Duchy mają złą opinię. Bo są złośliwe, dokuczliwe. Uparte, czasem groźne. A tymczasem duchy są jak ludzie: jedne złe, inne - dobre. Dziś poznamy kilka tych dobrych.

Carscy przedstawiciele prawa mają niemal tak złą opinię jak duchy. Mieli być przekupni, pozbawieni sumienia i ludzkich odruchów. Ale i wśród nich bywały wyjątki. Na przykład sędzia Mamczicz.
Działo się to pod koniec XIX w. Sędziemu doniesiono, że wyrodna matka oddała kilkunastoletnią córkę Palladię do klasztoru wbrew jej woli. Na prośbę brata dziewczyny sędzia podjął kroki, by Palladię z klasztoru uwolnić. Niestety, nie zdążył. Dziewczyna była chora na płuca. W 1873 r. zmarła.
Trzy lata później Palladia, a właściwie jej duch, zaczęła pokazywać się sędziemu (tylko wtedy, gdy był sam), co najmniej trzy razy w tygodniu. Ubrana była w sukienkę, którą miała na sobie w chwili śmierci. Te wizyty trwały tylko dwie-trzy minuty.
Jak reagował sędzia na odwiedziny? Bladł, tracił głos, słabł i zatrzymywał mu się oddech. Dopiero w 1879 r., gdy Palladia usiadła przy stole, przy którym pracował, odważył się do niej odezwać. Zapytał, jak się teraz czuje. Zjawa nie poruszyła ustami, ale Mamczicz usłyszał słowo „spokój".

Swatka zza grobu

Dwanaście lat po swej śmierci, w 1885 r., Palladia pojawiła się u sędziego radośnie uśmiechnięta. Powiedziała: „Byłam, widziałam". I... znikła. Nazajutrz rano po raz pierwszy odwiedziła młodą dziewczynę, której Mamczicz nie znał.
Palladia stanęła u wezgłowia łóżka dziewczyny i powiedziała:
„Nie bój się mnie, jestem dobra i kochająca". Minął rok i dziewczyna wyszła za sędziego...
Jeszcze przez kilka lat Palladia pojawiała się w domu sędziego. Widywał ją tylko on oraz jego malutki synek, Oleg. Dziecko wskazywało wtedy palcem jakiś punkt w przestrzeni i mówiło: „Pani". Nie mógł to być dziecięcy wymysł, gdyż pies Mamczicza zawsze podczas tych wizyt wpadał w panikę i tulił się do ludzi. Jak wiadomo - oprócz człowieka o specjalnych paranormalnych uzdolnieniach - ducha widują malutkie dzieci i zwierzęta.
Ostatni raz Palladia pokazała się Olegowi, gdy miał dwa latka...

Mili „dziadkowie"

A.K. (tymi inicjałami przedstawił się w Intemecie) podał, że w 1967 r., gdy miał pięć lat, jego rodzina wynajęła staroświecki dom w Waterloo w Kanadzie. Były tam trzy sypialnie. Jedną z nich - najmniejszą, z pięknymi witrażowymi drzwiami na mały balkon, zajęła starsza o dwa lata siostra chłopca. Niedługo w niej gościła.
Przez dwie kolejne noce budziła cały dom krzykami. W końcu zamieniła się na sypialnie z bratem.
A.K. przekonał się wkrótce, dlaczego jego siostra krzyczała. Niemal każdej nocy budził się i... w nogach jego łóżka siedziała albo starsza dama, albo równie wiekowy mężczyzna. Patrzyli na niego z sympatią, uśmiechali się.
Chłopczyk bardzo tęsknił za swoimi dziadkami, którzy mieszkali w Anglii, więc widok uśmiechniętych staruszków sprawiał mu radość. Nigdy się ich nie bał, czuł się przy nich mniej samotny.
Pewnego razu właściciel domu zabrał chłopca na strych. Tam, wśród rozmaitych rupieci, zobaczyli fotografię w ramce, przedstawiającą starsze małżeństwo. Właściciel powiedział, że byli to jego dziadkowie, którzy mieszkali w tym domu przed wielu laty. Okazało się, że to właśnie para staruszków odwiedzających chłopca...

Widmowi pomocnicy

Amerykański pilot Charles Lindbergh (z prawej) w 1927 r. pierwszy przeleciał samotnie z Nowego Jorku do Paryża nad Atlantykiem. Podczas tej podróży miał kłopoty, ale pomogły mu mgliste, nieznane, ale przyjazne stwory.
Kadłub samolotu Lindbergha, zwanego (uwaga, uwaga!) „Duch z Saint Louis", pokryła warstwa lodu, pilot miał kłopoty z nawigacją. Pogoda, choć majowa, była fatalna, mgła zakrywała księżyc. Mgliste postacie, przenikające z łatwością przez ściany, odzywały się ludzkim głosem, omawiały problemy nawigacyjne, dawały Lindberghowi rady i wskazówki.
Pilot napisał później, że czuł się, jakby po wielu latach rozstania znalazł się znów w towarzystwie starych przyjaciół... Trwający 33 godziny lot zakończył się sukcesem!
Jeszcze ciekawsza była przy goda Joshuy Slocuma (z lewej), pierwszego żeglarza, który w 1895 r. w pojedynkę opłynął kulę ziemską. Podczas podróży Slocum zatruł się czymś. Nie był w stanie kierować jachtem, leżał na podłodze i wił się z bólu. Nagle u steru zobaczył wysokiego mężczyznę.
Ten zwrócił się do niego z szacunkiem, używając słowa „seńor" (po hiszpańsku „pan"). Oznajmił, że zjawił się, by mu pomóc, a jest jednym z żeglarzy Kolumba. Gdy następnego ranka Slocum obudził się, okazało się, że jacht płynie właściwym kursem i że podczas burzliwej nocy pokonał długi dystans...

Marta Dmitruk Super Express

Podziękowania dla Daisy za udostępnienie artykułu :)

Zachęcamy również do lektury innych artykułów o podobnej tematyce

Jeśli uważasz ten artykuł za wartościowy, umieść linka do niego na swojej stronie lub blogu: <a href="http://www.paranormalium.pl/dobre-duchy,314,16,artykul.html" title="Dobre duchy">"Dobre duchy" na Paranormalium</a>

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons. Serwis Paranormalium.pl jest licencjonowany na warunkach Creative Commons. Możesz wykorzystywać wszelkie materiały pod warunkiem podania ich autora i źródła jako serwisu www.paranormalium.pl

---

Jeśli byłeś/aś świadkiem manifestacji zjawiska paranormalnego, możesz wysłać do nas relację, korzystając z formularza. Obiecujemy, że zbadamy każdą relację na tyle dogłębnie, na ile będzie to możliwe.

---

Tutaj możesz skomentować artykuł "Dobre duchy". Pamiętaj, że wszystkie komentarze są moderowane.
Zanim dodasz nowy komentarz, zapoznaj się z zasadami publikowania komentarzy na łamach portalu Paranormalium.
Pamiętaj, aby w komentarzu nie podawać swojego adresu email! Jeśli to zrobisz, email może zostać "przechwycony" przez spamujące roboty, które przeglądając strony internetowe zapisują sobie w bazie wszystkie znalezione emaile, by później wysyłać na nie spam. Jeśli chcesz, aby inni użytkownicy mogli się z Tobą skontaktować, podaj swojego emaila w odpowiednim polu podczas wpisywania komentarza. Twojego emaila nikt nie zobaczy, zostanie on ujawniony dopiero wtedy, gdy odpiszesz użytkownikowi, który do Ciebie napisał za pośrednictwem platformy kontaktowej na Paranormalium.

Twój nick: E-mail (opcjonalnie): Komentarz:

BBcode: [b][/b] - pogrubienie [i][/i] - kursywa [u][/u] - podkreślenie [cytat][/cytat] - cytat [cytat="NICK"][/cytat] - cytat z nickiem

Pokazuję pierwsze 30 komentarzy
Kliknij tutaj, aby wyświetlić wszystkie komentarze do tego artykułu

• czarny (2009-02-01 20:05:48) | Zgłoś komentarz do moderatora
  tez słyszałem ze malutkie dzieci widza duchy zastanówcie sie czemu patrza w sufit jak lezą i sie uśmiechają
  
  

  ---

• kiki (2009-03-09 14:03:44) | Zgłoś komentarz do moderatora
  a ja pamiętam jak mój siostrzeniec kiedy miał roczek leżał sobie na kolanach mojej siostry a ja siedziałam przy ścianie wtedy patrzył się na mnie i zaczął płakać wtedy ja podeszłam do niego żeby go uspokoić z siostrą ale on patrzyłsię na ściane i nadal płakał i moja siostra powiedziała że małe dzieci widzą podobno duchy ale tylko wtedy kiedy są małe
  
  

  ---

• złocista (2009-04-15 18:11:00) | Zgłoś komentarz do moderatora
  To wszystko jest dziwne ja widziałam jak miałam 10 lat moją babcię leżałam a ona głaskała mnie po głowie i strasznie sapała od tamtej pory codziennie się modle...
  
  

  ---

• Panna Strachilwa (2009-08-07 11:33:25) | Zgłoś komentarz do moderatora
  ja mam w domu ducha, i chyba jest to moja babcia która zmarła 6 lat temu w naszym domu. Dziś o 3 rano jak mój brat był na komputerze ktoś go uderzył w lewe ramię, strasznie się przestraszył, szybko wyłączył komputer i się położył. Widziałam nad nim tak jakby cień.. Ale ten cień nie był od światła... strasznie się bałam ;(
  
  

  ---

• magnez na duchy (2010-05-23 19:44:24) | Zgłoś komentarz do moderatora
  Ja widziałam ducha. Był biały i rozmazany....Bardzo się bałam. Widziałam go pod mostem z moją przyjaciółką Kingą....Od tego czasu często słyszę różne głosy tak jak na przykład "pomocy" lub "pomóż mi".
  
  
  

  ---

• Uratowana (2010-07-14 21:44:40) | Zgłoś komentarz do moderatora
  Moja historia jest dla mnie tak samo dziwna, jak i straszna. Od zawsze w moim domu coś się działo, jak bylam mała to podobno widziałam różne rzeczy, tak samo, jak moja siostra. Co więcej, moja siostra kiedy zaczynała mówić, mówiła że widziała latające po pokoju kule, wielkie poruszające się plamy, a nawet (co mnie przeraża najbardziej) że widziała koło mojego łóżka Pana Jezusa, który podszedł, i zniknął za załamaniem ściany. Małe dzieci nie kłamią, zwłaszcza tak małe, ale ja uważałam to wszystko za bujdę. Rodzice oczywiście niewiele mi mówili gdy byłam młodsza, jakieś dźwięki usprawiedliwiali różnymi rzeczami. Jednak gdy dorosłam, i miałam około 16 lat, znowu zaczęłam słyszeć różne rzeczy, z natężoną siłą. Słyszałam bieganie po strychu, chodzenie po korytarzu, po drewnianych schodach, i dźwięk jakby piłowania przy drzwiach wejściowych. Okno mam nad nimi, gdy spojrzałam w dół widziałam poruszające się cienie, ale nic więcej, mimo wszystko ojciec zamknął drzwi do naszego mieszkania. Budziłam się w nocy, bałam się tak, że nakrywałam się cała kołdrą, modliłam się i płakałam. Rozmawiałam o tym nawet z księdzem, ale nie miałam odwagi żeby coś z tym zrobić. Spałam z poświęconym krzyżem na szyi. Jakiś czas przed moimi 18 urodzinami, mój dziadek ciężko zachorował. 3 dni przed jego śmiercią, mama powiedziała mu, że znowu nie mogłam spać, bo coś mnie straszyło. Mówiła do niego, mimo że wtedy był już w bardzo ciężkim stanie. Kiedy umarł, wszystko ucichło. Skończyły się hałasy, budzenie w nocy. Dziadek śnił się kilkukrotnie mi, i mojej mamie oraz babci. W lutym tego roku, kupiliśmy psa. Mamie śniło się, że dziadek mówił, że podoba mu się ten pies, jest bardzo ładny, i że miał takiego kiedy był młody. Mama zapytała babci, i okazało się, że to prawda, że takiego miał.
  Czy to możliwe, że dziadek chroni nasz dom? Że przegonił to co tu było?
  Proszę o odpowiedz na maila: malutka519@wp.pl
  
  

  ---

• Gree (2010-09-11 14:32:48) | Zgłoś komentarz do moderatora
  Ja słyszę stukanie w sufit. Dziwne, nieprawdaż?
  Zdaje się, że nade mną mieszka sąsiad( tak jak to bywa w kamienicach). Tylko po jaką cholerę, stuka w podłogę?! Kurde, 3 nad ranem, a tam puk puk puk... dostać czegoś można. Dźwięk jak uderzania młotkiem, kto ma takie hobby, co by nad ranem(kurde spać a nie)... czy ktoś wie?
  
  

  ---

• Gree (2010-09-11 14:37:36) | Zgłoś komentarz do moderatora
  A i jeszcze, jeśli chodzi o sny. Zauważyłam, że kiedy umiera ktoś bliski, zawsze towarzyszą temu sny o tej osobie, w których ona żegna się z nami. Jak to jest?
  Wiecie może coś na ten temat?
  
  

  ---

• robot38 (2010-11-07 18:13:29) | Zgłoś komentarz do moderatora
  Wszystko ekstra ale Waterloo jest w Belgii
  
  

  ---

• Ivellios (2011-05-06 15:40:54) | Wyślij wiadomość użytkownikowi | Zgłoś komentarz do moderatora | Wyślij e-maila
  robot38, w Kanadzie są dwie miejscowości o nazwie Waterloo. Podobnie jak w USA mają siedem Warszaw. Proponuję na przyszłość zasięgnąć trochę wiedzy, zanim zaczniesz kogokolwiek "poprawiać".
  
  

  ---

• Ciri (2011-07-26 21:38:37) | Zgłoś komentarz do moderatora
  Jak byłam mała widziałam ducha mojej prababci. Kilka miesięcy po jej śmierci w wakacje spałam sama w pokoju, w którym umarła. bałam się zasnąć rozglądałam się po pokoju. I nagle ją zobaczyłam stała przy szafie niedaleko drzwi i patrzyła się na mnie. przestraszona zakryłam się pierzyną gdy się odkryłam jej już nie było. teraz jak jestem większa i o tym myślę to wiem ze prababcia nie chciała mnie przestraszyć tylko uspokoić bym się nie bała zwłaszcza ze stała akurat przy tej szafie w niej zawsze miała cukierki które rozdawała gdy tylko się do niej weszło :) dobre były. teraz duchów nie widuje ale wydaje mi się że je czuje. gdy mijam jakieś miejsca czasem dostaje dreszczy i czuje strach zwłaszcza jak mijam jeden dom niedaleko domu mojej siostry i patrze na strych. potem mi siostra powiedziała ze na strychu powiesił się tam chłopak. w końcu zebrałam się i pojechałam z koleżanka do Oświęcimia nie dostałam tam dreszczy i nie czułam strachu ale gdy szliśmy droga od 4 krematorium strasznie zaczęły bolec mnie plecy jakbym niosła coś strasznie ciężkiego. a automatycznie przestały mnie boleć gdy wyszłyśmy za bramę odrazu. dziwne prawda ?
  
  

  ---

Jeśli znalazłeś w tym artykule nieścisłość lub błąd, lub jeśli któryś spośród komentarzy łamie netykietę, napisz nam o tym.

Coś nie działa tak, jak powinno? Zgłoś to administratorowi