrynkowym przekazem, bo ci bohaterowie są tacy bardzo prości, tacy schematyczni można powiedzieć. Czasami to wcale nie jest złe dla filmu. Taki przewidywalny bohater jak ten Bangli. W kinie byłem. Czy mi się podobało? Muszę powiedzieć średnio.
To się ciągnęło strasznie. Ten film się ciągnął, pomimo że wizualnie to wyglądało dobrze. Problem też był taki, że tam akcja się wypłaszczała. Pomimo tego, że w amerykańskim filmie spodziewamy się eskalacji tej akcji, że będą się działy niesamowite rzeczy, to tam jest tak naprawdę trochę inaczej. Może ja źle odebrałem moment, kiedy oni zawitali do tej sekty, że to była ta kulminacja. To nie dostarczało wcale aż tak wielkich emocji dla mnie. Mamy atak leśnej bandy na samolot, mamy tego całkiem sympatycznego Bangleya i to wszystko robi nam się taki sympatyczny, familijny western w świecie po zagładzie. Źle jednak nie jest. Ten film się da obejrzeć. Ja powiem więcej, chociaż on mi się średnio podobał, to myślę, że ja bym nie umarł, kiedy bym go obejrzał drugi raz.
A ja nie lubię oglądać filmów drugi raz. Natomiast też w kinie miałem takie wrażenie, że im więcej tam siedzę, to tym bardziej się to wlecze. Dodatkowy plus oczywiście dla „Gwiazdy jest zbiór psa” jest taki, że my tych filmów ostatnio przerzucamy bardzo dużo i odrzucamy też bardzo dużo, bo po prostu większość horrorów, które staram się obejrzeć i potem na przykład polecić Markowi, to one się nie nadają. Po prostu się nie nadają. Nie tylko do obejrzenia, nawet do zrecenzowania. Dlatego kiedy wpada coś takie jak „Gwiazda jest zbiór psa”, to absolutnie trzeba to docenić w naszych czasach. To jest taki film na sobotę bym powiedział. Film, który można sobie włączyć. I oczywiście on dobrze wygląda na dużym ekranie. Na mniejszych ekranach będzie gorzej.
Niewiele wniesie do waszego życia „Gwiazda jest zbiór psa”, ale też dobitnie pokazuje, że nawet dobrze zrobiony, nudnawy film wybija się dzisiaj na tle innych. A że ten film jest nudnawy, no to niech świadczy moja przygoda. Tutaj pewnie niektórzy pomyślą: "A, Piotr był w kinie i tam narobił w portki i coś w tym stylu". No nie, nieprawda. Dostałem telefon, musiałem wyjść z kina. Ponieważ się zaaferowałem, to otworzyłem nie te drzwi co trzeba, one się zatrzasnęły i musiałem obejść. Musiałem nadrobić drogi, żeby wrócić do tego kina. To mi trochę zabrało czasu, bo rozmowa przez telefon, potem powrót. I kiedy wróciłem, to się okazało, że tak naprawdę w tym filmie to się niewiele wydarzyło, kiedy mnie nie było. Niewiele się zmieniło i to myślę, że jest dobre podsumowanie.
Ale mimo wszystko nie było tak źle. I szczerze powiem, że bywały gorsze filmy postapo. Takie, które wiesz, miały jakieś tam zadęcie. Dodatkowo tutaj plusem jest to, że nie ma zombie. Są istoty, które wyglądają może trochę jak żywe trupy, natomiast to są ludzie. Nie ma zombie i to jest chyba duży plus, bo mi się to absolutnie przejadło na przykład.
[40:40] - Tak, kiedy ciebie słucham Piotrze, to dochodzę do wniosku, że być może całkiem podświadomie zadziałał jakiś u mnie mechanizm obronny. Nie planowałem tego, ale rzeczywiście ja się nie skupiłem na fabule. I pewno dobrze, bo ja zajmowałem się, kiedy na tym ekranie działo się stosunkowo niewiele, to ja zajmowałem się obserwacją tego świata. Oczywiście od razu powiem, że złośliwie i podstępnie szukałem jakichś takich zonków, czegoś, co się nie zgadza, czegoś, co można by później skrytykować, ale tak naprawdę nie ma tego dużo. Chyba nie ma dużo, bo sobie nic nie przypominam. Powiem tak: myślę, że ta akcja rzeczywiście mogłaby być bardziej wartka, ale tak sobie to Peter Heller wymyślił. Natomiast później, kiedy realizowano film, to ta atmosfera upadku, to szorowanie po dnie ludzkiej cywilizacji widziane właśnie na ekranie, to robi wrażenie. I może pójdźcie państwo moją drogą, nie skupiajcie się może na tej fabule, bo ta fabuła jest do pewnego stopnia przyczynkowa. To znaczy coś się tam dzieje. Piotr mówi o romansie.
Trudno się nie zgodzić, ale najważniejsze są obrazy w tle. To, co nazwalibyśmy w teatrze dekoracjami. I to wygląda niefajnie. Wiecie państwo, cytując poetę: I tak się właśnie kończy świat. I tak się właśnie kończy świat. I tak się właśnie kończy świat. Nie hukiem, lecz skomleniem. Tak. Tyle refleksji o filmie. A teraz mam dla państwa niespodziankę.
Bo mówiłem o jednej książce. Mówiłem o książce Lesa Hodunia. Za chwilę opowiem o kolejnej książce. Książce zatytułowanej "Wehikuł czasu". Ale to nie chodzi o "Wehikuł czasu" Herberta George'a Wellsa. Jest taki autor, który mieszka w Bydgoszczy. Nazywa się Krystian Kajewski. On również napisał "Wehikuł czasu". Dlaczego mówię o tej książce? Ponieważ jeszcze w październiku, ewentualnie na początku listopada, spotkamy się w audycji również z tym autorem.
A zatem warto zagaić. Warto troszeczkę powiedzieć o książce "Wehikuł czasu". Korzystam z okazji, a państwo wyczekujcie rozmowy z tymże pisarzem. Czy można cofnąć czas, jeśli tak naprawdę nie chodzi nam o przeszłość, lecz o odzyskanie tego, co bezpośrednio utraciliśmy? "Wehikuł czasu" Krystiana Kajewskiego można odczytywać jako próbę zmierzenia się z jednym z najbardziej uniwersalnych ludzkich doświadczeń — świadomością przemijania i bezradnością wobec śmierci. Tytułowa podróż wehikułem czasu nie jest tu jedynie fantazją o przekraczaniu granic czasu i przestrzeni. Staje się metaforą pamięci, żałoby i rozpaczliwego pragnienia, by jeszcze raz dotknąć tego, co już niestety należy do przeszłości. Jednym z najważniejszych emocjonalnych punktów odniesienia utworu jest utrata matki. Jej nieobecność nie zamyka się w pojedynczym wspomnieniu ani w spokojnym pogodzeniu się z losem. Powraca w rozmaitych obrazach, skojarzeniach i próbach odtworzenia bliskości, której nie da się już odzyskać w zwyczajny sposób.
Pamięć okazuje się jednocześnie schronieniem i źródłem cierpienia. Pozwala zachować ślady ukochanej osoby, ale przypomina również o przepaści, która oddziela wspominającego od zmarłej. W tym sensie podróż w czasie staje się nie tyle wyprawą ku przeszłości, ile niekończącym się poszukiwaniem kogoś, kogo nie można już odnaleźć w świecie materialnym. Krystian Kajewski przedstawia pamięć jako przestrzeń. Przestrzeń, w której nie obowiązuje porządek znany z codziennego doświadczenia. Dawne epoki, postaci historyczne, bohaterowie literatury, muzycy, filozofowie i elementy współczesnej kultury spotykają się w jednym, nieustannie zmieniającym się strumieniu wyobraźni. Granice między historią a teraźniejszością, między snem a jawą, rzeczywistością a literacką kreacją ulegają zatarciu. Nie jest to jednak wyłącznie intelektualna gra, ani też popis erudycji. Nagromadzenie odniesień oraz gwałtowne przeskoki skojarzeń oddają sposób działania umysłu, który próbuje nadać sens doświadczeniu przekraczającemu jego możliwości. Chaos formy staje się odpowiednikiem wewnętrznego chaosu, a nieustanna podróż próbą ucieczki przed pustką, której po prostu nie sposób ostatecznie wypełnić.
Szczególne znaczenie ma w tej książce sam język. Autor wykorzystuje gry słowne, aluzje, cytaty, groteskę i zderzenia odległych od siebie porządków kulturowych. Potrafi przejść od tonu podniosłego do wulgarnego, od refleksji natury metafizycznej do ironicznego komentarza, od osobistego wyznania do satyry na środowisko literackie i mechanizmy społecznego wykluczenia. Czytelnik nie otrzymuje uporządkowanego wykładu ani jednej łatwej do uchwycenia interpretacji. Czytelnik musi poruszać się wśród skojarzeń, rozpoznawać tropy i samodzielnie szukać sensu. Ta forma może być wymagająca, chwilami prowokacyjna, a nawet odpychająca, ale jej niejednorodność współgra z obrazem świadomości, która nie potrafi oddzielić bólu od ironii, czułości od gniewu ani pragnienia ocalenia od zwątpienia. Myślę, że ważnym wymiarem utworu jest również pytanie o granice ludzkiego poznania. Czy rzeczywistość jest czymś obiektywnym? Czy może dociera do nas zawsze przefiltrowana przez pamięć, lęki, przez pragnienia i język? W "Wehikule czasu" świat przedstawiony nieustannie wymyka się stabilnym definicjom i to, co wydaje się prawdziwe, może okazać się projekcją.
To, co fikcyjne, może wyrażać prawdę emocjonalną głębiej niż racjonalny opis. Literatura staje się więc nie tylko sposobem opowiadania o świecie, lecz także narzędziem jego tworzenia i przekształcania. Jednocześnie pozostaje pytanie, czy wyobraźnia rzeczywiście pozwala przekroczyć granicę śmierci? Czy jedynie pomaga przetrwać świadomości że nie wszystko da się ocalić. Pod powierzchnią tych literackich prowokacji i nieokiełznanej wyobraźni znajduje się zatem opowieść o samotności, o żałobie i potrzebie nadania życiu jakiegoś znaczenia. Wehikuł może przemierzać kolejne epoki, przywoływać niezliczone postacie i otwierać drzwi do alternatywnych światów, lecz najważniejszego zadania nie potrafi rozwiązać w prosty sposób. Nie może unieważnić przemijania. Pozostaje pisanie. Niedoskonała, ale uporczywa próba zachowania pamięci, wypowiedzenia bólu i zbudowania więzi z tym, co już zniknęło. „Wehikuł czasu” to propozycja dla czytelników gotowych na literacki eksperyment, na gęstą sieć kulturowych odniesień i narrację, która nie prowadzi prostą drogą do jednego wniosku.
Książka Kajewskiego to książka oferująca pocieszenie, ale to nie jest łatwe pocieszenie. Nie jest to książka, która jest uporządkowaną odpowiedzią na pytanie o sens istnienia. Jej siła tkwi raczej w samym zmaganiu się z tym pytaniem. Kajewski pokazuje, że czas można przemierzać w wyobraźni. Pamięć można zapisywać, a nieobecność można wypełniać słowami. Ale żadna z tych czynności nie usuwa całkowicie straty. I być może właśnie dlatego człowiek wciąż i wciąż próbuje wyruszać w tę podróż na nowo. Proszę państwa, to było krótkie omówienie grubego tomu. To jest naprawdę bardzo gruby tom, pełen literackich smaczków. Tom „Wehikuł czasu” Krystiana Kajewskiego.
Przypominam, rozmowa z tym autorem również pojawi się na antenie Akademii Wszelkiej Fikcji. Jeśli macie państwo jakieś pytania do autora, to podobnie jak w przypadku Lessa Chodunia, pod tą audycją napiszcie państwo te pytania. Najlepiej rozpocząć takie pytanie od słowa napisanego wersalikami, czyli wielkimi literami słowa PYTANIE, a później treść pytania. Będę bardzo wdzięczny, a jeżeli państwo tych pytań nie napiszecie, to ja obiecuję, że sam jakieś pytania wymyślę. Mam nadzieję, że sensowne. Proszę państwa, a teraz zapraszam na MAUP. Dzisiaj książka-nówka. Książka, która nosi tytuł „Out of the Shadows”. Pełny tytuł polski dałoby się przetłumaczyć jako „Wyjście z cienia. Ujawnienie prawdy o nieludzkich, inteligentnych formach życia”.
To jest książka Jaya Strattona. Tę książkę przeczytał Piotr. Ja tylko przeczytałem omówienie, ale i tak mamy o czym rozmawiać. Zapraszam. Książki z pogranicza. A dzisiaj książka, która jest nówką, nierdzewką, rzeczą nową na rynku wydawniczym i jeszcze gorącą. Będziemy mówić o książce nadziei, ostatniej nadziei, „Disclosure”, czyli o książce Jaya Strattona. Dzień dobry wieczór, Piotrze.
[52:37] - Dzień dobry wieczór. Dzień dobry wieczór. Ta książka pachnie nowością. Nosi tytuł „Out of the Shadows”, czyli z cieni, że się coś wyłania z cieni, a podtytuł to: „Ujawnienie prawdy o nieludzkim, inteligentnym życiu”. Przy czym to już jest kłamstwo na samym początku, bo nie jest to ujawnienie prawdy o inteligentnym życiu, bo ja tą książkę tak się składa, że dzisiaj przeczytałem. I powiem wam tak, jakby to ująć, żeby nie wyjść znowu na jakiegoś megakrytykanta. Po pierwsze to jest kolejny człowiek, kolejny amerykański alchemik. Tak się ładnie o tych ludziach mówi, czyli taki czarodziej, który obiecuje, że sprzeda albo ujawni jakieś informacje o temacie, którym mnóstwo osób się fascynuje. Na tym kanale pewnie wszyscy słuchacze o tym myśleli, zastanawiali się, jak to jest z tymi obcymi, po co odwiedzają Ziemię, czy odwiedzają, kim są. Jest taka grupa ludzi i Stratton się do niej zalicza, ale oczywiście inni to Grusch, Elizondo i tam cała grupa osób, którzy za nimi stoją albo obok nich.
Oni mówią, że wiedzą, że oni w pewnym momencie otarli się o prawdę. I teraz tak, w tytule nam Stratton obiecuje ujawnienie. W praktyce nie dostajemy nic. Ja po prostu powiem, co znajdziemy na samym końcu tej książki. Znajdziemy słowa, że on nie jest od tego, żeby powiedzieć nam prawdę. On tylko rozpala kaganek ciekawości. Mówi to facet, który przez długi czas pracował albo współpracował z różnymi instytucjami, organizacjami wewnątrzrządowymi, które miały badać zjawisko UFO. I muszę powiedzieć, że nie, drodzy państwo, to nie jest to, co nam wskazuje tytuł, a jest to książka bardzo dziwna, choć z drugiej strony może ona jest nawet dość szczera. Dlaczego jest szczera? Bo chłop po prostu mówi, że nie wie, że nie widział, że blokowali wiedzę.
Nie znajdziecie tam nic o reptilianach, o wojnach kosmitów i o tych tematach, o których mówił ostatnio Grusch. Nawet o Gruschu tam dużo nie znajdziecie. A to był facet, który przecież siedział w centrum tej organizacji, która Gruscha, nie chcę powiedzieć wynajęła, ale zatrudniła jako eksperta rządowego od pewnych spraw. I to wszystko działo się i było skoncentrowane na tym, żeby badać zjawisko UAP. Stratton nam nie oferuje odpowiedzi. Dosłownie kilkanaście dni wcześniej Grusch elektryzuje internet niesamowitymi opowieściami. Więc jak to jest naprawdę?
[55:31] - Jak to jest naprawdę, to trudno powiedzieć. Ja tylko zwracam uwagę, że podkreśla się, iż Stratton pracował w amerykańskich strukturach, które się zajmowały badaniem UAP. Ale to, co dostajemy od człowieka, który siedział gdzieś w pobliżu tajemnicy, może być niesatysfakcjonujące. Po prostu takie pytania i takie dywagacje możecie Państwo znaleźć w bardzo wielu miejscach. Piotrze, wiem z przesłuchów, bo ja w przeciwieństwie do ciebie tej książki nie czytałem, ale wiem z przesłuchów, że on tam a to raz mówi o Roswell, a raz mówi o czarnych trójkątach. I o takich tematach, powiedziałbym żelaznych dla publikacji traktujących o UAP. Jak w ogóle zbudowana jest ta książka? Jak skonstruowane są rozdziały? W jaki sposób on technicznie podchodzi do tematu i jak przybliża w końcu rzeczy, które fascynują ludzi?
[56:49] - Ja może na samym wstępie jeszcze zanim przejdziemy do konstrukcji, powiem o tym, kim Stratton był, bo on przez kilkadziesiąt lat tak naprawdę pracował na różnych szczeblach związanych z wywiadem wojskowym. Był ekspertem, zajmował się technikaliami, zajmował się nowoczesnymi technologiami. Nie będę tutaj wchodził w szczegóły, bo to jest naprawdę dość rozbudowana sprawa. Był na misji w Iraku, przygotowywał regularne raporty dla Białego Domu i tak dalej. Jego ekspertyzy odnośnie najnowszych technologii miały wpływ na kształtowanie polityki bezpieczeństwa. On tak przynajmniej mówi. W pewnym momencie on jest na takim szczeblu w wywiadzie Marynarki Wojennej, który odpowiada stopniem i generała. Także jest naprawdę wysoko postawioną osobą. Nie jest w stanie tak naprawdę przebić się przez zmowę milczenia, jeżeli chodzi o te UAP. Powiedziałeś tutaj, że on był ostatnią nadzieją disclosure.
Ja to kiedyś powiedziałem na lajcie. Na pewno może raz, a może i więcej, że rzeczywiście po tych wszystkich wpadkach różnej maści publicystów, autorów, ludzi, którzy tam pracowali ze Strattonem, to on jest jedną z niewielu osób, które mogą jeszcze to uratować. Ruch disclosure, że mogą jeszcze naprowadzić to na jakieś tory poważne, że to nie będzie przypominało po prostu hucpy. Tymczasem jest dyskusyjnie, muszę powiedzieć. Dlaczego jest dyskusyjnie? O tym zaraz powiemy. Natomiast konstrukcja książki. Zanim jeszcze o konstrukcji, to jedna ważna rzecz. Ta książka przypomina bardzo mocno cztery inne. Przede wszystkim „Imminent”, przede wszystkim dwutomową książkę Jima Lakatskiego, który był kolegą po fachu, kolegą z organizacji, z grupy Strattona.
Przypomina też wcześniej wydaną książkę o Ranchu Skinwalkera, czyli „Skinwalker at the Pentagon”, bo tam dużo z Ranchu Skinwalkera w tej książce Strattona jest. I kiedy ktoś zna tamte pozycje, a zna je na przykład z mojego kanału, to tutaj nie znajdzie nic nowego. Szczególnie niektóre partie książki Strattona wyglądają jak żywo wyjęte, po prostu skopiowane z książki Elizondo. Ja nie mówię, że on kopiował, ale oni opisują praktycznie to samo. Przy czym podstawowy błąd chyba, kiedy się już zabieramy za taką książkę, to wypadałoby przykładowo czasami coś mądrego, insiderskiego napisać, żeby nie było tak, że pojawi się zarzut, iż ta książka mogła zostać napisana przez dosłownie kogokolwiek. Bo tak naprawdę, kiedy ja czytam te opowieści, ja nie mam wrażenia, że pisał to facet, który głęboko siedział w tych strukturach rządowych. Bo my nie dowiadujemy się zasadniczo niczego nowego. Co nawet po kilkudziesięciu latach obecności w strukturach wywiadowczych, wojskowych, po tak naprawdę długim okresie zajmowania się UFO, facet nam nie jest w stanie przedstawić czasami nic nowego niż historie, które my dobrze znamy sprzed 20, 30, 50, 60 lat. Kiedy ja otwieram książkę faceta, który obiecuje jakieś ujawnienie i kiedy ja tam widzę Roswell, Lonnie Zamora i tak dalej. Szopa, Szopa.
Nie wiem, czy oni wszyscy czytali jedną książkę ufologiczną. Ludzie, weźcie się wy trochę ogarnijcie tam, że ludzie nie są głupi. Czytelnicy nie są frajerami. To, co sprzedaje nam Stratton, to jest po prostu przerzuta guma do żucia. Książka jest zbudowana w bardzo specyficzny sposób. Ona jest stylizowana trochę na dziennik, może dziennikopamiętnik. Takie tam wspomnienia. Przy czym tak, ona zawiera kilkadziesiąt rozdziałów, ponad 60 z tego, co pamiętam. I to są rozdziały bardzo krótkie, czasami kilkuakapitowe. I wiesz, kiedy się pisze o tak poważnych tematach i pisze się w kilku akapitach na rozdział, część z tego to są jakieś bzdury, jakaś paplanina albo jakieś tam nauki duchowe czy głębokie przemyślenia, to coś tu jest nie tak.
Poza tym, w jaki sposób Jay Stratton jest w stanie nam przywołać dokładnie rozmowy, które przeżył w roku na przykład 2008? Nie wiem. Dla mnie to jest rozczarowujące z tego powodu, że uważałem, że rzeczywiście może się coś pojawić, co wniesie coś nowego do dyskusji, a tymczasem facet jest takim samym pływakiem jak wielu innych. A kiedy mu się coś zarzuci, to on powie, że: „A, bo ja nie mogę więcej powiedzieć, bo mnie tajemnica obowiązuje”. To po co żeś w ogóle zaczynał? Po co żeś w ogóle zaczynał? Najgorsze jest to, że pod sam koniec te rozdziały robią się coraz gorsze merytorycznie. Plus jaki ta książka ma, to jest chronologiczne przedstawienie tego całego zamieszania związanego z badaniem UFO przez Stany Zjednoczone. Natomiast minus to jest cała reszta: powtarzalność, odtwórczość, brak tak naprawdę nowych informacji. To jest charakterystyczne w ogóle dla tych wszystkich czarodziejów z disclosure, że oni wyciągają bardzo kolorowe, sensacyjne, barwne, krzykliwe historie.
Przy czym te historie zazwyczaj można zamknąć w jednym zdaniu, na przykład tak jak Grusch mówił: „Toczą nad nami wojny kosmici. Kosmici biją się między sobą”. Ale to jest wszystko, co ci powiedzą. Resztę masz się domyślić. Stratton robi to samo. Rzuca jedno zdanie typu: „Spotkałem lekarza, który trzymał na rękach umierającego kosmitę i ten kosmita mu powiedział: wy ludzie macie niesamowite zdolności”. To koniec. Koniec. Reszty się domyśl. Na tym to polega.
To chyba polega na tym, że implantuje się w odbiorcach pewne informacje krótkie, żeby oni je zapamiętali i krótkie dlatego, żeby oni po prostu sobie rozwijali potem różne teorie niesamowite w oparciu o to zdanie. Niestety, wbrew temu, co często można przeczytać w internecie, bo są różne fanpage na polskim Facebooku, które strasznie się podniecają tym Strattonem, minus jest taki, że nie czytali tego, nie wiedzą, o co chodzi. Często się w mediach przytacza to, za chwilę będziemy też konkretniej się na tym skupiać, że Stratton potwierdza, że osobiście widział kosmitów i niezwykły obiekt. Jest tylko jeden problem. On ich widział w swoim domu. Tak, on ich widział w swoim domu. A potem to jest, Marku, jeszcze dziwniej.
[01:03:46] - Kiedy słucham ciebie, Piotrze, to zauważam pewną prawidłowość. Kiedy Luis Elizondo wydawał swoją książkę „Imminent”, to też tam jest pełno wątków osobistych. Gdzie chodził na obiad, gdzie coś i tak dalej. To jest taka dla mnie może naturalna, ale jednak chyba niestosowna w tego rodzaju książkach próba podlansowania się typu: ja wiem, co było w centrum Pentagonu, co tam była za budka albo wiem, jak to działa. Ja w ogóle nie oczekuję tego rodzaju informacji po takich książkach. Ale tak jak powiedziałem, książki jeszcze nie znam. Znam ją za twoim pośrednictwem, mogę zatem wnioskować. I to nie najlepiej chyba świadczy o autorach, ale nie czepiajmy się, naprawdę. Bądźmy ludźmi. To, Piotrze, teraz mam takie pytanie dotyczące tego, na co wszyscy czekają tak naprawdę.
Czy w tej książce, już o jednym smaczku wspomniałeś, ale czy takich smaczków jest więcej? Jakichś takich rzeczy, które są poruszające, typu właśnie umierający obcy, który mówi nam takie ważne rzeczy. Czy tego jest więcej?
[01:05:15] - Jest więcej. I wiesz co jest zabawne? Że ta książka w ogóle się zaczyna od tego, że Stratton gdzieś idzie sobie po swoim domu zobaczyć, jak jego syn śpi. Syn umęczony paranormalnie. Patrzy, a tam kosmita stoi. I takich scen, kiedy rodzina Strattona jest prześladowana przez kosmitów i wilkołaki, i demony wychodzące z innego wymiaru, z jakiegoś portalu, to tam jest dużo. Tam jest kilka rozdziałów poświęconych temu. Tak, ponieważ Stratton był na ranczu Skinwalkera, coś się tam do niego przypętało, nastąpił efekt autostopowicza i zaczęło straszyć w tym domu. I oni widzieli kule różne latające. Oni widzieli wilkołaka, oni widzieli dogmana tak zwanego, oni widzieli obcych, a nawet taki portal, który się scalił.
On powstał z setek kuleczek, które pojawiły się na ich placu i scalił się w taki portal. Z tego portalu wyszła postać, która zaczęła biec w stronę jego żony. Sam Stratton, będąc na ranczu Skinwalkera, też widział dziwną postać. A wiesz, co jest najlepsze w tym wszystkim? Kurde, nigdy nie zrobili zdjęcia. Naprawdę nigdy nie zrobili. Niesamowite. I nawet jego syn został napromieniowany w tym domu przez jakieś kule. To jest dość zaskakujące, kiedy się to czyta. Bo z jednej strony mamy kolesia, który mówi, że: „No tak, nie mogłem się dokopać do tych opowieści o UFO”.
A z drugiej strony mamy faceta, który twierdzi, że obcy się do niego przyczepili, bo on badał UFO i oni go zobaczyli i zaczęli go nachodzić. Wiesz, ja się zajmuję tym 20 lat i nigdy nie miałem czegoś takiego. Nigdy. Nigdy. Nigdy, żeby mnie ktoś w chałupie nachodził. Oczywiście jakiś kosmita. Tak że Stratton miał niesamowite szczęście, a w dodatku nie był w stanie przybliżyć się o krok Do prawdy na temat albo do obiektywnego podsumowania tego, czym może być to zjawisko, bo on ma świeczkę w mózgu już potem. Tu są jakieś dziwne obiekty, tu są jakieś inne inteligencje. Takich smaczków tam jest wiele. Na samym początku jest to o tym umierającym kosmicie.
Mamy też wzmiankę o tym, że Amerykanie znaleźli tych obiektów dość sporo. Mówię o UFO i w tym UFO były często stworki różne, ale te stworki nie zawsze chciały jeść na przykład na ziemi i z tego powodu szybko odwalały kitę. Tak, Amerykanie karmili kosmitów. Co jeszcze tam jest? Oprócz tych wątków związanych z wilkołakami, z różnego rodzaju stworami, mamy też czasami coś ciekawego. Na przykład Stratton mówi o relacji pewnych pilotów amerykańskich, którzy zauważyli w powietrzu ogromny obiekt. Tylko że ten obiekt miał kształt kostki. Był ciemny, miał wysokość kilku pięter. Oni go zaczęli okrążać. On w ogóle nie pozostawiał po sobie żadnych śladów namacalnych w postaci odczytów radarowych i tak dalej.
Ale tam był. To było interesujące. Dość interesujące są też pewne elementy opowieści mówiące o tym, w jaki sposób amerykańskie władze rozpatrywały ten temat. I tutaj jest mowa o bardzo różnych ośrodkach władzy od Białego Domu. Tam nie ma wywiadu z Trumpem, nie ma nic wspomnianego nawet za bardzo o Trumpie, natomiast różne ośrodki, służby i tak dalej. Niektórzy byli otwarci, inni udawali to otwarcie, jeszcze inni mieli to w nosie. Natomiast cała książka Strattona sprowadza się do tego, że jemu po prostu cały czas ktoś bruździł i że jest ten program Legacy istniejący od bardzo dawna, który po prostu ukrywa te informacje. Ukrywa w taki sposób, że nikt nie jest w stanie się dowiedzieć czegokolwiek. Takim smaczkiem jest też potwierdzenie tego, co już się mówi w internecie od dawna, że lądowanie UFO w bazie Holloman miało miejsce, że zostało nagrane, ale że nikt tego filmu oczywiście nie zobaczy, bo on jest ukryty. Wszystko w ogóle jest ukryte.
Od tego trzeba zacząć. Ciekawe jest też to, że Stratton krytykuje w pewnym momencie niektórych sygnalistów, aczkolwiek nie wymienia żadnego z nich z imienia i nazwiska, mówiąc, że oni robią złą robotę, bo wprowadzają dezinformację. To też jest interesujące. Nazwisko Grusch pada może raz, może dwa. Elizondo pada też może raz, może dwa. Pamiętajmy, że w tej całej układance Stratton stał bardzo wysoko. On tym wszystkim kierował. I dziwne jest to, że on ma najmniej do powiedzenia, najwięcej mówi o tych swoich doświadczeniach. A jeżeli chodzi o konkrety związane z jakimiś ustaleniami, no to nie. Ostateczny wniosek jest taki, że jest jakaś inteligencja materialna, która jest na Ziemi.
Natomiast w tej książce brakuje takiego rozdziału, który by jakoś podsumowywał kto to jest, kto to może być, skąd ten ktoś jest. Ogromnym minusem jest to, że mamy tam dwóch ancymonów, czyli Hala Puthoffa i Erica Davisa, którzy tak naprawdę mogą tym wszystkim od środka kręcić. To są osoby o, moim zdaniem, bardzo złej reputacji. To są osoby, które wprowadzają ciągle jakieś informacje, ciągle jakiś zamęt. Ja czytając tą książkę oczywiście nie mam na to żadnych dowodów, ale miałem wrażenie, że oni biedni tym Strattonem trochę kręcili, bo oni mu opowiadali różne niezwykłe historie. Oczywiście, na które nigdy nie było żadnego pokrycia. Taki Hal Puthoff to jest typ, który we wstępie do tej książki, bo ten wstęp napisał, wspomina, że od 50, a może nawet więcej lat, już nie pamiętam, uczestniczy w różnych projektach tajnych, badawczych, między innymi nad UFO. I kancze Hal Puthoff od 50 lat bada UFO, nie jest w stanie powiedzieć nic więcej niż człowiek, który nawet interesuje się tym kilka miesięcy. Poziom merytoryczny wypowiedzi Puthoffa a byle którego UFO entuzjasty jest identyczny. To samo Eric Davis.
Czyli moja hipoteza, taka robocza, związana jest z tym, że może ten Stratton nie do końca też mówi prawdę. Nie wiemy, ile jest prawdy w tych opowieściach o tym, co się działo z jego rodziną, ale to wszystko już było. To wszystko już znamy. To jest kolejny wabik, ale nie ma to takiego efektu oddziaływania jak poprzednie książki. Jak się czyta o jakiejś rzeczy czwarty raz, to automatycznie przestaje to być interesujące, nawet jakby tam padały jakieś niesamowite historie, których tam trochę brakuje. Powiem tak Piotrze, taka krótka refleksja. Kiedy słucham o nowej publikacji, to mam takie wrażenie, że już to właściwie powiedziałeś, że ludzie ponoć bardzo zaangażowani w temat, pełniący poważne funkcje, mówią o tym wszystkim tyle, żeby może zainteresować kogoś, kto jest neofitą, ale w gruncie rzeczy tam jest bardzo mało nowych treści. To nie nastraja mnie optymistycznie, bo albo to wszystko jest jedna wielka i tu sobie państwo wstawcie odpowiednie słowo, albo też w ogóle idziemy w złym kierunku. I autorzy tych książek dzisiaj wymienianych, w tym Stratton, może idą w zupełnie złym kierunku, kiedy mówią nam o obcych przybyszach gdzieś z gwiazd. Może wyjaśnienia należałoby szukać bliżej tego rodzaju koncepcji, jakie w swoim czasie zgłaszał Jacques Vallée.
[01:13:02] - Nie mówię, że należy ślepo podążać za tym autorem, ale może on jest bliżej prawdy. Tego oczywiście nie wiem. Taka mnie refleksja po twojej wypowiedzi naszła. Trochę już znam odpowiedź, ale zadam to pytanie, ponieważ się przygotowałem. Powiedz Piotrze, czy autor dostarcza jakichś finalnych odpowiedzi, jakichś podsumowań, czegoś, co dałoby się zacytować bez wstydu? Czegoś, co mówi nam o UFO i o non-human intelligence.
[01:13:38] - Jeżeli ktoś spodziewa się w tej książce znaleźć jakieś finalne raporty, jakieś podsumowania, nawet dotyczące zdarzeń, incydentów, przypadków, to się zawiedzie. Nie, nie ma tam tego. To są wyrywki, to są informacje na wyrywki. My nie wiemy, czy oni przez tych kilkanaście lat funkcjonowania różnych projektów badawczych przepalali pieniądze na nicnierobienie, na przepisywanie z książki do raportu, czy tam coś jest. Bo to zabawne jest. Naprawdę jest zabawne. Ja nie mówię, że ufologia jest śmieszna, bo nie jest. Natomiast mówimy o organizacji rządowej z budżetem idącym w miliony, z radą naukową, z ekipą polową badawczą, z możliwościami i z wszelkim aparatem biurokratycznym. I oni nie są w stanie nic powiedzieć. Stratton nie jest w stanie nic powiedzieć, poza tym, że ta inteligencja obca jest.
Ale w sumie na dobrą sprawę to nie wiemy, czy to wynika z jego ustaleń, czy to wynika z jego przeżyć, bo widział przecież tego szaraka, jego rodzina też. Także nie, nie ma tych odpowiedzi. Co więcej, tam nie ma dywagacji na temat natury tej inteligencji. Tego tam nie znajdziemy. Czyli że ona może być kryptoziemska, że ona może być z innego wymiaru i tak dalej. Tego tam nie ma. I ta książka jest po prostu słaba, momentami jest słaba. Ja nie mówię, że wymagam nie wiadomo czego. Natomiast jak na człowieka o takim stopniu specjalizacji, jak na człowieka, który siedział w tym tak długo, jak na człowieka, który chyba po ukończeniu tylu kursów jest osobą inteligentną, dostajemy coś bardzo słabego. Gdyby Stratton tak pisał swoje raporty w wojsku, jak napisał tą książkę, to ja nie wiem, czy coś by z tego wynikło.
To nie ma żadnej większej wartości informacyjnej. Może dlatego, że on się zawsze może bronić. To są wspomnienia, albo jakbym powiedział, to mi łeb urwą i tak dalej. Zawsze to dobrze, ale naprawdę byle kto mógłby napisać taką książkę i ona może by miała taką samą wartość merytoryczną, bo tak zwany name-dropping, czyli rzucanie nazwiskami, wielka rzecz. A kto mu udowodni, że tak było? Nie, ja nie jestem już może bardzo rozczarowany. Myślę, że powinno się wywiesić nekrolog Klapsydry z napisem: „Ruch Disclosure żył, jadł, publikował i umarł”. Po prostu umarł. Tego się nie da chyba już uratować. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że jesteśmy w takim dziwnym momencie, kiedy nie wiemy, kto z nich mówi prawdę, musielibyśmy w to wejść dość głęboko.
Ale chodzi o to, że oni się zachowują dziwnie. Z jednej strony Stratton opowiada konserwatywne opowieści, historyjki, które zgadzają się troszeczkę z tym mainstreamowym pojmowaniem UFO. Czyli coś jest, Amerykanie to ganiają, nie mogą dogonić, ktoś ukrywa prawdę i tak dalej. A tu wpada taki Grusch, który przecież brał udział w tym całym procederze, w tej całej grupie i opowiada historie niezwykłe. Oczywiście też bez pokrycia. Wszystko jest bez pokrycia. Tenże sam Stratton natomiast dodaje już wątek osobisty, który jest bardzo fantastyczny. Elizondo pisze w zasadzie bardzo dużo tego co Stratton, ale przypisuje sobie główne znaczenie, podczas gdy Stratton go wymienia gdzieś pobocznie. Także dziwne to jest, to naprawdę się zrobiło coraz dziwniejsze i okazuje się, że ten, który siedział w samym środku ma w sumie najmniej do powiedzenia. Oczywiście pod takim kątem, że poprzednicy, czyli Grusch i Elizondo narobili ludziom takiego smaka na różnego rodzaju opowieści czy sensacje, że to, co mówi Stratton już jest mniej interesujące.
To daje do myślenia. Każdy musi sobie odpowiedzieć na to pytanie sam. Kto tu kłamie?
[01:17:46] - Miałem się już właściwie nie odzywać, ale coś powiedzieć na koniec chciałbym bardzo. Otóż kiedy dawno, dawno temu w tej galaktyce zaczynałem swoje pierwsze próby pisarskie, to natknąłem się na mistrza. Na człowieka, który na tym pisaniu zjadł zęby, jak to się mawia. I on mi powiedział jedną rzecz, która wydaje się banalna albo wydaje się takim hasłem, które ma brzmieć mądrze, ale tak naprawdę to jest wyświechtane. On mi powiedział jedną rzecz: jeśli chcesz pisać cokolwiek, jeśli chcesz pisać, to pisz. Tylko rób to tylko wtedy, kiedy masz coś do powiedzenia. Jeśli wymyślisz fajne akcje, fajne wydarzenia, w ogóle fabułę świetną, ale za tym nie kryje się coś, co masz do przekazania ludziom, to odpuść sobie albo wymyśl, co chcesz powiedzieć. Mam takie wrażenie po twojej relacji Piotrze, że ci ludzie opowiadają różne historie. Tylko ja wcale nie jestem przekonany, że oni mają nam coś ważnego do powiedzenia. Proszę państwa, to teraz czas na opowiadania.
Czas na odrobinę literatury. Przygotowałem dzisiaj dwa opowiadania. One są różne w nastrojach, ale oba bardzo ciekawe. Pierwszy z tych tekstów jest autorstwa Przemysława Cichonia. To cykl „Świnioryjski”. Dzisiaj tekst „Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej”. To pierwsze opowiadanie, a drugie opowiadanie zahacza o poważną grozę. Przynajmniej trochę poważną. Elementy natury. W przypadku grozy trudno mówić o komedii, ale właśnie elementy pewnej satyry.
Satyry to może nie. Pewnej wesołości jednak w tym tekście znaleźć można. To jest tekst Jacka Fleischfressera zatytułowany „On drapie”. Zapraszam. A czyta dla państwa Marek Sęk Ivellios.
[01:20:24] - Przemysław Cichoń. Pewnego razu w Świnioryjach. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Od przystanku PKS-u do szpitala powiatowego było dobrych 15 minut marszu. Była już prawie 11. Mundek przez ten kwadrans wyobrażał sobie najgorsze. Jakież było jego zdziwienie, gdy na oddziale chorób wewnętrznych, gdzie według pani z informacji leżał pacjent Paciaja Waldemar, zastał uśmiechniętego, dowcipkującego w najlepsze i flirtującego z pielęgniarkami Waldka. „Cześć stary, co tak późno? Myślałem, że już nie przyjdziesz” – przywitał go entuzjastycznie Waldek. „Ten pieprzony PKS nie przyjechał i musiałem czekać prawie dwie godziny na następny” – tłumaczył się Mundek.
„Ależ Waśka, wyrażaj się. Tu są damy.” Waldek skinął głową w stronę dwóch młodych pielęgniarek, które rozmawiały z pacjentem leżącym na łóżku przy drzwiach. Zachichotały, mówiąc coś szeptem jedna do drugiej. „Przepraszam” – poczerwieniał Mundek zmieszany. „No to gadaj teraz, co tam w Świnioryjach.” „Jak to co? Przecież to było wczoraj” – odparł zaskoczony pytaniem Mundek. „Co było wczoraj?” „No wczoraj cię zabrali do szpitala.” „A, no właśnie. To gadaj, jak to było, jak mnie zabrali do szpitala” – dopytywał się Waldek. „Bo za Chiny nic nie pamiętam.” „No więc” – zaczął Mundek. „Obudził mnie sygnał karetki.
Wyjrzałem przez okno, a ona staje gdzieś koło ciebie. Pomyślałem, że na pewno coś się stało. Pobiegłem i widziałem, jak cię zabierali. Byłeś nieprzytomny.” „No patrz, kiedyś mi się to zdarzało notorycznie i nigdy mnie karetka nie zabierała.” „Co ci się zdarzało motorycznie?” – spytał zdezorientowany Mundek. „No-to-ry-cznie. To znaczy często. Cyklicznie. Prawie codziennie. Rozumiesz?” „Nie rozumiem. Wydaje mi się, że nigdy wcześniej nie miałeś zawału.” „Jakiego zawału?
Wcale nie miałem żadnego zawału. Doktor mówi, że mam zaburzenia elektrolitowe, prawdopodobnie na skutek złej diety. Do tego stres. No i mam też wrzody na żołądku i nadkwasotę. To prawdopodobnie na skutek nerwicy.” „Kurwicy to zaraz ja tu dostanę i wrzodów na mózgu. Jesteś tak ciężko chory i się jeszcze śmiejesz. Pamiętasz Kucharskiego? Też miał wrzody na żołądku i już będzie pięć lat jak ziemię gryzie.” „Waśka, teraz na wszystko są tabletki. Nawet na nerwicę, stres, chandrę, kurwicę.” Pokazał Waśce garść niewielkich różowych tabletek wyjętych z kieszeni szpitalnej piżamy. „Super lekarstwo.
Pomaga prawie na wszystko, nawet na ból zębów.” „Skąd to masz?” – zaniepokoił się Mundek. „Ćśś. Mój znajomy z sali numer 7 ma tego pod dostatkiem. Wziąłem 20 na kredyt. Wiedziałem, że przyjdziesz. Chcesz jedną?” „Wygłupiasz się. To może ci zaszkodzić. Lekarz o tym wie?” – zapytał ściszonym głosem Mundek. „Coś ty. Czasem mu nie mów.
Lekarze są bardzo konserwatywni i nie uznają niekonwencjonalnych metod leczenia. Ja po tych tabletkach czuję się rewelacyjnie.” „Oddaj mi je w tej chwili” – stanowczo, już nie szeptem zażądał Mundek, wyciągając w jego kierunku dłoń. „No co ty Waśka? Dałem za nie pięć dych. To znaczy jeszcze nie dałem, ale muszę oddać.” „Oddasz mi te tabletki albo idę powiedzieć wszystko lekarzowi. I o tym gościu z siódemki, który tym handluje, też wspomnę.” „Nie wygłupiaj się, Waśka. Bez nich... ” „Oddawaj albo idę do lekarza.” Mundek podniósł głos. „No już dobrze. Masz.” Waldek wysypał na dłoń Mundka 10 tabletek.
„I z drugiej kieszeni też” – nie ustępował Mundek. Waldek oddał Waście wszystkie tabletki i spojrzał na niego z miną dziecka, któremu ktoś właśnie zabrał lizaka. Niewzruszony Mundek zacisnął dłoń z tabletkami i wyszedł bez słowa z sali. Po chwili wrócił i wręczył Waldkowi niebieski banknot. „Idź, zwróć pieniądze temu gościowi i powiedz mu, że jak ci jeszcze raz sprzeda jakieś prochy, to będzie miał ze mną do czynienia.” „No już dobrze, Waśka. Dobrze, idę. A co z nimi zrobiłeś?” „Wywaliłem do kibla i spuściłem wodę. Jak już cię wyleczą i wyjdziesz do domu, to się porządnej gorzałki napijemy, a nie będziesz się truł jakimś świństwem.” Waldek wrócił ze spuszczoną głową do sali. Zaraz za nim weszła pielęgniarka. Pan Paciaja?
— spytała. Tak, to ja. — Uśmiech szybko wrócił na twarz Waldka. — Chciała mnie pani zaprosić na randkę. Nie zupełnie na randkę, panie Paciaja, ale pójdziemy razem na UKG. Uroczą kolację pod gwiazdami? — żartował sobie Waldek. Nie. Ultrasonokardiografię. Echo serca.
Chcemy znaleźć przyczynę pańskiej arytmii. Badanie jest nieinwazyjne i zupełnie bezbolesne. Proszę usiąść, zawiozę pana. — Wskazała wózek, który ze sobą przyprowadziła. Waldek zaczął protestować. Nie ma takiej potrzeby. Pójdę nogami. — stwierdził stanowczo. W końcu jednak dał się przekonać. Grzecznie usiadł na wózku i pojechał z pielęgniarką na badanie.
Mundek postanowił na niego poczekać. I tak nie miał nic do roboty. Co prawda nie cierpiał szpitali, choć nigdy w żadnym nie leżał. Ostatnio był w szpitalu odwiedzić ciotkę Danutę, która leżała tu ze skrętem kiszek. Następnego dnia dostał takie biegunki, że nawet myślał, że się tym skrętem od ciotki zaraził. Okazało się jednak, że był to tylko objaw stresu i biegunka ustąpiła po trzech dniach. Ale przez te trzy dni to miał dosłownie przesrane. Szpitali po prostu unikał. Ale to była zupełnie inna sprawa. Wala to przecież jego najlepszy kumpel i choćby miał srać przez tydzień, to musiał przecież go odwiedzić i się nim zaopiekować.
Gdy tylko Waldek wraz z pielęgniarką wyszli, a właściwie wyjechali z sali, do Mundka zwrócił się pacjent, który leżał na łóżku pod oknem i do tej pory nic się nie odzywał. Panie, ten pana kolega to jakiś jasnowidz czy coś? — spytał nieśmiało. A co? Co się stało? Panie, jak go tu przywieźli, to było nad ranem. Przyszedł doktor, co tu miał dyżur. Marnie wyglądał ten pański kolega i był bardzo słaby. A na tym łóżku pod drzwiami leżał taki Nowak, młody facet przyjęty z dusznością, ale nikt nie wiedział, co mu jest. Różne tu doktory u niego były.
Badali, dawali mu jakieś leki i obserwowali i nic. A ten pański kolega od razu, jak go zobaczył, a może dopiero jak mu podał rękę, tego dokładnie nie wiem. Coś wyczuł. Powiedział doktorowi, żeby go od razu zabrali na OIOM, bo chłopina się tu lada moment przekręci. Z początku to się ten doktor ośmiał, ale pański kolega powiedział mu coś na ucho i za moment wieźli już Nowaka na intensywną terapię. Okazało się, jak się później dowiedziałem, bo mam tam znajomą pielęgniarkę, że ten Nowak miał jakiś zator w płucu czy coś i jakby go nie wzięli na ten OIOM, to by się faktycznie przekręcił. A tak podali chłopu heparynę i jakieś inne leki. I chłopinase żyje i całkiem nieźle się czuje. Co on, panie? Jaki doktor jest?
Czy może energoterapeuta? Mundek wysłuchał z zaciekawieniem opowiadania i odparł: Nie. On normalny człowiek jest. Żaden tam doktor. Po prostu nieraz mu się co przyśni i tyle. Jak to przyśni? — dopytywał pacjent spod okna. No tak, jak każdemu. Panu się nigdy nic nie śni? No pewnie, że mi się śni.
Ale nie rozpoznaję u ludzi zatorów płucnych na podstawie uścisku dłoni. To pewnie przypadek. Taki zbieg okoliczności, jak to mówią. A jeśli można wiedzieć, panu co dolega? — Mundek niezręcznie usiłował zmienić temat. Do sali wjechał właśnie rozgadany Waldek wraz ze śmiejącą się do rozpuku pielęgniarką pchającą wózek, na którym siedział. No i po bólu! — oświadczył wszem i wobec Waldek. — Serce mam jak dzwon. Nie wiem tylko, dlaczego każą mi tu zostać, skoro jestem zdrowy.
Nie tak zupełnie — wtrąciła pielęgniarka. — Ma pan spory mętlik w organizmie, że tak powiem. Musi pan przyjmować leki, aż ustabilizują się wyniki z krwi. Elektrolity ma pan do niczego. Za mało wapnia, potasu, magnezu, sodu. Wszystkiego ma pan za mało. No tylko poczucia humoru to ma pan aż nadto. Ale na to to już nie ma lekarstwa. Korpulentna blondynka w białej spódniczce i błękitnym, dopasowanym wdzianku bez ostatniego guziczka przy kołnierzyku nachyliła się nad Waldkiem i podłączyła dręt z kroplówką z powrotem do wenflonu, który miał na lewym przedramieniu. Teraz niech pan sobie poleży, żeby zeszła kroplówka.
Potem przyjdę pobrać panu krew do badania. Waldek grzecznie wykonywał wszystkie polecenia pielęgniarki i wciąż zerkał na jej dekolt. Widocznie drażnił go ten brak guzika. A może zastanawiał się, czy tam kiedykolwiek był. Znaczy ten guzik. Wala, może ci coś przywieźć? No wiesz, maszynkę do golenia, szczoteczkę, ręcznik. Waśka, może tak, przywiózłbyś mi... Co takiego? No wiesz...
Nawet o tym nie myśl. Nie ma mowy. Jesteś chory i- Waśka, ja chciałem tylko słoik ogórków. Jedzenie tu jest takie mdłe. Różni się tylko kolorem, a za ogóreczkiem mi tęskno. I poczęstowałbym kolegów. Pacjent spod okna pokiwał głową z aprobatą. Nie ma sprawy Wala, jeśli tylko chcesz, to ci przywiozę całą beczkę. Nie przesadzaj, słoik wystarczy. Trochę jeszcze porozmawiali o wszystkim i o niczym, jak to starzy kumple.
I Mundek zaczął się zbierać. Muszę już lecieć. Jutro przyjadę z samego rana pierwszym PKS-em. Chyba że znowu nie przyjedzie. Nie musisz się spieszyć. Coś czuję, że mnie tak szybko nie wypiszą. Ale jest jeden plus tego, że tu trochę zostanę. Widzisz, przez ten czas ucichnie trochę sprawa z tym seryjnym i pismaki może dadzą mi spokój. Masz rację To daj klucz od chałupy i będę uciekał. Waldek wskazał Mundkowi szufladkę w przyłóżkowej szafce, skąd ten wyjął klucz.
Nowiutki gerdowski klucz do nowiutkiego zamka. Mundek odwiedzał Waldka codziennie przez siedem dni. W końcu nadszedł piątek, dzień, w którym Waldek miał zostać wypisany ze szpitala. Mundek z torbą pełną ciuchów zjawił się już o ósmej rano. Przywitał się z Waldkiem i innymi pacjentami z sali, z którymi zdążył się już zakolegować przez ten tydzień. „Jak tam, obiboku? Wychodzisz dzisiaj na wolność?” – zażartował. „Wszystko się okaże po wizycie.” „Jak to? To nie jest jeszcze pewne, że cię wypiszą?” „Niby tak, ale ostatnie słowo należy do lekarza.” W tym właśnie momencie lekarz wszedł na salę. „Dzień dobry panom” – przywitał się uprzejmie i od razu podszedł do Waldka.
„I co? Chciałoby się iść do domku, nie?” – poklepał Waldka po ramieniu. „A pewnie, panie doktorze, żeby się chciało.” „No to zobaczmy ostatnie wyniki.” Doktor zaczął wertować jakieś papiery w tekturowej teczce, którą trzymał w ręku. „No tak, wyniki krwi w normie” – mówił pod nosem jakby do siebie. – „Elektrolity już okej. Lemkocyty, erytrocyty, hematokryt, wskaźnik obniżony, hemoglobina trochę za niska. Oby w porządku. Myślę, panie Paciaja” – zwrócił się teraz bezpośrednio do Waldka – „że mogę pana wypisać, ale za dwa tygodnie pojawi się pan w przyszpitalnej przychodni na badania, okej?” „Okej, doktorze, ale martwię się trochę, jak pan sobie tu beze mnie poradzi.” „Ja też się trochę martwię, ale myślę, że dam sobie jakoś radę. A gdyby coś, to będę dzwonił, by się skonsultować” – oświadczył lekarz i wybuchł spontanicznym śmiechem. – „Proszę się pakować.
Sekretarka przygotowuje właśnie dla pana wypis. Jak skończę wizytę, to będę u siebie. Niech pan do mnie zajrzy po wypis i skierowanie na badania.” To mówiąc, podszedł do następnego pacjenta i zaczął z nim rozmowę. Waldek z Mundkiem wyszli na korytarz. „No Wala, ty to jesteś twarda sztuka. Wyślizgnąłeś się śmierci spod kosy.” „Jakiej śmierci? Waśka, co ty pieprzysz? Dali mi trochę witamin i pokrzyku.” „Gertruda mówi, że to wszystko przez to, że się źle odżywiasz. Teraz przez jakiś czas będziesz jadał u nas obiady. I nie próbuj odmawiać, bo się Gertruda wkurzy, a jak ona się wkurzy, to wiesz, co mnie czeka.
Więc lepiej się zgódź. Oczywiście do czasu, jak się nauczysz sam gotować. Gertruda zaoferowała, że cię nauczy. Nie możesz żyć tylko kanapkami i kiełbasą z grilla.” „Ale ja nawet nie mam garnków. Monika wszystkie zabrała, a jedyny rondelek spaliłem w zeszłym miesiącu.” „Już masz.” „Jak to, już mam?” „No normalnie. Zobaczysz, jak wrócimy do domu.” Po wizycie Waldek odwiedził jeszcze gabinet ordynatora i z wypisem i skierowaniem w ręku wraz z kumplem udali się na dworzec PKS. Podwórko Waldka wyglądało prawie tak samo, nie licząc nowego płotu od frontu. Mundek otworzył zamek kluczem i przepuścił Waldka przodem. W środku panował porządek, jakiego nie było tu od czasu, kiedy Monka się wyprowadziła. Przy piecu stała czteropalnikowa kuchenka gazowa, obok szafka z blatem roboczym.
Nad nią wisiała półka, na której stały jakieś słoiki i blaszane pudełka z przyprawami. W drugim rogu stała lodówka z zamrażarką. Waldek stał tuż za progiem z rozdziawioną gębą i nie mógł się zorientować, gdzie jest. „Co to ma znaczyć?” – wydukał. „No bo widzisz, Gertruda skrzyknęła kilka osób, jak cię nie było, żeby ci jakoś pomóc. No i urządziły ci taką prowizoryczną kuchnię, żebyś mógł sobie gotować. Szafki i kuchenka z butlą są od Nowickich. Niedawno zrobili sobie nową kuchnię. Garnki przyniosła Walendziakowa, a tę półkę to dostałem od Maśniakowej ze sklepu i te przyprawy też od niej” – tłumaczył Mundek. „A nie pomyślałeś, że ja może nie mam ochoty gotować?” „Pomyślałem, Wala, pomyślałem, ale Gertruda powiedziała, że gówno ją to obchodzi, co ja myślę i nie będzie ze mną dyskutować.
Zrobiły, jak chciały” – przyznał się Mundek. „A ta lodówka jest wielka jak krowa i w dodatku prawie nowa” – zauważył Waldek. „Lodówkę to przywiozła doktorowa. Jak się dowiedziała, że jesteś w szpitalu, to zaraz na drugi dzień kupiła sobie nową, a tą przywiozła samochodem doktora, bo do jej Peugeota się nie mieściła. A zajrzyj tylko do środka. Powiedziała, że będziesz się musiał teraz dobrze odżywiać i napchała ją po brzegi różnym żarciem, a w zamrażalniku to masz chyba pół świniaka. Tłumaczyła, że to w ramach podziękowania za poradę i lekarstwo dla doktora. Podobno już jest całkiem zdrowy. A tak przy okazji, to co mu było?” Waldek popatrzył na kumpla, potem jeszcze raz omiótł wzrokiem mieszkanie i znowu spojrzał na Mundka. „To tajemnica jasnowidzka” – odparł po namyśle.
„No już dobra, nie denerwuj się. Jak będziesz chciał, to pomogę ci to wszystko powynosić. A póki co, to i ja coś dołożyłem do tej lodóweczki.” Podszedł do lodówki, otworzył ją i z półki na drzwiach wyjął butelkę wyborowej. „Chłodniutka” – powiedział i pomachał butelką przed twarzą Waldka. Waldek wyjął z kredensu szklanki, a Mundek w tym czasie poszedł do spiżarki po ogórki. Usiedli przy stole i odkręcili słoik. W szklaneczce od Johny Walkera szronił już klarowny, dobrze schłodzony trunek. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Powiedział Waldek, chuchnął w rękaw i zakąsił ogórkiem. Jacek Flenschfresser - On drapie.
Szur, szur, szur. Obudziłem się słysząc, jak pies drapie do drzwi. Żona pewnie zapomniała wpuścić go do środka. Zasnęła jak zwykle przed telewizorem. Szur, szur, szur. Kundel nie da spać. Po ciężkim dniu chciałem odpocząć i zwlokłem się z łóżka, by go wpuścić do środka. Kapcie zgubiły się przy przeprowadzce i od tamtej pory śmigałem na bosaka po zimnych panelach i kafelkach. Można się przyzwyczaić. Sypialnia była po drugiej stronie domu, ale i tak nie zapalałem światła.
Szkoda wzroku. Zegar z mikrofali wskazywał 2:05. Przekręciłem gałkę od górnego zamka i uchyliłem drzwi. Chłód otulił moje łydki, aż włoski na nogach się zjeżyły. Pusto. „Pucek!” — krzyknąłem, lecz on nie przychodził. „Pucek, ty kundlu” — spróbowałem ostatni raz, zanim pozwolę mu nocować poza domem. „Pu...” Słowa mi ugrzęzły w gardle, gdyż przypomniał mi się mały, acz znaczący fakt. Pucek zdechł dwa tygodnie temu. Rano wstałem niewyspany, bo nie mogłem usnąć po tym incydencie z omamami.
Starzeję się czy co? Może zwariowałem na stare lata. Właśnie dlatego nikomu z familii o tym nie wspomniałem, bo dzieciaki bardzo powoli oswajały się ze stratą. Córka, chociaż skończyła już 10 lat, wciąż zasypia z płaczem. Natomiast o trzy lata starszy syn dosyć szybko wytłumaczył sobie, że psy żyją krócej od ludzi. Oczywiście nie przeszkadzało mu to wołać go, gdy się zapomniał. Dla mnie to też była strata, bo nawet polubiłem owo brzydactwo z rasowych rodziców. Zresztą to na mnie spadł ten cały cyrk z nocnymi wyjazdami do weterynarza. Wydałem tysiąc na diagnostykę, a ci nawet nie chcieli dać mu czegoś przeciwbólowego, by złagodzić dwudniową agonię. Zapach gorącego kakao wywabił z łóżek dzieciaki.
Żonę jak zwykle musiałem napoić gorącą, rozpuszczalną kawą. W zasadzie było to coś kawopodobnego, bo zapach też miało dziwny. Jakiś granulat z dodatkiem cykorii o niskiej zawartości kofeiny. Jak ona to może pić? Zabielam to czymś UHT podającym się za mleko. Dobrze, że przynajmniej nie odtłuszczonym, bo jeszcze byłaby chudsza niż patyk i wredniejsza niż zwykle. Ja też nie jestem lepszy, gdyż pijam gorzki wywar z pyłu herbacianego. Kiedyś piłem tylko Lipton, ale gdy syn wyczytał, że herbicydy są też w tej droższej marce, to przerzuciłem się na tanią minadkę. „Zaraz sobie palce odkroisz” — rzekła złośliwie mała ukochana. — „Co taki jesteś nieprzytomny?” Zdążyłem zatrzymać ostrze, gdy zaczęło wgryzać się w paznokieć.
A nic. Jakiś kot hałasował w nocy. Nie mogłem zasnąć. Darł mordę, że niosło po dzielnicy. Nigdy nie kłamałem mojej żonie, gdyż należałem do osób prawdomównych, a i ona wykazywała przenikliwość lepszą niż promienie rentgena. Mówiłem prawdę, no, półprawdę, gdyż Pucek z racji rozmiaru i wyglądu przypominał chudego, brzydkiego kota. Nawet córce, utalentowanej plastyczce, wciąż na obrazkach wychodził jak kotopies. „Rdolone sierściuchy” — przeklęła pod nosem Agata. — „Jakbym mogła, to wystrzelałabym każdego, który wejdzie na podwórko.” Uśmiechnąłem się, bo przypomniałem sobie, z jaką determinacją ganiała dildo kota paździerzakowej. Pchlarz kiedyś tak podrapał Pucka, że ten o mało co nie stracił oka.
Kocur zrobił mu na całym ciele rany, które nie chciały się zagoić. „Uspokój się, dzieci słyszą” — syknąłem. — „Bo ci Bozia język urdoli” — dodałem żartobliwie. „Sam się uspokój” — odbiła piłeczkę. — „Do tej pory nic nie zrobiłeś. Włażą i srają na moją działkę.” Nie chciałem drążyć tematu i podałem jej ukrojony chleb z żółtym serem, żeby się zamknęła. Może kiedyś się zadławi. Nie daj Boże, oczywiście. Spojrzała na mnie z wyrzutem i porwała kanapkę. Moją kromkę przełknąłem z trudem, popijając gorzką letnią lurą bez cytryny.
Ucałowałem jeszcze dzieciaki i bez słowa wyszedłem, bo autobus uciekał za 10 minut. W pracy koło południa przeanalizowałem całe nocne zdarzenie i obiecałem sobie, że przebadam uszy. Rozmyślania przerwała kierowniczka. Wtargnęła do mojego pokoju i rzuciła papierami na biurko. Wyzwała od najgorszych, że źle akapity stawiam, że połykam przecinki i wszystko co najgorsze. Popatrzyłem na grubą, sfrustrowaną babskę, której brak faceta i narastający alkoholizm szkodziły ponad miarę. Zresztą jej jak jej, ale ona i tak była przegrana. Najbardziej z tego powodu i tak cierpieli jej podwładni, na których to właśnie wyładowywała swoją złą energię. Przełknąłem ślinę, żeby nie powiedzieć jej czegoś w stylu: „Won, ty wredna świnio”. Uśmiechnąłem się na siłę i odrzekłem spokojnym, wyćwiczonym, obojętnym głosem: „Tak, pani kierownik, oczywiście poprawię.” Zamknęła się na chwilę i jeszcze dodała coś o moim długim stażu i że się nie staram.
W końcu wylazła. Przejrzałem jeszcze raz moje straszne dzieło. Rzeczywiście, trzy wyrównanie, akapit i brak dwóch przecinków. To doskonały powód, by zmieszać człowieka z błotem. Przekląłem pod nosem i rzuciłem plikiem w ścianę. Wyobraziłem sobie, że trafiłem w czyjś pusty, zapity łeb. Do pokoju wszedł współwięzień Alojzy Szewc. Sympatyczny człek, który myślał, że nikt w zakładzie pracy nie wie o jego romansie z Radkiem Pawlikowskim, głównym księgowym. Obaj mieli żony i dzieci, ale na szkoleniach i wyjazdach integracyjnych nie mogli się od siebie odkleić w znaczeniu przenośnym i dosłownym. „Znowu tu była?” Alojzy kopnął pomięty plik.
„Jak na nią patrzę, to nawet odechciewa mi się rzygać, a jak słyszę ją, to...” „Wiem, wiem, nie kończ.” Uniknąłem dywagacji nad referendarza. Mógł tak godzinami herdolić o swojej depresji spowodowanej niską płacą, brakiem snu, bo dzidziuś mu ząbkował. Podejrzewałem, że nie mógł już się doczekać kolejnej delegacji. Reszta dnia i wieczoru minęła znośnie i pełen dobrych myśli o 23:00 padłem na twarz. Szur, szur, szur. Obudziłem się. Wydawało mi się, że słyszę szuranie. Położyłem się na boku, by znów zasnąć, ale po paru chwilach znów dobiegło mnie drapanie do drzwi wejściowych. Trap, trap. No nie, bez jaj.
Złapałem za komórkę. Wyświetliła się 1:06. Po dwóch, może trzech minutach znów usłyszałem uporczywą próbę zniszczenia drzwi w celu wywarcia psychicznego przymusu na właścicielu. Poderwałem się i pobiegłem do drzwi. Przekręciłem zamek i otworzyłem z impetem. Lampa z fotokomórką rozświetliła ganek. Pustka. Nie było widać śladów na betonie, chociaż padał lekki deszcz. Jedynie mała grudka ziemi z ogródka leżała na gładkiej, oświetlonej powierzchni. To jakaś paranoja.
Przekląłem jeszcze kilka razy i wróciłem do łóżka. Znów nie mogłem zasnąć przez godzinę. Będę jutro znów nieprzytomny. Jej gorące wargi delikatnie, acz stanowczo zadały mi rozkosz, jakiej nie doświadczyłem wcześniej. Dała się poderwać w barze, gdzie siedziała samotnie, popijając drinka z parasolką. Wysoka, figura typu fit, muskularne nogi. Takie dziewczyny lubię najbardziej. Długie włosy, średnie piersi i zgrabny, jędrny tyłek. Musiała w młodości dużo grać w siatkówkę, gdyż łydki miała nieziemskie. Czasami lubiłem z nieznajomymi, ot tak, bez zobowiązań, umilić przerwę w rutynie.
Szczytowałem po dwakroć, a ona spiła każdą kropelkę bez narzekania i wymówek. Opadłem na poduszki i jeszcze z rozkoszy było mi tak dziwnie lekko. Spojrzała na mnie spod długich rzęs i oblizała wargi. „Harasho?” — rzekła moja nowo poznana poliglotka. Usiadła na mnie przodem, a zadarta czerwona kiecka odsłoniła śliczne koronkowe pończochy. Oparła się ręką o poręcz łóżka i jej piersi znalazły się jeszcze bliżej mojej twarzy. Złapałem za nie, a każda idealnie mieściła się w dłoni. Ścisnąłem, a ona wygięła się z rozkoszy. Jęknęła i zaczęła rozpinać dekolt. Trwało to nieskończenie długo, ale warto było czekać, bo pod koronkowym stanikiem kryły się piękne, kształtne, jakby prosto od chirurga perfekcyjne piersi ze sterczącymi sutkami.
Chwyciła wargami me usta i całowaliśmy się do utraty tchu. Prawą ręką złapałem ją znów za pośladek i zadarłem całkiem spódnicę. Wsadziłem palce w koronki i mogłem dotknąć jej atłasowej skóry. Nagle swawolnica złapała mnie za rękę i wyjęła ją z majtek. Troszkę mnie to zdziwiło, ale tylko troszkę. „Ty chociesz w żopu?” — zapytała w tym egzotycznym, puskinowskim języku. Cokolwiek to znaczyło. „Da” — odrzekłem, bo innego słowa nie znałem. „Parjatkie.” Chwyciła za stanik i założyła mi go na głowę, żeby zasłonić oczy. Zamarłem, czekając na jej ruch.
Przez koronki widziałem, jak ściąga czerwoną spódnicę. Została w pasie, pończochach i czarnych jedwabnych majteczkach. Zsunęła mi spodnie, a potem zdjęła majtki. Położyła mi dłoń na ustach. Ugryzłem delikatnie w paluszki, potem namiętnie je ssałem. Tą samą ręką zasłoniła mi oczy, bym na pewno nie podglądał. Drugą ręką zdjęła sobie majtki i złapała mnie za rękę, prowadząc do jaskini szczęścia. Już zbliżałem się do niej, gdy chwyciłem jakiś duży, ciepły, naprężony... „Hieronim!” Spojrzałem na żonę. Stała nade mną zdenerwowana.
„Czego się nie odzywasz, jak cię wołam?” „Daj spokój. Przerwałaś mi w najlepszym momencie.” Szybko zapisałem dorobek na dysku. „Pająk biegał po kuchni, o taki duży.” Żona spojrzała w ekran komputera. „A znowu w Mastertona od siedmiu boleści się bawisz. Weź ty polszczyzny się naucz.” Nie chciało mi się z nią gadać, bo jakby Einstein słuchał się swoich nauczycieli w dziedzinie fizyki, to byśmy byli dalej w cywilizacyjnej czarnej dupie. „Nie denerwuj się” – odrzekłem najdelikatniej, jak mogłem. – „Wiesz dobrze, że gorące chwile kupią każdy mój tekst.” Spojrzała na mnie drwiąco. „Płacą ci śmieszne grosze. I jeszcze ten pseudonim. Jak on leciał?
Hieronimus Skurvenson?” Przewróciła oczami. „Lepiej z dziećmi odrób lekcje, pozmywaj, poodkurzaj i wystaw śmiecie, bo jutro odbierają.” „A ty?” Wkurzyłem się nie na żarty. „Dzieci przywiozłam i obiad im odgrzałam. Teraz obejrzę serial Zmutowany anioł.” Odwróciła się na pięcie i wyszła. „O ty podła czarownico” – pomyślałem i usiadłem znów do tekstu. Zupełnie straciłem wątek i zapomniałem, jak miał zareagować inspektor Puchacz, gdy odkryje, że nowo poznana jest seryjnym mordercą o imieniu Andriej. Wena nie przyszła, więc przeczytałem dwie ostatnie linijki tekstu i wyłączyłem komputer. Do tego wszystkiego dochodziło jeszcze te cholerne drapiące bydle. Muszę się tego pozbyć, bo kolejnej nocy nie zdzierżę. Tym razem padnięty zasnąłem około 21:00.
Skończyło się tym, że jak po drugiej to coś mnie obudziło, to już do rana nie mogłem zmrużyć oka. Na przywitanie po pracy znów zdenerwowała mnie ukochana żona. Siedziała przy stole w kuchni. „Zobacz, jakiego cudnego psiunia znalazłam. Patrz jaki śliczny kundelek ze schroniska. Prawie york. Spójrz jaki podobny do Pucusia.” Pokazała mi ekran tabletu i ujrzałem pokrakę. Wybałuszone gały, przodogryz, wielkie uszyska. Całości brzydoty dopełniała typowa u mieszańców łaciata sierść. Popatrzyłem się na Agatę, potem na pokraka i znów na żonkę.
Skoro nie żartowała, to ja parsknąłem i odrzekłem, że to wcale nie jest śmieszne. Błyskawicznie złapała focha i wyrwała mi tablet z ręki. Odwróciła się i poszła do salonu oglądać kolejne reality show na TVN-ie w stylu To nie ja albo Kto jest matką mego dziecka. Po obiedzie próbowałem coś bezskutecznie napisać. Wkurzony łyknąłem garść ziołowych pigułek na sen. Szur, szur, szur. Ja pierdzielę. Do dupy te tabletki. Wygramoliłem się z łóżka. Podłoga była strasznie zimna i nie mogłem znaleźć papuci żony.
W pomieszczeniu panował straszny mrok. Latarnie nie świeciły tej nocy. Nie wymacałem pstryczka w przedpokoju ani w kuchni. Korytarz ciągnął się w nieskończoność. Trap, trap. O ty mały pokurczu. Tym razem cię dopadnę. Chciałem otworzyć górną zasuwę, a ta ani drgnęła. Po paru sekundach mocowania odkryłem, że jest otwarte. Złapałem za klamkę i naparłem na drzwi tak, żeby bydle zabić jednym uderzeniem.
O dziwo, musiałem użyć sporo siły, by je otworzyć, jakby ktoś się o nie opierał albo ważyły kilka ton. Jak zwykle przywitał mnie pusty ganek i przeraźliwe zimno. Latarnie nie świeciły, a i lampa nie zadziałała. Zza grubej warstwy chmur przyświecał chwilami księżyc w pełni. Był wielki, świecił na czerwono i miał jasną fakturę bez charakterystycznej facjaty. Kiedyś oglądałem zdjęcia drugiej strony, ale nic. Później się tym zajmę. Zauważyłem mokre ślady na betonie. Biegły od drzwi w stronę komórki na rowery. Wydłużyłem wzrok i zobaczyłem, że szopa ma uchylone wrota.
Usłyszałem szuranie ze środka. „No to po tobie” – pomyślałem. Strasznie opornie mi się szło po mokrej trawie. Lekkie drewniane drzwi też były cholernie ciężkie. Bydle siedzące w środku zaczęło warczeć. Złapałem za szpadel, ale i tu spotkała mnie niemiła niespodzianka. Gdy go wreszcie z trudem podniosłem, ujrzałem ciemny kształt za rowerami. Zacząłem się skradać w jego stronę, starając się go nie spłoszyć. Pies widocznie mnie zauważył, bo zaczął coraz głośniej warczeć. Zatrzymałem się w pół kroku.
Ciemny kształt zaczął rosnąć, aż zaczął mi sięgać do pasa. Było ciemno, a ja dalej nie wiedziałem, z jakim zwierzem mam do czynienia. Bulgot przerywany warczeniem ciągle narastał, więc postanowiłem nie czekać i wziąłem nogi za pas. Udało mi się wyjść z szopy dosyć szybko, ale drzwi nie dały się całkiem zamknąć na zasuwkę. Za plecami wściekły warkot przybrał na sile. Od domu dzieliło mnie jakieś 30 kroków, ale przeprawa przez trawnik wyglądała, jakbym ugrzązł w metrowej warstwie mułu. Usłyszałem, że drzwi od szopy się rozlatują. Do ganku miałem już niedaleko, a czułem, jak to coś się do mnie zbliża i dyszy do ucha. Nagle poczułem uderzenie w plecy, aż zabrakło mi tchu. Obudziłem się w łóżku.
Okazało się, że to ukochana tak się wierciła, że oberwałem kolanem w krzyż. Leżałem chwilę łapiąc oddech i próbowałem uspokoić myśli po tym realistycznym koszmarze. Wstałem, zrobiłem siku, napiłem się przegotowanej wody. Sprawdziłem, czy drzwi są zamknięte. Nawet wyjrzałem na zewnątrz. Nic. Pusto. Pogasiłem światła i przytuliłem się do tej jedynej. Zamknąłem oczy i poczułem, że tabletki niosą mnie w objęcia Morfeusza. Ostatnio wymyśliłem sobie, ot tak, żeńską wersję tego bożka.
Bo kto normalny chciałby skończyć w objęciach obleśnego starego Greka? Nie zdążyłem jeszcze zasnąć. „Szur, szur.” Znów upiór się dobijał. Słyszałaś szuranie? Miałem szansę podzielić się koszmarem. „Daj mi, do cholery, spać, bo jutro sam je będziesz odwoził do szkoły.” Wciąż jej ta sama idiotyczna śpiewka. „A idź w cholerę” – przekląłem pod nosem i już tym razem bez oporów dotarłem do wyjścia. Zapaliłem światło, przekręciłem górny zamek, drzwi, fotokomórkę, światło na ganku i nic. Zupełnie nic. Otworzyłem szerzej i też pustka.
Już zamykałem, gdy ujrzałem otwartą na oścież komórkę. Cholera! Włamanie. Szybko zarzuciłem kurtkę na plecy i włożyłem stare adidasy. Pewnym krokiem zbliżyłem się do miejsca zbrodni, lecz zamarłem, bo na trawie leżał szpadel ze złamanym trzonkiem. To nie był jakiś patyk od szczotki, ale porządny, oszlifowany, gruby kij. Nie podniosłem go, gdyż mogły być tam odciski palców złodzieja. Gdy stanąłem przed szopą, wrota spadły na mnie, bo jak się okazało, górne zawiasy były wyłamane. Drzwi uderzyły mnie boleśnie w głowę. Oparłem je o ścianę i rozmasowałem guza.
Kłódka była cała i wyglądało, jakby ktoś wyłamał drzwi od środka, bo gwoździe i zawiasy były wygięte na zewnątrz. Nagle zaszczekał pies, aż podskoczyłem ze strachu. Na szczęście odgłos dobiegał z daleka. Tak jak podejrzewałem, nic nie zginęło. Spojrzałem na półkę z gratami. Brakowało jednej piłki Pucka. Chociaż może mi się wydawało. Albo upadła, lub były tam zawsze cztery, a nie pięć. Może któreś z dzieciaków sobie wzięło. W każdym razie i tak poczułem niemiły dreszcz.
Oparłem drzwi o komórkę tak, żeby wyglądały, jakby były zamknięte i wróciłem do łóżka. Poleżałem chwilę, ale usłyszałem wołanie z sypialni najmłodszej. „Pucek, Pucek, chodź do mnie, Pucek” – wołała Magdusia przez sen. Biedactwo. Zapaliłem w kuchni światło, żeby światło wpadało do jej pokoju. Wszedłem. Siedziała na łóżku z otwartymi oczyma i powtarzała szeptem: „Pucek, Pucek.” Przytuliłem się do niej. „Cii, malutka. Już dobrze. Śpij.” Pogłaskałem po główce.
„Ale Pucek” – dodała jeszcze i położyła się na boku. Pocałowałem ją w czółko. „On był u mnie” – dodała cichutko albo się przesłyszałem. „Co Magdusiu?” – zaschło mi w gardle. – „Co powiedziałaś?” Nie odpowiedziała, bo spała w najlepsze. Tak to mnie zdenerwowało, że musiałem się uspokoić przed telewizorem. Wstawiłem wodę na herbatę. Z ostrymi chipsami rozsiadłem się na kanapie. Na kanale Minus TV leciał jakiś dziwny film, gdzie brutale bili kobietę w koronkach, a ona krzyczała wciąż: „Tak!” Wlepiłem gały w bujające się silikony. Obudził mnie skowyt żony.
„Zabić nas chciałeś. Puściłbyś nas z dymem.” Dzieci przerażone powyskakiwały z łóżek, a ona się darła i darła. O Jezu! Herbata! Zrozumiałem przyczynę zamieszania. Ja ci dam herbatę. Wszedłem szybko do kuchni. Zobaczyłem, że na rozgrzanym do czerwoności czajniku plastikowa rączka i trzymadełko do pokrywki zamieniły się w jeden placek. Termoodporne tworzywo zaczęło już powoli dymić. „Wyłącz gaz” – krzyknąłem do niej, bo stała bliżej źródła problemu.
„Pozabijać nas chcesz!” Lecz ona wolała drzeć się wniebogłosy, strasząc dzieci. Madzia się rozpłakała, a czajnik mocniej zaczął kopcić. „Ty wariatko” – pomyślałem i szybkim krokiem znalazłem się przy ognisku domowym. Wyłączyłem palnik, założyłem rękawice i widelcem przeniosłem spaleniznę do zlewu. Odkręciłem wodę. Pary i smrodu było co niemiara. Od jej krzyku i erdolenia jeszcze bardziej rozbolała mnie głowa. Tego poranka kawę i herbatę wypiłem dopiero w pracy. Szewc do 12:00 jak najęty gadał mi o nowych obligacjach. Nic z tego nie rozumiałem, ale z jego paplaniny wynikało, że zakupem tych papierów robił interes życia.
Pewno tak samo, gdy kiedyś stracił roczne oszczędności na parszywych akcjach jakiejś firmy komputerowej. W czasie jego wywodów obmyśliłem plan, żeby chociaż zobaczyć, tego drapichrusta. Ustawię kamerę wideo na ganku i zobaczę, co mnie nęka. Po powrocie do domu naładowałem akumulator, oczyściłem kartę i wyłączyłem zapętlenie. Gdy wszyscy zasnęli, ustawiłem na betonie kamerę. Włączyłem nagrywanie w podczerwieni i poszedłem spać. Obudziłem się, gdy świtało, a zegar wskazywał 4:13. Bez kapci, w piżamie poleciałem na plan filmowy. Drzwi wydawały się bardziej podrapane niż po śmierci Pucka. Ha!
Było i drapało. Zaraz to sobie obejrzę. Kamera leżała w starym bucie, tak jak zostawiłem. Gdy zobaczyłem, że kontrolka się nie świeci, ogarnęły mnie złe przeczucia. No i rzeczywiście, sprzęt nie dał się uruchomić. Pogrzechotałem kamerą i zabrzmiała jak rasowy marakas. Przynajmniej karta zachowała się cała i dała się wyjąć. Zjadłem śniadanie, chociaż po czwartej nie miałem za grosz apetytu. Do szóstej nie mogłem zasnąć. W pracy włożyłem kartę w komputer i puściłem film.
Uwieczniłem ganek, drzwi i swoją zarośniętą twarz mówiącą, że dorwę bydlaka. Długo na przeglądzie widać było same drzwi, a potem szum. Jak sprawdziłem, film trwał jakieś trzy godziny, mniej więcej do pierwszej w nocy. Potem się urwał. Może kumpel, informatyk z pracy, zdoła ją naprawić. Umówiłem się z nim koło dziesiątej w jego kanciapie. Ten pogrzechotał pudełkiem, zrobił wielkie oczy i kazał mi usiąść. Obejrzał z niedowierzaniem całe oryginalne plomby. Stwierdził, że obiektyw jest w doskonałym stanie, tak jak pudełko. Nówka.
W końcu kupiłem to coś w zeszłym roku za pięć stówek. Artur śmiesznym trójkątnym śrubokrętem odkręcił cztery śrubki i delikatnie otworzył wieczko. Na biurko wysypała się sieczka zrobiona z zawartości płyty głównej i innych pelechów. Kabelki były porwane w drobny mak. Akumulator zaś miał kilka dziurek z dwóch stron. Patrzyliśmy na to osłupiali przez dłuższą chwilę. Informatyk nie wytrzymał i parsknął śmiechem. „Dobre, dobre. Przedni żart. Nie wiem, jak ci się udało przykleić fabrycznie nowe plomby, ale rozbawiłem się.” Całkiem zgłupiałem i wydukałem: „Ale to nie ja.” „Ta, jasne.
Wiesz co? Nie mam czasu na pierdoły. Bierzesz to, czy mam wyrzucić? Teraz się spieszę. Dyrektor Pojtasik za pięć minut chce mnie widzieć. Pewno znów klawiaturę zalał kawą.” Bezceremonialnie złapał za kosz i zaczął zgarniać. „Wiesz co? Zostawię sobie.” „Jak chcesz.” Zdziwił się i pomógł wsypać farfocle do torebki. Wtedy pękłem. „Artur.” „No co tam?” Przełknąłem ślinę, bo nie wiedziałem od czego zacząć.
„Mam cholerny problem, a nie wiem z kim o tym pogadać. Ta kamera to tylko część kłopotów.” Artur się zdziwił i zatrzymał. „To nie miał być żart?” „Chodź ze mną na obiad, to ci sprawę wyłożę. Może coś pomożesz albo doradzisz. Jestem w czarnej dupie.” „Ja? Co ja mogę?” Po Arturze było widać, że jest zdumiony, bo nigdy nie chodziliśmy razem na obiady czy piwo. Zasadniczo też nie przyjaźniliśmy się. Ot, taki sympatyczny koleś z pracy. „Sprawa dziwna i mogę przysiąc, że to nie ja zniszczyłem kamerę.” „Skoro tak, to przyjdź do mnie o 13:30.” Stołówka zakładowa wystrojem przypominała jeszcze czasy PRL-u, ale za to ceny były przystępne. Za 15 złotych można było zjeść niegumowatego schabowego z frytkami i ogrzać żołądek jakąś zjadliwą, lurowatą zupą.
Artur na początku sobie żartował i kpił z mojej nielichej sytuacji. Nie dziwiłem się, bo pewno sam bym tak reagował. Uspokoił się dopiero przy zniszczonej bramie, a przy kamerze całkiem zamilkł i zaczął się drapać po swojej czuprynie. „Ile spałeś średnio przez te dwa tygodnie?” Zapytał, kończąc pomidorową. Dotarło do mnie, że jestem tak zmęczony, że nie zauważyłem skrajnego wyczerpania. „Nieprzerwanie?” „Aha.” Wbił zęby w mielonego. „Daj policzyć. Raz udało mi się pięć godzin, ale to po prochach. Średnio śpię cztery godziny.” „Tak więc są dwa wyjścia. A nie, przepraszam, trzy.
Zestresowany, niewyspany organizm zaczyna świrować i masz coraz większe omamy, pogłębiające się z dnia na dzień. Wynieś się z domu na jakiś czas i się wyśpij. Drugi wariant nie wyklucza, że masz do czynienia z wyjątkowo namolnym i mściwym upiorem. Musisz przebić jego serce osikowym kołkiem, łeb upitolić przy samej dupie, ścierwo spalić, resztki oblać święconą wodą. W horrorach pomagało. Trzeci jest taki, że ci odpierdoliło, a tu nic nie pomogę. Psychotropy, Prozac lub elektrowstrząsy. Zresztą nie wiem. Jestem tylko informatykiem z doktoratem z filozofii.” „No co ty, kiedy zrobiłeś?” „10 lat temu, ale nie chcę o tym mówić.” Splunął teatralnie przez lewe ramię. „To co radzisz, doktorku?” Ten przez sekundę spojrzał na mnie gniewnie, dając do zrozumienia, że to nie było śmieszne.
Potem się rozchmurzył, rozsiadł się i dokończył kompot. „Tak jak mówiłem, wyśpij się poza domem, bo inaczej oszalejesz. Potem anihiluj drania kołkiem i ogniem jak Stoker czy King radzą.” „To przecież na wampiry.” „Jeden wuj. Upiór to upiór. Nie będziesz chyba czekać, aż się przedrapie i zacznie chłeptać krew.” „Też prawda.” „Sorry, muszę lecieć. U dyrektora Dziekcia muszę postawić system. Daj znać jak postępy.” „Dzięki. Jasne.” Teraz mogłem wziąć się za zimne mięcho. Żułem żylaste żeberka i obmyślałem plan. Gdy skończyłem jeść, wiedziałem co robić.
Motel raczej nie wchodził w rachubę, bo moja luba by mi nie powiem co urwała, gdyby skądś się o tym dowiedziała, a ona zawsze dowiadywała się o moich tajemnicach. Odszukałem w mojej archaicznej Nokii numer do Jacka, kumpla ze starych lat. Poznaliśmy się jeszcze na studiach z geologii. Ja rzuciłem to szaleństwo po trzecim roku. On natomiast obzdurał sobie, że zrobi doktorat z derywatografii pstrych iłów pliocońskich z zapiecka dolnego. Przed otwarciem przewodu po nieudanym seminarium, gdzie zjechał go docent Rafał Skrobak za nieuwzględnienie poprawki na kolor pobieranego materiału, załamał się permanentnie. Po półrocznym pobycie w wyjątkowej klinice nie pozbierał się do teraz, chociaż minęło już 20 lat. Wciąż był na garnuszku u mamusi i nie był w stanie się przekonać do jakiejś sensownej roboty. W każdym razie był niezrównanym gawędziarzem i świetnym kompanem do picia. „Cześć stary koniu” — zagadałem, jak tylko odebrał telefon.
„No cześć” — odpowiedział. „Co nowego?” — zapytałem, nie spodziewając się sensownej odpowiedzi. „No nic”. W eterze zapanowała cisza, bo kolega wciąż miał w zwyczaju zachowywać się jak warzywo. Żył przeszłością i rzeczywistością z pogranicza fantasy. Czasami łapał idiotyczne fuchy, ale nawet nie szukał normalnej roboty. Chyba bał się, że zacznie rzucać w ludzi przedmiotami, krzyczeć i robić cyrk, jak to na studiach bywało, gdy się napił. Jak to mi kiedyś przy piwie powiedział, że jest świadomym swych ograniczeń wariatem. „Słuchaj, mam pytanie. Czy masz dzisiaj wolną chatę?” Podejrzewałem, że jego szacowna matka pojechała do swej siostry do Wasilkowa.
„Bo z tego co pamiętam miałeś niedawno imieniny, a ja właśnie mam dobrego whiskacza na tą okazję.” „Ty to masz nosa. Matka od ciotki wróci dopiero za tydzień. Wpadaj, zaraz skoczę po zagrychę, bo w lodówce jest tylko żółty ser, margaryna i światło.” Teraz krótki telefon do ukochanej. „Kotku, ty moja najukochańsza z żon.” „Co narozrabiałeś?” — ucięła szybko. „Jacek dzwonił dzisiaj do mnie.” „On do ciebie? To dziwne. Czego chciał?” „Próbuje CV napisać i mu słabo idzie.” „No dobrze, tylko się za mocno nie schlej. Jutro wieczorem przychodzą do nas rodzice i chciałabym mieć z ciebie pożytek. Wróć przed południem.” „Tylko jedno CV rozwalimy. Obiecuję” — postanowiłem kończyć.
„Pozdrów go ode mnie. Całuski, pa.” Uff. Póki co wszystko szło jak po maśle. Pozostawało jedynie kupić flaszkę. Zjawiłem się równo o 18:00. Przywitał mnie w rozciągniętym podkoszulku i starych dresach z czterema lampasami. Założyłbym się z każdym o stówę, że miał je na sobie 20 lat wcześniej na kursie studenckim w Górach Świętokrzyskich. Wyjęty z siatki litrowy Jaś Wędrowniczek ucieszył facjatę starego pijusa. Dwa litry coli dopełniło jego imieninowe szczęście. O 21:00 miałem już dosyć wspominania koleżanek, których nie przelecieliśmy oraz kolesiów, którym nie warto było nawet nogi podać.
Przez pół godziny wsłuchiwałem się w jego dywagacje na temat konieczności poprawy tolkienowskiego słownika polsko-elfickiego oraz plucie na Sapkowskiego, że całkiem wypaczył sindaryjski dialekt. Omawiane tematy były te same co rok temu i jeszcze wcześniej, przed i po jego załamaniu nerwowym. Dla niego czas się zatrzymał i kolega nie pojmował, że istnieją takie tematy jak praca, dzieci, kredyt, denerwująca żona, gderliwa szefowa, brak szans na awans, zdechły demoniczny kundel. Jak ja mu zazdrościłem. Miał ciszę, spokój. Matka łożyła na jedzenie i mieszkanie. Dostawał od niej jakieś kieszonkowe, a jak chciał kupić sobie jakieś części do komputera, wtedy tydzień zamiatał ulice. Szczęśliwy człowiek. Dodatkowo, jak jego matce przyjdzie kiedyś przejść do krainy wiecznego księgowania, wtedy on wynajmie lokal na Wawie, a sam wyniesie się do pokoiku w domu w Wasilkowie. Taki farciarz z niego.
Znużenie sięgnęło u mnie zenitu i wypiłem duszkiem pół szklanki trunku bez popitki. Gdy Jack coś paplał o potędze nieświadomości i o światach równoległo-prostopadłych, ja rozsiadłem się wygodnie na amerykance. Podparłem głowę o poduszkę. Przymknąłem oczy na chwilę. Obudziło mnie „łup, łup, łup”. O w mordę! Pucek i tu po mnie przyszedł — pomyślałem i otworzyłem oczy. Na szczęście moim oczom ukazała się chuda, owłosiona, blada Jackowa dupa. Opadała raz po raz na sąsiednim łóżku. O kurwa — pomyślałem i ją zobaczyłem.
Dzięki Bogu i oszczędności kolegi panował półmrok i tak bardzo się nie przestraszyłem jej wyglądem. Leżała pod Jackiem i udawała, że jęczy. Miała przymknięte oczy i mnie nie zauważyła. Żeby im nie przeszkadzać złapałem za poduszkę i cichcem wyszedłem z jego pokoju. Zdążyłem jeszcze odsunąć stolik, żeby nie walili o niego. Zrobiłem sobie herbatę, przegryzłem kanapkę z pasztetem i pomidorem. Wlazłem do sypialni jego matki, przykryłem się narzutą i przez chwilę pogapiłem się bezmyślnie w telewizor. Nic w nim nie było, więc szybko zasnąłem. Słońce przywitało mnie koło dziewiątej. Nie miałem bólu głowy.
Szybko wstałem, zrobiłem parę pompek i przysiadów. Gdy wychodziłem z łazienki, wypełzła z pokoju ona. Poczułem się tak samo jak ofiary z filmu Ring, kiedy to z ekranu telewizora wyczłapuje na czworaka Samara czy Sadako. Zamiast czarnych, długich włosów tu widziałem rude, krótkie, a w każdym uchu po pięć kolczyków. Zmarszczki wszędzie. Szminka jak u Jokera. Połamane paznokcie. Obwisłe, wysuszone cycki. Fu! Szukała na podłodze szaro-żółtego stanika.
Gacie miała jeszcze opuszczone i wiszące między dwoma chudymi gicołami z dziurawymi pończochami. Szarą, poplamioną spódnicę miała zadartą aż po pępek. Gdy dostrzegłem jej siwe futro, to resztki alkoholu podeszły mi pod gardło. Bałem się ruszyć, gdy na moich oczach doprowadzała się do użyteczności. Zamarłem, gdy przekrwionymi, wodnistymi oczami mnie dostrzegła. Złapała za butelkę z resztą coli, wypiła i beknęła donośnie, a potem rzekła dyszkantem, gdy próbowała zapalić sobie papierosa: „150 się należy. Słucham?”. Nie mogłem uwierzyć, że ten gnojek jej nie zapłacił, chociaż po paru sekundach dotarło do mnie, że on jest zdolny do wszystkiego. Kobieta pracująca na początku się speszyła, ale za chwilę powtórzyła żądania. „Kakao było?
Było. Lodzik był? Był. Cała noc ruchania ekstra. Taniej nie zejdę. Jak się nie podoba, to zaraz dzwonię Poetka, a ten wam zrobi z dupy jesień średniowiecza czy rokoko. Jebnie cię w oko. Hehehehe” – podparła się pod boki, rechocząc. Smród jej petów zaczął mnie dławić. „O, murwa.
Poetka” – pomyślałem przerażony i szybko wyjąłem portfel. Odliczyłem trzy kazimierze i wręczyłem jej wyciągniętą ręką tak, żeby broń Boże nie zbliżyła się do mnie. Na widok pełnego portfela oczy jej zabłysły i puściła zalotnie oko. „Ryki-tyki-tak. Jeśli masz ochotę, daj mi tylko znak”. Potem obciągnęła bluzkę i stanik tak, że zwisy prawie jej górą nie wypadły. Usta wydęła, jak to robią nastolatki na zdjęciach na portalach internetowych. Podszedłem szybko do drzwi i je otworzyłem na oścież. „Wypindolaj” – powiedziałem spokojnie i grzecznie, tak, żeby zrozumiała. – „W podskokach, proszę”.
Ta chwilę postała, mając nadzieję, że zmienię zdanie. Potem narzuciła na plecy jakieś wypłowiałe futerko i wyszła, drobiąc jak upadła modelka. Szybko zamknąłem na łańcuch i dwa zamki. O, urwa. Usiadłem ciężko na fotelu, oglądając wiadomości o mocno sfrustrowanych ciężarówkach jeżdżących po chodnikach. Dokończyłem zimną herbatę, zrobiłem sobie lekką jajówę i po pół godzinie wyszedłem. Dotarłem w południe, rześki i wypoczęty. Na szczęście żona z dzieciakami pojechała do swoich rodziców po zastawę na przyjęcie. Obłożyłem się wszelkim srebrem, jakie mieliśmy w domu. W końcu nie darmo Artur mówił o wampirach.
Nie chcę być jak ten mądry Polak po szkodzie. Buteleczkę wody święconej zgarnąłem z szafki z dewocjonaliami. Stała koło krucyfiksu. Gdy wychodziłem na dwór, wróciłem się i zabrałem krzyżyk ze sobą. Wsadziłem go do kieszonki na piersi. Pomyślałem też, że kołek leszczynowy będzie równie dobry jak i osikowy. Wystrugałem sobie ze trzy. Sam raz na podgniłą, piekielną psinę. Za domem między krzakami agrestu leżał kawałek szarego marmuru z napisem: „Tu leży Pucek. Pies przyjaciel 2010-2017”.
Żona się uparła na tą bzdurę i sama zamówiła napisy na kamieniu, który od dawna walał się po podwórku. Zabawne, ileż to razy Pucek musiał wcześniej zadrzeć na niego nogę i oddać mocz. Założyłem gumowane rękawice i przeniosłem go obok. Po paru ruchach szpadlem odsłoniłem pudełko po butach. Przeżegnałem się i je otworzyłem. Zamarłem przerażony, gdyż koło truchła leżała piłeczka tenisowa. Nie przypominam sobie, żebym tam ją wsadzał w czasie pochówku. Z trudem łapałem powietrze przez ściśniętą krtań. Czyżby upiorne bydle włamało się do szopy i sobie wzięło jedną? Uspokoiłem oddech.
Może w ostatniej chwili, kiedy przynosiłem nagrobek, Krzyś ją wrzucił. Nawet jeśli to upiór, to właśnie po to tu jestem, żeby temu zaradzić. Spojrzałem pobieżnie na zwłoki. Futro nieprędko się rozłoży. Na widok paru wijących robali zrobiło mi się niedobrze. Na szczęście miałem pusty żołądek. Z ciekawości spojrzałem na łapki i miał je troszkę brudne, więc dobrze, że zrobię to, co zrobię. Przeżegnałem się ponownie, co było zasadniczo niesamowite jak na niepraktykującego katolika. Szybkim ruchem szpadla obciąłem mu łeb. Poszło łatwiej, niż się spodziewałem.
Żadnego zaklinowania, żadnej reakcji obronnej potwora. Po prostu nic. Łepetynę przeturlałem w okolice ogona. Dla pewności rozdzieliłem korpus na dwie części. Teraz będą mnie straszyć dwa bydlaki, a czaszka będzie lewitować. O czym ja myślę? Czyżby whisky jeszcze nie wyparowała? Cholera, jakiś robal przykleił się do szpadla. Z obrzydzeniem wytarłem o trawę. Oblałem ścierwo rozpuszczalnikiem butylowym i od jednej zapałki odpaliłem też sobie papierosa.
Przy drugim fajku dalej walił gęsty dym. „Dzień dobry, sąsiedzie, co tam palicie?” Z zadumy wyrwała mnie wścibska sąsiadka Leokadia Paździerzakowa. „A, papierosa” odpowiedziałem na odczepnego. „Kłęby śmierdzące lecą. – podniosła głos. – Po straż miejską zadzwonię.” „Przecież nie leci w pani stronę.” „Co mi tam pan pierdoli? Smród taki, że dusi.” Jeszcze sekundę, a sąsiadka zadławiłaby się własną żółcią i jadem. „Już, już daj pani spokój, gaszę już” ryknąłem, bo puściły mnie nerwy. Złapałem za łopatę i przysypałem piaskiem. Zgasiłem za pierwszym zamachem, ale dalej się dymiło.
Nadpalony pucek wyglądał jeszcze gorzej niż poprzednio. „A co pan tam palił?” Upierdliwość jej nie miała końca. „Śmierdziało prawie jak w 44., kiedy nas do Pruszkowa prowadzili.” „Jak w zimę palicie byle czym, aż w oczy szczypie to jest okej, a teraz pary gałganów nie mogę spalić” dodałem pod nosem tak, żeby usłyszała. Odwróciłem się plecami do niej, zasłaniając pogorzelisko. Pierwszy kołek wcisnąłem w oczodu, drugi w żebra, aż żebra strzeliły. Ostatni zbiłem w miednicę. Sąsiadka odpuściła i poszła do swego domu, by wieść dalej bezsensowną egzystencję. Upierdliwy i złośliwy babiszon, zaraza ludzkości. Potem, zgodnie z zaleceniami wielkich pisarzy, woda święcona. Wylałem całą buteleczkę.
Żadnego skwierczenia ani ognia piekielnego. Wstałem, przeżegnałem się i zmówiłem: „Racz im dać, Panie.” Kiedy już chciałem przesunąć płytę na miejsce, ujrzałem piłeczkę. Znów złapałem za łopatę, by odrzucić ziemię. Wtedy mnie olśniło, że bydle może wychodzić po pozostałe. Pobiegłem do szopy, złapałem resztę i wrzuciłem je na trupka. Gdy skończyłem, miałem już dosyć tego dnia, chociaż dochodziła dopiero 13:00. Schowałem narzędzia, zdjąłem rękawice i zapaliłem papierosa. Wreszcie wolny, bez piekielnego bydlaka. Nie zdążyłem wypalić połowy, gdy przyjechała rodzinka. Otworzyłem im bramę.
„Tatusiu.” Pierwsza z samochodu wybiegła córka. „Tato, zobacz co mamy” dodał radośnie syn. Ich nadmierna euforia wywołała u mnie złe przeczucia. Zaciągnąłem się mocno papierosem, jakby to miał być mój ostatni. Zamknąłem bramę. Ukochana wyszła z samochodu. Była dumna i blada. Trzymała w rękach szarobrązowe coś. Przełknąłem ślinę, bo ujrzałem pokraka. Tego samego co ze zdjęcia na tablecie.
„Za jakie grzechy?” rzekłem sam do siebie i spojrzałem na Agatę. Miałem ochotę złapać kundla za ogon i zatłuc ją na amen za to, że nie zapytała mnie o zdanie. „Puszek, Puszek!” Dzieciaki piszczały i skakały przy kundelku stawiającym pierwsze kroki po podwórku. Dopadła mnie córka i zaczęła szarpać za nogawkę. „Tatusiu, czy może być Puszek?” szczebiotała cała w skowronkach. Dobrze, że chociaż ona się zapytała. „Zobacz, jaki słodki. Jak cukierek.” Uśmiechnąłem się najsłodziej, jak potrafiłem, żeby nie rzucać urwy. „Ze schroniska w Celestynowie wzięliśmy” dodał Krzysio. „Ale mi niespodziankę zrobiliście.” Pies się zgarbił i zrobił kupę na świeżo skoszoną trawę.
„Rzeczywiście jest słodki jak cukierek” dodałem. „Niech będzie Puszek.” „Hura!” krzyknęła rebjata. „Puszek postawił kloca, postawił kloca.” Krzyczały i skakały dookoła. „Posprzątaj” ukochana rzuciła krótko. Podszedłem do niej bliżej i wycedziłem między zębami: „Twój kundel, twoje gówno.” Ta się cofnęła i wykrzywiła. „Ale śmierdzisz wódą.” Przemilczałem kpinę, bo wódki w ustach nie miałem od ponad pół roku. „Prosiłem, żebyś nie palił” dodała najmądrzejsza. „Co u Jacka? Ma już dziewczynę?” Uniosłem brew i dotarło do mnie, że ten nieudacznik, dziwak i dziwkarz ma bardziej udane życie seksualne ode mnie. „Raczej się na to nie zanosi.” Powiedziałem to, co chciała usłyszeć.
Puszek tymczasem przy asyście dzieci obsikiwał każdy zakątek działki, łącznie z pamiątkowym marmurem. „Brzydszego nie mogłeś? Malkontent” odpowiedziała prawie inteligentnie i poszła do domu. Odwróciłem się na pięcie i wdepnąłem centralnie w świeże gówno. Zachciało mi się wyć. Tak jak się spodziewałem, moje egzorcyzmy nic nie dały. Nowe, jeszcze głupsze bydle nawet się nie budziło, gdy jego poprzednik dobijał się do domu. W nocy po drapaniu szedłem prawie lunatykując do drzwi. Otwierałem je, patrzyłem na ganek, zamykałem i szedłem spać. Większości nocnych pobudek nie pamiętałem, a część zarejestrowałem jako sen.
Tak funkcjonowałem ponad dwa tygodnie, przysypiając w pracy i popołudniami. Śpiąc w weekendy nie mogłem mieć pretensji do dzieci, że jak się bawią z Pokrakiem, to ten ciągle szczeka, szczeka i szczeka. Oszaleć można. Nawet za bardzo się nie zirytowałem, gdy wieczorem, gdy oglądałem rządówkę, ten przylazł i zaczął jeścić mi na nodze. Bez słowa i ostrzeżenia machnąłem gwałtownie w stronę ściany. Niewyżyty poszybował lotem koszącym i walnął głucho w mur. Potem bezwładnie pacnął na kafelki. Nawet się przestraszyłem, że zabiłem bydle w tak głupi sposób. Usłyszałem żonę zbliżającą się do salonu, a ten dalej leżał jak nieżywy. Na moje szczęście Pokrak poderwał się i wybiegł na podwórko, zataczając się.
Co on tak krzywo biegł? A bo ja wiem? Żeby się nie roześmiać, z udawanym zaciekawieniem wpatrywałem się w informacje dotyczące nowego programu „Rodzina na cudzym”, który to zakładał szczególną ochronę życia niepoczętego. Kupiłaś Pokraka, to masz. W rewanżu zalała mnie bełkotem i pretensjami, że za mało zarabiam i nic z tym nie robię. A potem przełączyła na telewizję niemiecką, w skrócie NTV i z uśmiechem wpatrywała się w gadające głowy. Cholera, to musi być jakiś koszmar senny. Walę go kijem, a jemu nic się nie dzieje. Trzonek od szpadla jest gruby, a jemu nic. Szczerzy kły, szczeka, ujada i chwyta za nogawki.
Kundel zaorał cały ogródek, wykopał na środku wielką dziurę z dziesięć metrów i dalej przebiera łapkami. Nagle coś chwyciło mnie za bark i wytrąciło kij. „Wstawaj i poszukaj go.” Żona, budząc mnie, ciągnęła za piżamę. „A co? Nie ma go?” — odpowiedziałem, gdy uświadomiłem sobie, że to był tylko głupi sen. „Tak mi mówiłeś godzinę temu, jak go poszedłeś szukać.” Że co? Nie pamiętałem tego faktu. Spojrzałem na zegarek. Było koło pierwszej. „Sama go nie będę po nocy w ogrodzie szukać.” Małżonka nie odpuszczała.
„Już, już.” Noc była chłodna, więc po wyjściu z łóżka założyłem kurtkę. Na prawą nogę rozorukanego adidasa, a na lewą z braku tego pierwszego — sandał. Wziąłem latarkę. Może wlazł do samochodu i nie może teraz wyjść. Wiał silny wiatr. Co chwilę zacinało deszczem. „Pucek, pucek.” Ugryzłem się w język, bo lepiej nie wzywać upiora po północy. Poświeciłem w stronę krzaku agrestu i ujrzałem wybałuszone gały Puszka. „Tu jesteś.” — cmoknąłem. — „Do nogi, bydlaku.” Ten jednak nie zareagował i patrzył się na mnie z wyrzutem.
Pierdzielony, niewdzięczny, skądiony yorkshire terrier. Może się, kuźwa, zaplątał w kolce i biedactwo nie może wyjść. Nadepnąłem na coś mokrego i śliskiego. O mało co nie wywinąłem orła. Kopnąłem worek, który okazał się jakimś kudłatym ścierwem. Dostrzegłem wypływające jelita. Oż ty mordo! Chciałem pochwalić kundla, że mimo małego rozmiaru i braku rozumu ma niesamowity instynkt łowiecki. Powiał silniejszy wiatr i z krzaka na ziemię spadła głowa Puszka. Przekleństwo zamarło mi w gardle.
Co za potwór mógł tak zmasakrować Pokraka? Co ja powiem żonie? Jak wytłumaczę dzieciakom, że straciłem drugiego psa w ciągu dwóch miesięcy? Następnego nagrobka nie przeżyję. Może uciekł? Tak. To jedyne sensowne wyjście. Znalazł dziurę w płocie i uciekł. Zakopać? Nie.
Znów będzie przełaził i straszył. Spalić? Nie ma gdzie. Poza tym mokro. Na szczęście jutro odbierają zmieszane i biodegradowalne. To jedyne wyjście. W szopie znalazłem jedynie pusty zielony worek na szkło. Gdy wrzucałem urwane kończyny, to zwymiotowałem do worka. Potem z pustym żołądkiem łatwiej mi było zebrać porozrzucane wnętrzności. Czterokilowy worek z Puszkiem wrzuciłem do zmieszanych i przykryłem śmieciami z całego tygodnia.
Może śmieciarze nie będą sprawdzać, czy dobrze segregujemy śmieci. Wziąłem wąż ogrodowy i obficie polałem miejsce zbrodni. Buty też opłukałem. Co za psychopatyczna bestia go zabiła z takim okrucieństwem. Może biedny nie cierpiał, jak od razu stracił głowę. W gorączce sprzątania zapomniałem, że nie mogłem znaleźć jego ogona. Chciałem wyjąć z kieszeni spodni latarkę, a wyjąłem kudłate coś. Z obrzydzeniem odrzuciłem to na ziemię. Czy byłem aż tak nieprzytomny, że tak się zapomniałem? Przecież latarkę trzymałem cały czas przy sobie.
Następnego ranka oznajmiliśmy dzieciakom, że Puszek uciekł i w nocy go szukałem, ale mi się nie udało. Oczywiście żona stwierdziła, że to moja wina, że uciekł, więc wziąłem urlop na żądanie i z dzieciakami na rowerach zwiedzałem okolicę. O 8:30 razem ze śmieciarzami Puszek na zawsze opuścił naszą dzielnicę. Dzieci zaś desperacko wołały, aż mi się serce łamało, że przeżywają kolejną traumę. Może jakiś dziki ryś albo alochtoniczna puma go rozdarła na strzępy. Wściekły wilczur przeskoczył ogrodzenie albo morderczy jenot się podkopał. Trzeba będzie poczytać w necie o grasujących ostatnio ksenodrapieżnikach. Po południu zaliczyliśmy tą samą trasę, rozklejając plakaty. Przy kolacji, gdy żona przy stole prowadziła monolog odnośnie przyszłorocznej pierwszej komunii Krzysia, olśniło mnie, gdy stwierdziła, że będę musiał się wyspowiadać. Może rzeczywiście tędy idzie droga do wolności sumienia.
Może jak dostanę rozgrzeszenie, to zjawa sobie odpuści i mi wybaczy. Pod pretekstem zakupów wyrwałem się późnym popołudniem na mszę o 18.00. W konfesjonale siedział młody wikariusz. Formułka z trudem wyszła mi z gardła, ale potem jakoś się rozkręciłem. Opowiedziałem, jak to nie trafiłem do kosza siatką z kośćmi i odpadami po kurczaku, że z lenistwa nie posprzątałem rozdartej torby. Potem głupi pies zjadł to wszystko, a krawędzie pustych gnatów poharatały mu trzewia. Potem wykrwawił się na amen. O sprzątnięciu ścierwa po kraka i okłamaniu rodziny nie wspomniałem, bo przecież w tym nie było nic złego. Ksiądz przemyślał chwilę. Rzekł coś, że zwierzęta też są istotami boskimi i trzeba dbać o nie jak o ludzi.
Prawie wyszedłem z konfesjonału, słysząc takie farmazony. Kazał mi odmówić litanię do Najświętszego Serca Maryi i trzy zdrowaśki. Odpukał. I z Bogiem. Jak ksiądz nakazał, po trzykroć odmówiłem litanii i zdrowaśkom i połknąłem opłatek rozdawany przez księdza pod koniec mszy. Alleluja! Jestem święty. Chciało mi się krzyczeć z radości. Pełen dobrych myśli wróciłem do domu. Przed snem dotarło do mnie, że odmówienie nie polega na wyrzucenie z siebie „nie, dziękuję, odmawiam”.
Więc przez pół godziny szukałem starej książeczki do nabożeństwa. W którymś momencie zrozumiałem, na czym polega moc pokutnicza litanii. Może dlatego, że były takie długie i bezsensowne, stanowiły doskonałą karę. W nocy z przykrością stwierdziłem, że drapanie znów mnie obudziło. Wstałem jak automat, otworzyłem drzwi. Pusto. Poszedłem spać. Przez parę nocy zdawało mi się, że nie drapał w nocy, ale rano stwierdzałem, że drzwi są otwarte lub buty poprzestawiane. Może i dobrze, że nie pamiętam. Dzięki temu czułem się w miarę wyspany, nie licząc uporczywego bólu głowy.
Siedziałem w robocie od godziny nad aktualizacją kart ryzyka rezydualnego i nie mogłem się skupić. Obraz się zamazywał i wirował. Zamknąłem oczy i przycisnąłem ręce do skroni. Może pomoże. Lecz nic z tego. Nad prawym okiem migrena pulsowała ze zmienną amplitudą. Musiałem łyknąć aspirynę i od razu zrobiło się lepiej, nie licząc krwotoku z nosa. Zadzwonił telefon z wewnętrznej linii. „Kalinowski. Słucham.” „Tu minister” – usłyszałem czyjś skądś znajomy, wściekły głos.
– „Już od godziny czekam na notatkę.” „No cześć, Łosiu” – odpowiedziałem i zasiurbałem słuchawkę herbatą. – „Możesz mnie cmoknąć w trąbkę.” „No cześć. Skąd wiedziałeś?” Artur miał zabójcze poczucie humoru. „Mam nowy aparat i wyświetlają się numery.” „Hehe, i co? Nadaje się jak każdy nieudacznik” – rzekłem z przekąsem do zielonego ścierwa u żłobu. – „Nie chwaliłeś się, jak się udało, bo mnie strasznie sprawa zaintrygowała. Mam dla ciebie jeszcze kilka pomysłów.” „Średnio.” Ale w tym momencie zadzwoniła komórka od żony. „Wiesz co? Przyjdę do ciebie za kwadrans, to opowiem.” „Spoko, mam wolne do 12.00. Wpadnij, zrobię kawę.” Równiutko za 15 minut zapukałem do jego pokoju na siódmym piętrze.
Ciemny korytarz świecił pustkami jak w horrorze. „Wejść” – usłyszałem ze środka. Uściskaliśmy sobie ręce i wskazał wolne krzesło przy biurku. „Słabo wyglądasz. Częstuj się. Z cukrem i mlekiem?” Nawet nie zdążyłem złapać za filiżankę, gdy zadzwonił mu telefon. „Przepraszam, z pierwszego piętra” – i odebrał go. – „Tak, panie ministrze?” Przewrócił oczami. – „Myszka wpadła do herbaty? Już nie świeci?
Pani Joli nie ma? Tak bywa. Zaraz przyniosę nową. Tak, będzie świecić. Tak, też na czerwono.” Zaczął robić do mnie głupie miny i wsadzać sobie palec do gardła, udając, że chce mu się wymiotować na rozmówcę. – „Na zielono? Nie, panie ministrze, nie ma takich dostępnych na rynku. Tak, jestem pewien, że nie ma myszek świecących na zielono. Tak, to bardzo dobry pomysł. Zamówię zielone z wygrawerowaną koniczyną.
Zaraz przyjdę. Tak, na jednej nodze. Poczekaj minutkę. Rozgość się.” Złapał za pudełko z myszką i wybiegł. Wziąłem filiżankę i podszedłem do okna, które wychodziło na betonowy dziedziniec. Chociaż było lekko uchylone, to jednak było czuć zimny, nieprzyjemny wiatr. Łyknąłem wrzątek i usiadłem przy laptopie kolegi. Wpatrzyłem się w jego wygaszacz. Generował śmieszne, wirujące parasolki. „Śmieszne, wirujące para...” Ocknąłem się z zadumy.
Laptop był zamknięty, a okno otwarte na oścież. Zmarzłem, kuźwa, i na dodatek rozbolała mnie szczęka. Kawa Artura była rozlana na całym blacie, a moja dziwnie wystygła cała. Z trudem, gdy rozprostowałem dłoń, poczułem dziwny ból, jakbym uderzył kłykciami o ścianę. Spojrzałem na zegarek. Dochodziła 12.00. Gdzie ten gałgan poleciał? Nie miałem czasu na niepoważne zachowania. Złapałem za filiżankę. Odgrzeję sobie w mikrofali.
Szkoda wyrzucać dobrą arabikę. Jadłem akurat ogrzane w mikrofali tymbaliki drobiowe, gdy zza okna doleciał do mnie sygnał syreny policyjnej. Równocześnie do pokoju wpadł dziwnie podniecony szewc i zaczął drzeć ryja o ton za głośno. „Na dziedzińcu leży trup! Właśnie gliny po niego przyjechały”. Tknęło mnie złe przeczucie odnośnie Artura i jego niepoważnego zachowania. Tego dnia wróciłem jak zwykle z pracy przed 18 i znów zobaczyłem migające koguty policyjne na działce Paździerzakowej. Na ulicy stało trzech sąsiadów i z ponurymi minami plotkowali. Przywitałem się grzecznie i zapytałem się, za co ją aresztowali. Sąsiad Marian, dziwnie zdenerwowany, przeżegnał się i mówiąc co drugie słowo „Jezus” albo „urwa”, oznajmił, że sąsiadkę zamordowano w bestialski sposób.
Potem się rozpłakał i Anzelm, nasz sąsiad, wziął go pod pachę i odprowadził do domu. Ostatni ze zbiegowiska dodał, że to właśnie Marian znalazł zwłoki swojej ciotki, bo chciał pożyczyć od niej na flaszkę. Na miękkich nogach doszedłem do domu. W łazience zmieniłem plaster na przedramieniu, bo boleśnie się zadrapałem o coś i teraz rana znów mocno krwawiła. Usiadłem ciężko przy stole i gorącą herbatą poparzyłem sobie usta. Co za bestia mogła zaszlachtować tą staruszkę. Była tępa, wścibska i złośliwa. Nie cierpiałem tego babsztyla, ale nigdy nie życzyłem jej śmierci. O Boże, jaka tragedia! W weekend odwiedził nas dzielnicowy, starszy sierżant Antek Sowa, kolega Agaty z podstawówki.
Ponoć chodzili ze sobą przez długie lata. Teraz byli dobrymi znajomymi, a mi pozostało go tolerować, bo był dość bystry jak na glinę i miał niezłe poczucie humoru. Posiedział u nas pół godziny, spisał protokół i powspominaliśmy stare czasy. Gdy wychodził z działki, przypomniał mi się drobny, acz jak się później okazało, znaczący fakt dla śledztwa. „Antek” – byliśmy od dawna na ty – „nie wiem, czy to ważne, ale ostatnio widziałem na końcu ulicy, w tym piętrowym domku z białym sidingiem, jakichś obcych”. Wsadziłem pod koszulę pięść, udając, że coś mi chce wyjść na zewnątrz. Dzielnicowy uśmiechnął się, gdyż też jak ja w dzieciństwie kochał Sigourney Weaver i mi zasalutował. „Policja uprzejmie dziękuje za obywatelski donos”. Odsalutowałem i stanąłem prawie na baczność. Przeszczęśliwy Antek ruszył z buta w stronę domniemanych złoczyńców, zmieniając plany, bo wspominał, że chciał odwiedzić każdego z najbliższych sąsiadów.
Spocząłem ciężko na ławeczce przy ganku. Cała ta wizyta dziwnie mnie spięła. Ramiona aż bolały od napięcia. Musiałem się rozluźnić, bo inaczej bym zwariował. Było cieplutko. Cirrusy zasłoniły błękitne niebo. Oparłem się o ściankę werandy. Już prawie zasypiałem, gdy obudziła mnie odpalona gdzieś petarda. Potem jeszcze dwie. Cholerni gówniarze.
Nie są w stanie uszanować niedzieli. Oparłem głowę o mur, by przyciąć komara. Obudziły mnie syreny policyjne mknące po mojej ulicy. Była gruntowa i wzniecili tabuny kurzu. Kurwa, czy oni oszaleli? Chyba nie, bo zaraz za nimi mknęła na sygnale karetka. Zaciekawiłem się, aż wstałem i wyjrzałem na ulicę. Byłem zbyt zmęczony, by śledzić, dokąd pędzi lekki wóz strażacki. Tydzień minął spokojnie. Sąsiedzi przekazali nam, że cała ta akcja to był nalot na nielegalnych imigrantów, co mieszkali na końcu ulicy.
Wszystkich deportowano. W sobotę rano zadzwonił Antek i spytał się, czy może wpaść wieczorem. Zgodziłem się, bo jak każdy normalny człowiek chciałem dowiedzieć się, jak to było z tą strzelaniną. Zjawił się punktualnie o 18. Małżonce wręczył bukiet jej ulubionych róż, a ja zgłupiałem, gdy podarował mi złotego wędrowniczka. „A czemuż to?” – zapytała oburzona różami. Dzielnicowy wyprężył się, stuknął obcasami i rzekł: „Chciałem wam podziękować za pomoc i wypić za mój awans na młodszego aspiranta. Stary podniósł mnie aż o dwa stopnie”. Pogratulowaliśmy mu, a z Agatą się wycałował. Trudno.
Zanim usiedliśmy w salonie, ja skoczyłem po lód, a żona podała koreczki. Antek machnął ręką, gdy zobaczył moją dezaprobatę na to, że Agata do złotego trunku wlewa colę. Gdy się napiliśmy, on jeszcze raz podziękował, że wskazałem mordercę Paździerzakowej. „Co?” Żona aż się zakrztusiła, bo uważała, że do niczego się nie nadaję, a w szczególności do tropienia przestępców. No i zaczął opowiadać, że zgodnie z moją sugestią poszedł od razu na wskazaną posesję. „Patrzę, a tam kopie w ogródku” – tu Antek rozłożył szeroko ręce – „o taki wielki chłop. Morda zakazana, łapy jak bochny. No i mówię do niego jak do człowieka po polsku, rosyjsku, a ten nic. Nagle podejrzany rzucił we mnie szpadlem, aż siatkę wygięło i zaczął uciekać. Wyciągam broń i krzyczę: „Stój, policja, będę strzelał!” Nie zatrzymał się, więc oddałem dwa strzały w powietrze, a trzecim celowałem w nogi.
Pech chciał, że przechodził wtedy przez bramę z wielkimi kolcami. Postrzelona noga ześlizgnęła się i nadział się szczęką na wielki szpic, którego czubek chyba musiał mu przez jamę ustną wbić się do mózgu, bo dostał drgawek. Ci z pogotowia razem z moimi kolegami nie dali rady go zdjąć z zagrodzenia. Drgawki miał tak straszne, że jednym uderzeniem ręki powalił doktora, który chciał go zbadać. Strażacy też nie pomogli, bo jakby chcieli kątówką ściąć bolec, to mogliby zahaczyć o gardło. Sanitariusz zaproponował zastrzyk z pawolonu, żeby ranny nie miotał się jak szalony. Po minucie Stiepan, bo tak denat miał na imię, był gotowy i się rozluźnił. Bezładnie zawisł całym ciałem na bramie i wreszcie się uspokoił. Na zawsze. Troszkę lekarz się zmartwił, gdy usłyszeliśmy chrupnięcie przebijanej czaszki.
Agata wypiła duszkiem whisky, a ja z Antkiem też osuszyliśmy szklanki. A jaki to ma związek z Paździerzakową? Niecierpliwość Agaty powinna być karalna co najmniej chłostą. Dolałem trunku i zagryzłem kabanosem. Gdy go pakowali do worka, to zauważyłem wystającą z ziemi obrączkę. Przypomniało mi się, że bestia po poćwiartowaniu też ograbiła sąsiadkę. Agatę jakby ścięło. Złapała się za usta i pobiegła do łazienki. Mieliśmy nieprzyjemność słuchania, jak wymiotuje. O, przepraszam.
Antek poczuł się głupio, bo zapomniał, że Aga miała bogatą wyobraźnię i słaby żołądek. Tyle dobrej whisky. Starałem się rozluźnić atmosferę. Zrobię ci, kochanie, herbaty. Była zielona, jak wróciła z łazienki. Antek jeszcze przez minutę przepraszał pro forma. Potem kontynuował. Zauważyłem na biżuterii zaschnięte ślady krwi. Nieopodal leżał szpadel. Ten, co prawie dostałem nim w twarz.
Zaciekawiła mnie ruda plama na trzonku. Powąchałem i potwierdziłem swe obawy. Nie znaleźliśmy jeszcze narzędzia zbrodni, którym dokonano morderstwa, a płaska, słabo naostrzona klinga szpadla mogła nim być. Zabezpieczyłem ślady i pokazałem je komendantowi, który przyjechał na miejsce incydentu. Jak Antek wspomniał o swoim szefie, ja przypomniałem sobie o kierowniczce, której od tygodnia nie było w pracy. Dzwoniliśmy na jej komórki, ale nie odbierała. Dziwna sprawa. Niesamowite. I co ustaliliście? Agata przerwała sączyć herbatę.
Antek przez to stracił wątek, więc napił się i ciągnął opowieść. Zgodnie z moimi podejrzeniami i twoimi — tu stuknął się ze mną szkłem — dzięki szybkiej analizie DNA plamy okazały się krwią sąsiadki. Komendant Sałata złożył wniosek o awans. To jakieś 700 zeta brutto więcej. Jestem ci dozgonnie wdzięczny. Za jednym zamachem złapałem mordercę Paździerzakowej i unieszkodliwiłem szajkę nielegalów. A ten Stiepan to kto to był? Jakiś drobny złodziejaszek i przemytnik. Miał pseudonim Pantera, więc pewno chciał jak ona chyłkiem czmychnąć. Nosiła Pantera razy Kinga — rzekłem.
Ponieśli i Panterę — skończył dzielnicowy. Tylko... Zamilkł, widocznie zafrasowany. Tak? — zapytałem, rozlewając ostatnie krople trunku. Kilka rzeczy nie daje mi spokoju. Nie znaleźliśmy serdecznego palca denatki. Nagle to dziwne zadrapanie zaczęło mnie cholernie piec i spod koszuli wyciekła strużka krwi. Schowałem rękę do tyłu, żeby nie obrzydzać towarzystwa. Na szpadlu znaleziono też odciski palców innej osoby.
Innej niż tam mieszkała. Nie możemy zidentyfikować, bo nie ma ich w bazie. Musielibyście zeskanować tysiące obywateli, nawet i mnie. Wyciągnąłem ręce do nałożenia kajdanek. Antek uśmiechnął się półgębkiem. Może sprzedawcy? — wtrąciła Agata. Na twoim miejscu ja bym się nie przejmowała. Macie zbrodniarza, narzędzie, odciski, fanty z kradzieży. Podniosła szklankę z herbatą do toastu.
Zawsze w ciebie wierzyłam, Antek. Zdrowie komisarza! Poklepałem go po ramieniu. Zasłużyłeś na awans. Twoje zdrowie. Chciał już iść, ale wyciągnąłem czarną etykietę i miło spędziliśmy czas do północy. Gość był w stanie jeszcze chodzić i odprowadziliśmy go do domu. Po powrocie nie miałem siły się wykąpać. Muszę jechać do ogrodniczego. Narzędzia tak szybko się wykruszają — myślę.
Spoglądam przez okno na księżyc w pełni. Boję się zasnąć. Wiem, że pucek znów będzie drapał. No proszę państwa, i to już tradycyjny koniec Akademii Wszelkiej Fikcji. Wydanie z dnia 16 października 2026 roku. Kończymy. Ja życzę państwu dobrej nocy. Tradycyjnie dobrego weekendu, chociaż zastanawiam się, czy jesienne weekendy mogą być dobre
[02:50:36] - Mogą. Bo wiecie państwo, hyc pod kocyk, ciepła herbatka, dobra książka albo jakiś dobry serial czy film i może być pięknie.
[02:50:47] - Albo słuchawki na uszy i któraś z audycji Radia Paranormalium. Może coś z archiwum?
[02:50:54] - Oczywiście! Ja nie wierzę w to, że istnieją ludzie, którzy słuchali już wszystkiego. W Radiu Paranormalium znajdziecie państwo nie tylko Akademię Wszelkiej Fikcji, ale dosłownie ocean paranormalności. Audycji o rzeczach, które, powiem państwu prywatnie, czasami tam zaglądam i o niektórych rzeczach mi się naprawdę nie śniło. A one są. Wystarczy tylko kliknąć i zagłębić się w ciekawą opowieść. A zatem możliwości spędzenia fajnego weekendu jak najbardziej są. Więc wycofuję to pierwsze swoje podejrzenie, że jesienne wieczory czy też jesienne dni, jesienne weekendy nie mogą być fajne. Mogą. Zdecydowanie mogą.
Pięknie państwu dziękuję za dzisiejsze towarzystwo. Zapraszam za tydzień na kolejne wydanie Akademii Wszelkiej Fikcji. Dobrej nocy.
[02:51:54] - A jeszcze pozwolę sobie państwa zaprosić na kanał bądź na stronę Nieznanego Świata, bowiem tam niedawno ukazał się archiwalny artykuł nieżyjącego już niestety Jerzego Prokopiuka, zahaczający mocno o tematykę tak przez państwa lubianego żywego folkloru. Tekst pod tytułem „Elementale duszki natury” warto wysłuchać lub przeczytać.
[02:52:21] - A ja od razu jeszcze wejdę ci, Marku, w słowo i powiem: proszę państwa, pana Prokopiuka zawsze warto przeczytać. Naprawdę. Ja nie pamiętam tekstu tego nieodżałowanego autora, który by mi się nie podobał. Zawsze w tych tekstach jest głębia. Filozoficzna głębia, to trzeba przyznać, ale też taka prosta metoda na zafascynowanie czytelnika. Serdecznie państwu polecam. I już się naprawdę wymeldowuję. Dobrej nocy.
[02:52:58] - Mówił do państwa jak zawsze gospodarz AWF Marek Żelkowski. Audycję jak zawsze od strony technicznej obsługiwał Marek Sęk „Ivellios”. Radio Paranormalium, UFO Historie i Wehikuł Wyobraźni. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia ponownie już za tydzień. Archiwalne odcinki Akademii Wszelkiej Fikcji znajdziesz w archiwum Radia Paranormalium na www.paranormalium.pl oraz na naszym kanale na YouTube. Koniecznie odwiedź również kanały UFO Historie i Wehikuł Wyobraźni.