Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z
nieznanym. Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy, i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było-- nad chmurami było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu. Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem. Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia była.
Po tej całej akcji, no, strasznie się w życiu mi zaczęło
źle się dziać. Mrożące krew w żyłach przeżycia
na granicy światów. Budzi mnie skrzypienie drzwi.
Znowu widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę i
widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do spędzenia dzisiejszego wieczoru z
kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w
polskim internecie. Podcastu, w którym słuchacze Radia
Paranormalium dzielą się swoimi spotkaniami z nieznanym.
Całkiem szczerze, całkowicie anonimowo.
W dzisiejszym odcinku poznamy garść relacji o bliskich
spotkaniach z nieuchwytną siłą pod różnymi
postaciami. W historiach będą się przewijać wątki
nawiedzonych miejsc. Będzie także mały smaczek
związany z żywym folklorem. W kilku zdarzeniach
obserwacje dziwnych zjawisk i postaci zbiegły się w
czasie ze śmiercią bliskich osób.
Niektórym relacjom będą towarzyszyły materiały ilustracyjne,
do których linki znajdziecie w opisie pod tą
audycją. A na dobry początek proponuję,
abyśmy zajrzeli do naszej radiowej skrzynki e-mailowej, bo
tam czeka na nas kilka ciekawych listów.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w lutym
dwa tysiące dwudziestego trzeciego roku.
"Może lepiej opiszę sytuację w e-mailu, ponieważ w rozmowie
mogę coś pominąć. Aktualnie mam
trzydzieści cztery lata. Moja pierwsza dziwna sytuacja
wydarzyła się, jak byłem jeszcze małym chłopcem. Nie pamiętam,
ile dokładnie miałem lat, ale myślę, że około siedmiu.
Mieszkaliśmy kiedyś w starym domu przyzakładowym.
Nie wiem, ile miał lat, ale na pewno był bardzo
stary. Był drewniany, a z wierzchu miał tynki,
a jak go burzono, to między deskami w ociepleniu była
gryka. Szukałem na internecie, ale nie mogłem
znaleźć, w jakich latach takie domy budowano. Pamiętam,
że rodzice kupili nowe łóżko i że spałem na nim z moim
starszym bratem. Brat spał od strony ściany, a ja
z brzegu łóżka. Nagle obudziłem się w nocy i
usłyszałem, jak coś szura po dywanie, jakby coś drapało
lub szurało. Było ciemno, wszyscy spali.
Raczej to nie była żadna mysz, bo dźwięk był strasznie
dziwny. Przeszły mnie ciarki i oblały mnie poty
i jakby mnie sparaliżował strach, że bałem się ruszyć
ręką i obudzić brata, więc zarzuciłem tylko
kołdrę na głowę i czekałem, aż przestanie. Po
chwili usłyszałem, jak jakiś kot wskoczył na parapet przy
oknie i zaczął miauczeć. Trwało to chwilę, po czym
jakby coś go zwaliło z tego parapetu, bo aż pisnął.
I wtedy wszystko ustało. Po jakimś czasie
opowiedziałem o tym bratu i powiedział mi, że kiedyś
też słyszał takie szuranie w domu. Później z pół
roku zasypiałem z kołdrą na głowie, ponieważ bałem
się, że znowu coś przyjdzie. Następne
zdarzenie mogło być po około roku. Było to w lato,
w dzień. Byłem w domu tylko ja i mama. Moja
mama poszła wywieszać pranie na dworze, a ja byłem w tym
pokoju co z pierwszej sytuacji i nagle usłyszałem,
jak coś szeptem woła mnie po imieniu zza
zasłony, tam, gdzie za oknem siedział ten kot.
Pomyślałem, że to może starsza siostra się schowała i robi
głupie żarty, więc odsłoniłem zasłonę, ale
nikogo tam nie było. Spanikowałem i uciekłem na dwór. Mama kiedyś mi
opowiedziała, że jak byłem mały, to kiedyś siedzieliśmy w
kuchni i wyglądaliśmy przez okno na podwórze. Okna
były otwarte i że w odbiciu okna zobaczyłem
postać w kapturze, która jakby powoli przechodziła. Następna sytuacja, którą
pamiętam, to była jak wróciliśmy pewnego dnia z mamą z
zakupów i przy wejściu do domu przez drzwiach
zauważyliśmy, że chodził ogromny pająk krzyżak i miał bardzo wyraźny duży biały
krzyż na odwłoku. Wtedy mama powiedziała, że
pewnie coś złego się stało. Weszliśmy do domu
i przeszliśmy do kuchni. Było tam okno od
strony drogi i po jakimś czasie coś zapukało trzy
razy. I choć odsłoniliśmy zasłonę i wyjrzeliśmy przez szybę, nic nie było.
Siedzimy dalej i po chwili znowu coś trzy razy
zapukało. Wtedy otworzyliśmy okno, ale
znowu nic tam nie było. Pomyśleliśmy, że może
ktoś robi sobie jaja i siedzimy dalej, a tu znowu
to samo pukanie. Tym razem wybiegliśmy na
drogę, ale nic tam nie było i po kilku godzinach
dowiedzieliśmy się, że mój chrzestny nie żyje.
Bardzo często do nas przychodził i mnie bardzo lubił
i myślę, że przyszedł dać znać o swojej śmierci lub przyszedł się
pożegnać."Kolejna akcja wydarzyła się
po kilku latach w tym samym pokoju, w którym kiedyś szurało.
Spałem razem z rodzicami w tym pokoju tylko już
bez brata. Nagle w środku nocy budzi mnie
wystraszona mama i mówi, że coś za starym regałem naprzeciwko drapie. Ja zaspany
podniosłem głowę i rzeczywiście tak drapało, jakby
jakimiś grabiami. Nie była to na pewno żadna
mysz ani szczur. Ujrzałem mojego psa
Spankiego, jak stoi na dwóch łapach oparty o ten regał i
się na mnie patrzy. I mówię do mamy, że to
Spanky, a mama gdzie? Na to mówię: "To zapal światło". I wtedy drapanie ustało,
a Spanky leżał pod łóżkiem wystraszony.
Następna dziwna akcja wydarzyła się jak już byłem
pełnoletni. Wtedy była zima i śnieg strasznie
padał. Było to w grudniu i moja mama wróciła z
cmentarza. Poszła odwiedzić grób w urodziny swojej
mamy. Siedzieliśmy w kuchni. Byłem ja, ojciec i mama. Drzwi od kuchni były
zamknięte, a za tymi drzwiami był przedsionek, gdzie
były drewniane drzwi wejściowe i na górę prowadziły
drewniane schody do pokojów mojej siostry. I nagle
było słychać, jak coś zaczęło bardzo głośno i szybko
zbiegać po schodach i to coś otworzyło drzwi
wejściowe i nimi trzasnęło bardzo głośno.
Trwało to dosłownie kilka sekund, a my siedzieliśmy w
bezruchu i osłupieniu. A pierwsza myśl była
taka, że może to złodziej, więc otworzyłem drzwi na
dwór, a tam było śniegu prawie po kolana i żadnego
śladu stóp. Nie mam pojęcia, czy mogło to mieć
związek z moją babcią. To, co teraz opowiem, było przerażające. Było lato.
Rodzice zrobili grilla. Było bezchmurnie i bardzo ciepło. Byłem ja, mama, mój
ojciec i ciotka z wujkiem. Po jakimś czasie
mój ojciec z wujkiem już sporo wypili alkoholu i
zaczęli palić ognisko pod lipą. Nagle ogień
zrobił się strasznie duży i zaczęły momentalnie
nadchodzić chmury. Zerwał się straszny wiatr, a
moja mama mówi: "Gaście to ognisko, bo nie wolno pod
lipą palić ognia". Gdzieś słyszała taki
zabobon i ojciec nagle mówi: "Weźcie mnie do kościoła, bo
zaraz coś się stanie". My w szoku patrzymy,
a on idzie do garażu i wychodzi z liną, że będzie się
wieszał na dużym kasztanie. Mój wujek go złapał, a
ojciec zaczął go dusić. Wtedy mama poleciała do
domu po krzyż i zaczęła się modlić. Po chwili chmury
zaczęły się rozchodzić i wiatr ustał i
ojciec znowu stał się normalny, jakby nigdy nic.
Nie wiem, czy to było od alkoholu, czy coś w niego
weszło, ale później mówił, że nic nie pamięta. Kolejna akcja miała miejsce
gdzieś w dwa tysiące osiemnastym roku, gdy zamieszkałem już w
bloku ze swoją żoną i naszym małym pieskiem.
Mieszkanie przeszło gruntowny remont, wszystko było
nowe, nawet posadzki. Jak opowiadałem żonie
zawsze historie o duchach, to się śmiała ze mnie i mówiła,
że gadam głupoty. To było kilka dni po
wprowadzeniu się. Spaliśmy wtedy w salonie, a w
jednym z pokoi mieliśmy prowizoryczną garderobę, gdzie
stały tylko wieszaki i na nich wisiały ciuchy, bo nie
mieliśmy jeszcze zrobionych szaf. I żona budzi mnie w
nocy i mówi, że coś drapie po panelach w pokoju z
ciuchami. Drzwi do tego pokoju były
uchylone. Mnie znowu ciarki przeszły i zlałem
mnie poty, a nasz piesek patrzył w tamtą stronę
i warczał, jakby coś widział, ale bał się tam iść.
Ja mówię do żony, że tam nie idę, a żona też
była wystraszona, ale w końcu mówi, że idzie
zapalić tam światło. I wtedy drapanie znowu ustało. Wówczas trochę zaczęła
wierzyć w duchy. Moja mama kiedyś mi opowiadała,
że jak mieszkała na wsi i któregoś razu wracała ze
swoją mamą od krawcowej przez pola, to kiedyś tam
podobno strasznie kłócili się o ziemię ludzie. Była
już szarówka na dworze i w pewnej chwili
ujrzały czarną, niedużą postać, która trzymała lampę
naftową. Wtedy zaczęły uciekać, aż po drodze
pogubiły buty. A tu nagle słyszą trzepot
skrzydeł i to coś się wzbiło w powietrze i
poleciało. Po buty przyszły dopiero następnego
dnia. Kiedyś mama też w środku nocy, jak była
mała, obudziła się i ujrzała kobietę, która stoi nad
nią i trzyma się poręczy łóżka. Kobieta była ubrana na brązowo. Mama nakryła się
kołdrą i następnego dnia powiedziała o tej kobiecie swojej
mamie i dowiedziała się, że tak była ubrana
jakaś ciotka, która już nie żyła. Kiedyś
też mama mi mówiła, że kilka dni po śmierci jej mamy,
gdy była sama w domu, przyszła jakaś stara babcia i mówi, że kogoś szuka tu w
okolicy i że strasznie chce jej się pić.
Mama zapytała, kogo ona szuka, ale nie chciała
konkretnie odpowiedzieć. Mama dała jej się napić,
a ta babcia coś powiedziała, że cieszy się, że tu dotarła
w końcu. I że chciała tu przyjść. I po chwili
wyszła, a mamie coś przeczucie powiedziało, że
jakby to jej mama chciała ją zobaczyć. I po chwili
wyszła na drogę, ale już tej babci nie było.
Myślę, że mam z mamą taki dar czucia duchów, bo jesteśmy bardzo wrażliwymi
osobami. Mama mówiła, że kiedyś jak
mieszkali na wsi, to że do mojego ojca przychodziła zmora i
go dusiła, ale tylko wtedy, jak sobie popił.
Mówiła, że już słyszała, jak pod oknem coś idzie.
Zresztą też ojciec sam mi o tym mówił wiele razy.
I kiedyś ktoś mu powiedział, że jak przyjdzie, to żeby ją
w myślach wyklął i mówi, że wtedy przestała
przychodzić. Kilka lat temu też mi opowiadał, że sobie
popił i siedział w nocy przy telewizorze na łóżku i
coś obok niego usiadło, aż łóżko się ugięło i
wstał szybko i to wyklął. Ostatnio
zaś mama wspominała, że ojciec mówił, że znowu coś
przyszło w nocy i go obudziło i zobaczył, jak
długie ręce łapią go za szyję, ale ze strachu odwrócił się na bok i już był
spokójJeszcze à propos zmory końskiej
mam dobrą historię sprzed kilku dni. Moja żona
jest kosmetologiem. Przyszła do niej klientka i
mówi, że pobudowali się z mężem na wsi i odkąd
zaczęli mieć konie, to zaczęły dziać się dziwne
rzeczy. Przyszli do nich znajomi i sobie popili.
Mają widok z salonu na stajnię i między godziną
pierwszą a drugą zapaliło się światło na czujkę, więc
ubrali się i poszli tam pod stajnię i patrzą,
a pali się lampka, która była zepsuta i nie była
podłączona do prądu. Wchodzą do stajni, a
tam kobyła idzie do nich i dziwnie macha łbem na
boki. Patrzą, a na grzywie ma upleciony
warkocz. Wyszli ze stajni i zaczęli robić zdjęcia. I patrzy ten jej mąż, a tu na
zdjęciu na dachu jakaś dziwna biała łuna. Mówi:
"Pokażcie swoje zdjęcia", a tam u reszty też to
było. Przesyłam w załączniku zdjęcia zepsutej
lampy i warkocza i tej dziwnej łuny. W
powiększeniu rzeczywiście widać, jakby to była jakaś
postać. Mówi, że to zaczęło też przychodzić do
domu i drapać, ale rozwiesiła wszędzie lustra,
bo słyszała, że to coś boi się luster.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w grudniu 2021 roku.
Niestety nie udało się ponownie nawiązać kontaktu z jej
autorem, dlatego dziś prezentujemy to, czym do tej
pory się podzielił. Pochodzę z
Bydgoszczy i chciałbym przedstawić swoją historię, a
właściwie zrelacjonować moje przygody z OB z dzieciństwa,
które trwały wiele lat i trwają nadal, mimo wyjazdu za
granicę w 2004 roku. Ale po kolei. Pierwszy przypadek OB miał miejsce w
1988 roku. Byłem wtedy chłopcem i dzieliłem pokój z dwoma braćmi oraz
ojcem. W pokoju było duże okno, przez które światło
księżyca padało na środek pomieszczenia. Było bardzo
późno. Wszyscy spali. Ja również. W
pewnym momencie wstałem z łóżka, zszedłem na podłogę i
podszedłem do okna. Minąłem drugie łóżko i
spojrzałem na księżyc. Nagle odwróciłem się w
lewo. Za łóżkiem była wolna przestrzeń i zobaczyłem
stojącego tam czarnego psa, który mnie
obserwował. W przerażeniu zacząłem biec w stronę
drzwi prowadzących do głównego pokoju, chcąc wrócić do
swojego łóżka. Pies zdążył jednak dobiec do
mnie. Przewrócił mnie i stanął nade mną.
Pochylił się i patrzył na mnie. W tym momencie
zerwałem się i pobiegłem do łóżka. Tak
zaczęła się moja przygoda z OB. Pierwsza, ale nie
ostatnia. To był dopiero początek.
Duchy również towarzyszyły mi od najmłodszych lat, ale
opiszę je nieco później. Często, gdy kładłem się spać,
doświadczałem następującego zjawiska.
Leżałem w łóżku, po prawej stronie miałem ścianę i
niewielką przestrzeń między materacem a ścianą.
Czułem, jakby coś wciągało mnie w tę szczelinę, jakby
atomy mojego ciała przelewały się w tę przestrzeń.
Uczucie zaczynało się w głowie. Oczy miałem zamknięte. Gdy wszystko ustawało,
otwierałem oczy i znajdowałem się na podłodze pod
łóżkiem. Nad sobą widziałem materac po prawej
ścianie, po lewej konstrukcję łóżka.
Myślałem wtedy: jestem w tej szczelinie. Po
chwili znowu otwierałem oczy i byłem na łóżku.
Przez chwilę przelatywała mi myśl: przecież przed
chwilą byłem pod łóżkiem. Ten epizod powtarzał się
przez wiele lat. Jako nastolatek codziennie
zastanawiałem się, czym to jest. Myślałem, że może ma
to związek z domem, w którym mieszkamy i zrzucałem
wszystko na to miejsce. Bardzo się bałem tego
zjawiska i nie lubiłem, gdy nadchodził wieczór, bo
wiedziałem, że znowu się pojawi i zwykle się
nie myliłem. Innym razem czułem, jak
lewituję. Zamknąłem oczy, a gdy je otworzyłem,
zobaczyłem siebie w pięknym zielonym parku pełnym
kwiatów. Ten stan trwał tylko chwilę.
Gdy ponownie otworzyłem oczy, byłem znów w ciemnym
pokoju. Kolejna historia. Leżę w łóżku. Noc. Otwieram oczy, a nade
mną na mojej klatce piersiowej siedzi mój ojciec.
Zastanawiam się, dlaczego to robi. Najdziwniejsze było to, że nic nie mówił.
Panowała całkowita cisza. Później
zrozumiałem, że to nie był on. To wszystko działo
się w Bydgoszczy przez długi czas. W 2004 roku poznałem dziewczynę. Zamiast
cieszyć się związkiem, pomyślałem: może wyrwę się z tego
domu i będę nocował u niej. Bardzo mnie to ucieszyło, ale nie na długo. Odkryłem
bowiem, że to zjawisko występowało również u niej.
Nieco inaczej, ale jednak. Latem, w
czerwcu lub lipcu 2004 roku dowiedziałem się,
że wylatuję do innego kraju. Byłem
szczęśliwy. Myślałem, że zmiana domu, a zwłaszcza
państwa sprawi, że wszystko zniknie.
Niestety zjawiska powędrowały za mną i jeszcze
się nasiliły. Tu zaczęła się prawdziwa jazda bez trzymanki. Odwiedzałem inne
światy z ludźmi, domami, samochodami, trawnikami, budynkami. Spotykałem
potwory, byty, duchy. Przeżyłem mnóstwo
ciekawych, ale też przerażających historii, w
tym spotkania ze złymi istotami. Moje
doświadczenia nie dotyczą wyłącznie OB, ale także spotkań
z duchami. Pierwszy raz dostrzegłem ducha jako małe
dziecko. Siedziałem na podłodze i bawiłem się
klockami z rysunkiem ptaszka z okresu PRL-u. W
pewnym momencie zauważyłem, że klocki same zaczynają się
układać jeden na drugim. Patrzyłem na to
jak zahipnotyzowany. Nigdy nie opowiedziałem o
tym rodzicom ani rodzeństwu.Innym
razem bawiłem się plastikowym samochodem wojskowym z
naklejkami z czerwonym krzyżem. Miałem wszystko
przed sobą. Na chwilę odwróciłem głowę, a gdy
spojrzałem z powrotem, naklejek już nie było. Po
chwili znalazłem je za swoimi plecami. Przez
cały dzień zastanawiałem się, co się stało.
Gdy miałem około dwunastu, trzynastu lat, zmarła
moja babcia, która mieszkała piętro niżej.
Pewnej nocy leżałem sam w łóżku. Nie spałem
jeszcze. Nagle zobaczyłem, jak materac i kołdra po
lewej stronie, tam, gdzie zwykle spał brat, zaczynają
się zapadać. Po chwili poduszka ugięła się pod
ciężarem czyjejś głowy, choć nikogo tam nie było.
Poczułem silny dreszcz, jakby jakaś energia
przeszła przez moje ciało. Włosy na rękach
stanęły mi dęba. W przerażeniu wybiegłem
do pokoju rodziców. Kiedy miałem siedemnaście lat,
przeniosłem się do pokoju, w którym wcześniej mieszkały moje
siostry. Pewnego wieczoru brat poszedł do kuchni
zrobić sobie kolację, a ja leżałem na brzuchu,
jeszcze nie śpiąc. Głowę oparłem na rękach. Po chwili lekko ją uniosłem i
zobaczyłem przed sobą w odległości około dwudziestu
centymetrów kogoś stojącego. Miał na sobie dżinsy i ciemną fioletową koszulkę.
Pomyślałem, że to brat, ale przecież on był
w kuchni. Gdy wrócił z kolacją, zapytałem go, czy
był przed chwilą w pokoju. Wtedy uświadomiłem sobie,
że brat był w samych slipkach. Był letni wieczór, a ja widziałem kogoś
ubranego. To moje przeżycia z Polski. A to tylko część. W Irlandii
doświadczyłem znacznie więcej. Obecnie
znów mieszkam w Polsce. Niedawno wróciłem po
osiemnastu latach życia za granicą.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w grudniu dwa
tysiące dwudziestego czwartego roku. W
mojej rodzinie wiele osób miało styczność ze zjawiskami
trudnymi do wyjaśnienia, lecz historie, które przytoczę,
dotyczą bezpośrednio mnie. Zdążenia, które
opiszę, miały miejsce między ósmym a trzynastym rokiem
mojego życia. Dziś mam trzydzieści trzy lata
i nie potrafię o nich zapomnieć. Wywodzę
się z wieloosobowej rodziny. Moja mama wyszła drugi
raz za mąż. Jej pierwszy mąż zmarł w młodym wieku.
I tak się składa, że w mieszkaniu, w którym
dorastałem. Zdarzenie numer jeden. Miałem
około ośmiu lat. Pewnej nocy wstałem do toalety. Nie wiem, która była godzina.
Załatwiłem swoją potrzebę, zgasiłem światło
i spokojnym krokiem kierowałem się do łóżka.
Wtedy za plecami usłyszałem czyjś głos, który wyraźnie wypowiedział moje imię.
Jasno, spokojnie, wyraźnie. Był to głos dorosłego mężczyzny.
Nie należał do nikogo z domowników. Wszyscy
spali. Mieszkanie było małe, więc z pewnością
rozpoznałbym, gdyby to był ktoś z rodziny. Słyszałem go pierwszy raz.
Przeraziłem się niesamowicie. Zacząłem
biec do łóżka, niemal wyrywając drzwi z zawiasów.
Spod kołdry wyszedłem dopiero wtedy, gdy obudzili się inni domownicy. Historia
numer dwa dotyczy, jak myślę, a właściwie jestem tego
pewien, duszy mojego ojca, który zmarł, gdy
byłem dzieckiem. Ponieważ było nas w mieszkaniu
kilkoro, łóżka ustawiono tam, gdzie było miejsce. Jedno z nich znajdowało się w
kuchni. Świeżo po śmierci ojca, niemal każdej
nocy ja i mój brat słyszeliśmy jego kroki.
Chodził po kuchni w klapkach. Słyszeliśmy
charakterystyczny dźwięk, gdy wchodził na dywanik przy
łóżku i stawał nad nami, jakby się
wpatrywał. Proszę sobie wyobrazić przerażenie
małego chłopca, który czuje, że ktoś się zbliża,
stoi obok i patrzy. Odwracaliśmy się na
drugi bok i zaciskaliśmy oczy z całej siły, udając, że śpimy. Ta sytuacja
powtarzała się wiele razy. Trzecia,
ostatnia historia wydarzyła się, gdy miałem około trzynastu
lat, również w tym samym mieszkaniu. Byłem
chory. Nie poszedłem do szkoły i zostałem sam
w domu. Mama prawdopodobnie wyszła do apteki
i na drobne zakupy. Ponieważ jest osobą
wierzącą, często podsuwała nam różne czasopisma
i książki o tematyce chrześcijańskiej. Tego
dnia dała mi do przeczytania jedno z nich. Była to
książka o kobiecie z Korei, a może z Japonii, która miała stygmaty. Po
przeczytaniu około dwudziestu stron usłyszałem, że w kuchni za
ścianą obok mojego pokoju zaczynają się trząść
garnki, półki i patelnie. Hałas był niesamowity. Drzwi do kuchni były otwarte,
więc od źródła dźwięku dzieliła mnie tylko ściana.
Schowałem głowę pod koc. Wtedy coś wpadło z kuchni do mojego pokoju. Zaczęło
skakać, tupać i biegać po pokoju. Był
słoneczny dzień. Do środka wpadało światło.
Przez cienki, stary koc widziałem zarys postaci,
która wściekle biegała po pokoju. Trwało to
może dwie minuty, kiedy nagle usłyszałem dźwięk
domofonu. To na pewno mama wracała i chciała, żebym jej otworzył. Pomyślałem
teraz albo nigdy. Nie rozglądając się, wyskoczyłem z łóżka i wybiegłem na klatkę
schodową, blady jak ściana.
Zamykamy naszą radiową skrzynkę e-mailową i przechodzimy
do prezentacji przygotowanych na dziś nagrań rozmów
telefonicznych. Na początek poznajmy garść
historii przekazanych przez naszego słuchacza z okolic
Poznania.Tak sobie zapisałem
parę rzeczy właśnie, które tematy chciałbym poruszyć.
Mhm. I chyba najlepiej by to było gdzieś tam od początku,
ale wszystko w sumie się zaczęło gdzieś tam od czasów
dzieciństwa w sumie, nie? Pierwsze moje
takie dziwne doświadczenie, gdzie ja w sumie od początku,
odkąd pamiętam, nigdy nie bagatelizowałem
jakichś takich spraw nadnaturalnych, jakichś
duchów. Gdzieś tam wiedziałem, że gdzieś to wszystko jest. No
ale pierwsza moja taka właśnie sytuacja to miała miejsce
pamiętam, mieszkaliśmy w domu piętrowym,
to też jakby cała, cały ten... Historia z tym
domem też będzie ciekawa, bo tam parę, parę segmentów takich
będzie. Ale w każdym razie próbuję tak zebrać myśli.
Sytuacja była taka, że ja miałem
remontowany wtedy pokój i moje łóżko, w którym spałem
jeszcze wtedy wraz z bratem, byliśmy małymi dziećmi. Ja mogłem
mieć wtedy z siedem lat
maksymalnie. Czyli kiedy to mniej więcej było? Wie pan co?
Ja jestem dziewięćdziesiąty drugi rocznik. Czyli gdzieś koło
okolice dziewięćdziesiątego dziewiątego roku, tak? Chodź koło tego
to mogło być. Na dole jeszcze wtedy mieszkał dziadek z
nami. No on miał parter, my mieliśmy piętro, ja, mój brat i rodzice. No i
sytuacja była taka właśnie, że ja miałem remontowany pokój,
więc łóżko, tak jak typowy tapczan był
wrzucony do pokoju rodziców. No i w nocy chciałem się po
prostu udać za potrzebą do toalety i żeby przejść do
toalety musiałem wstać, właśnie wstać z tego łóżka,
wyjść przez kuchnię na korytarz i na
korytarzu zaraz praktycznie na wyjściu na korytarz po
prawej stronie były już drzwi do łazienki. Na wprost,
na końcu korytarza wtedy jeszcze był balkon. Teraz już tego
nie ma balkonu, jest tam już pokój zrobiony, a wtedy był
jeszcze balkon. Były takie stare, po prostu przeszklone drzwi.
I nie zapomnę tego do końca życia, jak
wyszedłem na ten korytarz i stojąc praktycznie ja już
miałem te drzwi na wyciągnięcie ręki. Stanąłem jak wryty i
zobaczyłem w szybie jakby kilka par takich
świecących oczu. I takie dziwne śmiechy to były.
Inaczej tego wręcz nie umiem opisać. Po prostu tak jakby
coś, kilka jakichś postaci. No bo ciężko powiedzieć, bo samych
jakby zarysu tych postaci nie było widać, było widać typowo
takie jakby świecące oczy. Kilka par, może trzy, może
cztery maksymalnie. I dziwne takie śmiechy. I ja po
prostu nie wiem. Ja próbowałem sobie to tłumaczyć na zasadzie
a może to było jakieś, nie wiem, zaspany byłem, cokolwiek,
ale no. No nie. Nigdy co prawda też później mi
się takie coś nie wydarzyło, ale też nigdy no nie miałem
takiej sytuacji jak ta. No nie byłem w stanie. Po prostu
byłem przez kilka dosłownie nie wiem, może z dziesięć sekund
byłem sparaliżowany. Nie mogłem się ruszyć w ogóle. Nie wiem,
co to było. Po chwili udało mi się po
prostu nie wiem, tak się ocknąć. Wparowałem do tej
łazienki, zamknąłem się, zakluczyłem i musiałem wołać tatę tak długo,
aż udało się po prostu go jakoś obudzić. Przyszedł po mnie.
Pamiętam, że mnie tak wziął mnie na ręce i przełożył
mnie przez bark, że widziałem, idąc z powrotem do pokoju, widziałem z powrotem
te drzwi balkonowe i tak
próbowałem trochę otworzyć oczy, bo bałem się, że znowu to
zobaczę. Ale otworzyłem oczy. Nic już nie było tam. Nie mam
pojęcia do dzisiaj, co to w ogóle mogło być. Jeżeli dobrze
zrozumiałem, to pan miał wrażenie, że te postacie jakby
znajdowały się na tym balkonie za drzwiami, tak? Tak. Na
balkonie to było. Nie właśnie w środku,
w budynku, tylko typowo po drugiej stronie tych drzwi
szklanych na balkonie. Bo to chyba były takie przeszklone
drzwi. Wie pan co to były? Tak jak też w jednym odcinku pan mówił o tych takich
starych drzwiach ze szkłem, że jak się nie
wybiło szyby, to się nie miało dzieciństwa. Mniej więcej
coś takiego, tylko troszeczkę wiadomo grubsze, żeby bardziej
jakby izolowało ten chłód z dworu wtedy, nie?
Ale tak na trzy czwarte, trzy czwarte samych
drzwi to zajmowało właśnie zajmowała szyba. Był pan pewien, że
te postacie jakby były tam fizycznie za tymi drzwiami. To
nie mogło być jakieś odbicie, nie wiem, jakichś świateł czy
czegoś. Nie, nie było opcji. Nie było opcji, bo
ja w sumie odkąd pamiętam, za bardzo nawet nie zapalam, nie
zapalam tak światła jak chodzę do toalety czy gdziekolwiek.
Zawsze to się szło na autopilocie, że tak mówiąc. Nawet
jeżeli miałbym pomyśleć, co by mogło odbijać światło
od kuchni wtedy, to nie było nic, bo nawet zawsze tam
co prawda w jednym miejscu, akurat na wprost jakby co mogło
odbijać, to stała lodówka. Tylko że to
nie były te czasy jak teraz, że nie wiem, lodówka ma jakiś
tam wyświetlacz, pokazuje te temperatury i tak dalej. No bo
to były no końcówka lat dziewięćdziesiątych, więc sam
pan pamięta, jakie wtedy były sprzęty. No nie było takich
bajerów jak dzisiaj, więc nie miało prawa, nie było nic
praktycznie, co by mogło odbijać. Ale nawet jeśli,
nawet jeśli jakimś cudem byłoby coś, co mogłoby
odbijać, to skąd by były te śmiechy? To, co ja wtedy
poczułem, to że były takie szydercze i złowrogie te
śmiechy. Tego uczucia też nie jestem w stanie pomylić z
czymś innym. Panu się może udało zarejestrować
jakieś dokładniejsze szczegóły wyglądu tych postaci, czy
tylko same tak jakby same jakby twarze ich? Właśnie,
właśnie w tym sęk, że to co jedyne co
ja byłem w stanie wtedy dostrzec, to były oczy. Tam
nie było widać właśnie, to było najlepsze. Nie było widać
ani jakby konturów twarzy, ani jakby konturów
ciała. To były same po prostu oczy. W
ciemności było widać po prostu parę świecących oczu.
Wiadomo, no jedyne co bym mógł policzyć, to patrząc po
parach oczu, ile mogło być w cudzysłowiu
postaci, to mogło być mówię trzy, maksymalnie cztery. Tak to
po prostu wtedy byłem w stanie to odczuć. Nie było widać
właśnie kto stoi, co to mogło być, tylko typowo po
oczach, że to coś po prostu tam było. Te
oczy się świeciły w ciemności. No i te śmiechy właśnie, nie?
W jakiej miejscowości to się wszystko działo? Wie pan co
to jest miejscowość to są .Pod Poznaniem.
To jest jakieś trzydzieści kilometrów od Poznania. Następna
jakby sytuacja, która mogła mieć miejsce maksymalnie
parę lat później, więc mogłem mieć te
dziesięć gdzieś tam lat. Ja nie ukrywam, że jako dziecko bałem się spać w takim
sensie, że do mojego pokoju prowadziły dwie pary drzwi.
Jedne prowadziły na korytarz, drugie prowadziły było przejście
do pokoju rodziców. Ja zawsze się upierałem, że ja muszę
mieć otwarte drzwi do pokoju rodziców. Nie wiem, czułem się
po prostu bezpieczniej. Drzwi, które prowadziły na korytarz, tam miałem zamek i
zawsze na noc sobie je zakluczałem. Nie wiem, ja czułem, że
po prostu tak próbowałem sobie to tłumaczyć, że w momencie,
kiedy ja zakluczę te drzwi, to cokolwiek by miało
przyjść złego, to nie przyjdzie, bo napotka zamknięte,
zakluczone drzwi. Wie pan, no myślenie kilku,
dziesięcioletniego dzieciaka. Ale to, co wtedy się przydarzało,
to ja to nie wiem, gdzieś tam też czytając później no to
jedyne wytłumaczenie dla mnie, jakie to by było, to, że po
prostu nawiedzała mnie jakaś zmora. objawiało się to tym, że
potrafiłem się przebudzić w nocy na
początku, bo to tak miało dwa etapy. Pierwszy to był taki,
że ja się przebudzałem w nocy. Miałem zamknięte oczy, bo
bałem się spojrzeć, kto jest w pokoju, bo
słyszałem, że ktoś chodził po pokoju. Ja miałem na
pewnym gdzieś tam fragmentcie pokoju był dywan, a resztę pokoju wypełniał taki
stary drewniany parkiet i to było typowo słychać, jakby
ktoś tego można, nie idzie pomylić, jakby kobieta w
szpilkach chodziła. Na pewno miał pan gdzieś nie raz
słyszał, jak typowo jak brzmią kobiece
szpilki, kiedy się idzie po nie wiem, po panelach, po
płytkach, po czymkolwiek. Nie idzie tego pomylić z niczym
innym. Czyli nie były to na przykład, wykluczył pan
możliwość, że to były odgłosy jakby drewna
stukającego pod wpływem zmian temperatury przykładowo? Nie
ma. Nie, nie, nie, bo to niech mi pan wierzy. Ja
tam mieszkałem przez dwadzieścia jakieś
pięć lat i to tylko w tamtym okresie się działo. Tym
bardziej, że pod tym parkietem normalnie był wylany
beton, a ten parkiet mógł mieć z pół centymetra grubości,
bo pamiętam jak go później były panele zakładane, to jak
to rozbierałem to pamiętam jak to wyglądało. Pierwszy etap to
był właśnie taki, że słyszałem jakby typowo ktoś chodził po
pokoju w tych szpilkach w tę i we w tę. Ja mówię
kurde, mówię tak se myślę co? Kto to może być? Tym
bardziej że miałem te drzwi do pokoju rodziców otwarte
i wiedziałem, że rodzice śpią, bo to był środek nocy. I
drugi etap jaki był, jakby te chodzenie ustąpiło,
to ze snu w pewnym momencie to nie wiem,
całość trwało może kilka miesięcy do pół
roku maksymalnie. Drugi etap był taki, że wybudzał
mnie przeraźliwy kobiecy krzyk ze snu i
też tego nie jestem w stanie zapomnieć. Po prostu
to, co pamiętam, a pamiętam to naprawdę dobrze, to
wyglądało to w ten sposób, że w pewnym momencie ja
niby spałem, ale czułem, że coś nadchodzi. Czułem po
prostu, że coś się zbliża, coś nadchodzi i po chwili po
prostu był przeraźliwy kobiecy krzyk. Tak
jakby nie wiem, jakby ktoś po prostu podszedł i jakaś
kobieta i krzyknęła z całej siły panu do ucha. Ja tak się
zastanawiam nad historią tego domu. To jest jakiś stary
dom? Właśnie nie tak, nie. To jest stary. No
na dzisiejsze standardy to będzie stary dom. Pytałem w ogóle
o historię tego domu i może o historię tego miejsca też,
bo to może być jakaś wskazówka, czym te zjawy,
te zdarzenia mogą być spowodowane z tą kobietą i z tym
stukaniem. Ja się domyślam, ja mam swoją teorię, ale tutaj
już tylko przedstawię pokrótce historię domu. Moja mama
mieszkała z moim dziadkiem i babcią, ze swoimi
rodzicami na rynku u nas w mieście i po
prostu pewnego gdzieś tam roku mój dziadek odkupił
połowę działki od mojego kolegi
dziadka, czyli od aktualnego wtedy sąsiada już. Odkupił na
pewnej ulicy połowę działki i dobudował po prostu
dom, bo to był, to osiedle bliźniaków było
domów takich bliźniaczych i dobudował po prostu, więc to nie
jest jakiś stary dom. No ile on może mieć? Z trzydzieści,
czterdzieści lat to jest no tak, maksymalnie
czterdzieści lat. A tam jakieś tam dochodziło
w ogóle do jakichś podobnych zdarzeń wcześniej?
Czy nic panu nie wiadomo? Nic mi nie wiadomo.
Później to się zdarzyło coś, o czym też napomnę, aczkolwiek to było jakby
ingerencja dziadka. Aczkolwiek nie, nic, nic takiego jakby
nie miało miejsca. Moja teoria jest taka, bo próbowałem się
jakby też w pewnym momencie na własną rękę też jakoś
dogadywać, to jakkolwiek to nie zabrzmi
jakaś po prostu nie wiem, klątwa została na mnie
rzucona albo co, bo patrząc na to, ile ja
w życiu gdzieś miałem takich pechowych sytuacji,
gdzie w pewnym momencie to już moi przyjaciele zaczęli,
którzy gdzieś tam byli na bieżąco z tym i widzieli,
jakie sytuacje mi się przydarzają, no to oni po prostu też
stwierdzili, że wiesz co, mówi idź ty mówi nie wiem,
gdzieś do jakiegoś księdza albo poszukaj kogoś, bo to nie
jest wręcz-Logiczne, że jedna osoba może
mieć taką złą passę przez tak długie lata. Więc
ja myślę, myślę, że to gdzieś może od tamtych rzeczy
się najprawdopodobniej zaczęło. Nie wiem, czy to po prostu
jakaś klątwa, przekleństwo. No ciężko mi to wytłumaczyć
i też nie wiem do kogo tak naprawdę iść z tym i
pytać o jakąś pomoc. Jeżeli dobrze rozumiem, pan ma takie
poczucie, że te zdarzenia z dzieciństwa jakby zapoczątkowały
pasmo nieszczęść w późniejszym życiu, tak? Tak, takie
mam odczucie. A może pan coś opowiedzieć o tych zdarzeniach?
Mogę, jakby to dla mnie nie jest jakiś temat tabu. Odkąd w sumie pamiętam, to
ani mi nie szło wie pan z nauką, chociaż próbowałem się
przykładać. Także wiadomo, można to gdzieś tłumaczyć jakimś nie
wiem. Może ktoś powiedzieć, że to nie wiem, lenistwo, że
się nie przykładał tak dalej, ale niech mi pan wierzy.
Próbowałem wiele razy, czy z nauką, czy później, jak
już skończyłem szkołę. Na szczęście żadnej klasy tam nigdy
nie powtarzałem ani nic, ale ledwo, bo ledwo
momentami po prostu mi się udawało. W momencie, kiedy już
osiągnąłem pełnoletność, poszedłem do pracy, to
szczerze w jednej pracy utrzymałem się trzy
lata. A tak za każdym razem coś było nie tak.
Potrafiłem popracować rok, potrafiłem popracować miesiąc, dwa,
trzy. Zawsze się znajdowało coś, co po prostu
nie pozwalało mi dalej jakby pracować.
I może inaczej. Ja naprawdę ja zazdroszczę i podziwiam ludzi,
którzy potrafią po dziesięć, piętnaście lat pracować w jednej
firmie. Ja nie wiem, co jest nie tak. Moja
mama kiedyś też jeszcze jak żyła, to mówi: "Ty masz po
prostu jakiegoś pecha" mówi. Nie wiem, może raczej u nas to
się w tym regionie mówiło, że ktoś kogoś ociotował. To
właśnie to jest taki pokrewne słowo do rzucenia klątwy
na kogoś. Też moja mama kiedyś mówiła mówi: "Może ktoś cię
mówi ociotował" mówi. Nie wiem. Mówi: "Wykąp się" mówi, "w
czarcim żebrze" i tak dalej. Moja mama wierzyła w takie
rzeczy akurat. To jest jedna rzecz. Kolejna na przykład
pamiętam, jak taka kumulacja moich jakby, bo
gdzieś tam z tą pracą i tak dalej, to można na wiele
rzeczy tłumaczyć sobie, ale taki cięższy okres
to był końcówka dwa tysiące dwudziestego roku, w
grudniu, dwudziestego grudnia, dokładnie dwa tysiące dwudziestego
roku. Mama mi zmarła, chorowała pięć lat na raka
i w momencie jak już kiedy powoli się
podnosiłem z tego wszystkiego, no bo to wiadomo, to jest
niefajne przeżycie, trauma i tak dalej. Po trzech
miesiącach, kiedy wróciłem do domu, bo pracowałem
wtedy ciężarówką po kraju jeździłem i co weekend
wracałem do domu. I pewnego razu po prostu wróciłem w piątek
wieczorem do domu i się okazało po trzech miesiącach od
śmierci mamy, że moja była już żona stwierdziła, że w sumie
to czemu nie, spakuję się, zostawię go po prostu.
Po czym po paru miesiącach wyszły sytuacje
finansowe, bo z finansami też jest po prostu zawsze
było kiepsko powiedzmy, że musiałem wyjechać do Niemiec.
Wyjechałem do tych Niemiec. Był wtedy taki moment, że musiałem
wręcz korzystać z usług psychologa, bo to
zwyczajnie w przeciągu roku, półtora to było za dużo,
jak nawet na mnie. I w momencie, kiedy już
wyjechałem z tych Niemiec, miałem rozmowy przez
kamerę z psychologiem, bo w sumie to była jedyna opcja
wtedy. To nawet pamiętam, psycholog mi powiedział, że są takie
kilka filarów, które prowadzą gdzieś tam do depresji. I to
była właśnie śmierć bliskiej osoby, odejście osoby bliskiej i
wyprowadzka do innego kraju. Tak mi wtedy to tłumaczyła i
stwierdziła, że mówi: ja to w bardzo krótkim czasie wszystkie
trzy rzeczy miałem i dziwi się, że nadal po prostu w
takim dobrym stanie jestem. Ja mówię no, jest mi ciężko, no
ale nie jest to tak, jak jeszcze bym myślał, że mogłoby
być. I sam wyjazd do Niemiec to tak tylko pokrótce
opowiem. Tam pracowałem sobie na autobusach. Naprawdę fajnie
było. Podobało mi się to. Praca sama mi się podobała.
Ale była sytuacja. Pamiętam, że przysiadłem pewnego dnia
wieczorem. Czasami lubię sobie jakieś tam rzeczy zapisywać na
komputerze, tak po prostu przelewać myśli w cudzysłowie na
papier. No tutaj akurat na komputer i nie zapomnę, jak tak
sobie pisałem, że w życiu nic nie dzieje się przypadkiem.
Takie łączenie kropek, że w jakimś celu przyjechałem tutaj do
Niemiec. Czy to jest cel czysto zarobkowy, czy może jednak
nie? Może jako singiel? Może kogoś poznam? Może
zamieszkam tam na stałe już? No nie wiem. I tak sobie
myślałem wtedy i pisałem, że ciekawe, w jakim celu
przyjechałem tu do Niemiec. Panie Marku, powiem tak nie
musiałem długo czekać, bo odpowiedź nastąpiła następnego dnia.
Jechałem porannym kursem z jednego miasta do
drugiego. To była gdzieś poniedziałek, godzina szósta. To był
marzec zeszłego roku i wsiadł pewien czarnoskóry mężczyzna. Byłem pewien, że
jest pijany. W Niemczech generalnie obowiązywały wtedy nie wiem,
jak już teraz czy to się zmieniło. Bardzo duże restrykcje
odnośnie tych maseczek i tak dalej, i tak dalej. Każdy
pasażer musiał mieć w autobusie maseczkę, a on wyszedł ogólnie
na środek drogi. Próbował zatrzymać ten autobus normalnie
gołymi rękami. Zatrzymałem się, bo mówię tak jak
byłem pewien, że go poniósł melanż, że po
prostu pochlał trochę dłużej i zwyczajnie jest
pijany. Dwa przystanki dalej wsiadł taki
inwalida Niemiec, taki inwalida bez nogi. On tam codziennie do
lekarza jeździł. Bardzo sympatyczny facet. No i usiadł sobie
normalnie na środku autobusu. Co warto zaznaczyć ja jeździłem
autobusem przegubowym. Ten facet czarnoskóry podszedł
do niego, przywitał się z nim. Chwilę porozmawiali,
z minutę może. Po czym wrócił na tył
autobusu i widziałem w lusterku, które pokazuje mi
jakby cały gdzieś tam ten przebieg autobusu. Ja spojrzałem,
a on zamknął oczy, podniósł ręce i zaczął się modlić. Ja
już czułem, że coś jest nie tak. Chwilę później wstał,
podszedł, zaczął tego faceta bić po prostu. No i tak w szybkim
skrócie próbowałem tego faceta tam odciągnąć i tak dalej.
W pewnym momencie padliśmy na ziemię. Ja go przytrzymywałem,
bo tamten facet, ten Niemiec zadzwonił
po policję. Ja mówię no to przytrzymam go do przyjazdu
policji. No i co się okazało? Facet myślałem, że
zemdlał, a on był tak nafutrowany narkotykami, że dostał
zawał i zmarł tam. No także może pan sobie wyobrazić, jak
fajnie się czułem będąc przesłuchiwanym przez policję,
maglowanym i tak dalej. Co? Dlaczego? I później
jakiś wręcz taki miałem lęk w ogóle, żeby wyjść na dwór, bo bałem się, że za
chwilę nie wiem, przyjdą się zemścić cokolwiek. I nie
wytrzymałem później długo po tym incydencie w Niemczech, bo
raptem po paru tygodniach zawinałem po prostu manatki i
wróciłem do Polski. Także ten pech gdzieś tam no nie idzie
tego inaczej określić dla mnie. Tutaj u mnie jeżdżę, też
jestem kierowcą, jeżdżę po mieście w
komunikacji miejskiej. Kiedyś pracowałem tam dwa lata
i po powrocie z Niemiec w sumie wróciłem tutaj
i tutaj się nic nie dzieje. Tu można by powiedzieć wręcz,
że jest nudno. Tylko że ja lubię tą nudę. Także
ja mam wrażenie po prostu, że coś jest jakieś nie wiem,
klątwa cokolwiek rzucone. W pewnym momencie też
mojegoByłego już kolegi. Ciotka mieszka niedaleko Poznania i ona mówiło się, że
ona gdzieś tam coś jest w rodzaju jakiejś
szeptuchy, coś takiego. Ona to jest co prawda nie wiem,
wydaje mi się, że ona jeszcze żyje. Jak ja jeździłem do
niej jakieś pięć lat temu, to ona już miała jakieś
dziewięćdziesiąt trzy lata i ona masowała ludzi nadal.
Ona z domu za bardzo nie wychodziła. Pamiętam, że ten
znajomy właśnie jeździł tam. Robił jej takie naprawdę spore
zakupy, żeby jej starczało na cały tydzień. I tak co
tydzień po prostu tam ktoś z rodziny do niej jeździł, robił
jej zakupy, ale ona nadal masowała ludzi. Ludzie potrafili z
całej Polski się zjeżdżać do niej i ja do niej właśnie
przyjechałem kiedyś. Powiedziałem, co mi jest, co jakie mam
odczucia tak dalej. No i zrobiła coś takiego. Nie wiem,
pewnie pan słyszał turlanie jajkiem surowym po
głowie, po klatce piersiowej i po plecach. No
kojarzę, kojarzę coś takiego. Takie praktyki w ogóle.
Wielkopolska to jest taki rejon, gdzie te,
te różne wierzenia ludowe są takie jeszcze dosyć żywe.
Bardzo możliwe. Chociaż też w dzisiejszych czasach
też być może jest dużo takich osób, ale
bardzo mało kto się chyba przyznaje do tego. Bo
wydaje mi się, że większość ludzi jak gdzieś tam może raczej
boi się jakby poruszać takich tematów, bo nie chce
zwyczajnie, żeby ktoś zmieniał zdanie na ich temat, że zaraz
będzie o bo dziwak, bo wierzy w jakieś nie wiadomo co. No
w każdym razie w momencie, kiedy mi gdzieś tam przeturlała
tym jajkiem, no to wybiła pamiętam do takiej
literatki miała trochę zwykłej wody, po czym dolewała wody
święconej. Rzekomo nie wiem i coś patrzyła z
tych nitek, które tam od tego białka odchodziły. No i
powiedziała mi, że to jest coś, czego nie zapomnę.
Stwierdziła, że jakaś kobieta od wielu
lat trzyma nad tobą bata. Tak mi powiedziała kiedyś.
Dlatego to też mi dało do myślenia, że może po
prostu jest jakaś osoba, która mi od wielu lat
źle życzy. No nie wiem, nie wiem, jak to opisać. No można
to jakby połączyć z tymi dźwiękami tego chodzenia, tej
kobiety, tak? Tej zmory. No tak. No bo jest
i, i było chodzenie w takich właśnie szpilkach. Przynajmniej
ja to tak wtedy rozpoznałem. Plus krzyk kobiety.
No to też jakby no nie idzie pomylić z krzykiem
mężczyzny. To typowo był krzyk kobiety, więc. A z tego,
co kiedyś gdzieś tam wyczytywałem, no to też najprawdopodobniej
zmory to są duchy osób żyjących, które po prostu
wychodzą podczas snu z ciała dręczyć inne osoby,
które się gdzieś tam. Który człowiek w ciągu
jawy no nie lubi i złorzeczy im i tak dalej. To
podobno nawet podświadomie działa. Ciężko mi powiedzieć. Tak
kiedyś wyczytałem. A pan te krzyki zapamiętał jak,
że to były jakieś takie krzyki przerażenia? Czy krzyk mający na celu jakby pana
sterroryzować? To drugie. Ewidentnie to drugie. Czyli
tak jakby ta istota, cokolwiek to było, tak jakby chciała
się nad panem popastwić, tak? Tak, w stu procentach
takie odczucie było. Czy po tym zabiegu, po tym przetaczaniu
jajkiem u tej szeptuchy coś się zmieniło
jakoś? Właśnie już, już, już, już to panu tłumaczę,
jak to dalej wyglądało. To z tą szeptuchą. No to było
mówię jakieś pięć lat temu, a same te krzyki, no to mówię,
ja mogłem mieć jakieś dziesięć lat i ja się jakkolwiek to
nie zabrzmi, ja się nauczyłem przed tym bronić. W momencie,
kiedy ja czułem, bo to było po prostu tak, że w środku
nocy czułem się po prostu, jakbym był może raczej ja to
tak opiszę własnymi słowami. Czułem się, jakbym był zamknięty
w jakimś pokoju, w którym było strasznie ciemno, jakbym był
w jakimś pomieszczeniu i ja czułem, że to nadchodzi i
moją obroną na to było zatykanie
uszu. I jak ja czułem, że to nadchodzi, to jest
najlepsze. Ja nie robiłem tego fizycznie tak, jakbym
nie wiem, leżał pod kołdrą i zatykał uszy. Tylko
tak jak tutaj niektórzy opisują te OB wyjście na przykład z
ciała, że ja tak jakbym gdzieś był w jakimś pomieszczeniu
i ja czuję, że ja normalnie mogę chwycić rękami,
zatkać sobie uszy, bo czułem, że to nadchodzi i za chwilę
będzie ten krzyk. Ten krzyk bywał już stłumiony i
po raz kolejny, i kolejny, i kolejny jak to się działo
i tak jakbym ja sobie to tak tłumaczyłem, że jak to coś
widziało, że ja sobie nauczyłem się nie wiem radzić jakoś,
to po prostu odpuściło. A czy te zdarzenia jakby sugerujące urok czy, czy też
klątwę ten pech, jakby ten cały czas za panem
jest, za panem chodzi, czy, czy to może już ustało? Czyli może raczej
jest w mniejszym stopniu wydaje mi się,
jest w mniejszym stopniu, ale jeszcze gdzieś tam jest.
Powoli, naprawdę powoli, powoli, gdzieś tam sobie wychodzę na
prosto, ale nadal coś czuję, że tak jakby mi się
coś nie pozwalało po prostu w jakikolwiek
sposób wybić trochę, żeby nie wiem poprawić sobie
sytuację. Tak jakby coś naprawdę w momencie, kiedy coś już
ma mi się udawać, to po prostu tak, jakby ktoś po
prostu podszedł, strzelił batem i tak sobie powiedział
nie, tobie się nie należy, ty nie możesz. Ty masz być
brzydko mówiąc gnojony. Takie naprawdę od wielu
lat, wielu lat nie mam odczucia. Nie wiem, jak to się ma
na przykład do snów też, które miałem, bo pamiętam, że za
dzieciaka to już mogłem. No byłem, powiedzmy trochę już lat
starszy. Tamte rzeczy ustały. Potem mogłem mieć jakieś. To się
działo też na przestrzeni kilku lat, bo
nie wiem jak interpretować też powracające
sny, bo ten sen potrafił mi się śnić na przykład raz,
dwa razy w roku, ale przez na przykład pięć, sześć lat
i tego snu też nie jestem w stanie zapomnieć.
W ogóle to jest dla mnie fenomen, że pamiętam sny z tak odległego czasu, z
perspektywy dzisiejszego dnia. Mianowicie sen,
który mi się powtarzał, to było tak, że to się działo w
domu rodzinnym i z parteru na piętro prowadziły takie
schody. W taką elkę szły. Pamiętam, że w tym śnie
siedziałem tak jak za dzieciaka nieraz. Siedziałem sobie na
schodach i wychylałem się przez barierki te, które były na
schodach i nieraz tam pamiętam, jak za dzieciaka tam wołałem
dziadka i tak dalej. I w tym śnie tak samo byłem jakby
na tych przy tych barierkach. Mój pies, który wtedy jeszcze
był w tym śnie, właśnie podchodził i mnie tak jakby
wypychał nosem przez te barierki. Tak jakby mnie trącił i ja
po prostu wypadałem przez te barierki na schody. Poturlałem
się na podłogę na korytarzu, na
parterze. Na parterze było ciemno. Jedyne światło, jakie było
pamiętam w tym śnie. To było na piętrze. Leżałem
na plecach. W tym śnie pamiętam na tej podłodze nieruchomo.
Nie mogłem się ruszyć. Kojarzę, wiedziałem wszystko, co się
dzieje, ale nie mogłem się ruszyć i sen się kończył tym,
że wychodziły dwa cienie z piwnicy. Zabierały mnie
i na tym się kończył sen. I to potrafiło się powtarzać
przez naprawdę wiele lat. To prawda od już.
No ile wtedy? No mówię, jak ten sen się mógł
zacząć powtarzać, to ja wtedy mogłem mieć od
dziesięciu do maksymalnie piętnastego,
szesnastego roku życia ten sen się powtarzał. Potem już
przestał. I zawsze to wyglądało tak samo. Bez-
Za każdym razem identycznie, tak samo cała sekwencja
snu zawsze była taka sama. Później na przykład kolejny
sen, który pojawił się raz, ale był na tyle, jakby to
powiedzieć, taki w taką symbolikę zawarty, to też nie potrafię tego po prostu
wytłumaczyć.Ale ten sen był tak licząc to teraz może z sześć, siedem lat temu.
Maks. Raz się pojawił. Nie zapomnę go nigdy. W tym
śnie, nie wiem, czy mówię, czy on ma może jakieś
znaczenie, ale był bardzo dziwny. W tym śnie pamiętam, że
byłem na jakiejś tak jakby w środku lasu była polana,
niewielka polana, dookoła wszędzie były drzewa, tak jak mówię,
w środku lasu polana. Na końcu tej polany, ja stałem tak
na środku i na końcu polany stał wielki drewniany krzyż. U dołu były usypane
takie kamienie jakby, żeby jakby usztywnić ten
krzyż. Niebo pamiętam, było takie wręcz
krwisto czerwone i na tym krzyżu było coś,
ja to tak nazywam, jakby to była jakaś małpa, bo to
takie było, takie jak zachowywało się jak
taka, nie wiem, taki szympans. Nie wiem, jak to brzmi, ale
to tak wyglądało. Tak mi się zachowywał jak taki szympans,
takie coś takiej postawy, tak jakby chodziło po czterech po
prostu, włochate i było strasznie takie zdenerwowane i szarpało ten
krzyż po prostu. Tak jakby jakaś siła z tym krzyżem
próbowała walczyć. Tak, to coś, co tam było po
prostu na tym krzyżu, tak ten krzyż był na tyle
wielki, że to coś po prostu na jednej z tych ramion tego
krzyża po prostu siedziało i szarpało się z tym krzyżem,
jakby chciało go po prostu obalić. I czułem, że to jest to
coś, co tam jest i to jest coś złego po prostu. I ja,
ja byłem jako taki obserwator i ten sen trwał no
nie wiem, z minutę, dwie może. Taka właśnie sceneria,
taka sytuacja była w tym śnie. Koniec. Tak jakby jakaś siła
próbowała poprzez zniszczenie tego krzyża
zniszczyć pewien jakiś taki porządek zastany. Tak,
tak mi się teraz nasunęło. No tak, tak mi się
wydaje, tak mi się wydaje. Później parę razy mówiłem właśnie,
że to też wydaje mi się, że się będzie łączyć z tym,
z tymi moimi opowieściami. Mianowicie sytuacja, jaką
miałem, bo mówiłem o tym byłym koledze, aktualnie nie
rozmawiamy, jesteśmy po prostu... Znaczy może inaczej. Ja
gdzieś tam nawet próbowałem z nim porozmawiać i z tego, co
ja wiem, on mnie aktualnie szczerze nienawidzi. Czemu? Nie
wiem. Tam w ogóle jest tak, że ta pani, która jest to
była jego ciotka, a matka tej właśnie
pani, u której ja byłem, to była tak zwana tutaj nie wiem,
czy pan wypika to, wycenzuruje,
ale w każdym razie babcia Muszyńska. Być może kiedyś
pan słyszał, nie wiem, bo tam też ludzie się z całej
Polski lata temu zjeżdżali. Do dzisiaj jej domek stoi na
ulicy, na której ja się wychowywałem. Ten domek był tak w
dół rzeki. To była taka naprawdę typowa
jakaś, nie wiem, szeptucha. Jakby pan zobaczył ten domek, to
by pan powiedział, że to jest jakiś domek wiedźmy. Od samego
dołu, bo to był taki domek piętrowy, od dołu,
od samego praktycznie ziemi szedł dach już.
Taka blachówka szła od, był bardzo, bardzo spiczasty
dach. Od góry, od jak się zaczynał czubek dachu po samą
ziemię praktycznie, nie? On był taki bardzo taki stary, stara
drewniana chatka to była. I ona tam przyjmowała ludzi.
Później mówię ta córka gdzieś przejęła te, jej odziedziczyła
ten dar i ona do dzisiaj gdzieś tam jeszcze tych ludzi
masuje i tak dalej. To była właśnie ta pani, u której ja
byłem. No i ta nie wiem, gdzieś tam myślę, że ta rodzina
ma jakieś zdolności, bo też jeden
ze snów był właśnie związany z tym moim byłym już kolegą.
Mianowicie sytuacja była taka jak już byliśmy gdzieś
tam pokłóceni, nie rozmawialiśmy, nie utrzymywaliśmy w ogóle
kontaktu i ja miałem wrażenie, jakby ta cała rodzina była
jakoś tak, nie wiem, wrogo nastawiona do mnie. Nawet gdzieś
tam jak, nie wiem, przechodziłem, witałem się z jego ojcem
czy z jego matką, to tak naprawdę odpowiadali, ale miałem
takie uczucie po prostu, że to była odpowiedź z taką pełną,
pełną pogardę. Ale mówię no, nie będę nikogo też
zmuszał, jeżeli ktoś tak nie wiem, nie chce ze mną
utrzymywać kontaktu, no to jego decyzja. W każdym razie w
tym śnie pamiętam, że byłem prowadzony jakby przez
jego rodzinę do takiej szopy wielkiej, starej szopy i na środku tej szopy był
taki metalowy stół jak w prefektoriach są. I zostałem położony na ten stół. I
ja mam coś takiego, tak się też nauczyłem w momencie, kiedy
ja mam jakiś koszmar, to żeby wybudzić się z niego, to
się próbuję wytrząsnąć. I niech mi pan wierzy,
zawsze to działa. Jak wiem, że to jest jakiś koszmar, śnią
mi się jakieś chore rzeczy, próbuję się wytrząsnąć i to
zawsze na mnie działa. I wtedy też tak próbowałem zrobić.
Leżałem więc w tym śnie na tym stole przypięty, bo czułem,
wiedziałem, że tak jakby mnie chcieli torturować. I mówię
dobra, mówię no jest koszmar, okej, wytrząsam się. I w tym
momencie w tym śnie podszedł jego ojciec. Tak z całej
siły, z impetem mnie chwycił za ramię i tak przyłożył do
tego stołu. I nie zapomnę, jak spojrzał na mnie i
powiedział: "Gdzie spierdalasz, tu zostajesz". Nie
potrafię tego po prostu wytłumaczyć jakim cudem.
Nie potrafię. Ja wiem, że ta gdzieś tam jakby
w tej rodzinie u nich jest jakieś takie zdolności są,
tylko że jakby nikt już tego nie praktykuje, bo każdy gdzieś
tam olał jakby te tematy. Być może wierzą, być może nie
wierzą. No tam tak czy siak chyba to przekazują sobie z
pokolenia na pokolenie. Wydaje mi się, że tam już chyba
nie ma. Te osoby, które znam, to nikt
tego... Może, może raczej sam fakt istnienia tego
to tak, ale praktykowanie raczej nie. Mogę się mylić,
ale mówię no to są, to są mówię rzeczy, gdzie ja nie
byłem w stanie tego jakimś w moim
chłopięcym, ludzkim rozumem po prostu ogarnąć, jakim cudem to
takie rzeczy się mogą gdzieś tam dziać. Może być
coś na takiej zasadzie, że po prostu te osoby przekazują sobie te zdolności,
może nawet nieświadomie. Mi się wydaje, że jeżeli to tak, że
jeżeli to, to raczej, że to gdzieś przechodzi chyba we krwi. Tak mi się wydaje.
Może u nich tak na takiej zasadzie. A
w momencie, kiedy może oni to po prostu jakoś nie
wiem, podświadomie zrobili, może byli, nie wiem, jakoś
nie wiem, w jakiś sposób. Może on mi coś nagadał, może
byli zli na mnie, cokolwiek. Może po prostu nie
potrafią kontrolować jakby tych swoich darów, tak? Już
nie praktykują, więc pozapominali jak to
się kontroluje, jak się tym steruje. No bardzo,
bardzo możliwe.Później miałem jeszcze jedną sytuację,
ale to już było jak miałem jakieś, no
osiemnaście lat. No to, to było no z dwanaście lat temu.
Pamiętam, że wtedy gdzieś tak mniej więcej w tamtym okresie
wychodziła ta płyta takiego poznańskiego rapera Demonologia. Tak
się nazywała płyta. No i tak z ciekawości sobie gdzieś tam
zacząłem czytać. Nie broń Boże żadnej
praktykowałem. Po prostu czytałem z ciekawości do
momentu aż pamiętam, że to był okres jesienny.
Ja siedziałem u siebie w pokoju i ja miałem u
siebie zapalone światło. Miałem drzwi uchylone na
korytarz i siedziałem tak praktycznie na kanapie naprzeciwko
drzwi. Rodzice siedzieli na dole. Tam pamiętam, że oglądali
telewizję i patrzyłem w telefon.
Bawiłem się coś tam przeglądałem na internecie. No i tak
jeżeli pan spojrzy na telefon, no to jeżeli coś
się będzie ruszać gdzieś w pokoju na przykład, no to
kątem oka pan to zauważy. I ja wtedy pamiętam, że siedziałem
w tym telefonie i kątem oka zobaczyłem, patrząc sobie tak
mówię, miałem te drzwi tak pochylone na pół metra, że
coś się wychyliło zza futryny i
patrzyło się na mnie. I w momencie, kiedy ja już rzuciłem
wzrok tam po chwili, to już nic nie było, ale
daję sobie obie ręce uciąć, że coś
tam było. I to jak tak jakbym miał opisać tak jak na
tyle na ile zapamiętałem miało wysokość maksymalnie
metr i tak tylko w sumie głowa się wychyliła. Skóra była taka ciemnoszara i
czarne oczy. To jest to, co ja zapamiętałem. Mnie wtedy taki
strach sparaliżował, że nie mogłem się w ogóle ruszyć. No
taki troszeczkę opis kojarzący się z wizerunkiem
szaraka, bo to są takie właśnie istoty niezbyt
wysokie, z dużymi głowami, taką szarobrązawą
skórą. Tak, ale ja jakby gdzieś tam nie wiem,
no nie w nocy, tylko w sumie pod wieczór to też takie
nie wiem, no co prawda ja nie wiem w jakich godzinach,
jeżeli już to nas odwiedzają, ale, ale no było
to naprawdę bardzo dziwne doświadczenie.
Nieraz jak gdzieś o tym przypomnę czy jak rozmawiam wśród
znajomych, pojawi się jakiś temat takiej rzeczy paranormalnej i
ja to opowiadam. Za każdym razem mam ciarki po prostu na
plecach, jak sobie przypomnę to. W sumie to nie wiadomo
nawet do czego tą istotę przypisać, bo to może być
jakieś coś powiązanego z ufologią, a może to też być jakiś gość
z domeny, którą znamy jako żywy folklor tak.
Bardzo, bardzo możliwe. Ja teraz co prawda gdzieś tam audycję
na temat żywego folkloru zacząłem sobie odsłuchiwać, bo jadę
od najnowszego odcinka do najstarszego właśnie. To
ja mogę panu polecić od razu wywiad z magister
Martą Kaletą, jaki robiłem bodajże w zeszłym roku też
o żywym folklorze. Ona jest z Wielkopolski,
z Wielkopolski Wschodniej. Może pan tam jakieś w tym
wywiadzie odniesienia do swoich zdarzeń też znaleźć.
Chęcią, chęcią sobie sprawdzę, ale tutaj jeszcze takie dwie
ostatnie na szybko historie, jakie mogę opowiedzieć. To
jedna w sumie z duchem związana. No i to był duch, to
był duch dziadka, to nie ma jakby bez, bez wątpienia w
ogóle. Mianowicie to się akurat przydarzyło mojemu
bratu, ale w tym samym domu. Brat mieszkał na dole. Później,
jak już był trochę starszy, to wziął swój pokój i miał
pokój właśnie obok pokoju dziadka. Pamiętam, że kiedyś dziadek
kupił mu na urodziny taką wieżę trzypłytową. No i dziadek później tak
pół żartem, pół serio trochę żałował tego zakupu, bo brat
lubił bardzo głośno słuchać muzyki. Dziadka to denerwowało. Nie
zapomnę, jak dziadek zmarł i był okres żałobny.
To wieża, w wieży nie działały tak: nie działały
płyty, nie mogły się wysunąć w ogóle, nie można było
otworzyć kieszeni do kaset, można było włączyć radio obojętnie
jakie się chciało, ale pokrętło od głośności nie
przekraczało piętnastu procent. W momencie kiedy żałoba
się skończyła to wszystko działa do dzisiaj, bo ta wieża
aktualnie stoi u ojca w garażu. Żeby było śmieszniej
była sytuacja właśnie też mniej więcej w okresie
jak właśnie była ta żałoba. Brat spał sobie u siebie w
pokoju i przebudził się i słyszał, że ktoś mu
chodzi po pokoju. Po czym usłyszał, że ktoś siada na
pufę, a pufy wydawały takie te, co wtedy miał, wydawały
takie specyficzne skrzypienie i słyszał, że ktoś na
tych pufach siada. No i w pewnym momencie już
no też wystraszony, ale stwierdził, że
no nie wiem, wstanie podbiegnie, zapali światło, zobaczy
cokolwiek. No jak pomyślał, tak zrobił. Wstał, zapalił światło,
zobaczył no nikogo nie ma. I w rogu pokoju
stały wędki dziadka. Mój brat był zawsze takim oczkiem w
głowie mojego dziadka. Oni jeździli zawsze razem na ryby.
Stały wędki dziadka oparte o ścianę i były zaparte o
dywan. Tam nie było w ogóle opcji, żeby się jakaś ruszyła
o centymetr. I tak stoi w ciszy, patrzy i w pewnym
momencie te wszystkie wędki z impetem po prostu wyleciały na
środek pokoju. Więc ja pamiętam, jak on wbiegł
do mnie na piętro do pokoju, bo myśmy-- on miał od razu
pode mną pokój. Wbiegł do mnie do pokoju, zapalił światło.
Ja pamiętam, jak się przebudziłem. Patrzę, on zamyka drzwi
za klucza za sobą. Pytam się go, mówię, co się stało? I
on mi tylko odpowiedział: "Nic. Idź spać". I później mi
dopiero powiedział, co się stało. No takie wypisz wymaluj
odwiedziny u rodzinę można powiedzieć. Mi się wydaje, że
dziadek wtedy on nie mógł się chyba
pogodzić z tym, że zmarł. Może nie wiem, nie
rozumiał tego w jakikolwiek sposób. A może po prostu nie
zdawał sobie z tego sprawy, ze swojego położenia. Bardzo
możliwe. I to tyle, jeśli chodzi o
zdarzenia przekazane przez naszego słuchacza z okolic Poznania.
Teraz wysłuchamy kilku zdarzeń przekazanych przez
słuchaczkę, którą mieliśmy już sposobność poznać w
osiemdziesiątym piątym odcinku podcastu "Mówią
Świadkowie". Tym razem nasza rozmówczyni
przekazała kilka niezwykle ciekawych historii z duchami w tle. Posłuchajmy.
Ja kiedyś do was dzwoniłam, rozmawialiśmy już kiedyś.
Tylko ja zawsze bardziej patrzyłam jakby te kwestie ufologiczne
były dla mnie zawsze bardziej takie ciekawsze, jakieś takie
trochę bardziej przyziemne mimo wszystkoNiż te
strefy takie paranormalne. Na tyle to ciekawie
wyglądało. Mieszkaliśmy na Śląsku. To z
poprzedniej tam wypowiedzi, no to może pan kojarzyć.
I mieszkaliśmy w takim starym budownictwie. To były takie
domy, w których się przechodziło z izby
do izby. Ja tam zaczęłam mieszkać, jak miałam chyba coś koło
czterech lat i do wydaje mi się chyba, że
do o jeny, chyba do szesnastego roku życia albo do
piętnastego coś koło tego. I jak tylko
zaczęłam być bardziej świadoma tego, co się wokół mnie dzieje,
no to wydarzały się takie bardzo, bardzo
ciekawe rzeczy. Oczywiście tam rodzice zawsze
tłumaczyli, że spokojnie, tam nic złego się nie
dzieje, bo były różne hałasy, ale wiadomo, to jest
stary budynek na dachu, wiadomo, że
mogły być jakieś różne zwierzęta i tak dalej. I to było
całkiem dla mnie normalne i zrozumiałe. Mieliśmy
sąsiada, który miał w sumie taki jakby
podejście do naszych okien od swojego podwórka.
On był jakimś starym podglądaczem, takim starym zboczuchem i lubił
czasami sobie tak podejrzeć. Był też alkoholikiem,
więc w pewnym momencie on sobie tam umarł. Utopił się
dokładnie. Tutaj będziecie teraz muszę się
jeszcze cofnąć, że on nas podglądał i my często
wiedzieliśmy o tym. Tata go tam gonił, żeby uciekał,
żeby przestał tam podglądać, bo sobie problemów narobi. No i
my wiedzieliśmy o tym, że to był on. No tam tata tyle
razy go nakrył, jakby że to był on i koniec kropka. I
kiedy on się tam zapił, upił się, poszedł
nad rzekę. No i gdzieś jakoś wpadł do tej
rzeki i się utopił. No i po jakimś czasie, niedługim
czasie po tym, jak on zmarł, nagle patrzymy i znowu w oknie stoi ktoś i nas
podgląda. No to wtedy było takie pamiętam, że tata mówił, że może on nie był
jedyny, że może, bo w sumie mieliśmy jeszcze drugiego
takiego co prawda niegroźnego pana, ale miał jakąś chorobę
psychiczną. Był taki dziwny, ale nie podchodził
nigdy. On nie wchodził nam nigdy na podwórko, nigdy się
jakoś tak nie zbliżał. Rozumiem, że tam z tamtej strony
mieszkał tylko ten jeden sąsiad pijak. Czy tam miały też
wstęp inne osoby? Bo to było tak, że był budynek prostokątny i bez
ogrodzenia, tylko ogrodzeniem jakby stawał
się nasz dom. Jakby ich ogrodzeniem były
mury naszego domu, coś takiego. A ogrodzenie
dopiero mieliśmy jakby tak od połowy budynku
na drugą stronę. No ale że to zaczęło się
powtarzać cyklicznie. No i bardziej wieczorami, i
bardziej nocą, że już było naprawdę tam dość późno. No
to mój ojciec wylatywał tam z zaczął z taką strzelbą wylatywać czy tam innym
pistoletem coś, coś długiego. Ja się nie znam. I zaczął
wylatywać. No ale za każdym razem, kiedy podlatywał tam, żeby
zobaczyć, kto to jest, żeby go nakryć, żeby go przepędzić,
no to nikogo tam nie było. O tyle to było takie w
pewnym momencie paranoiczne, że mój ojciec z mamą zaczęli
rozsypywać piasek naokoło domu, tam, gdzie są
te okna, na taką odległość tam pamiętam, że
to z półtorej metra to tak usypywali tego piasku. No i
za każdym razem, kiedy my leżałyśmy
na wersalce, oglądałyśmy sobie coś i znowu tam
krzyczymy, że tata znowu coś jest za tym oknem. Ojciec też
widzi, że ktoś tam jest i po prostu stoi jakaś po
prostu zwykła, taka czarna postać jakiegoś
mężczyzny. Tata znowu wylatywał i znowu tam nikogo nie
było na tym piasku nie było żadnych śladów. To się w ogóle
uspokoiło po jakimś później, po jakimś czasie po prostu
przestała się ta postać pojawiać i nie mieliśmy
już z tym problemów. Czy ta postać jakby zdążyła się
ulotnić w momencie, gdy ojciec już ją jakby
prawie miał, że to tak ujmę? Nie bardziej, bardziej
jakby tata już się zrywał w ogóle do
wychodzenia, wybiegania z domu. Aha, czyli w tym momencie
postać znikała, tak? Tak. Po prostu nawet nie było coś
takiego, że ktoś odbiega, tylko taki
nie wiem, jakby się nagle jeszcze bardziej czarna
zrobiła i zlała się z otoczeniem. Coś bardziej na tej
zasadzie. Czyli tak jakby się zdesponowała postać w grze. Tak,
coś tego typu. Tak, coś takiego. No to naprawdę
ja wtedy nie miałam za dużo lat, ale, ale bardzo pamiętam,
że rodzice byli bardzo tym poruszeni. Ja jako je,
jak moja średnia siostra tam średnio to pamięta. Pamięta, że
czegoś się tam bałyśmy w tych oknach, że tam ktoś stał,
ale nie pamiętała szczegółów. No i jakby to nie
była jedna sytuacja w ogóle całe to miejsce. My jako
dzieciaki bałyśmy się niektórych miejsc w ogóle
na tym samym podwórku. Były takie stare też obory
murowane naprzeciwko naszego domu,
równolegle postawione i my w ogóle się tam nie
zapuszczałyśmy nigdy. Dopiero po latach w ogóle
zrobiłyśmy sobie razem z siostrami mapkę
miejsc, w których bałyśmy się pojawiać i do których się nie
przyznawałyśmy. Bardzo byłyśmy w ogóle byłyśmy w takim
szoku, że te same miejsca nas odstraszały w
tym podwórku, mimo że tam nie były jakieś. Było nawet jedno
takie całkiem przyjazne miejsce, gdzie była taka śliczna
trawka. To było blisko też drogi. To
było tak przytulnie, a my tam bałyśmy się chodzić i nie
wchodziłyśmy. Czułyśmy się tak niepewnie. Wchodziłyśmy nawet w
gorsze miejsca, gdzie było naprawdę nieprzyjemnie. Ale no to
wiadomo, byłyśmy dziećmi, więc różnie to mogło wyglądać.
Ale przejdźmy dalej do takiej historii, która mnie dotyczyła,
bo to, co siostry doświadczały, no to myślę, że one
powinny same kiedyś o tym opowiedzieć. Nie będę
opowiadać tego za nich. I ja pewnego razu
wyrzucałam obierki na bio. Trzeba było wyjść z
domu, przejść nie wiem, z piętnaście
metrów. Wtedy stał trzepak. Za tym trzepakiem szło
się w stronę takiego sadu. Było
ogrodzenie za tym trzepakiem no nie wiem jeszczeKolejne
dwadzieścia, trzydzieści metrów i tam była taka
górka usypana z bioodpadków. No i był wieczór. No
tak, tak już dość ciemno było. Poszłam wyrzucić te obierki
i widzę, że ktoś siedzi na trzepaku. I szłam dalej, mimo że widziałam, że
coś jest nie tak, że w sensie, że no to nie są moje
siostry. Podeszłam bliżej tego trzepaka. No, no, no
nie wiem. Byłam dosłownie z pięć metrów od tego
trzepaka i siedziała tam taka dziewczynka w wieku nie wiem, około pięciu,
może sześciu lat. Taka bardzo szczupła, w
sukience. Ja nie pamiętam nawet, żebym ja czuła jakiś
strach. Ja, ja może byłam sparaliżowana takim,
że w ogóle ja cokolwiek widzę takiego. Ja
naprawdę byłam. Ja byłam w szoku. Ja też nie miałam
wiele lat. Może miałam z dziesięć lat wtedy chyba nie
więcej. I ta dziewczynka właśnie tak zwróciła
bardzo mi uwagę na jej nogi i kolana, bo ja
praktycznie twarzy nie widziałam. Ja w ogóle nie widziałam
jakby tutaj. Twarz była taka zamazana. Ja widziałam, że to
jest jakaś dziewczynka, bo miała sukienkę i takie szczupulutkie
nóżki i takie jakieś podkolanóweczki. I to wszystko było w
takim bardziej starym stylu jak takie nie wiem, lata
siedemdziesiąte, coś takiego. No i
jak tylko zbliżyłam się bardziej do tego trzepaka, no to ta
postać się rozmyła. Ona była taka blada, jasna jak,
jakbym widziała zjawę. Jakby mi ktoś powiedział,
że jak wygląda zjawa, to tak bym ją opisała. Tak bym
opisała ducha. Niektórzy słuchacze mają zdolność chyba czytania
w moim umyśle i odpowiadania na pytania, których jeszcze nie
zadałem. Właśnie takie pytanie mi się narodziło:
jak ten strój wyglądał? Czy to był taki strój bardziej
współczesny, czy bardziej jakby sprzed jakiejś,
z jakiejś minionej epoki, tak? No bo to było na
tyle wyjątkowe, że ja bardzo zwróciłam na to uwagę.
To, to jakby w moim, w moich
czasach nie zakładało się takich falbaniastych sukienek.
Takie sukienki to widziałam tylko na lalkach u mojej starej
ciotki, tych wielkich lalkach i też
bardzo szczupłe nóżki mi się tak rzuciły w oczy, że
miała takie, aż takie zaokrąglone te kolana, takie bardzo
szczupłe nogi miała. Ale naprawdę to jakby tej
góry to już tak średnio widziałam. Nie wiem, czy to jest
normalne, czy nie, czy mi to pomieszał czas. Nie mam
pojęcia, ale jakby to wszystko, co
doświadczaliśmy, no to, to ja jedynie się dzieliłam tam z
rodziną, ze znajomymi, tymi, którzy wiedziałam, że mnie
posłuchają i nie osądzą, więc tego jakoś nie
roztrząsałam. Aż pewnego razu natknęłam się w ogóle na informację, że te budynki
wszystkie, które, w których my tam mieszkaliśmy, bo to cała
wioska była pobudowana w takie dziwne właśnie podłużne
budynki, że to było dawne gubernatorstwo.
I później rozmawiałam z mamą, że taka stara,
stara pani kiedyś mamie opowiadała, że jak tam Niemcy najechali, żeby założyć to
gubernatorstwo, tak chyba to się mówi. Nie wiem. To bardzo
dużo ludzi ze wsi właśnie straciło życie. No
bo co nie chcieli opuścić, no to tam na przykład
rozstrzeliwali ich. Całe rodziny były rozstrzeliwane,
a część po prostu uciekła. I Niemcy tam
sobie najzwyczajniej w świecie żyli w tych
budynkach. To jest ta historia, która taka jest
typowo paranormalna. Jeżeli to gubernatorstwo dotyczyło lat II wojny
światowej, to chyba nawet jakby można szukać korzeni tej
dziewczynki wcześniej, tak? No, ja się właśnie
zastanawiałam, gdzie mogłabym dostać takie dokumenty w ogóle.
Kto tam mieszkał i jakiekolwiek informacje
zebrać, co się tam dokładnie działo. Może
faktycznie by był jakiś spis ludności czy cokolwiek.
No ale aż tyle nie wiem. Nie miałam tego zaparcia,
żeby faktycznie iść i się tym zainteresować trochę.
Zresztą pan dobrze wie, jak to jest. Po prostu życie
codzienne pochłania tyle energii i no nie do
końca się chce jakby drążyć temat. Jeszcze obiecałam,
że powiem o czymś, co mnie bardzo nurtuje i troszkę
straszy. A mianowicie to było z już ze trzy
lata temu. Miałam taki straszny sen. Chwila przed
tym snem, w ogóle kilka dni przed tym snem
trenowałam sobie takie OB. Już dowiedziałam, jak się to
nazywa, że takie wychodzenie z ciała bądź takie świadomie śnienie coś w tym
stylu. No i ja sobie to trochę trenowałam, trenowałam i w
końcu mi się udało. Udało mi się na tyle, że
pojawiłam się w jakiejś czarnej przestrzeni i
stałam tak i rozglądałam się i co ja mam dalej robić?
Pojawiły się przede mną takie drzwi w
czarnej przestrzeni. Po prostu zwykła jakby
futryna, tylko futryna. I koło tych drzwi stała postać. Ale ta postać znowu było
dosłownie tak, jak ja miałam z tą zjawą, że ona nie
miała żadnych konkretnych, jakichś, jakiegoś
konkretnego wyglądu, że mogłabym przypisać, że na
przykład to na sto procent to była kobieta albo na sto
procent to był mężczyzna. Była na pewno mniej więcej mojego
wzrostu i mniej więcej mojej postury. I naprawdę ciężko było określić,
co to jest. Biło na pewno od tej postaci w ogóle takie
ciepło i zaufanie. Ona nic do mnie zupełnie nie
mówiła. W sensie werbalnym do mnie nic nie
mówiła. Ja czułam tylko takie poczucie takiej miłości.
I ta postać mnie przeprowadziła przez te drzwi.
Weszliśmy. Ta postać przeszła do drugiego
takiego pomieszczenia, a mnie na chwilę zostawiła w tym
pierwszym pomieszczeniu. To było takie długie
pomieszczenie, można by powiedzieć nie wiem, cztery metry
na jakieś siedem, osiem, nawet może chyba
dłuższe. Ciężko było określić. Było bardzo takie ciemne
i krążyły tam tak obrzydliwe, duże, dziwne postacie. Teraz naprawdę się wysilę,
żeby je opisać. Ja sobie narysowałam to od razu po
przebudzeniu się, bo to było tak przerażające i dziwne. Po
pierwsze to te postacie byłyDuże. To miało z dwa i pół metra wzrostu. Były
garbate, były bezkształtne, takie garbate, duże u góry. Nie
miały stóp, tylko miały jakby takie słupy
zwężające się zamiast nóg. Miały takie opuszczone
ramiona i one się tak krążyły po tej sali tak
powolnie i tak buczały. I ja je tylko
tak obserwowałam, jakie one były. Z nich biło coś takiego,
że one są po prostu takie bardzo, bardzo
smutne. Ja, udało mi się podejść bliżej tego drugiego
pomieszczenia. Tamta postać cały czas na mnie patrzyła
i cały czas się do mnie uśmiechała w ogóle. I
odczułam, że ona musi iść dalej, a ja muszę stąd
jednak wyjść. I mnie cofnęło z powrotem do
tego ogromnej takiej pustki z tą futryną.
I ja nie miałam w ogóle żadnej opcji, żeby tam z
powrotem wejść. To po prostu te drzwi jakby się zamknęły.
Ten portal, bo tak to nazywam, że to taki był portal,
to się zamknęło i zaczęłam obmacywać to z
każdej strony. I to nie było jak typowy sen,
bo ja czułam doskonale strukturę tego wszystkiego. Nawet taki dziwny zapach tego
miejsca, taką pustkę przerażającą wokół mnie, że tam nic nie było.
Że było niby, ja po czymś niby chodziłam, ale to nawet
nie było jak jakkolwiek jakakolwiek ziemia, jakiekolwiek
coś, co by przypominało coś, co... Nie wiem. Ja
nawet nie wiem, jak mam to opisać, ale. No i oczywiście
się obudziłam. Pierwsze co mówię, że kurczę, w
końcu mi się udało. W końcu mi się udało i wiedziałam, co
robię w tym śnie, że mogłam się kontrolować, a nie,
że to po prostu była kolejna bajka, jaka mi się przytrafiła
podczas spania. Obudziłam się. Jechaliśmy do
moich teściów, jechaliśmy tym samochodem i opowiedziałam całej
rodzinie o tym dziwnym śnie, bo dla mnie to było tak
wyjątkowe, że pierwszy raz mi się udało w ogóle też tak
samo śnić tak bardziej świadomie, że moim córkom i mojemu mężowi
opowiedziałam o tym śnie, że ta postać mnie odprowadzała
tak dziwnie. No i właśnie w tym samochodzie, jak tylko to
chwilę po tym, jak to opowiedziałam, pięć, dziesięć minut
nawet nie, zadzwoniła właśnie do mnie mama, że babcia w nocy
umarła. I ja, ja wtedy wszyscy spojrzeliśmy tak na siebie, że czy to
był zbieg okoliczności, czy może to była
moja babcia? Ale wtedy pytania, co to w ogóle
były za dziwne postacie? Dlaczego mi się to przyśniło? Ja
wiem, że to jest sen. Ja mam ich mnóstwo, bardzo dziwnych
snów. Ale to nie był taki typowy sen. Każdy
element tego snu doskonale pamiętam. To ja byłam
przerażona, jak się obudziłam. No, tutaj można jakby snuć
różne interpretacje. Być może to, czego pani w tamtym momencie doświadczała,
nałożyło się z jakimś sygnałem odnośnie śmierci właśnie
babci. Dlatego właśnie to doświadczenie przybrało taki,
a nie inny wymiar. Ta postać w ogóle kojarzy mi się z takim pomocnikiem
duchowym, który jakby nadzoruje przebieg, o
którym często właśnie wspominają osoby parające
się OB i podobnymi sprawami. Często
wspominają o tym osoby właśnie takiej postaci
pomocnika. Pomocnik, który jakby nadzoruje przebieg całego
doświadczenia i pilnuje, żeby, żeby osoba
doświadczająca nie doznała jakiejś, prawda, traumy
znaczącej podczas tego. O takim przewodniku też uczy Paweł Byczuk, bo kiedyś
byłem u niego na warsztatach podróży niefizycznych według metody
Blue Samoana. I tam właśnie ta metoda też
obejmuje przywołanie, poproszenie o pomocnika
duchowego i taka postać też się pojawia i
tam reaguje na prośby podczas eksplorowania na
przykład jakichś zaświatów czy innych rzeczy. To bardzo
ciekawe w takim razie. Tylko czemu ja wylądowałam w takim
dziwnym miejscu? Zastanawia mnie to.
Trochę mi to. Zastanawiałam się, czy ja mam
sobie coś przemyśleć, czy nie dotyczyło mnie to
zupełnie, a wręcz przeciwnie. Może mojej babci,
która no jakaś tam święta nie była, troszeczkę,
troszeczkę napsociła w tym swoim życiu. Nie jakoś
strasznie, ale tak, tak próbowałam sobie to dopasować.
Dlaczego musiałam zobaczyć takie paskudne
postacie? Naprawdę były. Być może to był jakiś
aspekt związany właśnie z babcią, bo osoby, które
tak szkodzą, też często niestety
cierpią po prostu na jakieś zaburzenia typu depresja, prawda?
Być może jakoś też w taki sposób się objawił ten aspekt depresyjny od babci.
Też tak może być. No taki temat do wielu
spekulacji, prawda? Czym mogła być spowodowana akurat taka
wizja? Ale tak czy siak to bardzo, bardzo było takie
ciekawe doświadczenie i taki zbieg
okoliczności jeszcze z tą śmiercią babci. No to też był
taki dość ciekawy dla mnie. Jakby to ujęła moja szefowa w
Nieznanym Świecie nieprzypadkowy przypadek. Tak,
nieprzypadkowy przypadek. Dokładnie. Już więcej jakichś nie mam.
Tu jak się przeprowadziłam, to się nic nie dzieje.
Trochę byłam w ten... Albo się można. Albo można się
cieszyć, albo można żałować, prawda? Tak.
Znaczy ktoś, kto doświadczył jakichś dziwnych
sytuacji, szczególnie na przykład spotkania z
UFO, to moja siostra ma dokładnie to samo,
że czujemy taki dziwny niedosyt poznania czegoś. Bo mieszkając na Śląsku
doświadczałyśmy tego tyle, że dla nas to stało się czymś
takim wręcz normalnym. A tutaj nic się zupełnie
nie dzieje. My gapimy się w to niebo. Mamy przepiękny
ogród. Wieczorami bardzo często tutaj leżymy,
gapimy się w to niebo. Ja nawet czasami z moimi
córkami się wykupiamy i mówię gdzie są
te ufolce? No niech się pokażą. No bo przecież tyle
opowiadałam swoim dzieciom, że one za chwilę zaczną myśleć, że
ja ześwirowałam.Ja wiem, że to nie do końca może chciałyby to wszystko
zobaczyć i doświadczyć, aczkolwiek może sama
chciałabym, może chciałabym sama tego potwierdzenia,
że dobra faktycznie to wszystko było tak
namacalne i żebym sama z tym wszystkim się poczuła
lepiej. Nie wiem, może to właśnie o to chodzi. Chciałabym
tego potwierdzenia, takiego stuprocentowego,
że dobra nie ześwirowaliście z całą rodziną, nie
doznaliście żadnego grupowego szoku
albo jakiegoś grupowego lunatykowania. No dzieci
mają jeszcze bardzo dużo czasu na doświadczenie w swoim życiu
jakichś paranormaliów. Na pewno jeżeli coś, jeżeli czegoś
doświadczą, to już będą jakby mentalnie przygotowane na
jakby odebranie i zinterpretowanie tych jakichś tam doświadczeń, które mogą je
czekać, prawda? Tak, tak. Przynajmniej opowiedzą,
a nie będą się bały i wstydziły. No tak, nie będą jakby czuły oporu przed
opowiedzeniem choćby pani tych swoich jakichś tam przygód.
To też jest komfortowe.
W ostatniej części dzisiejszego odcinka wybierzemy się na
Podlasie i odwiedzimy dom, w którym dzieją się rzeczy trudne
do wytłumaczenia dla jego domowników. Pikanterii
sprawie dodaje fakt, że w domu tym doszło do kilku nienaturalnych zgonów.
Chciałbym tutaj opowiedzieć taką historię, która
może podchodzić pod paranormalne rzeczy. Nawet
jeżeli ktoś by uznał parę faktów, elementów za naciągane, to jednak jest
tutaj dużo dziwnych zbiegów okoliczności oraz dużo dziwnych
rzeczy z tym związanych. Cała historia dotyczy
domu. Jest to jeden z dwóch moich domów rodzinnych. Nie mieszkam w nim. Jest
aktualnie tak jakby opuszczony, ponieważ
należy do mojego wujka, który mieszka za granicą.
Przyjeżdża dwa razy do roku na dwa dni
maksimum i dlatego też tam doglądamy ten dom.
Wiadomo, kwiatki trzeba polać i tak dalej. No i tak jak
napisałem w mailu, dzieją się tutaj dziwne rzeczy.
Można nawet ten creepy dźwięk dodać tego filmiku w jakimś momencie, bo
ten dźwięk mnie do tej pory przeraża.
Aktualnie dzwonek jest odłączony, bo sprawdzałem, także wujek
odłączył. W każdym razie, tak jak
wspominałem, nie jest to jakaś stara posiadłość
mająca kilkaset lat, gdzie mogły się dziać różne
rzeczy. Tutaj nie było żadnej komendy
Gestapo w czasie drugiej wojny. Tutaj były same pola po
prostu. Ten dom, podobnie jak i mój dom,
wybudował obydwa mój dziadek. Najpierw mój dom w latach
sześćdziesiątych, tylko to była mała drewniana chatka wtedy. Później
tam posprzedawał trochę działek, wybudował w latach, na
początku lat osiemdziesiątych wybudował ten dom już dwupiętrowy,
żeby tutaj każdy z rodziny tam się mógł hajs znądzi tutaj
zamieszkać. No i tak do lat
dziewięćdziesiątych nic mi nie wiadomo, żeby się tutaj
coś złego działo. Mnie tyle nie było na świecie,
bo się urodziłem w dziewięćdziesiątym. W każdym razie mieszkało
tutaj sporo osób, bo mieszkał tata wraz z dwoma braćmi, mieszkał dziadek, babcia
oraz siostra babci. No i pierwsze wydarzenia wiadomo, to zawsze można
powiedzieć przypadek. No babcia pierwsza zmarła w
dziewięćdziesiątym pierwszym na zawał tutaj.
Okej, udało się. W dziewięćdziesiątym czwartym roku mój dziadek pracował przy
tym domu i robił jakieś naprawy hydrauliczne, coś
tam przy kanalizacji wiadomo. Skaleczył się
od razu tężec, szpital, śpiączka, grób.
Co on miał takie nienaturalne szczęście w
życiu, dlatego to można powiedzieć, że on umarł głupią
śmiercią, ponieważ w czasie drugiej wojny światowej on był
takim młodym chłopakiem, jakoś ponad dwadzieścia lat miał.
Niemcy go złapali na łapance i no i miał po prostu na roboty przymusowe.
Natomiast Niemiec nie potrafił jego nazwiska zapisać. Dokładnie
historia jak z filmu, bo to pewnie dużo było
takich historii. No i Niemcy go po prostu wywalili. No i
tyle. Nie miał żadnych konsekwencji. W latach
pięćdziesiątych też miał sytuację, że na kawalerki wracał od
babci parę wiosek dalej, to kilometry. Szedł
nocą, szedł ulicą i usłyszał samochód. No i coś go tak popychało, żeby
przeszedł na drugą stronę ulicy. Ulicy nie wiem, czy to
była, czy już był asfalt, czy jeszcze nie, bo to wiadomo,
że to Polska po wojnie była, no ale przeszedł na drugą
stronę i jeszcze go popchnęło do lasu. No i okazało się,
że zza zakrętu wypadła ciężarówka. No wiadomo, takie
radzieckie gruzy jeździły właśnie jakieś. No
i po prostu albo kierowca wpadł w poślizg, albo
był pijany, albo mu tam nie wiem, opona wybuchła, ale w
każdym razie skosił to pobocze, gdzie dziadek
szedł i na pewno by tego nie przeżył, gdyby...
Dlatego tu jest taki ten wątek, taki
nienaturalnego szczęścia. Też było kilka innych historii,
że przeżył jakieś ciężkie wypadki, ale nic mu się nie
działo, bo do końca życia był sto procent sprawny,
silny w ogóle, no kawał chłopa. No i tak w taki
głupi sposób zmarł. Ale to można powiedzieć
jeszcze podpiąć pod przypadek, ponieważ no dziadkowie już
byli starszymi ludźmi. Natomiast co dalej? W
dziewięćdziesiątym siódmym roku siostra mojej babci,
ja ją nazywałem babcią, ponieważ no
zastępowała ją, bo tam nie mogłem pamiętać jej.
No to była dobra kobieta, dobra, najstarsza tam z ich
rodzeństwa. Za drugiej wojny też się
opiekowała całą rodziną, krowy do lasu wyganiała. No ona była
naprawdę taki złoty człowiek. Wszystkimi się
przejmowała, też była bardzo religijna.Do
kościoła zawsze chodziła. Zmarła jako stara panna. No
to chodzi, że generalnie nie można o niej powiedzieć,
że sobie czymś w życiu nagrabiła czy naszym
językiem mówiąc zepsuła sobie karmę. No ale w
dziewięćdziesiątym siódmym w tym właśnie domu wywróciła się na palnik i ona
po prostu... Ona nosiła tak, tak jak dawniej te
babcie nosiła te chusty. Wszystko się jej zajęło ogniem,
cała się w ogóle zapaliła i pracownik
budowlany co remontował dom ją zagasił, wezwał karetkę.
Ja jeszcze ze szkoły wróciłem. Tam weszłem, pamiętam wszystko.
Cała pół kuchni spalone, babcia w bandażach w ogóle
trauma była po prostu straszna. No i to
była właśnie już jakby trzecia osoba, która zmarła w
związku z tym domem i ona zmarła naprawdę tragicznie
i niesprawiedliwie. I tu już się zaczynało jak w filmie Omen wszystko robić.
Natomiast później przenieśmy się do roku dwa
tysiące dwadzieścia jak były te całe covidy, no
to już mieszkał tylko wujek, tylko wujek mieszkał brat, jeden z braci taty.
No i on zmarł nie na covida. Zmarł na raka. Zmarł na raka. Zmarł w tym domu
dosłownie wyciągało to z niego energię.
Pamiętam tydzień w tydzień już po prostu gość się coraz
bardziej zapadał w łóżko. No i zmarł właśnie tu dokonał
żywota. No i później tutaj dużo trzeba było
ogarniać, dużo sprzątać. No i właśnie wtedy się takie dziwne
rzeczy zaczęły dziać, czyli właśnie jakieś, no to wieczorami
się wtedy chodziło właśnie tata słyszał różne
dziwne hałasy, jakieś skrobanie, jakieś przesuwanie, jakieś
stukania. W ogóle mówił, że no ja nie mogę. Jeszcze kurde,
wieczorem przychodził, że po prostu nie wiem, co się tutaj
dzieje. No i właśnie też, też miałem takich
dziwnych rzeczy. No oprócz tego niepokoju, niepokoju,
który zwłaszcza w późniejszych takich godzinach człowieka może
łapać, no to też ten sam załączający się dzwonek
w pewnym momencie to po prostu ja nie wiem, tak jak nawet
udało mi się temu uchwycić. Wychodzę, patrzę przez tą
szybę w drzwiach nikogo nie ma. Dzwonek się sam włącza i
to o takich różnych losowych porach. Niby ten wujek co jest
właścicielem mówił, że to się robiło zwarcie, że od
fotokomórki, ale to gdzie to w dzień fotokomórka? Zresztą w
ogóle ona była chyba wyłączona, no a aktualnie dzwonek
jest odpięty, a fotokomórka działa wieczorami.
Także po prostu no jest tutaj coś dziwnego. Dziwne właśnie te, mimo że tu
jednak się wietrzy ten dom, grzeje się tu w zimie, to
właśnie to jakieś dziwne takie grzyby potężne wyrastają w
ogóle. To jest nie wiem, no tak jak mówię, jest to
taka szybka historia, którą chciałem komuś
opowiedzieć. Dom po prostu wyciągnął do grobu cztery osoby, przy czym taki no
co najmniej dwie śmierci były nienaturalne. I podkreślam właśnie fakt, że
nic tutaj wcześniej się takiego nie działo. Tu nie było
żadnych jakiś wcześniej jakichś złych rzeczy, żadnych,
nie wiem, rytuałów satanistycznych, żadnych morderstw.
Jedyne co na tych terenach no front pierwszej
wojny przechodził. No ale pierwsza wojna no była krwawa,
ale to nie miało takich znamion takiego okrucieństwa jak
druga wojna. No i nie było jakiegoś takiego masowego miejsca
kaźni w pobliżu, prawda? To znaczy
miejsce kaźni. Miejscem kaźni ja bym bardziej nazwał
właśnie coś takiego, jak, jak te
Palmiry czy miejsca jakichś masowych rozstrzelań.
Tutaj to się na przykład w czasie drugiej wojny, tej takiej
najokrutniejszej, jaką znamy, to tu się nic wiele nie
działo. Na pewno nie w okolicy tego domu. Czy to
pasmo nieszczęść, głównie mam na myśli te
zagadkowe zgony z lat dziewięćdziesiątych, czy to zaczęło się
dziać jakby samo z siebie, czy zostało poprzedzone jakimś
innym zdarzeniem? No właśnie też panie Marku, tutaj
o tym myślałem nie raz. Generalnie no to z kim bym
chciał z rodziny nie porozmawiać w ten sposób, no to wie
pan, jak to są ludzie twardo stąpający po ziemi, nie?
Że przypadek, przypadek i tak dalej. Z tego, co mi
wiadomo, nic się takiego nie działo. Po prostu
no tak jak mówię, no najpierw umarła babcia w
dziewięćdziesiątym pierwszym na zawał. No to to można
powiedzieć, że to jest naturalne, ale to, co później się
działo, to, to już masakra, nie? No szczególnie ta
śmierć dziadka, który z tego, co zrozumiałem
z pana opisu miał dosyć taki nie tylko, że miał dużo
szczęścia, ale miał też dosyć mocny organizm, prawda?
Tak. No to znaczy na teść, to tutaj
nie ma akurat wielkiej rady, bo to byle zakażenie może
człowieka załatwić. A to wie pan, też starsi ludzie to
niekoniecznie ich, przynajmniej to
przedwojenne pokolenie to niekoniecznie lekarze do nich
przemawiali, nie? Natomiast to, że, że po prostu, że
zmarł taką bezsensowną śmiercią, gdy był w
pełni zdrowy jak na siedemdziesiąt pięć lat, podczas gdy
wcześniej przeżył dużo gorsze rzeczy, to już świadczy jakby o
tym, że energia tego domu i tego czegoś była
silniejsza od tego. A czy któryś z sąsiadów opisywał może
jakieś dziwnego typu zdarzenia w okolicy? Czy to tylko
jakby się koncentruje na, na tym jednym budynku?
Ktoś z sąsiadów? No powiem tak to starsze pokolenie nie żyje.
Młodsze pokolenia sąsiadów żyją swoim życiem. No
generalnie powiem tak nie mam na ten temat żadnej wiedzy.
To jest właśnie taka zagwozdka, że czemu tak się samo
istnieje i dlaczego to na przykład było na tyle
silne, że potrafiło zarazem gościa, o którym
mówili, że anioł stróż nad nim czuwał,
potrafiło go załatwić i kobietę, która była
dobra, była taka całe życie dobra, religijna, bo ja też się
po tym odwróciłem od Kościoła, nie będę ukrywał po tym, no
wiadomo. I też wszedłem w takie tematy, prawda paranormalne.
A próbowaliście państwo jak już jesteśmy przy tematach
typu Kościół i tak dalej, czy próbowaliście może jakoś nie
wiemWezwać jakiegoś choćby egzorcystę czy
inną osobę pracującą na przykład z energiami, żeby sprawdziła,
co w tym domu może się znajdować? Wie pan co, jeżeli chodzi właśnie o
wszelkich radiestetów, ja bym to rozważył. Jeśli
chodzi o egzorcystów, to generalnie też z
tego, co się orientuję, po prostu niezbyt
chętnie do tego podchodzą i niezbyt chętnie Kościół
wysyła. Bo też tam jakby sama ta
doktryna Watykanu to jest, że po prostu, że Bóg jest
silniejszy i że przełamiesz szatana i niepotrzebnie. I
też egzorcyści, zwłaszcza ten najbardziej znany,
tylko zapomniałem nazwiska, co go grał Russell Crowe w filmie
Egzor-Egzorcysta papieża. No to on po prostu jakby, jakby się sprzeciwia
Watykanowi. Także z egzorcystą jest ciężki temat.
Nie wiem, no jest to do rozważenia, tylko to też nie
przegłosuje jakby reszcie rodziny, prawda? No to, to
niekoniecznie miałem na myśli jakiś, prawda, jak to pan ujął
radiestetów. Bardziej takie osoby jakby zajmujące się
na przykład reiki, które też często potrafią
jakby coś zaradzić, przyjrzeć się jakby nawet,
nawet zdalnie. Chociaż oczywiście lepiej byłoby chyba na miejscu
taką osobę przyprowadzić. No tak, tak, tak. Z
tego, co wiem, no to egzorcyzmy można zdalnie zrobić.
Natomiast no tak jak mówię, tutaj też, też nie
okazałem ten dom i w ogóle, no ale to powiem
szczerze nie wiem. No jest to dziwna historia
zdecydowanie. Tutaj też interesuje mnie ta kwestia tych
wykwitów w domu, które pan pokazywał na zdjęciach.
To coś, co państwo usunęliście. Rozumiem,
że dom jest jakby s-sprawdzony pod kątem jakichś
występowania grzybów, zabezpieczony przed
tego typu tematami? Znaczy powiem tak, no
generalnie to były kiedyś te tereny podmokłe, więc że grzyby się pojawiały na
ścianach czy tam u nas w domu, czy tu, to było normalne.
Ale nie coś takiego, co po prostu aż każdy, kto
to widział, to podskakiwał, nie? To, co na zdjęciu jest.
Bo co to tak właściwie jest? Właśnie nie wiem.
Nie wątuję. No to co? Krótko mówiąc obcy, obcy
organizm. Gdybym wtedy wiedział o czymś takim jak skaner grzybów w telefonie
z... To ja bym to zeskanował, może by jakiś gatunek
wyskoczył, a może urośnie znowu, to wtedy
sprawdzę. No skanery grzybów są oparte na AI,
a AI potrafi dosyć mocno jakby kręcić,
yy- Tak! -halucynować także- Może być zła chęć.
Także wiemy, wiadomo. Tam nie ma możliwości, żeby
ktoś tam się dostawał z zewnątrz, prawda? Nie. Klucze mam tylko ja, tata i jego
brat. I chyba nawet jego brat zostawia jemu klucze, jak
wyjeżdża. Bo na posesję też nie ma wejścia, prawda?
Znaczy no, powiem tak: jest brama jest
zadrutowana, bramka zadrutowana, jedynie jest taki
przeskok z mojego podwórka przez poręcz. Aha.
Czyli nie ma, krótko mówiąc, możliwości, żeby jakiś
dowcipnieś na przykład bawił się dzwonkiem, prawda? I
żeby miał wystarczająco dużo czasu na ucieczkę. Wie pan
co, gdybym nie miał dowodu na to, to ja bym
nie, w ogóle nie poruszał tematu na tym filmie.
To było, że usłyszałem dzwonek, bo już miałem przygotowaną
kamerę i mówię: "Przyłapałem". I biegnę do drzwi,
pokazuję i tam też po prostu jakby widać było trochę
bramkę i dzwonek też zadzwonił jeszcze raz, jak nagrywałem
przez tą szybę. Zwłaszcza creepy było jak na przykład
przyszedłem tu, powiedzmy dwudziesta pierwsza coś, coś posłuchać,
coś przełożyć i zadzwonił mi o dwudziestej pierwszej. No to
wtedy aż... No i też oczywiście, no tego wtedy nie
widziałem, ale raczej nikt nie miał powodu tu przychodzić,
nie? A jeszcze pytanie takie o tą fotokomórkę, pan
wspominał o fotokomórce. Czy ona jakby
rejestruje obrazy, które można potem sprawdzić? Nie. Czy po
prostu się załącza, ponieważ się załącza i tyle i nic
więcej? Załącza się tylko jak ktoś przechodzi,
przejeżdża ulicą i tak po prostu takie oświetlenie, żeby
gdyby ktoś się kręcił niepowołany, no to
wiadomo. Teraz to nawet na takich osiedlach, po
prostu na uboczu, no to też się różne typy kręcą i z
zagranicy wiadomo, o czym mówię, to kamery mamy
wszystko, no ale to, to tak od dwóch, trzech lat, prawda?
Czyli krótko mówiąc ktoś się kręci, kamera go włącza, prawda? Włączy, następuje
oświecenie i typ ucieka. Tutaj w
tej fotokomórce nie ma żadnej kamery. To jest tylko zwykłe
światło. Przejdzie pies ulicą i się światło włączy i za
chwilę gaśnie. Ale wtedy- Ona na jakiej zasadzie? -nie
przypominam sobie, żeby ona działała w ogóle, bo to jeszcze
były te czasy tych covidu, tych otwarcia, covidy,
otwarcia i w ogóle wujek, właściciel domu się nie miał
jak z zagranicy tu dostać. Także nawet na pogrzeb brata
przez te rządowe wymysły nie mógł przyjechać na
pogrzeb brata, nie? No to w ogóle były dziwne czasy, ale
to temat na dziesięć innych audycji. Tak jak
mówię, też nie jestem typem, co szuka atencji, bo
gdybym szukał, no to bym się przedstawił, bym jeszcze podał
swoją stronę internetową. Natomiast no
po prostu bez dowodu bym się nie zgłosił, prawda? A
napisałem do pana, bo akurat tak ostatnio się wdawałem
dość pana kanał i właśnie te opowieści o tych
właśnie tych nolach i tak dalej to jest też takie creepy
to było, jak to do snu słuchałem, nie? Mówiąc w grubszy
rogu jest to historia dość krótka,
jest tak jak mówię, ktoś może odebrać naciągana,
natomiast są to takie rzeczy, które pasują jakby
do charakteru kanału Paranormalium. Także
myślę, że fajne wypełniacz to będzie między innymi audycjami.
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych
dziś historiach. A jeśli sami przeżyliście coś
dziwnego i chcielibyście o tym opowiedzieć, zapraszam do
kontaktu.Zaznaczę tylko, że z rozmówcami
telefonicznymi zawsze na rozmowy umawiam się
indywidualnie i tylko jeśli uznam dany
przypadek za interesujący. Wystarczy nagrać
krótką wiadomość głosową lub wysłać SMS-a opisując
w kilku słowach, czego dotyczy prośba o kontakt.
Proszę przy tym nie obrażać się i nie dzwonić dziesięć razy
pod rząd, życząc sobie, aby zamiast automatycznej
sekretarki odebrał żywy człowiek. Ponieważ
ja poza tworzeniem audycji i innymi rzeczami związanymi z
Radiem Paranormalium mam też pewne obowiązki poza
radiem, nie tylko zawodowe, czego niektórzy z
dzwoniących zdają się nie brać w ogóle pod uwagę.
Jeśli to dla kogoś stanowi problem, to zawsze jeszcze
można wysłać na przykład e-maila.
Tradycyjnie przypominam, że w punktach prasowych w całej Polsce
oraz na platformie cyfrowej Nexto.pl czeka na
Państwa nowy numer miesięcznika Nieznany Świat, który jest
najstarszym i obecnie już jedynym ukazującym się
polskim periodykiem poświęconym tematom z pogranicza
nauki. Zachęcam także do zasubskrybowania
kanału Nieznanego Świata na YouTube, gdzie obok
dźwiękowych wersji publikacji z archiwum czasopisma
znajdziecie też zapisy spotkań w istniejącej jeszcze księgarni
stacjonarnej Nieznanego Świata przy Kredytowej 2 w
Warszawie. Proszę państwa, spieszmy się odwiedzać
małe księgarnie. Małe, unikalne,
klimatyczne, często magiczne, niezwykłe miejsca,
bo coraz szybciej znikają one z naszych
miast. Polecam również Państwa uwadze kanały
Ady Edelman Biuro Duchów, Piotra Cielebiasia UFO
Historie i Marka Żelkowskiego Wehikuł Wyobraźni,
których autorzy poruszają cały szereg
interesujących tematów, w tym również te znane z
anteny Radia Paranormalium. A Radio Paranormalium posiada stronę internetową
www.paranormalium.pl, na którą zawsze możecie
zajrzeć w poszukiwaniu ciekawych artykułów, zapowiedzi
nowych audycji, dyskusji z innymi słuchaczami,
a przede wszystkim pełnego archiwum podcastów do
pobrania w MP3. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto nasze numery
telefonów. Stacjonarny trzydzieści dwa siedemset
czterdzieści sześć zero zero zero osiem, trzydzieści
dwa siedemset czterdzieści sześć zero zero zero osiem.
Komórkowy pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia
czteryście dziewięćdziesiąt trzy, pięćset trzydzieści sześćset
dwadzieścia czteryście dziewięćdziesiąt trzy. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, istnieje możliwość
wysłania SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej.
Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z każdym
z Państwa umawiamy się na rozmowę indywidualnie.
W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy
również na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl
radio@paranormalium.pl. Można
również skorzystać z zakładki Kontakt na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl. Wszystkim
naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Sięgnij już
dziś po Nieznany Świat. Najstarsze polskie
czasopismo poruszające tematy z pogranicza nauki.
Artykuły o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej i nie tylko. Nieznany Świat
— miesięcznik dostępny w punktach prasowych na terenie całej
Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie Nexto.pl.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na
tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.