Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Dział na wszelakiego typu tematy religijne, dotyczące wiary oraz zagrożeń związanych z działalnością sekt
Awatar użytkownika
Ivellios
Administrator
Administrator
Posty: 4735
Rejestracja: 2004-08-28, 17:14
Lokalizacja: Katowice
Imię i nazwisko: Marek Sęk
Nastrój:
Kontakt:

Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Ivellios » 2007-05-19, 03:32

Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Niniejszy szkic nie ma ambicji, aby wyczerpać obszerny i złożony temat tak zwanej „wędrówki dusz”. Dwie zasadnicze trudności stoją bowiem przed badaczem tego zjawiska: po pierwsze, jego duża rozległość religijno-kulturowa (dotyczy ono wielu kultur i religii tak w czasie, jak i w przestrzeni), po drugie, wiele perspektyw metodologicznych, które pragną go uchwycić. Są to: 1. ujęcie opisowe (np. religioznawstwo porównawcze i fenomenologia religii), 2. ujęcie wyjaśniające (np. antropologia kulturowa i psychologia jungowska[1]), 3. ujęcie eksperymentalne (np. badania jednego z twórców psychologii transpersonalnej Stanislava Grofa[2]), a także 4. ujęcie terapeutyczne. W tej pracy stawiam sobie następujące zadania 1. dokonać pobieżnego przeglądu najważniejszych systemów reinkarnacyjnych (religijnych i ezoterycznych), aby następnie na podstawie poczynionych obserwacji 2. naszkicować ogólny model systemu reinkarnacyjnego.

Na wstępnie, aby uporządkować dalsze rozważania, chciałbym przypomnieć, że istnieje kilka nazw pokrewnych na określenie reinkarnacji, czyli tzw. „wędrówki dusz”. Są to: metempsychoza, transmigracja oraz palingeneza. Reinkarnacja, podobnie jak palingeneza odnosi się zwykle do powtórnych narodzin w ludzkim ciele, podczas gdy metempsychoza i transmigracja dotyczą raczej inkarnacji w inne istoty żywe (rośliny i zwierzęta) oraz w byty duchowe (bóstwa niebiańskie i piekielne). W niektórych religiach (np. dźinizm i w pewnej mierze manicheizm) wędrujące dusze mogą ożywiać również grudki ziemi, kamienie, krople wody, iskry ognia czy podmuchy powietrza.

Religie Indii

Indie — to krąg kulturowy najbardziej znany z idei reinkarnacji. Wędrówka dusz jest jedną z najważniejszych zasad hinduizmu, buddyzmu i dżinizmu. Podstawową ideą, podzielaną przez większość religijno-filozoficznych systemów indyjskich, jest nauka o prawie karmana (sanskr., dosł. „czyn, działanie”) i cyklu sansary (sanskr., dosł. „potok”, „przepływanie”, co w odniesieniu do reinkarnacji jest tłumaczone jako „wieczna wędrówka”). Prawo karmana mówi, że każde działanie ma swój skutek. To czym jesteśmy dziś zależy więc od naszych poprzednich działań, a to kim będziemy — od czynów, których dokonujemy teraz. Jest to prawo kosmiczne, dotyczące wszystkich istot żywych i bytów duchowych, a nawet grup społecznych i narodów. W odniesieniu do jednostkowego istnienia, jego dzisiejszą sytuację i status tłumaczy się sumą dobrych i złych uczynków dokonanych w poprzednim życiu (życiach). Złe uczynki i przywiązanie do świata materialnego powodują, że dusza (umysł, ciało subtelne) wciąż się wcielają popadając w cykl sansary (koła narodzin i śmierci). Tkwienie w nim powoduje stan znużenia i cierpienia. Wyrwaniem się z tego mogącego trwać w nieskończenie cyklu, jest wyzwolenie (sanskr. moksza). Koncepcja karmana i sansary pojawiła się w Indiach po raz pierwszy w świętych tekstach zwanych Upaniszadami (najważniejsze z nich powstały w VIII-VII w. p.n.e.). Tak o powtórnych narodzinach mówi jedna z upaniszad: „Zmarły odradza się tutaj [na ziemi] jako robak lub owad, ryba lub ptak, tygrys, czy lew, dzik, czy nosorożec, człowiek lub inne stworzenie, zależnie od jego minionych działań”. Sposobem na wyzwolenie się z kręgu powtórnych narodzin jest, według tych ksiąg, zrozumienie, że dusza jednostki (atman) jest tym samym, co absolutny byt kosmosu (brahman). Bhagawadgita, hinduistyczny poematu z III w. p.n.e. następująco objaśnia reinkarnację: „Tak, jak człowiek zakłada nowe ubranie, zdejmując stare, podobnie dusza przyjmuje nowe materialne ciało, porzucając stare i zużyte. Dla tego, kto się narodził śmierć jest pewna, a dla tego, kto umarł, nieuniknione są narodziny”. Bhagawadgita modyfikowała wcześniejszą zasadę wyzwolenia z kręgu wcieleń, nakazującą powstrzymanie się od aktywności w świecie materialnym. Twierdziła ona mianowicie, że działaniom tym można oddawać się pod warunkiem nie przywiązywania się do ich skutków. Należało zatem działać dla samego działania, czyli altruistycznie. Takie złagodzenie warunków wyzwolenia się z kręgu wcieleń spowodowało też upowszechnienie się zasady karmana i sansary, a zatem i samej idei reinkarnacji.

Buddyzm przejął od hinduizmu negatywną ocenę idei nieskończonego kręgu wędrówki dusz. Według nauk Buddy (VI/V w. p.n.e.) i jego kontynuatorów, w kręgu wcieleń znajdują się wszelkie istoty obdarzone zmysłami. Są nimi zatem ludzie, zwierzęta, głodne duchy, demony, półbogowie i bogowie. Wszystkie one są przywiązane (choć w różnym stopniu) do świata materialnego za przyczyną pragnienia i z tego powodu odczuwają cierpienie. Krąg wcieleń kojarzony jest w tej religii ze światem iluzji i zmienności. Wyrwanie się z kręgu sansary, to dla buddystów stan wygaszenia zmysłów i porzucenia przywiązania do materialnego świata. Taki stan wyzwolenia jest nazywany nirwaną („zgaśnięcie, bycie zgaszonym”), a istota, która go dostąpiła — buddą. Buddyści wierzą, że założyciel ich religii Budda Siddhartha Gautama miał wcześniej wiele wcieleń. Przedstawiciele wczesnego buddyzmu hinajany wymieniają sześć: Wipassi, Sikhi, Wessabhu, Kakusanadha, Konagamana i Kassapa (Kaśjapa). Po Gautamie nadejdzie jeszcze budda Metteja (Majtreja).

W buddyzmie tybetańskim ważnym elementem cyklu reinkarnacji jest przejście duszy zmarłego przez krainę zaświatową zwaną bar-do (tyb. „to, co jest pomiędzy dwoma”). Dusza zmarłego znajduje się tu 49 dni po śmierci. Jest to czas bardzo ważny dla transmigrującego podmiotu, gdyż w tym okresie zostaje przesądzone, czy będzie się on ponownie inkarnował, czy dostąpi nirwany. To rozstrzygnięcie nie zależy tylko, jak można byłoby się spodziewać, od karmy zebranej podczas poprzednich wcieleń (w 6 sferach egzystencji: krainie bogów, miejscu półbogów, świecie ludzi, obszarze zwierząt, sferze głodnych duchów i otchłani piekielnej)[3], ale także od tego, jak dusza zmarłego przebędzie bar-do. Bowiem w bar-do ukazują się duszy różne istoty duchowe: buddowie, bóstwa (gniewne i łagodne) oraz demony. Istotą tej zaświatowej inicjacji jest właściwe rozpoznanie tych istot (jest ich ponad sto), a przede wszystkim uzmysłowienie sobie ich pozornej realności. Aby pomóc duszy umarłego przebyć tę przestrzeń, kapłani buddyzmu tybetańskiego (lamowie) recytują specjalne teksty z Księgi Umarłych (pełny tytuł Wielkie Wyzwolenie z Bar-do przez Słuchanie, tyb. Bar-do t<os-grol cz<en-mo)[4]. Swoje instrukcje ilustrują pokazywaniem wizerunków bóstw, które właśnie spotyka dusza zmarłego. Kolejne etapy podróży zaznaczają kredą na specjalnej tablicy.

Dźinizm, religia powstała w Indiach podobnie jak buddyzm na przełomie VI i V wieku p.n.e., także przyjmował ideę cyklu ponownych narodzin (sansara) i zasług zbieranych w trakcie kolejnych wcieleń (karma). Według dźinijskiej nauki o reinkarnacji dusza (dźiwa) odradza się w czterech podstawowych formach bytu, jako istota demoniczna, zwierzę, człowiek oraz istota niebiańska. Mówi się niekiedy, że byty duchowe mogą wcielać się np. w śnieg, ogień, wodę i powietrze — substancje i zjawiska, które my uznajemy za nieożywione. W kosmosie stale krąży ta sama ilość dusz. Na miejsce tych, które już się uwolniły pojawiają się nowe, pochodzące z form roślinnych, gdzie egzystują w postaci zbiorowej. Co powoduje, że dusza „awansuje” w cyklu narodzin, lub obniża swój status? Dźiniści tłumaczą to subtelną materią, która przyłącza się do duszy. W wyniku złych uczynków, dusza przyciąga do siebie drobiny tej materii, co skutkuje opadaniem jej oraz inkarnacje w coraz to niższe istoty. Uwalnianie cząstek materii karmicznej powoduje, że dusza unosi się w górne rejony kosmosu. Dusza zupełnie uwolniona od karmana znajduje swoje miejsce na szczycie wszechświata, gdzie już na zawsze pozostaje wolna. Jest ona nazywana dźina (sanskr. „zwycięzca”). Dodać należy, iż dusza uwalniająca się od subtelnej materii świeci coraz jaśniej własnym blaskiem, natomiast dusza upadająca, oblepiana karmicznymi cząstkami — ciemnieje. Jak — według dźinizmu — uwolnić się z kręgu wcieleń? Nauka dźinizmu twierdzi, że do powstrzymania drobin materii karmicznej przyczynia się życie zgodne z etyką religijną, medytacja i studiowanie świetnych tekstów. Natomiast usunięcie jej wymaga już bardziej radykalnych środków: należy oddać się surowej ascezie, w skład której wchodzą posty, medytacje, a nawet rytualne samobójstwo.


Starożytna Grecja

W starożytnej Grecji idea reinkarnacji pojawiła się w orfizmie i pitagoreizmie, skąd przeniknęła do filozofii Platona (427-347 p.n.e.). Orfizm był ruchem religijnym, który rozwijał się w VI-V w. p.n.e., a następnie odrodził się w czasach cesarstwa rzymskiego. Według niego dusza przebywająca w ciele człowieka zamknięta jest w nim jak w grobie. Po śmierci udaje się do Hadesu, gdzie staje przed sądem. Jeśli była duszą niegodziwca — zostaje zesłana czasowo do miejsca kary, a jeśli człowieka prawego — trafia do krainy szczęśliwości. Po tysiącu lat dusze powracają na ziemię. Zwykły śmiertelnik powinien powtórzyć cykl dziesięciokrotnie. Wszystkie dusze, które mają się powtórnie wcielić, muszą pić w zaświatach ze źródła Lete, by zapomnieć o poprzedniej inkarnacji. Dusze orfików, jako doskonałe, nie odradzają się powtórnie i dlatego powinny unikać wód zapomnienia. Cykl narodzin i śmierci spowodowany jest potrzebą oczyszczenia duszy człowieka z pierwiastka tytanicznego (Tytani poćwiartowali Dionizosa i zjedli go; zostali za to spaleni piorunem Zeusa, a z ich popiołów powstali ludzie). Ostateczne oczyszczenie dokonuje się w ciele orfika, który przechodzi specjalne ryty oczyszczające i inicjacyjne oraz praktykuje ascezę (m.in. wegetarianizm, wyrzeczenie się wełnianych szat i spożywania bobu). Podobne poglądy dotyczące odradzania się duszy w kolejnych wcieleniach głosił także Pitagoras (572-497 p.n.e.) i jego uczniowie zgromadzeni w bractwach religijnych.

Platon przejął orficko-pitagorejską naukę o duszy, a szczególnie myśl o niezależnej egzystencji duszy od ciała i jej kolejnych inkarnacjach. Dla tego filozofa prawdziwe poznanie polegało na przypominaniu sobie wiedzy sprzed obecnego wcielenia (anamneza).


Religie monoteistyczne

W religiach monoteistycznych (judaizm, chrześcijaństwo, islam) idea reinkarnacji występuje w ich nurtach ezoterycznych lub heretyckich.

W judaizmie wędrówka dusz (hebr. gilgul neszamot) jest elementem nauki karaimów, odłamu powstałego w VIII w. n.e., ma też ważne miejsce w kabale średniowiecznej i nowożytnej. Tu po raz pierwszy występuje w XII-wiecznej Księdze Jasności (Sefer ha-Bahir). Koncepcją ponownych narodzin kabaliści wyjaśniają, dlaczego niekiedy cierpią sprawiedliwi, a niegodziwcy mają szczęście. Uważa się także, iż osoby przechodzące na judaizm, w poprzednim wcieleniu były Żydami. W kabale nowożytnej, tzw. luriańskiej, w osobach obecnie żyjących rozpoznawano wcielenia patriarchów i innych postaci biblijnych. Dusze mogą ponadto wcielać się w zwierzęta, w przedmioty nieożywione (np. w kamienie) lub błąkać się niewcielone jako tzw. dybuki. Dybuk niekiedy wchodzi w „zajęte” już ciało, co powoduje opętanie.

Chrześcijaństwo w swojej postaci religii zinstytucjonalizowanej (Kościoły) nie zna idei transmigracji, odnosiły się do niej natomiast ruchy heterodoksyjne: w Kościele zachodnim — katarzy (patrz niżej), a w Kościele prawosławnym — chłyści (XVII-XIX w.). Jako system quasi-reinkarnacyjny w epoce wczesnego Kościoła można wskazać ideę o preegzystencji dusz, głoszoną przez Orygenesa (185-254). Według jego nauki Bóg na początku stworzył określoną liczbę dusz obdarzonych wolną wolą. Wszystkie one, z wyjątkiem duszy Chrystusa, zgrzeszyły. Ich winy były jednak zróżnicowane, w związku z czym zostały umieszczone na różnych szczeblach stworzenia. Te, które zgrzeszyły najmniej stały się aniołami i archaniołami, te, obciążone największymi winami zostały się demonami. Natomiast dusze, których grzechy były pośrednie otrzymały ludzkie ciała. Nauka o preegzystencji została potępiona na drugim Soborze Konstantynopolitańskim w 553 roku.

W islamie zasada wędrówki dusz znalazła miejsce w tradycjach dysydenckich i ezoterycznych. Do najbardziej znanych wyznawców zasady reinkarnacji w islamie należą druzowie. Transmigracją tłumaczą oni m.in. stałą liczbę swoich wyznawców. Często również się sądzi, że sufi, muzułmańscy ezoterycy, w swojej poezji i przypowieściach dawali wyraz doświadczeniom i przekonaniom reinkarnacyjnym. Za jeden z takich dowodów uchodzi fragment pochodzący z dzieła jednego z najwybitniejszych sufich, Dżalaluddina Rumiego, zwanego Moulaną (1207-1273), pt. Masnawi e Manawi. Tak opisuje on ewolucję pierwiastka duchowego, który przechodzi przez inkarnacje w byty świata mineralnego, roślinnego, zwierzęcego, człowieka, staje się następnie aniołem, aby w końcu powrócić do Boga.

Zmarłem z kamienia, w roślinę zamieniony,
zmarłem z rośliny, wziąłem kształt zwierzęcia.
Umarło zwierzę, narodził się człowiek.
Czyżbym się lękał, że mnie śmierć poniży?
Raz jeszcze muszę z człowieczeństwa umrzeć,
Ubrać się w skrzydła i pióra anioła.
Lecz wśród aniołów też nie pozostanę,
Bo — „zginie wszystko oprócz Jego Twarzy”.
A więc przepadam, ginę, bo organy
Śpiewają „wszyscy do Niego wrócimy”[5].


Trudno tu zauważyć prawo moralne czy etyczne rządzące „wstępującymi” wcieleniami. Można postawić hipotezę, że zasadą taką jest prawo ewolucji, które powoduje, że każdy byt duchowy musi przejść tę sam łańcuch egzystencji, aby w końcu połączyć się z Bogiem.

***


[1] Jung z pewnym sceptycyzmem odnosił się do realności reinkarnacji, ale nie odrzucał jej całkowicie; poza tym, na gruncie teoretycznym, gotów był uznać ją za jeden z przejawów ogólniejszego zjawiska, jakim jest, według niego, odrodzenie. Na temat pięciu form, w jakich wyraża się odrodzenie według Junga, a także w kwestii psychologicznej interpretacji wędrówki dusz zob. J.T. Bąbel, Psychologiczne źródła wiary w reinkarnację, w: Fenomen Junga. Dzieło, inspiracje, współczesność, red. K. Maurin, A. Motycka, Warszawa 2002, s. 162-175.

[2] Zob. po polsku: S. Grof, Poza mózg, przekł. I. Szewczyk, Kraków 1999; tenże, Raport z badań nad LSD. Obszary nieświadomości, przekł. A. Szyjewski, Kraków 2000.

[3] Sześć sfer egzystencji najlepiej ilustruje typ ikonograficzny sakralnej sztuki tybetańskiej nazywany Kołem Życia. W 3 górnych polach koła przedstawia się krainę bogów, miejsce półbogów i świat ludzi, a w 3 dolnych — obszar zwierząt, sferę głodnych duchów i otchłań piekielną. Koło Życia trzyma bóstwo śmierci Jama. W każdej z tych krain ukazana jest postać Buddy, która symbolizuje możliwość wyzwolenia się z kręgu inkarnacji.

[4] Polskie tłumaczenie: Tybetańska Księga Umarłych, przekł. I. Kania, Kraków 1993.

[5] Masnawi e Manawi, księga 3, bejty 3901-3906, tłumaczenie Marii Składankowej, wg: M. Składankowa, Kultura Perska, Warszawa 1995, s. 197. We fragmencie pominięty został bejt 3905 (informację dotyczącą identyfikacji cytatu zawdzięczam p. Ivonnie Nowickiej).

***


O autorze:
Mariusz Dobkowski (ur. 1967) - historyk. Zajmuje się religioznawstwem. Interesuje się herezjami średniowiecznymi, nurtami dualistycznymi w chrześcijaństwie (głównie kataryzmem) i symboliką religijną. Redaktor naukowy prac zbiorowych: Nurty chrześcijaństwa, Semper, Warszawa 1995 oraz Kościoły, wspólnoty, herezje, Semper, Warszawa 1997, autor artykułów naukowych, popularnonaukowych i recenzji; uczestniczy w przygotowywaniu haseł do wielotomowej publikacji Religia. Encyklopedia PWN


Nie lubię warszawskich fryzjerów i kwietniowych wilkołaków. Bo nie. I już.
Joela
Zaawansowany
Zaawansowany
Posty: 180
Rejestracja: 2007-01-22, 22:16
Lokalizacja: ww

Post autor: Joela » 2007-09-18, 14:29

Jak to jest z reinkarnacja - sama się zastanawiam.
Jak dotąd jest nie doprzyjecia w naszych różnych denominacjach KK tez odrzucił taka mozliwosc
Właściwie to dlaczego odrzucił ?
w wedrówke dusz wierzy chyba wiekszosc religii-kultur
czy to dobrze ze się wedruje czy xle czy i tak nie mamy na to wpływu.
troche przeraza mysl ze matak ,któa TAK się rozpływa na widok swego maleństwa nie wie ze to był jakis bandzior ,dewiant a moze papiez .
No nie wiem jak to jest chcociaz ,czy bóg ciagle Stwarza jekies nowe dusze ,skoro
zakończył Stwarzanie?
oBaLaToR.mItÓw
Doświadczony
Doświadczony
Posty: 90
Rejestracja: 2008-04-24, 18:02
Lokalizacja: Poznań
Kontakt:

Post autor: oBaLaToR.mItÓw » 2008-04-24, 18:49

A ja was zaskoczę...
Wiem Czym jest Reinkarnacja...
I Wiem, że ona Naprawdę Istnieje...

Pytacie w jaki sposób po śmierci Mam zostać Roślinką albo Kwiatuszkiem?
Albo jakąkolwiek inną Istotą?

Człowiek po śmierci rozkłada się na pierwiastki, z których jesteśmy Stworzeni,
Nic Nie Znika w przyrodzie. Z tych Samych pierwiastków które kiedyś były Naszym
Dziadkiem teraz Może być zrobiona pszczółka...
Nikt Nie Doceniał kiedyś Nauki... Ciemni ludzie nie mogli uwierzyć, że Z naszych szczątków mogło powstać coś innego...
Woleli to sobie wytłumaczyć "duszą"
I To Co napisałem wyżej Zamienili na coś prostsze do zrozumienia dla siebie...
A teraz większość Zwykłych ludzi wciąż trwa w tej Ciemnocie!!!


Pewnie wy ludzie wierzący usilnie w kościół uważacie mnie za Heretyka...
Ale trudno przetłumaczcie to na swój język i trwajcie dalej w odwiecznej ciemnocie...
Joela
Zaawansowany
Zaawansowany
Posty: 180
Rejestracja: 2007-01-22, 22:16
Lokalizacja: ww

Reinkarnacja

Post autor: Joela » 2008-04-24, 20:14

Wiesz czym jest ?
niczym mnie nie zaskoczyłes no chyba ze sarkazmem
Uważaszze ciało się rozłozy na pierwiastki , to wiadomo ,ale na co rozłozy się
twoja isttnosc twoje - ja -
Swiadomosc czym bedzie ?
oBaLaToR.mItÓw
Doświadczony
Doświadczony
Posty: 90
Rejestracja: 2008-04-24, 18:02
Lokalizacja: Poznań
Kontakt:

Post autor: oBaLaToR.mItÓw » 2008-04-25, 15:20

Tu następuje kolejny Pytanie
Czy świadomość Może Przetrwać
Podczas Gdy Ciało się Rozkłada?
Czy Da się to jakoś udowodnić?
Wątpię.

Ale z tym się chyba zgodzisz, że
Wszystkie wierzenia, religie i sekty
To próby wyjaśnienia Pospolitej
Ciemnocie zjawisk Naukowych?

Tylko Dlaczego wciąż się pogrążamy
w Tej Ciemnocie?
marta.heva
Wtajemniczony
Wtajemniczony
Posty: 262
Rejestracja: 2007-07-01, 14:45
Lokalizacja: Piastów

Re: Reinkarnacja

Post autor: marta.heva » 2008-04-25, 15:30

Joela pisze: twoja isttnosc twoje - ja -
Swiadomosc czym bedzie ?
a może świadomość jako taka nie istnieje.
może to tylko energia napędza układ jakim jest nasze ciało i skłania do myślenia i do pracy mózgu (który po śmierci także się rozkłada).
Wraz z rozkładem "świadomość" się ulatnia, a energia zostaje i przechodzi dalej, w inne ciała.
Obalator mitów poruszył temat nad którym swego czasu dużo myślałam.
as we lie beneath the sky we relize how small we are
oBaLaToR.mItÓw
Doświadczony
Doświadczony
Posty: 90
Rejestracja: 2008-04-24, 18:02
Lokalizacja: Poznań
Kontakt:

Post autor: oBaLaToR.mItÓw » 2008-04-25, 16:20

może to tylko energia napędza układ jakim jest nasze ciało i skłania do myślenia i do pracy mózgu (który po śmierci także się rozkłada).
Wraz z rozkładem "świadomość" się ulatnia, a energia zostaje i przechodzi dalej, w inne ciała.
Sam bym tego lepiej nie ujął :)
Kane3243
Nowicjusz
Nowicjusz
Posty: 16
Rejestracja: 2008-10-19, 13:41
Lokalizacja: Częstochowa
Kontakt:

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Kane3243 » 2008-10-19, 13:51

W temacie reinkarnacji najbardziej zaskoczyło mnie jako półateistę(wiem dziwnie brzmi) to, że Biblia mówi o reinkarnacji, ponoć sam Jezus uparcie wierzył w reinkarnację. Dopiero po V soborze uchwalono, że reinkarnacji nie ma. Więc jeśli wierzyć w Biblię to powinno się przyjąć również wiarę w reinkarnację, a nie przyjmować tego co uchwalił człowiek.
http://czarna-owca-kane.blog.onet.pl/ moje radosne wypociny :D
Awatar użytkownika
zblazowany
Dyskusjoholik
Dyskusjoholik
Posty: 896
Rejestracja: 2008-10-17, 22:04

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: zblazowany » 2008-10-19, 14:03

Odrzucenie reinkarnacji przez KK jest proste do wytłumaczenia.Wiadomo że człowiek będzie bardziej bał się piekła gdzie czeka go wieczna męka niz reinkarnacji
Kane3243
Nowicjusz
Nowicjusz
Posty: 16
Rejestracja: 2008-10-19, 13:41
Lokalizacja: Częstochowa
Kontakt:

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Kane3243 » 2008-10-21, 19:43

Owszem jest to w sumie logiczne wytłumaczenie, aczkolwiek KK nie powinien zmieniać dogmatów ponieważ prowadzi to do mnóstwa niejasności i sporów:) Nie prościej byłoby sobie oszczędzić?
http://czarna-owca-kane.blog.onet.pl/ moje radosne wypociny :D
Awatar użytkownika
zblazowany
Dyskusjoholik
Dyskusjoholik
Posty: 896
Rejestracja: 2008-10-17, 22:04

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: zblazowany » 2008-10-21, 22:14

KK wprowadza własne dogmaty i nie pyta się nikogo o zdanie, a jak w końcu dojdzie do zgody to wygłasza się oświadczenie że zstąpił duch święty i biskupi zostali oświeceni, a kto się nie podporządkuje zostanie wyklęty i ekskomunikowany
Kane3243
Nowicjusz
Nowicjusz
Posty: 16
Rejestracja: 2008-10-19, 13:41
Lokalizacja: Częstochowa
Kontakt:

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Kane3243 » 2008-10-22, 23:03

Na dobrą sprawę, KK to nic więcej jak instytucja, stricte ekonomiczna;] Choćby wybór papieża Polaka. Też było w tym sporo matactw. Zresztą ja nie mam dobrych czy pozytywnych doświadczeń z przedstawicielami KK więc moje słowa nie są obiektywne dlatego wstrzymuję się od dalszych rozważań na ten temat:)
http://czarna-owca-kane.blog.onet.pl/ moje radosne wypociny :D
Awatar użytkownika
zblazowany
Dyskusjoholik
Dyskusjoholik
Posty: 896
Rejestracja: 2008-10-17, 22:04

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: zblazowany » 2008-10-23, 14:03

Chrześcijanizm nie jest religią która m na celu rozwój duchowy człowieka.Wystepują tu dualistyczne koncepcje dobro i zło, niebo i piekło, światłość i ciemność.To są proste hasła znane od dawien dawna i tylko ulepszane i stosowane do tych samych niecnych celów.
Awatar użytkownika
Zaara
Doświadczony
Doświadczony
Posty: 82
Rejestracja: 2008-10-10, 23:56
Lokalizacja: Warszawa

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Zaara » 2008-10-26, 20:53

Nie wiem...do mnie reinkarnacja jakos nie przemawia...chociaż z drugiej strony miałoby to sens. Jeszcze sama nie wiem, co o tym myśleć. A co do chrześcijaństwa i rozwoju duchowego...zblazowany mówisz chyba bardziej o KK niż o całym chrześcijaństwie. Bo ogólnie to ono ma na celu rozwój duchowy człowieka:) Przynajmniej powinno mieć, a że niektóre z wyznań jakoś to zaniedbują...no cóż. A wiara w reinkarnację pozwala się rozwijać duchowo? Chyba też nie za bardzo:) Zresztą chrześcijaństwo każe zastanowić się nad swoim życiem od początku do końca...a reinkarnacja daje w jakiś sposób kolejną szansę na poprawę później. Mimo, że może to być "gorsze wcielenie", ale zawsze:)
"And if I had a dollar for every time I repented the sin and commit the same crime
I'd be sitting on top of the world today"
Awatar użytkownika
zblazowany
Dyskusjoholik
Dyskusjoholik
Posty: 896
Rejestracja: 2008-10-17, 22:04

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: zblazowany » 2008-10-26, 23:53

no tak na całe chrześcijaństwo to wile odłamów, protestantyzm, kościół Jezusa Chrystusa itd.Ale tak czy siak katolicyzm nie stawia na rozwój duchowy, co innego np. buddyzm.Chrześcijaństwo każe się zastanowić ale na tym się kończy bo pare razy zgrzeszysz i już ma tak na dobrą sprawę miejsce w piekle załatwione.
Awatar użytkownika
Zaara
Doświadczony
Doświadczony
Posty: 82
Rejestracja: 2008-10-10, 23:56
Lokalizacja: Warszawa

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Zaara » 2008-10-31, 11:18

I właśnie to jest myślenie chrześcijan, ale katolików. Nie jest tak...katolicy po prostu troszkę przesadzaja w niektórych kwestiach...Bóg wybacza grzechy, a jeśli szczerze uwierzysz w Jezusa to miejsce masz zapewnione, ale w niebie. I grzechy mniej się liczą...owszem, przeszkadzają, ale tylko w tym, żeby mieć nagrodę w niebie. Jeśli naprawdę wierzysz, to chyba normalne, że nie zabijesz nikogo, czy coś...i myślenie Ci się zmieni:) A reinkarnacja daje za dużo spraw nad którymi trzeba samemu intensywnie myśleć...tak moim zdaniem...w końcu nie wie się co jest do końca dobre, a co złe...
"And if I had a dollar for every time I repented the sin and commit the same crime
I'd be sitting on top of the world today"
Awatar użytkownika
Sothis
Dyskusjoholik
Dyskusjoholik
Posty: 789
Rejestracja: 2008-09-09, 22:39
Lokalizacja: Sheol
Kontakt:

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: Sothis » 2008-10-31, 11:35

Zaara pisze:w końcu nie wie się co jest do końca dobre, a co złe...
Jakn to nie? :>
Ὅταν ὁ δαίμων ἀνδρὶ πορσύνῃ κακά, τὸν νοῦν ἔϐλαψε πρῶτον
Awatar użytkownika
zblazowany
Dyskusjoholik
Dyskusjoholik
Posty: 896
Rejestracja: 2008-10-17, 22:04

Re: Reinkarnacja w religiach i tradycjach ezoterycznych

Post autor: zblazowany » 2008-10-31, 14:55

To zależy czy dasz sobie narzucic co jest dla ciebie dobre a co złe czy sam potrafić to rozróżnić.
ODPOWIEDZ

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 0 gości