Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z
nieznanym. Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było... Nad chmurami było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu. Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem. Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia była.
Po tej całej akcji, no strasznie się w życiu mi zaczęło
źle się dziać. Mrożące krew w żyłach przeżycia na
granicy światów. Budzi mnie skrzypienie drzwi.
Znowu widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę i widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Witam państwa bardzo serdecznie i zapraszam do spędzenia
najbliższej nieco ponad godziny z kolejnym odcinkiem
najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie,
w którym słuchacze Radia Paranormalium dzielą się swoimi
relacjami o spotkaniach z nieznanym. Całkiem szczerze,
całkowicie anonimowo. A dziś
wysłuchamy kolejnej w historii tego cyklu paranormalnej spowiedzi,
która rozpocznie się od kilku wątków ufologicznych, by
później przejść do spotkań ze zmarłymi i ogólnie
różnych sytuacji na granicy tego i tamtego świata.
Poza przekazaniem relacji nasza dzisiejsza rozmówczyni
oraz ja podzielimy się pewnymi swoimi spostrzeżeniami
na poruszone w tej rozmowie tematy. Dodam jeszcze tylko,
że dla zachowania anonimowości słuchaczka prosiła o
wycięcie nazw mniejszych miejscowości. Z
nagrania zostały również wypikowane imiona.
Większość opisywanych zdarzeń rozegrała się w kilku małych
miejscowościach nieopodal Częstochowy. Poza kilkoma
incydentami ze zmorą nocną, jakich doświadczyła ciotka
mojej rozmówczyni mieszkająca w Katowicach.
Tyle słowem wstępu. Przejdźmy zatem do słuchania. No to
może ja zacznę od tych obserwacji
dziwnych obiektów, jakie się wydarzyły, jakie miałam okazję
zobaczyć. Pierwszy raz to było w roku dwa tysiące chyba dziewiętnastym. Wówczas
odbywało się takie święto ziemniaka. To było właśnie w miejscowości pod
Częstochową i konkretnie to chodzi o...
Tak, ale to jest taka mała wioska po prostu pod
Częstochową i wybraliśmy się ze znajomymi właśnie do tego, no tam właśnie
na tą imprezę taką. No i w pewnym momencie
jeden ze znajomych powiedział, że on musi na chwilę do domu
zajrzeć. No to całą paczką znajomych,
z którą żeśmy tam przebywali, sobie poszliśmy
właśnie pod jego dom. Poczekaliśmy tam na niego i
ja jestem dosyć niskiego wzrostu, podszedł do mnie jeden ze
znajomych, coś tam chciał o coś zapytać. Nie pamiętam, bo
to też dosyć dawno było. On jest dosyć wysoki. Ja spojrzałam
mu w twarz i spojrzałam od razu, widząc niebo
za nim. Patrzę, a tam było chyba, no nie wiem,
z dwadzieścia może, może więcej obiektów. Teraz nie
jestem już w stanie wyliczyć, jaka była ilość, ale dosłownie
flota takich niebieskich świateł z
poświatą, taką niebieską, delikatnie, taką jakby mgiełką. No było tego naprawdę
cała flota. Nawet nie wiem, w którym kierunku to zmierzało.
Wtedy żeśmy też nie byli zorientowani, gdzie jest wschód,
gdzie zachód. To jest na takim wzgórzu się to znajdowało i
żeśmy właśnie stąd tą obserwację mieli okazję
zauważyć. No ja tylko tak: "Co to jest?" Szybciutko, tak do
wszystkich. "Co to jest? Widzicie to?" I wszyscy tak
spojrzeli. Kurczę, no nie wiemy. Nikt nie
był w stanie powiedzieć, co to. Bez dźwięku żadnego.
To nie było ani dźwięku samolotów, ani żadnego mrugania,
jak to zwykle jest przy obserwacji samolotów. Nic takiego
nie miało miejsca. Niektórzy próbowali to nagrać, ale
no to były na tyle subtelne światła, że
nie mogliśmy tego nagrać nawet. Też aparaty nie wychwyciły tych świateł. No a
koledze, nie wiem, czy to z tego względu, też nie chciał
odpalić samochód jakoś dziwnym trafem w tym
momencie. Nie wiem, czy to było powiązane z akurat z
tym, co widzieliśmy, ale potem, kilka dni później kolega tam dał nam znać, że
napisał na kanale UFO Obserwacje czy UFO Polska właśnie
zapytanie, czy ktoś widział właśnie jeszcze coś
takiego. I jedna pani napisała, że w okolicy Opola coś takiego zaobserwowała.
Więc no, gdzieś to zmierzało chyba gdzieś na zachód, tak mi się wydaje. A
jak te światła były ułożone? Jak one się w ogóle
zachowywały? To nie była konkretna formacja, tylko było po
prostu tych obiektów, one były tak rozsypane, ale w, no takiej niezbyt dużej
odległości. Po prostu tak obok siebie, równomiernie,
jednostajnie. Wszystkie w tym samym kierunku leciały z tą
samą prędkością, bez żadnego dźwięku. Jak
długo mogła trwać ta obserwacja? No ja to
zauważyłam, jak one były już typowo nad nami. Może
widzieliśmy je tak, no przez jakieś pięć minut
może coś takiego, aż tam się zniknęły
tak gdzieś właśnie w oddali już. Właśnie przez moment
zaświtały mi w głowie Starlinki, ale Starlinki raczej
lecą w jednej linii, tak. Nie, to była, to nie była
era Starlinków po pierwsze. To był dwa tysiące dziewiętnasty
rok, więc chyba czy, czy, czy może nawet wcześniej
albo siedemnasty. Kurczę, wie pan co, ja chyba, chyba
siedemnasty albo osiemnasty coś takiego.Ale
to absolutnie nie była era Starlinków jeszcze, bo ja
widziałam potem Starlinki. Jak już mieszkałam w
Częstochowie, to ja już widziałam te Starlinki. Widziałam jak
one się poruszają, jak to wygląda i zupełnie
inaczej. Zupełnie coś innego to było. No i Starlinki są dosyć jasne, tak?
Takie mają taki bardzo jasny odcień biało-żółty, coś takiego. A tutaj to była
taka niebies-niebieskie, bardzo ładny taki niebieski
odcień i z delikatną poświatą.
Jeszcze jedną mam taką albo może i dwie. Dobrze, to
opowiem o tych obydwóch. Druga to była taka,
powiedzmy, że mniej spektakularna. Leżałam
sobie w pokoju, oglądałam coś w telewizji i nagle
patrzę i widzę taką czerwoną kulę. I szybko
zawołałam: "Mamo, tato, szybko, chodźcie, spójrzcie!" I
wszyscy stanęliśmy w oknie i widzieliśmy po prostu czerwoną
kulę, która się oddala w stronę horyzontu.
To było jeszcze widno, koło godziny szesnastej powiedzmy i
widzieliśmy tylko taką czerwoną kulę, która zmierzała
w stronę zachodu. To, to była taka druga obserwacja, jakiej doświadczyłam. I
trzecia to był z kolei właśnie też pod Częstochową. To był i tam
wybieraliśmy się nad zalew. Nad jest taki zalew i
właśnie tam spotkaliśmy się ze znajomymi.
Stwierdziliśmy, że się tam taką większą też ekipą
wybierzemy. I szłam tam ja, mój narzeczony i jego brat i jeszcze parę osób.
I nagle patrzymy, świeci coś tak jasno, ale tak mocne
światło to było jakby normalnie jakaś gwiazda się tak
naprawdę... A to, to był zmierzch. To było koło
osiemnastej, dziewiętnastej. To było
lato. I właśnie zauważyłam kurczę, co to tak?
Czemu to tak jasno świeci? Przecież o tej godzinie to chyba
jeszcze nie powinno mieć takiego, aż takiej siły
to światło. Co to jest? No i mówię do mojego
narzeczonego weź no telefon, spróbuj
zbliżyć, może zobaczymy, co to jest. I w tym momencie,
jak on wyciągnął ten telefon, próbując to nagrać, w tym
momencie to jakby zaczęło troszeczkę to
światło się zmniejszać i w pewnym momencie zaczęło migać
tak jak samolot i zaczęło lecieć. Zaczęło lecieć i zniknęło. Odnieśliście
może wrażenie, że ten obiekt zaczął reagować na
zachowanie pani narzeczonego? No właśnie.
Ja tak zaczęłam przypuszczać może to dlatego,
ale kurczę, to by było dziwne, żeby ktoś
zarejestrował, że my próbujemy to nagrać, ale to tak się
zachowywało, jakby wyczuło, że nie wiem, ktoś zwrócił na to.
To było dosyć daleko, bo to było gdzieś po drugiej stronie,
myślę tego zalewu, tak patrząc na to wiadomo, nie z
perspektywy, że to była gwiazda czy cokolwiek, ale tak jakby
właśnie w tym momencie, kiedy on wyciągnął telefon, próbując
to nagrać i zbliżyć troszeczkę właśnie zoom na
to, to, to tak jakby się troszeczkę
jasność tego obiektu troszeczkę zmalała i w tym
momencie to zaczęło lecieć tak powolutku sobie i zaczęło
migać jak typowy samolot. Czy wszyscy
zapamiętaliście tak samo tą obserwację? Wszyscy jakby
rozumiem, że jakoś tam ze swoimi spostrzeżeniami się
potem dzieliliście odnośnie tego obiektu.
Tak, tak, tak. No wszyscy widzieli to samo. Ja mówię, ale
przecież to niemożliwe. Przecież to jeszcze pamiętam, że
chyba brat mojego narzeczonego mówił coś w stylu
to jest chyba Wenus czy coś takiego, że jakaś
planeta, bo przecież gwiazda tak mocno nie
świeci. Ja mówię no, ale przecież o tej godzinie by chyba
Wenus jeszcze nie było widać, przecież jest osiemnasta czy
dziewiętnasta. No Wenus się chyba tak wcześnie nie pojawia,
było dosyć widno i dlatego mnie to też tak zdziwiło.
No i chyba też Wenus nie próbowałaby, że tak powiem, uciec
z pola widzenia. No dokładnie.
Tym bardziej że to właśnie potem, po chwili to się zaczęło
przesuwać. No to wtedy on już też stwierdził a nie, no
to przecież to się teraz to zaczęło
ruszać z miejsca, to. A tak naprawdę to przez
chwilę ja też myślałam, że może jakaś gwiazda albo coś
takiego polarna, cokolwiek. Nie wiem, no bo się nie
rusza, ale naprawdę to było tak intensywna i
po prostu jaskrawość tego obiektu, że
też mówię, ale naprawdę byłam zdziwiona, że coś
takiego o tej godzinie, bo to normalnie wyglądało jak taka
naprawdę planeta jakaś czy coś takiego
mocnej, oczywiście oddalona, tak że było widać tylko punkcik,
ale taki naprawdę intensywnie świecący. A jak duży był
ten punkcik? Czy ja wiem? No mi się wydaje, że
tak po prostu jak samolot. Jak tak patrzymy z oddali na
samoloty, to widzimy zazwyczaj taki punkcik po prostu. Więc
myślę, że to takiej wielkości. Na początku to było faktycznie
troszeczkę większe, bo tak jak mówię, że za małe na
gwiazdę, za mocno świecące, ale też
nieco większe, odrobinę większe niż taka typowa
gwiazda, którą widzimy na niebie.
Kolejne zdarzenia to już będą miały związek z tym,
gdzie się po części wychowywałam, bo ja spędzałam wakacj...
Generalnie jestem z Katowic, ale spędzałam pod
Częstochową bardzo często wakacje u
mojej babci. Stamtąd pochodzi też moja mama. To jest
wieś, która się znajduje tuż pod Częstochową . No i tam właśnie miały miejsca,
miały miejsce zdarzenia różne, które się trafiały członkom
mojej rodziny i mnie również. I ja
jako mała dziewczynka, spędzając tam właśnie wakacje,
często miałam, no może nie często, ale kilka razy
miałam wyraźne, naprawdę silne wrażenie, że ktoś jest ze mną
w pokoju. I na początku, jak byłam jeszcze
mała, to po prostu przerażało mnie trochę ten fakt i ja
uciekałam i szłam do babci po prostu. I nie wiem nawet,
czy jej wspominałam coś takiego, bo babcia zawsze była taka,
a no to, to coś tam, coś tam. To może dziecko może
sobie coś tam pomyślało, ale stwierdziłam, że ja no po
prostuSzłam po prostu do babci i sobie tam
u niej siedziałam resztę dnia, bo nie chciałam po prostu
znowu czuć tej dziwnej atmosfery, że ktoś jest ze mną w
pokoju. Ale generalnie u mnie w domu panowała
taka aura, że ludzie bardzo często,
znaczy ludzie, no, osoby z mojej rodziny bardzo często
wspominały, że tam się działy jakieś dziwne rzeczy i tak
dalej. Nie ukrywam, że właśnie ja z moimi kuzynkami bardzo
często z fascynacją słuchałyśmy tych wszystkich historii, bo u
mnie w domu właśnie tam u babci się mówiło te wszystkie
historie, które się zdarzyły kiedyś
albo właśnie które miały miejsce niedawno właśnie w tych
okolicach wsi, czy co się tam przytrafiało dziwnego. Myśmy
zawsze lubiły słuchać tego, mimo że potem się spało pod kołdrą i w ogóle w
wakacje i nie można było wyściubić palca
po prostu spod tej kołdry, bo po prostu takie przerażenie
było. Ale słuchać bardzo chętnie, bardzo
chętnie żeśmy słuchały tych wszystkich opowieści. No i właśnie
jedna z nich jest taka, która przytrafiła się mojej
kuzynce. Ona mieszkała u babci przez okres powiedzmy tak może piętnastu
lat. Jej rodzice wyjechali do i ona po
prostu mieszkała z babcią i z dziadkiem właśnie tam w
i w tym domu, w którym babcia, dziadek
mieszkali, to właśnie ona się wychowywała pod ich opieką. No i po pewnym
czasie poznała tam chłopaka. Wzięli ślub także pamiętam nawet też jeszcze to
wydarzenie. No i urodziła się im córeczka.
No i ta moja kuzynka poszła pewnej nocy ją tam
przewinąć czy coś nakarmić, bo w nocy to
było. I nagle usłyszała, że coś stuka w szybę.
Obróciła się w stronę tej szyby i zobaczyła... I powiedziała,
że to była jakby ręka w białej rękawiczce. I takie
trzy stuknięcia. Puk, puk, puk. No i ona po prostu dziecko pod pachę i
szybko do męża. „Idź zobacz, tam coś było za oknem”. On: „Gdzie tam gałąź albo
cokolwiek”. A ona: „Jak gałąź, jak tam żadne drzewo nie
rośnie, nic nie ma. No przecież widziałam jakby rękę”. „A
tam gadasz głupoty” i tyle. No
ale opowiedziała nam to. Opowiedziała to babci. Oczywiście
wszyscy żeśmy słuchali z zapartym tchem, że o Jezus, coś
takiego. No ale co? No u mnie w rodzinie to było takie
no, że tak, że niektórzy uwierzyli, niektórzy nie, ale u
mnie zazwyczaj no dziadek, którego niestety nie miałam
okazji osobiście wysłuchać ani nic takiego, bo
on zmarł, kiedy miałam roczek, to właśnie
on, że: „Dziadku, coś chodzi mi pod oknem”.
A on mówił: „No duch, to był duch, więc,
więc się nie przejmuj”. No ja mówię, że ja
bym zareagowała inaczej. No ale. No i chyba nie miała
wyboru, żeby stamtąd uciec lub cokolwiek się przenieść
gdziekolwiek, więc ona nie miała wyjścia. No i u
mnie w rodzinie było raczej to takie normalne, powiedzmy. No i
opowiadała mi kiedyś z kolei siostra mojej mamy,
bo ona mieszkała w domu obok i widziała na
przykład jak idzie moja mama, idzie mój tata w stronę domu, bo tam zaraz za
płotem znajdowała się działka, na której były takie
baraczki. I na tych, właśnie w tych baraczkach
miał dziadek od strony mojego taty miał swój baraczek.
Ciocia z wujkiem też mieli swój baraczek i
moi rodzice też mieli swój baraczek. I oni właśnie wracali z
tych baraczków sobie do domu. I szła właśnie tak jak
mówię, moja mama, mój tata i za moim tatą ciocia
mówi, że wyjrzała przez okno, patrzy, a za tatą idzie jakaś
ciemna postać. I ta postać po prostu tak sunie
sobie, sunie i gdzieś tam za dom sobie poszła
i coś takiego. Tak nam opowiadała takie zdarzenie.
Ale generalnie z rodzeństwem mojej mamy było
jeszcze taka jedna ciekawa historia. Właściwie to
kilka, którymi się im przytrafiło. Moja mama ma dwie
siostry i brata. Jedna siostra i brat już nie żyją, a jedna ciocia jeszcze żyje.
No i sytuacje wyglądały generalnie tak, że jedna z cioć
moich, która właśnie przebywała też tam właśnie
w tej miejscowości, tam właśnie z babcią, żeśmy się często
tam spotykali, przyjeżdżaliśmy tam co weekend.
No i ta ciocia opowiada, bo ona właśnie generalnie to w
Katowicach mieszka i mówi, że w Katowicach będąc coś jakby w nocy
zaczęło ją dusić i śniło jej się, że to
wnuczka z córką ją tam duszą i w ogóle. I tak źle się
czuła i mówi, że obudziła się w
ogóle zlana potem i takie strasznie nieprzyjemne to było. Taka
przerażona trochę. I nie wiem, czy ona to gdzieś wyczytała,
czy gdzieś usłyszała, że osoba, która rano do ciebie
przyjdzie, to jest właśnie ta zmora. I ona się wtedy
właśnie w rodzinie się pojawiło takie stwierdzenie, że
zmory przychodzą. No i ja nie słyszałam o tym
wcześniej. I do tej cioci właśnie zaczęła przychodzić ta
zmora. I właśnie przyszła do niej któregoś dnia taka sąsiadka
z góry. No i ta sąsiadka tak patrzy.
„No, pani taka niewyspana, co to się stało?”
Ona: „A, bo całą noc mi się śniło, że
wnuczka z córką mnie duszą. Jakieś takie koszmary
nieprzyjemne. Nie wiem, co to jest”. I ta sąsiadka
zaczęła się śmiać i wyszła. No i moja ciocia mówi kurczę,
taka reakcja dosyć, nie wiem,
dziwne to było dla niej, ale jakoś tak wyparła to z
pamięci. Nie myślała o tym. I powiedziała, że
któregoś dnia, którejś nocy znowu do niej
przyszło. Znowu czuła, że coś ją napiera i ona już była w takim stanie, że to
już nawet nie był sen. Ona mówi, że to już było na
jawie. Ona już była przebudzona i zaczęło to
znowu wchodzić od dołu na jej nogi, napierać na
brzuch i w końcu na klatce piersiowej to osiadło.I
ona wtedy wzięła, złapała to i rzuciła tym o
ścianę. I mówi, że nawet było słychać, jak to o ścianę
uderza. No i pamiętam, jak ona nam to opowiadała. Właśnie to było takie
domowe słuchowisko. No i jeden z
kuzynów się zapytał: "A to ciociu, to co ty czułaś, jak to
złapałaś? Jakie to było w dotyku?" Ona mówi: "Poczułam jakby
sierść, jakby kot". No i myśmy się wtedy, no,
przestraszyli. Popatrzyliśmy po sobie, że kurde,
no przerażające jakieś, jakieś stworzenie po prostu takie futrzaste.
No i ona powiedziała potem nam, że tak sąsiadka z góry jak ona zmarła, to to
ustało. Ale to ustało na pewien czas, bo potem znowu zaczęło przychodzić.
I wtedy ciocia powiedziała, że znowu zaczynała czuć, że, że to przychodzi. I
krzyknęła i mówi, że nawet nie wie dlaczego. "Weź
odejdź, ty zmoro wstrętna" — czy coś takiego krzyknęła
i nawet mówi, że nawet nie wie skąd takie słowa się jej
zebrały, ale wyrzuciła jakby coś takiego. I usłyszała
taki jęk i to znowu przestało przez pewien czas przychodzić. Teraz twierdzi, że
też do niej czasem zagląda, ale to no nie wiem, nie
uskarża się za bardzo na to, więc może to też tak
przychodzi jakoś, nie wiem, cyklicznie może do
niej albo kiedy jest może w gorszej formie
psychicznej, fizycznej. No nie wiem, trudno mi powiedzieć.
No mówi się, że będąc, gdy dana osoba
jest w jakiejś, jakoś tak w gorszej formie, ma takie
niższe wibracje, jak to się mówi, to łatwiej jest jej
doświadczać takich nieprzyjemnych odwiedzin.
A tutaj taka bardzo dająca do myślenia jest
reakcja tej sąsiadki. Sąsiadka tak się zaśmiała, jakby nie
wiem co, jakby czuła jakąś satysfakcję z tego, że
się tak cioci wydarzyło? Tak. No
ja wiele razy się tak zastanawiałam nad tym. No nie
rozmawiałam już z ciocią po tym, bo też nie mamy zbyt
często teraz okazji, ale no ja
stwierdziłam potem, rozmawiając o tym chociażby z mamą, że
no, musiało to być od tej sąsiadki chyba. No bo
kurczę, taka sytuacja. I że jeszcze to ustało po śmierci
tej sąsiadki. Także no stwierdziliśmy, że może,
może ona jakoś tam, nie wiem, albo rzuciła
jakąś, nie wiem, jakiś urok albo coś takiego.
To była jedna ciocia, jedna z sióstr, kolejna z
sióstr mojej mamy, druga. Do niej też to przyłaziło. I ona
właśnie mieszka tam. To jest ta, która zobaczyła właśnie tą
postać idącą tam przy domu mojej babci. Ona z
kolei mieszkała tam do końca życia, właśnie w domu
obok domu mojej babci. No i ona mówi, że do niej też to
przyłaziło i przyłaziło to do niej,
nie wiem, chyba nie wiem, czy to było więcej niż raz, ale
kilka razy do niej przyszło. Właśnie tak kilka
razy jakby po sobie. I w końcu też ciocia już nie
wytrzymała i też krzyknęła coś w stylu: "Odejdź, ty zmoro
wredna". I usłyszała taki pisk, jakby takie
zamieszanie się zrobiło w pokoju. Ja mówię: "Ciociu, jakie
zamieszanie?" No tak zaszumiało jakby i ustało
to i przeszło. To była właśnie ta druga ciocia i wujek też świętej pamięci.
No to do niego też podobno przychodziło, ale wujek uzbroił się w tak zwany
pierścień Atlantów. Ja nawet nie wiem skąd on to wziął, czy
on to z jakiejś gazety zamówił, czy z czegoś. Ale
on nosił taki pierścień. Ja pamiętam, że on... Coś
mi tak właśnie świta w głowie, że on faktycznie przez
pewien okres czasu nosił na palcu taki pierścień. I to był,
mama mi mówiła, że to był właśnie pierścień Atlantów. I w
momencie, kiedy on miał ten pierścień, to do niego to nie
przychodziło. I kiedy zmarła babcia w dwa
tysiące trzynastym roku, to wujek, że tak powiem,
przemeblował sobie troszeczkę mieszkanie. Ten
dom, w którym właśnie mieszkał też z babcią. I w czasie tego przemeblowania,
tego wszystkiego, mini remontu, ten pierścień mu się
gdzieś tam zgubił. I on tak spał w jednym pokoju i znowu zaczęło to
przychodzić. I mówi: "Kurczę, to może zmienię
na chwilę. Może przejdę do drugiego pokoju,
to może w takim razie w tym drugim pokoju nie
będzie przyłazić". No bo już próbował. No jakoś no nie
chciał tego, wiadomo, odczuwać co noc. I w tym drugim
pokoju nie przychodziło to. I z mamą też
żeśmy rozmawiały, że możliwe, że ten pierścień Atlantów właśnie
był w tym pokoju i on się gdzieś tam zawieruszył.
Wujek go nie mógł znaleźć i był w tym pokoju właśnie w
tym drugim, w którym zaczął sypiać. To może ten pierścień
gdzieś tam był i dlatego to też przestało do niego
przychodzić. No także w ten sposób to
wyglądało. Jeśli chodzi o rodzeństwo mojej mamy.
Przez chwilę mi się wydawało, że te zdarzenia są jakby
przyklejone, powiązane z tym budynkiem, czy też z
okolicą, ale sądząc po tym, że
ciocia w Katowicach też jakichś odwiedzin dziwnych
doświadczała, to chyba bardziej jest przyklejone do was jako
do osób, tak? Tak, ale wie pan, co jest najdziwniejsze? Że
do mojej mamy nic nie przyłazi, nic nie
przyłaziło i nie przyłazi do tej pory. Tylko do jej
rodzeństwa. Trójka rodzeństwa mojej mamy. Do
wszystkich przychodziło. Do mojej mamy nic. Mama
jakie ma nastawienie do tych tematów paranormalnych? Jest
też, też jest taka bardziej bardzo otwarta, czy,
czy jakoś- Bardzo otwarta. Tak, bardzo otwarta. Jeszcze potem
przejdziemy do innych opowieści, to ja każdą z nich z
mamą omawiałam. Ja mamie mogę powiedzieć o wszystkim, co mi
się przytrafiło. Do takiej głównej opowieści, do której przejdę
pod koniec, bo to jest takie jedno z bardziej niezwykłych
zdarzeń, jakie miało miejsce w moim życiu. Ale to
mamie mogę o wszystkim powiedzieć. Nigdy nie zostanę
zwymyślona czy cokolwiek skrytykowana, tylko zawsze
zostanę przez mamę wysłuchana i zawsze spróbuje mi w jakiś
sposób też wytłumaczyćZ czego to mogło wynikać? Co
to się stało? Jakąś swoją refleksję dodać do tego
także. Moja mama jest otwarta na to i,
no i też w tym domu właśnie tej babci też słyszała
nieraz, że ktoś cały czas na przykład wchodził do domu albo że pukanie w sufit.
Także tutaj ja nie wiem, czy to nie ma powiązania z taką,
z jedną z postaci z mojego dzieciństwa, a
mianowicie takiej cioci . Ciocia to była
siostra mojego świętej pamięci dziadka, tego, który umarł,
kiedy miałam roczek. I ona wróciła z domu kombatanta.
Ona przyjechała z domu kombatanta do babci i
tam mieszkała przez ostatnie kilka lat swojego życia. No i z
ciocią były generalnie takie... Ona była taką osobą
bardzo bezpośrednią, powiedzmy. Potrafiła wygarnąć krzykiem czy czymkolwiek po
prostu, co o kim myśli. Była bardzo bezpośrednia. Ja, że
byłam małą dziewczynką, to no te konflikty to troszkę
mnie przerażały, ale było mi jej
szkoda, bo wiedziałam, że cała rodzina, że tak powiem, no
nie jest już do niej tak nastawiona przyjaźnie,
powiedzmy. I ja chodziłam tam do niej, bo ona uwielbiała koty. Ona miała zawsze
takie u siebie, taki kącik, gdzie te kotki mogły się tam
kocić i wszystko. I te małe kotki to wszystko. Ja do niej
chodziłam właśnie z tymi kotkami się pobawić czy cokolwiek.
No i ta właśnie ciocia. Kiedyś ktoś mi powiedział,
że według tej cioci to wszyscy byli źli,
ale jedyna osoba dobra to był właśnie ten
brat mojej mamy i moja mama. A cała reszta rodziny to jest
po prostu samo zło. I się zastanawiałam, czy to może nie
być z tym powiązane, ale do wujka też przychodziła zmora.
Ale z kolei wujek miał bardzo niedobrą żonę, więc nie wiem, czy to mogło być z
tym powiązane jakoś w jakiś sposób. No. No tu
jest takie duże pole do spekulacji, tak? To
budynek, w którym mieszkaliście, to był jakiś taki bardzo
stary budynek. Wiadomo coś o zdarzeniach jakichś w okolicy,
które mogły być powiązane jakoś z pojawianiem się tych
duchowych postaci? Generalnie to plac, na
którym dom wybudował dziadek, bo dziadek wybudował ten dom.
Tam podobno kiedyś znajdowało się przejazd kolejowy. I z kolei ciocia, która
mieszkała po drugiej stronie ulicy, no właściwie to parę
metrów dalej mówiła, że ona widziała nieraz w nocy mężczyznę w cylindrze. I
właśnie ta ciocia , ta bezpośrednia też go
widywała. To był taki człowiek, który właśnie szedł przez plac
w cylindrze, w szaliku chyba. I kilka osób
mówiło, że go widziało. A ponadto w miejscu,
gdzie stała stodoła, stał podobno kiedyś jakiś dom i w tym domu został
zamordowany jakiś chłopak. I nie znam
dokładnie tej historii, bo tak naprawdę mój dziadek był jedną
z pierwszych osób, która się w tamtej okolicy budowała. To
był jeden z pierwszych domów. Dlatego mój dziadek też w
późniejszych czasie został sołtysem. No ale właśnie on był takim jednym z
pierwszych, którzy się tam osadzili, który sobie
właśnie dom wybudował. I po dziadku systematycznie przybywało
osób, które w tej gminie się budowały. Także tam
wcześniej były jakieś pola czy coś takiego. No
nie, trudno mi też powiedzieć, ale możliwe, że
kiedyś coś tam było, ale było naprawdę niewiele tych
zabudowań tam. A okoliczni mieszkańcy,
sąsiedzi też donosili o jakichś zdarzeniach? Czy to jakby było
skupione wokół waszego miejsca zamieszkania?
Mi kuzyn kiedyś opowiadał, że wyszła taka broszurka z tamtejszej
straży pożarnej. To się nazywała, jak się mówi na straż pożarną taka remiza, o!
Z remizy strażackiej wychodziło od czasu do czasu takie
pismo o ciekawostkach z gminy czy coś takiego. I tam było opisane o
topielcach. On, nie widziałam tego, tylko on mi opowiadał
właśnie, że był w posiadaniu takiej gazetki, że tam
były opisy jakichś topielców, że właśnie w kamienicy
jest kilka nawiedzonych miejsc. Tak tam pisało
coś takiego mniej więcej. No a ja mówię: "O, to co tam
jeszcze było?" A on mówi: "A nie wiem, no bo ja to tylko
tak przejrzałem". No on nie był zbyt zainteresowany takimi
rzeczami. No, no to tyle, co mi powiedział, że tam po
prostu w tej gminie widocznie coś nie tylko u mnie, ale też inne osoby miały
okazję coś zauważyć, usłyszeć. No i właśnie ta ciocia, która widywała też
tego mężczyznę w cylindrze, kiedyś przyszła
do mojej babci i mówi: "Zobacz no co tam z twoim mężem, co z wujkiem,
gdzie on jest? Bo słyszę jęki jakieś ze stodoły.
Może mu się coś stało?" Ona: "Ale niemożliwe, bo poszedł w
pole." A ona: "Ale ja słyszałam, że ktoś ję, jakieś jęki ze, z stodoły."
A babcia to zawsze: "A wydawało ci się. Niemożliwe.
poszedł w pole, także nikogo tam na
pewno nie ma." No i właśnie na przykład tego typu
sytuacje. A czy dochodziło do jakichś interakcji z tymi
widmowymi postaciami? Nie. Ja
przynajmniej ja nic nie słyszałam. Najbliższy kontakt to było
z tą ręką, tej, co moja kuzynka widziała w oknie. Ale
bezpośrednio nie sądzę. Nikt
nic nie mówił, żeby bezpośredni kontakt był. Zresztą
jakby był bezpośredni kontakt... No w
sumie to wie pan co? Mojej cioci się przyśniło.
Właśnie tej z Katowic. Przyśniła się ta ciocia
po śmierci. No i przyśniło jej się, że była w okolicach tamtejszego kościoła.
No i nagle patrzy, o, idzie ciotka . No ona mówi: "Kurde, idę, bo ciotka
będzie wyzywać, to ja się gdzieś tam schowam za kościołem
czy coś". No ale i tak tam do niej dotarła ta
ciocia .No to się pyta ciocia tej cioci jak tam jest? Jak tam wygląda w ogóle?
Ona: nie, zupełnie inaczej niż myśmy myśleli.
Zupełnie inaczej tam to wszystko wygląda. Ona: a jak
tam? Zapytała o krewnych. Jak tam te ciocie? Jak tam
te wujkowie, ci wszyscy? A wszyscy dobrze, dobrze, wszyscy w
porządku. A dziadek? Znaczy mój dziadek, czyli jej ojciec, czyli dziadek a
ojciec? A tego to ci nie powiem. I spojrzała tylko, że idzie grupka w stronę
cmentarza takich kobiet, które wiedziała, że już dawno nie
żyją. Ciocia do nich dołączyła i razem poszły w kierunku
cmentarza. To był taki jedyny bezpośredni sen, który właśnie dotyczył
tej zmarłej cioci. No to bardziej taki jakby znak z
zaświatów. Tak mi się wydaje. Bardziej pytałem o
te widmowe postacie, które was nawiedzały tak,
tak na co dzień, że tak, tak ujmę. A czy
próbowaliście jakichś zabiegów mających na celu odpędzenie tych
niechcianych, widmowych gości? Jakieś egzorcyzmy, jakieś
inne coś? Znaczy się tak, była taka sytuacja, ale to bardziej to nie wychodziło
o pozbycie się może tego, ale takie
przekonanie się, co tam jest. Ponieważ ja przeprowadziłam się
do Częstochowy po studiach zaraz. Ja studiowałam w
Częstochowie zresztą i ja mieszkam w
Katowicach, ale właśnie tam jeździłam na tą wieś i
tam też rodzice wybudowali sobie dom. I mieszkając w Częstochowie poznałam taką
koleżankę, która jest taką szeptuchą
można to nazwać. No generalnie bardzo dobrze
zorientowana w tym temacie ezoteryki wszech-wszechstronnie. No ona
wiele razy też mi podpowiedziała, co zrobić w jakiej
sytuacji. Także obeznana jest w tym temacie
naprawdę w bardzo szerokim spektrum każdej sytuacji.
Chyba bym mogła do niej w każdym momencie zadzwonić, zapytać
co zrobić w danej sytuacji, która miała, że tak powiem,
jakąś kwestię, taką, której nie jestem w stanie
wytłumaczyć. A to tylko tak jedną anegdotkę może na temat jej
umiejętności. Którejś nocy spaliśmy w mieszkaniu
właśnie w Częstochowie z moim narzeczonym. I nagle
mi się przyśniło, że do łóżka przyszedł mój narzeczony i
mówi: Jezus, coś tam jest. A ja mówię: kurde, pierwszy raz
go widziałam tak przerażonego. Mówię jak on się boi, to ja
już w ogóle powinnam być, nie wiem.
Sparaliżowana strachem. Ja mówię co tam jest? A on: duch.
A ja mówię dobra, to pomódlmy się. No i zaczęłam się tam modlić. I
nagle zobaczyłam. Spojrzałam w kierunku przedpokoju i jakby na
mnie taka czarna peleryna spadła i się obudziła w
tym momencie. I ja tak. Czy mi się to śniło? Patrzę
narzeczony śpi. Chyba nawet nie wstawał.
Obejrzałam się w pokoju nic, nikogo nie ma. Mówię
kurde, o co tu chodzi? Dziwna sytuacja. No i opowiedziałam tak anegdotkę właśnie
w pracy na drugi dzień tej mojej koleżance. Ja ją właśnie
w pracy poznałam. No ona mówi: a twojemu
narzeczonemu się coś śniło? Ja mówię: no, wspominał, że śniła
mu się taka roześmiana jakaś gęba, ale. No ale
tyle. No mówił, że, że coś dziwnego. Po
prostu mu się śniło tej nocy. A ona: a przestraszył
się tego? Ja mówię: nie. On podobno to
wyśmiał. Ja się bałam w tym śnie, ale się nie bał. Ona:
okej, czyli nie jest to dramatyczna sytuacja. Czyli to wyśmiał, czyli chyba
się tego nie bał. No ja mówię no raczej nie. Ona mówi
dobra, czyli już wiem, jak mniej więcej z tym sobie
poradzić. I słuchaj, zrobimy tak, jeśli to znowu będzie miało
miejsce podobna sytuacja, to zadzwonisz do
mnie. Musisz mieć lusterko na trzy, cztery.
Odpalamy świeczki jednocześnie i reszta już.
Resztą się zajmę ja. Ja mówię okej. No ale
fakt faktem już potem nic takiego nie miało miejsca,
więc taka interwencja z jej strony nie była na szczęście
konieczna. No ciekawa historia, muszę powiedzieć.
Czasami się pojawiają właśnie tu w Radiu Paranormalium historie
z szeptuchami, ale no z akcentem na czasami. Rzadko, rzadko mi się tutaj zdarza
rejestrować takie właśnie zdarzenia. Pan pytał,
czy próbowaliśmy właśnie jakieś odprawić egzorcyzmy
w tym domu. No to właśnie jest powiązany z tą moją
koleżanką szeptuchą. Tak ją będę nazywała. Moja mama
nazywa ją szamanką, ja ją nazywam szeptuchą
i generalnie jak mam do niej jakieś pytania odnośnie na
przykład mojego życia, to zazwyczaj ona mi udziela takich informacji. Tarota też
mi nieraz stawiała. Także to jest raczej taka osoba, z którą
mogę, że tak powiem, na każdy temat porozmawiać.
No i ja powiedziałam mamie: mamo, słuchaj, jeśli ten dom
po babci ma być sprzedany, bo właśnie po śmierci wujka ten
dom został opuszczony. No i tam zostały jeszcze rzeczy
po babci, po wujku i moi kuzyni, na których,
którym po prostu został ten dom w spadku, że
tak powiem, przekazany. Oni stwierdzili, że go
sprzedadzą. Ja mówię no dobra, ale mamo, to może
wiesz, sprawdźmy, co tam w ogóle jest w takim razie. Co
tam wiesz, może trzeba, jak to pójdzie do jakichś rąk, nie
wiem, ci ludzie się zaczną skarżyć albo coś. Może weźmy
tam, poślemy tam właśnie tą moją koleżankę szeptuchę,
to może chociaż zobaczy, co tam się dzieje.
A ona, mama powiedziała no dobra, dobra, no to okej. No
i mój tata jest bardzo sceptyczny do takich rzeczy, ale
przyjechała właśnie ta moja koleżanka szeptucha ze swoim
asystentem. No i poszliśmy wszyscy. Spotkaliśmy się w domu mojej kuzynki, która
mieszka za Potem. Właśnie tej, co widziała rękę. I tam były
jej córki. No moi rodzice chyba właśnie chyba tak. Czyli jej
córki. Moja kuzynka ta od tej ręki ze swoim mężem, moi rodzice.No i szeptucha.
I jej asystent. Mówię tak: coś się tam dzieje w tym
domu i proszę, żebyś zobaczyła, co tam jest, o co
tam chodzi. Czy to nie przeszło na okolice, okoliczne domy tutaj
moich rodziców czy, czy właśnie tej kuzynki i
tak dalej. Ona mówi dobra, no to tam zobaczymy, co się tam
dzieje i tak dalej. No to myśmy wszyscy czekali przed
domem. Ona tam weszła z asystentem, po tym
domu się pokręciła. Pokazałam im tu jest piwnica, tutaj jest
to dolne piętro, na górze góra. Na górze mieszkała
ciocia to tam właśnie na górze jest też pokoiki dwa. Pokazałam jej też kurnik
i oborę. No i ona się tam pokręciła,
pokręciła. No i widziałam, że tam chyba szałwię też
odpalili. Pochodzili po tym domu, pokręcili się.
No i mówi tak to chodź. No i ja
poszłam. Ja mówię wiecie co, to zawołam może mamę, żeby mama
też była jakby świadkiem, co wyście tam dokładnie
widzieli. No i powiedziała, że generalnie to oglądałaś taką bajkę Dom dla
zmyślonych przyjaciół pani Foster? To jest taka bajka na
Cartoon Network kiedyś leciała. Ja właśnie oglądałam tą
bajkę. To jest taki dom, w którym po prostu jest pełno
zmyślonych postaci, które dzieci sobie wymyślały i nazywały
ich zmyślonymi przyjaciółmi, po czym kiedy dzieci
dorastały, to tych przyjaciół trzeba gdzieś było, że tak
powiem, zutylizować. I te wszystkie postacie zmyślone szły do
tego domu dla zmyślonych przyjaciół. No jak wiadomo,
wyobraźnia dzieci jest bardzo
rozbudowana, także tam się znajdowały różne dziwne
stworki i potworki. No i ona powiedziała, że
właśnie w tym domu twojej babci to jest właśnie trochę jak
w tym domu dla zmyślonych przyjaciół pani Foster. Tu jest po
prostu wszystko. A ja mówię co masz na
myśli? Ona no pełno tutaj jest tego, kurde, no, dawno nie
widziałam aż tylu bytów. Ja mówię a babcia, dziadek? A ona
babcia to już nie jest twoja babcia. A ja mówię jak to?
A ona wyobraź sobie, że jesteś w miejscu,
w którym nie ma luster i zapominasz po prostu, jak
wyglądasz. Ja mówię no, raczej sobie tego nie
wyobrażę, ale chyba wiem, co masz na myśli. Ona no to
zaczynając od tego. I w ogóle mi się wtedy
skojarzyło z panią Edelman jedna audycja, gdzie
mówiła, że po śmierci powinny być zasłonięte w domu wszystkie
lustra. A ja pamiętam, jak babcia zmarła, jak poszłam do
pokoju, w którym leżała w trumnie, żeby się z nią
pożegnać. I oczywiście wszystkie lustra w domu były odsłonięte.
Nawet nikomu przez myśl nie przeszło, żeby je zasłonić. I
zastanawiam się, czy to przez to po prostu babcia nie
utknęła trochę w tym domu, ale mniejsza o to.
No i powiedziała tak twoja babcia tutaj dalej jest tylko
tak jak mówię, już twojej babci raczej nie przypomina. Jest
tu parę jeszcze osób. Twoją ciotkę, że tak powiem, odesłałam
już tam, gdzie powinna iść, bo sobie wybudowała
dosłownie jakąś inną rzeczywistość tam na górze, w jej
pokoiku. Tam to już w ogóle był jakiś inny,
inny wymiar. Ja mówię, że no, ja tam nic nie
zauważyłam. Ona no, ale ja zauważyłam. No i powiedziała mi, że w
łazience, w wannie jest jakiś
byt, który się po prostu tam wykrwawia. Ja mówię, ale
co to jest? Ona nie wiem, coś, coś, coś się tam
stało. Nikt tam nie umarł, nikt skaleczył się cokolwiek.
Na to ja mówię nie wiem, no nic mi o tym nie wiadomo.
Ona no, w tej wannie coś umiera, coś po prostu
coś tam. Nie wiem, jakiś dramat się tam
rozgrywa. Ja mówię no nie wiem. No i zapytała o to mojej
mamy. Mama mówi, że nic takiego nie przypomina sobie. Ona
mówi widziałam kobietę, która po prostu się wykrwawia w
tej wannie. No i ja nie miałam pojęcia.
Mama tym bardziej. Mama właśnie tym bardziej nie wiedziała, o
co chodzi. Mimo że myślałam, że może będzie coś wiedziała.
Może z przeszłości dziadka cokolwiek. No mój dziadek był w
partyzantce, więc on tam miał różne wojenne perypetie, łącznie z niestety
z no maltretowali go. Wzięli go po prostu tam na, na jakieś
przesłuchania i nieciekawe sytuacje miały miejsce w dziadka
życiu ze względu na wojnę, na to wszystko.
No i w każdym razie powiedziała, że coś takiego jest w
wannie, a w piwnicy siedzi coś. I powiedziała tutaj jest kolejna analogia do
serialu może też kojarzy pan Wednesday? To tam był taki potwór w
tym pierwszym sezonie. Nie wiem, czy oni go Hyde
nazywali, czy Jekyll. Nie pamiętam, czy to nie miało właśnie
jakiegoś powiązania z Jekyll i Hyde, bo ja to dawno też
widziałam, ale właśnie taki potwór tam był. Można sobie chyba
wpisać Wednesday potwór to może tam wyskoczy. Mówi, że
właśnie w piwnicy siedzi coś takiego. A ja aha, aha.
No i powiem, że to też ciekawe,
bo wiele razy jak żeśmy siedziały na przykład w wakacje w
pokoju tam u moich kuzynek, które mieszkały nad tą
piwnicą. Wiele razy słyszałyśmy, jak się otwierają
latem drzwiczki od pieca, który tam się znajdował,
ale myśmy już były tak naprawdę
przyzwyczajone do tego, że już po pewnym czasie nawet nie
zwracaliśmy uwagi. Po prostu to skrzypiało i myśmy nawet się
nie zastanawiały, czy tam ktoś wszedł. A latem, a po co?
Przecież latem się nie pali w piecu i w ogóle o co
chodzi. Myśmy już przestały zwracać na to uwagę, ale mam ten dźwięk w uszach do
tej pory, bo to było tak charakterystyczne skrzypienie, że no, że
przyzwyczaiłyśmy się po prostu do tego. No i tak nam to
opisała. No i kwestia jest też taka, że w tym momencie sprowadziła się tam
jakaś rodzina, jakiś chłopak chyba z żoną
i chyba z dzieckiem. Na razie tej żony chyba z
dzieckiem tam nie ma, bo on sobie tam to remontuje. Ale
jak powiedziałam o tej mojej koleżance szeptusze, to
powiedziała, że no jest to prolog doDo jakiegoś filmu. Nie chcę
powiedzieć tutaj na wyrost, ale- No jakby
do czegoś takiego w klimatach Borunów, prawda? No, no
coś, co... Jakaś obecność, coś w tym stylu,
jakiś thriller, coś takiego. No mówi, że nie wiadomo. Ciotka też właśnie zanim
umarła taka ta właśnie, co mieszkała w domu
obok, która widziała tą ciemną postać, powiedziała, że
ona poprosiła duchy, żeby nikt
nie kupił tego domu. Przez długi, długi czas nikt nie...
Było parę kupców, ale to tak tylko
rezygnowało po pewnym czasie. No i w zeszłym roku okazało
się, że dom został sprzedany. Jak o tym usłyszała,
usłyszały moje kuzynki i inni, to się za głowę złapali, ale
okej. Ja tutaj miałem taką podobną historię
też ze sprzedanym domem, właściwie z mieszkaniem takim starym, w którym były
ukryte we framudze takie, takie jakby
otworki z jakimiś takie małe puszki Pandory, że to tak
ujmę. Takie otwory z jakimiś pochowanymi chorobami i innymi rzeczami. I w po
prostu rodzinę, która wcześniej w tym domu mieszkała, w tym
mieszkaniu zaczęły nagle nawiedzać jakieś ciężkie
choroby, jakieś wypadki. Co się okazało, to mieszkanie zostało
sprzedane i nowi właściciele prawdopodobnie te
otworki stamtąd z tej framugi usunęli i wypuścili to wszystko
w eter. Mhm. Słyszałam, słyszałam tą audycję.
A właśnie à propos jeszcze tej cioci była jedna taka
sytuacja, kiedy z moim byłym chłopakiem byliśmy
tam u babci. Tam przyjeżdżaliśmy co jakiś czas. Jak babcia
już nie żyła wtedy wujek jeszcze gdzieś tam po
prostu sobie pomieszkiwał w tym domu. No i jak
przyjeżdżałam tam na parę dni, bo to wiadomo, odpocząć od
miasta i tak dalej z moim byłym chłopakiem właśnie
pojechaliśmy sobie i myśmy spali tam na górze właśnie, gdzie
była ciotka, gdzie ciotka wtedy sobie za
życia mieszkała tam na górze. A że tam był taki
pokoik, taki mały pokoik, w sumie to
tam, no tam było wygodnie po prostu. W sumie dlaczego? Nie
wiem, dlaczego ja tam chyba spałam. Tam po prostu były
takie łóżka, że można było się tam spokojnie i
wyspać i w ogóle tak. Nie wiem. W sumie no
po prostu żeśmy szli tam zawsze na górę nocować jak coś.
Czy koleżanki do mnie przyjeżdżały, czy coś, to zawsze jakoś
się szło na tą górę, bo na dole babcia mieszkała. No to
w sumie stwierdziłam, że nie będę chyba, nie chciałam chyba
spać w łóżku, gdzie babcia wcześniej spała ani nic.
W każdym razie się szło na górę zawsze. I ja poszłam do
łazienki, a ten mój chłopak siedział sobie w kuchni
i ja wyszłam z łazienki i on mi mówi: "Wiesz co? Bo
ja usłyszałem takie tupanie w miejscu". Ja mówię:
"Jakie tupanie?". On: "No tak, przy wejściu do tych drzwi
takie tupanie w miejscu i nie wiem, o co chodzi". Ja
mówię: "Naprawdę? Nie żartujesz teraz?".
On: "No". A ja mówię: "Aha, dobra, idziemy do, do
tego. Idziemy do, do mojej kuzynki". No
i poszliśmy tam. Tam siedziała akurat moja
ciocia, ta od futrzastej zmory, moja mama i kuzynka od tej ręki w oknie. No
i mówię: "Bo coś usłyszał ten mój chłopak. Usłyszał coś tupanie w
miejscu". A moja kuzynka: "Ciotka, ciotka,
pamiętacie? Ona zawsze sobie stawała z papierosem w,
w progu i tak tupała nogą. Pamiętacie?". Ja
mówię: "No ja nie pamiętam". A mama: "No tak, tak, ona tak
robiła". Ja mówię: "Jezus, to co ciotka Helena nas ten
obserwuje?". No widocznie coś jej się nie
spodobało. No i potem, jak już się z tamtym
chłopakiem rozstałam, to powiedziałam wprost, że jej się nie
podobał chyba ten chłopak, z którym wtedy się spotykałam. No
to jest spójne z inną historią, którą jakiś czas temu
rejestrowałem całkiem niedawno. Ta historia jeszcze nie ukazała
się chyba z tego, co pamiętam na Radiu Paranormalium, ale
też był taki motyw, że zmarła osoba z rodziny jakby dawała znać, że
partner mojej słuchaczki jej jakoś tam z jakiegoś
powodu nie odpowiada. No i te znaki też, te jakby sygnały
niezadowolenia ustały w momencie, gdy partner się
jakby usunął z jej życia. No ja
już właśnie z tamtym też się chłopakiem rozstałam, no ale w
każdym razie widocznie się coś jej nie spodobało. No ale to już i tak zamknięta
sprawa, więc patrzę tutaj jeszcze do notatek, co tutaj jeszcze. No jeszcze się
tam na przykład sytuacja była ze wszystkich świętych, że
tacie się włączył alarm punkt dwunasta w nocy w samochodzie, pukanie w sufit też
właśnie w pokoju tej cioci, jak z mamą tam kiedyś
nocowałam. Także to, to już są takie małe wątki, jeśli
chodzi o całość. Myślę, że już omówiliśmy w
większości, jeśli chodzi o tą sytuację z tym
domem mojej babci. Myślę, że już wszystkie wątki tutaj zahaczyłam o nie.
No to przejdę może do takiej głównej historii, która
miała miejsce w roku dwa tysiące osiemnastym, chyba osiemnastym albo
szesnastym. Chyba to był tak, to był chyba dwa tysiące
szesnasty rok. Ja wtedy studiowałam, mieszkałam w
akademiku, no i przyjaźniłam się z takim kolegą. Jego rodzice,
mama była za granicą w pracy, a tata mieszkał w
jakimś innym mieszkaniu. Także on jakby był w mieszkaniu
sam większość czasu. I tam przewijało się
naprawdę wiele osób i tak dalej. On po prostu mi się
wydaje, że nie chciał być sam i bardzo często nas
zapraszał. Ja bardzo często też do niego chodziłam czy
nawet nocowałam tam u niego, bo tam wiele osób przychodziło
na takie imprezy właśnie posiadówy. Ten mój były chłopak
właśnie, który miał też tą styczność z tą ciocią, też tam
właśnie często bywał. Mieliśmy taką po prostu ekipę,
że bardzo często żeśmy się, bardzo często nas zapraszał,
no i przyjaźnił się z nami generalnie. No i pewnego wieczoru-On powiedział,
że musi wyjść. On często tak robił, że na
przykład wychodził z mieszkania, zostawiał całą ekipę u siebie
w domu i szedł na przykład gdzieś na imprezę albo
cokolwiek. Więc to było, że tak powiem, w miarę normalne,
ale coś mi nie pasowało tego wieczoru. Ja sobie tam zaczęłam
coś robić i on podszedł do mnie, że on
wychodzi. Ja mówię: "A kiedy wrócisz?" A on: "No
zobaczymy." No ja mówię: "Wiesz co, no wolałabym, żebyś
dzisiaj nigdzie nie wychodził." A on: "No ale,
ale idę." No to mówię: "Dobra." No, przytuliłam go i wyszedł. Spotkał na klatce
jeszcze tego właśnie mojego ówczesnego chłopaka. Powiedział
mu: "To nie twoja wina, stary. Ogarnij
mieszkanie." No i ja mówię... A jak wszedł do domu, to mi
to powiedział. Ja mówię: "A co? Cz-czemu ci tak powiedział?"
On: "No nie wiem właśnie, o co chodzi." Ja mówię:
"Kurde, średnio to brzmi", ale mówię:
"Dobra." Często chodził sobie gdzieś tam w melanż,
także to było, że tak powiem, nie było
to nic wyjątkowego, jeśli chodzi o zachowanie, ale to, co
już mówił, to trochę inna kwestia. Ale mówię: "Dobra, nie
rób-- nie siejmy paniki tutaj. Siedzimy i tyle." No i poszliśmy spać.
I na drugi dzień wstaje ten mój chłopak, mówi: "Dobra, to
ja idę do sklepu po jakieś bułki, po coś tam." Ja mówię:
"No dobra, no to ja tu czekam." No i on przyszedł wtedy
taki roztrzęsiony, mówi: "Znaleźli wisielca." Ja mówię: "Co?"
On: "No pakowali jakieś zwłoki.
Tylko tyle widziałem. Nie widziałem co. Widziałem tylko ten
worek. I na terenie szkoły ktoś się powiesił." Ja już roztrzęsiona po prostu
zaczęłam grzebać po rzeczy. Ja mówię: "Dzwoń do niego."
Dzwoniliśmy co chwilę. Ja patrzę, czy wziął dokumenty. Ja
mówię-- od razu włączyłam komputer, czy czasem
nie ma jakiejś wiadomości gdziekolwiek w internecie.
Ja mówię, że może by już była jakaś informacja, cokolwiek.
Dzwonimy, dzwonimy na jego numer. Nic. W końcu na numer tego mojego chłopaka,
tamtego, zadzwoniła policja i się pyta, z kim rozmawiają. No
to się przedstawił. "Czy jest pan znajomym tego i
tego chłopaka?" On mówi: "Tak." "No to proszę się jak
najszybciej stawić na komisariacie." No i ja mówię: "Okej, to jedziemy
tam." Od razu zaniosłam tylko swoje rzeczy, jego
rzeczy do akademika. No i od razu
poszliśmy na komisariat. Na komisariacie się dowiedzieliśmy, że
on po prostu popełnił samobójstwo. No i tam potem była cała procedura.
Chodziliśmy na policję, na zeznania, na te przesłuchania,
na to wszystko. Ja zeznałam, że po prostu według
mnie miał niezdiagnozowaną depresję ten chłopak, bo
wiele rzeczy na to wskazywało. No ale
kwestia jest taka, że pewnego... Byłam tam,
nie byłam na pogrzebie, bo nawet nie wiedziałam, kiedy był
pogrzeb. Nic. Nie chcieliśmy też wiadomo
niepokoić jakoś tam pytaniami jego mamę,
która wróciła z Niemiec. Potem mnie zaprosiła
do siebie na rozmowę. No to też było psychicznie rozwalające.
No i pewnego wieczoru już, że tak powiem, przerobiłam. Wszyscy byli
poinformowani, przerobiłam sobie to w głowie. Byłam na
cmentarzu i wszystko. No i sobie tak położyłam się
w pokoju w akademiku i mówię w twojej intencji. I zaczęłam. I
zmówiłam taką standardową modlitwę. No
i próbowałam spać, ale cały czas coś mi gdzieś stukało coś
ten. Ale mówię: "A dobra, no nie wiem co to,
nieważne." W akademiku się w każdym razie nie bałam, bo
tam wiadomo, za ścianą miliard ludzi, więc w razie cz-czego
jakby wybiegnę z krzykiem, to nie będę sama.
No i śniło mi się, że właśnie przyszedł ten mój
kolega. Był ubrany dokładnie w to samo, co go widziałam
tego ostatniego wieczoru. Czarna kurtka. I
usiadł na krześle przy moim biurku. I ja tak
usiadłam na łóżku i mówię: "Czemu ty to zrobiłeś?" A on odpowiedział to, co
by odpowiedział. Na tyle go znałam, że wiedziałam, że po
prostu to jest odpowiedź jego typie. I powiedział: "Dla
jaj." A ja mówię: "No i jak tam jest?" A on
mówi: "Wiesz co, ciężko powiedzieć. Trochę jakby inny
pokój." No i w tym momencie zobaczyłam tak jakby
pokój w takim jasnożółtym kolorze,
bez okien, bez drzwi. I on tak jakby jest w tym pokoju.
Ale to, co mnie najbardziej przejęło w tym
wszystkim, że tam nie było czasu. Tam po prostu nie,
nie odczuwało się czasu. Ten czas tam nie
płynął w ogóle. Tego ja nie jestem w stanie
wytłumaczyć, jak-- jakie to uczucie,
jakie to jest doznanie. Ale wszystko, co tutaj robimy, traci
sens jakikolwiek. Bez czasu tutaj. Bo jak się
zaraz przebudziłam rano i miałam jeszcze, że tak
powiem, resztki tego odczucia braku czasu,
to ja po prostu czułam, jak to wszystko tutaj na ziemi
traci sens jakikolwiek. To po prostu jest nie do
opisania. Ja nie umiem nawet tego za bardzo ubrać w słowa,
bo tego się ja nawet ciężko mi odtworzyć nawet to doznanie. A co dopiero
opowiedzieć, bo to naprawdę ciężko ubrać w słowa. To jest
nie do wyobrażenia, że czasu nie ma. Naprawdę nie
da się tego. Nie da się tego wyobrazić po prostu. No i jak ja zobaczyłam ten
pokój, jak to doznanie i w ogóle przeszło, to on przytulił mnie i poszedł w
stronę nie drzwi, tylko w stronę balkonu. No i
obudziłam się i miałam takie: "O kurde". Więc to jest to
dotknięcie nieznanego z nieznanego świata z
magazynu. W tym pokoju jaka tam panowała
atmosfera? Tam była taka pozytywna atmosfera?
Czy jak by to pani opisała? To było takie, że o nie bałam się. Na pewno się nie
bałam.Nie było to dla mnie jakieś przerażające. Na pewno nie. To było takie: o
przyszedłeś. Takie... Nie spodziewałam się ciebie,
ale fajnie, że przyszedł. Nie wiem, no
ciężko powiedzieć. Nie panowała jakaś groza albo
jakiś nie wiem, niepokój. Nic z tych rzeczy. To było
takie, jakby po prostu przyszedł się pożegnać. No można
powiedzieć taki ciekawy wątek zaświatowy z
sygnałem, który się zweryfikował. Ten charakterystyczny
sposób odpowiadania kolegi dla jaj.
Jakkolwiek dziwnie to może brzmieć w kontekście tego, co
sobie zrobił, tak? Tak. No, a ja jeszcze
próbowałam. Przyśniła mi się babcia właśnie ta, co zmarła
w domu, tam właśnie w tej wsi pod Częstochową. I pytałam się jej: Babciu, a
co z tym chłopakiem? Z którym? No z tym, co
wiesz, co popełnił samobójstwo. Wiesz, o kim mówię. I babcia
mi powiedziała: Musisz zapukać. I zniknęła. I
nie wiem, co to znaczy. Pytałam się też tej szeptuchy, co
to znaczy, ale powiedziała, że to może być jakieś
zakodowane połączenie czy cokolwiek. No
nie wiem. Ciężko mi powiedzieć też. Tak troszkę brzmi,
jakby w tym zapukaniu chodziło o zapukanie za zasłonę zaświatów, tak? Takie
mi przychodzi teraz możliwe wyjaśnienie
tego tak na szybko. A może ta modlitwa była
tym pukaniem właśnie? Ale ja już... Znaczy
się, no ja generalnie na przykład jeśli chodzi o modlitwę,
to ja ją. Ja nie jestem raczej osobą
religijną, ale bardziej uduchowioną. Ja uważam, że ja mogę się
pomodlić w domu, a nie w kościele. I uważam,
że ta sytuacja właśnie z nim to jest najlepszy tego dowód, że nieważne gdzie,
ważne po prostu w jakiej intencji i, i
tak dalej. No takie sytuacje typu modlitwa czy też
jakieś sceny na prośbę, że tak
ujmę, takiej wywołane sceny ze zmarłym może też mieć
jakąś taką funkcję, myślę, odprowadzającą dla tej
osoby. No, no możliwe, że też tak było. Akurat, akurat na to o tym nie
pomyślałam, ale możliwe, że tak.
Słysząc o odprowadzeniu najczęściej mówimy, myślimy o jakimś nie
wiem, przynajmniej w tym towarzystwie, w którym Radio Paranormalium się obraca.
Myślimy najczęściej o jakimś takim przywołaniu, nie wiem,
pomocnika duchowego, żeby zabrał tego zmarłego. Takie
jakieś... Jakieś takie odprowadzenie. Duchowe wsparcie. Mhm. Czy
też wzięcie zmarłego, jak w moim przypadku kilka razy się
zdarzyło. Wzięcie zmarłego pod rękę i zaprowadzenie go na
koniec tego tunelu ze światełkiem. Ale no
taką funkcję odprowadzającą może mieć też na przykład modlitwa,
tak jak już mówiłem, albo jakieś takie spotkanie, w którym
żegnamy się ze zmarłym i odchodzi gdzieś tam w jakieś inne
miejsce. Tak, tak. No wie pan, najgorsze było, jak ja
poszłam na policję i kurczę, tak
mi się cisnęło, żeby to powiedzieć. Ale mówię nie, nie
mogę powiedzieć o tym. Przecież mnie wezmą za nienormalną. Nie
mogę takich rzeczy mówić. Powstrzymałam się, ale ciężko mi
było naprawdę tego nie powiedzieć. No nie powiedziałam
ostatecznie tego na policji. No czasami trzeba rzeczywiście uważać,
komu i co się mówi. Tak, tak, tak. No zresztą mnie już
tyle razy nauczyło doświadczenie życiowe, że tutaj jednak nie, nie zawsze warto
się zwierzać z takich sytuacji osobom,
które że tak powiem, nie są psychicznie gotowe
na przyjęcie w ogóle takich informacji. Niewątpliwie są to
rzeczy bardzo się kłócące z takim materialistycznym
podejściem, z materialistycznym światopoglądem.
Dokładnie. A ja mam, że tak powiem, dwie
strony, że tak powiem, barykady tego wszystkiego, bo
mama jest właśnie taka bardziej otwarta na te rzeczy, a tata absolutnie no way.
No to troszkę tak jak ja. Tak jak ja
tutaj w rodzinie mam takie przypadki, że są osoby
bardzo jakby dosłownie traktujące istnienie
duchów, demonów i tak dalej. A u mnie jakby
siedziały dwa wilki. Jeden wilk mówi, żeby wierzyć, żeby przyjmować jakby
istnienie tej... Wszystko, co jakby słyszę z tych
paranormalnych spraw. Zaraz odzywa się drugi wilk,
taki racjonalista i każe jakby przeanalizować, czy to na pewno
jest tak, jak ta osoba mówi, tak? No także właśnie
ja jestem przygotowana, że ktoś mi może nie uwierzyć. No
ale ja stwierdziłam, że myślę, że to już jest
ten moment, gdzie mogę o tym opowiedzieć. Tak naprawdę to
nie za bardzo mnie interesuje, czy ktoś w to uwierzy, czy
nie. No to są po prostu doświadczenia. A uważam, że ta
historia z odczuciem braku czasu to jest jedno z
bardziej niewiarygodnych rzeczy, jakie mi się w życiu
przytrafiły i nie sądzę, że byłabym w stanie nawet coś
takiego zmyślić. Bo opowiedzenie jak to jest bez czasu,
to nie wiem, czy nawet Stephen Hawking by był w stanie jakoś wymyślić.
Dlatego logicznie to ubrać w słowa, żeby człowiek
mógł sobie w ogóle wyobrazić, jak to wygląda. A ja tego
nawet nie jestem w stanie ubrać w słowa, tak jak mówię. Te
doświadczenia z udziałem zaświatów, że to tak
nazwę. One najczęściej właśnie tak mają
taką cechę charakterystyczną, że bardzo mocno wykraczają poza
to, co większość z nas ma jakby w tym swoim banku pamięci
też zapisane. Także ciężko nam to ująć w
ogóle. Ciężko nam zwerbalizować to, co w takich
sytuacjach postrzegamy, czujemy. Tak. No coś takiego. Ja nie jestem w
stanie. To było jeden, jedyny raz, kiedy coś takiego poczułam. Nie jestem w
stanie odtworzyć tego doświadczenia, nie jestem w stanie go
opisać. I jeśli nawet to jest jakieś wspomnienie z zaświatów, które gdzieś
tam w mojej świadomości się gdzieś tam
ukrywało, czy w jakikolwiek sposób się tam
znajdowało w zakamarkach mojej świadomości czy
pamięci.To jest to na tyle niezwykłe, że nie umiem
tego odtworzyć. Nie jestem w stanie tego
odtworzyć doznania. Ja miałem takie ciekawe właśnie doświadczenie
w tym temacie podczas warsztatów u Pawła Byczuka.
Pewnie pani kojarzy takie nazwisko. Kiedyś byłem na
warsztatach podróży fizycznych i tam były ćwiczenia właśnie
związane z nawiązywaniem kontaktów ze zmarłymi. I
kilka takich ćwiczeń było. Jedno ćwiczenie
polegało na nawiązaniu kontaktu z osobą, którą się jakby
chciało bardzo spotkać w tamtym, w tych zaświatach.
I postanowiłem, że chciałbym się spotkać z
dziewczyną, która nazywa się Emilia i której
kiedyś poświęciłem, zadedykowałem jeden z
odcinków "Mówią świadkowie" i jakby no bardzo,
bardzo łatwo ten kontakt nastąpił. Zobaczyłem ją bardzo
wyraźnie, takie w 4K Ultra HD, prawda? No ja
wiedziałem, jak ona wyglądała, bo my dosyć długo, co prawda
przez Internet tylko, ale jakiś tam kontakt mieliśmy.
Akurat była ubrana w tym kontakcie, podczas
tego kontaktu w to, co bardzo lubiła robić. Cosplayerka przebierała się tam
między innymi w różne jakby postacie z anime
japońskich i tak dalej. Mhm. Kojarzę taki, mhm.
Kojarzę coś takiego. Znaczy wie pan co? No ja tylko tak wtrącę, bo w roku
2013 zmarł mój brat i właśnie ta moja
koleżanka szybtucha powiedziała mi: "Nie rozmyślaj o tym za
często i tak dalej, bo przywołujesz tą postać. Ona, ten byt.
On chce iść dalej, już oderwać się od tego. A
takimi myślami to bez przerwy, że tak powiem- Takie
trzymanie, nie? Prawda? Tak. No trzymacie to. Nie,
nie róbcie tak, bo to już jest na tyle dawno, że on
już jeśli nie poszedł, to już może iść dalej,
a takim zamartwieniem się i tak dalej
nie, nie, nie umartwiajcie się tym, bo niczego to nie
zmieni, a jemu tylko może zaszkodzić. Więc
ja się stwierdziłam, że w takie spirytystyczne
rzeczy może nie będę do końca. No jakaś
subtelna, powiedzmy właśnie tak jak wtedy modlitwa to jest takie
jedyne, co mogę im ofiarować. No może już tak mówię z-z
mojej perspektywy. No to jest takie zamęczanie nie
tylko zmarłego, ale też i siebie- Tak, tak. Bo to jakby
nie było, wpływa też bardzo negatywnie na jakość
życia osoby przeżywającej i przedłużającej w
nieskończoność tę żałobę, tak? No dokładnie tak.
Tak, tak. Wracając jeszcze do tych ćwiczeń u Pawła,
tu opisałem ćwiczenie z, gdzie nawiązałem kontakt z tą moją przyjaciółką, a
podczas innych ćwiczeń mieliśmy
nawiązywać kontakt ze zmarłymi, o których nic nie wiedzieliśmy.
No i tam już z odczytaniem tych
sygnałów od nich było troszkę, troszkę gorzej, bo nam
zmarły coś pokazywał. Ale jak tego, jak ten
obiekt pokazywany przez zmarłego powinien wyglądać nikt chyba nie miał jakby
odniesienia do tego obiektu czy do czegoś podobnego w
swoim banku pamięci. I na przykład od
jednej zmarłej osoby dostałem, pokazała mi jakieś takie,
jakieś takie owalne coś. Coś typu
biżuteria, ale ja za cholerę nie mogłem zobaczyć dokładnie
szczegółów tego czegoś. I od bliskiej
osoby, tej zmarłej pani dowiedziałem się, że właśnie taki
nosiła, taki jakby breloczek czy coś tego typu. Mhm. No może faktycznie. To jak
odkodujemy jakiś sygnał z zaświatów
i... Właśnie oni takie jakby zakodowane jakieś
przesłania mieli dla nas. Znaczy to bardziej chodzi o
odkodowywanie, jakby odbieranie sygnałów i
to, że nasza świadomość próbuje to dopasować do tego,
co ma w banku pamięci zapisanej. Przywołuje takie
najbliższe skojarzenie, tak? I właśnie jeżeli nasz
bank pamięci nie pozwala na poprawne odkodowanie
tego, co widzimy w tym podczas takiego kontaktu, no to taka
wizja może być trudniejsza do opisania, trudniejsza w
ogóle do jakby zapamiętania, do ujęcia w odpowiedni sposób w słowa. Także tak to
wygląda. Nie jest łatwo. No tak, no czasem to jest faktycznie duże pole, że
tak powiem, do interpretacji, ale no nie wiem, no może
niesie to właśnie ze sobą też jakąś informację, która może nam pomóc, nie
wiem, zwrócić uwagę na coś konkretnego. Też mi się
przypomina takie ćwiczenie, które już po warsztatach
robiliśmy, bo po warsztatach u Pawła
odbywają się takie jakby cotygodniowe spotkania
przez Zoom. Dostajemy jakieś zadanie, na przykład
przyjrzeć się jakiemuś zmarłemu. Nie dostają uczestnicy
takich spotkań zdjęć na przykład tylko nazwisko, jakąś tam podstawową
informację, żeby tą, z tym zmarłym się skontaktować.
Ja miałem kiedyś taki przypadek, że
jaka pani Gabriela się pojawiła. Znałem tylko
nazwisko, nie wiedziałem nic więcej. Jakieś tam podstawowe jeszcze informacje
zostały udzielone i zobaczyłem jakąś twarz. Potem sobie zapisałem w
notatkach, jak ta twarz wyglądała. No coś takiego na
zasadzie jak się robi rysopis podejrzanego na
przykład na policji. Tak jak rysownik
słyszy, tak narysuje. Tak, tak. I potem, potem tak,
tak. Tak wbrew temu, co się wydaje, to jest naprawdę trudne.
Ja akurat jestem- Tak, tak. Po edukacji artystycznej i tak dalej. I
no malowałam, rysowałam. To jest raczej, że tak powiem,
wszystko w zakresie mojego wykształcenia i to jest
naprawdę ciężko przelać na papier to,
jak ktoś nam opisuje daną osobę. Tak. Zresztą jest
w ramach programu dziewięć, dziewięć, siedem był kiedyś
robiony w latach osiemdziesiątych jeszcze taki eksperyment, że w
jednym pomieszczeniu siedzieli sobie prowadzący i
goście, a w drugim pomieszczeniu siedziały osoby, które miały opisać ich
wygląd.I rysownicy. I właśnie to, jak ci rysownicy narysowali na przykład
Fajbusiewicza czy pułkownika Płócienniczaka,
to dosyć mocno odbiegało od tego, jak oni wyglądali
naprawdę. Ale jakby sam słowny opis wyglądu porównać, to, to, to się
zgadzało. I tak samo było w przypadku tej, tej
pani Gabrieli, tej czy Gabrieli, czy Grażyny. Jakoś, jakoś
tak ona się nazywała, że jak dostaliśmy
zdjęcie podczas spotkania tej pani, to jakby
no w-- dosyć mocno ona odbiegała od tego, co
ja widziałem w tej wizji. Ale jakby wziąć,
bo ja też załączyłem tam wszyscy podesłali
jakby wrażenia swoje z tych prób kontaktu z tą
panią. Wszyscy zwrócili uwagę, że ten tekstowy
opis jej wyglądu bardzo mocno się zgadzał z tym, co było
widać na zdjęciu, które otrzymaliśmy. Tak. No mi
się wydaje w ogóle, że wziąć osobę, która opisze jakąś
konkretną inną osobę i dać jej, powiedzmy czterech rysowników. Sądzę, że
każdy z tych rysopisów mógłby być nieco inny.
Tak, jeden człowiek, cztery portrety różne. Dokładnie. No
ale myślę, że tak. No ja sama nie wiem. Mi się wydaje,
że żeby zrobić taki rysopis słowny sam trzeba mieć niesamowicie, nie wiem,
zakres słów może rozbudowany, no bo duży nos może
być szerokim nosem, a może być po prostu długim albo jeszcze
jakimś, nie wiem, o innym kształcie ziemniakowatym czy
czymkolwiek. Nie wiem. No to są faktycznie dosyć
ciężkie. No ciężko tak opisać osobę. No ja jakbym się tak zastanowiła, no to
nie wiem. Na przykład mojego narzeczonego nie wiem, czy
bym była w stanie teraz tak opisać, co bym mogła o nim
powiedzieć, bo on ma taką raczej twarz, taką męską twarz, ale nie wiem. Ciężko,
ciężko by mi było. A jeszcze chciałam tak dopytać à propos pana doświadczeń.
Kroniki Akaszy może gdzieś tam u pana
na horyzoncie się pojawiły? Poprzez Kroniki Akaszy
rozumiem tą taką bazę danych zawierającą wszystkie
informacje o przeszłych, obecnych- Tak, tak, tak. I przyszłych
doświadczeniach, tak. No jest coś takiego, tylko właśnie też różni badacze,
różni eksploratorzy tych światów niefizycznych różnie to
opisują. Na przykład Tom Campbell porównuje to do bazy
komputerowej, w której po prostu są zapisane wszystkie jakby
informacje i można jakby wysłać zapytanie
do tej bazy i próbować to odczytać, tak. Także myślę, że coś takiego może
istnieć. Znaczy ja miałam taką powiedzmy
próbę, ale nie wiem, to jest dla mnie na tyle jakieś chyba
abstrakcyjne, że ja nie do końca chyba wiem po prostu, w
jaki sposób, nie wiem, dotrzeć do tego jakoś tak sobie zwizualizować. No
właśnie. Byłam ciekawa, czy nie wiem, czy jest
ktoś, kto byłby w stanie, nie wiem, jakoś prowadzić, ale
z drugiej strony to sobie tak myślę, że może, może
mamy nie wiedzieć, może lepiej zostawić to w
sferze takich swoich jakichś domysłów lub
coś w tym stylu, bo po prostu tak mi się
wydaje. Nie wiem, czy jest to pewne, ale
po prostu wydaje mi się, że jestem kolejnym wcieleniem
mojej babci. A to z tego względu, że moja babcia zmarła w
sześćdziesiątych, latach sześćdziesiątych czy siedemdziesiątych, czy
osiemdziesiątych, no nie wiem. Ja się urodziłam w
osiemdziesiątym dziewiątym roku. No i mojej mamie
przed moimi narodzinami się ta babcia bardzo często śniła
i tak cały czas czegoś ode mnie chciała. Coś tam
cały czas. Nie wiem. Mama mówi, że takie dziwne. No cały
czas tak, jakby coś chciała ode mnie i nie wie co.
I jak ja się urodziłam, to przestała. I czasem się
śmieję do taty: "Jak się synu zachowujesz?"
Ale to, to tak po prostu w żartach. Ale czasem się tak
zastanawiam, bo... No bo babcia miała faktycznie takie
życie nie za ciekawe z dziadkiem i w ogóle. I
ja mówię to może jak ja trafiłam teraz na
takiego oddanego mi, naprawdę wiernego, kochającego partnera, to może po prostu
teraz mi się ułożyło, bo babcia nie miała
takiego szczęścia. No wszystko możliwe, to można, można
różne właściwie możliwe wytłumaczenia snuć, tak?
To jest bardzo, bardzo krótko mówiąc szeroki temat. Tak. No właśnie dlatego tak
zahaczyłam o tą Kronikę Akaszy, bo myślałam, że może bym
się wtedy dowiedziała. No też różni ludzie różnie tą
kronikę opisują, tak? Niektórzy twierdzą, że tam
są tylko zapisane zdarzenia z przeszłości i ta kronika
na bieżąco się uzupełnia. Też chyba właśnie Tom Campbell w
taki sposób ten swój odpowiednik Kroniki Akaszy
określa. Przez cały okres swojego życia te
awatary nasze, będące tutaj na ziemi, w tej
wirtualnej rzeczywistości, przez cały okres życia
jakby uploadują dane na temat swoich
doświadczeń do tej wielkiej bazy. Tak. No ja czytam właśnie
Edgara Cayce'a teraz właśnie o reinkarnacji i no nie wiem, opowiada tam takie
fascynujące rzeczy, jeśli chodzi o przeszłość tych
osób, które miał okazję tam właśnie
badać, zapoznawać się właśnie z ich przeszłością i tak
dalej, że kurczę, szkoda, że kogoś takiego nie
znam, bo chętnie bym się właśnie dowiedziała,
czy jestem po prostu dalej powiązana, że tak powiem, z
tą rodziną, w której się urodziłam, że sobie tak wybrałam.
No niby są hipnotyzerzy, którzy potrafią tak... Hipnoterapeuci chciałem,
powinienem chyba to tak nazwać- Mhm. Tak, tak, tak słyszałam
o tym. Którzy właśnie też pomagają jakby odczytać
jakieś informacje z naszych poprzednich wcieleń. No tylko że
tutaj pojawia się kwestia pod tytułem ile tego, jaki
procent tego to jest rzeczywisty odczyt, a jaki procent jest
jakby zasugerowany przez samego hipnoterapeutę,
tak?No tak. Zresztą ja też słyszałam parę razy
stwierdzenie, że nie... Na przeszłość już i tak nie
ma wpływu i warto jednak bardziej
skupić się na teraźniejszości, ewentualnie na jakichś
przyszłych planach. Coś takiego. No coś tam
można sczytać, coś tam można odbyć jakiś taki
seans, coś tam się dowiedzieć, ale jakby
podchodzić do tego z dystansem, bez jakby- Mhm. Śmiertelnie
poważnego traktowania tego, co się usłyszało. Tak.
No ja akurat jestem naiwna, jeśli chodzi o takie rzeczy, ale
sama się przyłapałam kilka razy na tym, że ktoś mi o
czymś mówił i taka byłam. No tak. No okej, ale no nie robiło
to na mnie jakiegoś takiego wrażenia, że,
że może. No te historie z rodziny to, to jakoś tak.
To jakoś tak nie miałam oporów jakichś, że
to się naprawdę zdarzyło. No bo po co by mieli nam
takie historie zmyślać? Ale jak już ktoś obcy
opowiadał jakąś historię, no to już tak. No nie wiem,
nie wiem, nie do końca. Może momentami nie klei mi się to.
Chociaż jak słucham oczywiście Radia Paranormalium i
spowiedzi świadków, to raczej jestem nastawiona,
że tak, że nie sądzę, żeby takie historie były
zgłaszane do państwa i po prostu zmyślane
przez kogoś. Też słuchałam kiedyś takiej
niesamowitej opowieści i to jeszcze prowadził pan Janusz
Zagórski. Kanał- Niezależna
Telewizja. O tak, tak, tak. O właśnie. I tam była opowieść
o kosmitku takim. Pamiętam, że to, to zrobiło na mnie
wrażenie i takie: o kurde, czy to miało--
mogło się zdarzyć naprawdę? Tam była cała opowieść o
takim mężczyźnie, który kosmitę znalazł.
Tego kosmitę gdzieś tam wziął do siebie, do jakiegoś tam
mieszkania czy domu, który remontował i nikt tam nie
przebywał. I on tego kosmitę tam trzymał i, i się nim tam
opiekował czy coś. Ale... Znaczy tam było oczywiście
rozbudowana ta historia, tam w ogóle było to opowiedziane tam
godzina czy nawet dwie opowieści o tym. No, pan Janusz Zagórski to tak prowadził
fajnie. To ja lubiłam oglądać właśnie te audycje od niego.
No ale właśnie teraz nie wiadomo, nie wiadomo. Rozumiem, że to
jakby te zdarzenia duchowe, mm,
których doświadcza pani i pani bliscy z tymi istotami
różnymi, to jakby stały się częścią waszej takiej codzienności.
To nie wpływa jakoś strasznie na negatywnie na życie rodzinne, prawda? Nieee,
no, tak jak mówię, no, my byśmy byli raczej już
przyzwyczajeni do tego. Jeszcze taka na przykład jedna anegdotka
była, że brat mojego taty jest takim typowym sceptykiem,
ale takim turbo, takim nie, nie ma
duchów, UFO, jakie głupoty i tak dalej. To jest taki
typowy człowiek twardo stąpający po ziemi.
I któregoś dnia siedział z dziadkiem. To mi mama
opowiadała tą historię. Siedzieli z dziadkiem w kuchni
właśnie w tym domu starym i nagle słyszą taki
tupot, taki rumor wręcz, jakby dachówki spadały z
dachu na ziemię, takie łup. Obeszli kilka
razy dom. Nic, nic nie było, nic nie ma.
I wtedy wujek tylko powiedział pierwszy raz i to z
takim naprawdę zaskoczeniem, że gdyby tutaj nie
siedział, gdyby przy tym nie był, to by w to nie uwierzył.
No perspektywa się zmienia w momencie, gdy
nawet takiego sceptyka dotknie taka sytuacja, prawda?
Dotknięcie nieznanego. No dokładnie tak.
Dokładnie. No tak jak przed chwilą też wspomniałam, no było
na przykład z tym spaniem, no ale to już są, powiem panu
szczerze, takie już, yy, pstryczki, że tak powiem, że
myślę, że te główne wątki, które chciałam poruszyć, zostały
właśnie przekazane. Można sobie zadać pytanie, ile takich
pstryczków byłyby w stanie wyłowić ze swojego życia
osoby, które piszą w komentarzach wpisy typu:
za dużo tych przeżyć. Jakoś mi to się nie klei, nie?
No tak jak mówię, ja przywykłam do tego, że są
sceptycy wśród osób, ale wychodzę też z
założenia, że takie osoby chyba nie słuchają takich
audycji. No nie wiem, no gdybym była osobą, która jest
centralnie nastawiona na nie, to ja bym po prostu nie
słuchała tego, bo nie widziałabym w tym sensu. I w ogóle
po co mam słuchać coś-- czegoś, kto coś na przykład
zmyślił, nie? No tak dużo osób wydaje się słuchać pod
kątem jakby przywalenia się do czegoś, co im się
nie zgadza z ich światopoglądem, pod kątem takich rzeczy, do
których można by się przyczepić i podrążyć, że na przykład
sama liczba przekazanych zdarzeń już świadczy o tym, że ktoś
coś zmyślił, tak? Musiałoby mi się naprawdę nudzić w życiu,
żeby wchodzić, słuchać długo godzinnego, yy, wywiadu paranormalnej spowiedzi i
wyłapywać defekty, które mi w danej historii nie
pasują. Takie szukanie, szukanie dziury w całym
krótko mówiąc. Tak. No jejku, chcesz?
Odsłuchaj se. Wierzysz to wierzysz, nie, to nie. No i,
i co? Nie zmienisz tego, co się
komuś w życiu przytrafiło. No Jezus. Jeśli ci ludzie to
przeżyli, to okej. Trzeba wziąć pod
uwagę, że mogą niektórzy takie przeżycia mieć i
tyle. A jak nie, no to, to nie. A ja
miałam bardzo często też takie... Nie wiem, skąd mi się to
wzięło, ale od dzieciństwa ja wiedziałam tak, że kosmici
istnieją. To było pierwsze. Ja już byłam za to rugana w
podstawówce. Druga kwestia idąc do kościoła,
patrząc na Jezusa Chrystusa, miałam takie poczucie, że to nie
jest ten prawdziwy Bóg. Według mnie jest to tak
niematerialna istota, że nie jesteśmy w stanie sobie tego
wyobrazić. Też nie wiem, skąd to miałam. Miałam to po prostu
przeświadczenie od dzieciństwa. Nikt mi tego nie mówił, nie
uczył, nie pokazywał. Ja po prostu to wiedziałam. I trzecia
kwestia zawsze pytałam się dzieci
i jak już byłam starsza osoby, które przewinęły się w
moim życiu: czy zdarzyło się w twoim życiu coś,
czego nie jesteś w stanie wytłumaczyć? I biorąc pod uwagę
takie statystyki, jak sobie w głowie kiedyś robiłam,
to bardzo niewiele było osób, które powiedziały:
nie, nic takiego się... Były takie osoby,
owszem.Ale było ich naprawdę na palcach
jednej ręki byłabym w stanie zliczyć. A tak to każdy
mówił: no coś tam było, a kiedyś coś tam słyszałem, a
kiedyś coś tam widziałem, a kiedyś coś mi się tam
wydawało. Mój narzeczony też zresztą mówił, że,
że też, też takie miał takie jakieś
dziwne historie. Także to, to nie wiem. Nie wiem,
czy to już jest takie naprawdę niewyjaśnione, czy
właściwie to może nie, że niewyjaśnione, ale takie rzadko
spotykane. Może. Może tak. No to taka część naszej
rzeczywistości, której jakby jeszcze nie jesteśmy w
stanie dotknąć tym przysłowiowym szkiełkiem i
okiem nie zbadać, tak? Wiemy, że coś takiego się dzieje,
ale nie wiemy jeszcze dlaczego, czym to jest spowodowane i
nie znamy jakby charakterystyk tych zdarzeń.
Mi się wydaje, że też żyjemy w takim miejscu dosyć mocno historycznie
naznaczonym. Tak na przykład pojechałam do Krakowa w
zeszłym roku, w zeszłą wiosnę. Weszłam na Wawel i poczułam tam
taką energię, jakąś dziwną, taką, taki rytualny, jakiś dziwny takie poczucie. I
pytałam się właśnie mojego narzeczonego: też takie poczucie
miałeś? On: no taka dziwna atmosfera. Ja mówię: kurde, o co
tu chodzi? I właśnie powiedziałam tej mojej koleżance,
tej, co jest szeptuchą, że byliśmy na
Wawelu i kurde, atmosfera normalnie rytualna, jakby tam
ktoś dopiero co jakiś odprawiał jakieś
nie wiem, dziwne rzeczy albo coś takiego. Ona mówi, że jak
weszłam na Wawel, to tyle krwi dawno nie widziała.
A tam podobno znajduje się jedno z miejsc mocy, z tego, co słyszałem. No ja tam
odczułam coś dziwnego. Zresztą no ta moja
koleżanka szeptucha to jeszcze tak panu powiem, że powiedziała
mi: ty masz predyspozycje, ale żeby wejść w to głębiej dziewczyno, dała mi taką
paczuszkę materiałową, w której są pewne...
No nawet nie wiem, co w niej jest. I powiedziała: jeśli
będziesz chciała wejść w to głębiej, to po pierwsze pamiętaj,
że możesz zobaczyć piękne rzeczy, ale możesz zobaczyć też
coś, czego na pewno nie chciałabyś zobaczyć. Ale
jeśli będziesz chciała wejść w to, to po prostu weź i to
spal. No i teraz, że tak powiem, mogę. Ale nie wiem, czy jestem na to gotowa
jeszcze. Może rzeczywiście lepiej poczekać.
Może to jeszcze nie jest ten czas. Właśnie tak
ostatnio się zastanawiałam. Może by mi to coś ułatwiło, ale
nie jestem na razie też na takim zakręcie życiowym, żeby musiała się no już,
że tak powiem, wspomagać takimi rzeczami. A poza
tym nie wiem, czy jestem gotowa na
widok jakichś rzeczy, których może niekoniecznie chciałabym zobaczyć.
I to już wszystkie relacje przekazane przez moją dzisiejszą
rozmówczynię. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
tych historiach. A jeśli sami przeżyliście coś
nietypowego i chcecie o tym opowiedzieć, zapraszam do
kontaktu. Tradycyjnie przypomnę o stronie Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl, gdzie
obok wielu ciekawych artykułów znajdziecie również archiwum
podcastów Radia Paranormalium do pobrania w MP3. Tam również czeka na Was forum
dyskusyjne oraz czat, na których możecie bez skrępowania
dyskutować z dala od cenzorskich macek wielkich
serwisów społecznościowych. Polecam również
Państwa uwadze miesięcznik Nieznany Świat, który jest
jedynym obecnie ukazującym się polskim czasopismem
poruszającym tematy z pogranicza nauki. Warto
również zasubskrybować kanał Nieznanego Świata na
YouTube. Tam niedawno ukazał się nowy odcinek
cyklu Dotknięcie Nieznanego, który spośród
pozostałych odcinków wyróżnia się tym, że zawiera nie
relacje z archiwum, a nową rozmowę i jest
zmontowany w konwencji podobnej do podcastu Mówią
Świadkowie. Zachęcam również do śledzenia kanałów
Ady Edelman Biuro Duchów, Piotra Cielebiasia
UFO Historie oraz Marka Żelkowskiego Wehikuł
Wyobraźni, których autorzy poruszają wiele
interesujących tematów, w tym również te znane z
anteny Radia Paranormalium. Mówił do Państwa
Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby
nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto nasze
numery telefonów. Stacjonarny trzydzieści dwa
siedemset czterdzieści sześć zero zero zero osiem,
trzydzieści dwa siedemset czterdzieści sześć zero zero zero
osiem. Komórkowy pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia
cztery cztery dziewięćdziesiąt trzy, pięćset trzydzieści sześćset
dwadzieścia cztery cztery dziewięćdziesiąt trzy. Gdyby przy
naszych telefonach nikt nie dyżurował, istnieje możliwość
wysłania SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej.
Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z
każdym z Państwa umawiamy się na rozmowę indywidualnie.
W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy również
na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można
również skorzystać z zakładki Kontakt na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl Wszystkim naszym
rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Nieograniczona
przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na tematy
paranormalne, ezoteryczne i nie tylko. Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas
na forum.paranormalium.pl. Pisz artykuły, rozmawiaj z czytelnikami,
moderuj komentarze i poczuj się jak redaktor.
Załóż bloga na Paranormalium. Więcej dowiesz się w
dziale Blogi na www.paranormalium.pl. Sięgnij już dziś po Nieznany Świat.
Najstarsze polskie czasopismo poruszające tematy z
pogranicza nauki. Artykuły o tematyce
paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i nie
tylko. Nieznany Świat miesięcznik dostępny
w punktach prasowych na terenie całej Polski oraz w
wersji elektronicznej na platformie nexto.pl.