Masz nową wiadomość.
Infra - relacje czytelników. Witam w audycji Infra relacje czytelników. Przed
mikrofonem
Marek Sęk Ivellios. W dzisiejszym odcinku powrócimy do sprawy słynnych zdjęć UFO z
Wicia, wykonanych na początku września
1983 roku. Jeżeli ktoś ze słuchaczy po raz pierwszy w ogóle teraz słyszy o tej
sprawie, a bardzo
chciałby się dowiedzieć szczegółów na ten temat, to odsyłam do artykułu
zamieszczonego na łamach portalu infra.org.pl lub jeśli ktoś
woli wersję audio do archiwum Radia Paranormalium, a konkretnie do audycji Z kart
historii, a konkretnie do
odcinka poświęconego tej właśnie obserwacji. Powracamy do tej sprawy z tego względu,
iż pojawiły się pewne nowe fakty, którymi
chcielibyśmy się z Państwem dziś podzielić. Zdjęcia UFO z Wicia, które trzydzieści
lat temu wykonał pan Wiesław Machowski, należą
bezsprzecznie do najciekawszych ujęć niezidentyfikowanych obiektów w historii
polskiej ufologii. Sprawa jest wyjątkowa, bo liczbę
świadków obserwacji jaskrawo pomarańczowych NOL-i, które 3 września 1983 roku
pojawiły się w pobliżu ośrodków
wczasowych, można liczyć w setkach. 3 września 2013 roku, równo w trzydziestą
rocznicę wykonania słynnych zdjęć UFO
z Wicia, skontaktował się z nami pan Wiesław Machowski, lat pięćdziesiąt osiem ze
Stuttgartu, autor tych fotografii, który chciał dodać
kilka faktów i wyklarować kilka niejasności. Zdarzenie, w którym brał udział,
zostało między innymi skrótowo opisane w
książce Bronisława Rzepeckiego i Krzysztofa Piechoty „UFO nad Polską” i rozegrało
się w pierwszych dniach pobytu pana Wiesława i jego rodziny w
pensjonacie w Wiciu późnym latem 1983 roku. Obiekt został zauważony po raz pierwszy
przez pana
Wiesława, wówczas mieszkańca Zabrza, jego znajomego oraz dwójkę dzieci podczas
wędkowania. Początkowo jaskrawe
światło znajdowało się nad Bałtykiem. Jego kolor był intensywnie pomarańczowy, a nie
jasnożółty, jak podaje literatura.
Odnośnie barw pan Wiesław dodał: „pomarańcza jest przy tym blada”. Posłuchajmy
wypowiedzi pana Wiesława
Machowskiego.
Po prostu w tym dniu oglądaliśmy to trzy razy. Pierwszy raz to było tak, jak w tej
chwili tutaj jest jasno, pięknie jeszcze. Nie wiem, jak jest
teraz, w tej chwili w Polsce. Niebo było czyściutkie, bez chmurek i po prostu byłem
z kolegą na rybach i z synem, i z jego córką. I po prostu nagle w jednym momencie
spojrzałem w stronę
morza i zobaczyłem coś pięknego. Pomarańczową kulę, poniżej drugą i to wędrowało w
dół, do góry, w dół, do
góry. Więc powiedziałem koledze: „Popatrz na to”. On patrzył i tak przez pół godziny
co jakiś czas zerkaliśmy na to, ale żadnej uwagi na to nie zwróciliśmy, żeby to
mogło być UFO albo coś w tym rodzaju. Gdy skończyliśmy łowić ryby, po jakimś pół
godziny przeszło, czterdzieści pięć minut może. Wróciliśmy
do ośrodka wczasowego i w tym momencie coś ciekawego. Gdy dochodziliśmy do ośrodka,
to się pojawiło bliżej brzegów, bliżej
lądu już. I zaczęliśmy. Wszystko rzuciłem. Powiedziałem synowi, żeby to zbierał, a
ja leciałem do aparatu. Ale co z tego? To był mój pierwszy
aparat, który kupiłem przed wczasami i miałem jeden tylko film czarno-biały, który
dostałem od kolegi. I w tym momencie zacząłem robić zdjęcia. Jedno, po
czasie drugie. To, co jest na zdjęciu, co wy macie na zdjęciach. Ten drugi obiekt
zaczął w dół spadać. To była jedna trzecia tego obiektu,
czyli mały czerwony ogarek. Spadał i błysk zastąpił takiej samej kuli pomarańczowej.
Mówię: „Kurde, koła jak to na górze”.
I tak z powrotem. I to non stop było. Później nagle, w jednym momencie, gdy to było
na dole, odleciał trzeci ogarek
w stronę Szwecji, ale zatrzymał się gdzieś. No nie umiem powiedzieć ile, bo po
prostu to już czas minął i zapalił się prawie do jednej trzeciej
pomarańczy. Po powrocie do domu, gdy wróciliśmy do domu z wczasów, dałem ten film od
razu wywołać, bo byłem ciekaw,
jak się zarejestrowały te trzy czy pięć zdjęć, bo tyle, pięć zdjęć tylko robiłem z
całego filmu. Okazało się, że na tym zdjęciu jest coś ciekawego.
Jest poświata i w środku jest coś w rodzaju kapelusza. I wtedy mnie namówił.
Pokazałem to po czasie znajomemu sąsiadowi i on mnie namówił, żebym
napisał do Wideo, do Warszawy, do UFO Wideo, coś w tym rodzaju. Tak poszło, jak
gdyby w świat. Czy
ja coś jeszcze mogę na ten temat powiedzieć? To jest już prawie trzydzieści lat i to
obserwacja zakończyła się nagle, błyskawicznie. Wszystko
zgasło i nastąpiła ciemność. Ludzie jeszcze siedzieli dość długo, ale niestety to
się już więcej nie pojawiło. Po raz trzeci. To znaczy trzy razy to się pojawiło i na
tym było
koniec. I po prostu już później nie było. Nawet gdy dzień zaczęło lać. I tak
mieliśmy do końca naszych wakacji, a dopiero to był drugi albo trzeci dzień
naszych wakacji w Wiciu.
Pan Wiesław zwrócił uwagę kolegi na ten niecodzienny widok i jak mówi, przez około
pół godziny obaj zerkali na zjawisko, nie
podejrzewając, że to coś dziwnego. Kiedy skończyli łowić i wrócili do ośrodka,
obiekt znów stał się widoczny, tym razem
bliżej lądu. Pan Wiesław rzucił wszystko i pobiegł po swój nowy aparat Kiev z
obiektywem Helios 103.
Obiekt uwiecznił na trzech fotografiach. Świadek twierdzi, że UFO widziało około stu
pięćdziesięciu do dwustu osób z ośrodka
wczasowego, w którym przebywał. Ale co ciekawe, obok znajdował się też drugi
pensjonat z nieokreśloną liczbą gości. Czas
obserwacji wynosił do dwóch godzin, przy czym cały czas powtarzała się ta sama
sekwencja manewrów niezidentyfikowanych obiektów. Od
głównego światła odrywał się mniejszy o dwie trzecie ogarek, który szybko
przemierzał drogę w dół od macierzystego obiektu, po czym zatrzymywał
się i wznosił z powrotem. Co ciekawe, w pewnym momencie obiekty znikły, by pojawić
się dopiero po dwudziestu minutach. Jak
dodaje pan Wiesław, już znacznie bliżej, gdzieś na granicy linii brzegowej. Wszystko
to obserwowali wczasowicze. To był
ostatni dzień pięknej pogody, bo następnego dnia zaczęło lać. „Po prostu wszyscy
leżeli na kocach i patrzyli” — wspomina pan
Wiesław, który charakterystyczny kształt kapelusza dostrzegł dopiero na wywołanych
zdjęciach. Dodaje, że ten dziwny spektakl zakończył
się, gdy obiekty po prostu znikły. „Wicie dało mi inny obraz świata” — mówi pan
Wiesław, w którego salonie nadal wisi
zdjęcie charakterystycznego obiektu. „Nigdy w życiu nie myślałem, że będę wraz z
tyloma ludźmi świadkiem czegoś takiego” —
dodaje, żałując, że potencjał przypadku został nieco zmarnowany i zapomniany.
Produkcja i realizacja: Portal Infra. www.infra.org.pl