Dotknięcie nieznanego. Przy mikrofonie
Marek Sęk "Ivellios". Witam Państwa na kanale
Nieznanego Świata w wyjątkowym odcinku podcastu
Dotknięcie Nieznanego. Czy zdarzyło się Państwu kiedyś
pomyśleć: ja to mam zawsze pecha, a chwilę
później świat udowadniał Wam, że macie rację?
W dzisiejszym odcinku gościmy naszą czytelniczkę,
która przez blisko pięćdziesiąt lat obserwowała niezwykłe
zjawisko u swojej przyjaciółki. To historia
o tym, jak słowa i nastawienie potrafią
materializować najbardziej absurdalne
scenariusze. Zapraszam do wysłuchania tej
fascynującej rozmowy o potędze umysłu, zmianie
nastawienia i o tym, dlaczego warto uważać na
to, co szepczemy do siebie pod nosem. Zanim
przejdziemy do wysłuchania rozmowy, drobna uwaga techniczna.
Otóż na prośbę rozmówczyni zmieniłem jej barwę
głosu. Cieszę się, że pan
oddzwonił, dlatego, że ta moja historia, właściwie nie moja
historia, tylko mojej koleżanki, jest tak
fantastyczna, że ja kilka lat prosiłam
ją, aby wyraziła zgodę na to,
żebym o tym komuś wreszcie opowiedziała. No i
zgodziła się. Proszę jak zwykle o
zachowanie mojej anonimowości oraz
o zmianę tembru głosu. Otóż
zacznę może od tego, że w
książce Coelho Alchemik jest takie zdanie:
"Kiedy czegoś bardzo gorąco pragniesz,
cały wszechświat potajemnie ci sprzyja". Druga
rzecz to Sokrates już powiedział, że słowa
i myśli mają wagę, masę. I nie
pomylił się dlatego, że fizyka kwantowa to
udowodniła. Zresztą w Biblii też jest
powiedziane: "Na początku było słowo.
Przez niego wszystko się stało, a bez niego nic się nie
stało". No i teraz zmierzam do
mojej przyjaciółki. Otóż
studiowałyśmy razem. Byłyśmy na tym samym
roku. Mieszkałyśmy w jednym akademiku
i powoli nasze drogi się
rozeszły po zakończeniu studiów.
Tymczasem każda z nas, szukając pracy
innymi metodami, bo ja sukcesywnie pisałam
podania na całą Polskę, stawiając warunek, że
chcę pracę z mieszkaniem. No tata się pukał w głowę, że w
komunie to ja nie zdobędę. Zdobyłam.
Natomiast ona po prostu poszła do urzędu pracy i
też tę pracę dostała. I co się stało? Spotkałyśmy
się w jednym obcym dla nas mieście.
Okazało się, że dostałyśmy pracę w tej samej firmie,
a co ciekawsze zamieszkałyśmy w tym
samym bloku, tylko w sąsiednich
klatkach. I od tego momentu mam szansę
obserwowania pewnego zjawiska.
Otóż ja mam taką mantrę: jak nam się nie
uda, to ja wam pokażę. Natomiast
moja koleżanka Joanna ma zupełnie
inny pogląd. Ja mam pecha, mnie się nie
uda. Po co to będę robić?
Mnie się na pewno nie uda. I ja
usiłowałam jej przekręcić to
myślenie na to, że szklanka jest w połowie
pełna. Natomiast nigdy nie udało mi się jej
po prostu przeciągnąć na swoją stronę. I
co się zaczęło dziać? Otóż na
początku to może było dla mnie śmieszne,
natomiast dla niej zaczynało być
uciążliwe. Ja sobie wypisałam kilka
z trzydziestu zdarzeń, które są tak
idiotyczne, że właściwie to aż trudno w to
uwierzyć. I tak zacznę. No bo skoro się
znamy prawie pięćdziesiąt lat i mieszkamy w tym
samym bloku, no to mam szansę obserwowania
tego zjawiska na co dzień. W czasach
komuny, przepraszam, PRL-u stałyśmy w
kolejce za koszulami dla naszych mężów.
Nie wiem, jak teraz pan mężczyzna, pan będzie wiedział,
jak się kupuje koszule męskie, ale
wtedy to było po prostu coś
zapakowane w folię. Koszula. I
były wieliczby na
kołnierzyku. Wzrost łamane
przez obwód kołnierzyka, czyli sto siedemdziesiąt na
przykład na czterdzieści oznaczało, że
facet ma mieć metr siedemdziesiąt, a obwód kołnierzyka
czterdzieści centymetrów. Kupiłyśmy każda po jednej
koszuli, bo tak dawali. No i ona do mnie przychodzi, mówi:
coś ci pokażę. Ma tą koszulę
rozpakowaną i proszę sobie wyobrazić,
że rękaw jej koszuli jeden
był o dwadzieścia centymetrów dłuższy.
Gdybym tego nie widziała na własne oczy, to bym
pomyślała, że mnie robi w konia. No ale nie
miałyśmy telefonu. Wobec tego kontaktowałyśmy
się po prostu face to face.
Nie wiem. Zdarzyło się panu kiedyś kupić koszulę o
dłuższym rękawie? Ja rzadko w życiu
cokolwiek kupuję, jeżeli chodzi o ubrania także
no... Ale koszulę kiedyś kupowałem
i nie przypominam sobie, żebym miał taki
przypadek. No to chyba była ta jedna w
całym wszechświecie. Drugi przypadek.
Wiadomo, że w PRL-u nic nie było. Wobec tego
kupowało się tak, jak coś wrzucili, no
to się kupowało. No i znowu stałyśmy w
kolejce. Wrzucili prześcieradła, też
zapakowane. Ja kupiłam, ona kupiła.
Ona za chwilę do mnie przychodzi. Mówi: słuchaj, nie
uwierzysz, ale moje prześcieradło fabrycznie
zapakowane ma dziurę w środku. I pokazuje
mi normalnie rozerwane takie, tak
jakby ktoś wyciął.Właściwie jest pierwszy maja,
to powinnam opowiedzieć coś takiego związanego
z pierwszym majem. Wiadomo, że obligatoryjnie
musieliśmy mieć
udekorowane domy, ale już
trzeciego maja to trzeba było te flagi
zdjąć i spółdzielnia nam przyniosła
każdemu pod drzwi takie flagi,
właściwie chorągiewki, gdzie na białym
tle był taki latający
gołąbek i tam pisało pierwszy maja. No
i mieliśmy obsadzone takie przy
oknach, takie uchwyty. No więc
Joaśka wsadziła tą swoją flagę, a ja
mojej nie, bo miałam uchwyt urwany. No więc ja akurat
byłam bez. Ale proszę sobie wyobrazić, że spadły tak
silne deszcze, że drzewce jej flagi się
tak rozpulchniło, że udało jej się tę flagę
zeszarpać dopiero osiemnastego maja.
Właśnie jak jest pierwszego maja dzisiaj żeśmy to wspominały,
że osiemnastego maja dopiero zdjęła
dekoracje. Kolejna rzecz też związana z ciuchami.
Wtedy, kiedy leciał w telewizji taki film
Porucznik Columbo, no to były modne takie
prochowce. Właśnie nazywałyśmy je Columbo.
No i Aśka sobie taki płaszcz kupiła. Mówi: Ać, kupiłam
sobie płaszcz. Przychodzi do mnie. Ja mówię: coś masz
krzywe plecy. I przyglądam jej się.
No i w tamtych czasach, w latach
osiemdziesiątych były takie
poduszki w ramiona, które miały jakby poszerzyć
te ramiona. I okazało się, że jej płaszcz ma
tylko jedną poduszkę. W związku z tym
miała po prostu takie zjawisko, że
ma krzywe plecy. No i jeszcze do
kompletu, jeżeli chodzi o ciuchy.
No to sobie kupiła buty. No i
wiadomo, że u, w sklepie z butami to był
jeszcze czas przed butami na kartki był taki
okres, no to się właściwie mierzy jednego buta, nie?
A reszta to ten drugi to ma być taki sam.
No zapakował pan, przyniosłem do domu i
ten drugi był o pół numeru większy. I
to jest no po prostu to
jest wręcz nieprawdopodobne. To są
kwestie ciuchów, szmat. Ale
znowu mam takie pytanie do pana. Kiedy pan ostatni raz
widział żyletkę? Taką prawdziwą żyletkę,
która kiedyś była montowana do
maszynki do golenia? Chyba da-, chyba dawno, nie?
Gdzieś tam w domu się jakaś znalazła.
Myślę. Całkiem niedawno widziałem. No proszę
sobie wyobrazić, że Joaśka sobie, a ze
cztery lata temu kupiła drożdżówkę w sklepie
i do dna tej drożdżówki była zapieczona
żyletka. Taka prawdziwa, taka
prawdziwa żyletka. I to jest coś
niesamowitego, bo przecież nie ma takich żyletek w sklepach.
Kupuje się gotowe maszynki, nie? I te
żyletki tam już są w środku. No tak, takie maszynki z
ostrzami niewyjmowalnymi. No, a ona
właśnie miała w drożdżówce i ja to widziałam.
Nie jest tak, że ja to zmyślam,
a cały czas mówię jej: nie gadaj, że masz
pecha, bo ty to po prostu uruchamiasz.
Nie. Kolejna rzecz to jest też tak
nieprawdopodobna. Ona sobie co pewien czas
robi odpłatnie badania,
wyłącznie moczu. O, coś tam ma z nerkami. A
więc raz na rok idzie, tam jest
jakaś drobna opłata i robi te,
tylko wynik z moczu. Na drugi
dzień przychodzi po wyniki i ma proszę
sobie wyobrazić absolutny komplet
wszystkich wyników z krwi, ALAT,
ASPAT, OB, morfologia, wzór
płytek krwi. Ja nawet nie wiem,
czy tam przypadkiem nie były też wyniki z
kału. No plus tenże mocz. No i ona mówi:
ale to nie są moje wyniki. No jak nie pani? Jak to jest
pani nazwisko? I dostała cały
komplet nie swoich wyników, a nie wiadomo, co się
stało z jej wynikiem z moczu. I to
jest całkiem niedawno. Natomiast w okresie
pandemii jest rzecz, która mnie najbardziej bawi.
Mianowicie w okresie pandemii
były uruchomione tam w naszej
olbrzymiej bibliotece tak zwane książkomaty.
Czyli ja jestem skazana na audiobooki.
Wobec tego ja nie wiem, jak to działa, ale tam się
wyszukuje w katalogu konkretną książkę.
No i w paczkomacie dostaje się
kod. Znaczy w książkomacie, przepraszam, jest
konkretna książka. No i ona jest miłośnikiem
kryminałów, a więc otwiera wskut książkomat.
I tam jest książka pod tytułem
Uwaga obsługa penisa. I ona myślała,
że to jest taki tytuł, żeby pobierać czytelnika.
No więc zaczęła przeglądać. Ale to nie
był kryminał, to była książka napisana przez dwóch
facetów. Jeszcze nie wyszła z tej biblioteki. No i
zobaczyła, że tam jakaś laska się piekli przy tej recepcji,
że ona ma nie taką książkę. No okazuje
się, że to Joaśka dostała całe pięćdziesiąt lat za późno
tą obsługę penisa. Natomiast
bardzo często jej się zdarza i ona już
sobie na to po prostu uważa, że
no u nas w firmie to, to też miało miejsce.
Poszła do toalety, zatrzasnęła się i klamka
została jej w ręce. No i siedziała w tej toalecie z
godzinę, zanim ją tam ktoś wydobył. I
teraz dosłownie miesiąc temu była za
granicą i pamiętając, że stale jej się tak
przytrafiaNo to poszła do toalety
i nie domknęła drzwi po to, żeby się nie
zatrzasnąć, no bo była przecież w zupełnie
obcym miejscu. Pech chciał, że weszła tam
sprzątaczka, zobaczyła niedomknięte drzwi
i zatrzasnęła te drzwi.
A więc Joaśka znowu została zatrzaśnięta w
toalecie. No na szczęście po prostu
stukała, walczyła i
ocalili ją po dwudziestu minutach. Jeszcze
taki przypadek, który jest chyba sprzed
dwudziestu lat. Była w Pradze z koleżanką,
która twierdzi też, że ma pecha.
No i tam jest taki zegar wypasiony, nie? Z tym chodzą
te figurki i one stanęły przed tym
zegarem. No a ta jej koleżanka mówi: "Jeśli mamy takiego
pecha, to ten zegar na pewno stanie". No
mówisz? Masz. I ten zegar się faktycznie zaciął.
Żadna figurka nie wyszła, a przewodnik
mówi: "To się nigdy nie zdarzyło, przynajmniej w
okresie ostatnich kilkudziesięciu lat". No,
przyjechała moja Joaśka. No to zatrzymała
zegar. Natomiast jeszcze taki mam
tutaj ostatnie. Zdarzyło jej się parę
razy i to wcale nie jest pojedynczy
przykład. To ja też dojeżdżam
autobusem do pracy. Ona też tam gdzieś
jeździ. Jej się zdarzyło przynajmniej
trzykrotnie usiąść na losowo wybranym przez siebie
miejscu i to miejsce było mokre. Powstaje
pytanie z jakiego powodu? Może deszcz napadał? A może coś
zupełnie innego? Ja też siadam na losowo
wybranych miejscach. Mi się nigdy nic takiego nie przytrafiło.
Natomiast dlaczego ja tak nalegałam? To też
w zasadzie garść takich najbardziej spektakularnych
przykładów. Natomiast dlaczego się
upierałam i nalegałam na
koleżankę, żeby jednak o tym
opowiedzieć? Bo bardzo dużo osób
naprawdę nie wierzy w siebie, uważa, że
oni to nie dają rady. Poza tym często
szafujemy takimi zwrotami "niech cię
cholera", "niech to diabli wezmą". W ogóle nie
zastanawiamy się, jakie znaczenie mają te
słowa. A to jest przecież rodzaj takiej, takiego
złego życzenia. I
chciałabym po prostu posłużyć się przykładem
tej mojej przyjaciółki jako taką
odezwę do ludzi, którzy uważają, że mają
pecha, że po prostu
wszechświat jest ponoć jak wielki katalog. Cokolwiek
zamawiamy, to dostajemy. A więc jeżeli ktoś
mówi, że ma pecha, no to gdzieś tam w górze
okej, ma pecha. Niech ma. Jeżeli ktoś
mówi będę bogaty, okej,
wszystko się odsuwa do
przyszłości. Więc to tak trochę się
podśmiewałam z tego, co opowiadam. Ale to nie
jest śmieszne, dlatego że jej się to zdarza
na co dzień. Na przykład idzie do sklepu
gdzieś tam losowo z tyłu specjalnie
wybiera mleko, a ono i tak jest otwarte i
skişnięte. No przecież to nie może być
możliwe tak często w stosunku
do jednej osoby, nie? No to. No tyle chciałam właśnie
opowiedzieć jako taką odezwę
do ludzi, którzy nie wierzą w siebie
albo uważają, że mają pecha i powinni po prostu zmienić
myślenie. Tak myślę. Takie mi się nasunęło
skojarzenie natury kinematograficznej, że gdyby Marek
Koterski chciał zrobić taką żeńską wersję Nic śmiesznego, to
z życiorysu pani koleżanki miałby,
no mógłby czerpać, prawda, całymi garściami.
I tu by znowu wskoczył słynny cytat:
"Każdy mój dzień składa się z takich małych gówien. No
każdy." Ale jest taki
francuski film. Polecam obejrzeć.
Nazywa się Pechowiec. Wygląda to tak, że
ginie w jakiś tam sposób w
Ameryce Południowej córka bossa.
Super pechowa dziewczyna i
taki kolega tego bossa mówi,
że ją może odnaleźć tylko identyczny pechowiec. I na
samym, nie chcę spoilerować, ale na samym
początku jest taka scena, która od
razu mi przypomniała moją koleżankę Joaśkę.
Mianowicie wzywają tego pechowca, który
mają odnaleźć do sali konferencyjnej,
gdzie jest kilkanaście krzeseł
i jedno z nich ten
współpracownik uszkadza, łamie i
odstawia po prostu na swoje miejsce. I
ten pechowiec przychodzi. No i oni mówią: "Niech sobie pan
usiądzie." No gdzie? A gdziekolwiek pan chce. I
on krąży wokół tego stołu i wybiera
dokładnie to krzesło, które było
uszkodzone i się przewraca. I po prostu to
zadecydowało, że jego ten boss
zatrudnia na poszukiwanie swojej córki.
A więc ja ten film co pewien czas oglądam z przyjemnością,
bo tak jakbym widziała moją
koleżankę. No naprawdę to się w
głowie nie mieści, że się komuś jednej osobie
mogą przytrafiać takie rzeczy, ale ja to
upatruję w tym jej
mantrowaniu. Mnie się nie uda. Ja mam pecha.
Ja jestem pechowiec. No i
tak bym skończyła taką właśnie
konkluzją, żeby. Ja wiem, że tak w
YouTubie to jest pełno takich myśleć pozytywnie
i tak dalej, ale faktycznie nie tyle
myśleć pozytywnie, co trzeba uwierzyć w
siebie.Zmienić, krótko mówiąc swoje nastawienie,
zmienić to, co mamy w głowie. No, dla wielu ludzi to
jest niemała walka, trzeba powiedzieć. Walka
wymagająca, no dużo takiej siły wewnętrznej.
Ale wyobraża pan sobie książkę fackować?
Bo Boże, no obsługa penisa to po prostu
czy te wyniki, to ja
dokumentuję te jej zdarzenia od
wielu lat. No od czasu, jak mieszkam w tym samym bloku.
Także wybrałam te takie, no perełki.
Nie wiem, co mnie bardziej rozbawiło, czy ta żyletka
zapieczona, czy ta koszula. Wiesz, to, to jest
wszystko. To jest jakiś absurd. No, z naszej perspektywy to
się wydaje zabawne. No, ale z perspektywy osoby jedzącej
drożdżówkę i trafiającej na taką niespodziankę to,
to już takie wie, wie pani.
Takie niezbyt śmieszne, prawda? Może się to źle skończyć.
No z tym, że dla mnie to jest przykład,
że mówisz masz. Na planie
materialnym dzieją się rzeczy,
w które ona de facto wierzy.
Mam pecha, mnie się nie uda. Proszę bardzo.
No tutaj jeszcze mnie się przypominają takie,
no to taka jedna historia. Ja chodzę
dość niekonwencjonalnie ubrana, mam naprawdę
jakiś odjechany płaszcz z jakimiś oczami na
plecach, jakimiś agrafkami. Plus w
tym naszym mieście, które wcale nie jest duże, jest takie
prowincjonalne. Byłam jedną z pierwszych osób,
które chodziły w glanach.
Plus nosiłam plecak taki jeszcze wojskowy.
Miałam płaszcz taki uszyty w stylu wojskowym.
A więc nie wzbudzałam moim
zdaniem zaufania. Natomiast ona się ubiera
bardzo fajnie, tradycyjnie, takie właśnie
płaszczyki eleganckie, takie butiki na
obcasach. I była taka sytuacja, że poszła
do domu towarowego, a ona nosi klipsy.
Nie ma uszu przekłutych i poprosiła
dwie panie, które nie miały nic do roboty,
żeby jej pokazały tam te klipsy. A
ta jedna się nawet nie ruszyła. Mówi: "Co pani będę
pokazywać, jak pani tego i tak nie kupi?". No Boże,
jak ona mi to opowiedziała, ja do tego sklepu
zaraz poleciałam i postanowiłam tam zrobić jakieś durne
zakupy. No i to było akurat
przed Dniem Nauczyciela. Moje dziecko potrzebowało
jakiegoś lista i specjalnie tak ubierałam te
swoje najgorsze, najdziwniejsze
ciuchy. No i mówię, że chciałabym jakieś takie drobiazgi
dla nauczycieli. Panie obie skoczyły. No
i zaczynają mi tam doradzać jakieś puzderka,
jakieś coś. Ja mówię dobra, te dwa puzderka. No to mi to
zapakujcie tak zapakowały, a ja celowo
czekałam jak zapakowały, to mówię: "A cenę żeście
odkleiły?". "Och, nie, to przepraszamy".
Odpakowały, odkleiły ceny i na nowo
zapakowały. Ja mówię: "To chodź, pokaż mi, czy to są te
same". I faktycznie na trzeci dzień poszłyśmy i ona
mówi to są te same. No więc ja się zastanawiam.
Jesteśmy o jednego wzrostu, niezbyt wysokie.
Ja nie wyglądam agresywnie. Ktoś mi nawet powiedział, że
póki się nie odezwę, wyglądam na taką osobę
zagubioną. Może i tak jest.
Natomiast już sam mój strój
powinien u nich wzbudzić agresję, a tymczasem
wręcz przeciwnie. Więc ja tego
zjawiska nie rozumiem. Może ona to w aurze ma,
że mi się nie uda? Że... Nie wiem. A może jest coś
takiego, że jej umysł w jakiś nieodgadniony sposób
oddziaływuje na rzeczywistość i po prostu jakoś tak to
się. Sceptyk by powiedział, jaki wpływ
może mieć umysł czy nasze nastawienie na to, co
nas spotyka? Czy nas spotykają jakieś, nie wiem,
przykrości na przykład. A tu się okazuje, że
jednak coś tam jakoś jakieś takie
oddziaływanie jest, prawda? No, ja jestem o tym
przekonana, bo właściwie całe
życie ja obserwuję u siebie
coś zupełnie odwrotnego. Jak ja sobie coś wymyślę
i mam dokładnie w głowie, jak to ma wyglądać, to to
się realizuje naprawdę. Tutaj
akurat to chyba nie, nie u was, tylko we
wróżce nawet udało mi się wykraść taki
konkurs. Marzenia się spełniają,
ale wyście to chyba też opisali fragment
tego zdarzenia. Otóż jak ja miałam osiem lat,
czytałam taką książkę Marii
Prudder-Karolcia i tam główną bohaterką
jest dziewczynka, która znajduje błękitny
koralik spełniający życzenia. Ten
koralik jest błękitny, w kształcie fasolki i
po każdym życzeniu znika. Ja jako ośmiolatka,
jak to przeczytałam, usiadłam w
kącie i po prostu zamknęłam
się i zaczęłam sobie myśleć, że ja chcę taki
koralik. Błękitny może być. Fasolka nie. Nie
podoba mi się. Ma być okrągły, duży i ma
spełniać życzenia i nie może znikać. Z tego, co mi
potem mama opowiadała, to ja z tego kąta nie
wyszłam przez dwie doby. Czyli ja mam po prostu
zamknięta koralik. No i potem mnie tam
rodzice wyciągnęli. Oczywiście do szkoły nie
poszłam i to było
zimą. W Karolcia znalazła koralik w
okresie malowania za szafą i u nas w
sierpniu też było malowanie. I proszę sobie
wyobrazić, że ja znalazłam taką
kulkę błękitną, jak chciałam. Też podczas malowania,
tylko nie za szafą, a pomiędzy kanapą a
szafą. Ja ten koralik mam do dnia dzisiejszego. Mogę panu
zdjęcie posłać i w
początku no ja uważałam, że to mi się
należy.No bo chciałam, no to znalazłam. Yy, i z
początku moje życzenia były takie, żeby mnie nie pytali,
żeby z czasówki była piątka, yy, żeby na
WF-ie pani nie kazała przez konia skakać. I
potem, gdy byłam trochę starsza, no to zaczęłam się mamy
pytać, skąd się ten koralik wziął. A mama mówi
do mnie: "Nie, nie wiem, znalazłaś". Ale ja go wymyśliłam.
Czy wyście mi go podrzucili? Mama mówi: "Przecież
nie wiem, o czym ty myślałaś. Tata myślał, że masz coś z
głową". Mówię: "No dziękuję ci, mamusiu". I
później, yy, jak już byłam dorosłą
osobą, zajmowałam się produkcją biżuterii.
No to zamotałam tą kulkę na taki
łańcuch. Nosiłam na szyi, ale kto to
widział, to od razu mówił: "Boże, jakie to piękne, co to
jest? Skąd to masz?" To jak zaczynałam opowiadać tę historię,
którą opowiadam teraz, każdy na tak: "No dobra,
dobra, dobra". No więc po
prostu to mam. Ale nie pokazuję i nie wiem, czy
spełnia życzenia. Trochę się tego obawiam,
ale po prostu historia jest tak niezwykła,
yy, że od tamtego czasu ja jestem
przekonana, że właściwie jak się coś bardzo
chce, to się to otrzymuje. I ja wtedy
wygrałam, bo tam było tych prac przyszło siedemdziesiąt
sześć i moja była właśnie
ta nagrodzona. Dostałam taką piękną
książkę i cała ta historia, którą opowiedziałam w
skrócie, była tam zacytowana.
Natomiast ja prawdę mówiąc do dzisiaj nie wiem,
skąd się to wzięło. I ten koralik, znaczy to, to jest
spora kulka, ma chyba z pięć centymetrów
średnicy. Ona była nałożona na miedziany
drut i ten drut był zakręcony i
po prostu nikt nie wiedział, skąd się to wzięło.
Ja uważałam, no że chciałam. No to jest.
Więc jestem przekonana, że
naprawdę słowa, myśli mają
wagę. Tak na plus i na minus.
Można też powiedzieć mają energię. Tę energię,
którą w nie pakujemy, kolokwialnie mówiąc.
Dobrze, to w takim razie będziemy chyba
powolutku kończyć, skoro to już, no rozumiem, że to już jest
wszystko, co w temacie manifestowania dzisiaj
chciała pani przekazać. No to, to, to znaczy ja, ja
mam dużo takich swoich przykładów, ale to raczej było
poświęcone mojej koleżance Joasi. Nie
dlatego, dla tych, ja nie chcę o sobie opowiadać, tylko
raczej moim celem było dotarcie do
tych osób, które nie wierzą w siebie,
żeby uwierzyły, żeby przestały mówić mantry typu
nie uda mi się, a może nie, a może tego,
a boję się. Że po prostu
wszechświat jest pełen obfitości. No i wszechświat
słucha tego, czego my tak naprawdę pragniemy, tak?
Tak, tak właśnie myślę.