Czat Infry. Prezentujemy zapis czatu głosowego, który odbył się 23 lutego
2013 roku w pokoju portalu Infra w serwisie spikeria.pl. Tym razem naszym gościem
był Aleksander
Dejev, współczesny szaman, który poruszył między innymi tematykę kanibalizmu
energetycznego i wielu kontrowersyjnych spraw z
zakresu ezoteryki i duchowości. Zgodnie z sugestią Aleksandra, pytania przekazywane
były na czacie tylko w formie tekstowej,
zaś na głos były odczytywane przez moderatorów. Z zapisu czatu usunięto wypowiedzi
nieistotne oraz momenty
ciszy. To witam wszystkich w takim razie. Mówi Michał Kuśnierz, serwis Infra
www.infra.org.pl.
Dzisiaj na naszym czacie gościmy bardzo interesującego gościa, pana Aleksandra
Dejeva.
Panie Aleksandrze,bym miał od razu do pana pytanie, jak byśmy
mogli pana zaprezentować? Czy jako współczesnego szamana, czy może jako
duchowego przewodnika, czy też nauczyciela? Ja bym bardzo prosił o to, aby pan parę
słów powiedział o sobie. My żeśmy
już troszkę się zapoznali i niektóre pewnie osoby tutaj goszczące na czacie też
z tym, co pan prezentuje dzięki audycjom Zbyszka Mrugały, które są do odsłuchania w
archiwum Radia
Paranormalium. Ale jednak bym bardzo pana prosił o to, aby pan powiedział w
zasadzie, co by pan
chciał przekazać. Jaki jest ten pana przekaz?
Dobry wieczór. Mam nadzieję, że dobrze mnie słychać. Bardzo mi miło wszystkich
przywitać dzisiaj. Zaczniemy od prostej rzeczy. Nie mam nic do
przekazania. Niczego nie chcę wam przekazać. Chcę z wami porozmawiać. A jeśli
pytacie, czym zajmuję się i w jaki
sposób określić moje zajęcie, to mam z tym takie same problemy jak pan. Szczerze
powiedziawszy nie jestem szamanem, bo nie przestrzegam
tysięcy reguł, z których korzystają szamani. Nie jestem jakimś duchowym
nauczycielem, bo szczerze powiedziawszy nikogo
niczemu nie uczę. Szukam swojej drogi, korzystam z określonych praktyk, które
pobrałem po drodze. Nauczyłem się z nich
korzystać na co dzień i to korzystanie okazało się skuteczne w moim wypadku, w
wypadku innych ludzi. Zacząłem te praktyki
rozbudowywać i z tego wszystko urosło. To, o czym dzisiaj będziemy rozmawiać, to
jest skutkiem
mojej pracy w ciągu ostatnich 10 lat i tym, co zrozumiałem, czemu nauczyłem się, co
zauważyłem.
Nie ma jednego kierunku, którym podążam. Stwarzam swój prywatny kierunek.
Umówiliśmy się dzisiaj na temat konkretny bardzo, czyli o kanibalizmie
energetycznym. Brzmi
to bardzo ekscytująco i bardzo ciekawie. Za chwilę oddam panu głos, aby
powiedzieć, z czym w zasadzie mamy do czynienia. Ale w zasadzie czym jest ta
energetyka? Bo mówi się na przykład o wampirach energetycznych, czyli
ludziach, którzy w pewien sposób wysysają być może energię z innych ludzi. Ale w
zasadzie czym jest ta energia? O czym mówimy? Co jest esencją tych pojęć wszystkich?
Jakby mógł pan w paru słowach powiedzieć, czym jest ten kanibalizm energetyczny.
Zaczniemy od tego, że nie jestem teoretykiem, jestem praktykiem, dlatego nie mam
określonych dużych teorii, nie posiadam jakichś wyjątkowych
zdolności nadzwyczajnych. To tu już bym chciał uspokoić. Jestem normalnym
człowiekiem, tak jak wy wszyscy. Patrzę na niektóre
rzeczy z troszkę innej perspektywy. Wampiryzm energetyczny to jest coś takiego,
wydaje nam się, że to ktoś pobiera coś
określonego gdzieś w określonym miejscu, ściąga określoną energię. Nie podchodzę do
tego w ten sposób. Nie określam pobierania energii
jak coś, jak pobranie na przykład krwi albo pobranie jakichś płynów albo coś
takiego. Traktuję energię w troszkę inny sposób. To znaczy
wszystko, co istnieje, jest energią. Jesteśmy zagęszczoną energią. Ja, pan, każdy,
kto słucha. To jest
zagęszczona energia, na którą nakłada się wibracje narządów, kości, skóry, mózgu,
myśli, emocji, uczuć. To jest kłębek energii, który jest zagęszczony i stwarza naszą
osobowość, stwarza naszą postać, stwarza
naszą inteligencję, stwarza naszą świadomość i tak dalej. Nie rozmawiamy w tej
chwili o jakichś delikatnych ubytkach
energii, które nam ktoś odbiera. Będziemy rozmawiać o kanibalizmie energetycznym. To
jest całkiem inne zjawisko. Szczerze powiedziawszy
proszę nie szukać tego. Nikt o tym nie mówi. To jest zjawisko na tyle powszechne, że
szczerze powiedziawszy nikt nie chce o tym rozmawiać. Każdy
z nas jest kanibalem i to jest początek naszej rozmowy.
No właśnie, każdy jest kanibalem. Jak można to rozumieć? Rozumiem, że my cały czas
siłą rzeczy obcując z innymi ludźmi, te energie siłą rzeczy muszą się przenikać.
Czy rzeczywiście jest tak, że ta energia oddziaływuje między
nami i czy jakoś
Żrzecie się, pożeramy nawzajem? Dokładnie. Szczerze powiedziawszy, nazwijmy to, nie
pożeramy się, wymieniamy się.
Wymiana jest zwykła tak, że ja daję człowiekowi, ty dasz mnie i jesteśmy świadomi
tej wymiany. W świecie energii zwykła bardzo
rzadko tak wydarzenie. Zacznijmy od początku. Z początku zrozummy, że każdy z
nas przedstawia określony wzór, określoną ilość energii. Ten wzór energetyczny
powstaje z pięciu dokładnych
elementów, wzorców. Pięć żywiołów. Rozdzielamy tę energię tak, jak ją rozdzielali
tysiące lat temu. Pięć
podstawowych żywiołów, którym każdy może stworzyć swoje zrozumienie. To jest ogólnie
przyjęty
sposób rozdzielenia określonych jakości energii. To jest ziemia, to jest woda, to
jest ogień, to jest powietrze, to jest przestrzeń. Każdy z
nas jest określonym zbiorem tych pięciu żywiołów. Jest u każdego człowieka określony
żywioł dominujący, który nazywa się
głównym żywiołem naszej duszy. To jest nasz rdzeń, to jest nasza wizytówka, to jest
nasz sposób życia. Jest drugi żywioł,
boczny, który nazywa się siła życiowa. To jest forma przejawiania się. W jaki sposób
przejawiamy się na zewnątrz. To znaczy
główny żywioł to jest nasz rdzeń, to jest nasz środek, to nasz świat wewnętrzny.
Siła życiowa to jest forma przejawiania się na zewnątrz,
komunikacja z ludźmi, sposób życia, zachowania i tak dalej. Szukanie pracy,
znajomości,
kontaktów. Te pięć żywiołów składa określony wzór. Każdy człowiek w czasie swojego
życia, kiedy rodzi się, przede
wszystkim zacznijmy od prostych rzeczy. Czy rodzimy się pełny? Okazuje się, że nie
rodzimy się od samego początku. To znaczy, w czasie ciąży
zaczynamy tracić określone żywioły. Każdy żywioł powiązany z określonymi stanami
emocjonalnymi, z określona świadomością, z
określona wibracją. Jeśli ciąża była trudna, bolesna, były konflikty w rodzinie w
czasie ciąży, matka nie chciała
dziecka, ojciec nie chciał dziecka, to dziecko w czasie porodu już ma braki
żywiołów. Teraz bym chciał porozmawiać o określonych
rzeczach, które pokazują, z czym powiązany każdy żywioł. Z określona świadomością,
z określonym przejawianiem w naszym sposobie myślenia, naszej mentalności. Każdy
żywioł działa na różnych płaszczyznach. Z
gruba można te płaszczyzny określić jak płaszczyzna ciała, emocji, psychiki i
energia. Każdy
żywioł przejawia się na różnych poziomach w określony sposób. Zacznijmy od
najgrubszego żywiołu, elementu ziemi. Żywioł
ziemi powiązany przede wszystkim z naszą witalnością, siłą, odpornością. To jest na
poziomie fizycznym. Na poziomie emocjonalnym, energetycznym
to jest stabilność, pewność, spokój, panowanie nad sobą. Na poziomie naszego umysłu,
na
poziomie naszej duchowości to jest taka cecha jak mądrość, świadomość, wytrwałość.
Każdy żywioł ma swoje
określone przejawienie. Kiedy w naszym życiu powstają problemy, jeśli tracimy
określone żywioły w
czasie ciąży, rodzimy się już z określonymi brakami i te braki widać u dzieci, które
urodziły się. Jeśli są zmiany fizyczne,
bo na przykład tracimy żywioł ziemi w czasie ciąży albo w czasie noszenia dziecka,
porodu, to widzimy dziecko z
jasnymi deformacjami na poziomie ciała, brakiem sił. Dziecko rodzi się słabe, jest
bardzo słaba odporność. Jeśli na przykład
był utracony element wody, rodzi się dziecko z problemami przemiany materii,
problemy z krążeniem, z
oddawaniem moczu i tak dalej. Jeśli rodzi się dziecko, utraciło element ognia w
czasie ciąży, to rodzi się dziecko
bardzo anemiczne, bardzo słabo się rozwijające, bardzo powolne, powolnie osiągające
określone jakości,
właściwości dorastania i tak dalej. Możemy utracić elementy z różnych powodów nawet
już w samej ciąży i wtedy, kiedy
rodzimy się, rodzimy się z określonymi brakami. Uświadomienie tego, że dzieci nasze
przychodzą z określonymi brakami, które muszą być
uzupełnione w ciągu dorastania, w procesie dorastania. Nawet jak dziecko urodziło
się całkiem normalne,
zrównoważone, to proces dorastania jest bardzo trudny, skomplikowany. Zawsze tak
jest,
że w czasie dorastania tracimy. Jeśli na przykład wychowaliśmy w bardzo trudnej
rodzinie, w trudnych warunkach, było bardzo dużo napięcia psychicznego,
emocjonalnego w rodzinie, kłótni. Ojciec alkoholik albo matka alkoholik i cały czas
był brak pieniędzy, brak poczucia bezpieczeństwa.
Dziecko było bite, dziecko było poniżane. To dziecko w czasie dorastania traci
pewność i siłę.
Element ziemi. Jeśli dziecko wyrosło w rodzinie, w której nie było uczuć, nie było
emocji, nie było przywiązania, rodzice nie
okazywali miłości, to dziecko w czasie dorastania straci element wody, poczucie
wygody, poczucie komfortu w życiu, poczucie
emocjonalności. Jeśli dziecko wychowywało się w rodzinie, w której nikt nie czytał,
nikt nie interesował się nowym
doświadczeniem, książkami, komputerami, nie chodziło do kina, nie oglądał filmów i
tak dalej. Żyło bardzo zamkniętym, prostym
życiem, to dziecko straci element powietrza, bo powietrze to jest doświadczenie,
poznanie, otwartość. Jeśli w życiu rodziny
nie było jakichś uduchowionych rzeczy, nie było otwartości na nowe doświadczenia, na
świat, na wydarzenia w świecie, otwartości na
piękne, wspaniałe rzeczy, dziecko urodzi się albo wyrośnie bez elementu przestrzeni.
I tak dalej. To znaczy każdy z nas, dorastając, traci
określone elementy. I kiedy kończy się okres dorastania i na przykład kończymy
szkołę, każdy z nas wychodzi w
światZ określonymi brakami. Jest nieuformowany. Bardzo mało ludzi, które przejdą
określony okres
dorastania w stu procentach w pełni. To jest rzadkość, ogromna rzadkość. To jest
człowiek uformowany i ukształtowany.
To jest człowiek spełniony. To jest człowiek, który jest zdrowy fizycznie,
psychicznie, emocjonalnie, energetycznie. Szczerze powiedziawszy, to jest ogromna
rzadkość spotkania takich ludzi. Większość z nas rodzi się z określonymi brakami.
Rodzi się, dorasta i
wstępuje w wiek dojrzałości z określoną ogromną ilością braków na różnych poziomach.
Na poziomach fizycznym, na poziomach energetycznym, na
poziomach umysłowym i tak dalej. I te braki powodują, że czujemy się
niedowartościowani, czujemy, że
czegoś nam brakuje. Nie możemy być naprawdę w pełni szczęśliwi i zadowoleni.
No właśnie, tutaj już troszkę wybiegając naprzód, bo podejrzewam, że słuchacze,
uczestnicy
czatu też byli słuchaczami pana audycji. I tutaj kolejny raz pada pytanie o
to, jak można rozpoznać swojego anioła, bo o
tym pan mówił w swoich audycjach. Także może trochę wybiegając w przód, bo
jeszcze ten temat tutaj nie został poruszony, ale może poruszmy go.
Przede wszystkim zaczęliśmy rozmawiać o kanibalizmie, nie aniołach, dlatego
chciałbym skończyć o tym kanibalizmie. Na początku chciałbym powiedzieć, że
kanibalizm
powstaje z prostej naszej przyczyny: z poczucia głodu. Jeśli wychodzimy w świat i
mamy
ogromne braki w określonych elementach, określonych żywiołach, określonych
energiach, jedyną rzeczą, którą próbujemy zrobić, to
próbujemy te braki uzupełnić. Brak określonych energii, brak określonej równowagi
powoduje, że cały czas równowagę wewnętrzną próbujemy odzyskać.
Jeśli brakuje nam elementów ziemi, w większości wypadków próbujemy ten element
uzyskać. Zwykle uzyskujemy te elementy w
kontaktach z innymi ludźmi. Prosty przykład: dziewczyna wychodzi z domu, w którym
żyła bardzo niepewnie, była niesamodzielna. Ten
element ziemi u niej nie jest rozwinięty. Ona go gdzieś utraciła z powodu jakichś
lęków, braku wychowania w określony sposób.
Ten element ziemi u niej jest bardzo mało rozwinięty. Co ona wtedy robi? Szuka
faceta, który ma ogromną
ilość ziemi. To znaczy ma dominujący element ziemi i w jego obecności czuje się
wspaniale, bo cały czas, kiedy przebywa
z tym facetem, pobiera jego energię. Pobiera określoną energię, określoną jakość,
której cały czas brakowało. Czuje się przy nim
wspaniale. Czuje się pewna, spokojna, bezpieczna. W tym czasie ten sam facet, który
wyrósł w rodzinie bardzo
rygorystycznej, w której okazywanie uczuć było zabronione albo rzadko okazywane i
tak dalej, to brakowało mu
elementu wody. W obecności tej kobiety, która ma na przykład tego elementu wody w
nadmiarze, czuje się siebie rozluźniony, spokojny,
emocjonalnie zaspokojony. To znaczy jest cały czas ten element jakby wymiany.
No właśnie, bo tutaj Szukajek pyta mnie o różnicę właśnie między wampiryzmem
energetycznym a kanibalizmem. W krótkich słowach, jak rozumiem, można to
wytłumaczyć.
Kanibalizm to jest zaspokajanie podstawowych swoich właściwości, których nam brakuje
do pełni, do
równowagi. Wampiryzm to jest pobieranie określonej jakości energii w czasie, kiedy
mamy problem na przykład z określonym
narządem. Ten narząd nie funkcjonuje normalnie, czy to jest serce, czy to jest
prostata, czy to są nerki. Wtedy pobieramy od innego człowieka
określoną jakość energii z tego samego narządu. Podłączamy się do jego energii i
pobieramy czystą energię zdrowych nerki do siebie. To jest
wampiryzm. Podłączamy się do serca, pobieramy energię serca, kiedy mamy my problemy
z sercem. Kiedy mówimy o
kanibalizmie, to kanibalizm to jest nie podłączenie do określonych narządów. To
podłączenie do określonych jakości, wzmacnianie
naszego stanu psychicznego, emocjonalnego, chęć uzyskania pełni, wypełnienie się.
Ja tutaj chciałbym przekazać pytanie od czatującej Persefony666. Przy okazji
chciałbym ją
pozdrowić bardzo serdecznie. Pytanie następujące: w jaki sposób mogę dowiedzieć się,
że ja jestem wampirem? A jeżeli
jestem, czy mogę przestać nim być, obronić się przed tym i nie zabierać energii
innym?
Dobre pytanie. Przede wszystkim wampirami rzadko kto z nas bywa. Nie jest to
powszechne zjawisko,
spotykane rzadko, ale kanibalami jesteśmy wszyscy. Każdy z nas pobiera energię z
określonych, z najbliższych osób,
z rodziców, z partnerów. Każdy z nas wyrównuje swoje samopoczucie, swoją energię
codziennie. I tutaj jest prosta rzecz, że póki nie zrozumiemy, że cały czas
uzupełniamy brakujące energie kosztem innych osób.
Dlaczego to jest problem? Wydawałoby się, że to jest tak normalne. Wygląda to tak,
że to jest uzupełnienie. Jest taka prosta rzecz,
że jeśli pobieramy szybciej niż ta osoba, u której sobie bierzemy, jest w stanie
uzupełnić tą energię, jak na przykład ta dziewczyna, która pobierała tą energię od
faceta,
który miał dużo ziemi, to po dwóch latach ona nawet nie poznaje tego faceta. Był
taki silny, pewny, spokojny,
a w tej chwili jest słaby, zmęczony. Na nic się nie nadaje. Nie znam tego faceta.
Dlaczego tak się dzieje? Bo zjadła całą jego
ziemię. Kiedy go zjadła, przestał być dla niej atrakcyjny. Przestał jej smakować. I
co ona wtedy zrobi?Jeśli w tym czasie nie
nauczyła się uzupełniać ziemi samoczynnie, to jedyne co zrobi, będzie szukała
następnego faceta, u którego będzie ponownie
nadmiar ziemi i ponownie będzie go jadła i czuła się przy nim wspaniale, пока cała
ziemia nie będzie zjedzona. Nie chodzi tylko o biologię płci. Chodzi o
to, że w tej relacji jedzenia powstaje z każdym związkiem. W większości wypadków
poczucie zakochania albo poczucie
wspaniałych, wspólnie spędzonych chwil opartych na uzupełnieniu brakujących nam
żywiołów. Dlatego
kanibalizm odróżnia się od wampiryzmu. Jest napisane, co to jest element ziemi. To
jest określona energia z określoną
jakością, która nazywa się w ten sposób, bo ona przekazuje określone wibracje, które
można najbardziej
połączyć z elementem ziemi. To jest poczucie siły, pewności, spokoju, stabilności,
poczucie bezpieczeństwa. To nam daje.
Tą energię albo posiadamy, albo nie posiadamy. Możemy jej mieć nadmiar i wtedy to
będzie upierdliwość, to będzie upór, to
będzie egocentryzm, to będzie nieugiętość. Albo możemy mieć tego bardzo mało, wtedy
będzie słabość,
zalęknliwość, słaba odporność, ułomność i tak dalej.
Kolejne pytanie, które mam zapisane od Pepinlala: czy można w jakiś sposób
skontaktować się ze swoim
aniołem?
Dobre pytanie, po co?
Właśnie Pepinlala nie napisał, czy też nie napisała, w jakim to celu. Także
tą osobę proszę, gdyby mogła to doprecyzować, w jakim konkretnie celu.
Nie kontaktujemy się z aniołami, żeby oni nas ukochali albo uczulali. Kontaktujemy
się z aniołami, kiedy potrzebujemy współpracy. Kontaktujemy się
z nimi w celach pomagania albo sobie, albo innym. To ich konkretna praca wspierania
nas.
Bardzo chętnie współpracują z nami, kiedy wspieramy innych. To znaczy przychodzą do
nas wtedy, kiedy
zaczynamy pomagać innym. Kiedy nasze działania, nasze czyny, nasze słowa, nasze
myśli ukierunkowane wspieraniem innych osób.
To ja mam takie w takim razie pytanie: kim są te anioły? Czym są? Jak by pan to
określił?
W sensie chociażby energetycznym. Kim są anioły?
Po co ich w jakiś sposób określać, oceniać? To są określone istoty. Określone
istoty, ja nazywam to z piątej, szóstej
gęstości. To są istoty, które osiągnęły określony rozwój i pomaganie dla nich, można
powiedzieć, to jest
hobby albo to jest sposób ich na wspieranie nas w jakiś sposób. Ważne, na ile
jesteśmy w stanie z nich skorzystać, na ile ich pomoc jest w
namacalny sposób widoczna w naszym życiu. Bo w mojej pracy ich wsparcie jest
stuprocentowe. Nie rozumiem,
jak można bez nich pracować. Nie rozumiem, jak można bez nich żyć. Nie zastanawiam
się, nie pytam ich o imiona, nie nazywam ich takimi pięknymi
imionami. Liczy się tylko skutek, efekt pracy, który wykonujemy wspólnie. W
większości wypadków moja praca polega na tym, że proszę ich
o wsparcie dla określonej istoty, osoby, która sama nie jest w stanie o to poprosić
albo nie wie jak, albo nie umie tego robić.
Tutaj pytanie od użytkownika ErrorNickname: skąd wzięła się ta wiedza? Na jakiej
podstawie tą wiedzę pan zdobył?
Podstawą tej wiedzy o pracy z energiami żywiołów była religia Bon. To jest piąta
szkoła
buddyzmu tybetańskiego. To jest zasada kultury Tybetańczyków. Nauczyciel, u którego
pobierałem nauki, był Tenzin
Wangyal Rinpoche, osoba bardzo znana w Polsce, od 20 lat przyjeżdżająca i
udzielająca różnych nauk, przede
wszystkim powiązanych z szamanizmem i z pracą z żywiołami. To są praktyki powiązane
z boginiami elementów. To są praktyki, które
pozwalają albo uczą, w jaki sposób uzupełniać energie, nie kradając innych ludzi
obok siebie. To są praktyki, które uczą nas,
jak pobierać energie żywiołów, elementów od oświeconych istot, od bogiń elementów,
od
kolorów, od kształtów, od przyrody, od słońca, od gór, od morza, od łąk i tak dalej.
To znaczy to są
praktyki, które były wykorzystywane w szamanizmie od tysięcy lat i on jest prosty,
łatwy i z tego wszystko
zaczynało się. A wiedza aniołów powstaje spontanicznie, powstaje u każdego, kto
nawiązuje z nimi
łączność. Ta łączność zwykle powstaje samoczynnie. Nie jest tak, że to szukamy ich i
oni przychodzą. To jest tylko tak, że to
robimy coś i oni przychodzą. Robimy to dobrze.
Tu jest pytanie od użytkownika Kaktus80: czy w religii Bon jest Bóg i czy
to ma jakiś związek z buddyzmem?
W buddyzmie nie ma Boga i to dla mnie było ogromnym wsparciem, bo jestem osobą
niewierzącą, wychowcą z rodziny
niewierzącej i szczerze powiedziawszy to z tego powodu, że w Bonie nie ma Boga,
pomogło mnie Boga odzyskać. Kiedy
zrozumiałem, że tak naprawdę każdy z nas zaczyna drogę w jakimś określonym momencie
albo korzysta z określonych wskazówek, dociera do
swojego miejsca i swojego zrozumienia. Tak więc w tej religii Bon, w której nie ma
Boga, odzyskałem Boga. I cieszę się.
Odzyskałem swoje zrozumienie Boga i ta religia, w której Boga nie ma, bardzo mnie w
tym pomogła.
No właśnie, to może zadam takie pytanie w tej chwili od siebie, bo widzę, że tu nie
ma na razie pytań na czacie.
Jak to rozumieć? Bo rozumiem, że właśnie dzięki Bon i być może
buddyzmowi w jakiś sposób doszedł pan doWłaśnie wiary w Boga
i do tych aniołów, o których pan dużo mówił. W
zasadzie jak to wygląda według pana? Jaki jest pana światopogląd
religijny? Jak wygląda ta cała przestrzeń
duchowa?
Najfajniejsze przede wszystkim w tym, że nie mam światopoglądu religijnego i w tym
jestem całkowicie wolny. Jestem osobą
niewierzącą. Każdy raz to podkreślałem. Jestem osobą doświadczającą Boga. Nie
stwarzam reguły, zasady, nie opieram się
na ani jednej z nich. Po prostu doświadczam Boga w swoim życiu. Doświadczam go w
czasie swojej pracy z ludźmi, opieram swoją
pracę na wsparciu Boga w czasie wykonywania mojej pracy. Nie ma tutaj ideologii, nie
ma zasad, nie ma reguł. Anioł
jest jednym z przejawień Boga. To są pośrednicy między nami i Bogiem. To są istoty,
które pozwalają
nam odnaleźć drogę do Boga. Nie są anioły celem poszukiwania. Anioły nas prowadzą do
celu. Tym
celem jest kontakt z Bogiem. Cała moja praca jest związana z duszą. Nie da się
pracować z duszą bez zrozumienia Boga. Nie da się
pracować z duszą bez korzystania z pomocy Boga. Nie ma tutaj ideologii.
Dostałem pytanie, a właściwie kilka pytań od użytkownika Ekologiczny i właściwie nie
za bardzo wiem, od
którego zacząć. Może przeczytam wszystko, co ten użytkownik mi tu przesłał. Moje
pytanie dotyczy tego, czy można
zmienić swoje przeznaczenie, a jeśli można, to w jaki sposób? A także czy jest coś
takiego jak dobra i
zła karma i czy istnieje przenoszenie kary za popełnione uczynki w
poprzednim wcieleniu?
To jest proste pytanie. To jest pytanie, które w każdym podręczniku buddyzmu można
przeczytać. Jest negatywna karma, pozytywna, neutralna,
warunki, w których ta karma wypala się i te warunki muszą być spełnione, żeby ta
karma się wypaliła. Tak samo jak są
warunki, żeby zaczęła wypalać się pozytywna karma. Na pewno spłacamy długi karmiczne
z poprzednich żywotów. Każdy, kto pracuje z ludźmi, terapeuta,
wie, ile ciągnie się ogonów z poprzednich żywotów, które przeszkadzają nam w
normalny sposób pracować. Prosty przykład.
Osoba z pacjentami miała ból w łokciu. Chodził od lekarza do lekarza. Nikt nie mógł
mu niczego powiedzieć, dlaczego go boli łokieć.
Zaczął się ból w określonym momencie jego życia. Miał 20 z czymś lat. Od tego
momentu zaczął go boleć łokieć. Dwa, trzy lata
chodził od lekarza do lekarza. Nie znaleźli niczego, a ból był ogromny, silny.
Popatrzyłem na jego przeszłość, bo przyszedł do mnie.
Albo nie przyszedł, bo nie spotykamy się. Zadzwonił. Patrzę na przeszłość. Okazało
się, że w poprzednim żywocie, w tym samym roku życia odcięło mu
rękę. Ten ból zaczął się w tym momencie, kiedy w poprzednim żywocie stracił rękę. To
nie jest kara. Coś przeszło. Lęk,
ból, przerażenie przeszły do następnego żywota i tak dalej. Takie rzeczy są na co
dzień. Każdy z nas ma
ogromną ilość ogonów, które ciągnie z poprzednich żywotów. To są zobowiązania, różne
wydarzenia, lęki,
uraz, które mamy. Czy byłem zabity, czy byłem spalony, czy byłem uduszony, czy byłem
zgwałcony, czy sam gwałcił,
dusił i molestował i tak dalej. To wszystko zostawia ślad. Jesteśmy zlepkiem
wszystkich poprzednich żywotów. Jesteśmy mozaiką, w której
każdy kawałek jest częścią naszego poprzedniego żywota.
Mam tutaj zapisane takie pytanie, które pojawiło się na początku dzisiejszego
spotkania. Pytanie od użytkownika Pepinlala:
co pan sądzi o opętaniach?
Właśnie nie wiem, co o nich można sądzić. Opętania są to życie. Coś, co wiele osób
doświadcza i większości z nich jest
świadomych, niektórych nieświadomych. Do momentu, gdy nasza psychika jest odporna,
to nawet jeśli jesteśmy opętani, nie mówię o
opętaniach demonicznych, które tak naprawdę jest ryżowo hollywoodzkie, które są
jednym ułamkiem jednej setnej albo jednej
tysięcznej części wszystkich opętań. Opętania to jest normalna rzecz. Kiedy istoty
nieżyjące, które nie
odeszły z naszego poziomu, przebywają w naszym ciele, wchodzą w nasze ciała z
różnych powodów. One przebywają w naszym ciele cały
czas w przestrzeni naszego ciała, korzystają z naszej energii i jeśli mamy słabą
odporność psychiczną, zaczynają stopniowo na nas wpływać. Zaczynają zmieniać
nasze zachowania, nasze priorytety życiowe, nasze emocje, nasze uczucia. Zaczynają
wkładać
swoje poglądy. Mało tego, kiedy jesteśmy opętani, to cały czas trwa walka pomiędzy
naszą świadomością, naszą osobowością,
истинной osobowości i świadomości tych istot, które w nas są. Ja nazywam to opętanie
bytowe. To jest opętanie, które jest na co dzień. Wiele
ludzi żyje z tym wiele lat.
No właśnie, bo pytanie od siebie zadam. Kolejny pan raz wspomina o poziomach.
Rozumiem, że są to poziomy gęstości, bo tak to wydedukowałem z poprzednich pana
wypowiedzi,
ale też z naszej rozmowy prywatnej, kiedy na przykład mówił pan o strażnikach. Co
pan ewentualnie pojmuje pod tym pojęciem strażników?
W zależności, w której sytuacji, w zależności, o jakich strażnikach mówimy. Jeśli
wykonujemy jakieś praktyki związane na przykład z buddyzmem, tam dla wsparcia
tych osób, z którymi współpracujemy, jeśli nawiązujemy tą łącznośćDostajemy ten
przekaz, dostajemy ten ruch pozwolenia na praktykowanie,
to wtedy jesteśmy pod opieką określonych istot, na których praktykujemy i
medytujemy. To określony strażnik, który mamy w buddyzmie.
Jeśli rozmawiamy o normalnym życiu, to tym wsparciem jest nasz anioł, to on jest
naszym strażnikiem i chroni nas wtedy, kiedy mamy
określone cele i misje do wykonania, określone czyny, które musimy wykonać w tym
świecie. I zbierają nas do
momentu wykonywania tego. Prowadzą nas, kiedy mamy coś do realizacji, kiedy nasze
czyny muszą komuś służyć, kiedy
muszą coś zmienić w tym życiu.
A te poziomy gęstości, jakby pan je określił, co to jest w zasadzie?
Szczerze powiedziawszy, nie mam zielonego pojęcia. Istoty, które nie odchodzą z tego
świata, to istoty, które przebywają w czwartej gęstości. To jest nazywane astralem.
To jest istoty, które długi czas przebywają
pomiędzy miejscem, do którego muszą trafić i tym miejscem, z którego wyszli, do
którego już nie mogą trafić. Wyszli ze swojego ciała, stracili część
siebie, stracili formę cielesną. Zostało wiele innych form, w których mogą przebywać
i w zależności, w której z nich
przebywają, to przebywają na jednej z warstw czwartej gęstości. Uważam, że to
miejsce, do którego musi
każdy z nas trafić, to jest miejsce, które w buddyzmie określa się bardo, to jest
stan pomiędzy śmiercią a następnymi urodzinami. To jest stan
albo płaszczyzna tego, to jest piąta gęstość. Jeśli nie trafiamy na tą piątą
gęstość, nie trafiliśmy od razu tam, to przebywamy w czwartej.
I z tej czwartej gęstości łatwo możemy komunikować się z trzeciej. Dlatego te
wszystkie opętania polegają na tym, że czwarta gęstość i trzecia gęstość w tej
chwili są
bardzo mocno połączone. Dlatego ilość opętań w tej chwili w świecie wzrosła
dziesięciokrotnie, bo te światy nakładają się na
czwartej i trzeciej gęstości, zaczynają przenikać. Dlatego ten świat ludzi
nieżyjących z ogromną łatwością w tej chwili wchodzi do naszego
świata i ilość ludzi opętanych będzie z roku na rok rosła. Ilość egzorcystów, którzy
będą wykonywali ten zawód,
co roku będzie dziesięciokrotnie wyrastała, bo zapotrzebowanie na to już jest
ogromne.
Nie wiem, czy ten temat był już poruszany, ale chciałabym się dowiedzieć, na czym
polega właśnie takie opętanie. Co to jest?
Opętanie jest bardzo częste i polega na prostej rzeczy. Na przykład umiera
najbliższa osoba. Nie jesteśmy w stanie jej odpuścić,
nie możemy pozwolić jej odejść. Jesteśmy tak mocno przywiązani, że nie wyobrażamy
sobie, jak będziemy żyć bez tej osoby. Nie wiem, czy to jest
matka, czy to jest ojciec, czy to jest mąż, czy to jest dziecko. I w momencie, w
którym ta osoba umiera i chce odejść, nie pozwalamy jej na to.
Wciągamy ją w siebie, wciągamy jej duszę, wciągamy jej osobowość, jej świadomość. I
w tej chwili w naszym
ciele są dwie osoby. Nie odczuwamy tego w jakiś sposób, tylko czujemy, że coś w
naszym życiu zmieniło się od tego momentu. I taka jest prosta
rzecz, że na przykład jeśli ta osoba umarła na jakąś ciężką chorobę, na przykład na
jakieś zmiany nowotworowe, to po jakimś czasie na
100% będziemy mieli to samo. Ten wzorzec energetyczny choroby, na przykład w czasie
opętania, zostaje. Jeśli na przykład wchodzi w
nas dusza człowieka, który był narkomanem, to za jakiś czas też będziemy czuli
ciągoty, będziemy mieli potrzebę.
Jeśli wchodzi w nas dusza alkoholika albo osoby, która miała jakieś różne zboczenia
i tak dalej, to zaczyna też u
nas to zmieniać, zmieniać nasze poglądy na życie i tak dalej. To znaczy opętanie,
czasami sami stwarzamy,
wciągając jakieś określone istoty, a czasami te istoty gwałtownie wchodzą w nas. Na
przykład w czasie zabiegów
chirurgicznych. Bardzo często jest w szpitalach, kiedy jesteśmy pod narkozą, w
czasie mocnego
alkoholowego zatrucia na przykład, kiedy bardzo jest silna impreza i bardzo dużo
ludzi kończy w tym czasie. W czasie, kiedy
osoby zażywają jakieś mocne narkotyki, jakieś mocne prochi, które też powodują, że
człowiek traci przytomność. W tym momencie jesteśmy
bezradni. Te istoty wchodzą w nas i później zostają w nas. Nie jest tak, że wchodzi
w nas tylko jedna osoba. Czasami jest ich 10, 15, czasami
20. W psychiatrii to nazywa się wieloraka osobowość. Kiedy u człowieka zaczynają
wychodzić określone istoty, które w nim
są, zaczynają przychodzić do głosu, zaczynają brać udział w realnym życiu. To jest
rzadkość, ale tak bywa.
Tutaj mamy pytanie od użytkowniczki Śniegowa: „Moje pytanie brzmi: co pan sądzi o
dziedzicznej winie?”
Szczerze powiedziawszy nie bardzo to akceptuję, nie bardzo to rozumiem z dziedziczną
winą,
bo mamy tyle win, które zbieramy w tym życiu z różnych powodów. Nie trzeba zbierać
dodatkowych win. To
znaczy jeśli jest karmiczna jakaś słaby, która w jakiś sposób na przykład zmusza nas
do określonego zachowania. Na przykład
braliśmy jakieś zobowiązania, ślubowania, na przykład nie uprawiać seksu albo żyć w
biedzie i tak dalej.
To określone ślubowania, które były nałożone w określonych, bardzo silnych stanach
emocjonalnych, które kierują nami długie żywoty.
Czasami określone ślubowania, które nakładali na siebie 10, 15, 20 żywotów, mają
ogromny wpływ nadal.
I kiedy łamiemy te ślubowania, wzmacnia się w nas ogromne poczucie winy. Nie możemy
sobie z tym poradzić. Znaczy, póki ktoś nie wróci
do tego żywota, w którym te ślubowania brał, w czasie regresu, w czasie hipnozy nie
wycofa tego, nie zamknie tego rozdziału, to
przez długi czas będzie odczuwał poczucie winy za łamanie tych zobowiązań.
Tutaj dwa pytania od Samanta Black: „Czy jeśli chodzi o szamanizm, to zajmuje się
pan tylko nim, czy jeszcze
czymś?”
I drugie pytanie: czy jest pan Bonpo?
Szczerze powiedziawszy nie jestem. Korzystałem z buddyzmu, żeby zmierzyć swoją
drogę. Nie jestem Bonpo.
Nie mogę powiedzieć, że jestem, choć ta religia albo ta kultura, albo ta filozofia
jest mnie najbardziej bliska, bo to jest
jedyna kultura i filozofia, która w otwarty sposób rozmawia o duszy, która uczy
pracy z duszą. Jest tam ogromna ilość praktyk, które pozwalają nam
pracować ze swoją duszą, karmić ją, uzupełniać określone braki, określone energie.
Nigdzie, ni w jednej innej kulturze nie ma tyle
praktyk praktycznych, konkretnych, prostych, stuprocentowo pewnych i bezpiecznych.
Nigdzie więcej tego nie można znaleźć. Jestem
ogromnie wdzięczny, że w moim życiu zaistniało Bon z możliwością uzyskania tych
nauk, zrozumienia świadomości
pracy. Konkretnej pracy, którą każdy może wykonywać dla siebie i dla swojej duszy.
Pytanie od użytkowniczki Kisa: w jaki sposób wchodzi w nas dusza narkomana czy
alkoholika?
Bardzo proste. Narkomani szukają tych, kto próbuje nowych prochów, nowych
doświadczeń, a alkoholik szukają
kogoś, kto bardzo lubi wypić i czeka tylko na chwilę, kiedy upijemy się na ubój,
kiedy nie będziemy już
nic kojarzyć, kiedy będziemy nieprzytomni całkowicie. Wtedy może zrobić z nami co
chce.
Dostałem pytanie od użytkownika Janek1234. Widzę, że już zwiał z naszego
czata, ale przekażę to, co napisał. Domyślam się, że gość jest odbamą buddyzmu,
a tam jest jakoś tak, że cały czas dostajemy szansę z każdym odrodzeniem, szansę na
poprawę żywota. Coś w ten deseń. Czy tak?
Nie, nie tak. Dostajemy tę szansę każdego dnia. Czy skorzystamy z tej szansy? Każdy
dzień może zmienić swoje życie.
Nawet ta dzisiejsza rozmowa to jest próba coś zmienić, próba w jakiś sposób dać
większą świadomość, żeby
wyjść poza granice. To daje nam nowe życie, nową szansę, nową wolność, nowe
zrozumienie.
A tutaj dosyć interesujące pytanie od Arka, naszego kolegi:
czy mamy możliwość stworzenia... Już sekundę, bo mi to uciekło. Czy możemy sobie
sami stworzyć energetycznego sobowtóra lub golema i czy może on rozpocząć niezależne
od naszej woli życie,
w cudzysłowie?
Po co? Tysiąc pytań, które można zadać, w których tak naprawdę jest czystej zabawy.
Teoretycznie wszystko jest
możliwe. Tylko jaki cel? Jeśli rozmawiamy o tym samym buddyzmie, był taki nauczyciel
jak Karmapa.
On stworzył swojego sobowtóra, żeby nauczać w tym samym miejscu różnych nauk. W
różnych miejscach
mógł stworzyć swoich sześć, siedem sobowtórów, które rozjeżdżały się i nauczały
różnych nauk tym samym czasem. To czemuś służyło.
Jego poziom był na tyle wysoki, że mógł sobie na to pozwolić i zrealizować to. Miało
sens. Po co stworzyć golema?
Tak, ale z tego wynika, że to jest możliwe. Chociażby w tym wzniosłym celu, aby
nauczać.
Czyli osoba wystarczająco energetycznie rozwinięta jest w stanie tworzyć swoje
sobowtóry?
Osoba rozwinięta nie musi tego robić. Muszą być określone warunki, które by zmusiły
ją do stworzenia tego.
Istota rozwinięta może zrobić wiele różnych dziwnych rzeczy.
Zalęknionej: czy wpływają na nasze obecne życie działania naszych przodków i w
jakim stopniu?
Po co sobie przyjmować to? Szczerze powiedziawszy uważam, że na nasze życie wpływają
nasze poprzednie działania, nasze poprzednie czyny.
Jesteśmy odpowiedzialni za to, co robimy dzisiaj, bo to będzie wpływało na nasze
następne życie. Nie
wpływa na nas życie naszej matki albo naszego ojca, albo naszego dziadka. To my, to
nasze czyny, które popełniliśmy w poprzednim,
poprzednim i poprzednim żywocie, dalej wpływają na nas. Na to, co robimy, w jaki
sposób żyliśmy. To jest prosta rzecz.
Jest coś takiego, nazywa się to rozwój duchowy. To określony poziom, który osiągamy
w tym życiu. To określona wibracja,
którą da się zmierzyć. Przychodzimy na świat, rodzimy się z tej wibracji, na której
skończyliśmy poprzednie życie. I w
każdym życiu jest tak samo. Startujemy z tego miejsca, na którym skończyliśmy żywot
w poprzednim życiu. Na tej płaszczyźnie,
z tym sposobem zrozumienia, z tym potencjałem, z tymi zdolnościami. Rodzimy się albo
z kimś innym. To jesteśmy my i nasze życie, nasza
odpowiedzialność, nasze czyny, nasze zdolności, możliwości, nasz potencjał, który
rozwinęliśmy albo nie rozwinęliśmy w poprzednim żywocie. To
będziemy posiadali w tym żywocie, tym zaczniemy żyć, na tym zaczniemy budować.
Dlatego niektóre ludzie rodzą się z ogromnym
potencjałem, ogromnym startem. Są od samego początku mądrzy, inteligentni, wspaniali
i tak dalej. Niektórzy rodzą się na samym
początku, na samym zero i wszystkiego muszą z powrotem nauczyć się, zbudować to
wszystko. Nie rodzimy się
na jednym poziomie, nie rodzimy się w jednych warunkach.
Tutaj osoba zadająca pytanie, czyli Zalękniona, napisała, że bardzo mi się podoba
pana
odpowiedź. A tymczasem bardziej dociekliwa jeszcze
Samanta Black pyta: buddyzm zakłada istnienie i nieistnienie Boga. To działa na
zasadzie bramki logicznej. Czy etyczne jest więc mówić, że BógBogowie istnieją
zamiast że są afirmacją
naszej własnej boskości. Co pan na to, panie Aleksandrze?
A ja na to powiem tak: nie podchodzę do Boga albo do bogów tak, jak podchodzi
buddyzm i tak dalej. Podchodzę w całkiem
praktyczny sposób. Dla mnie Bóg to jest rdzeń naszej duszy. Jeśli ktoś wejdzie na
moje strony, to przeczyta, z czego zbudowana jest dusza, z jakich
warstw i w jaki sposób funkcjonuje, to Bóg dla mnie to jest to, co jest wewnątrz
nas. To nie jest gdzieś tam. U każdego człowieka
dusza zbudowana jest z części Boga. Uważam, że Bóg to są wszystkie dusze wszystkich
świadomych istot połączone
wspólnie we wszechświecie. Każda dusza to jest komórka Boga. Wszystkie istoty we
wszechświecie są Bogiem.
Każda dusza jest częścią Boga. Uważam, że nasza dusza reprezentuje Boga w nas.
Pracuję z duszą, mam kontakt z tej częścią Boga, która jest w każdym człowieku. Nie
jesteśmy tego świadomi, nie korzystamy z tego, bo
dusza ukryta pod wieloma warstwami, przez które nie możemy przejść albo które nie
pozwalają nam dotknąć tego Boga. Pragnienie,
dążenie do dotknięcia go albo bycia blisko niego jest w nas wpisane. To jest nasz
naturalny odruch.
Każdego dnia chcemy być bliżej Boga. Nikt tak nie myśli, nikt nie jest tego świadom.
Szukamy Boga każdego dnia
naszego życia. Robimy to w najbardziej dziwny sposoby. Każdy dzień to robimy, od
nowa. Im większa będzie świadomość, że
poszukujemy Boga wewnątrz nas, a nie na zewnątrz, tym łatwiej nam będzie to
odzyskać.
I tutaj właśnie od Samanty pojawiło się kolejne pytanie: wciąż można nazwać, że Bóg
jest nami,
bóstwa są nami i my jesteśmy Bogiem. Istnieje medytacja podarowania, nie pamiętam
nazwy dokładnie, i przy ofiarowaniu
bóstwom abon podarowuje się też sobie na równi z bóstwami. Sądzę, że to mądre. Co
pan o tym sądzi?
Pewno to jest mądre. Ja z tego nie korzystam. Nie uważam, że jesteśmy Bogiem.
Uważam, że Bóg jest
rdzeniem naszej duszy. To jest tak, że chodzimy na przykład w zimie, jesteśmy ciepło
ubrani, mamy ubranie,
na przykład futro jakieś. Później jest jeszcze jakiś sweter, później jakaś koszula i
tak dalej, podkoszulek. Każda warstwa to nie jesteśmy
my. To jest nasze ubranie. Pamiętacie, że człowiek mówi, że cebula ma warstwy. Ogry
mają warstwy i ludzie mają
warstwy. Nasze dusze też mają warstwy. Kiedy zrzucamy kożuch albo futro, nie
zrzucamy siebie. Zrzucamy tylko część
swojego ubrania. Bóg jest w środku nas, ukryty pod wielką ilością ubrań, warstw,
poziomów, gęstości,
wibracji, czystotliwości. I nasz cel, wszystkich naszych żywotów, to jak najbliżej
podejść do niego,
dotknąć go, być jak najbliżej niego w każdym życiu. To jest bardzo proste. Nie
potrzeba do tego określonych praktyk.
Panie Aleksandrze, ja tutaj od siebie zadam pytanie, a затем od jednego z
użytkowników. Czy pan miał jakąś
styczność z doświadczeniami Ingo Swanna, który niestety niedawno
odszedł w niebyt, ale miał bardzo ciekawe doświadczenia związane z postrzeganiem
zdalnym i tym podobnymi rzeczami. Czy jakoś jest pan zorientowany w tym,
czym on się zajmował? I drugie pytanie jest od
użytkownika 333. Sześć trójek chyba. Czy cel
życia i sens jest mocno ukryty?
Nie znam tego miłego pana, o którym mówimy. Szczerze powiedziawszy, jestem bardzo
zamknięty na obrazy
życia. Nie szukam przewodników, nie szukam jakiejś informacji z zewnątrz, nie szukam
jakiegoś wsparcia albo jakiegoś
kierunku. Nie muszę. Ta informacja jest w nas. W każdym jest twój przewodnik. W
każdym jest twój najlepszy nauczyciel. On jest w naszej
duszy. Jest tam zapisana cała informacja, której potrzebujemy. Jedyny problem, jak
to odczytać. Jest tam zapisana informacja o każdym
dniu naszego życia, który będzie. Każdy z nas jest napisany dla siebie. Są zapisane
drogi, które możemy wybrać. W
poprzedniej audycji mówiłem, że jest coś takiego jak dziewięć dróg życia, przez
które przechodzimy. To jak światy równoległe,
z których tylko jeden jest zmaterializowany, w którym jesteśmy w tej chwili. W
jakichś momentach jest skrzyżowanie, w którym wybieramy
następną drogę albo jedziemy tą samą drogę. Ta droga jest rozpisana i od tego, którą
drogę wybierzemy na skrzyżowaniu, nasze życie kończy
się w ten albo w ten sposób. Wszystko jest w naszej duszy. Wszystkie wizje naszego
życia są w naszej duszy. Natychmiastowo. Od pierwszego dnia do
ostatniego dnia. Każda wizja. Wszystkie te dziewięć dróg, które są rozpisane od
pierwszego naszego oddechu do
ostatniego. Mało tego, rozpisane na wiele żywotów do przodu. Nasze dusze to wszystko
wiedzą. Mamy wybór na każdym skrzyżowaniu wybrać inną
drogę.
Tutaj mam pytanie od Zbyszka102: jak się bronić przed kradzieżą energii i czy
aniołowie
mogą nam pomóc w ochronie przed złodziejami?
Witam Zbyszku. Przed wszystkim sposobów ochronienia się przed utratą energii jest
ogromna ilość. Jest
setki podręczników i książek, które napisano, w jaki sposób chronić, wytwarzać
jajko, to jeszcze coś, to jeszcze coś. Sposobów jest
ogromna ilość i każdy terapeuta musi nauczyć się dla siebie, w jaki sposóbKorzystać
z tego. Szczerze
powiedziawszy nie mam konkretnego sposobu, jak siebie chronić przed tym. Mam inny
sposób: jak uzupełniać to, co jest kradzione.
Pomysłów, aby odebrać nam energię, jest tak samo dużo jak pomysłów, by się chronić.
Ludzi, którzy kradną energię
zawodowo, takich profesjonalnych wampirów energetycznych, w ostatnich latach jest
bardzo dużo. To ludzie, którzy przede wszystkim mają ogromny
kontakt z ludźmi, którzy są bardzo mili, sympatyczni, którzy rozpośradniają innych
do siebie. I ludzie pozwalają im tą energię kraść.
Zgadzają się, wewnętrznie pozwalają im coś od siebie wziąć. W każdym wypadku
chciałbym powiedzieć, że sposobów kradzieży
energii jest tyle samo, co sposobów obrony. Każdy czas, w każdej chwili ktoś może
zaatakować w
nieoczekiwany sposób, ominąć twoją obronę, ochronę i każdego dnia trzeba stwarzać to
od nowa. Lepiej wiedzieć,
w jaki sposób uzupełnić, w jaki sposób wziąć albo dać sobie coś, co jest zabrane.
Skąd to wziąć? W jaki
sposób? Co może nam pomóc w tym wypadku? To jest fajna informacja. Druga rzecz:
anioły
nie zajmują się takimi pierdołami, żeby chronić nas. Bardzo rzadko angażują się. W
większości wypadków anioły to
bierni obserwatorzy. Trzeba zasłużyć swoim życiem, swoim działaniem na ich uwagę.
Trzeba być
naprawdę dla nich czymś atrakcyjnym, wyjątkowym, żeby zwrócili na siebie uwagę, żeby
chcieli ruszyć palcem,
żeby w jakiś sposób Tobie pomóc. Nie są oni szybcy do tego, nie jest to łatwe, nie
są to jakieś próby pokazania się
z takimi aureolami albo skrzydełkami, albo z różnymi koszykami, albo coś jeszcze. To
są twardi goście. Bardzo
konkretni. Są z bardzo konkretnego powodu obok nas. Przychodzą w bardzo określonych
chwilach.
Tutaj padło takie pytanie od użytkownika Shekletona: co wie pan o szamanizmie
syberyjskim i
odzyskiwaniu duszy przez szamana?
O szamanizmie syberyjskim wiem tyle samo, co każdy z was. Wiem o odzyskaniu duszy.
Robię to codziennie i to wiele razy
dziennie. To jest normalna praca dla nich. Każdy z was ma swój plan. Nie robiłem
tego przez pierwszy żywot. Robiłem to wiele żywotów. Może w jakimś żywocie robiłem
to w Syberii.
Zasady są proste, bardzo konkretne. Proste zasady, które pozwalają wejść tam, gdzie
zwykle nikt nie wchodzi, zrobić coś, czego
nikt nie chce zrobić. Odzyskanie duszy zwykle polega na odbieraniu duszy nowemu
właścicielowi. Od jakiegoś czasu ci nowi właściciele
to bardzo potężne istoty, którym nie wolno, albo inaczej, które nie traktują nas
poważnie. My dla nich jesteśmy jak
mrówki. Trzeba odebrać tym istotom duszę człowieka, który ma tylko jedną dobrą
rzecz: dobry kontakt z Bogiem. Każdy,
kto ma kontakt z Bogiem, może pomóc innemu odzyskać jego duszę.
Ja tylko wtrącę tutaj uwagę techniczną, że ze względu na bardzo duże zainteresowanie
przedłużamy nasz czat do
godziny 22:00. A wtrącę tutaj pytanie, moim zdaniem interesujące, od Magdaleny13,
która pisze tak: „Witam, chciałabym się dowiedzieć, jak skutecznie chronić się przed
złymi wpływami, energiami albo
pechem. Według wielu teorii przyciągamy to, co sami
myślimy i czujemy. Czy jedynym sposobem jest więc
zmiana sposobu myślenia?”
Przede wszystkim zmiana sposobu myślenia, bo w większości wypadków to my na siłę, na
gwałt szukamy
sytuacji, ludzi, różnych chwil, w których musi nas coś złego spotkać. Robimy to z
ogromnego
poczucia winy, z którym żyjemy. Jeśli nie mamy dobrego zdania o samym sobie, jeśli
żyjemy z przekonaniem, że jesteśmy do dupy, że wszystko u nas nie
jest w porządku, to jedyne, czego szukamy w życiu, to kary dla siebie. Chcemy,
pragniemy, błagamy o karę. Chcemy być
ukarani. W ten sposób chcemy zmniejszyć to poczucie winy. Jesteśmy ukarani, już
czujemy się lepiej, dlatego szukamy partnerów, którzy
będą znęcali się nad nami. Szukamy pracy, w której pracodawca będzie cały czas na
klepsydrze, będzie miał
ciężkie warunki pracy. Szukamy różnych kolegów, koleżanek, którzy będą nabijali się
z
nas i tak dalej, którzy nie będą do nas uczciwi. Bierzemy kredyty, które będą ciężko
opłacalne albo bierzemy
kredyty, których nigdy nie jesteśmy w stanie spłacić. Robimy tysiąc rzeczy, które
później stwarzają ogromne
poczucie bólu, cierpienia albo dyskomfortu w naszym życiu. Sami tego szukamy, sami
to robimy dla siebie. I
zmiana sposobu myślenia to jest najprostsze rozwiązanie. Zawsze wszystkim swoim
klientom daję jedną afirmację, która
uważam w 90% może zmienić podejście do samego siebie. To jest bardzo prostych trzy
zdania: „Pochwalam siebie,
szanuję siebie, kocham siebie.” Póki w trzy rzeczy nie uwierzymy, w naszym życiu
niczego nie zmienimy.
No właśnie. Niby takie proste, ale też z drugiej strony takie trudne. To uwierzenie
w
siebie i pokochanie siebie. Myślę, że dla wielu osób to
jest pewne wyzwanie. Ale może powiedzmy parę słów o
pana działalności, dlatego, że bardzo ciekawie pan mówi i jak sam pan widzi, wzbudza
pan ogromne
zainteresowanie. Nie obawia się pan pewnych ataków o to, że
być może
Stwarza pan pewne pozory do tego, aby oskarżyć pana o
swego rodzaju znachorstwo. Czy spotkał pan się z tym? Może o tym parę słów
powiedzmy.
Nie obawiam się problemów. Uważam, że każdy człowiek w jakimś momencie, jeśli jego
praca przynosi
określone efekty, jest korzystna, ma ogromne wsparcie z góry. I to wsparcie jest
bardzo namacalne, bardzo
konkretne. Ono pozwala nam odzyskać kontakt z odpowiednimi osobami, którym możemy
pomóc. Te osoby
trafiają do mnie. Przychodzą tylko po to, że same tego chcą. Przychodzą, bo ich
anioły ich przyprowadzają do mnie. Czuć, że
jestem w stanie im pomóc. To jest bardzo przyjemne uczucie. Moja praca polega na
bardzo
prostej rzeczy. Odzyskuję ludziom duszę, jeśli jej nie ma. A jeśli dusza jest, to
usuwamy
nadmiar brudu, który nie pozwala tej duszy w normalny sposób funkcjonować. Tym
brudem są nasze lęki, jest nasz wewnętrzny
ból, jest nasz smutek, jest nasza tęsknota, jest nasza pustka w życiu. Wszystko, co
odbiera nam
radość, odbiera nam chęć do życia. Brudne energie dopychają nasze serce, w którym
mieszka nasza dusza. Zabrudzają dom duszy.
W większości wypadków, kiedy tego brudu jest za dużo, nasza dusza ucieka z tego domu
i ucieka albo do góry, albo na dół. Ucieka albo blisko Boga,
kiedy jesteśmy na Niego otwarci i ucieka jak najdalej od Niego, jeśli mamy uraz
wobec Boga, jeśli czujemy przed Nim lęk,
jeśli czujemy się grzeszni i tak dalej. Moja praca polega na jednym: sprzątanie tego
domu duszy. Dlatego
czasami mówię, że mam śmierdzącą energię, brud energetyczny, z którym żyjemy wiele
lat. Drugą
częścią jest odzyskanie duszy i przywrócenie jej właściwości. Jeśli dusza jest na
górze, to nie ma problemu. Ona jest czysta, piękna, naładowana, zdrowa. I
wtedy problem tylko, czy chce z powrotem wejść do naszego ciała. Bo jeśli traktuje
nasze ciało jak chlew brudny,
wypełniony złością, nienawiścią, dumą, zazdrością, tymi brudnymi energiami, to nigdy
nie wejdzie. I póki tam nie
poczyścił, póki nie stworzył dla niej warunków, w których by ona mogła wejść, ona
nie wejdzie. Jeśli dusza jest na dole, to jest już gorsza
sprawa, bo wtedy dusza jest całkowicie kradziona i całkowicie wyczerpana. Jest
ogromnie zabrudzona, bo ten obszar, w którym ona
wtedy przebywa, jest bardzo destrukcyjny. Nazywam to ciężkim więzieniem dla duszy.
Trzeba ją odzyskać z tego więzienia, wyciągnąć, jakoś
wykraść, wyrwać i dać jej jak najbliżej Boga. I wtedy nazywam to spad dla duszy.
Dusza dzięki Bogu
odzyskała swoje właściwości, swoje jakości, nabrała siły, energii, żywotności,
witalności. I wtedy, kiedy tak wstaje,
wtedy z powrotem sprowadzamy ją do ludzi.
Tutaj nagromadził mi się dosyć duży stos pytań. Nie wiem, od którego zacząć, więc
może wylosuję. Pytanie
od użytkowniczki Eli: czy można sprawdzić, czy ktoś się żeruje na naszej energii? I
jak to zrobić?
Na pewno. Szczerze powiedziawszy, nie trzeba tego sprawdzać. Od razu widać różnicę.
Każde działania zaczynają być
wyjątkowo męczące. Czynności, które w normalnej sytuacji wykonywaliśmy bez
specjalnego zastanawiania się, bez
specjalnego problemu, w tej chwili zaczynają nas bardzo szybko wyczerpywać, męczyć.
Albo inaczej: jeśli podłączenie jest do określonego narządu,
to zaczynamy po prostu czuć dyskomfort w tym miejscu. Zaczynamy czuć, że tam jest
zimno, że zaczyna nas to boleć bez przyczyny, bez powodu. W
większości wypadków na przykład jeśli podłączy się ktoś do czakry trzeciego oka albo
do czakry korony, zaczynamy czuć natłok
innych myśli. Zaczyna nas boleć głowa, zaczynamy czuć osłabienie, brak zdolności
koncentracji, zdolności myślenia.
Te objawy są namacalne, jawne. I czym większy problem ma człowiek, który pobiera od
nas energię. Bo to nie jest tylko pobieranie. To
byłby mały problem, jakby było tylko pobieranie. To jest transfuzja, to jest wymiana
cały czas. Ten człowiek bierze naszą energię czystą, zdrową,
a daje nam energię brudną, negatywną. W tym jest problem, że on nas zatruwa swoją
energią. Cały czas wymienia to
i wtedy czujemy to. Są ludzie, którzy karmią niektórych osób latami. Znam na
przykład
dzieci, które karmią swoich rodziców latami. Przyzwalają im na to. Znam rodziców,
którzy karmią swoje dzieci
latami. Też przyzwalają. Zgadzałeś się na to nieświadomie albo półświadomie. To już
jest inny problem. Jeśli
cały czas ktoś będzie nam energię pobierać, to ten nasz narząd przestanie normalnie
funkcjonować. Za rok, za dwa zacznie wysiadać i kiedy
narząd u nas będzie już chory, to ten, kto pobiera tą energię, odłączy się, bo już
nie będzie co brać.
To jest pytanie, które już padło, ale w troszeczkę zmienionej formie. Rysiek Infra
troszeczkę je zmienił. Także
ja podam to pytanie w takiej postaci, w jakiej się pokazało pierwotnie. Od
użytkownika
3333333. Podstawowe pytanie: dlaczego sens i cel życia jest tak mocno ukryty?
Oczywiście odpowiedzi się
pojawiają, ale ciągle jest problem z gwarancją prawidłowej odpowiedzi.
Odpowiedź jest bardzo prosta. Nie ma prawidłowej odpowiedzi. Sens naszego życia to
nie jest coś sztywnego. On zmienia się
każdego dnia naszego życia. To nie jest określona kreska, którą muszę osiągnąć. To
jest setki kresek, które muszę osiągnąć i każda
następna otwiera następną. To znaczy jak osiągamy jeden cel, powstaje następny. Nie
ma jednego celu w życiu.
Tak jak powiedziałem, głównym celem jest dotrzeć do Boga. Żeby dotrzeć do Niego,
muszę pokonać tysiące
poprzednich celów.Który jest obowiązkowy na naszej drodze. Każdy z nich jest ważny.
Jest prosta rzecz,
na przykład celowanie jest proste. Na przykład zapięto koszulę. Celem jest zapiąć
całą koszulę i jest jakieś 10
guzików, które po drodze muszę zapiąć. Jeśli jakiś ominę albo krzywo zapniemy, nie
osiągniemy celu. Każdy guzik to jakiś
cel. Przez wszystkie cele muszę przejść. Nieświadomość tego, że nie ma jednego celu.
Albo inaczej nie jesteśmy
świadomi końcowego celu. Możemy być świadomi celu najbliższego, który nam w tej
chwili wydaje się atrakcyjny, no a za dwa
tygodnie będzie inny cel. Będzie tak samo atrakcyjny i tak samo wspaniały.
Akceptacja braku celu.
Jest to po prostu droga. Po prostu idziemy. Czy ta droga jest przyjemna? Czy to jest
przyjemność podróżowania w określonym
celu, w danym kierunku? Ja uważam, że poszukiwanie Boga to jest najlepszy cel na
świecie. Tylko normalnego Boga, prawdziwego.
W większości wypadków, jak pracuję z ludźmi, to pokazuję im, że bardzo często, kiedy
ludzie mówią o tym, że
mają kontakt z Bogiem albo podążają w jego kierunku, wtedy im pokazuję taką fajną
rzecz, na ile ich
zrozumienie Boga jest prawdziwe. W większości wypadków to zrozumienie jest w trzy,
pięć, 10% prawdziwe.
95, 97, 90% to jest iluzja. I wtedy im tłumaczysz, że prawdziwe zrozumienie Boga
powstaje tylko
wtedy, kiedy to jest nasze prawdziwe poszukiwanie, autentyczne. Jeśli włożyliśmy w
te poszukiwania wysiłek, wszystko, co
wzięliśmy z zewnątrz, od rodziców, od szkoły, od książek, od filmów, od
czegokolwiek,
od nauczycieli, od jakichś przewodników, to wszystko nie jest nasze. To wszystko nie
jest prawdziwe, prawdziwa tylko nasza droga do Boga, który
sam stworzyli. Mówię zawsze, że to jest siedem miliardów ludzi i siedem miliardów
dróg do Boga. Która jest twoja? Moja droga
nie pasuje do nikogo. Ona jest moja. Dlatego z nikim nie chcę dzielić tej drogi, bo
nikt inny w tej drodze nie odnajdzie Boga. To jest
moja prywatna droga poszukiwania Boga. Stwórz swoją. Jak włożysz wysiłek, to
znajdziesz albo będziesz wiedział, że to jest
prawdziwa twoja droga.
Tutaj od Magdaleny13 pojawiło się następujące pytanie: co pan sądzi o używaniu
enteogenów, na przykład
ayahuaski i jaki to ma wpływ na duszę człowieka?
Szczerze powiedziawszy nie chcę mówić o rzeczach, których nie znam dobrze. Na razie
to, co oglądałem i
ludzie, z którymi pracowałem. Miałem kiedyś klienta, pacjenta, który zażywał to
prawie
236 razy i to był niczyjąto wrak. Choć ta szkoła, w której on zażywał, obiecała, że
to
najlepsza droga do niewiadomo czego, że on będzie w końcu wyjątkowy, nadzwyczajny. A
szczerze
powiedziawszy to był wrak, a nie człowiek. Widziałem dużo ludzi, którzy jeżdżą z
Polski, którzy zażywają to w różnych wyjazdach
turystycznych i to, co później sprawdza, nie stwarza niczego miłego. To jest
wchodzenie w tak brudne sprawy, to jest
wchodzenie w tak nieczyste obszary. Szczerze powiedziawszy dziwisz, dlaczego tak
mało ludzi po takich doświadczeniach
chciałoby tylko skończyć to. Nie uważam, że zażywanie ayahuaski jest złe. Jest
bardzo dużo pięknych doświadczeń, które są naprawdę wspaniałe i czyste i bezpieczne.
To jest, uważam, ułamek.
To jest trzy, pięć procent. 95, 97% to są ogromne, brudne obszary, w których
chodzimy
i nie zawsze z nich wychodzimy na końca. Otwieramy drzwi na jakieś płaszczyzny, na
które nigdy by nie chcieli w normalny
sposób dostać się. Otwieramy drzwi i nie zamykamy. Zostawiamy to szczeliną. Ktoś
może tam włożyć nogę albo ktoś może zostawić
te drzwi otwarte na długi okres czasu i przez te drzwi do naszego życia będą wpływać
bardzo niefajne rzeczy, bardzo nieczyste
istoty, które naprawdę mogą bardzo zmienić nasz sposób życia, wprowadzić w niego
ogromny chaos, pomieszanie,
lęk, niepokój i tak dalej. Uważam, że każda zmiana musi być świadoma. Musimy
pracować nad siebie zmianami
przytomnie. Kiedy zażywamy cokolwiek, nie ma w tym przytomności, nie ma naszego
poszukiwania, nie ma
naszego wysiłku. To nie my robimy, to dzieje się poza nami. My bierzemy w tym
wypadku bierny udział w tym wszystkim. To nie jest
prawda. To jest chęć pójść na skróty. To nie działa.
I kolejne pytanie od Eli mi tu się nawinęło na tej długiej liście pytań, które
przyszły w trakcie czatu.
To może inaczej: czy można w jakiś sposób zauważyć, jaki anioł stróż nad nami
panuje?
To jest następna nasza głupota. Tych aniołów, których nazywają, których imion
używają, to
jest ich 10, 15. Aniołów jest miliardy. Trudno powiedzieć, które ma imię twoje albo
moje, albo czyj anioł ma.
Czasami obok jednej osoby jest 200, 300, 400 aniołów. Nie ma siły każdego znać po
imieniu. W
większości wypadków, 95% ludzkości ma tylko jednego anioła. Można go zapytać o imię,
no rzadko
kiedy będzie chciał odpowiedzieć. Oni są w większości wypadków bardzo obojętni dla
nas.Nie interesują nas, póki w naszym życiu nie
postawią czegoś wartego zainteresowania. Ale my musimy obudzić się. Kiedy my budzimy
się, oni budzą się razem z nami i wtedy
już tak naprawdę nie interesują nas ich imiona. Interesuje tylko, w jaki sposób
możemy z nimi współpracować, w jaki sposób
oni mogą zmienić nasze życie, w jaki sposób mogą zmienić życie ludzi obok nas.
Nieważne, jakie mają imiona, ważne, na ile
skuteczna jest ich pomoc każdego dnia naszego życia. Przeczytałem dobre pytanie:
czym różni się opiekun od anioła?
To jest bardzo fajne pytanie. Bo anioły to są bardzo konkretne istoty. To bardziej
obserwatory. Opiekuny w większości wypadków nie są
istotami anielskimi. To istoty, które w jakimś momencie były ludźmi i wracają tutaj
do wykonania określonej pracy.
Znam bardzo fajnego terapeutę, który ma trzech opiekunów. To istoty, które były
ludźmi i wykonywały
określone prace jako uzdrowiciele, szamani i tak dalej. I ta praca nie była
wykonana. Szukali odpowiedniej osoby,
która by mogła wykonywać ich pracę dalej. Musieli zrealizować określone cele i wtedy
przychodzą do
określonych osób. To nie jest opętanie, to jest współpraca. Powstaje taki symbioza
współpracy, kiedy ta istota
odzyskuje ogromne wsparcie i ogromny efekt tej pracy. Znam tego człowieka. On
wspaniale współpracuje
z tymi istotami. Jest to jedna kobieta i dwaj faceci, którzy byli uzdrowicielami za
swoich czasów. Już nie żyją od dawna. Odzyskują
ludzi, którzy zajmują się podobnymi rzeczami. I to jest naprawdę wspaniała opieka,
wspaniałe wsparcie. To nie
są istoty oświecone, to po prostu istoty, które były ludźmi i nadal chcą w ten
sposób pomagać.
Tutaj jeszcze kolejne pytanie od Persefony: czy obecność aniołów w buddyzmie jest
kontrowersyjna?
W buddyzmie istoty nazywają się bogami. Klasa istot, jedna z wielu klas istot. Są
Bóg, bogowie,
sury i tak dalej. Niezgodne duchy. Każda to jest klasa istot. Anioły to są bogowie.
To istoty, które
mają ogromny potencjał, ogromną moc. Każdy z nas kiedyś tam będzie. To jest normalny
etap ewolucji. Przechodzimy przez różne
etapy. To jest nasza przyszłość. Nie ma w tym nic wyjątkowego. To jest określona
praca, określone zajęcie, które oni wykonują.
Kiedyś tam będziemy.
Tutaj pytanie od Pepinlala: czy człowiek może umrzeć na własne życzenie, to jest
pogrążając się w duchowej kontemplacji, jak niektórzy
mnisi buddyjscy?
Jak coś takiego przeżyję, to opowiem. Nie mam zielonego pojęcia. Powiedziałem: nie
jestem teoretykiem, jestem praktykiem. Rozmawiam o rzeczach, które
doświadczam, z którymi pracuję. Dla mnie ważny jest efekt, a nie to, jak to pięknie
nazwać i fajnie zaciekawić
jakimś niezwykłym wydarzeniem. Wszystko jest możliwe. Buddyzm w tym wypadku jest
wyjątkowy. Daje ludziom tak niesamowite
możliwości, zdolności i tak nieograniczony potencjał. Wystarczy tylko praktykować
jakieś 15–20 lat i wszystko to
osiągniecie.
Kolejne pytanie: jeżeli wykorzystujemy energię żywiołów nawet w pozytywnych celach,
czy w ten sposób nie jesteśmy kanibalami
energetycznymi? Jakie konsekwencje z tym się wiążą? Czy jest pan w stanie to
przewidzieć? To jest pytanie od użytkownika Jos.
Istnieją istoty, do których zwracamy się, kiedy chcemy te żywioły uzyskać i to ich
rolą jest dać nam to. Prosimy o to
i dostajemy tyle, ile trzeba, w tej odpowiedniej jakości, której potrzebujemy. W
najprostszych sytuacjach robimy to
nieświadomie. Popatrzcie, kiedy brakuje nam żywioła ziemi, to wybieramy się w góry.
Ziemi tam jest pod dostatkiem. Kiedy
brakuje nam żywiołu wody, to wybieramy się nad morze albo nad jezioro, albo rzekę,
bo tam jest jej pod dostatkiem. Kiedy brakuje nam elementu
ognia, to idziemy albo do sauny, albo siedzimy przy kominku, albo wygrzewamy się na
słońcu. To jest element ognia. Kiedy brakuje nam
powietrza, idziemy gdzieś na łąki, w step, gdzie jest otwarta przestrzeń. Nawet
jeśli jesteśmy w samych górach. Potrzebujemy ogromnej wolnej
przestrzeni, silnego wiatru. Kiedy brakuje nam przestrzeni, to po prostu musimy
otworzyć się na świat. I tak dalej.
Robimy to cały czas podświadomie, uzupełniamy. Każdy żywioł jest powiązany z
określonym kolorem. Na przykład
element ziemi powiązany jest z kolorem żółtym. Jeśli ubieramy się albo w naszym
mieszkaniu jest dużo żółtych dodatków,
to podświadomie dodajemy sobie elementu ziemi. Element wody powiązany jest z
niebieskim. Tak samo, dodając sobie niebieskich ubrań,
firanek, zasłon albo cokolwiek w niebieskim kolorze, dodajemy sobie elementu wody.
Ognia powiązany jest z kolorem
czerwonym. Czerwony bieżnik na basenie ludzi podnieca. I tak dalej. Czerwone
samochody. Powietrze powiązane jest z kolorem
zielonym. Przestrzeń powiązana z kolorem białym.
Tutaj dostałem pytanie od użytkownika Szukajek. Pytanie brzmi: kiedy i jak
rozpoznać, jakiej energii nam
brakuje? Żebym wiedział, czy mam jechać w góry na wakacje, czy nad morze.
Cokolwiek trzeba siebie obserwować. Kiedy brakuje nam poczucia siły, kiedy jesteśmy
niepewni, kiedy nie możemy stać po swojej stronie, kiedy nie
mamy swojego zdania, na 100% brakuje nam ziemi. Wtedy trzeba jechać w góry. Jechać w
góry i brać element to jest duża
różnica. Można chodzić po tych górach i nigdy niczego nie brać. Trzeba się otworzyć
na branie. Uświadomić sobie brakujący element w
sobie i mieć ogromną chęć uzupełnić go. Zrozumienie tak naprawdę, co się dodaje. Bo
można dodawać element ziemi
na poziomie ciała. Wtedy potrzebuję vitalności, siły, zdrowia, odporności. Jeśli
dodaję siebie na poziomie emocjonalnym, to
potrzebuję twardości, pewności, spokoju. Jeśli dodaję się na poziomie duchowym, to
potrzebuję mądrych decyzji,
wglądu, zrozumienia.Spokojnej obserwacji życia. To znaczy na różnych płaszczyznach
dodajemy różnej
jakości tego samego elementu, tego samego żywiołu. Kiedy pracuję z ludźmi, to muszę
dokładnie wiedzieć, gdzie jaką energię dodać.
Czy to powiązane będzie ze zdrowiem, czy z psychiką, emocjami, czy z rozwojem
duchowym i tak dalej. Obserwując siebie,
muszę z początku zrozumieć braki. Jeśli nie czuję się komfortowo, wygodnie w życiu,
jeśli mnie wszystko drapie, nie czuję się dobrze w domu, nie czuję się
dobrze w pracy, nie czuję się dobrze na imprezie, to brakuje mnie wody. Nie jestem
wyluzowany, nie jestem rozluźniony,
nie potrafię unikać problemów, nie jestem elastyczny. Brak wody. Trzeba jechać nad
morze. A jeśli nie
czuję uczuć, jestem przytępiony, jestem wypalony. Nic mnie nie cieszy. Nie mam
radości w sobie. Nie mam pomysłów, nie mam
intensywności, nie mam chęci. To brakuje nam ognia. Jeśli brakuje nam otwartości,
jeśli brakuje nam pomysłów,
brakuje nam relacji. Jeśli utkwiliśmy w jakiejś sytuacji, z której nie możemy wyjść.
Nie ma ruchu w naszym życiu, nie ma zmian. Brakuje nam
powietrza. Jeśli jesteśmy zamknięci, nie jesteśmy otwarci na nowe pomysły, na nowe
religie, na nowe książki, na nowe
filmy, na nowe ubrania. Nie jesteśmy otwarci na nowe kuchnie. Nie akceptujemy zmian
w świecie, nie akceptujemy
nowych pomysłów, nowych idei. Jesteśmy zamknięci, uszufladkowani w określonych
pomysłach, starych ideach, z których
nie możemy wyrosnąć. Brakuje nam przestrzeni i tak dalej. Muszę bardzo uważnie
obserwować siebie i poznać siebie, żeby
zrozumieć tak naprawdę, czego nam brakuje. A jeśli brakuje, to w jaki sposób to
uzupełnić, by wybrać dla siebie najlepsze
rozwiązanie. Albo to powiązane z przebywaniem gdzieś, albo określonymi medytacjami,
określonymi
praktykami, które ułatwiają nam ściąganie tych elementów. 10 lat uczyłem tego na
warsztatach. Można wejść na stronę,
która tutaj była wypisana, bongaruda.pl i poczytać o różnych nauczycielach, którzy
przyjeżdżają i uczą tego co roku.
Kolejne pytanie od użytkownika 3333333. Trudne pytanie. Zdarzają się ludziom
przypadki śmierci klinicznej, po
których ci ludzie zmieniają się pozytywnie w stopniu niewyobrażalnym. I teraz
dlaczego nie przytrafia się to ludziom bardzo złym? A
byłoby to przecież przerwanie ich zagubienia na tym świecie i być może wtedy
przerwaliby cierpienia w swych przyszłych żywotach.
Jakie to jest trudne pytanie. Nie mam zielonego pojęcia.
No to może przejdźmy do kolejnego pytania od użytkowniczki Amelia. Nie wiem, czy już
to pytanie padło. Ja też sam
już nie pamiętam, ponieważ pytań tutaj jest bardzo dużo. Jak można się bronić przed
wpływem tak zwanych wampirów energetycznych?
Uświadamiam ludziom, że bronić jest bardzo trudno. Pierwsza podstawowa rzecz, którą
muszą sobie uświadomić, to przestać karmić.
To my w większości wypadków pozwalamy innym osobom się nami karmić. Pokażę w 100%
jak
to wygląda. Przychodzi do nas koleżanka albo kolega, który zaczyna użalać się nad
swoim życiem. Opowiada, jak ciężko
mu w tym związku, ile problemów ma z dzieckiem, jak chorują jego rodzice. I
wszystko, co mówi, to są problemy.
O kredytach nieskończonych, o tym, że zepsuł się mu samochód, o tym, że jego żona
zdradza albo że ją mąż zdradza i tak dalej. I to
wszystko jest tak przykre, że wtedy myślimy: „Boże, co by dała, żeby się od tego
odwrócić. Dam jej coś” albo
chciałaby ją wspierać, chciałaby jej w jakiś sposób pomóc. To jest normalny ludzki
odruch. W tym odruchu jest prosta jedna rzecz. Ta osoba, która przyszła do nas,
przyszła zjeść nas. I cała ta rozmowa polegała na jednej rzeczy, żebyśmy się na nią
otworzyli, żebyśmy
pozwolili jej wziąć coś, co mamy. Spokój, pewność, udany związek, dobre relacje z
rodziną, z rodzicami, z dziećmi, dobrą pracę. To wszystko jest naszą energią.
Wewnątrz nas jest spokój, jest dobrobyt, jest
poczucie równowagi, pewności przyszłości i tak dalej. Zdrowia. To jest to, co mamy
my, a nie ma tego osoba, która do nas przyszła. I w tym
momencie tej rozmowy, użalając się nad swoim nieszczęśliwym życiem, zmusza nas do
tego, żebyśmy ją w tym momencie karmili. Będzie siedziała
półtorej godziny, póki nie zje wszystko, co może. Później wyjdzie i nie podziękuje.
Poczuje się na pewno dobrze. I co
zrobi? Pójdzie do następnej osoby, będzie opowiadała następnej wszystko to samo. To
my pozwalamy tym osobom
karmić się nami. To my pozwalamy półtorej godziny użalać się nad swoim życiem, nad
swoją rodziną i tak dalej. Jeśli nie możemy
niczym pomóc, to nie pozwalajmy im wylewać pomyj w naszym domu przez telefon.
Nieważne jak. Ludzie wyrzucają
ogromną ilość brudnej swojej energii. W tym momencie uzupełniają się naszą energią.
To my robimy każdego dnia, rozmawiając z
koleżanką, z kolegą, z pracownikami, w kolejce. Nie wiem gdzie, w windzie. W każdej
sytuacji, w której mamy kontakt z
kimś, przerywać to, nie wchodzić w to. Unikać tego, nie pozwalać im karmić się sobą.
Tutaj pytanie od użytkownika Genialny Głupiec, który już się nawet rwie, żeby zadać
je głosowo. Teoria karmy jest
bez sensu. Załóżmy, zaczynamy życie we wszechświecie od kilku istot. Taki start.
Potem się rodzą inne istoty
i jest później trzy tysiące istot, więc w kogo wchodzą ich trzy tysiące wcieleń? W
kogo wchodzą te ich trzy tysiące wcieleń,
skoro na początku było tylko kilka osób? Ta teoria pada totalnie. Sorry, ale nie
wierzę w karmę, a pan o karmie mówił tutaj. I to
jest właśnie to pytanie.
A to bardzo dobre pytanie. A niech on nie wierzy, w co chce wierzyć. Karma tego nie
ubędzie i nie przybędzie. Do
określonej zrozumiałej pamięci trzeba dorosnąć.Określone pojęcia przychodzą w naszym
życiu, kiedy przyjmujemy określone
schematy, kiedy przestajemy myśleć w określonej płaszczyźnie. Zrozumienie, że
płaszczyzn jest miliardy i jeśli widzimy tylko jedną
naszą płaszczyznę, a nie widzimy tych miliard innych płaszczyzn, to znaczy, że nie
istnieją. Karma spisuje się doskonale, dobrze się
czuje i będzie się dobrze czuła. Jest to wspaniałe prawo, którym kierują się
określone istoty. Wszystkimi jesteśmy kierowani,
tylko chodzi o świadomość i zrozumienie tych praw. W większości wypadków nie mamy
tej świadomości. Na przykład prosta rzecz. Bardzo
często czytam na stronach, że ktoś pisze, że może oczyścić nam karmę i to niedrogo.
Nie ma tej opcji. Nikt nie może nam oczyścić. To nasze zajęcie,
to jest nasza praca. Jeśli piszę o tym, że każda istota ma Boga w sobie, to Bóg ma
nieskończoną ilość dusz, które nam wypożycza. Uważam, że Bóg wypożycza każdej
istocie
duszę na nieokreślony czas. To znaczy czas jest bardzo określony. To jest powstanie
i koniec naszego wszechświata. Ilość, na którą Bóg
może podzielić swoje dusze jest nieograniczona. Nikt go nie ogranicza. Istota
świadoma w tym wszechświecie będzie istnieć,
jeśli chce i jak jest w stanie siebie albo dosyć długo działa.
Tutaj pojawiło się pytanie od użytkownika o nicku tak skomplikowanym, że boję się go
odczytać.
„Konfnampixfonzi” zadał pytanie: dużo nieżywych fizycznie ludzi pan odzyskał? Czy
był taki
przypadek, kiedy nie dał pan rady?
Mógłbym to obliczyć. Z drugiej strony, kiedy zaczynam z kimś pracować, to nie ma
możliwości cofnąć.
To znaczy, jeśli zaczynasz, to robisz do momentu, пока nie wygrywasz. Każda istota,
która przebywa w ciele innego człowieka, to
nadal człowiek i kieruje się wszystkimi ludzkimi zasadami. Niektóry jest upierdliwy
tak jak normalni, zwykli ludzie
i trzeba z nimi po prostu inaczej rozmawiać. Czasami najlepszym, skuteczniejszym
sposobem rozmowy jest potężny kopniak,
bo na wielu osób to działa. Nigdy nie liczyłem ile osób. To jest po prostu chore.
Nikt na przykład stomatolog nie liczy, ile
zębów wyleczył. To by było troszkę dziwne, tak? Tutaj jest to samo. Jeśli zaczynasz
coś robić, to musisz to skończyć.
Nie możesz zostawić człowieka z czymś w środku niego, co nie jest nim. Każdy
człowiek ma prawa, i żyjący i
nieżyjący, być sobą. Tak naprawdę w większości wypadków obie istoty korzystają z
tego, kiedy rozdzielasz ich. I osoba,
która żyje i osoba, która nie żyje, bo osoba, która nie żyje, w większości wypadków
wchodzi w ciało człowieka, bo tylko to ciało zna, ludzkie. Chciałaby
pójść gdzieś dalej, ale jeśli w ciągu życia jej mówili, że po śmierci idzie po
krawik i nie ma nic oprócz tego. Nie ma innego
żywota, nie ma innego życia, nigdzie nie odrodzi się. To nie chce takiego życia.
Chce z powrotem normalne życie, które zna. Dlatego tak dużo
ludzi wchodzi w ludzkie ciała, bo jest przekonanych, że nic oprócz tego nie będzie,
że to życie jest jedynie możliwe, że ten
żywot był jedyny. Ta głupota zmusza tych do wchodzenia w ludzkie ciało. Tam ich po
prostu trzeba odprowadzić. Mogę tylko powiedzieć
jedną rzecz, że jeśli w coś wierzymy przez życie, to jak umieramy, to ta wizja dla
nas jest rzeczywista. Jeśli uwierzyliśmy w ciągu
żywota, że jest tylko jeden żywot, jest jedno życie, to po śmierci nic innego nie
widzimy. I nawet jeśli ktoś nas chce gdzieś
odprowadzić, przychodzi za nami, to nadal jesteśmy przy tym cmentarzu, w swoim domu,
w szpitalu, tam, gdzie umarli.
Tłumy ludzi tam jest. Tłumy ludzi siedzą w domach swoich po swojej śmierci. Tłumy
ludzi chodzą po szpitalach, po kościołach i tak
dalej. Wszędzie ich pełno.
Przyszło takie pytanie od użytkownika „Wyrokowiec”: wiem, że jestem opętany. Mam
tego świadomość. Jak mogę sobie
pomóc i wygrać z opętaniem? Jak samemu pokonać demony i czy jest to możliwe? Mam
silny umysł.
No i co pan zrobi z tym swoim umysłem? Chyba nadal nie silny. Chyba nie zdrowy
rozsądek. A jeśli zdrowy rozsądek, to
szukać najlepszej pomocy, która istnieje. Nie ma lepszej pomocy niż kontakt z
Bogiem. Proszę odzyskać kontakt z Bogiem i to Bóg pomoże
panu odprowadzić nadmiar brudu, odzyskać samego siebie. Nie ma innej opcji. Nie ma
innego
lekarstwa, nie ma innego rozwiązania.
Tutaj z listy pytań, które przyszły w trakcie czatu. Lista wciąż jest bardzo długa.
Kolejne pytanie od
użytkownika „333333”. Człowieku, więcej tych trójek nie miałeś? Może inaczej:
dlaczego ktoś, kto się zagubił, nie jest w jakiś uderzający sposób ostrzeżony? Bo
zawsze jest możliwość, że dana osoba nie natknęła
się na jakąś głębszą wiedzę duchową.
Nie zdążyłem nacisnąć albo zapomniałem. Nie jesteśmy ostrzegani, bo mamy prawo
popełniania błędów. Nie natknąłem
się na wiedzę głęboką, bo mało jej szukali. To jest nasza odpowiedzialność za nasze
życie. To jest szukanie tej
wiedzy i ocenianie jej, a jeśli ona nie jest właściwa, wyrzucenie i szukanie dalej.
A druga rzecz: dorastanie w
popełnianiu błędów. Tylko dzięki nim dorastamy. Nikt nie musi nas ostrzegać, bo
dorastamy. Jak dziecko uczy się
chodzić, to cały czas przewraca się. I co z tego, że będzie się ostrzegać, że ona za
chwilę przewróci, to musi wstać i iść dalej. Wtedy nauczy się
chodzić. Tak jest z naszym życiem. Musimy przewracać się, żeby nauczyć się chodzić.
Przyszło tutaj takie pytanie od użytkownika „Anonimowy on”: 44 demony opętały mnie
według egzorcysty. Czy
jest to możliwe? Tak mi powiedziano, ale nie chce mi się wierzyć.
Wszystko możliwe. Jak dobry egzorcysta to wie, co mowi, to lepiej skorzystać z jego
pomocy, niż siedzieć i wątpić w to.
Tutaj od użytkownika Zalękniona pytanie, które pojawiło się wcześniej już na czacie:
czy Boga
trzeba szukać, czy czegokolwiek należy szukać, czy nie wystarczy tylko odrzucić to,
co nam przeszkadza w jego doświadczaniu?
Poszukiwanie Boga wpisane w nas to jest wewnętrzny program, nad którym nigdy nie
zastanawiamy się. On działa
samoczynnie 24 godziny na dobę. Tylko kiedy zaczynamy uświadamiać sobie posiadanie
tego programu, zaczynamy korzystać z tego
programu bardzo skutecznie. Zaczynamy mieć bardzo namacalne wyniki tych poszukiwań.
Zgadzam się, że wystarczy odrzucić określone rzeczy
i wszystko, co odrzucimy i co nie jest Bogiem, spowoduje, że to Boga pozostanie jak
najwięcej. Tylko czasami trudno powiedzieć, co
trzeba wyrzucić, bo Bóg przebywa w tysiącu rzeczy. Tak naprawdę nic oprócz niego nie
ma. Przebywamy w nim,
jest on wewnątrz nas, a jesteśmy wewnątrz jego. To jest bardzo zkomplikowane.
Sporo mam tutaj pytań zapisanych od Samanta Black. Spróbuję wybrać. Pojęcie energii
kundalini jest panu
znane? Miał pan z nim do czynienia? Jest bardzo szamańskie, ale i niebezpieczne. To
jest pytanie od użytkowniczki Samanta Black.
Nie miałem z nim do czynienia. Bardzo dużo ludzie mówią o tym, bardzo dużo ludzie
opowiadają takie anegdoty. Kiedy
pytam ich, w jaki sposób mogliby przełożyć to na konkretne działania, praktyczne
zmiany w swoim albo życiu innego człowieka, to
jest zero. Więcej gadania, więcej podziwiania i tak dalej. Takie rzeczy mnie nie
interesują.
Tutaj kolejne pytanie od użytkownika Anonimowy One: co mam zrobić, jeżeli słyszę w
głowie głosy, że mogę się i powinienem onanizować
się często, a ja czuję, że robię coś złego, a słyszę tak jakby w duszy głosy. Co
zrobić? Czy to demony powodują, że
onanizuję się kilka razy dziennie?
Trzeba iść do psychiatry. Rozmowy albo głosy w głowie to pierwsze znaki
schizofrenii.
Jestem właściwie podobnego zdania osobiście. Także najpierw chyba psychiatra,
dopiero potem jakieś egzorcyzmy
i inne rzeczy. Tutaj Samanta jeszcze pytała: co do opiekunów to jest opinia taka, że
to my sami już po oświeceniu. Jak się pan do
tego odniesie?
Ona takie samo miało zdanie, tylko pod warunkiem, że to jest jeden opiekun i w
jednym miejscu, na jednej płaszczyźnie.
Opiekunów czasami jest więcej i oni są na różnych płaszczyznach, na różnych
gęstościach. Czasami ich sposób
zachowania albo sposób prowadzenia nas, albo cel jest całkowicie inny i trudno
zgodzić się z tym, że tak
naprawdę jesteśmy sami. Jedynie istoty, które nas interesują, to jesteśmy sami w
przyszłości. Już
tak nikogo więcej nie obchodzimy. To byłoby bardzo smutne. Dlatego uważam, że
czasami te istoty
naprawdę są kimś poza nas.
Iwan Josie i panie Aleksandrze, ja proponuję, żeby już zakończyć ten czat, dlatego,
że już przedłużyliśmy go i tak
długo. Myślę, że wszystkie zainteresowane osoby otrzymały odpowiedzi na pytania,
które ich nurtowały. Panie Aleksandrze, co pan o tym myśli? Czy już
będziemy kończyć, czy jeszcze pan jest gotów na odpowiedź na kolejne?
Nie porozmawialiśmy o tym, o czym musiał być temat. Nie porozmawialiśmy tak naprawdę
o tym, czym taki jest
kanibalizm i w jaki sposób możemy uniknąć tego. Szkoda, może kiedyś następnym razem.
Myślę, że możemy spokojnie już kończyć.
To może po prostu zrobimy o tym audycję i będzie prościej.
Ja wiem, że było dużo pytań takich trochę wybijających z rytmu pana i tak dalej, ale
myślę, że taka jest prawda czatu, że ludzie zadają różne pytania.
Także może i o tym. Rzeczywiście zupełnie żeśmy nie mówili o tym kanibalizmie
energetycznym. Może zrobimy o tym po prostu audycję.
Jak najbardziej. Bardzo dobry pomysł. Ja myślę, że większość ludzi, którzy zadali te
pytania, jest kanibalami. W tym momencie nawet pobierają tą
energię jeden od drugiego, ale nie jest tego świadomy. Przyjdą do domu i będą jeść
swoją żonę albo swojego męża. Też nie jest tego
świadomy. Ich rodzice będą jadli ich, a oni będą jadli swoje dzieci i też nie będą
tego świadome. I będą zadawać nadal
mądre, sensowne pytania o życiu, o Bogu, o Jezusie i tak dalej, a proste, podstawowe
rzeczy, które są
codziennością ich życia, będą od nich uciekać, niczego nie pozwalając zmienić w
swoim życiu. Zresztą myślę, że porozmawiamy następnym razem o tym.
Tak. W takim razie bardzo dziękuję w imieniu serwisu Infra jak też i
Radia Paranormalium za udział w dzisiejszym czacie panu Aleksandrowi Dejevowi,
za udział i za zaangażowanie w, jakby nie było, trudne zadanie, jak się
okazało, w odpowiedzi na wszystkie pytania naszych użytkowników. Także dziękuję
bardzo.
Dziękuję za rozmowę. Bardzo mi było z panem miło porozmawiać i dziękuję do
następnego.
Czat Infry. Był to zapis czatu głosowego, który odbył się 23 lutego
2013 roku w pokoju portalu Infra w serwisie spikeria.pl. Tym razem naszym gościem
był Aleksander
Dejev, współczesny szaman, który poruszył między innymi tematykę kanibalizmu
energetycznego i wielu kontrowersyjnych spraw z zakresu
ezoteryki i duchowości. Zgodnie z sugestią Aleksandra pytania przekazywane były na
czacie tylko w formie tekstowej, zaś na
głos były odczytywane przez moderatorów. Z zapisu czatu usunięto wypowiedzi
nieistotne oraz momenty ciszy.