Rozmowy poza ciałem. OOBE, LD i inne zjawiska parapsychiczne omawia
Zbyszek Mrugała. Witam słuchaczy Infry, gości na naszej antenie Jarek Psoma.
Dzisiejszym tematem jest niespodzianka. Będziemy
się starali udowodnić istnienie ciał niefizycznych i udowodnić ludzką
nieśmiertelność. Witam Cię Jarku.
Moje uszanowanie. Bardzo mi przyjemnie znowu gościć na antenie.
Jak byśmy poruszyli w ogóle tą kwestię nieśmiertelności? Jak ją ugryźć, żeby tego
Nobla dostaniesz na końcu audycji, jak udowodnisz naszą śmiertelność, mianuję
cię noblistą.
Honoris causa.
Honory Ciałkus.
Honoris honoris Ciałkus. Może. Może zacznijmy, a właściwie wróćmy do tej mojej
konstatacji, że
nie są to tylko stany subiektywne. Wielu osobom wydaje się, że to są tylko senne
majaczenia
albo urojenia, albo wręcz stany patologiczne. Nic bardziej błędnego. Wystarczy się
zapytać mojej żony, jak to wygląda od zewnątrz. Ona nie jest w to w ogóle
zaangażowana. Początkowo nawet nic o tym nie wiedziała. Zaczął ją
niepokoić czarny szablon poruszający się po mieszkaniu w nocy. Opromieniony zacząłem
się jej pytać, jak on
wygląda, bo zaczynałem już nabierać podejrzeń, kto to jest. Opowiedziała, że postać
jest wysokości osoby
dorosłej, płaska jak wycięta z kartki, a właściwie jak dziura w czerni, bo w nocy
widziała ten szablon
poruszający się po mieszkaniu. Odgraniczał ją od czerni otoczenia tylko taki
świetlisty, taka świetlista krawędź. Ja też nie
podejrzewałem, że to jestem ja sam. Myślałem, że to może przewodnicy, którzy do mnie
w nocy przychodzą. Sprawa się wyjaśniła kiedyś,
późno w nocy, kiedy żona skończyła oglądać telewizor w tym pokoju, w którym ja sobie
śpię na materacyku i wyłączyła wszystkie
światła. Okazało się, że jest mnie trzy egzemplarze. Trochę się przestraszyła wtedy.
Na drugi dzień spotkałem się z
apelem z jej strony, żebym może już przestał. Wypytałem się, jak to wyglądało
dokładnie, bo byłem też zdziwiony samą
możliwością obserwacji takiego zjawiska. Wyglądało to w ten sposób, że żona
zaobserwowała, że leżę na
materacu przykryty kołdrą i wynurza się ze mnie druga głowa o jakimś takim
charakterze
dymnym. A dopiero-
Paliłeś papierosy?
Nie, nie. To żona pali, ale w łazience. Ale jeszcze kształtu mojej własnej głowy. I
właśnie ów wspomniany szablon, a właściwie dopiero głowa tego szablonu jako kolejna
warstwa, także jeszcze ta
bardziej subtelna. No i wtedy wszystko stało się jasne. Okazało się, że to ja w
trakcie wychodzenia z ciała. A to
coś, ten szablon, który wędruje po domu, to ja w trakcie swoich wędrówek.
A którego z nich żona wybrała?
Żona wybrała tego całkiem stabilnego , czyli tego, który spał na łóżku.
Któremu można zaufać.
I nie zawiedzie.
Nie będzie się ciągał jak cień po kątach.
Wyjaśniło mi to kilka rzeczy. Zawsze uważałem, że jest to rzeczywiście podróż bardzo
subiektywna, więc dowiedziałem się, że, że
nie jest taka, że jest to zjawisko energetyczne. Po drugie, byłem skłonny wierzyć w
pewnego rodzaju
solipsyzm, może zbiorowy, żeby już nie był taki wulgarny, już obśmiany, że wszystko,
co widzimy, stwarzamy sami. Chociaż
buddyzm też takie sugestie czyni, że nie ma odległości pomiędzy obserwującym a
przedmiotem
obserwowanym. Bardzo mnie się to podobało. Bardzo chwytliwe to było takie
stwierdzenie, ale z tego prostego eksperymentu, a właściwie
konstatacji mojej żony, wnosić należy, że nie jest tak. Jesteśmy obecni w tej
rzeczywistości poprzez dostrojenie
do niej. A sama rzeczywistość, jeżeli jest projekcją świadomości, to jakiejś
gigantycznej, której my jesteśmy tylko gośćmi.
Także pewne rzeczy należy sobie przewartościować i przestać właściwie lekceważyć
całą tą historię.
Sięgnąłem po tych ostatnich swoich podróżach we śnie po książkę mistyka
siedemnastowiecznego
Jacoba Böhmego. Język dość zawiły. Bardzo chętnie przeczytam streszczenie tej
książki. Szybciej szybciej się
czyta niż sam tekst książki. Napisane streszczenie nie przez kogo innego, jak przez
Adama Mickiewicza.
Wow.
Okazuje się, że on się pasjonował takimi rzeczami. Nie tylko Totojańszczyzną, o
której nas w szkole uczono, ale i
Angelusem Silesiusem, właśnie Jacobem Böhme no i Swedenborgiem. To jest cała
historia. Romantyzm
polski i europejski opierał się właściwie na tych trzech mistykach. To są
fantastyczne doniesienia. No i zacząłem tego Böhmego czytać. I
cóż się okazało? Byłem bardzo zdziwiony, jak współczesny był to człowiek, właściwie
współczesny nam, bo
jego stwierdzenia z jego doświadczeń mistycznych od razu mi się wydały znajome. I
cóż on takiego ciekawego powiedział w temacie,
który nas interesuje? Mianowicie to, że człowiek on to nazwał człowiekiem
pierwotnym, co innego zupełnie
rozumiał niż my dzisiaj. Człowiek początkowo był duchem i miał tylko zmysły
potrzebne mu do bycia w świecie
duchowym i dopiero w czasie tej swojej bytności został sprowadzony do cięższych
poziomów przez byty subtelne, które były dużo prymitywniejsze od niego i
przyłączając się do niego
powodowały jegoWytracanie, no nazwijmy to w dzisiejszym języku wibracji. Muszę ci
powiedzieć, że byłem wstrząśnięty
tą konstatacją, bo ja doświadczyłem właśnie czegoś takiego. Tylko ja to w swojej
takiej ignorancji
nazywałem przewodnikami. Podzieliłem ich nawet na dwie kategorie. Na takich
przewodników, którzy otwierają nam przestrzenie i w tych
przestrzeniach nas goszczą oraz takich przewodników, którzy się z nami stapiają na
najgłębszym naszym poziomie. I wtedy sobie
właśnie, jak czytam tego Böhme'ego, zdałem sprawę, że on właśnie pisze o tym samym.
O drodze zstępującej i
jak to właśnie wszystko wygląda. No Jakub Böhme, jak to wiadomo gnostyk, ale
chrześcijanin bardzo dużo mówił
o Jezusie. Nie wiem, czy to cię zainteresuje.
Jak najbardziej. My mamy dwóch apostołów na forum OBFL.
Aha, jednego znam, a drugi?
Pojawił się młody chłopak. Jest świętym Janem.
Aha, rozumiem. No dobrze. No więc on mówi o Jezusie, że jest to rodzaj boskiego
posłańca, który
właśnie ma uwolnić nas od tych dolepionych wszystkich bytów po drodze, który ma
otworzyć przed nami drogę wstępującą, o
której ja już też mówiłem poprzednio. Może nie byłoby w tym nic zaskakującego, gdyby
nie moje senne konstatacje jeszcze
sprzed roku czy półtora, kiedy właśnie bardzo się interesowałem sprawą Jezusa i
kiedy mi powiedziano.
Sprawa Jezusa była bardzo wstrząsająca. Różnymi meandrami się moja wiedza na jego
temat porusza. Od snu, w którym
mówiono mi, że jest prawie sześćset sześćdziesiąt sześć do snu. Rozumiesz, że, że
nawet jako wolny poszukiwacz
byłem wstrząśnięty taką konstatacją. Do snu, w którym powiedziano mi, jaką może nie
tyle Jezus, ale byt
duchowy, który operował tu na ziemi w Jezusie. Jaką tak naprawdę funkcję pełni w tym
przejawieniu? Otóż kiedy ja
zacząłem rozumieć kody kolorów w snach, dopiero mogłem stwierdzić, że ciało
przyczynowe Jezusa jest na poziomie
mojego ciała buddycznego. Czyli jest to właściwie byt duchowy z najwyższej półki.
Pewnie nie jest
Bogiem, czy tak jak to my żeśmy to już w tej nomenklaturze określili Brahmanem, ale
jest poza zasięgiem w ogóle jakiejkolwiek analizy. I tu
jest właśnie zbieżność doświadczeń Böhme'ego i moich. Bardzo to powiedziałem,
prawda? Wzniośle. Mianowicie
powiedziano mi w snach, że Jezus przyszedł tutaj w bardzo konkretnym celu.
Mianowicie
zdecydował o tym, żeby zlikwidować cały bagaż, który nas zatrzymuje. Powstrzymać
wszystkie byty,
które stoją na naszej drodze powrotnej do, do, do tego ciała bramanicznego.
Właściwie, co mnie bardzo zdziwiło,
zgadza się to z doktryną kościelną. Ja nigdy takim specjalnie katolikiem wnikliwie
badającym Pisma nie byłem.
Zresztą trudno mnie nazwać katolikiem w tej chwili, ale jak zacząłem analizować za
pomocą tutaj tych książek, które miałem dostępne
akurat pod ręką, to właśnie o tym Kościół naucza. Tylko jest to w jakiejś takiej
warstwie, o której się powszechnie nie mówi albo nikt jej powszechnie nie
traktuje serio. Znaczy traktujemy ten byt, który nazywamy Jezusem jako jakieś no,
już właściwie
przebrzmiałe legendy. Tymczasem sprawa się jeszcze bardziej skomplikowała, kiedy ja
się zapytałem, czy Jezus, Budda, Mahomet i
im podobni to są oddzielne byty, czy to jest ten sam byt? No i odpowiedź była też
zaskakująca, ponieważ
powiedziano mi, że tutaj na ziemi są to oddzielne byty, ale są z jednego mieszkania.
Sprawa zaczyna nabierać zupełnie
innych kształtów, kiedy zaczynamy analizować właśnie to zstępowanie i wstępowanie
świadomości w przejawienie. I kiedy
widzimy, że właściwie to, co nazywamy Jezusem, to nie jest konkretna postać,
tylko to jest rodzaj ciągu znoszącego nas w stronę źródła. A ten ciąg właściwie
przybiera tylko ludzkie formy, które ułatwiają innym ludziom wyszukiwanie tej drogi.
Analizujemy teraz istotę boską, Jezusza, a ludzie czekają. Obiecałem im, że
udowodnimy istnienie ciał niefizycznych. Przytoczyłeś super
przykład twoich trzech głów i słusznego jedynego wyboru, jaki twoja żona podjęła
wybierając ciebie, tego stabilnego.
I teraz oczekujemy czegoś od ciebie więcej.
Udowodnienie istnienia ciał, ciał niefizycznych.
A później nieśmiertelności. No przecież to dla ciebie proste. Skoncentruj się, bo ci
głowę oberwę. No hala na tre.
Mhm. Ciała niefizyczne. Właśnie dzisiaj prowadziłem taką krótką korespondencję z
pewnym znajomym, którego przysposabiam do śnienia.
Próbuję ułatwić tą drogę. Co ciekawe, on jest spod znaku Barana astrologicznego,
czyli trochę wyżej niż
my i jak mogłem się spodziewać, trochę wyżej niż my lata.
Tak, gdzie jesteś?
Już po dwóch tygodniachFacet udał się-
Dlaczego nie?
No ja mówię ty i ja.
Dlaczego? A może mi się też udało raz gdzieś indziej?
No ci się udało, ale on ma lepsze predyspozycje, bo, bo działa między ciałem
atmanicznym a buddycznym, a nie między buddycznym a przyczynowym
tak jak my.
Właśnie ja też taki jestem jak ty. Dobrze, nie będziemy się licytować. Opowiadaj, bo
jestem strasznie ciekawy, co ten ktoś przez dwa tygodnie osiągnął.
No więc powiem ci, że początkowo rzucało go, ale już od początku, od początku
widziałem, bo on mi wysyłał te swoje
sny. Od początku już widziałem, że facet od razu w wysokich rejonach działa, a
dzisiaj przysłał mi
opowieść o swojej podróży. No sądzę, że właśnie z ciała atmanicznego. Po raz
pierwszy jak się przyznał, coś takiego
przeżył. Był tym bardzo wstrząśnięty.
Co mu się stało?
Bo on zadał pytanie przed zaśnięciem, czym on ma się w życiu zajmować. No więc
wczoraj mu, wczoraj mu tak trochę jakąś sugestię
podałem, a on nie bardzo to rozumiał. No i dzisiaj chciał się dopytać. No to go
wysłali w podróż pomiędzy dostrojeniami. No i
dostrajał się do jakichś poziomów energetycznych właśnie ciał subtelnych obcych
osób. Uczestniczył na tych poziomach w ich życiu, a kiedy namierzano go, że jest
rodzajem opętującego, wystarczyło, że zmieniał lekko dostrojenie i znikał dla
agresorów swoich. I podróżował
tak przez pół nocy. Tam jest mnóstwo takich szczegółów, ale właśnie jest to świetny
przykład i na istnienie ciał niefizycznych i na
i na to, że jesteśmy połączeni na wysokim poziomie. Wszyscy właściwie mamy dostęp do
siebie i do tego ciała
najwyższego i jest to całkiem realne zdarzenie. To jest właśnie ten moment, kiedy,
kiedy ci opowiadałem o tym połączeniu się
głowami na poziomie atmanicznym, z tym, ze swoją atmą. Widzisz, nawet ty wolisz
mówić o ciele atmanicznym atma. Ja też
wolę mówić atma niż atman na przykład. I właśnie jest to takie uchwycenie tego
momentu. Jak czytasz taką relację
i chociaż raz przeżyłeś ten poziom, doświadczyłeś tego poziomu. Od razu czujesz, że
to jest to.
A mógłbyś nam przedstawić fragment tej, tej relacji?
Z rękawa, bo początkowo on pisał, że miał trudności. Teraz pisze lecą jak z rękawa.
Szkoda tylko, że w tak kiepskiej pamięci
snu i z ilością snów nie wzrasta jakość. On tam pisze na, na jakimś tam takim
przenośnym tym telefonie. Dlatego tak
to jest popisane. Pisze, że był zmęczony wczoraj szybko zasnął. Powtórzył tą
intencję, o której mówiłem z wczoraj. Wiem, że
zostało to odebrane, bo też było szczere, ale póki co odpowiedzi chyba nie było albo
jak zwykle jej nie
pamiętam. Ja będę walczył do skutku między innymi po to, aby załapać tą płytką fazę,
bo ja mu mówiłem, bo on chciał
się dowiedzieć, co powinien robić w życiu i mu tłumaczyłem, że tego można się w tych
niskich dostrojeniach dowiedzieć o tej płytkiej fazie. Dużo z
tych głębszych nie pamiętam, ale jeden był niezwykły i postaram się opisać. Byłem
istotą. Czy byłem człowiekiem? Chyba nie, choć wyglądałem
raczej podobnie jak człowiek. Jednak potrafiłem zdezintegrować malutkie atomy, a
może nawet neurony i tak się
przenieść i zmaterializować w zupełnie innym świecie. Więc podróżowałem tak między
światami i wykonywałem nawet
niebezpieczne zadania, ale używałem też tego dla przyjemności. Nie mogłem się
zdezintegrować wszędzie, tylko w
pewnych oddzielnych miejscach, w pewnych oddzielnych miejscach, węzłach,
teleportach. Ale nie było to nic
mechanicznego, bo wpływałem na to jedynie przy pomocy mojej jaźni. Zresztą byłem
niezwykle rozbudowaną
istotą i jej istoty nie potrafiłem na pewno w pełni pojąć tu na jawie. Co ciekawe,
właśnie
nieraz byłem w niebezpieczeństwie. Dotarłem do punktu i wówczas dla innych się po
prostu rozpływałem. Wykorzystywałem
jednak moje, moją zdolność przemieszczania się dla przyjemności. Co ciekawe, bardzo
wielkie znaczenie miało dla mnie otoczenie.
Czerpałem z tego niesamowitą przyjemność. Brałem moją partnerkę do takich miejsc na
takie mega romantyczne spotkania.
No tam pisze, że różną architekturę podziwiał w tym czasie. Było to niezwykłe.
Pamiętam tylko wyrywki. Widziałem też
ohydne istoty i miejsca, ale niczego się za bardzo nie lękałem. Miałem jakieś misje
do spełnienia i były niezwykłe, ale szczegółów
nie pamiętam. No i, no i to tak mniej więcej tyle. Tam jeszcze jakieś są drobne jego
osobiste szczegóły. I to jest właśnie przeżycie z
poziomu atmanicznego i to jest od razu widoczne. I właściwie tak jak mówiłem, każdy,
kto tego doświadczył,
rozumie, że to jest zupełnie inny poziom niż poziom emocjonalny, zupełnie inny
poziom niż na przykład poziom snów
świadomych czy czy OOBE. To, to się czuje przez skórę. Sam sposób narracji zdradza
właściwie już, na jakim poziomie
opisujący był. Oczywiście trzeba mieć jakieś tam doświadczenie, żeby tego, w tym się
zorientować, ale właśnie
powtarzalność pewnych przestrzeni, których doświadczamy, jest jednym z dowodów na
istnienie tych poziomów subtelnych. To, że my je
nazywamy ciałami subtelnymi, no to już tylko jest kwestia nomenklatury, ale to wcale
nie jest powiedziane, że to jest w
ogóle. Ono może być tylko skwantowane dla naszej jaźni ziemskiej. Ono w
rzeczywistości, patrząc od góry, może być jakimś strumieniem
albo przestrzenią, która nie jest skwantowana. Także to trzeba by było samemu
doświadczyć, żeby zrozumieć, o czym mówimy tutaj.
Jest taki temat, który warto było poruszyć. Mianowicie tą różnorodność ezoteryki. Te
wszystkie odczyty, te wszystkie fobie
i idee, które ezoterycy rozszerzają i opowiadają o końcu świata, opowiadają o tych
Jezusach, o Ence, o-O tych
wszystkich zjawiskach, które wzbudzają w nas dreszczyk emocji. To się okazuje, że
jakoś później w ogóle nie działają, nie sprawdzają się, a za dymem jest tyle.
Jak zrobić? Jak powstrzymać tą twórczość swoistą świata ezoterycznego?
Właśnie. Czy to jest w ogóle do powstrzymania? Ja miałem bardzo dużo doświadczeń,
takich proroczych. Mówiono mi daty, godziny,
pokazywano wydarzenia, jakie mają nastąpić. One oczywiście się nie odbywały tego
roku przynajmniej, o którym mi
mówiono. Wiesz, zadałem sobie kiedyś pytanie, dlaczego wszystkie proroctwa są jakieś
apokaliptyczne? Dlaczego nie ma fajnych
proroctw na przykład? I zacząłem się tak właśnie zastanawiać. Byłem wtedy na etapie
takiego generalizowania
swoich tych przeżyć i podróży sennych. I zaczynam to rozumieć w ten sposób, że tak
naprawdę to
jest tylko nasza interpretacja pewnych tendencji, jakie w ogóle w rzeczywistości
panują. Są tendencje do
powstawania, są do tendencje do niszczenia. I my przemieszczając się pomiędzy tymi
tendencjami, właściwie tak
odbieramy je i tak je interpretujemy. Nasze niepokoje, kiedy się dostajemy w taki
strumień, zaczynają się w ten
sposób werbalizować. Czy powstają takie wizje? To już jest stare zagadnienie, że tak
naprawdę to nie zdarzenia nam się
przydarzają, tylko my się przydarzamy zdarzeniom. Jesteśmy rodzajem takiego
wzbudzonego atomu w jakiejś fali, jakiejś właśnie
tendencji, jakiejś kreacji. To są bardzo subtelne zjawiska i być może właśnie
skłonność do dostrajania się do takich właśnie
fal zdarzeń powoduje, że, że nam się to tak majaczy w jakiś taki nieszczęśliwy
sposób. Także to może być
po prostu dostrojenie się do jakiejś takiej ogólnej wszechświatowej struktury, która
tak jak mówię, ona
się w przejawienie zanurza i z przejawienia się wycofuje. My to po prostu odbieramy
w ten tak ludzki sposób, że
coś nas albo przytłacza, albo nas pcha. To jest słuchaj, to samo co zajrzyj do
Castanedy czy, czy
do tych wszystkich współczesnych apokaliptyków, którzy mówią, że są u nas jakieś
błotne cienie. Ja
sam miałem takie doświadczenia, że jakieś rury mi przystawiają, że mnie odsysają.
Ten słynny lóż, który mówił
Monroe. Teraz są znowu ten Ike, który mówi, że, że jakieś jaszczury nami
kierują i nas wysysają. Nie dziwi cię to, że to wszystko jest wysysanie? To jest
właśnie odbieranie tych, tych
struktur, w obrębie których my się poruszamy. Albo nas wtłacza, albo nas unosi.
Pieniędzy ci nie zabiorą jaszczury, bo mają pełne banki.
Tak, tymczasem. Tymczasem te wszystkie nasze kreacje to prawdopodobnie jest taka no,
może nie tyle antropomorfizacja,
ale tworzenie jakichś form nam znanych z powodu odbierania pewnych, pewnych prądów
wznoszących. Być
może to, to wznoszenie w stronę źródła odbieramy jako rodzaj jakiegoś zasysania.
Także
ja bym, ja bym nie demonizował tego wszystkiego, raczej bym się starał to
zracjonalizować. Myślę, że po prostu bierzemy udział w tym
tańcu takim. Rozmawialiśmy o tych holarchiach. Tak się chwilę zastanowiłem, nawet
parę pytań takich przed zaśnięciem zadałem.
Rozmawialiśmy o tym. Mówiłeś o tym, że ta teoria rozpoczyna się od tego, że dwie
taśmy wynurzają się
z tego, nazwijmy to, niebytu czy-
Coś jak ściany grabie.
Tak, tak. I one się potem krzyżują. Ale los tak zdarzył, że właśnie oglądałem film o
słońcu, o tych
protuberancjach, o tych wybuchach i materii, tej słonecznej i tych
elektromagnetycznych wybuchach. I uzmysłowiłem sobie, że to jest w
ogóle cecha wszystkich wysokich energii, więc należałoby podejrzewać, że i tej
świadomości najwyższej też.
Otóż każda, każdy wybuch czy, czy piorun, który uderza w ziemię, czy prąd, który
płynie przewodnikiem,
najpierw wychodzi z tej swojej rodzącej go struktury i w tym samym momencie wychodzi
kanał, do którego on będzie wracał. Także to nie jest taśma, która się z nim
skrzyżuje, tylko to jest kanał, do którego on potem
zawróci i stworzy pętlę. I tak właśnie wygląda ten, ten wybuch elektromagnetyczny na
słońcu. I tak samo
wygląda uderzenie pioruna w ziemię, kiedy piorun uderza z góry i jednocześnie na
jego spotkanie wychodzi
drugi, przeciwnie naładowany, który właściwie później mu trasuje drogę do samej
ziemi. To samo jest w przewodnikach
elektrycznych. Prąd, zanim zacznie płynąć. Bardzo ciekawe doświadczenia robiono.
Najpierw, zanim pojawi się w przewodniku napięcie. To są oczywiście
mikrosekundy. Wypływa, płynie przez przewodnik coś, co jakby to nazwać, uzdatnia go
do przepływu
tego prądu. Także ja bym skłonny był raczej uwierzyć w to, że nie są to taśmy
krzyżujące się i komplikacje w ten sposób
zwiększające, tylko to są właściwie pętle, które wchodzą coraz głębiej w jakieś tam
kolejne, tworzą kolejne
struktury. I teraz jest pytanie właśnie à propos tego BMega i à propos moich
doświadczeń, dlaczego w pewnym momencie
te pętle tyle trwają? Dlaczego my bierzemy udział przez tyle, powiedzmy to wcieleń
czy, czy przez
całe życie i dlaczego to trwa jakiś czas? Ja początkowo byłem zbulwersowany, bo w
wielu tych
moich sennych przekazach mówiono mi, że są byty, które utrudniają nam powrót, które,
które
mają za zadanie utrzy-Utrzymywanie nas w tym dostrojeniu i niepozwalanie, nawet mimo
naszych wysiłków,
po-powrotu do źródła. To dość, dość zawiłe były te przekazy. Ja już nie chcę cię
męczyć, ale, ale jest coś takiego w tej
strukturze wszechświata. Podejrzewałem nawet i chyba słusznie, że nawet przewodnicy
mają za zadanie nie doprowadzenie nas
do źródła, tylko utrudnienie nam dojścia do źródła. Zresztą jak u tego BMego
przeczytałem trochę inne
naświetlenie tych bytów, to powiem ci, że musiałem mu przyznać rację. Także uwaga na
przewodników chciałoby się
powiedzieć.
Ostatnio dużo się opowiada o przejściach świadomości w nowy wymiar, o zmianie
jakościowej świadomości. Ma to nastąpić czy
następuje już od dłuższego czasu? Wiąże się to po części z falami Schumanna. Co
wiesz na ten temat? Jak uważasz, będzie wyglądała świadomość
w przyszłych dziesięcioleciach? Czy ulegnie jakimś zmianom jakościowym, czy po
prostu będzie tkwić tak jak do tej pory w tej samej strukturze?
Wiem, wiem, co byś chciał usłyszeć.
A pozytywnie. Chciałbym, żebyśmy wszyscy latali na skrzydłach anielskich i potrafili
się teleportować.
Słuchałem właśnie wypowiedzi koleżanki, która, która właśnie tak mówiła, że będzie
się ludzkość rozwijała. No bo
tak należy się spodziewać, bo i osiągnięcia techniczne i jakby ta duchowość się też
uwolniła. Wielu ludzi jest
jasnowidzących. To środowisko, takie duchowo rozwinięte, się rozszerza, obejmuje
coraz
większą liczbę osób, no i należałoby się spodziewać, że będzie sukces. Natomiast z
tych moich enuncjacji wynika,
że sukces będzie, ale tylko w małym środowisku. Natomiast cała ludzkość jako taka,
owszem, jeżeli to można nazwać sukcesem, stanie się jednym wspólnym umysłem. Tylko
ta wspólnota umysłu. No, ja wiem,
że optymiści chcieliby dobre strony tego widzieć, ale w moich snach wyglądała w ten
sposób jak u Orwella. Ta wspólnota
polegała na totalnej kontroli, na braku możliwości zachowania jakiejkolwiek
odrębności. Wręcz
osoby, które próbowały działać na zewnątrz tego wspólnego umysłu, czyli porozumiewać
się za pomocą werbalizowania swoich
myśli, były karane. Wręcz były okaleczane. No nie były, nie były zabijane, ale były
okaleczane. Usuwano im lewy
płat skroniowy. Tam ośrodek mowy jest. I to była kara właśnie za próbę przekroczenia
tabu. Wypowiadanie publiczne swoich myśli
było takim tabu.
Jesteś lepszy od Orwella.
Będzie takim tabu jak dzisiaj publiczna defekacja. Mniej więcej tak to będzie
wyglądało.
Orwell przy tobie to Betka.
Betka. Ale słuchaj lepiej. Zabrano mnie na koncert. Był to przejaw takiej powiem ci
perwersji najwyższych
środowisk kierowniczych tego środowiska całego. I tam jako szczyt perwersji była
opera. Możliwość śpiewania przez człowieka, czyli używania głosu, co było zakazane
dla całej
populacji. Także na tym polega ich najwyższa perwersyjna rozrywka. Ale zabawniejsze
było to, że porozumiewali się
pomiędzy sobą i miałem możliwość tego doświadczenia. Ja to widziałem w jakiś taki
sposób, że ja to odbierałem jako
takie obrazy świetlne i te obrazy świetlne miały specyficzne takie kształty, różne
zawirowania. Wręcz
pokazywano mi, jakim emocjom odpowiada jaki obraz. To był, znaczy już w tej chwili
takich szczegółów nie pamiętam, ale to był bardzo rozbudowany i
trwający kilka nocy z rzędu sen. Zresztą moja dusza, nazwijmy to, czyli ciało
buddyczne, jak tylko żeśmy się z nimi
spotkali, ostrzegała mnie, że będzie to przykre spotkanie.
Ile mamy jeszcze czasu?
A nie wiem, bo nie patrzę.
Nie, nie mam na myśli audycji, ale do tego momentu, w którym to nastąpi. O to, o
czym ty opowiadasz.
W każdym razie a!
Ile czasu? Milion lat.
Nie mam pojęcia. Ale posłuchaj, to jest właśnie też i odpowiedź na temat, czy
podróże w czasie są możliwe. Otóż są możliwe. Ja w
snach wiele razy w czasie podróżowałem, ale paradoks dziadka został rozwiązany w
zaskakujący sposób. Zawsze pomiędzy mną a
tym, co się działo czy w przeszłości, czy w przyszłości, była szyba, przez którą nie
mogłem przejść. Mogłem obserwować tak jak Ostatnią
Wieczerzę.
Ale nie mogłeś po prostu ingerować.
Mogłem ingerować. Nawiązałem kontakt z tą ziemską cywilizacją z przyszłości.
Powiedziano mi, że kontakt będę mógł
dopiero podejmować, kiedy wyjdę z ciała i wzniosę się tam na fizyczną wysokość
trzech, czterech kilometrów,
ponieważ i mnie można w tym czasie, nie mogą przekroczyć tej bariery i nie mogą
zejść do mnie niżej, bo
dzieli nas właśnie tego rodzaju bariera czasu. No i miałem tam bardzo dziwne
historie z tym. No i tak jak mówiłem,
te-te moje ciało buddyczne od razu powiedziało, że ono by ich zjadło najchętniej.
Uważałem to za przejaw barbarzyństwa. Jak
można zjeść gości, którzy przybyli, żeby się ze mną tutaj zaprzyjaźnić? No i oni się
tak ze mną przyjaźnili, przyjaźnili. Aż któregoś
dnia, jak przysnąłem na kanapie oglądając telewizor, już się automatycznie
dostroiłem do
tej takiej, wiesz, drzemki, tej płytszej warstwy. I w tej płytszej warstwie
zobaczyłem, że oni mi zainstalowali w mieszkaniu rodzaj
takiego robota, który chodził dookoła mieszkania, wspinał się na kotary. No i
właśnie to ciało, moje buddyczne o
tym mówiło, że ono by to najchętniej zjadło. To była taka sonda. Tylko ta sonda ma
jakąś bardzo dziwną rolę. Wyobraź sobie, że ta
sonda zaopatrywała dwanaście osób. Tylko ciekawe w co, prawda? I ciekawe czy im
kosztem.
Nie dałaby się sprzedać?
No więc kiedy powiedziałem no trochę na, wiesz, cykora takiego dostałem, jak tą
sondę zobaczyłem w moim
mieszkaniu. Oczywiście nie w realnym świecie ją widziałem, tylko, tylko w tym, w tym
nazwijmy to OOBE takim
dostrojeniu. No to wtedy powiedziałem, żeby ją zjadła ta moja dusza. No i powiem ci
takiego cyrku to ja jeszcze w życiu nie widziałem,
jak zjadanie tej sondy. Ta sonda przekształciła się w kształt antropomorficzny
jakiegoś takiego starszego
pana. Zaczęto mnie brać na litość, żebym nie zabijał go. No aleWiesz, kierowany
byłem przez moje ciało buddyczne, więc nie
dawałem się na takie numery, yy, nabierać. Zamordowaliśmy go w straszny sposób.
Dopadlibyśmy go w kącie jakiegoś supermarketu. Tylko mokra
plama po nim została.
Już widziałem w tym ludzie się zalewać do tych twoich opowieściach.
Ja mam dużo takich kawałków. Najlepsza moja podróż to jest na Księżyc i na Marsa.
Mówiliśmy o świadomości, że bardzo się źle skończy. Ale pamiętajcie drodzy
słuchacze, to są sny Jarka.
Może po prostu nie dopalił się, zjadł suchy kawałek chleba, w związku z tym mu się
źle śniło tej nocy. Może nie skończy się tak źle i będzie
optymistyczne zakończenie. Nasza przyszłość skończy się śpiewem skowronków i
szybowaniem pośród niebieskich i białych obłoków.
Będzie słodko, pięknie i radośnie. Ale teraz Jarku jeszcze takie mam pytanie do
ciebie. Jak już powiedziałeś, że będzie tak źle, znaczy,
że się zjednoczymy wszyscy, nie znaczy się, że źle. Co byś jeszcze powiedział na
zakończenie? Na podsumowanie, żeby zaszokować jak zwykle, jak to jest twoim
sposobem słuchaczy. Jakąś wspaniałą puentę potrzebujemy na dzisiejszą audycję.
Dopowiedzieć jeszcze coś na temat tej przyszłości.
To a co by było? Chyba przyszłość byłaby ciekawa. To jest mocne. Co to znaczy?
Opowiadałeś, że będziemy się łączyć wszyscy na jakimś tam wyższym poziomie.
Świadomość
się złączy. Co to znaczy złączy? A jednocześnie potrafiły się te elementy tej
całości jako pojedyncze komponenty porozumiewać. I nawet był
jakiś sposób. Zaproponowałeś jakiś świścisty sposób porozumiewania się. Co to znaczy
być połączonym, a jednocześnie zachować tą swoją niezależność i wymieniać się
myślami?
To znaczy, że ni-nic nie można ukryć, yy, przez co właściwie człowiek przestaje być
indywiduum, yy, we własnym,
dobrze pojętym interesie, żeby nie być ukaranym. Już ci mówię, jak wyglą-- by-byłem
świadkiem wykonania wyroku na osobach, które
chciały indywidualnie podejść do życia, więc jednego-
Czyli rezygnanci.
No tak w jakimś sensie renegaci. Jeden dostał tylko naganę, a drugi dziwnie wyglądał
na aktora, który
odgrywał wcześniej Jezusa w moich snach. Bo ci aktorzy, którzy odgrywają role w
snach, one jeszcze potem egzystują przez jakiś czas i
my ich żywimy, zanim się rozpłyną w tam niebycie nawet kilka miesięcy egzystują. No
i właśnie ten drugi był tym aktorem. Miał tą powierzchowność
tego aktora i tego ukarano poważniej. Wbito mu gwóźdź w skroń.
Czym się to skończyło?
Nie, on przeżył tylko tyle, że wyłączono mu możliwość porozumiewania się. To à
propos przyszłej wolności, yy, i swobód
obywatelskich. Tak one będą wyglądały według przynajmniej tej relacji, której
doświadczyłem. Wróćmy jednak do dowodu na
istnienie ciał astralnych i na to, że jesteśmy nieśmiertelni.
Już się cieszymy.
Ja oczekuję cudu.
Wiele lat cudu nie będzie. Yy, muszę ci powiedzieć, że kiedy, kiedy żona mi
powiedziała o tym, że chodzę
oddzielnie, to właściwie był to dla mnie wystarczający, wystarczający dowód na to,
że istnieję
jako ciało subtelne. I właściwie mnie to wystarczy i moje doświadczenia senne. Być
może to wszystko
będzie inaczej wyglądało, bo wiadomo, że obrazowanie jest cechą umysłu ludzkiego.
Ale zapytałem się kiedyś, jak ja będę
się czuł po śmierci. To mi powiedziano, że będę się tak czuł, jak teraz się czuję,
kiedy siedzę w taksówce na tylnym siedzeniu. Będę wiedział,
dokąd jadę, ale już nie będę miał na to wpływu, kto mnie dowiezie i w jakim czasie.
Także coś w tym chyba
jest.
Staraliśmy się, jak mogliśmy. Jarek udzielał się wspaniale, był dzielny i walczył o
dowody. Miejmy nadzieję, że chociaż niektórym z was
one wystarczą. Jeżeli nie, to proponuję zwrócić się do Jarka dzisiaj w nocy. On
odpowiada na pozostałą część pytań. Zadawajcie więc
proszę. Jarku, czy jesteś, będziesz dzisiejszej nocy dzielny i będziesz dalej
kontynuował rozmowy w śnie?
Oczywiście zapraszam. Jak to się mówi jak tylko znajdziecie mój ident to możemy
porozmawiać i we śnie.
Czy mógłbyś podać jakieś parametry pod żółtym słupem czy na Łysej Górze? Gdzie cię
można spotkać?
W zasadzie wszędzie i zawsze.
A to już precyzyjne wyrażenie. Wszędzie i zawsze. Drodzy słuchacze, tu na to się
kierujcie. Wszędzie i zawsze Jarek odpowiada na pytania. Na tym chyba drodzy
słuchacze kończymy, bo czas pędzi. Jarek zaklepany jest na kolejne miesiące, będzie
towarzyszył nam i będzie relacjonował swoje opowieści.
Jarku, dziękuję ci bardzo za rozmowę, za kolejną rozmowę. Byłeś jak zwykle
wspaniały.
Dziękuję. A chciałem jeszcze się zapytać, czy ktoś tego w ogóle słucha.
Słuchają. Są liczniki, można sprawdzić.
Bo ja myślałem, że my już sobie tylko tak pomiędzy sobą rozmawiamy.
Nie, są liczniki, można sprawdzić. Dużo nawet słucha ludzi. Ściągają z różnych
miejsc. Poza tym ty lecisz, wszyscy lecimy w dwóch radiach, nie tylko w jednym.
O!
Bo pierwsza audycja się odbywa tak i później jest ściągana. A jeszcze na radiu. Nie
wiem, czy zwracałeś uwagę na to drugie radio?
A które jest drugie?
Wolne Media. I oni tam mają, tam le-- przez tydzień leci raz ustalona audycja.
Bo ja na Paranormalium tylko mówię.
A to ty nie wiesz jeszcze o drugim. Czekaj, to muszę je poszukać. Na tym dziękuję ci
Jarku. Było super. Do usłyszenia słuchaczom.
Do usłyszenia.
Zapraszam na kolejną audycję za tydzień. Kolejna niespodzianka. Przepraszam, że się
wcinam, ale już nie dwa radia, ale co
najmniej trzy.
Produkcja i realizacja Portal Infra www.infra.org.pl.
Archiwalne odcinki audycji "Rozmowy poza ciałem" znajdziesz w archiwum Radia
Paranormalium na stronie
radio.paranormalium.pl.