Rozmowy poza ciałem. OOBE, LD i inne zjawiska parapsychiczne omawia
Zbyszek Mrugała. Witam serdecznie słuchaczy Infry. Dzisiejszym gościem jest Jarek
Bzoma. Witam Cię Jarku.
Witam słuchaczy i witam Ciebie.
Oczywiście Jarek kontynuuje dalej kwestie świadomości i ciała nie fizyczne. Nie
zatrzymuj się, pędź tak jak robiłeś to do tej pory.
Pędzę, pędzę.
Na początek dla rozgrzewki stawiam pierwsze pytanie: jak powstawały plany fizyczne?
Jak wyobraziłeś sobie ich powstawanie i do czego
one służą? Rozsuwały się, rozciągały? W jaki sposób się dzieliły?
Te plany, te plany to one według mnie to to wygląda tak: my widzimy wszystko
odwrotnie, jak zwykle. To tak jak przewrót
kopernikański. Widzimy zupełnie to wszystko w krzywym zwierciadle, bo tak naprawdę
jesteśmy marginalną świadomością. Znaczy
taką małą przez małe si, bo my jesteśmy fragmentem świadomości, wiadomo, początkowo
jakiejś tam już
osobowej, a potem już bezosobowej. To słuchaj, to jest tak jak z tym drzewem życia
kabalistycznym. To oni dobrze to ujęli. My się po prostu
zagłębiamy w przejawienie, w coraz cięższe wibracje. Ja się temu wszystkiemu
przyjrzałem z drugiej strony, czyli jak ciało
buddyczne przechodzi w ciało przyczynowe, potem w mentalne, potem w astralne, a
potem w to energetyczne, które
właściwie emanuje z siebie ciało materialne, a nie tak, jak nam się wydaje, że to
jest podszewka ciała materialnego. Bo
wszystko widzimy odwrotnie i na tym ta cała zabawa polega.
Potrzebujemy jakieś konkretne wnioski, jak one powstawały, jaka jest ich
chronologia, jak działają? Czy powstawały równocześnie? Wiem, że to jest trudne
pytanie,
ale stawiamy cię właśnie w pozycji znawcy i oczekujemy odpowiedzi.
Ale powiem ci, że z tego, co ja tam zobaczyłem, to wygląda na to, że tak naprawdę
wszystko się dzieje w ciele
przyczynowym. Znaczy i czas, i przestrzeń to jest formacja wytworzona przez ciało
przyczynowe. Poza tym w ogóle
rzeczywistości takiej, jaka nam się wydaje, że jest rzeczywista, nie ma. Powyżej
ciała przyczynowego, tam, gdzie jest ciało buddyczne, atmaniczne, tam już w ogóle
nie
ma żadnych form materialnych.
Podam łatwy do wyobrażenia przykład: jeśli ty masz w sobie ducha, czyli ciało
atmiczne i ja również i dzieli nas na przykład dziesięć metrów
odległości między jednym a drugim ciałem atmicznym, a więc mamy przestrzeń, której
Atma jest podporządkowana. Znaczy
to, iż nasze ciała atmiczne są oddzielone odległością.
To jest pozorne. To jest tak jak z tym obserwatorem. Każdy z nas ma w sobie jakiegoś
obserwatora. Tak sobie to już zrozumieliśmy. Mamy jakiegoś
obserwatora i każdemu z nas zdaje się, że to jest inny obserwator. I na tym właśnie
nasz błąd polega. Bo jakbyśmy wyciągnęli
każdy z nas swojego obserwatora, gdyby to było można zrobić i porównali, to by był
ten sam obserwator. Tak naprawdę my jesteśmy
oddzielonymi peryferiami jednej świadomości, oddzielonymi czasem i przestrzenią. I
stąd to złudzenie oddzielności.
Na poziomie atmanicznym obserwator się łączy. Jak tak ci opowiadałem, miałem tą
podróż taką na ten poziom atmaniczny, to po
prostu połączyliśmy się głowami. Staliśmy się właściwie jedną strukturą, która mogła
z sobą relacjonować jako dwa
oddzielne, znaczy no niby nie oddzielne, ale dwie takie świadomości relacjonujące ze
sobą, ale jednocześnie już rozdzielone.
To jest bardzo ciekawy stan, bo klęczeliśmy naprzeciw siebie połączeni głowami. I on
mi pokazywał coś, co no to wtedy ci
mówiłem o tym odszczypywaniu tych takich elementów żywych. On mi tego nie pokazywał
fizycznie, tylko on mi pokazywał
swoją świadomością. W tych klasyfikacjach hinduskich zawsze uważali, że Atman to już
jest dusza osobowa. I coś w tym jest, bo to już jest
oddzielona część świadomości, czyli już coś samodzielnego. Ja jak zapytałem się, jak
wygląda relacja między Atmanem i
Brahmanem.
A Brahman to który to jest, który to z poziomów?
No to jest ten nieupostaciowiony.
A po Atmie co się dzieje?
No, już potem to jest właściwie ta nieokreśloność, ta świadomość, nazwijmy Bóg.
Ale mówiłeś Atman, ca Atman. Wymieniłeś ich więcej. Aż trzy, cz-cz-cztery.
No ale, ale właśnie, właśnie ja zacząłem tak drążyć tą sprawę, jak te relacje
wyglądają. I wygląda na to, że właśnie moment
oddzielenia się od Bramana to jest moment powstania świadomości osobowej, takiej
pojedynczego strumienia. A co
żeśmy wtedy tak dywagowali? Ja potem jeszcze zacząłem śledzić tą sprawę, bo ty tak
zakończyłeś tamtą audycję o tym, że znasz kogoś, kto tam
o czternastym poziomie mówił. I zacząłem to sprawdzać, jak to wygląda. I słuchaj,
wygląda to zadziwiająco. Wygląda na to, cały
czas utwierdzano mnie w przekonaniu, że w tym przejawieniu jest trzynaście poziomów,
ale potem powiedziano mi, że między ósmym a
dwunastym jest dziura. One tam w środku w jakiś sposób są, ale dla naszego sposobu
rozumienia jest to zupełnie inny poziom.
Czyli my to odbieramy jako dziurę. Czyli jest ósmy i dwunasty, a pomiędzy nimi jest
coś, co jest dla nas nie do eksploracji.
Ale gdzie jest ten trzynasty? I zacząłem badać tą sprawę i okazuje się, że trzynasty
poziom to jest to, co ja ciągle
traktowałem jako niebyt, czyli przejawienie i niebyt. Rozumiesz? Te-
Ani troszeczkę.
Dwanaście poziomów to jest przejawienie, a trzynasty poziom to jest niebyt. I ja nie
bardzo mogłem zrozumieć, dlaczego oni mi ciągle pokazywali, że ten niebyt
ma jakąś strukturę. No jak może mieć niebyt strukturę? Przecież to jest nonsens. I
dopiero jak zacząłem drążyć w temacie, kilka tych
podróży wykonałem, to zdałem sobie wtedy sprawę, że tak naprawdę trzynastego poziomu
nie ma. To, co ja biorę za trzynasty poziom, to
jest odbicie wszystkich dwunastu poprzednich. To tak jak zwierciadlane odbicie, a
tak nap-Naprawdę sednem tej
struktury jest granica pomiędzy nimi. Tego, czego nie mogłem w ogóle uchwycić, bo ta
granica nie istnieje w takim sensie, w jakim ja sobie wyobrażam
istnienie, ale od niej odbija się jak od lustra całe to przejawienie i ja to, co
widzę za tym lustrem, to biorę to za niebyt.
No to tak jak mówiłem, to jest ten sam błąd, który Arystoteles popełnił. Niebyt
potraktowałem jako realny byt, tylko że ze znakiem
ujemnym. I to był mój błąd, bo tak naprawdę nawet trzynastego poziomu nie ma. Ta
przestrzeń, ta dziura, w której istnieje ten
Brahman, jak my go tam nazywamy po tych Hindusach w dziedzictwie, to jest bardzo
ciekawa sprawa, bo to właśnie jest ten moment, kiedy
przenicowuje świadomość na drugą stronę. Mówiłem ci wcześniej o obracaniu się ekranu
śnienia i pierwszy
obrót to jest właśnie pomiędzy ciałem przyczynowym a buddycznym. Wszystko odwrotnie
się na ekranie śnienia dzieje.
A potem powiedziano mi, że wszystko się dzieje do góry nogami, ale ja nie mogłem
sobie tego wyobrazić, jak może się coś dziać do góry nogami. A
to właśnie chodziło o to przenicowanie na drugą stronę. Tylko teraz powiem ci dziwne
jest, cóż to mogłoby znaczyć przenicowanie
świadomości na drugą stronę. To jest dopiero zagadkowa historia. Właśnie od tygodnia
próbuję zgłębić tą sprawę i
na razie zaczynają mnie od podstaw czegoś uczyć. Coś mi to wygląda na takie
alchemiczne
rozpuszczanie, a potem krystalizowanie od nowa. Coś z tego wyniknie. Jeszcze trudno
powiedzieć co.
Czasu jeszcze mam. Możemy przecież poczekać na ostateczne wnioski.
Mamy jeszcze parę lat czasu. Tak, może jeszcze parę lat, ale ustaliłem jeszcze coś
ciekawego. Pamiętasz, jak ci
mówiłem o tym, że jestem czarny? A potem zacząłem jeszcze się tłumaczyć, że jestem
rodzajem hybrydy. Taką
czarno-białą hybrydą. Srebrną taką. Wyszła bardzo ciekawa rzecz na jaw. Mianowicie,
że
świadomość ma dwa strumienie. Jeden ma czarny zstępujący i ja właśnie w nim
uczestniczę, a drugi ma biały
wstępujący. Cała ta zabawa polega na tym, że nie my się rozwijamy. Nam się ciągle
zdaje, że my wykonujemy jakieś gesty,
jakieś postanowienia, że decydujemy się na rozwój duchowy. Jeżeli świadomość, w
której jesteśmy tą częścią marginalną, nie
zdecyduje, to nasze próby są w ogóle imaginacją. Tak naprawdę to świadomość wykonuje
te ruchy ewolucji
w materii i inwolucji z powrotem w stronę Bramana. A ty spod jakiego jesteś znaku?
Byka.
A wiesz, że tak samo jak ja?
Jak dwóch braci. A z którego roku?
Z sześćdziesiątego pierwszego.
Ja też.
Teraz ci opowiem, jak to wygląda z tymi dwoma strumieniami. To jest jakaś dziwna
korelacja ze znakami zodiaku. Wyobraź sobie taką drabinę z
tych wszystkich ciał od fizycznego do atmanicznego. Widzisz przed sobą taką drabinę?
Między ciałem atmanicznym a
buddycznym wyobraź sobie, że pracuje ktoś, kto jest pod znakiem Barana, a między
buddycznym a
przyczynowym ktoś, kto jest spod znaku Byka, czyli my. I nasza praca polega na
zamienianiu idei
z ciała buddycznego na ciągi przyczynowe. To, co my robimy, bo właściwie zajmujemy
się tym samym.
Próbujemy zrozumieć mechanizmy duchowe. To jest właśnie to, co mamy zadane w tym
życiu do zrobienia. Taki diagramik mam narysowany
właśnie dlatego patrzę na niego i muszę ci powiedzieć: a twoja żona jest pewnie spod
znaku Ryb albo Wo-
Wspaniała Ryba.
No widzisz, podobnie jak moja. Powiem ci, na czym polega zabawność tej sytuacji.
Sprawdziłem to na kilkunastu
osobach i w małżeństwach nieźle dobranych zawsze jest tak, że jednemu z małżonków
czy z kogoś ze
związku, ze strumienia zstępującego przyłącza się osoba ze strumienia wstępującego
albo odwrotnie. Na tym samym
poziomie mniej więcej. Czyli twoja żona pracuje w przeciwnym kierunku, w tym
kierunku wznoszącym się. Podsłuchiwałem tutaj twoją
rozmowę z jedną z takich dziewczyn, która mówiła, że ciągle ją informują, że jest
biała. No to już możesz jej teraz
powiedzieć. Ona jest po prostu ze strumienia wstępującego i pewnie też jest z
Wodnika albo z Ryb, bo to już dość wysoko
musiała zajść. To jest świadomość, która już inwolucję prowadzi, czyli właściwie
podciąga ten ogon cały. I powiem ci, jak sobie zdałem
sprawę z tego, mówię teraz i w twoim imieniu, nie tylko w swoim, że czeka nas
ewolucja aż do samego dołu.
I właściwie na każdym z tych pięter będziemy rozwijać coraz niższe wibracje i
przyjdzie czas, kiedy przestaniemy
sobie zdawać sprawę, że mamy stronę duchową. To powiem Ci, że zacząłem się buntować.
Zacząłem kombinować, czy by się nie dało
przeskoczyć do tego strumienia wznoszącego jeszcze za tego życia, żeby zwiać stąd.
Nie chcesz być kamieniem?
Żeby tak. Już nie chcę nurkować dalej. I wyobraź sobie-
A jeżeli coś poza tym planem fizycznym istnieje? Coś jeszcze gęściejszego. Coś, co
ukrywa przed nami jakieś interesujące zagadki.
To nie jest wykluczone, ale z tego, co obserwuję, ludzie, którzy pracują na poziomie
fizycznym i
astralnym, raczej są prozaiczni dosyć.
A jeżeli się odwraca sytuacja jak w lustrze?
A potem się odwraca sytuacja w lustrze i z tym całym bagażem tego, za
przeproszeniem, no nie nazwę, ciągniemy to wszystko do
góry.
Albo przebijamy przez fizyczną podszewkę i trafiamy całkiem gdzieś indziej.
Zainteresowałem się, czy nie da się przebić na drugą stronę do drugiego strumienia.
I wiesz, co zrobiłem? Zamówiłem sobie taką podróż. I w tej
podróży zacząłem przechodzić po schodach przez takie przejście na drugą stronę. I
wiesz co się stało? Jak już zacząłem,
jak już byłem na środku tego przejścia, zatrzasnęły się za mną drzwi i się
zorientowałem, że jestem w pomieszczeniu z dwoma wściekłymi
bykami. Ale zwróć uwagę na koincydencję. Znak ze strażnikiem przejścia. Byk się tak
wściekł. Obydwa były w
klatkach, ale jeden był bardziej agresywny. Byk się tak wściekł, że zaczął rozwalać
tą klatkę. Ja uciekłem na jakieś rupiecie takie
wznoszące się pod sam sufit. W pomieszczeniu była kobieta i ta kobieta miała jakiś
dziwny, mitologiczny związek z tym bykiem. Ale
jak się obudziłem z tego snu, miałem wrażenie, że spotkałem szatana. Byłem
przerażony. Słuchaj, takiej agresji w życiu nie
widziałem. To był strażnik przejścia na drugą stronę. Czyli tam jest jakieś
przejście, tylko ono jest strzeżone. Ten numer
podejrzewam, że no jest, wiesz, na miarę Heraklesa, ale jest możliwy. Można zwiać.
Słyszałeś coś o równoległych światach fizycznych?
A słyszałem o równoległych światach fizycznych. Ale wiesz, z czego te światy
równoległe wynikają? To, co my nazywamy reinkarnacją i wcieleniami, to
one się dzieją w obrębie ciała przyczynowego, czyli właściwie z punktu widzenia
ciała buddycznego to ciało przyczynowe jest
jego ciałem operacyjnym takim. Natomiast z punktu widzenia atmanicznego ten Atman ma
wiele takich ciał
buddycznych. I to są właśnie światy równoległe i nasze życia równoległe. Znaczy to
są równoległe naszej, nazwijmy
może nie tyle duszy, ale naszej świadomości wyższej. Także to jest coś takiego jak
wędrówka dusz dla
ciała buddycznego, to dla ciała atmanicznego te światy równoległe są właśnie tym
samym, co dla buddycznego wędrówka dusz w obrębie ciała
przyczynowego.
Proszę, powtórz i wyjaśnij dokładniej.
No bo wyobraź sobie w ogóle dla świadomości ostatnim etapem jest tak naprawdę ciało
buddyczne. My toW
sposób linearny tłumaczymy, ale to jest wszystko w sobie przecież. Nie ma tam dalej
czy bliżej. Będę mówił ogólnikami,
czyli ciało buddyczne generuje w sobie, nazwijmy to, ruch, który staje się ciałem
przyczynowym. Przecież to wszystko jest
to samo ciało.
Wstawmy się teraz w rolę konstruktoru świata i zastanówmy się, jak byłoby to
rozwiązane technicznie. Jeżeli Atma, mając wiele
ciał przyczynowych, wytwarza sobie światy równoległe, to ma to wyobrażenie dla mnie
pewien słaby punkt. Byłby to moment, w którym
moja jaźń niby oddzielona a będąca jednością, tkwi w moim świecie fizycznym, nie
wiedząc o innych światach. Nie mówiąc
już o użyteczności istnienia równoległych światów fizycznych. Jak wymyślisz to
teoretycznie?
Nasz ciało przyczynowe zawiera w sobie kilka jaźni, między innymi właśnie mentalne,
astralne i to
etyczne i fizyczne. To są jaźnie tego ciała przyczynowego. Tak naprawdę z naszej
strony wszystko jest to skwantowane. Z
tamtej strony jest jedność. To tylko dla nas te stany są skwantowane. Tylko dla nas
jest hierarchia. Te wszystkie oddzielenia
powstaje w naszym umyśle. Znaczy my sobie tak to interpretujemy. Z drugiej strony to
wygląda zupełnie inaczej. Wyobraź sobie, że właśnie
te światy równoległe powstają w ten sposób, że Atman ma wiele struktur
buddycznych, nazwijmy to. Tak jak ciało buddyczne obserwuje w tym świecie
przyczynowym wiele
naszych wcieleń. Taka sama analogia, tylko na wyższym poziomie. I na dobrą sprawę,
gdyby udało nam się przeniknąć do ciała
atmanicznego, to moglibyśmy siupasem wylądować w równoległym świecie. Bo to tak
naprawdę jest też nasza wspólna jedna
świadomość, tylko operująca w równoległości dla nas. Musiałbym ci to narysować i
byłoby to bardzo proste wszystko.
Moje doświadczenia w wielu punktach odbiegają od twoich.
Trochę inaczej obrazuję.
Spróbuj na swój sposób sprecyzować te poziomy. Czym one są, czym się różnią, jak one
ewentualnie mogły powstać. A słuchacze sobie sami to
ocenią. Odsłuchają sobie pierwszą, drugą, trzecią audycję i będą wnioskować. Ta cała
zabawa jest, że zetkniemy się z różnymi wersjami wypowiedzi, bo-
Tak, tak! Bo wiesz, prawda... Ona jest trudno wypowiadalna. Kto znajdzie trafne
porównanie, jakąś trafną przenośnię,
pozwoli innym zrozumieć trochę szerzej to. Żaden z nas nie nazwie tego w stu
procentach, nie trafi palcem w oko,
bo nie ma takich słów, które by to określiły. Ja dlatego takie dziwaczne różne słowa
wymyślam, żeby... No ale to wiesz, trudno
komuś wtedy przekazać te moje konstatacje. Zacząłeś mówić o poziomach. Skąd one się
biorą? My zakładamy ciągle, słuchaj, to
jest skaza myślenia materialnym umysłem, że tamte struktury są subtelne, ale ciągle
są
fizyczne. Nie przychodzi nam do głowy, że one są tak naprawdę stanami świadomości.
Świadomość jako tako jest
przecież niematerialna. Weźmy takie ciało atmaniczne, które jest wypełnione ideami.
Ale no cóż to znaczy? Jak ono może być wypełnione
ideami? No, to są jakieś zarodki tych idei. No, tak by to należało rozumieć, czyli
właściwie idee wszystkiego. W moich
podróżach to miejsce było mi przedstawiane jako rodzaj muzeum, w którym są ulokowane
formy.
Formy, które przerabiają przejawienie nieokreślonego jeszcze rodzaju na struktury. W
snach to jest
też pokazane w sposób fizyczny, no bo w jaki sposób inaczej można mi to pokazać? Ale
kiedy się nad tym zastanawiam, to zaczynam rozumieć, że te
idee, kiedy świadomość wytraca, no, nazwijmy to pęd, energię. No, trudno powiedzieć,
czy ta świadomość jest z
energii zbudowana, czy... No cóż to jest świadomość w ogóle? Nikt nie jest mi w
stanie odpowiedzieć na pytanie, co to jest świadomość. Gorzej, nikt nie jest w
stanie mi
odpowiedzieć, co to jest energia. Każdy mi powie, że kinetyczna taka, owaka, ale
nikt nie jest w stanie opowiedzieć, co to jest
energia. Tak samo nikt nie jest w stanie powiedzieć, co to jest świadomość. No więc
dlatego sobie tak kombinujemy, że to jest też jakaś forma energii. No więc załóżmy,
że ona
zwalnia, prawda? Czy traci impet, czy zagęszcza się. Idea, kiedy zaczyna spowalniać,
zaczynają
się wyłaniać w tej idei ciągi albo pola, raczej pola wartości. Tych
pól jest w tym świecie idei dużo więcej niż samych idei. Możemy to na wartości czy
na idee religijne, czy
wartości religijne. Obojętne, jak my tym strumieniem będziemy podążać do dołu. Te
idee zaczną przeradzać się w wartości. Kiedy te
wartości zaczną się zagęszczać czy zwalniać, to ten przebieg swój zaczną się rodzić
wtedy
przyczyny. Nie tak jak my odwrotnie zawsze myślimy, że z przyczyn to się bierze coś
tam, więc spowalniające wartości rodzą
przyczyny w swoim ciele. Natomiast spowalniające przyczyny zaczynają rodzić wewnątrz
siebie przebiegi myśli. Myśl, która
zaczyna zwalniać, tworzy napięcia, które tworzą emocje. Bo myśl, którą rozciągniesz
w nieskończoność, no
gdzieś jest jej początek i koniec, a pomiędzy tym początkiem i końcem powstają
emocje. I podobnie w strukturze świadomości, która jest
emocją. Jeżeli zaczniesz to rozciągać, powstaje napięcie, które zaczyna być energią.
I to w ten sposób się zagłębia. I dopiero z tego się
wszystkiego rodzi materia taka, jaką my znamy. Ja to tak widzę w tej chwili.
Dostałeś tego gazu.
Nie, bo zaczynam słuchać tego, co mówię, a nie myśleć, jak ktoś mnie słucha.
Paweł, mówisz, że te plany roztaczały się jak takie taśmy. One po prostu
rozbłyskiwały ze źródła i pchały się na
zewnątrz tworzyć jak gdyby równoległą warstwę i powstawały niejednocześnie. To
znaczy się najpierw powstawały te górne plany, stawały się miejscem, w którym jaźń
realizowała swoje te cele, życzenia i później, z biegiem czasu-Niech Bóg wie kiedy
powstawały kolejne, a więc z przyczynowego później mentalne,
później astralne i dopiero na końcu się świat fizyczny zrealizował. I teraz jest
ciekawe, w jakiej relacji Twoim zdaniem one powstawały? Jaka ich była
chronologia? Czy mógłbyś coś na ten temat powiedzieć?
Ja się zapytałem, jaka jest relacja między Atmanem i Brahmanem, bo to mnie
interesowało. Jak mam jakieś konkretne pytanie, które budzi we mnie
kontrowersje, to zapisuję odpowiedź. Cały sen zapisuję, a potem zajmuję się czymś
innym i po tygodniu czy dwóch pytam o to samo
i w ten sposób sprawdzam, czy będę miał tą samą odpowiedź. No i w przypadku relacji
między Atmanem i Brahmanem odpowiedź była,
mimo że formalnie inne obrazowanie było, ale treść była ta sama. Odpowiedź była
taka, że Brahman jest-- znaczy trudno
nazwać ją strukturą. Jest mglistością, którą ograniczają tworzące się ciała
atmaniczne dookoła. Tak
ten sen mi pokazywał. Ale najdziwniejsze było to, że w tym oddzielaniu się, tych
formujących się indywidualnych
Atmanów było coś z buntu. Struktura brahmaniczna widziała oddzielanie się jako coś
nagannego.
Natomiast Atman zachowywał się tak jak w mitach greckich o przekazaniu ognia
strukturom niższym. Tylko
w tych moich snach role ognia, czyli energii, były symbolizowane za pomocą
banknotów. I najdziwniejsze było to, że
ten Atman te banknoty tworzył, jeszcze będąc częściowo w strukturze brahmanicznej i
wpychał w dziurę,
która prowadziła do tych niższych ciał subtelnych. I wtedy te banknoty stawały się
prawdziwe, bo kiedy on je tworzył w
obrębie jeszcze tej struktury brahmanicznej, to było powiedziane, że one są
fałszywe, takie uniwersalne, właściwie potencjalne dopiero
i w tym sensie fałszywe. A dopiero jak przechodziły w strukturę niższą, stawały się
prawdziwymi banknotami. Jak ja się obudziłem, wręcz mnie
to rozśmieszyło. No bo to wiesz, mit prometejski niemalże. Także te mity mają jakiś
sens. One przekazują w tej swojej
symbolice emocje. No, trudno nazwać tam, że tam jakieś emocje powstają, ale jakieś
rodzaje napięcia, które możemy sobie
wytłumaczyć w nasz ludzki sposób. Także naprawdę te mity warto studiować, bo tam
bardzo dziwne rzeczy się dzieją. To samo z tym
strażnikiem przejścia, z tym rozwścieczonym bykiem. To ten byk był powstrzymywany
przez jego formę
żeńską, a odbywało się to jak w strasznej greckiej tragedii, bo ten byk z tą kobietą
kopulował. Ona rodziła dzieci, on je pożerał i to było wszystko w jednym ciągu, tak
jakby przepływało w jednym
kole. Ja byłem tym tak przerażony, bo agresja była jakaś nieokiełznana. Wszystko to
było w tym kole
narodzin i pożerania. To tak jak Kronos pożerał te dzieci. Ja stałem pod sufitem na
jakiejś kupie śmieci.
Bałem się ruszyć, bo obawiałem się, że to wszystko zaburza całą tą energię i to
wszystko mnie pochłonie. I to wszystko w tym
przejściu pomiędzy tymi strumieniami białym i czarnym się działo. Podejrzewam, że
gdyby trzeba by było takich śniących z
różnych poziomów rozwoju zapytywać, czy oni też spotykają strażników przejścia
adekwatnych do swoich poziomów, to byłoby
bardzo ciekawe, gdyby tak porównać kilku, kilkunastu śniących i ich relacje.
Pytamy się ich o co? Czy spotykali kogoś przy byku?
Nie. Ja myślę, że ja byka spotkałem, bo ja jestem spod znaku byka. Te znaki zodiaku
one wcale nie są przypadkowe. Myślę, że jakby ktoś
próbował przeskoczyć z potoku na poziomie tego ciała atmanicznego z barana do ryb,
to pewnie by spotkał barana jakiegoś
wściekłego. Albo może właśnie tą wielką rybę, co Jonasza połknęła. Także mogłoby to
naprawdę być kapitalnym
materiałem porównawczym. Wyobrażasz sobie na przykład raka próbującego przeskoczyć
do Strzelca i spotykającego wielkiego kraba,
który mu chce głowę odciąć?
Darek mówi, że spotkał ostatnio skorpiona, jakiegoś raka paskudnego. Mówił, że był
straszniejszy niż najstraszniejszy demon.
Trzeba byłoby się zapytać spod jakiego znaku jest Darek.
Ale skorpiona nie ma. Raka. Musiałby być rak.
Albo rak, albo Strzelec. No ale raczej rak. To jest słuchaj otchłań informacji.
Problem jest z interpretacją tego
wszystkiego, bo do informacji owszem można dojść, tylko ona na pewnym poziomie nie
jest w żaden sposób dla nas zrozumiała. Dlatego
warto jest czytać książki takie jak Fenomenologia religii albo Symbolika w mitologii
i w
religiach czy Lurkera, czy innych, czy nawet Złotą gałąź Frazera. Słuchaj, to jest
kopalnia wiedzy, bo te mity to jest
doświadczenie ludzkiej świadomości. Tylko tyle, że każdy to nazywał w swoim języku
dla siebie zrozumiałym. Doklejał
mit do mitu albo tworzył nowy. Nie jest to pusta gadanina w każdym bądź razie. To
jakoś funkcjonuje. No powiem Ci, że jest to
wciągające. Tylko tych gigabajtów już w mózgu brakuje. Tym bardziej no nie obrażę
Cię, bo mówię też o samym sobie.
My jako ta świadomość częściowa jesteśmy na etapie stępowania, tak jak mówię, w tym
byku zodiakalnym
i my tak naprawdę mamy niedorozwinięte ciała niższe. My mamy je zaznaczone, ale my
emocjonalnie nie jesteśmy herosami.
Musisz sam to przyznać.
Odmawiam.
Odmawiasz odpowiedzi. Rozumiem. No ale taka jest prawda. Powiem Ci, że umysłowo
czuję, że mój mózg nie
jest w stanie przerobić tego materiału, który moja świadomość jest w stanie mu
zaserwować. Czuję fizyczne ograniczenie już w tej chwili.
Puenta jest taka, że jeżeli jest to wszystko prawda, co te sny mi obrazują i
przekazują, to z jednej strony
jesteśmy uwikłani w nie naszą zabawę, a z drugiej strony jednak możemy
próbowaćPróbować się
sprzeciwić. Tylko teraz pytanie, czy to jest nasz indywidualny ludzki sprzeciw? Czy
świadomość, kiedy czuje,
że jest zdemaskowana i nie wykrzesze z tego człowieka więcej cierpienia i emocji, to
sama rezygnuje i zaczyna
wracać z tym strumieniem wstępującym? Czy mimo wszystko wepchnie mnie w kolejne
życia i w kolejne
niższe poziomy? W buddyzmie i w hinduizmie jest znane coś takiego jak zawieszenie
karmy, prawda? Jest coś takiego.
Następuje w pewnym momencie zrozumienia, kiedy człowiek uświadamia sobie strukturę
tego wszystkiego, następuje
zawieszenie karmy. No i być może jest to właśnie ten moment, kiedy udaje się
przechodzić przez ten przesmyk
pomiędzy dwoma strumieniami. Tym bardziej że po paru tygodniach szturmowania tego
przejścia wiesz, co się okazało? Każde z ciał ma co
najmniej trzy poziomy. Próbowałem wyjść z ciała buddycznego tym najwyższym poziomem,
ale cały czas trzymano drzwi. W
środkowym przystawiono mi karabin do głowy, ale w dolnym udało mi się otworzyć w
dolnym dolne okno i
uciec na drugą stronę strumienia czasu. I tym razem jak już przechodziłem, to nie
było rozwścieczonego byka, tylko była spokojnie stojąca
krowa w zagrodzie.
Myślisz, że to była prowokacja?
Nie. Czułem przed nią we śnie respekt. Nie chciałem za blisko podchodzić, tak jakbym
się obawiał, że się zdenerwuje,
ale nie zareagowała na moje przejście. Czyli być może ten przesmyk się już otwiera.
Może się otworzył. No to wiesz,
to jeszcze wymaga długiego opracowania. Ta cała historia. Tym bardziej że to jest,
wiesz, eksperyment na żywym organizmie, czyli ja na
samym sobie eksperymentuję. Okaże się, jaki będzie tego finał. Przestałem się
obawiać o własny rozum, stan mojej
świadomości, bo początkowo obawiałem się, że doprowadzi to do jakiegoś szaleństwa,
ale w tej chwili ustabilizowałem się. Powiem
ci, że właściwie nawet w jakiś, w jakimś sensie zdystansowałem.
U Powella wiesz, jak było? Oni mieli coś takiego, że te strefy, poziomy wylatują ze
źródła. Na początku pędziła jedna
wiązka jak wstążka. Ona w którymś momencie się rozdwoiła i w tym momencie leciały
już dwie. I dopiero za jakiś czas jedna się rozdwoiła. Leciały
już trzy.
No tak.
I w ten sposób zakazywała wiele dziedzin. Dochodziło jeszcze więcej.
Przenikały i ta struktura stawała się. Ja znam tę ikonografię całą. Wiesz co? On
zakłada ciągle, że już istnieje przestrzeń.
Wszystko wskazuje, że do Atmy mamy przestrzeń. Rozmawiałem kiedyś z takimi osobami,
które mówią, że widzą przestrzeń tą, z czego ona jest utkana i
wypatrzyły w niej jakąś taką dziwną strukturę. Nie miałem nigdy okazji zobaczyć
tego. Uwagi wydawały mi się interesujące. One gdzieś spoza
planu atmicznego się ciągną.
Właśnie dlatego mnie dziwiła ta dziura między ósmym a dwunastym poziomem. Tym
bardziej że wcześniej mi powiedziano, że moje
źródło jest na poziomie dziesiątym, czyli w tej dziurze, rozumiesz?
A jeszcze jest jedno takie pytanie: jak sobie wyobrażasz istnienie jeszcze jednego z
poziomu gęściejszego niż świat fizyczny? Bo to już jest dla mnie trudniejsze
od zadań matematycznych. Wyobrażenie sobie takiej gęstości, która jest jeszcze
bardziej zagęszczona, spowolniona niż ten świat fizyczny. I jak by mogła się
tam w niej świadomość odnaleźć? Co ona by mogła zrobić?
Nie wiem, czy ta świadomość już w ogóle by mogła być świadoma. Mnie się zdaje, że
świadomość dociera do momentu,
kiedy traci świadomość samej siebie. Jeżeli nie może być sama siebie świadoma, to
właściwie traci to sens. Mnie w każdym
bądź razie, jak pytałem o to, po co to wszystko jest zrobione, wskazywano na to, że
sednem sprawy są emocje.
Emocje są tym, po co całe to przejawienie funkcjonuje. Bo dzięki energii, którą
tworzą emocje,
Atman zyskuje paliwo na odłączenie się od Bramana. Dosłownie tak.
Robert mądrze powiedział, że sensem istnienia człowieka jest tworzenie lushu. Nie
jest to emocja, nie jest to z planu astralnego,
ale z górnych planów. Emocja a uczucie. Chodziło głównie o uczucie.
No ale-
O produkowanie czegoś wysoce energetycznego.
Ale słuchaj, ale uczucie jest to wysublimowana emocja. Tak naprawdę to jest
wszystko-
Z innego planu. Ja się reaguję również na bardzo wysokoenergetyczne substancje z
samej góry i ono jest troszeczkę przybliżone do emocji, ale
jest to jak gdyby rodzajem uczucia.
Ale zwróć uwagę, co znaczy samo słowo lush po angielsku. To jest nadmiar. To jest
nadmiar. To jest rodzaj energii, którą naturalnie
się produkuje. Ale co my mamy w nadmiarze? Emocji mamy zawsze w nadmiarze, co by
jeszcze bardziej potwierdzało.
Myślałem, że byki mają rozumu w nadmiarze.
Byki to mają. Wiesz, jak się byk rozpędzi, to dziurę w murze wybije głową. On się-
To są emocje się rażą.
To jest po prostu. Pamiętaj, że pracujemy między ciałem buddycznym a przyczynowym.
Czyli to jest po
prostu przyczyna. Czyli to jest następstwo. To jest następstwo dopiero. Byki nie-
Realizacja potencji.
Powiem ci, że byki nie są emocjonalne właśnie dlatego, że to jest takie trochę tępe
i ślepe.
Na tym kończymy. Super się z tobą rozmawia. Jak zwykle jesteś nie do pokonania.
Dziękuję ci Jarku.
Bardzo dziękuję, że chcieliście mnie posłuchać i ciebie Zbyszku, żeś mnie zaprosił i
czuję się onieśmielony, bo jak ja się
rozgadam, to mam wiele do powiedzenia, ale jak oprzytomnieję, to trochę mi wtedy
jest nieswojo, że być może
zbyt wiele zbyt dziwnych rzeczy naopowiadałem.
Miejmy nadzieję, że nie będziesz się wstydził, jak odsłuchasz siebie w czasie
audycji.
Miejmy nadzieję.
Dziękuję ci jeszcze raz i żegnam słuchaczy.
Dziękuję.
Zapraszam za tydzień.
Do widzenia. Do usłyszenia. Produkcja i realizacja
Portal Infra www.infra.org.pl Archiwalne odcinki audycji Rozmowy poza ciałem
znajdziesz w archiwum Radia Paranormalium na stronie radio.paranormalium.pl.