Radio Paranormalium, Wehikuł Wyobraźni i UFO
Historie zapraszają do Akademii
Wszelkiej Fikcji. Szanowni Państwo,
dzisiejszą audycję chciałem rozpocząć początkowo
w sposób taki troszkę bardziej luźny, bardziej wesoły, nawiązać
do bohatera dzisiejszej małpy, który to
bohater, można powiedzieć moim głosem, od niedawna w
odcinkach przemawia do Państwa na
antenie Radia Paranormalium oraz na naszym kanale. Mowa oczywiście
o Mustafie i Pamiętniku Jasnowidza.
Natomiast dosłownie chwilę przed tym, jak rozpoczęliśmy
nagranie, wróciłem do domu, odpaliłem internet
i zdębiałem. Bo wiecie, umarł człowiek.
Człowiek przez duże C. Człowiek, o
którym można powiedzieć, że był jednym z
kilku, może kilku
naprawdę pożytecznych posłów. Człowiek,
któremu nieobcy był los nie tylko innego
człowieka, ale także zwierząt.
I jestem po prostu w szoku, że to piękne życie,
tak pomocne życie, tak wcześnie się skończyło, tak
tragicznie. Chwilę potem, po przeczytaniu
tych strasznych wiadomości dotarło do mnie, że równie
dobrze to mogłem być ja. Bo ja też
poruszam się czasami rowerem, też czasami widuję
różne niezbyt bezpieczne
akcje kierowców samochodów. Tutaj jeszcze nie wiemy
dokładnie, co się stało, ale niestety w wieku
36 lat zmarł tragicznie
poseł Łukasz Litewka. I to jest taki
moment, w którym naprawdę mam zagwozdkę, co
tak właściwie powiedzieć. Tyle myśli, tyle emocji.
Myślę, że nie tylko ja to dzisiaj przeżywam.
Więc może rozpocznijmy w końcu, troszkę może
smutno, ale jednak to kolejne spotkanie w
AWF-ie, w Akademii Wszelkiej Fikcji. Przy mikrofonie i za
sterami technicznymi audycji jak zawsze Aleksander Kiwelios,
a po drugiej stronie połączenia internetowego jest z nami jak zawsze
gospodarz AWF, Marek Żelkowski. Halo, halo Bydgoszcz.
Halo, halo. Dzień dobry wieczór państwu.
Tak, rzeczywiście okoliczności takie dosyć
ponure się zrobiły. No ale tak bywa. Tak po
prostu bywa. Nic mądrzejszego w tej chwili nie powiem.
Już wielokrotnie w sumie na antenie w czasie
audycji pojawiały się tego rodzaju komunikaty i
to jest zawsze moment, w którym
człowiek nie wie, co tak do końca powiedzieć, bo
co by nie powiedział, to właściwie
słowa to za mało. A wracając do takiego
zwykłego przebiegu toku audycji,
powiedziałbym tak, że patrząc do internetu,
świat się jednak zmienia. Okazuje się, że
AI może służyć nie tylko do pisania
wypracowań dla uczniów.
Wykorzystywana jest przez uczniów do pisania wypracowań
albo do wytwarzania ton
lepszych lub gorszych obrazków. Ale
AI może być również wykorzystywana
do działań o charakterze naukowym,
odkrywczym.
Okazuje się, że sztuczna inteligencja już
nie tylko proponuje nowe terapie badawcze,
nie tylko proponuje nowe terapie
lecznicze, ale zajmuje
się, pomaga w odkrywaniu nowych
planet. I proszę państwa,
kilka, kilkanaście lat temu to, co
mówię, a właściwie to, co za chwilę powiem,
byłoby sensacją naukową. Trąbiono by o
tym dosłownie pod niebiosa. A
dzisiaj? Dzisiaj te informacje, które za
chwilę podam, one nawet nie trafiają do
serwisów informacyjnych. No dobrze, ale co nie
trafia? Otóż badacze z
Uniwersytetu w Warwick opracowali
nowe narzędzie oparte właśnie na bazie sztucznej inteligencji
i to narzędzie pomogło przeanalizować ogromne zbiory
danych, które pozyskane zostały z
misji TESS NASA i dzięki temu
potwierdzono istnienie
dziesiątek egzoplanet, a
także odkryto zupełnie nowe
obiekty. Główna autorka badania
opublikowanego w czasopiśmie, ono się tak
dziwnie nazywa, MNARS, doktor Marina
Lafarga-Magro z Uniwersytetu w
Warwick stwierdziła coś takiego: „Dzięki
naszemu nowo opracowanemu systemowi Raven
udało nam się zweryfikować istnienie 118 nowych
planet i ponad 2000 wysokiej
jakości kandydatów na planety, z czego
prawie 1000 to obiekty zupełnie
nowe. Jest to jeden z najlepiej
scharakteryzowanych przykładów planet bliskich
i pomoże nam zidentyfikować
najbardziej obiecujące układy do przyszłych
badań”. Bo proszę państwa, współczesne projekty
poszukiwania planet, one regularnie
odkrywają tysiące potencjalnych obiektów. I
być może dlatego w tej chwili już to nie jest
taka sensacja, jak była kiedyś.
Ale to odkrycie to jeszcze nie
wszystko. Później nadchodzi czas dosyć
drobiazgowej weryfikacji. Weryfikacji, które z tych
sygnałów wskazują na faktyczne istnienie
egzoplanet.Oraz określenie
przy okazji częstotliwości występowania
poszczególnych ich typów. I to wciąż
jest duże wyzwanie, bo przy użyciu
wcześniej dostępnych technik to trwało i
trwało. Dzięki tej nowej
metodzie zespół z Uniwersytetu Warwick
mógł wyjść poza takie pojedyncze odkrycia
i naprawdę szczegółowo zbadać
wielką populację bliskich planet, bliskich
egzoplanet. W tych nowych
badaniach, proszę sobie wyobrazić,
przeanalizowano dane
na temat ponad
2,2 miliona ciał
niebieskich. Te wszystkie informacje
zostały zebrane w ciągu czterech lat działalności
misji TESS, a wśród potwierdzonych obiektów
badacze wyróżnili kilka rodzajów
potencjalnych planet. Pierwszy rodzaj to planety o
bardzo krótkim okresie obiegu, takie, które krążą
wokół swoich gwiazd w czasie krótszym niż na
przykład 24 godziny. Drugi typ
to jest stosunkowo rzadki typ. Rzadka klasa
egzoplanet w tak zwanej pustyni Neptunowej.
To jest taki obszar w danym układzie
planetarnym, gdzie w teorii nie
powinno się znajdować wielkich
planet, takich jak Jowisz, jak Saturn, a
okazuje się, że one tam w różnych odległych
miejscach wszechświata po prostu są.
Trzeba pewno będzie zmienić to, co wiemy o
wszechświecie, a w każdym razie dołożyć do tego
odpowiednią teorię. A na razie po prostu trzeba przyjąć to
do wiadomości. Jest jeszcze trzeci typ. To
planety bardzo blisko orbitujące.
To znaczy planety podwójne, kręcące się
wokół jednego środka masy. Trochę
tak jak Ziemia i Księżyc. Układ taki podwójny,
tylko w tamtym przypadku są dwie w miarę
równe sobie planety, czy też obiekty
kosmiczne wirują wokół tego środka
masy. I te pary planet
nie dość, że krążą wokół tego środka masy, to
jeszcze krążą wokół gwiazd. Zaiste niezwykle
ciekawe. Proszę państwa,
mówią naukowcy, którzy brali udział w badaniu,
że wyszkolili modele uczenia
maszynowego w taki sposób, aby
identyfikowały pewne wzorce danych. Takie
wzorce, które mogą wskazywać na rodzaj
wykrytego zdarzenia. Tak to określają naukowcy. A chodzi po
prostu o to, jaki rodzaj z tych wcześniej wymienionych przeze
mnie, z jakim rodzajem takich planet
mamy do czynienia. No i cóż ja mogę
powiedzieć? Te badania pokazują,
że czasami sztuczna inteligencja jednak się do
czegoś przydaje. Wiem, wiem. Żartuję.
Wiadomo, że się przydaje do wielu rzeczy, ale to jest jeden z
takich przykładów, kiedy bardzo namacalnie widać, że
rzeczywiście sztuczna inteligencja może
wspomagać w taki istotny,
bardzo konkretny, a jednocześnie bardzo
efektywny sposób wspomagać naukowców.
Te narzędzia zyskane przez
astronomów rzeczywiście rozszerzają naszą wiedzę.
I ja się tak uśmiecham w tej chwili, mówiąc do państwa, bo
kiedy przypomnę sobie te wszystkie analizy z
lat 80. XX wieku, kiedy to
mówiono: "Może trochę
planet w naszej galaktyce jest, ale raczej za
dużo to ich nie ma". Trochę przesadzam, ale te
analizy były takie raczej mało
entuzjastyczne. Tymczasem dzisiaj to, co
odkrywają naukowcy, pokazuje, że
ten nasz model wszechświata, to, co wiedzieliśmy
o wszechświecie, proszę państwa, od 80. lat
naprawdę nie upłynęło tak dużo czasu. To było
zupełnie coś innego niż
teraz odkrywamy, niż jest w
rzeczywistości. Ile jeszcze tego rodzaju
tajemnic wszechświat przed nami chowa? Nie
potrafię powiedzieć. Nikt z nas tego nie potrafi powiedzieć,
ale to jest może taka przestroga dla
mnie na pewno, bo czasami człowiek
zapędza się w takie pewniki i mówi: "O, tak jest,
a inaczej nie będzie". Okazuje się, że
w nauce pewniki tak naprawdę
chyba nie istnieją, bo zawsze znajdzie się taki
obszar, takie miejsce we wszechświecie,
które postanowi zaprzeczyć tym naszym pewnikom.
I w sumie bardzo dobrze. Ja wierzę w
otwartą, niestępowaną
paradygmatami naukę. Naukę,
która naprawdę jest ciekawa tego, jak
jest, a nie mówi wszystkim wokoło,
jak powinno być. Być może jestem naiwniakiem.
Dopuszczam taką myśl, ale naprawdę
taka nauka, jak powiedziałem przed chwilą, czyli ta otwarta,
ciekawa wydaje mi się dobrym
tropem. Nauka skostniała i
taka w systemie feudalnym, którym
profesorowie rządzą, a młodzi mają słuchać,
wydaje mi się aberracją. Zostawmy to, bo
popadnę w jakieś takie
smutne, smutaste tony. Przyjmijmy do
wiadomości, że sztuczna inteligencja może pomagać.
Pomagać w tym wypadku odkrywać nowe
egzoplanety.A teraz proszę państwa, żeby jakoś
choć trochę złamać rytm tych
cotygodniowych audycji, zapraszam
państwa na omówienie wybranych
artykułów z majowego wydania
Nieznanego Świata. Piotr Cielebiaś już
czeka.
Dzień dobry wieczór państwu. Zbliża się maj,
majówka, zbliża się piknik w
Emilcinie. Wszystko się zbliża, ale
wszystkich wyprzedził majowy numer
Nieznanego Świata. A skoro już państwo wiecie, że
będziemy rozmawiali o nowym numerze Nieznanego
Świata, to oczywiście dzień dobry wieczór,
Piotrze. Dzień dobry wieczór. Tak, Nieznany
Świat majowy wyprzedził wszystkich, dlatego, że
się ukazał około 20 kwietnia. Także
widzicie, jaki to spryciarz. Drodzy państwo,
witajcie i czytelnicy i słuchacze. Ale zanim
opowiemy, co w tym numerze, to może trzy słowa, gdzie
ten Nieznany Świat majowy dostać. Jak wiecie zmieniła się
sytuacja z kioskami ruchu. Zmieniła się tak, że one po prostu
przeszły do historii. Zatem trzeba gazet szukać na własną rękę w
marketach, na tych
specjalnych wystawkach. Zasadniczo
dla niektórych to może być problem, bo nikt wam tam nie poda
tej gazety, jak to w kiosku bywało. Ale wiecie,
jest szansa jeszcze na to, że
na przykład dostaniecie Nieznany Świat do siebie do
domu. Jeżeli wam się nie chce szukać, możecie skorzystać z opcji
prenumeraty, a jeżeli wolicie na przykład
opcję elektroniczną, bo są tacy ludzie, którzy
nie korzystają już z papieru, to szukajcie
e-wersji. Wszystkie informacje są podane
poniżej w opisie. Wspierajcie nas, bo
warto. Funkcjonowanie Nieznanego Świata jest
uzależnione od bazy czytelniczej. Pamiętajcie, że zostaliśmy
jedynym polskim w pełni czasopismem
o tej tematyce na rynku. Pamiętajcie więc o
nas co miesiąc. Tradycyjnie
zaczynam kartkować nowy numer i
natykam się na artykuł: „Piotr
Lebiedziński, zapomniany geniusz i badacz
metapsychiki”. Piotrze, cóż za
tajemnica kryje się za tym tekstem?
Bardzo ciekawa postać, muszę powiedzieć.
Piotr Lebiedziński, zapomniany polski
wynalazca. Chciałoby się powiedzieć trochę polski
Tesla, konstruktor, pionier kinematografii,
ale nie tylko. Okazuje się, że Lebiedziński
oprócz tego, że interesował się najnowszymi wówczas za
jego życia trendami i technikami, takimi jak fonografia
czy fotografia, był też zainteresowany
niezwykłymi możliwościami ludzkiego mózgu i razem
z Julianem Ochorowiczem, postacią równie
zasłużoną na wielu polach, trochę zapomnianą
jednak, prowadził badania i
eksperymenty związane z parapsychologią. Po prostu. Oni to nazywali
metafizyką, ale to spełniało
wszelkie wymogi dzisiejszych badań
parapsychologicznych. Ich, jak to w tamtej epoce,
najbardziej interesowały media spirytystyczne, a
było ich dużo. Pamiętamy chociażby takie nazwiska jak Franek Kluski
czy Jan Guzik funkcjonujące w ówczesnej Polsce.
Ale nie tylko tym się zajmował Lebiedziński. Jakie były jeszcze
inne jego obszary zainteresowań badawczych? O tym sobie
w artykule doktor Stępień
możecie przeczytać. On jest na początku numeru
majowego. Kartkuję dalej. I kolejny
tekst, który przyciąga uwagę. Zresztą tytuł
jest taki, że po
prostu musisz przeczytać. „Od wampiryzmu
do komunizmu”. To jest artykuł Alicji
Łukawskiej. Tak. Hrabia Drakula nam
się raczej z komunizmem nie kojarzy. To nie w tę stronę. Chciałoby się
powiedzieć raczej towarzysz Wlad
Drakula. Maj to Święto Pracy, wszyscy o tym
wiemy. A jak Święto Pracy, to oczywiście ruch robotniczy,
pochody w ustroju minionym.
Starsi czytelnicy na pewno to pamiętają. W tym
przypadku jednak Alicja Łukawska, autorka, którą
pozdrawiamy, bierze na tapet intrygującą legendę na
temat związków komunizmu,
bolszewizmu z wampiryzmem. To się
wszystko zaczyna, wywodzi od pewnej
legendy miejskiej, jednej z wielu, jakie krążyły po Rosji
Radzieckiej, mówiącej o czarnej Wołdze.
Ona miała nocami krążyć po Moskwie,
wyłapując przymusowych krwiodawców.
Cel? Ożywienie towarzysza Lenina. Tutaj nam
się pojawia w tle postać Aleksandra Bogdanowa, który
tym wszystkim miał kierować i który miał też w swoim życiu
epizod fantastyczny. „Czerwona Gwiazda” tak
brzmiał wymowny tytuł jego dzieła.
Tak, ta „Czerwona Gwiazda”. Zresztą o tym autorka
artykułu pisze. Bardzo nam się
mocno kojarzy z Rosją radziecką, z
komunizmem i w ogóle z tym wszystkim. Ale
tak, właśnie „Czerwona Gwiazda” to
była powieść napisana jeszcze w
czasach carskich. Powieść jak
najbardziej fantastycznonaukowa. Bohaterem
powieści Aleksandra Bogdanowa jest niejaki
Leonid. Leonid to jest
rewolucjonista i
intelektualista. To się czasami przynajmniej
mnie kłóci, ale załóżmy, że
licentia poetica.W każdym razie jest to człowiek
głęboko zaangażowany w walkę o przemianę
ustrojową, o przemianę społeczną na
Ziemi. I w pewnym momencie jego życie
ulega dosyć radykalnej zmianie,
ponieważ spotyka tajemniczą osobę,
tajemniczego przybysza, który tak naprawdę, już nie
będę państwa trzymał w niepewności, okazuje się reprezentantem
cywilizacji marsjańskiej. I
Leonid zostaje zaproszony i odbywa podróż
na tegoż właśnie Marsa. Na Marsie
odkrywa społeczeństwo funkcjonujące według
zasad rozwiniętego komunizmu.
Więc to nie jest taka abstrakcja komunistyczna.
On tam znajduje, nasz bohater, konkretne
mechanizmy działania owej cywilizacji,
organizację pracy, strukturę społeczną. W ogóle
utopia na pełnym rozkwicie.
Ale jest też łyżka dziegciu w tym wszystkim,
bo nagle pewnym problemem okazują się
zasoby Marsa. One się kurczą, a właściwie
już są skurczone. I ta
cywilizacja wysokorozwinięta, komunistyczna
zaczyna się zastanawiać, czy przypadkowo dobrą
drogą, dobrym rozwiązaniem wszelkich
problemów nie byłaby kolonizacja, a
właściwie, nazywając rzecz po imieniu,
podbijanie innych planet. Powiem tak,
że w świetle tego, co później się działo, co
wyprawiał Związek Radziecki, to
prawie słowa prorocze naszego
Aleksandra Bogdanowa. Ta powieść
w Polsce się nie ukazała, aczkolwiek jest dostępna. Ja ją
czytałem po rosyjsku.
Jeszcze mam taką umiejętność. Przeczytałem.
To nie jest porywające dzieło, ale na pewno
ciekawostka, jeśli chodzi o
historię fantastyki naukowej, światowej
fantastyki naukowej. Zresztą w samej
powieści pewne związki z
krwią również się pojawiają.
Piotrze, Piotrze, kolejny ciekawy tekst, który
pojawia się w „Nieznanym Świecie”,
dotyczy Wrocławia, a konkretnie
czegoś, co można by nazwać wrocławskim czakramem.
O krakowskim wiele osób słyszało, ale o
wrocławskim to nieco
prowokacyjny tytuł ze strony Leszka Mateli,
który się wybiera na poszukiwanie miejsc mocy w stolicy
Dolnego Śląska i Śląska w ogóle. O co
konkretnie chodzi z tym czakramem? O
wyspę, Ostrów Tumski, Świętą Wyspę, chociaż ona
od dawna już tą wyspą tak naprawdę nie jest.
Natomiast jak pisze autor, pewne warunki naturalne, które tam
panują, zapewniają temu miejscu
naturalną energetykę. I nie jest niczym
dziwnym z tej perspektywy geomantycznej,
radiestezyjnej, że właśnie w tym miejscu
swoje siedziby mieli chociażby Celtowie, później Ślężanie,
Słowiańscy. To wskazuje też, że od
zawsze doceniano pewne geomantyczne warunki
tego miejsca. Pamiętano o jego
szczególnym znaczeniu. Leszek Matela wspomina, że
niegdyś przy wejściu na Most Tumski zdejmowano
nakrycie głowy na znak respektu dla tego miejsca.
Jego zdaniem silne wibracje sprawiają, że
można mówić wręcz o tym czakramie wrocławskim,
mniej znanym od krakowskiego, który jest wręcz legendarny
i opowieść o nim ma wielu
zwolenników. A czy w stolicy Dolnego Śląska
istnieje jego odpowiednik? To musicie sami zdecydować
sięgając do tekstu Leszka Mateli. Ale
Marku, odejdźmy od tych tematów historycznych, bo
dzisiaj omawiamy w większości takie.
Skupmy się na nauce niekonwencjonalnej. W tym
numerze jest twój materiał, wywiad poświęcony
między innymi medycynie informacyjnej. Cóż to
takiego jest? Jak to wytłumaczyć tym, którzy nie wiedzą,
o co chodzi i czego ciekawego można się
dowiedzieć z tego materiału?
Odpowiadając na pytanie wprost,
medycyna informacyjna bazuje na
istnieniu pola informacyjnego. Pola,
które jest podstawą całej
materialnej rzeczywistości, w tym również
nas, ludzi. I dzięki temu polu
można na zdrowie oddziaływać.
Natomiast warto powiedzieć o samym wywiadzie,
bo ten wywiad jest pokłosiem mojej wizyty w
Poznaniu w zeszłym roku. Pod koniec,
w listopadzie miałem okazję uczestniczyć
w konferencji, którą zresztą we wcześniejszym numerze
„Nieznanego Świata” relacjonowałem. I
to, wierzcie mi państwo, była konferencja,
która naprawdę dawała do myślenia.
Występowali tam przedstawiciele
różnych dziedzin związanych z
holistycznym podejściem do leczenia oraz
do rozpatrywania naszej
rzeczywistości. I muszę państwu powiedzieć, że
szeroki zakres różnych
referatów, które zostały tam wygłoszone właśnie od
zdrowia, od oddziaływania
dźwiękiem na człowieka, na
oddziaływanie różnymi na przykład
polami elektrycznymi, elektromagnetycznymi
i tak dalej. Ja oczywiście nie opowiem
państwu wszystkiego, bo tego się nie da zrobić. Sama
konferencja trwałaGrubo
ponad dziewięć godzin, więc nie da się. Po prostu
się nie da, ale każda pliszka swój
ogonek chwali. Wywiad jest niezwykle ciekawy, bo sama
organizatorka konferencji, z którą prowadzę rozmowę,
pani Dobrosława Kwiatkowska, to jest
osoba o dużej energii
organizacyjnej, ale też o ogromnej wiedzy
dotyczącej holistycznego
podejścia do zdrowia człowieka.
Naprawdę byłem pod dużym wrażeniem i mam nadzieję, że
państwo po lekturze tego wywiadu również będą pod
wrażeniem. Ja tylko państwu powiem jedno. Pod
koniec konferencji nagle pojawiła się
rzecz, która mnie urzekła. Ona może nie
tyle wiąże się ze zdrowiem fizycznym. O tym
też jest mowa w wywiadzie i to w bardzo
dużym stopniu, w dużych dawkach ta wiedza jest podawana.
Natomiast mnie urzekła historia związana
z terapią psychologiczną,
związana z wyłączeniem zmysłu
wzroku. Człowiek z własnej woli
udaje się do całkowicie
wyciemnionego, zaciemnionego pomieszczenia,
pomieszczeń. Nie ma światła ani
odrobiny. Zmysły natychmiast się
wyostrzają po kilkunastu godzinach i
jeśli człowiek spędzi w tej ciemności
trochę sam ze sobą. Oczywiście tam są inni ludzie,
ale ciemność sprawia, że człowiek trochę
zaczyna rozmawiać wewnętrznie, duchowo, sam ze
sobą. To też jest leczenie,
tu cudzysłów, duszy, psychiki
człowieka. I to też jest niezwykle ciekawe, ale w
tym wywiadzie, o którym mowa
skupiamy się wspólnie z moją
rozmówczynią na zdrowiu fizycznym, a
to, o czym można się dowiedzieć, o tym,
jak na to zdrowie można oddziaływać
za pomocą bardzo fizycznych urządzeń.
To są rzeczy niebywałe i bardzo dlatego państwu
ten artykuł polecam. Nie dlatego, że jest mój.
W numerze majowym oczywiście wiele innych materiałów, w
tym rubryki stałe, jak na przykład Okruchy Wszechświata,
które są poświęcone tajemnicom kosmosu. Mamy też
materiał doktor Bohaczak-Trąbskiej poświęcony
świętej sylabie Om. Jest też coś o kronikach
Akaszy. W numerze również dokończenie tekstu Piotra
Witolda Lecha na temat Osho, jednego z najbardziej
kontrowersyjnych guru indyjskich. Zatem
szukajcie nas w kioskach, pamiętajcie o nas co miesiąc. Te
miesiące tak szybko lecą, że czasami się człowiek nie orientuje, a już
jest kolejny numer. Ale warto zawsze znaleźć
chwilę. Tym bardziej, że jest długi
weekend. Jeżeli chcecie się dowiedzieć więcej o numerze,
zapraszam na www.nieznanyświat.pl.
Jeżeli chcecie nabyć numer albo zobaczyć, co
tam jeszcze mamy na stanie, to wejdźcie na
www.nieznany.pl.
To proszę państwa, skoro były zapowiedzi
związane z nieznanym światem, czas na polecanki
książkowe. Pierwszy tytuł, który wybrałem na dzisiaj
to „Powrót do Silent Hill”. Autor
John Passarella, wydawnictwo Vesper.
Książka na rynku od 24 kwietnia.
To jest oficjalna powieściowa adaptacja filmu
„Powrót do Silent Hill”, bo
na podstawie scenariusza autorstwa trojga
autorów i na podstawie gry
stworzonej również na potrzeby tego
uniwersum, gry „Powrót do Silent Hill”.
Na tej podstawie stworzono
psychologiczny horror, który
można nie tylko obejrzeć na ekranie, ale również
przeczytać. Gdy James otrzymuje tajemniczy list
od swojej utraconej miłości Mary, coś
nieodparcie przyciąga go do Silent Hill,
miasteczka niegdyś bliskiego i znajomego, dzisiaj
całkowicie pochłoniętego przez mrok. W
trakcie rozpaczliwych poszukiwań James
staje twarzą w twarz z monstrualnymi istotami
i stopniowo odsłania przerażającą prawdę,
balansując na granicy przetrwania.
Przypomnę, książka nosi tytuł „Powrót do Silent Hill”.
Autor John Passarella, wydawnictwo
Vesper. Książka na rynku od 24
kwietnia. Tego samego dnia na
rynku wydawniczym pojawi się książka „Akta
wroga”. Autor to Barry B.
Longyear, również wydawnictwo Vesper. I tak
jak mówiłem, ta sama data premiery. „Akta
wroga” to kompletne, jednotomowe wydanie
legendarnego cyklu „Mój własny wróg”.
Zbiór otwierają fragmenty tajemniczych kronik
Graków, w tym Mit Akawy,
historia Uhe oraz obszerna część historii
Sitsu Mat. To są fragmenty wprowadzające
czytelnika w obcą i fascynującą kulturę,
a następnie otrzymujemy opowieść „Mój własny
wróg” w wersji autorskiej. To jest
pełnowymiarowa powieść rozbudowana
z nagrodzonej noweli, która
została zekranizowana przez studio
Fox. Teraz dostajemy jej
rozbudowaną wersję, a całości tego tomu
dopełniają dwie kontynuacje. Pierwsza z nich
zatytułowana „Testament jutra”, druga
„Ostatni wróg”.One domykają epicką
opowieść o wrogości, porozumieniu
i człowieczeństwie. Ten omnibus,
który Państwu prezentuję, zawiera także dwa eseje, które
odsłaniają kulisy powstania cyklu.
Pierwszy esej nosi tytuł: "O językach obcych",
a drugi: "Pędź, Draco, pędź!". Mamy
też w tym tomie publikowany po raz
pierwszy słownik dracki dla
turystów. Przypomnę,
wielki tom nosi tytuł: "Acta wroga".
Autor Barry B. Longyear,
wydawnictwo Vesper. Książka na rynku od
24 kwietnia. Trzecia propozycja:
"Zona. Trylogia. Ołowiany świt.
Drugi brzeg. Droga donikąd." To
oczywiście utwory Michała Gołkowskiego,
wydawnictwo Fabryka Słów, a data premiery
30 dzień kwietnia. Zapytaj stalkera, co
koniecznie zabrać do Zony. Przewodnik po terenie,
poradnik życia w strefie i dobrą
rozrywkę zapełniającą czas przy wieczornym
ognisku. Wszystko w jednym. Oto
Zona. Wchodzisz w to? Zresztą
już jesteś. Stoisz na początku drogi
prowadzącej do jądra ciemności. Tutaj
wrogiem jest zło przyjmujące najróżniejsze
postaci, imiona i kształty. Jednak
najstraszniejszym, co można spotkać w Zonie,
jest człowiek. Powiadają, że najgorsza
samotność jest wśród ludzi. Tutaj pragniesz, aby
najbliższym przyjacielem był ci karabin i
granat w kieszeni. Reszta jest opowieścią.
Książka składa się, tak jak wymieniłem wcześniej,
z takich utworów jak: "Ołowiany świt", "Drugi
brzeg", "Droga donikąd".
Przypomnę "Zona. Trylogia."
Autor Michał Gołkowski, wydawnictwo Fabryka
Słów. Data premiery 30
kwietnia. Czas, proszę Państwa, teraz na
korepetycje filozoficzne. Tak się złożyło, że przez
ostatnie tygodnie pojawiali się filozofowie
nieco mniej znani. Robiłem to świadomie,
bo w historii egzystowała
cała armia filozofów i czasami warto ich
przywołać, bo to, co pisali, co mówili,
co spisano, było czasami naprawdę ciekawe.
Ale dzisiaj filozof, o którym
myślę, że słyszał prawie każdy. Bo są
filozofowie, którzy budują systemy i są
tacy, którzy budują całe światy.
Gottfried Wilhelm Leibniz
zdecydowanie, proszę Państwa, należy do tej drugiej
kategorii. Bo jeśli potraktować te wszystkie
jego myśli poważnie, a warto to zrobić, to
nagle okazuje się, że rzeczywistość nie jest
tym, czym się wydaje. Nie jest zbiorem
rzeczy, tylko zbiorem punktów widzenia.
I to bardzo osobliwych punktów
widzenia. Ale zanim wejdziemy w ten labirynt,
zatrzymajmy się na chwilę przy samym bohaterze.
Bo Leibniz to nie był filozof
w typie zamkniętego w wieży samotnika.
To był człowiek-instytucja,
dyplomata, matematyk, prawnik,
historyk, wynalazca, współtwórca
rachunku różniczkowego, co nawiasem
mówiąc doprowadziło do słynnego konfliktu
z Isaacem Newtonem. Człowiek, który
próbował uporządkować świat nie
tylko myślą, ale też za pomocą
administracji. Może
właśnie dlatego filozofia, którą
głosił, ma w sobie coś z dobrze
zaprojektowanego systemu. Wszystko ma tu swoje
miejsce, nic nie jest przypadkowe. Nawet
przypadek, jeśli się dobrze przyjrzeć,
okazuje się tylko pozorem,
bo Leibniz kompletnie nie wierzył w
chaos. Wręcz przeciwnie, uważał, że
żyjemy w najlepszym z możliwych
światów. Tu zaczyna się problem,
bo kiedy słyszymy takie zdanie, to odruchowo
pojawia się sprzeciw. Najlepszy?
Naprawdę? A te wszystkie wojny, te
bezeceństwa, to cierpienie, a
absurd codzienności? Czy to wszystko ma
być częścią jakiegoś optymalnego
projektu? A Leibniz
odpowiada: tak, ale nie robi tego w sposób
naiwny. Nie chodzi o to, że świat jest
idealny w sensie potocznym. Chodzi o to, że
spośród wszystkich możliwych
konfiguracji rzeczywistości Bóg
wybrał tę, która jest logicznie
najdoskonalsza, najbardziej spójna,
najbogatsza w sens. Innymi
słowy, proszę Państwa, mogło być
gorzej i to znacznie gorzej. To
podejście, które przedstawiłem, wywołało później reakcję
niemal alergiczną. Bo wystarczy
przypomnieć chociażby złośliwą
karykaturę, którą sporządził Voltaire w
"Kandydzie", gdzie optymizm Leibniza
zostaje dosłownie rozjechany
przez rzeczywistość niczym idealny system
przez pierwszą awarię. Ale zanim
zaczniemy się z Leibniza śmiać,
warto zrozumieć, co on właściwie próbował
zrobić. Bo jego projekt jest ambitny do
granic
bezczelności.On nie chce
tylko opisywać tego, co go otacza, czyli nie
chce opisywać jedynie świata. On chce
wyjaśnić, dlaczego istnieje raczej coś
niż nic. Bo przecież nic jest
prostsze. I robi to za pomocą
pojęcia, które brzmi niepozornie, a jest
jednym z najbardziej niezwykłych wynalazków w
historii filozofii. Ten wynalazek
to monady. Monady to nie są rzeczy
w takim zwykłym sensie. Nie mają
rozciągłości, nie mają kształtu, nie można ich
zobaczyć pod mikroskopem. A jednak
według Leibniza to one stanowią podstawę całej
rzeczywistości. Każda monada jest jak punkt
świadomości albo lepiej — jak
mikroskopijny wszechświat. Każda
monada odbija cały kosmos z
własnej perspektywy. I teraz robi
się naprawdę ciekawie, bo te monady
nie oddziałują na siebie. Leibniz
ujmuje to dosadnie: monady
nie mają okien. To jest jego
najbardziej chyba znane twierdzenie,
zdanie i jedno z najbardziej mylących,
jeśli wziąć je zbyt dosłownie. Nie chodzi
oczywiście o okna w sensie fizycznym, ale o
brak jakiejkolwiek szczeliny, przez
którą coś mogłoby dostać się do
wnętrza monady lub z niej
wypłynąć. Żadnych wpływów z
zewnątrz, żadnego przepływu informacji,
żadnych zderzeń. Wszystko, co dzieje się w monadzie,
wynika wyłącznie z jej własnej wewnętrznej
natury. Świat nie wchodzi do niej.
Ona sama rozwija swój obraz
świata od środka. Jeśli państwo teraz
nie rozumiecie, co do was mówię, to ja się wcale nie dziwię.
Absolutnie się nie dziwię. Ale
pociągnijmy temat dalej, może stanie się
bardziej jasny. W świecie Leibniza
nie ma bezpośrednich przyczyn w takim sensie, do
jakiego jesteśmy przyzwyczajeni. Jedna
rzecz nie popycha drugiej, nie ma
zderzeń, nie ma przepływu energii między bytami w
tym klasycznym rozumieniu. Zamiast tego
mamy coś, co Leibniz nazywał
harmonią przedustawną. I znowu
nic absolutnie nie można z tego
wywnioskować. Bo to brzmi jak termin
techniczny, ale kryje się za nim bardzo
sugestywny obraz. Wyobraźmy sobie dwa
zegary. One są idealnie zsynchronizowane,
chodzą równolegle, pokazują ten sam czas,
ale nie są ze sobą połączone. Nie wpływają na siebie.
One po prostu zostały tak ustawione na początku,
że wszystko się zgadza. I tak właśnie działa
rzeczywistość. Każda monada
rozwija się zgodnie z własnym programem.
Weźmy to słowo program w cudzysłów. Ale ponieważ
wszystkie te monady zostały
zaprojektowane przez Boga, ich
stany idealnie się ze sobą pokrywają,
zgadzają, a to prowadzi
do dosyć niezwykłej konsekwencji. Każda
monada jest całkowicie samotna w sensie
metafizycznym, zamknięta w sobie,
nieprzenikalna, a jednocześnie żadna nie jest odcięta
od świata, bo każda, to już mówiłem,
zawiera jego odbicie. To, proszę państwa, trochę tak,
jakby każdy byt był jednocześnie
izolowanym punktem i
zwierciadłem całości. To samotność i
pełnia w jednym. Dobrze, ale jaki jest
tego efekt? Świat wygląda tak, jakby
wszystko było ze sobą powiązane. A tymczasem
Leibniz mówi coś zupełnie innego.
Tak, bo on twierdzi, że to powiązanie to tylko
pozór. I tu pojawia się subtelny, ale
bardzo ważny moment. Bo jeśli świat jest
tak skonstruowany, jak mówi Leibniz,
to znaczy, że sens nie wynika z przypadkowych
interakcji, tylko z głębokiej,
ukrytej struktury tego świata. Leibniz
jest więc trochę wbrew epoce
myślicielem porządku, ale jednocześnie jest
też filozofem różnicy, bo jego
słynna zasada głosi: nie ma dwóch
identycznych rzeczy. Jeśli coś byłoby
absolutnie takie samo, jak coś innego,
to właściwie byłoby tym samym. A to
prowadzi do ciekawej konsekwencji. Każda
monada jest niepowtarzalna. Każdy
punkt widzenia na świat jest unikalny.
Każda perspektywa wnosi coś, czego nie da się
zastąpić. To w sumie brzmi zadziwiająco
nowocześnie. To tak, jakby Leibniz przeczuwał, że
rzeczywistość to nie jest jednolita masa,
tylko sieć punktów widzenia. Że
prawda nie jest jakimś jednym blokiem,
tylko raczej strukturą, w której różne
perspektywy układają się w jakąś większą
całość. I tu dochodzimy do
czegoś jeszcze. Leibniz marzył o stworzeniu języka,
który pozwoliłby rozwiązywać spory tak,
jak rozwiązuje się równania matematyczne. Bez
emocji, bez nieporozumień. Wystarczyłoby
powiedzieć: policzmy, jaka jest
prawda. To jest jego słynna
idea caratteristica universalis,
uniwersalnego języka pojęć.I cóż
oraz rachunku rozumowania. Czy to brzmi
znajomo? Trochę jak zapowiedź logiki
formalnej, trochę jak przedsmak informatyki.
Trochę jak bardzo wczesna intuicja tego, co dziś
nazywamy sztuczną inteligencją.
Leibniz chciał, żeby myślenie stało się
operacją, niemal operacją matematyczną,
żeby spory filozoficzne dało się rozstrzygać nie
przez retorykę, ale przez obliczenia.
Ambitne? Bardzo. I powiem od
razu nieco utopijne. Na
granicy utopii. Oczywiście tak, ale
jednocześnie muszę to powiedzieć, to
jednocześnie jest zaskakująco prorocze, bo
jeśli spojrzeć na współczesny świat, świat
algorytmów, modeli, systemów logicznych, to
widać, że coś z tej wizji
leibnizowskiej się jednak ziściło. I
może właśnie dlatego Leibniz jest tak ciekawy,
bo on stoi na styku epok. Z jednej strony
jeszcze głęboko jest zakorzeniony w metafizyce, w
Bogu jako gwarancie porządku, wielkim
projekcie racjonalności świata, z
drugiej już patrzy w stronę nowoczesności,
gdzie rzeczywistość zaczyna przypominać system,
strukturę. I te obliczenia.
A gdzieś pośrodku zostaje człowiek. Jedna
z nieskończenie wielu monad. Bo każdy z
nas jest taką monadą małą, zamkniętą,
a jednocześnie odbijającą cały wszechświat.
I teraz ważne doprecyzowanie, które być
może poukłada klocki. Tak,
człowiek jest monadą, ale nie każda monada jest
człowiekiem. Leibniz zakłada istnienie całej
hierarchii monad. Najprostsze z nich są jakby
uśpione. Mają bardzo mgliste, niemal zerowe
postrzeganie świata. To jest, proszę państwa, poziom
materii nieożywionej. Wyżej pojawiają się
monady zwierzęce, zdolne do
percepcji i pamięci. A człowiek?
Człowiek to monada szczególna. Posiada
świadomość refleksyjną, zdolność
myślenia o własnym myśleniu. Można
powiedzieć: nie tylko widzi świat, ale
wie, że go widzi. I tu pojawia się
pytanie, które aż się prosi, żeby je zadać.
Czy monada to po prostu
dusza? Odpowiedź Leibniza brzmi trochę
tak, ale nie do końca. Każda istota
żywa ma swoją monadę, która pełni
funkcję zasady życia i postrzegania.
I w tym sensie monada przypomina klasyczną
duszę. Jest czymś niematerialnym,
wewnętrznym, stanowiącym centrum
doświadczenia. Ale Leibniz idzie
dalej. Dusza nie jest dla niego czymś
wyjątkowym i rzadkim. Monady są przecież wszędzie.
Świat jest nimi dosłownie usiany,
upakowany. Różnica polega więc nie na tym, czy
coś ma duszę, ale jakiego rodzaju
jest ta dusza. Bo tak jak mówiłem, w człowieku monada
osiąga poziom świadomości refleksyjnej.
Staje się tym, co tradycja nazywa duszą
rozumną. W zwierzętach, tak jak mówiłem,
działa jako dusza zmysłowa, a w
materii nieożywionej jako coś, co można by
nazwać duszą uśpioną,
niemal bez świadomości. Niemal to też
ważne słowo i to w ogóle dosyć odważna
wizja. Zamiast świata martwej materii i nielicznych
istot obdarzonych duszą, mamy rzeczywistość
całkowicie ożywioną. Ożywioną od środka.
Wszystko coś czuje, tylko na różnych poziomach
wyrazistości. I może to jest najbardziej
intrygujące w filozofii Leibniza.
To, że według niego każdy z nas,
niezależnie od tego, jak bardzo wydaje się
ograniczony, każdy z nas nosi w sobie
obraz całości. On często jest niepełny,
zamglony, zniekształcony, ale jednak jest
obrazem całości. Świat, który widzimy,
jest tylko jedną z nieskończenie wielu możliwych
wersji tego samego kosmicznego spektaklu.
A skoro tak, to być może naprawdę
żyjemy w najlepszym z możliwych światów,
albo przynajmniej w takim, który daje
się sensownie pomyśleć.
Ja wiem, proszę państwa, że
filozofia Leibniza łatwa
nie jest, ale kiedy się na przykład
przesłucha to, co powiedziałem, raz jeszcze
i zgodnie z czymś, co nazywa się kołem
hermeneutycznym, zacznie składać
klocki, to wówczas może nie będzie aż tak
trudna, jak się wydaje na początku. Koło hermeneutyczne to
coś takiego, co mówi nam, że nie można poznać
całości nie znając elementów składowych.
Ale działa to w obie strony. Nie można
też poznać elementów składowych, jeśli nie znamy
całości. Czyli wniosek z tego prosty:
trudny tekst najlepiej przeczytać dwa razy, bo
najpierw składamy klocuszki, żeby uchwycić
całość, a kiedy uchwycimy całość, wtedy lepiej
zrozumiemy, jak ważne są poszczególne
klocki w owej układance. To tak w skrócie,
jeśli chodzi o hermeneutykę, koło
hermeneutyczne. Może warto sobie tego Leibniza
poskładać na kilka sposobów. A teraz już
dla odpoczynku zapraszam państwa na
odrobinę literatury.Dzisiaj opowiadanie Marka
Tomasika „Usta malinowe,
usta bocziusiowe”.
Marek Tomasik. Usta malinowe,
usta bocziusiowe.
Katarzyna siedziała przed lusterkiem. Była bardzo
podekscytowana. Właśnie nakładała na twarz
lekki makijaż. Nic nachalnego. W tle
brzęczał telewizor. Przygotowywała się do
wyjścia. Wzięła karminową szminkę i
poczęła delikatnie kreślić nią po ustach.
Po wydatnych, mięsistych wargach.
Rozmyślała o nadchodzącym spotkaniu.
Poznała Tomasza przez serwis randkowy.
Dłuższy czas była sama. Nie była
pewna, czy ta forma szukania partnera będzie odpowiednia,
ale pierwsze spotkanie rozwiało jej wątpliwości.
Tomek był czarujący, elegancki,
inteligentny. Sposób, w jaki na nią patrzył,
schlebiał jej. Było pożądanie,
ciekawość, zainteresowanie nią samą.
Czasem tylko jego wzrok stawał się jakiś taki
dziwny, nieprzenikniony. Lecz trwało
to bardzo krótko. Katarzyna wiedziała,
że nie jest seksbombą i prawdopodobnie nigdy
nią nie będzie. Prawdopodobnie żaden
makijaż tu nie pomoże. Kobiecych wdzięków
jednak jej nie brakowało. Wielu mogłoby
powiedzieć, że aż nadto. Nigdy nie była
szczupła. Gruba też nie. Tkwiła gdzieś
pośrodku, z boczkami, sporymi piersiami i
cellulitem na udach. Twarz też nie
należała do wybitnych. Gdyby nie te wielkie usta,
można by powiedzieć – urocza. Makijaż
na pewno pomagał zrobić lepsze wrażenie.
Skończyła malowanie. Podeszła do większego
lustra sprawdzić, jak się prezentuje w całości.
Założyła brązową spódnicę do kolan oraz czerwoną
bluzkę bez dekoltu. Nie była
pewna, czy taki układ kolorów ma jakiś sens, ale po
dłuższym namyśle zdecydowała się właśnie na taką
kreację. Stwierdziła, że chyba może
być. W telewizji kończyły
się wiadomości. Prezenterka opowiadała o
jakimś zmasakrowanym ciele, które znaleziono jakiś czas
temu. Sprawcy jeszcze nie ujęto.
Katarzyna chwyciła za pilot i poczęła skakać z
kanału na kanał. Trafiła w końcu na prognozę
pogody. Zapowiadał się ciepły,
bezchmurny wieczór. Uśmiechnęła się.
Wyłączyła telewizor. Sięgnęła po
torebkę. Sprawdziła, czy wszystko jest.
Zamknęła mieszkanie i ruszyła na spotkanie w
restauracji na Starówce.
Dotarła na miejsce kilka minut przed czasem.
Weszła do środka, rozglądając się za
Tomaszem. Nigdzie go nie zauważyła. Przez
chwilę serce zaczęło jej bić mocniej. A co,
jeśli nie przyjdzie? Postanowiła poczekać.
Przecież jest jeszcze dużo czasu. W lokalu
było wolnych kilka stolików. Wybrała ten z
widokiem na ulicę. Niedługo pojawiła się kelnerka,
pytając o zamówienie. Powiedziała, że czeka na
kogoś. Poprosiła tylko o wodę. Na
zewnątrz robiło się coraz ciemniej. Popijając
wodę mineralną zauważyła spieszącego Tomasza.
Spojrzała na zegarek, który zakładała tylko na
specjalne okazje. Był spóźniony o dwie
minuty. Odetchnęła z ulgą. Pewnie coś go
musiało zatrzymać. Tomasz, mężczyzna po
trzydziestce, średniego wzrostu i budowy ciała, z
czarnymi, nienagannie uczesanymi włosami wparował do
restauracji. Rozejrzał się w poszukiwaniu
swojej randki. Kiedy dostrzegł Katarzynę,
uśmiechnął się szeroko. Odwzajemniła uśmiech.
Podszedł do niej. „Przepraszam za spóźnienie maleńka,
ale była kraksa po drodze i ruch był
wstrzymany.” Kobieta wstała od stolika, podając
mu rękę. On, zamiast ją ścisnąć, ucałował
ją lekko. Gdyby nie makijaż, spłonęłaby
silnym rumieńcem. „Nic się nie stało, Tomasz.”
„Mówiłem ci, mów mi Tomek, jak ci
pasuje.” Usiedli oboje. Po chwili
pojawiła się kelnerka. Chwilę trwało, zanim
złożyli zamówienie. Nic ciężkiego, same
lekkie potrawy. Tomasz chciał zamówić wino dla
Katarzyny, ale odmówiła. Sam kierował,
więc nie mógł się nim raczyć. Popijali więc
jakąś rzadką odmianą herbaty z Cejlonu.
„Powiedz Kasieńka, jak ci minął dzień?” Zapytał
Tomek, zanim przybył posiłek. Katarzyna
początkowo z niechęcią opowiedziała kilka banałów.
W końcu niewiele działo się w jej życiu. Tomek
zapytał o kilka szczegółów, co zmusiło ją do
poszerzenia opowieści. Zauważyła, że
słucha każdego jej słowa. Parę razy
wtrącił jakąś słuszną uwagę. Rozluźniła się
całkowicie i zaczęła opowiadać, jak to w pracy
zdenerwował ją szef, jak koleżanka z biura
wywaliła się na czymś i była kupa śmiechu. W
międzyczasie przyniesiono jedzenie. Konsumowali
powoli potrawy, a Kaśka opowiadała, że
oglądała jakieś seriale. Jeden szczególnie się jej
spodobał. Obejrzała parę filmów, które serwowała
telewizja, ale jak zwykle nie było tam
niczego wybitnego. Tomasz siedział, jadł
i uśmiechał się. Kilka razy zaśmiał się, gdy
powiedziała coś dowcipnego. Kiedy skończyli jeść,
Katarzyna powiedziała: „A co u ciebie słychać?
Nie będę przecież ględzić cały wieczór.” „U mnie
też niewiele się zmieniło od naszego ostatniego
spotkania.” Stwierdził, że miał wyjątkowo pracowity
dzień. Mnóstwo zamówień. Kasieńka przypomniała
sobie, że pracował w branży farmaceutycznej, ale nie
wiedziała, co dokładnie robi. Zapytała go o
to. Machnął ręką. Okazało się, że jest
dystrybutorem leków na całe województwo. Po czym
opowiedział, jak w młodości chciał zostać chirurgiem
plastycznym. Dostał się nawet na studia, ale tam
okazało się, że ukończenie medycyny jest poza jego
zasięgiem. Poszedł więc na zarządzanie i
marketing. Gdzieś pomiędzy dostał się do pracy w
obecnej firmie, a po skończonych studiach udało mu
się zostać menadżerem. Koniec końców nadal
siedzi w medycznym biznesie. Powiedział jej też
o swoim hobby – tworzeniu gipsowych odlewów
głowy po to, żeby formować jej kształty według
swoich upodobań.Wkładał w to masę pracy.
Stworzył kilka podobizn ludzi, którzy w jakiś sposób mu
się podobali. Głównie aktorów, aktorek,
piosenkarek. Katarzyna pomyślała, że trochę
dziwne to hobby, ale nie mogła przestać
słuchać. Żar w oczach i pasja, z jaką opowiadał o
swoich projektach, urzekała ją. Zapytała go,
kogo już uformował. Zmieszał się trochę.
Nie chciał powiedzieć. W końcu przyznał, że
odtworzył Angelinę Jolie. Zachichotała.
Z wrażenia w sumie. Bo z czego innego? W zasadzie
to nic śmiesznego, ale wprawił ją już w bardzo
dobry nastrój. Rozmawiali jeszcze z godzinę o
mniej ważnych rzeczach. Durnoty takie, że
nie warto powtarzać. Katarzyna z żalem
spojrzała na zegarek. Dochodziła jedenasta w
nocy. Wypadałoby się już zbierać, choć
wolałaby przegadać z nim całą noc. Czuła
rodzącą się między nimi więź. Tomasz
zauważył, że zaczyna sprawdzać czas.
Zaproponował więc: „Kasieńka, słuchaj, mam
pewną prośbę. Wiem, że o tej porze to wydaje się
podejrzane. Nie znamy się dość dobrze, ale
chciałbym cię gdzieś zabrać teraz. Maksymalnie pół
godziny. Potem cię odstawię do domu czy
gdziekolwiek będziesz chciała”. Uśmiechnął się i
czekał na odpowiedź. Dziewczyna faktycznie pomyślała,
że podróż o tej porze z nieznajomym tak naprawdę to
nie jest dobry pomysł. Dwie randki to jeszcze
nie zaufanie. Może chcieć czegoś więcej od
niej, a ona mogła nawet mu to dać.
Bardzo by chciała pozostać na bezpiecznym gruncie, ale
bez ryzyka nigdy się nie dowie, do czego może
prowadzić ten zalążek związku. „No nie
wiem” powiedziała. „Późno już na jakieś
atrakcje”. Ujął jej dłoń, która spoczywała na
stole i uścisnął lekko. „Obiecuję ci, że
nie jestem żadnym molestantem czy kimś
takim. Chcę ci tylko coś pokazać. Myślę,
że ci się spodoba, a dziś jest idealna
pora do tego”. „No dobrze” powiedziała po
chwili wahania. „Ale gdybyś czegoś próbował, to
znam kung-fu”. Pomachała chaotycznie rękoma
i zachichotała. On też parsknął
rozbawiony. Tak naprawdę jedyną sztuką walki,
jaką znała, była ta ze starym
odkurzaczem w domu. Tomasz zamówił rachunek
i zapłacił za wszystko pomimo oporu Katarzyny.
Powiedział jej, że następnym razem i obdarował
czarującym uśmiechem. Wyszli na zewnątrz.
Tomek dał znak, żeby poczekała chwilę. Podjedzie
samochodem. Po minucie czy dwóch wrócił z
autem. Katarzynie mało oczy nie wyszły z orbit,
kiedy rozpoznała znaczek Mercedesa. Nie wiedziała co
to za model, ale był duży i sprawiał wrażenie
drogiego. Drzwi od strony pasażera uchyliły
się. Wsiadła do środka. Zauważyła, że
dach w tym aucie odbiegał od normy. „Nie
wiedziałam, że tak dobrze ci się powodzi”
stwierdziła. „A tam.” Tomasz machnął ręką.
„To tylko dwieście osiemdziesiątka. Parę lat już
ma. Wygląda nieźle, ale to samo można powiedzieć o
większości mercedesów, nawet tych sprzed
trzydziestu lat”. Mężczyzna pohamował chęć
ruszenia z piskiem opon. Ruszyli. Po
kilku minutach Katarzyna zorientowała się, gdzie mogą
jechać. Na wzgórza za miastem. Choć
mieszkała całe życie w tym mieście, to nigdy nie miała
potrzeby ani okazji, żeby odwiedzić tamte tereny.
Kiedy znaleźli się na przedmieściach, Tomasz nacisnął jakiś
guzik. Dach zaczął się ruszać, by po chwili
schować się całkowicie. W twarz uderzył ją
podmuch jeszcze ciepłego powietrza. Włosy
związane w prosty kucyk tańczyły na wietrze.
„Spójrz w górę” powiedział Tomasz,
wskazując palcem niebo. Zadarła głowę
do góry. Przez chwilę widziała tylko czerń nocy.
Dostrzegła jaśniejące punkciki. Im bliżej
wyjazdu z miasta, tym bardziej niebo stawało się
gwiaździste. Nagle znikąd pojawiła się
biała kreska. Zniknęła tak szybko, jak się
ukazała. Po chwili kolejna. Katarzyna
uśmiechnęła się. Przypomniała sobie, że dzisiaj
chyba rój Perseid miał być widoczny u
nas. „A więc to chciał mi pokazać”
pomyślała. Zwróciła mu na to uwagę.
On tylko się uśmiechnął. Powiedział, że to jeszcze nie
koniec niespodzianek. Jeszcze kilka minut zabrało im
dotarcie do celu podróży. Tomasz zaparkował na
jakimś parkingu prawie na najwyższym wzniesieniu za
miastem. Kiedy wysiedli z auta, zdał sobie
sprawę, że parking jest jednocześnie punktem widokowym na
miasto. Miasto nocą z tej perspektywy
wyglądało przepięknie. „Usiądź ze mną,
proszę” powiedział Tomasz, zasiadając na przedzie
maski samochodu. Przysiadła obok niego.
„Niedługo powinno się zacząć na dobre”. Wskazał
na nocne niebo. Faktycznie zaraz się
zaczęło. Siedzieli wpatrzeni w ciemny nieboskłon,
który co chwila przecinały srebrne rysy
Perseid.Katarzyna nigdy nie widziała spadających
gwiazd, jakby powiedzieli niektórzy. Był to
piękny i urzekający widok. Nie spodziewała się
takich rzeczy dzisiejszego wieczoru. Liczyła tylko na
zajmującą rozmowę, obietnice na przyszłość,
ale to wywindowało jej samopoczucie na
szczyt. Uśmiechnięta spojrzała w kierunku
mężczyzny. On też na nią patrzył.
Uśmiechnął się czarująco. Jego wzrok
na moment przekuło coś za jej plecami.
„Fajny masz ten kucyk, ale czy możesz
rozpuścić włosy?” — zapytał, puszczając
oczko. Katarzyna czuła, że się rumieni.
„Dlaczego nie?” — pomyślała. Ściągnęła gumkę z
włosów i rozpuściła je. Uśmiechnął się
szeroko. „Znacznie lepiej” — powiedział,
wpatrując się w jej oczy. Po chwili jego wzrok
spadł na te wyraziste malinowe usta.
Kasieńce serce zaczęło walić jak szalone.
Poczuła jego rękę na swej talii. Nadal nie
odrywał wzroku od jej ust. Nagle
zbliżyły się niebezpiecznie. Wargi spotkały
się w delikatnym pocałunku na tle
spadających gwiazd. „Co ja robię? —
pomyślała. — Całuję się już na drugiej
randce. Jestem okropna. Kolacja i te
gwiazdy. Ech, nic nie poradzę, że jestem
beznadziejną romantyczką. Jednak muszę szybko coś
wymyślić, żeby nie poszło to dalej. Nie chciałabym
tego, ale czuję, że nie mam wystarczająco
siły, żeby się opierać. Napiłabym się czegoś.
Pewnie nie masz niczego?” — powiedziała, delikatnie
odsuwając się od niego. Faktycznie,
nagle poczuła suchość w gardle. Oby tam
niczego nie miał. „Pić ci się chce?” — odparł
zdziwiony. Po chwili dodał: „Mam termos
z herbatą. Coś tam jeszcze powinno zostać. Pewnie
zimne.” Podszedł do tylnego siedzenia i zaczął tam
grzebać. „Jestem zgubiona” — pomyślała Kasieńka.
Tomasz po chwili wrócił z termosem. Odkręcił
go i nalał pół kubeczka. „Więcej chyba nie
ma” — powiedział. Wypiła całość.
Płyn miał przyjemny, słodki smak jakiejś owocowej
herbaty z delikatną nutką goryczki.
Usiadł obok niej. Oddała mu kubeczek.
Zakręcił termos i trzymał go dalej, wpatrując się
czule w dziewczynę. „Co się tak patrzysz uparcie?” —
rzuciła Katarzyna. — „Coś mam na nosie?” Parsknął
ze śmiechu. „Po prostu nie mogę się napatrzeć”
— odpowiedział. Dziewczynie znowu zrobiło się gorąco
na twarzy. Siedzieli tak jeszcze przez chwilę, a ona
nie wiedziała, co powiedzieć. Zaczynała czuć
zmęczenie, lekkie zawroty głowy. „Chyba za
dużo wrażeń jak na jeden wieczór” — pomyślała.
Tomasz znowu nie spuszczał wzroku z jej ust.
Zagryzł wargę i powiedział: „Żułbym twe
usta jak surowy boczek.” Katarzyna
zaniosła się śmiechem. „Tylko na tyle cię stać” —
odparła. „Stać mnie na o wiele więcej” —
szepnął chłodnym tonem. Przestał się uśmiechać,
a jego wzrok nagle stał się twardy i
dziki. Poczuła się słabo. Zauważyła,
że w jego lewej ręce coś błysnęło.
Odrzucił termos na ziemię. „Jak się
czujesz?” — zapytał z sarktycznym mrozem w
głosie. „Niezbyt dobrze. Kręci mi się w
głowie” — odparła. Wtedy złapał ją
prawą ręką za włosy na czubku głowy.
Lewą nogą pchnął ją w kolana i pociągnął
ręką. Straciła równowagę i grzmotnęła
głową o maskę samochodu. Zsunęła się na
ziemię. Czaszka zaczęła dudnić tępym bólem.
Próbowała się podnieść. Złapał ją znowu za włosy
i trzasnął o grill samochodu. Pociemniało jej
przed oczami. Nie mogła zebrać myśli.
Złapał za jej ramiona i odciągnął kawałek dalej.
Stanął nad nią w rozkroku. W ręku trzymał
składany nóż. Przykucnął na niej. Nóż
wylądował na jej ustach. Chciała go
powstrzymać, ale nie mogła się ruszyć.
Czuła, że kończyny zaczynają jej drętwieć.
Poczuła lekkie ukłucie, a potem odległy
ból dobiegający z okolic ust. Tomek
właśnie wycinał jej wargi. Krew
zaczęła spływać jej do gardła. Język
odmawiał posłuszeństwa. Desperacko próbowała
przełykać ślinę zmieszaną z krwią. Z każdą
sekundą szło jej z tym coraz gorzej.
Napastnik natomiast przyglądał się przez chwilę swojemu
trofeum, po czym wsadził je do ust i zaczął
żuć. „Wspaniałe, miękkie i
delikatne jednocześnie” — wybełkotał z
pełnymi ustami. Katarzyna już
odpłynęła. Nie była świadoma tego, co ma się
stać dalej. Tomasz żuł dalej z
satysfakcją wypisaną na twarzy.
„Ciekawe, jak będą smakować twoje
uszka.” — mruknął, pochylając się z
nożem.
Proszę państwa, czas teraz
na Filmotekarium. Jedni uważają, że ten cykl,
o którym będziemy dzisiaj mówić, to jest genialny
cykl. Ja tak przeczytałem w internecie,
czytałem opinie, czytałem recenzje. Inni
natomiast uważają, że im dalej w las, tym
gorzej. A w las pójdziemy troszeczkę, bo
dzisiaj omawiamy film „Krzyk
7”.Dzień
dobry wieczór Państwu. Rozpoczynamy
kolejny odcinek Filmotekarium. Ten
dzisiejszy odcinek może tak naprawdę
podzielić naszych słuchaczy, bo wiem,
że film "Krzyk" ma swoich
zagorzałych zwolenników i
równie zagorzałych przeciwników. I tak dzieje się
właściwie od
1996 roku, kiedy
to pojawił się "Krzyk" numer jeden.
Dzisiaj opowiemy Państwu o "Krzyku" numer
siedem. Dzień dobry wieczór, Piotrze.
Dzień dobry wieczór. Dzień dobry wieczór. W zasadzie to się powinienem teraz
rozedrzeć, żeby było tematycznie i
wprowadzić was w
nastrój tego filmu, czyli "Krzyk 7". Ale
zacznę inaczej. Drodzy Państwo, slashery,
slashery, slashery. Są ich fanatycy
i są osoby, które ich nie lubią.
Są tacy, którzy uznają slasher za kwintesencję
horroru. Jest też całe uniwersum
zbudowane wokół serii "Krzyk" i tak zwanego
Ghostface'a, czyli tego mordercy, w sumie morderców w
masce. W zasadzie to tak naprawdę to jest chyba
kostium, nie postać jedna.
Samych Ghostface'ów było wielu.
Ktoś kiedyś wyliczył, że biorąc pod uwagę wszystkie
produkcje, to pod tą maską skrywało
się z 30 osób. Nie wiem, nie liczyłem. Opieram się
tutaj na informacjach z netu. Oczywiście Ghostface
jest jedną z ikon współczesnego
horroru, a raczej slashera obok
Jasona z "Piątku trzynastego", obok Freddy'ego Kruegera na
przykład i kilku innych. Wiadomo
też, że współczesne kino kocha
powroty sprawdzonych bohaterów.
Tylko czy robienie filmu krążącego,
powiem wprost, krążącego wokół tak zwanej bazy fanów
i tym, co się nazywa cult following po
angielsku, to jest dobre rozwiązanie? Ja to zaraz wytłumaczę,
bo mamy do czynienia z filmem, który przez
znaczną część swojego trwania całuje sam siebie w
zadek. Może nie sam siebie, ale
swoje uniwersum, swoją serię całuje w zadek.
Nie wiem, czy to jest też film, mówię o "Krzyku 7",
który nadawał się do kin. Wiem, że on w kinach był, bo mi się
wydaje, że widziałem plakat.
I pytanie chyba najważniejsze: czy to jest
krzyk rozpaczy już związany z tym,
że nie da się po prostu tej i innych
serii dalej ciągnąć, czy jednak krzyk
entuzjazmu, że jednak tematy,
jednak, jak oni to mówią, franczyzy
rozpoczęte przed laty nadal żyją? Ten
film jest mocno specyficzny. On
celebruje swoje korzenie, ale w taki sposób,
który chyba nie wszystkim się spodoba. Mnie się nie spodobał.
Pojawiają się znane z pierwszej odsłony
postaci, to znaczy aktorzy, ale też mamy
młodszych bohaterów, którzy żyją w cieniu
uwielbienia pierwowzoru.
Tam ciągle są wspominane sceny mówiące gdzie kto
zginął, co się komu stało. W pewnym momencie się zacząłem
zastanawiać po co to i po co ja to w zasadzie oglądam.
Mógłbym obejrzeć byle jaki film na
YouTubie dla fana "Krzyku"
i na tym zakończyć. Co się działo potem i jak to
wszystko się toczyło, to też
Marku nie wiem, czy to opowiadać, bo historia jest po
prostu w zasadzie taka jak
zwykle. Powiem tak: chwilami miałem
wrażenie, że ludzie,
którzy przyczynili się do powstania "Krzyku 7", zrobili
wszystko, żeby został
nakręcony pastisz pod kolejnym
tytułem "Straszny film", bo wiadomo, że
"Straszny film" mocno bazował, przynajmniej na początku,
na tej serii. No ale dobrze. Powiem tak:
właściwie film "Krzyk" od początku
podzielił publiczność. Mówiłem o tym.
Te dwa obozy miłośników horrorów, oba
obozy to miłośnicy horrorów, z tym że
jedni wychwalali napięcie i pewną
niekonwencjonalność tego filmu, mówię cały czas o
jedynce, a drudzy naśmiewali się,
w sumie też słusznie, z naiwności
scenariusza i w sumie dosyć słabych
rozwiązań, takich technicznych rozwiązań, które tam
zastosowano. Dlaczego ja tyle mówię o tej jedynce? Bo
jak Państwo widzicie, ten film, który był
nakręcony jeszcze w ubiegłym wieku, jego pierwsza
część, on od początku dzielił
i byli nawet tacy, którzy uważali,
że to nie jest prawdziwy horror. To nie jest
coś, co naprawdę ma przerażać. To jest rodzaj
pastiszu horroru. I ja nie, nie pomyliłem się. Ja nie
mówię o "Strasznym filmie". Mówię o "Krzyku".
"Krzyk" jeden uznano, przynajmniej niektórzy
uznali za pastisz horroru. No i
teraz zróbmy podróż w czasie. Mamy rok
2026 i jeśli
przyłożymy to, co pisano o "Krzyku" jeden, to "Krzyk
7" jest kilka pięter niżej,
właściwie pod każdym względem. No bo owszem, jest
nasza ukochana postać ducha.
Straszy. Mamy też świetną, w
cudzysłówCzołówkę, gdzie wszystko
jest takie nieprzewidywalne. Słyszycie państwo, że
kpię, bo wszystko w tym filmie jest
przewidywalne. Doskonale. Zarówno
ci, którzy już prześledzili całą
serię filmów, ale i ci, którzy na
przykład znaleźliby się tacy, którzy
oglądaliby „Krzyk 7” jako pierwszy
tego rodzaju film w swoim życiu, bardzo szybko
by się zorientowali, na czym to wszystko polega i
jak ten mechanizm działa. A działa tak
sobie. Wzdycham, bo jak sobie
przypominam tę jedynkę, do której ciągle nawiązuję, to
tam się przynajmniej coś działo. Tam
były jakieś emocje. Ktoś powie: co, w siódemce nie ma?
Powiem tak: bywają w tej siódemce
emocje, jakieś tam, nie przesadzajmy,
ale się pojawiają. Natomiast ja odniosłem wrażenie,
że scenarzysta postanowił
sobie pofilozofować. Nie, żebym
był przeciwnikiem, powiedziałbym wręcz przeciwnie. Też
lubię, ale nie wiem, czy horror,
czy film grozy jest do tego najlepszym miejscem.
Tymczasem my tutaj otrzymujemy
całe wywody pseudofilozoficzne, a później
dostajemy w dodatku jeszcze wyjaśnienie, w
najgorszy możliwy sposób zrobione, wyjaśnienie
tego, co się w filmie działo. Bo stają
pewne postaci i mówią, dlaczego coś zrobiły i
że one to robiły tak i tak, i po to, i po to.
A potencjalne ofiary stoją i słuchają,
i są zadziwione. Wow, naprawdę nam
to zrobiliście? Nie wiem. Dla mnie tego
rodzaju film, który jest już
pastiszem z pastiszu, w ogóle to
się trzyma bardzo słabo w
rzeczywistości. Bo tym, co
zaskakiwało w „Krzyku” numer jeden, może w kilku
następnych, było to, że bohaterami są takie
zwykłe postacie, które chodzą na
balangi, jakieś takie normalne rozmowy
prowadzą. Jest ogólnie tak cool i
właśnie normalnie. Kiedy sobie
wspomnimy „Koszmar z ulicy Wiązów”, to przecież tak
jak w recenzji napisano, Freddy Krueger nie
chodził na prywatki, nie
urządzał balang. Tu jest inaczej, było
inaczej. I wtedy to było,
powiedzmy, dosyć
świeże, w miarę nowe. Zwykły świat i nagle w
ten świat wkracza
morderca. Okej, to było okej. Natomiast
w tej chwili mamy niby zwykły świat, ale
od początku wiemy, że nie jest zwykły i od
początku wiemy, że to
bycie cool, to odwiedzanie dziewczyny
przez okno. Jakżesz to jest zgrany motyw.
Odwiedzanie jej i mamusia
przyłapuje na tym niecnym wydarzeniu.
Takie fajne to jest i takie amerykańskie, i w
ogóle. Tymczasem my
tak naprawdę czekamy, że się coś zacznie dziać. I tam się
chwilami zaczyna coś dziać. Tylko ja
nie wiem, czy ja już jestem taki zblazowany i taki
wyprany z emocji,
że po prostu wszystko było tak
przewidywalne w tym filmie, że ja byłem
gotowy. Na szczęście, a może na nieszczęście,
bo bym może coś zarobił, oglądałem ten film sam. Nie miałem się z
kim zakładać, ale w ośmiu
przypadkach na 10 byłem w stanie przewidzieć, co się
za chwilę stanie. Dla mnie to jest
morderstwo. Morderstwo wykonane na
horrorze, na slasherze. Nie wiem, czy to się
da obronić. Czy ten film można obejrzeć?
Można. Wiecie państwo, kroicie państwo
pomidorki na pizzę albo zagniatacie
ciasto i przy okazji film
gdzieś tam mruga z ekranu. To jest tego
rodzaju film. Przykro mi, że rozwiewam
złudzenia. Emocji może trochę
jest. Nie będę mówił, że na lekarstwo. Trochę może jest,
ale to są odgrzewane kotlety. To są emocje,
nawiążmy do klasyka, drugiej świeżości.
Wy się możecie zastanawiać, dlaczego my tak krążymy wokół
tematu i nie mówimy, o czym ten film jest. Bo po prostu
Ghostface powraca, żeby ukatrupić
Sidney Prescott, która ma dziecko, które występuje
w teatrzyku szkolnym. To w ogóle, Margu, tam już jest
takie to dziwne to ich przedstawienie, że oni tam
powinni się zapisać na jakąś wizytę w Choroszczy,
zanim zaczęli. I po prostu z tych
kilku zdań, które powiedziałem, możecie sobie tą fabułę ułożyć.
Także my wam nie będziemy psuć zabawy, bo jest to
tutaj wybitnie nieskomplikowane. Oczywiście jest też
dziennikarka, którą gra Courteney Cox. Ona się
pojawia w najmniej oczekiwanym momencie, jest bardzo przebojowa.
Czyli to jest taki powrót do korzeni.
Ja nie należę do grona fanów slasherów ani fanów
„Krzyku” za bardzo. W przypadku siódemki
mamy nie tylko czerpanie z historii tej sagi,
ale też z oklepanych wzorców. Mamy to
podszywanie się Ghostface'a, mamy te manipulacje
ludźmi. On też oczywiście jako
napastnik miewa ogromne szczęście, czasami
jednak nie jest w stanie oszukać przeznaczenia. Niektóre
sceny się ciągną zbyt długo. I jest ten
problem, że czasami jest tak, że decyzje bohaterów czy ich
zachowania wydają się dla widza co najmniej
nieprzemyślane albo głupie. I tam mamy taką sytuację, kiedy
PrescottI jej córka wiedząc, że ktoś jest w
domu, postanawiają ten dom opuścić. Nie pamiętam, czy ktoś jest w
domu, czy dom jest na celowniku
Ghostface'a. Postanawiają dom opuścić, żeby być
bezpieczne. Matka z córką, bo ojciec jest
policjantem. I jak to w amerykańskich filmach
bywa, gdzie się udać? Oczywiście do motelu.
Ale po chwili się okazuje, że te
kobiety, które chciały uciec do motelu,
mają w domu bunkier.
Zatem nie zamykają się w tym bunkrze, tylko uciekają z tego domu do motelu.
Ale to akurat poboczności. „Krzyk 7” to jest
film dla fanów, takich
pijanych fanów. Może mi jako
profanowi nie wypada go oceniać.
Nie tyle on jest nie do przyjęcia dla mnie, co jest
kolejnym filmem o naiwnej fabule.
I dodatkowo ma jeden minus. Duży minus. To jest po części film
albo młodzieżowy, albo
opowiadający o młodzieży, ale
ja miałem wrażenie, że on jest po części młodzieżowy i on jest
dlatego taki infantylny i głupi. Jak widziałem, jak oni to
przedstawienie organizują i oni są w klasie
średniej. Wszyscy ci
uczniowie wyglądają jak
40-letnie nastolatki, ale już żeśmy się przyzwyczaili w innych
amerykańskich filmach, że tak jest. Nie muszę mówić,
co się stanie. Wszyscy wiecie, nieszczęścia chodzą w takich
filmach po ludziach kolejno.
W horrorach, nie tylko w slasherach
zapanowała nam sequeloza, opanowała
gatunek. Wiemy to na przykładzie „Predatora”. Wiemy
to też na przykładzie filmów, które nie są sequelami, ale
wykorzystują znane motywy, chociażby
„Obcy” w różnych nowych odsłonach. Czasami sobie
jednak warto zadać pytanie: czy warto? Czy warto
sięgać po pewne tradycje kinowe? Albo inaczej.
To jest bardzo dobrze widać na przykładzie „Krzyku 7”. Czy warto jest zrobić
taki ukłon, ale do samej ziemi w stronę pierwowzoru i
jednocześnie ten pierwowzór niszczyć w pewien sposób?
Dla mnie to nie była zabawa, nie był żaden szpas, ale
będą tacy, którym ten film siądzie, bo on się da
oglądać, jak Marek mówi. Czy siedzicie w kuchni,
robicie pizzę, czy siedzicie w innym miejscu,
to w warstwie rozrywkowej dla odmóżdżenia on wcale nie
jest taki zły. Ale to zależy
wyłącznie od waszego apetytu. Żeby państwu
zobrazować, jak rozbieżne są oceny tego
filmu. Zresztą zacząłem od tego, że
wszyscy się podzielą dzisiaj na zwolenników i
przeciwników. To ja państwu zacytuję kilka
recenzji ze znanego portalu. „Po średnio
dobrej piątce i debilnej szóstce nowa
odsłona to powrót na właściwe,
klasyczne tory. Ładny hołd dla
oryginału i po prostu bardzo dobry,
klasyczny slasher.” Czytajmy dalej.
„Siódma część, a twórcy nadal potrafią
zaskakiwać. Warto obejrzeć w kinie.”
Okej, dalej. „Z bólem, jako
ogromny fan serii muszę przyznać, że to
najgorsza odsłona »Krzyku«.” I dalej.
„Gwóźdź do trumny tej serii.” Już
tylko odsłony recenzji
pokazują, że to jest bardzo
niejednoznaczne. Być może tu rolę odgrywa
to, o czym powiedział Piotr, że może to nie
jest film dla nas, Piotrze. Ludzi,
którzy są wyjadaczami i w ogóle
się już mocno zestarzeli i w ogóle nie powinni
oglądać filmów. To jest film, takie mam
wrażenie dla młodzieży. I
to jest film, jeżeli ktoś się dobrze poczuł, a nie jest
młodzieżą, to tym bardziej mu gratuluję. Ale ja nie
rozstrzygam. Być może ja czegoś w tym filmie po
prostu nie dostrzegam. Może
państwo wpisami pod naszą
oceną jakoś nam uświadomicie, że
warto jednak ten film obejrzeć i ja ten film
załaduję po raz kolejny i obejrzę po raz
kolejny. Być może się mylę w tak zwanej całej
rozciągłości. Być może Piotr się myli,
ale póki co, to
trudno byłoby mi powiedzieć,
że to nie był zmarnowany czas. Dla
mnie był, bo obejrzenie filmu,
który nie zaskakuje, tak jak powiedziałem,
mnie w ogóle nie zaskakiwał ten film. To jest
jednak
szafowanie swoim czasem. Powiedziałeś,
Piotrze, o tym bunkrze. To jest moda w Stanach,
żeby bunkier mieć. Cały film zresztą o tym
nakręcono. A ta ucieczka z bunkra
to jest rzeczywiście idiotyczne, ale jakie sceny można
było nakręcić. Biedny duch
strzelał w tę ścianę nożem.
Nożował i nożował
i mu się nie udało. Czy ja zdradzam w tej chwili treść?
Troszkę, ale to nie są istotne sceny. Próba
podsumowania nie będzie próbą podsumowania, bo tak jak powiedziałem,
ta rozbieżność ocen sprawia,
że pewno każdy pozostanie przy własnym zdaniu.
Ale tak jak powiedziałem, jako człowiek przesadnie
ciekawy, chorobliwie ciekawy, ja chętnie
posłucham, przeczytam, jakie argumenty
zwolennicy siódemki przytoczą. Być
może ja po prostu czegoś nie
widzę.Proszę
państwa, czas na polecanki z pogranicza.
Już teraz się niektórzy uśmiechają, bo wiedzą, co powiem.
Powiem, że ta część audycji odbywa się
pod duchowym patronatem Księgarni Galerii Nieznanego
Świata. Ta księgarnia mieści się w Warszawie
na ulicy Kredytowej 2. Czynna jest od poniedziałku
do piątku między 10 a 18.
Jeśli państwo nie odwiedzacie Warszawy, w Warszawie nie
mieszkacie, to zapraszam na stronę
internetową nieznany.pl.
Tam pełen wybór książek. A teraz
już polecanki z pogranicza. Pierwszy tytuł:
„Bioenergoterapia radiestezyjna w praktyce
Zbigniewa Ożarskiego”. Autor Marek
Kalwoda. Inspiracją do napisania niniejszej
książki było zainteresowanie się przez
Marka Kalwodę działalnością Zbigniewa Ożarskiego.
Obaj panowie poznali się podczas wspólnych dyżurów w
Przychodni Medycyny Naturalnej Natura-Vera
w 1983 roku. Już
od początku zamysłem Marka Kalwody było
utrwalenie jej szczegółów na papierze.
Zbigniew Ożarski zaczął wtedy stosować swoją
autorską metodę polegającą na tym, że
kolejnym narządom przypisywał odpowiednie liczby.
Liczby te otrzymywał po badaniu
wahadełkiem. Ponadto odkrył, że w celach
terapeutycznych narządy można grupować w
zestawy trójkowe, czyli trójkąty.
Układy te są powtarzalne, działają
identycznie na różne osoby. Mogą je
stosować różni bioenergoterapeuci z
podobnym skutkiem. Od pierwszego spotkania w
Natura-Vera obaj bioenergoterapeuci
ściśle współpracowali ze sobą w równorzędnym
stopniu, przyczyniając się do rozwoju metody, jej
weryfikacji i zastosowania w praktyce oraz
rozpowszechnianiu na kursach i warsztatach.
Od 2012 roku Marek Kalwoda samodzielnie
kontynuuje i uaktualnia rozpoczętą
wspólnie ze Zbigniewem Ożarskim pracę,
czego zwieńczeniem jest książka
„Bioenergoterapia radiestezyjna w
praktyce Zbigniewa Ożarskiego”. Tak jak powiedziałem,
autorem jest Marek Kalwoda. Druga
książka, którą chciałbym państwu polecić, nosi
tytuł „ABC wahadła.
Radiestezyja w praktyce”. Autor znany
chociażby z łamów Nieznanego Świata, Leszek
Matela, wydawca Studio
Astropsychologii. Książka „ABC wahadła” w
sposób klarowny i przejrzysty wprowadza
czytelnika w świat praktyki radiestezyjnej z
wykorzystaniem wahadła. Zdolności
radiestezyjne posiada większość z nas.
Dzięki tej książce krok po kroku
można nauczyć się posługiwania wahadłem, a
później tę wiedzę zastosować w praktyce,
wykorzystać na użytek własny i swoich najbliższych.
Również zaawansowani radiesteci mogą znaleźć tu wiele
cennych informacji, między innymi o różnego
rodzaju specjalistycznych wahadłach. Na przykład
dokładny opis wahadła uniwersalnego i
ich zastosowaniu oraz nigdzie do tej pory
niepublikowanych, nietradycyjnych metodach pracy z
wahadłem. A ja przypomnę tytuł: „ABC
wahadła. Radiestezyja w praktyce”. Autor
Leszek Matela, wydawca Studio
Astropsychologii. Trzecia książka, którą chciałbym
państwu polecić, nosi tytuł „Fizyka
zjawisk radiestezyjnych. Teoria i praktyka”.
Autor Włodzimierz Łazowski,
wydawca ponownie Studio Astropsychologii.
Radiestezyja zajmuje się badaniem energii, które
często mają ogromny wpływ na nasze zdrowie.
Powszechnie uważa się, że najważniejszym narzędziem
pracy radiestety jest różdżka lub
wahadełko. Jednak są one tylko
wzmacniaczami sygnałów biegnących z
podświadomości osoby pracującej z energią.
W związku z tym najważniejszy jest sam
radiesteta. Niezbędne jest więc przygotowanie
ciała do odbioru coraz bardziej subtelnych
energii oraz maksymalne
ułatwienie i usprawnienie kontaktu świadomego
umysłu z podświadomością. Książka
jest uwieńczeniem 20-letnich badań
autora. Opisuje w niej wiele nowych zjawisk
radiestezyjnych dotyczących aktywnych, często
negatywnych miejsc mocy i metody ich
badania oraz budowę i działanie
neutralizatorów. W przystępny sposób wyjaśnia
najważniejsze zjawiska radiestezyjne i ich
oddziaływanie na człowieka. Dużo uwagi
autor poświęca również nowym, odkrytym przez siebie
aspektom fizycznym związanym z radiestezją.
Łączy je z funkcjonowaniem naszej świadomości i
podświadomości. Udziela wielu porad zarówno dla
początkujących, jak i zaawansowanych
radiestetów, aby wyniki ich badań były
bardziej skuteczne. Podkreśla również zasady
bezpieczeństwa pracy każdego radiestety. Z
tej publikacji nauczysz się na przykład, jak
przeprowadzić badania działki budowlanej, cieków
wodnych, długości fal kolorów
radiestezyjnych czy siły promieniowania energii
życiowej. Poznasz również technologię
prawidłowego wykonywania narzędzi do przeprowadzania
takich badań. To nowoczesna radiestezyja
w praktyce. Przypomnę tytuł: „Fizyka
zjawisk radiestezyjnych. Teoria i praktyka”.
Autor Włodzimierz
Łazowski.Wydawca Studio
Astropsychologii. Proszę państwa, skoro były polecanki
z pogranicza, to teraz będą
książki z pogranicza. A dzisiaj książka
ważna. Książka, którą możecie
Państwo między innymi odnaleźć na
antenie Radia Paranormalium. Ona powoli
wchodzi na tę antenę i do archiwum. A więc
dzisiaj w MAUPie będziemy rozmawiać o
„Pamiętniku jasnowidza”. Zapraszam.
Dzień dobry wieczór państwu. Czas na
książki z pogranicza. A zatem dzień dobry wieczór,
Piotrze. Dzień dobry wieczór. Cóż to
dzisiaj jest za książka omawiana? To jest
trochę jak połączenie Grzesiuka ze streamami
jasnowidza Jackowskiego. Bohaterem książki
jest Józef Marcinkowski, ale kiedy
lookamy na tytuł, to nie do
końca mamy takie wrażenie.
Myślimy, że to jest jakaś baśń wschodnia. W
rzeczywistości Akara Yusuf Mustafa to jest jego
okultystyczny pseudonim. Wróg,
mag, okultysta warszawskiej ulicy,
znawca życia astrologicznego,
wróżbiarskiego i tajemnic epoki.
Czy to, co nam opowiada, jest prawdą? Czy to jest
wszystko podkolorowane i lekko
umitologizowane? Tego się możemy domyślać. A
teraz Marku, trzy słowa o tym, gdzie
tę książkę można znaleźć także w wersji
audio. Właśnie, bo to jest bardzo
ciekawe, że oczywiście książkę można
znaleźć w antykwariatach albo być może
nawet w niektórych księgarniach. Natomiast ciekawostką,
myślę, że ważną ciekawostką jest to, że
cały tytuł, a zatem „Pamiętnik
jasnowidza Akary Yusufa Mustafy”
można znaleźć w Radiu Paranormalium.
Czyli wiadomo, gdzie się udać. Kanał Radia Paranormalium,
strona Radia Paranormalium. Tam państwo
znajdziecie wersję audiobookową.
Myślę, że to jest ciekawa propozycja. Zaraz
państwu o tej książce opowiemy, ale
jeśli lubicie państwo książki audio, to
serdecznie zapraszam na kanał Radia Paranormalium
czy też na stronę Radia Paranormalium. Tak czy
tak znajdziecie państwo tę książkę. A
to, co za chwilę powiemy, może państwa do tej książki
zachęci. Piotrze, zaczynaj.
Powiedziałem, że mamy do czynienia z opowieścią
uliczną. Opowieścią, która
bez kontaktu z książką, tylko po kontakcie z samym tytułem
może nas sprowadzić na zupełnie inne
tory. Akara Yusuf Mustafa to nie jest
żaden generał powstaniec, który uciekł do Turcji.
To nie jest też jakiś fakir pochodzący z Bliskiego Wschodu.
To jest pan Józef, taki
trochę okultystyczny Franek Dolas, samozwańczy
mag. On nam snuje opowieść.
Dziwną opowieść, miejscami niesamowitą.
Opowieść też bardzo
nierówną narracyjnie. Tam nam wpadają różne
anegdoty, ale to nie jest książka do
śmiechu. Czasami się możemy
zastanowić, czy to, co tam jest opisane, to
jest w ogóle prawda? Czy ten pamiętnik ukazuje
rzeczywiste wydarzenia? Wiecie, świat jest
wielki. Ludzie na tym świecie są różni,
miewali różne przygody, szczególnie przed wojną. To
życie myślę, że było barwne, pod
wieloma względami barwniejsze niż obecnie.
Marcinkowski, autor tej książki, opowiada nam
na samym początku oczywiście o swoim dzieciństwie.
Mówi, skąd wyrósł, skąd się na świecie wziął.
Mówi o przygodach różnych. Ale to nie są takie przygody,
jakich się można spodziewać po
opowieściach o latach najmłodszych. Opowiada o
perypetiach z pochówkiem jego ojca. Tam się dowiadujemy,
możemy wyczytać z kontekstu, że on pochodził z rodziny
mieszanej wyznaniowo. Potem się znalazł w Warszawie.
Pochodził z Polski południowo-wschodniej. Jest w
jego życiu pełno opowieści traumatycznych, zarówno w dzieciństwie, jak
i później. O śmierci jego matki również się dowiadujemy,
która miała miejsce w dość specyficznych okolicznościach
podczas żniw. Dowiadujemy się o śmierci jego
przyrodniego brata, który się upiekł w piecu
chlebowym. Zatem ta książka, „Pamiętnik
jasnowidza” składa się z opowieści bardzo różnych i
tam raz na jakiś czas między opowieściami, historiami z
życia trafiają się wzmianki na temat
różnych niezwykłych wydarzeń, bo on nam
opowiada o swoim życiu dorosłym, także życiu
obozowym, życiu wróża. Tak chyba można to
nazwać. Nie wiem, czy on jest jasnowidzem. Niektórzy
mówią, że on jest medium. W
bardzo specyficznych okolicznościach mają się ujawniać jego talenty,
ale przede wszystkim jest uczestnikiem życia Warszawy
przedwojennej, takiej ulicy
przedwojennej. I tak jak powiedziałem,
raz na jakiś czas osoba zainteresowana zjawiskami z
pogranicza natrafi na wzmianki. Ale to są
takie wzmianki niekoniecznie na poważnie. To są takie
historie czasami na pograniczu
miejskich legend czy różnego rodzaju opowieści
niesamowitych o
wróżbach, o spirytyzmie.O czym jeszcze? O tym, że u
kogoś obraz zaczął świecić albo się odnowił w
cudowny sposób w nocy. To wszystko jest wrzucone
pomiędzy opowieści o przemycie, o okupacji,
o ludziach różnego rodzaju, których napotykał i wielu
innych sprawach. Tak, Piotrze. Ta książka ma
strukturę pamiętnika, ale kiedy ją
czytałem, to doszedłem do wniosku, że
jest to utwór na swój sposób
wyjątkowy. Nie chciałbym oczywiście mnożyć
takich słów trochę na wyrost, bo można by odnieść
wrażenie, że wiele książek jest wyjątkowych, a
właściwie to prawie wszystkie. To nie o to chodzi. Wyjątkowość
tej książki polega na tym, że to jest
utwór, który łączy
autobiografię, literaturę
wspomnieniową, tak jak powiedziałeś, ale
niejako na tym samym poziomie pojawiają się
refleksje
egzystencjalno-filozoficzne. Właściwie to już we
wstępie dostajemy takie
zarysowane napięcie,
które właściwie zaczyna nam organizować
całą narrację. Dowiadujemy się o tym, że
autor widzi wyraźny konflikt między
racjonalnym poznaniem
świata a tym jego
irracjonalnym, ciemnym wymiarem
świata, który to wymiar jest reprezentowany
przez jasnowidzenie, chociażby
astrologię i w ogóle szeroko pojęty
okultyzm. Tak, książka ma
strukturę pamiętnika, ale mam wrażenie, że
jest w istocie chyba czymś więcej. To
jest próba autoanalizy
wykonanej przez człowieka, który przez
całe życie funkcjonował na granicy
dwóch porządków: wiedzy i
wiary, psychologii i
sugestii, rzeczywistości i
iluzji. Zatem Józef Marcinkowski,
który ukrył się pod pseudonimem, on nam nie
przedstawia się jako prorok czy jako
mistyk, ale jako rzemieślnik,
który właściwie, tu cudzysłów postawmy, dla
chleba wszedł w świat
wróżbiarstwa. I trochę to wygląda
na demistyfikację profesji,
którą uprawia. I to jest jeden z głównych
tematów książki, ale demistyfikacja nie polega na
powiedzeniu: „To wszystko bzdury”. Powiedziałbym, że
wręcz przeciwnie. Mamy więc
autobiografię, traumę dzieciństwa.
Mamy coś, co nazwałbym narodzinami
jasnowidza, narodzinami
zrodzonymi z okoliczności. Bo
przecież Mustafa nie rodzi się jako wizjoner. On się
nim staje. Wreszcie mamy
analizę psychologii ludzkiej wiary. Wiary i
lęku. Autor pokazuje
wielu swoich klientów jako
ludzi, którzy, określmy to tak, są
chorzy na swój los. Są zagubieni, przestraszeni.
Czasami szukają po prostu sensu, a
czasami pocieszenia. I to właśnie jasnowidzenie
staje się nie tyle praktyką magiczną
jakąś, ale formą terapii.
Choć, i tego też autor nie
ukrywa, ta etyka jest
bardzo rozciągliwa w tym wypadku. I to
widać, bo w książce przebija taki moralny
niepokój i zastanawianie się nad
odpowiedzialnością, nad tym motywem
etycznym zawodu wróża. Mustafa
porównuje tę swoją rolę do lekarza,
kiedy to jedno słowo tak naprawdę może
wpłynąć na czyjeś
życie. Ta świadomość rodzi właściwie
ciągłe, permanentne zwątpienie w sens
działalności, którą Mustafa uprawia.
Ale mamy też niezwykle ciekawy wątek
historii, która jest tłem
egzystencji, bo losy
autora splatają się z
niełatwą historią XX wieku.
Wojna, okupacja, obozy koncentracyjne
to są warunki ekstremalne. I
jasnowidzenie w takich warunkach przybiera
nową funkcję. Staje się
narzędziem podtrzymywania nadziei,
czasami wręcz kosztem świadomego
kłamstwa. I to mi się wydaje w tej książce
niezwykle ciekawe. Tak, ale niech nas
też nie zwiedzie moje
porównanie na samym początku, że to jest trochę jak Grzesiuk
i że on, dokonując demaskacji
niektórych profesji związanych z tym
światem wróżbiarsko-ezoterycznym,
robi to po śmiesznemu, na śmieszno, na wesoło.
Nie. To wszystko jest raczej utrzymane w takiej
melancholijnej tonacji. Dodajmy, że
autor Marcinkowski aka Yusuf Mustafa
żył jeszcze w PRL-u, potem po wojnie.
I zastanawiam się, w jaki sposób publikacja tej książki w
tamtym okresie wpłynęła na jej kształt.
Czy on nie mógł przyznać, że było inaczej? Bo
jednak trzeba było zdemaskować te szemrane profesje, prawda?
Niemniej jednak moim ulubionym wątkiem w tej książce
są nawiązania do tego świata
wróżek, mistyków straganowych, mediów,
astrologów, którzy działaliW stolicy i nie tylko.
Wspomina on na przykład o wróżce
Prymie, tak się chyba nazywała, która urządzała w swoim
domu seanse
spirytystyczno-wróżbiarskie, ale też libacje.
Podczas jednej z tych libacji miał miejsce bardzo ciekawy
incydent, jaki możecie posłuchać na Radiu Paranormalium.
Wspomina też o znanych astrologach ówczesnych:
Szylerze Szkolniku, zwanym
Szkodnikiem przez złośliwych i kilku innych cwaniakach,
o których dzisiaj już się nie pamięta. A szkoda, bo oni
stanowili element barwnego życia ówczesnego i występowali
nie tylko w stolicy, oczywiście też na prowincji, w innych
miastach i tak dalej. Oczywiście wszyscy znajdowali
klientów. Klientów, którzy mieli jakiś powód, żeby do nich trafić.
Czasami był to powód błahy, typu
zawód miłosny,
ciekawość własnych dalszych losów, a
czasami kryła się w tym jakaś tragedia tak
naprawdę. Czy jest to książka zawadiacka,
przygodowa, sowizdrzalska? Nie. To nie jest taka
książka, przy której nam uśmiech nie będzie
schodził z twarzy. Ona też nie jest bardzo
błyskotliwa. Jednak, pomimo wszystko,
utrzymane jest to w pewnym oryginalnym tonie.
Także tytuł moim zdaniem idealnie oddaje jej
charakter, czyli pamiętnik. Ciekawe jest
to, że mamy do czynienia z jasnowidzem,
który, weźmy to może w cudzysłów, ale nie
wierzy w jasnowidzenie. To jest jeden z
najbardziej intrygujących aspektów tej
książki. Ten ambiwalentny stosunek autora
do własnych zdolności, bo Mustafa
jednocześnie wierzy i wątpi. To czyni go
postacią w sumie psychologicznie
wiarygodną, chociaż niejednoznaczną. Bardzo
ciekawy jest motyw liczby siedem. Autor
wielokrotnie podkreśla znaczenie owej liczby
w swoim życiu: daty wydarzeń, czas pobytu w
obozie i tak dalej. Traktuje ją
jako symboliczny klucz do własnego losu.
I to jest ciekawy przykład
autointerpretacji swojego życia
poprzez pewne schematy numerologiczne.
Mamy wreszcie przedstawienie jasnowidzenia jako
psychologii intuicyjnej. Trochę już o tym mówiłem, ale
z lektury wynika wyraźnie, że wiele
przepowiedni bohatera opiera
się na niezwykle wyostrzonym
zmyśle obserwacji i intuicji.
Czymś, co dzisiaj nazwalibyśmy
inteligencją emocjonalną. Znajdujemy w
pamiętniku również informację o udziale
jasnowidza w walce podczas wojny.
Walkę wstawmy raczej w cudzysłów, bo Mustafa
świadomie okłamywał ludzi, aby dodać im
nadziei i siły. Też już o tym wspominałem,
ale ta siła była potrzebna do przetrwania.
I to jest w sumie przewrotne.
Odwrócenie roli wróża. Zamiast
przepowiadać przyszłość, on tę przyszłość
niejako tworzy. Tworzy ją
poprzez sugestie. Bardzo ciekawym
wątkiem jest opis środowiska wróżbitów
przedwojennej Warszawy. W sumie mamy
rzadką możliwość wglądu w ten
półświatek wróżbiarski,
światek konkurencji autora
książki, ale poznajemy też techniki i
mechanizmy działania tychże ludzi.
Myślę, że bardzo mocną stroną tej książki jest
jej autentyczność i szczerość. Tak ją odbieram.
Może się mylę, ale ja ją właśnie tak odbieram. To
jest właśnie szczere. Autor nie
buduje mitu jakiejś wyjątkowości własnej.
Przeciwnie, on wręcz
demaskuje mechanizmy swojej
profesji. Mamy też głębię psychologiczną.
Te portrety ludzi, analiza ich
motywacji. Uważam, że to jest
niezwykle interesujący materiał dla
każdego, kto się interesuje chociażby
psychologią, ale też na przykład dla początkującego
autora, który pisze powieści, pisze opowiadania.
Obojętnie, czy to są opowiadania współczesne, czy
niewspółczesne. Człowiek w gruncie rzeczy zmienia
się bardzo niewiele, jeśli chodzi o psychologię,
swoje lęki, pragnienia, słabości. Ta książka
ma wreszcie wartość dokumentalną, bo to nie jest
tylko literatura. To jest zapis epoki,
tej międzywojennej biedy w
Polsce, ale później wojny,
realiów powojennych wreszcie. Mamy
lekki styl. Piotr o tym mówił. Często
ironiczny styl. To wszystko sprawia, że tę
książkę czyta się naprawdę dosyć
płynnie, lekko, pomimo że tematyka
wcale nie jest lekka.
Skoro panowie już ujawniliście, że
istnieje wersja pełna
audiobooka z książką Arkady Józefa
Mustafy „Pamiętnik jasnowidza”, to myślę, że
to jest świetny pretekst do tego, żeby póki
co tak troszkę tajniacko
udostępnić państwu słuchającym w
opisie tej audycji link do pełnego audiobooka.
Książka przez jeszcze kilka najbliższych miesięcy
będzie się ukazywać na kanale i na antenie Radia
Paranormalium w wersji odcinkowej.
Natomiast jeżeli zajrzycie do opisu tej audycji, to tam
znajdziecie link do wersji
jednoodcinkowej. Z tego, co pamiętam, to z
osiem godzin trwa, także warto będzie te osiem godzin
sobie kiedyś pewnego dnia czy wieczoru
wygospodarować i poznać historię
Józefa Marcinkowskiego, pseudonim
Mustafa.I to jest, proszę państwa,
najlepszy dowód na to, że czasami jednak,
takie mam wrażenie, opłaca się
słuchać Akademii Wszelkiej Fikcji. A teraz już
zapraszam państwa na duży,
solidny zastrzyk literacki.
Dzisiaj opowiadania w kolejności:
Jurjan „Amant”, Marek Tomasik
„Kosmiczny mecz wersja 3.0”, Tomasz
Fons „Cyberjockey i podbój kosmosu”
i jeszcze raz Marek Tomasik
„Krwisty konar”. Ludzi
wrażliwych
przed
tym ostatnim opowiadaniem nieco
przestrzegam, ale nie, że to jest złe
opowiadanie. Powiedziałbym, że wręcz przeciwnie.
Natomiast tak jak powiedziałem, pewna
wrażliwość może zostać ukarana,
więc zastanówcie się państwo.
Zostaliście ostrzeżeni, jak to piszą
Amerykanie przy wejściu chociażby do Strefy
51. Zapraszam na opowiadania.
Jurjan „Amant”. Już nie ma
dzikich plaż.
Poranki są jeszcze chłodne. Przemknęło przez głowę
zajętą ustalaniem kolejnych ruchów na planszy dnia.
W domu nie było ani kawałka pieczywa.
Unikałem jak ognia zakupów przed śniadaniem, uważając je
za stratę czasu. Źle świadczyły o planowaniu,
a w dzisiejszych pośpiesznych czasach to jedna z
najważniejszych kwestii.
Wynagradzając sobie fatygę, postanowiłem zrobić tosty.
W osiedlowym sklepiku nie było dużej kolejki. Z
nudów przyglądałem się kasjerce. Ładna
dziewczyna i co nie jest regułą wśród atrakcyjnych
kobiet, sympatyczna. Kiedy tylko czas na
to pozwalał, starałem się wymienić z nią kilka zdań.
Babcia stojąca przede mną kończyła pakować owoce.
„Dzień dobry. Tylko chleb?” „Tak, dziękuję.
Awaryjne zakupy.” „Pięknie pachnie. Co to za
woda? Zdradzi pan?” „A
to...” Zaskoczyła mnie jej uwaga.
„Moja ulubiona od niedawna.
Cacharel.” „Śliczny zapach.”
Rozmarzona uśmiechała się z zachwytem. „To
pewnie górna półka.” „Chyba tak.
Dostałem w prezencie. Też mi się podoba, dlatego
używam na specjalne okazje. Dziś mam ważne
spotkanie.” „Dziewczyna?” „Kobieta i
prezes jednocześnie. Od niej zależy dalsze
finansowanie projektu, nad którym pracuję.”
„To powodzenia.” Chwyciła mnie za rękę i wsypała
monety. „Przepraszam za te drobne.” „Nic
nie szkodzi. To też pieniądz. Do
widzenia.” Szybko odwróciłem się na
pięcie. Chciałem, a raczej czułem, że
powinienem wyjść natychmiast. „Chleb, panie
gapo. To musi być ważne spotkanie.”
„Ważne, tak, bardzo ważne.”
Złapany na roztargnieniu uśmiechnąłem się nieco
zmieszany. Nie wiedziała, że była tego
przyczyną. Ciągle czułem dotknięcie jej ręki.
Powtarzałem w myślach to, co mi przed chwilą
powiedziała o zapachu. Wychodziłem z
pustego sklepu. Ani jednego klienta. To
okazja. Zawróciłem zdecydowanym krokiem,
żeby dodać sobie ikry. „Jednak
coś jeszcze do chleba.” Niegasnący uśmiech, co
najważniejsze, skierowany tylko do mnie.
„Pachnie w całym sklepie. Musi pan częściej robić u nas
zakupy.” „No właśnie. Faktycznie
zapomniałem. Zapomniałem powiedzieć, że zapraszam
panią na niezobowiązującą kawę. W
końcu znamy się długo, a rozmawiamy tylko o
przysłowiowej pogodzie. Co pani robi
dziś wieczorem?” Starałem się mówić z pewną
nonszalancją i luzem typowym dla hollywoodzkich
aktorów. Tam dziewczyna zawsze ma
czas wieczorem. „Nie, raczej
nie. Ale dziękuję za zaproszenie.”
Uśmiech znikł natychmiast, jakby nagle w moich
perfumach wyczuła nutę dwutygodniowych skarpet.
„Może warto posiedzieć gdzieś i spędzić miło dwie
godzinki. Jest nowa knajpa nad brzegiem
jeziora. Kiedyś była tam dzika plaża.
Obiecuję, że będzie co najmniej ciekawie.”
„Dziękuję, ale muszę zdecydowanie odmówić.
Nawet nie mam czasu się wyspać. Studia, praca.
Mam nadzieję, że pan rozumie.” „Pewnie. Też
dużo pracuję i przez chroniczny brak czasu tracę
przyjaciół. Niedługo... A zresztą
nieważne. Do widzenia.” Wymusiłem
uśmiech, żeby nie myślała, że mi
zależało.
Spojrzałem w lustro. Rozmazany obraz,
beznadzieja. Oczy, które jednocześnie były
przyczyną parszywego problemu i chyba dla zdrowia
psychicznego nie pozwalały dojrzeć prawdziwego
rozmiaru szpetoty. Strabismus
divergens egzotropia. Zez
rozbieżny. Gałki oczne rozstawione tak, że
wyglądałem jak pieprzony kosmita. Wada
nieoperacyjna, chyba że w prywatnej klinice w
Stanach. 200 000 dolarów za
parkę. Sam za szybko nie zarobię
takiej kasy, a z moim wyglądem trudno było liczyć
na litość mas. Moje oczy w sposób całkowicie
zdrowy i wydajny mogły jedynie służyć do
produkcji łez.Samotność od
zawsze. Jako matematyk z wykształcenia i
mechatronik z zamiłowania wierzyłem w naukę.
W końcu doczekam takiej, którą będę mógł ozłocić
tylko z jednego powodu – że zaakceptuje mnie w
całości. To musi się wydarzyć.
Tyle że już jest spóźniona o lata.
Usłysz mnie. Czekam. Boleśnie,
ale cierpliwie. W myślach krzyczałem do
wyobrażonego tłumu kobiet: „Wiem, że kiedy cię
spotkam, zdrowymi oczami dostrzeżesz, że mam wiele
zalet i że jestem…
tak, jestem dobrym człowiekiem”.
„Jak niewielka różnica dzieli powab od ohydy —
myślałem, rozciągając skórę na policzkach.
– Często tylko kilka milimetrów. A
przecież wdzięk to suma wrażeń. Ważne są nie
tylko rysy twarzy, ale gesty, sposób
poruszania się, timbr głosu i mnóstwo
innych. Wśród nich spojrzenie.
W moim przypadku oczy stanowią większość.
Nawet gorzej – jestem samymi oczami.
Przyciągają uwagę tak bardzo, że cała reszta staje
się nieistotnym dodatkiem”. Już nie
odwiedzałem knajpek, w których blask kolorowych błyskotek
maskował wygląd. Zdechłe saranki orientowały
się, że było ze mną coś nie halo, jak tylko trochę
przetrzeźwiały. Jeśli na twardo zresetowały
pamięć na kolejnym spotkaniu, jeżeli do
niego w ogóle doszło. Zdarzyło się, że było
jak w niebie. Zasypiając wymęczony, czułem jej
oddech, ciepło ciała. Przebudziła się nad
ranem zupełnie trzeźwa. Dotykała mnie
długo i namiętnie. Nieopatrznie
podniosłem także powieki. Krzyk
przerażenia, jaki wypełnił sypialnię, był najbardziej
traumatycznym przeżyciem, jakiego doznałem w kontaktach z
kobietami. Od tego czasu byłem bardziej
ostrożny i nie ryzykowałem oczarowywania płci
pięknej z zaskoczenia. Wygłodniały
uczuć sam zakochiwałem się jak na zawołanie.
Wystarczył ciepły gest, uśmiech inny niż
politowania, dobre słowo. Wierzyłem
wtedy, że to ona. Za każdym razem
mocniej, kiedy tylko zaleczyłem kolejne
rany.
„Halo, proszę pani.
Uwaga! Szyld nad głową.” Kobieta
usłyszała i zatrzymała się w pół kroku.
„Pomogę. Chce pani przejść na drugą stronę?”
„Tak. Dziękuję. Dziś mam kiepski
dzień. Nic nie idzie tak, jak powinno.
Zaczynając ode mnie samej.” „To
drobnostka.” Zastanawiałem się nad zdaniem
puentującym rozmowę, ale nic nie przychodziło do
głowy. W zasadzie przychodziło, ale
bałem się, żeby jej nie urazić chybionym żartem.
„A pan w lewo czy w prawo?” – zapytała,
kiedy laską wyczuła krawężnik. „Tam gdzie
pani. Nigdzie mi się nie śpieszy. To, co dziś miałem do
zrobienia, już załatwiłem. Pozytywnie.
Chętnie się z panią przespaceruję.”
„Nie chciałabym pana rozczarować. Nie jestem specjalnie
oczytana. Miewam podłe nastroje i lubię
samotność. To ostatnie z niechcianego
przyzwyczajenia. Odruch
obronny.” „Trudno uwierzyć, że
tak piękna i zgrabna kobieta może mieć w swoim słowniku
słowo samotność. Zresztą zaraz obok są
samoświadomość i samospełnienie.” „Ale
też samounicestwienie i
samozagłada.” „I jeszcze
samozapylanie.” „Nie bardzo chcę o tym
rozmawiać. Musi panu wystarczyć, że wiem, co
mówię. A, jeszcze jedno.
Nie miałem pojęcia, jak wyglądam w pana rozumieniu.
W sumie to już jestem koło domu. Dziękuję za
towarzystwo. Dalej pójdę sama. Poradzę
sobie.” „To z pewnością. Miło było panią
poznać. Nie chciałaby pani…” – zawahałem
się. Miałem jeszcze sekundę, żeby się
określić. Szalony pomysł, ale co tam.
I tak już zakiełkował. – „Może moglibyśmy
spotkać się jeszcze kiedyś?”
Odwróciła się całym ciałem. Jej nieruchome,
bladoniebieskie oczy wpatrywały się we mnie jałowo.
Dziwne, że nie nosiła ciemnych okularów.
Durny stereotyp. Myśl dogoniła
poprzednią. „To nie ma sensu.
Przecież nic pan o mnie nie wie.” „To nie
jest wada propozycji, a rzekłbym, że nawet
zaleta. Chętnie się wszystkiego
dowiem.” „Przepraszam za brutalność, jeśli
się mylę w pana intencjach, ale wiem, jak to się
skończy. Byłam w niejednym
związku. Miesiąc, czasem trzy.
I ci, którzy zapewniali o miłości –
czarna pustka do kwadratu.” „To zbyt dużo mnie
kosztuje. Nie może pani tak szybko skreślać
ludzi. Nawet nie chodzi o mnie. No
dobrze, o mnie przede wszystkim. Proszę
spojrzeć na to jak na statystykę. Wyciągając z
amfory kule, niemożliwe jest zbyt długo
wyciągać same czarne. Pech musi się kiedyś
skończyć. Kto wie, może dziś jest ten
dzień. Dla mnie wszystkie kule były ważne,
aż stały się twarde, zimne i puste w
środku.” „Mówiłam, że mam zły dzień
i oto trafiam na desperata. Miałam już z takimi
jak pan do czynienia. Skoro taki namolny, to z
pewnością musi pan paskudnie
wyglądać.”Marek
Tomasik, Kosmiczny mecz, wersja
3.0.
Międzygatunkowa stacja obserwacyjna Ziemi krążyła
spokojnie na dalszej orbicie, ukryta przed
ciekawskimi oczyma, niedostrzegalna przez ziemskie
przyrządy. Pojawiła się tu niedawno. Zastąpiła
wysłużony już Spodek Szemraków. W skład
załogi wchodziło dziewięć osobistości naukowych.
Przynajmniej tak się każdemu wydawało. Pięciu
Szemraków, trzech Rewilionów i jeden Okton.
Ich praca polegała na obserwacji i nadzorowaniu Ziemian,
żeby ci nie zrobili czasem czegoś głupiego na swojej
pięknej planecie. Jako że Homo sapiens zbliżali
się bardzo szybko do eksploracji kosmosu na większą
skalę, Kongres Galaktyczny poważnie rozważał
ujawnienie swego istnienia, które zresztą było
podejrzewane przez grupkę ludzi. Tymczasem na
placówce naukowej przerwano dotychczasowe prace i
skupiono się na innych formach obserwacji.
„Ale to będzie mecz. Brazylijczycy ich rozniosą”
– powiedział entuzjastycznie Szemrak IX-9,
wpatrując się w olbrzymi wyświetlacz. Szemraki
były genetycznymi klonami swoich poprzedników z domieszką
obcych genów, by nie utracić całkowitej kontroli nad
degeneracją genomu. Człekokształtni,
jakby to powiedzieli na Ziemi. Mierzą do
1,60 m wzrostu, mają szarą skórę
i dużą podłużną głowę z wielkimi czarnymi oczami,
małe nozdrza i usta. Uszy natomiast w zaniku.
Stanowią pierwszą zaawansowaną rasę kosmicznych eksploratorów
i badaczy, którzy założyli Kongres
Galaktyczny. Pośród nich wywodzi się wiele
frakcji, które miały troszeczkę inne plany na
przestrzeni tysiącleci. „Nieprawda,
Polacy są lepsi, oni wygrają” –
zaprzeczył Okton piskliwym, niemal dziecięcym
głosem. Należał do rasy przedziwnych
wodno-lądowych organizmów przypominających ziemskie
ośmiornice. Z olbrzymiego korpusu, który w zasadzie
był wielką głową, wychodziło osiem macek od nóg.
Cztery z nich w toku ewolucji przemieściło się w dół
ciała, tworząc coś na kształt miękkich nóg,
które z czasem obrosły stwardniałym naskórkiem.
Cztery pozostałe macki służyły za ręce, a kilka z
nich zwieńczone było czymś na kształt dwóch, czasem
trzech palców. Kwestia mutacji.
Za sprawą braku odpowiednich organów komunikacyjnych porozumiewał
się zresztą za pomocą inteligentnego translatora.
Koledzy nazwali go Okto, gdyż jego prawdziwe imię
jest zbyt długie i trudne do wymówienia w każdym
znanym języku. „Nie znam się na tym dobrze,
ale po tym, co Polacy pokazali w poprzedniej rundzie
– przegrali dwa mecze – wydawało się, że już się
pożegnają z turniejem. A tu proszę,
rozwalają wszystkich jak asteroida” –
skomentował temat Raito Rewilion.
Pochodził z gadziej rasy spokrewnionej blisko z
Reptilianami. Są co najmniej o głowę wyżsi od
Szemraków, a także dużo silniejsi. Od
swoich prymitywnych krewniaków odróżnia ich szczątkowy
ogon, a także skrócony pysk. Stoją twardo
na dwóch nogach z podwójnym stawem skokowym przy stopie.
„Masz rację, że są na fali” – przytaknął
IX-9. „Ale wymęczyli się w poprzednich
meczach, a Brazylijczycy łatwo ograli przeciwników.
Wnioskuję stąd, że nie podołają fizycznie”.
„Trochę już obserwujemy tych ludzi, żeby wiedzieć, że takie
rzeczy mogą w ogóle nie mieć znaczenia” – zauważył
Y-5, zwany żartobliwie Dolores.
„Masz rację, Dolores. Polacy
wygrają” – zawołał piskliwie Okton.
„Nie, nie wygrają” – zaprzeczył
IX-9. „Ile razy mam
tłumaczyć?” „A właśnie, że wygrają.
Polska! Biało-czerwoni!” – zapiszczał
głośno Okton. „Nie, nie wygrają,
Okto. Zobaczysz”. IX-9
pogroził palcem koledze i wstał z kanapy, na której
siedziała połowa załogi. Druga połowa
siedziała obok na drugiej kanapie.
Szemrak poszedł gdzieś w kąt grzebać przy jakimś
urządzeniu. „Panowie, nie ma co się
podniecać. To tylko mecz” – podjął się
negocjacji X-3. „Właśnie, kurwa.
Drzecie japy, jakbyście sami mieli coś wygrać” –
burknął Saito Rewilion. „Saito,
język” – ostrzegł go Omega-3.
„Za dużo oglądasz polskiej telewizji i
nabywasz niepożądanych cech”. „Wal
się” – odpowiedział Saito, wystawiając rozdwojony
jęzor w stronę Szemraka. „Jak
dzieci” – mruknął Delta-4, kręcąc
głową. Po chwili wrócił IX-9, ubrany w
koszulkę z brazylijskimi barwami. Na czole
właśnie zawiązywał opaskę z flagi tegoż kraju.
Okto, widząc kolegę, postanowił nie być gorszy.
„Taki jesteś?” – jęknął cicho i zsunął
się z kanapy. Podreptał szybko do najbliższej drukarki
3D, pomagając sobie rękoma. Wklepał jakieś
komendy i po chwili maszyna zaczęła pracę.
Okton nie drukował sobie koszulki, bo taką,
cóż, ciężko byłoby założyć. Wytworzył
natomiast biało-czerwoną opaskę na głowę i małą
flagę Polski na patyku. Opaskę szybko
założył, flagę złapał w mackę i ruszył z
powrotem na kanapę. Po paru krokach jednak
zawrócił i dodrukował sobie drugą flagę.
Tak uzbrojony wrócił do kolegów.„Cicho
chłopaki, mecz się zaczyna” – stwierdził
Neito. „Będą grać hymny.”
Rzeczywiście rozpoczęto granie hymnu
Brazylii. I X9 ostentacyjnie stanął na
baczność, mrucząc coś pod tak zwanym nosem.
Kiedy ruszył hymn Polski, Octo zrobił to samo.
Uniósł się na wszystkich swoich mackach. W tym
momencie był najwyższym osobnikiem na stacji.
Po kanapach przeleciał zduszony śmiech.
„Oho, ale mży” – zauważył Raito,
kiedy zniekształciło obraz na dłuższą chwilę.
„Pewnie jakiś satelita przeleciał koło nas. Mógłbyś
coś z tym zrobić, Dolores?” „Przecież
zrobiłem” – obruszył się Y5.
„Tylko dzięki mnie możemy podejrzeć ziemskie
transmisje. Chyba nie wiesz, jak ciężko jest ustawić
sprzęt, żeby odbierał te antyczne fale radiowe i
cyfrowe. Nikt tam nie używa splątań
kwantowych, kwarkowych, jakichkolwiek, na których bazuje
nasz sprzęt. Ciesz się z tego, co masz.”
„Dobra, dobra, nic nie mówiłem.” Raito
próbował udobruchać kolegę. „Mamy szczęście, że
mamy takiego fachowca.” Y5
uśmiechnął się lekko. Tymczasem mecz ruszył
pełną parą. Emocje udzieliły się wszystkim
oglądającym, mimo że najbardziej zaangażowani
byli X9 i Octo. Po pierwszym
secie wygranym przez Polaków wina trochę zrzedła
Szemrakowi. „Mówiłem, że Polacy wygrają”
– zapiszczał Octo. „Walkę mają w sercu, a
umiejętności są zbliżone.” „Spodziewałem się
takiego obrotu spraw” – odparł
X9. „To równorzędni przeciwnicy.
Drugi set będzie dla moich. Zobaczysz.
Giba i Lima zaraz wezmą się do
roboty.” „Polska!
Biało-czerwoni” – znów zapiszczał Octon,
wymachując zapamiętale chorągiewkami. Po drugim
secie wygranym przez biało-czerwonych rozmowa przebiegła w
podobnym tonie. „Mecz jeszcze trwa” – rzucił
X9. „Popatrz, jaka zacięta partia.
Zmęczenie musi w końcu przyjść. Teraz Brazylia
się odbije.” „Skończ pierdolić Dziewięć”
– burknął Saito. „Chyba tylko ty nie widzisz, jaka
asteroida pędzi na Brazylijczyków.”
„Język, Saito” – rzucił Omega 3.
„Bo będę zmuszony złożyć skargę w komisji.” „A se
składaj” – odburknął Rivellion. W trzecim
secie, przy stanie 2:0 dla Polski, X9
nie był już tak przekonany co do siły Brazylijczyków.
Polacy pewnie szli ku zwycięstwu i obronie
mistrzostwa. Ku uciesze Octona. „Muszę
powiedzieć, że ten Kranich bije te piłki jak w transie”
– stwierdził Raito. „Cała drużyna gra znakomicie.
Brazylijczycy zaczęli właśnie odrabiać straty w końcówce
trzeciego seta, ale widzę, że szykują się jeszcze
emocje.” Brazylijczycy odrobili straty.
Przez moment wydawało się, że wygrają seta i będą mieć
punkt zaczepienia. Jednakże błąd w serwisie i
finałowy atak Bartka Kranicha dał zwycięstwo
Polsce. „No i po zawodach” –
stwierdził Omega 3. „Polska mistrzem
świata.” „Chyba wszechświata” –
zauważył wesoło X3. „W siatkę, jak
i wiele innych sportów, grywa się tylko na Ziemi.”
„Ha, ha.” – zaśmiał się Raito. „Faktycznie,
na wszystkich znanych nam planetach nie ma niczego podobnego.
Polska mistrzem galaktyki co najmniej.”
„Polska! Biało-czerwoni!” –
zawołał Octon, kręcąc zapamiętale chorągiewkami, o
mało co nie wyłapiając oka Neito.
„Chłopaki, powiem wam, że nie wiem, co w tym takiego
ciekawego” – zaczął Neito, osłaniając głowę
ręką. „Jakoś mnie te męskie sporty nie
jarają.” „A co cię jara,
kolego?” – bąknął Saito. „No wiesz.
Fajnie, że grają. Piłka, technika,
fizyczność, zmęczenie, pot,
feromony. Męska siatka nie,
ale kobieca...” Neito zaczął dziwnie
syczeć i wystawiać język. „Kobiecą
bym pooglądał.” „A temu co się
stało?” – rzucił Delta 4. „Ech,
okres godowy mu się zaczął” – stwierdził Raito.
„Nie zwracajcie uwagi.” „Hę?” – zaciekawił
się X9. „Ale tu nie ma żadnych
samic. Jak masz popęd, to musisz go
stłumić. Mogę ci dać takie tabletki.” „Nie,
to niewiele da” – odezwał się Raito.
„Ogólnie nasza rasa nie wykazuje popędu tak jak ludzie
na ten przykład. Ale raz czy dwa do roku
uruchamiają się procesy ewolucyjne i na kilka dni
myślimy tylko o jednym. Kolega będzie
musiał to przetrzymać.” „Nie rozumiem.” –
wtrącił się Dolores. „Ogarnęliście
zaawansowanie technologiczne podobne do naszego, a nadal
hołdujecie prehistorycznym formom reprodukcyjnym?
Jeśli macie jakieś braki w genetyce, to możecie zawsze poprosić
Szemraków, nas, o pomoc. Pomożemy
wam zmienić geny tak, by były jak najbardziej
przystępne.” „I klonować się tak jak
wy?” – obruszył się Saito. „Taki
chuj.” „Język.” – zwrócił mu uwagę Omega 3,
a Saito znów pokazał mu język.
„Naprawdę napiszę na ciebie skargę.” „Ale wy
dwaj nie wykazujecie póki co takich objawów” –
zauważył Dolores. „My jesteśmy z innego regionu
planety” – odpowiedział Raito. „Dla nas
okres godowy zacznie się za parę tygodni. Mam
nadzieję, że dostanę przepustkę do tego czasu.”
Tu Rivellion uśmiechnął się szeroko, zeszczerzając
kły."Przepustka"
– zasyczał smutno Neito. – Ja już swoją
przehulałem. "Dobra chłopaki,
odłóżmy te głupoty na bok" – odezwał się
X9. – Może byśmy sami zagrali w
siatkówkę? "O, bardzo dobry
pomysł. Wreszcie powiedziałeś coś z sensem"
– stwierdził Raito. "To ja przygotuję
boisko" – zaproponował Dolores. "Pomogę
ci" – zapiszczał Okton. Obaj
udali się do hangaru, który początkowo służył za
magazyn, jednak po jakimś czasie przestał nim
być. Naukowcy postanowili przekształcić go w halowe
boisko, gdzie próbowali swoich sił w gałę
oraz w kilku innych dyscyplinach. Pogrzebali chwilę
przy drukarkach, wprowadzając odpowiednie dane.
Coś tam posprawdzali przy komputerach i po paru minutach
mieli już gotową siatkę i słupki. W
międzyczasie Raito laserowo wyznaczył boisko.
Specjalnymi narzędziami ukorzenili słupki,
rozciągnęli siatkę i ustawili na odpowiedniej
wysokości. "Trochę wysoko ta siatka" –
zauważył Delta 4, przechodząc pod nią bez
schylania. "2,43
metra. Przepisowa wysokość" – odpowiedział
Dolores. "Może i przepisowa, ale trochę
ciężko będzie coś tu zdziałać" – wtrącił Omega
3. "Przecież nie musisz nad nią fruwać" – pisnął
Okto. – Ziemskie dzieci też w to grają i nie
narzekają. "Dobra panowie, jakie składy
ustalamy?" – zapytał Raito. "Ja nie
gram, nie mam ochoty. Mogę wam
posędziować co najwyżej" – syknął Neito.
"Dobra, to mamy czterech na czterech" – zaczął
X9. – To może ja, Raito,
X3 i Y5. Może być?
"Pasi" – powiedział Saito, podchodząc do Oktona.
Ten wystawił mackę wysoko, a Revelion przybił z
nim piątkę. "No to jak pasuje, to zaczynamy.
A gdzie jest piłka?" – zauważył
X9. "Ojej, piłka!
Nie wydrukowaliśmy piłki" – pisnął Okto
i podreptał szybko do drukarki. Po paru
minutach wrócił do kolegów z nabitą piłką.
"Kto zaczyna pierwszy?" – spytał
X9. "To może zagramy w laser,
kometę, tarcze?" – zaproponował Okto.
"Może być" – odpowiedział Szemrak, ustawiając się
przodem do Oktona. "Zaraz, Okto, ty
chcesz grać?" – wtrącił się Saito. Okton
niezdarnie kiwnął ciałem, że chce. "Przecież potrafisz
pokazać palcami tylko laser. Przegrasz od razu".
"Nieprawda. Kometę też pokażę" –
oburzył się. "Ale tarczy już nie pokażesz.
Daj, ja zagram". "No dobra" –
Okto pisnął zrezygnowany. Saito oraz
X9 zwinęli dłoń w pięść i potrzęsli
rytmicznie, na trzy pokazując znak.
"Ha! Laser tnie kometę. – Szemrak
podniósł głos triumfalnie. – My zaczynamy
pierwsi. Bierzemy połówkę z lewej."
Saito wzruszył ramionami i poszedł do swojej części
boiska. "A ty zawsze pokazujesz kometę"
– pisnął Okto, przechodząc obok Reveliona.
Zawodnicy szybko ustawili się na swoich pozycjach.
Sędzia stanął przy siatce i mętnym gadzim wzrokiem
wodził po słupku. "To ja zagrywam pierwszy.
Uwaga!" – rzucił X9, serwując piłkę w
czymś w rodzaju floata. Piłka zgrabnie przeleciała nad
siatką i spadła na Okto. Ten odruchowo
sięgnął po nią jedną macką na wzór przyjęcia
siatkarskiego. Przyjęcie było średnio udane.
Piłkę odbił, ale poleciał gdzieś w bok.
Najbliżej był Saito, toteż rzucił się za nią i mocno
uderzył. Niestety za mocno. Piłka
wyleciała na aut. "Tak jest!
1:0 dla nas" – X9 krzyknął z
radości. Poszedł po piłkę, by serwować jeszcze
raz. Zastosował ten sam manewr co poprzednio.
Okton jednak, pomny poprzedniej porażki, zwinął swoje
macki jedna w drugą w świdereek i takim
zwichrowanym ramieniem przyjął piłkę prawie
idealnie. Piłka poleciała prosto do Omegi
3, który podbił ją ładnie do góry, dając miejsce do
ataku Saito. Ten wyskoczył jak z trampoliny i z
całej siły zaatakował. Piłka tylko zafurczała,
uderzając w miejsce, z którego zdążył odskoczyć
X9. "Ej, ej, nie tak mocno" –
warknął niezadowolony. "Dobra, dobra,
będzie lżej następnym razem" – zarechotał Saito.
Dolores poszedł po piłkę, żeby podać ją Saito, a
ten ruszył na miejsce zagrywki. Podrzucił ją do góry
i zaserwował bardzo mocno. Piłka leciała na
X9, ale jakimś cudem w ostatniej chwili
zgarnął ją Raito. Jednak piłka i tak
wyszła na aut. Drużyna Saito się
ucieszyła. "Hej, popełniliście błąd w ustawieniu"
– krzyknął X9, krzyżując ręce na piersi. –
Punkt dla nas. "Jaki, kurwa, błąd w
ustawieniu?" – syknął Saito. "To nie ty powinieneś
serwować" – odpowiedział mu Szemrak. "Jak to nie
ja?" "Hej, sędzia, kto powinien serwować?"
– zapytał Delta 4. "O żesz ty! Hej,
Neito, obudź się!" – wrzasnął Raito, widząc
arbitra oblizującego zapamiętale słupek od
siatki. "Neito, weź się opanuj może,
co?" – syknął zrezygnowany Saito. – Widziałeś
zagrywkę?„Widziałem” – odparł Rivellion,
odrywając się od czynności. „Chyba był błąd,
ale nie jestem pewien.” „Ale
ja jestem” – powiedział stanowczo
Iks9. „Dobra dziewiątka. To nasz pierwszy
mecz. Daruj sobie i nam” – stwierdził Omega
3. „Co darować? Popełniliście błąd.
2:1 dla nas.” „Oj tam, przecież się uczymy.
Niech powtórzą serw” – poparł Omegę
Y5. „Ta, zluzuj trochę.
Niech się ustawią poprawnie i gramy dalej” – syknął
Raito. Iks9 trochę się uspokoił.
Machnął ręką i powiedział: „Dobra, powtórzcie
zagrywkę”. Zawodnicy z przeciwnej drużyny zebrali się w
grupkę, żeby przedyskutować taktykę. Wyszło, że
Omega 3 powinien serwować. Ten stanął w miejscu
do zagrywki i krzyknął: „Teraz dobrze,
dziewiątka?” „Tak, tak powinno być” –
odpowiedział Iks9. Omega 3 zagrał
float prosto na Iks9. Ten w miarę
sprawnie odegrał do Raito, a Rivellion wystawił
do Y5. Szemrak już miał się zbierać do
ataku, kiedy zauważył, że przecież nie wyskoczy nad siatkę,
więc w ostatniej chwili przebił piłkę na drugą stronę.
Tam już czekał Okton. Sprawnie wystawił poskręcanymi
mackami piłkę do Saito, a ten przygrzmocił po
prostej. Piłkę zdążył odbić rękoma
Iks9, ale zeszło się to z olbrzymim
krzykiem. „Aua,
aua!” – darł się Szemrak, któremu silny
atak połamał ręce. „Połamałeś mi ręce,
gadzie jeden!” „Oj sorry, nie chciałem”
– syknął cicho Saito, lekko się uśmiechając.
Szemrak tymczasem podbiegł do przenośnego
ambulatorium, gwiezdnego cudu techniki.
Urządzenie wielkości sporej lodówki potrafiło bardzo
wiele. Wsunął ręce do specjalnie przygotowanych
otworów. Maszyna zeskanowała kończyny
i już wiedziała, co ma robić. Pojawiły się jakieś igły,
żel, biała mgiełka. Po minutowym zabiegu
Iks9 wrócił do gry z cienkim gipsem na
przedramionach. „Do wieczora się zagoi” –
burknął. „Może nie bijcie tak mocno tej piłki, bo nas
wszystkich pozabijacie”. Omega 3 znowu na
zagrywce. Piłeczka gładko poszybowała na
połowę przeciwników. Tym razem Dolores
przyjmował serwis. Sprawnie podał do Iks9,
a ten miękko wystawił piłkę Raito.
Rivellion wyskoczył do ataku, jednak piłka była
wrzucona za blisko siatki. Na ten moment czekał
Okto. Wystrzelił mackami w górę i strzelił tak
zwanego gwoździa. Punkt dla niego.
„Polska, biało-czerwoni!” –
zapiszczał, drażniąc Iks9.
Naukowcy z międzygatunkowej stacji obserwacyjnej Ziemi
zagrali jeszcze kilkanaście serwisów. Zdobyto trochę
punktów po obu stronach. Zdarzyły się nawet asy
serwisowe. W końcu Szemraki miały
dość. Pierwszy odezwał się Dolores: „Nie
no koledzy, tak nie może być.” „Ale o co ci kuźwa
chodzi?” – syknął Saito. „O to, że ta siatka jest za
wysoko. My tutaj nic nie możemy zrobić. Trzeba ją
obniżyć.” „Bez przesady. Jak obniżymy, to
my bez problemu będziemy bić piłki” –
zaoponował Raito. „Jeszcze was pozabijamy
w najgorszym przypadku.” „Nie ma ryzyka, nie ma
zabawy” – syknął cicho Saito, szturchając
Okto. „Ale my i tak nic nie możemy robić, tylko
przyjmować i wystawiać. O ataku możemy zapomnieć, nie
mówiąc już o obronie” – rzucił Iks9.
„Obniżymy siatkę” – wtrącił się nagle Neito.
„Na 180 centymetrów. Rivellioni nie
atakują z wyskoku, tylko lekko machają ręką, żeby nikt nie
ucierpiał. Szemraki powinny doskakiwać do
siatki na tej wysokości.” „No taki sędzia to mi
się podoba.” Iks9 był wyraźnie
zadowolony. „Pasuje wszystkim?” Po sali
przeszedł cichy pomruk aprobaty. Obniżono
siatkę i zaczęto grać dalej. Po paru serwisach
okazało się, że kwarta boiska, w którym przebywał Okto,
jest nie do przejścia. Wyłapywał wszystkie piłki
i stawiał poczwórny mur. Był nie do przejścia.
Ewidentnie zaczęło to przeszkadzać Szemrakom z przeciwnej
drużyny. Iks9 zasugerował kolegom
inną taktykę. Podczas przyjęcia piłki podawano ją
do Raito stojącego przy Okto, a ten zgrywał ją do
ataku na drugi koniec siatki. Tam z wyskoku
zaatakował Iks9. Akcja była bardzo
szybka, nikomu nie udało się postawić
bloku. Kosmita już miał się cieszyć ze zdobytego
punktu, kiedy Delta 4 krzyknął: „Dotknął
siatki, dotknął siatki. Punkt dla
nas.” „Gdzie? Ja niczego nie
dotykałem. Wykonałem idealny atak.”
„To zobacz, jak się siatka trzęsie.” „Niby
dlaczego?” Zawodnicy z obu drużyn przyjrzeli się
uważniej. Faktycznie cała siatka drżała.
Raito odruchowo spojrzał w stronę sędziego. Tenże
długim jęzorem owinął metalowy słupek podtrzymujący
siatkę i ślinił się zapamiętale.
„No nie, Neito!” – Raito wrzasnął
na kolegę. – „Opamiętaj się, weź jakąś
tabletkę.” „A ten co tam wyczynia?” – rzucił
Iks3. „Pewnie niedobory żelaza. To
częste przy okresach godowych” – odpowiedział mu
Raito. „Przepraszam” –
syknął cicho Neito. – „Ale nie mogę się
powstrzymać. Ten słupek jest taki
dobry.” „Dobra, dokończmy już tego seta.” –
Machnął ręką Raito. – „To ile
jest?”"20 do 10 dla nas"
odpowiedział mu Delta 4. "Tak, 20"
oburzył się X9. "Gdyby nie Octo,
byłoby odwrotnie". "No, Octo jest za
dobry do tej gry" potwierdził Dolores. "Wszystko
blokuje, atakuje z każdej strony.
Mógłbyś zgłosić aplikację do polskiej drużyny". "Oj
tam, oj tam. Polska
biało-czerwoni" zapiszczał wesoło Octon.
"Dokończymy seta i może zagramy w coś innego, bo ta
gra ewidentnie nie leży wszystkim". "Dobra,
grajmy dalej" powiedział X9, idąc po piłkę.
"Teraz chyba nasz serwis". X9 znowu
serwował. Drużyna Octo przyjęła piłkę i
wyprowadziła atak. Ten o dziwo został
powstrzymany. Piłka po stronie Rajto. Ten
idealnie zagrywa do Dolores, a Szemrak w pięknym ataku znad
siatki zdobywa punkt. Jednak uderzył w piłkę tak
mocno, że aż krzyknął z bólu. "Chyba złamałem
sobie kości w dłoni" powiedział Dolores, trzymając
się za prawą rękę. "Zaraz wracam".
Kosmita podbiegł do ambulatorium, z którego wcześniej
korzystał X9. Wsadził rękę do
środka i po minucie wrócił z zagipsowaną
dłonią. "No, teraz to nawet lepiej będzie atakować"
powiedział, pokazując usztywnioną dłoń. "Dobra, już
się nie chwal. Gramy dalej" fuknął Saito.
X9 zaryzykował mocniejszą zagrywkę.
Piłka z dużą prędkością poleciała na Saito, ale nie
przyjął jej dobrze i wyszła w aut. Mocny serwis
został okupiony bólem dłoni przez Szemraka.
Kosmita przez chwilę badał dłoń, czy przypadkiem nie złapał takiej
samej kontuzji jak kolega. Po krótkich oględzinach
stwierdził, że chyba wszystko w porządku.
Następny serwis jednak zagrał już lekko. Tym
razem drużyna Saito zdobyła punkt. Po kolejnym
serwisie skład Rajto wyprowadził punktowy atak, a
dokładniej Dolores, który wypróbował swoją nową
rękę. Jednakże to były ostatnie punkty po
ich stronie. Ostatnie punkty w secie zdobywał
Saito i Octo. "No i po meczu.
Wygraliście" machnął ręką X9, wyraźnie
zrezygnowany z podwójnej porażki dzisiejszego dnia.
"Polska biało-czerwoni"
pisnął Octo. X9 spojrzał na niego z
wyrzutem. "A ty długo zamierzasz mnie tak
przedrzeźniać?" "Do końca świata i jeden
dzień dłużej". Z otworu gębowego Octona
wydobył się dziwny, bulgoczący dźwięk, a z
translatora stłumione: "Ha, ha, ha".
Szemrak tylko machnął ręką. "Powiem wam
panowie, że ta siatkówka strasznie niebezpieczna jest"
rzucił Omega 3. "Ha, ale tylko dla
Szemraków" stwierdził Delta 4. "Nam się na
szczęście nic nie stało, ale u chłopaków było znacznie
gorzej". "Takie agresywne sporty nie są dla nas"
zauważył X3. "Za łatwo można zrobić sobie
krzywdę". "Błąd zrobiliśmy, że nie założyliśmy
kombinezonów ochronnych jak do piłki nożnej" dodał
Delta 4. "Dlaczego nikt o tym nie
pomyślał?" "W sumie masz rację" dołączył się
Dolores. "Że też nie pomyśleliśmy o tym.
To chyba przez emocje pomeczowe. Na ekranie ta
siatkówka wyglądała na bezpieczniejszą". "Ja tam
się nie dziwię, że tego się u nas nie uprawia"
mruknął X9. "U was
żadnego sportu się nie uprawia" syknął
Saito. "Ale to z winy atrofii mięśni i
klonowania" dodał Rajto. "Bo chyba każda
cywilizacja jakiś wymiar sportu posiadała". "Chyba
tak. Chyba coś kiedyś mieliśmy w czasach
starożytnych" rzucił Dolores. "Teraz jest
tylko nauka". "Dobra, czempioni moi, może
teraz w piłeczkę zagramy?" zapytał X3.
Wśród obserwatorów przeszedł pomruk aprobaty.
"No to zakładajcie kombinezony". Rajto wskazał
szafki z ekwipunkiem. "Może powinniśmy spojrzeć na
Ziemię, czy coś tam się nie stało?" zaproponował
X9. "Trochę czasu już zmarnowaliśmy na te
gierki". "A tam, kurwa, tam nic
nigdy się nie dzieje" wysyczał Saito.
"Język, Saito!" Omega 3 głośno
wyraził swoje niezadowolenie. Revelion w
odpowiedzi wystawił mu właśnie język.
"Reprymendę masz jak w banku. Miesiąc czyszczenia
szaletów może da ci do myślenia". Szemraki
udały się gromadnie po kombinezony ochronne, które
wydrukowali sobie kiedyś, by chronić swoje wątłe ciała podczas
gry w piłkę nożną. Sprawdzały się całkiem
dobrze. Revelioni natomiast wzięli się za rozbiórkę
siatki i słupków podtrzymujących. W całym tym
zamieszaniu nikt nie zauważył zduszonego sygnału
alarmowego, który wydobywał się z pomieszczenia
operacyjnego. Jeszcze przed finałami siatkarskimi
powyłączali i wyciszyli wszelkie sygnały, żeby móc w
spokoju obejrzeć zmagania. Mieli wrócić zaraz po
meczu, jednak sytuacja rozwijała się tak dynamicznie, że
wszyscy o tym zapomnieli. Tymczasem do stacji
zbliżała się ziemska kapsuła abordażowa z
grupą szturmową na pokładzie. "Gramy w tych samych
składach?" syknął Saito. "Mi pasuje"
stwierdził Rajto. "Może być, ale mamy
inny problem" odezwał się X9,
wracając w pełnym rynsztunku. "Jest nas
dziewięciu, więc albo gramy przewagą jednego,
albo po czterech". "Po czterech to trochę słabo"
stwierdził Delta 4. "Przydałoby się jeszcze ze trzech".
W tym samym momencie do stacji przybiła kapsuła
abordażowa. Konstrukcją lekko trząsnęło.
Ludzie zaczęli wycinać sobie wejście w utworzonym hermetycznym
tunelu. "A co to za wstrząsy?"
Y5 wydawał się mocno
zaniepokojony.To pewnie meteory.
Dolores tylko machnął ręką na to. "Dobra, jako
że przegraliśmy poprzednio, to Neyto dochodzi do nas"
zaproponował X9. "A bierzcie sobie go.
Pożytku z niego niewiele" Saito lekceważąco machnął
ręką. "To ja stanę na bramce"
zasugerował Octo. Kiedy drużyna X9
usłyszała to, zaczęli przekrzykiwać się jeden przez
drugiego. "O nie, huknął Dolores,
machając rękoma. "Tylko nie na bramce.
Wszędzie, tylko nie na bramie. Jak będziesz tam stał, to
oszustwo" dodał Rajto. "Na bramce nie możesz".
"Dobra, to sobie zagram w polu". "Chodź Saito,
przyciągniemy bramki" zasugerował Neyto.
Rivellion przytaknął. Tymczasem grupa szturmowa
wypaliła już dziurę w ścianie i wtargnęła na stację.
Zdziwiła ich sztuczna grawitacja zbliżona do ziemskiej.
Atmosfera też przypominała ziemską. Po wstępnych
oględzinach pomieszczenia, w którym się znaleźli, postanowili
przebić się dalej. Niestety, okutana w próżniowe
skafandry śmietanka komandosów kosmicznych utkwiła na
dłużej już przy pierwszych drzwiach. Gdzieś z boku
wystawał dziwny panel, który wzięto za coś w rodzaju
dotykowego otwieracza. Szturmowcy taktycznie
przykleili się do ściany po prawej od wejścia, jeden za
drugim. Pierwszy próbował majstrować przy urządzeniu,
jednak bezskutecznie. W końcu drugi w kolejce
zasugerował, że zajmie pozycję po lewej stronie drzwi.
Prośbę zaakceptowano. Kiedy przechodził idealnie na
wprost wejścia, nagle stała się jasność.
Skrzydła drzwi powoli, z sykiem rozsuneły
się. Komandosi popatrzyli na siebie porozumiewawczo
i wyskoczyli na zewnątrz z bronią w ręku. Trafili na
dużą, przestronną salę, w której znajdowała się dziewiątka
kosmitów. Żołnierze kosmosu na wielu
odprawach przed misją tylko słyszeli, czego mogą się
spodziewać. Rzeczywistość była o wiele gorsza.
Nie napotkali jednego gatunku, a trzy naraz,
jeden brzydszy od drugiego, a najgorszy był
ośmiornicowaty, mackowaty potwór. Obce
istoty pochłonięte były jakąś dyskusją i z początku
nie zauważyli napastników. To jednak nie trwało
długo. Pierwszy zwrócił uwagę na ruch w kącie hali
Delta 4. "Panowie!" Huknął
najgłośniej, jak się dało, a umówmy się, nie
było to bardzo głośno. "Mamy problem".
"Stać, nie ruszać się! Ręce do góry!"
Krzyknął dowódca ludzi. Wszyscy spojrzeli, skąd
bierze się niezrozumiały krzyk. "A mówiłem,
żeby sprawdzić czujniki" mruknął cicho
X9, lekko unosząc ręce. "Oż
kurwa, to ludzie" syknął Saito.
Omega 3 już chciał mu coś powiedzieć, ale
uciął się w język. "Czy ktoś rozumie, co oni mówią
i kim oni są?" Syknął Neyto, słysząc kolejną
falę dźwięków dochodzącą od ludzi.
"Szybko przełączcie translatory na angielski. Chyba"
rzucił Dolores. "Ktoś wie, skąd oni są dokładnie?"
"Ręce do góry i nie ruszać się, bo będziemy strzelać!"
Komandosi nadal krzyczeli, nie rozumiejąc kosmitów.
"Widzę znaczki Stanów Zjednoczonych na skafandrach" zauważył
X3. "Chyba dwóch rdzennych Amerykanów i
Irlandczyk z pochodzenia. Tak mi się wydaje". W
końcu X9 mentalnie przestawił translator na
angielski. "Witajcie ziemianie. Przybywamy w
pokoju" powiedział. Żołnierze zrozumieli
i wprawiło ich to w niemałą konsternację.
"Proszę, opuśćcie broń. Jesteśmy
nieuzbrojeni. Nie chcemy tutaj niepotrzebnych strat"
ciągnął dalej. "Jesteście wszyscy aresztowani za
naruszenie przestrzeni kosmicznej Stanów Zjednoczonych" rzucił
dowódca. "Wydaje mi się, że Stany Zjednoczone nie
mają jeszcze żadnej przestrzeni kosmicznej" wtrącił
Rajto po angielsku. "Taa, jeszcze nie macie
takiej technologii, żeby tu czymkolwiek dzielić" dorzucił
Dolores. "Mało ważne. Ważne, że mierzymy do was
z broni i jesteście naszymi jeńcami. Gdzie reszta
załogi?" "Nie ma. Jesteśmy tylko my"
odpowiedział X9. "Panowie,
zachowajmy się jak cywilizowane istoty. Nie
chcemy was skrzywdzić, wy nas też.
Przynajmniej taką mamy nadzieję. Jesteśmy tu tylko, żeby
obserwować. Nic więcej. Porozmawiajmy
normalnie". "Przecież rozmawiamy" stwierdził
rzeczowo dowódca. "Mamy swoje rozkazy".
"Panowie, atak na nas będzie równy wypowiedzeniu
wojny Galaktycznemu Kongresowi" skłamał Omega
3. W tym momencie chyba tylko Octo nie miał jeszcze
przestawionego translatora. "Chyba nie chcecie na Ziemię
sprowadzić kosmicznej wojny?" Ten argument zamieszał
trochę ludziom w głowie. Lider komandosów wyraźnie
opuścił broń niżej, żeby przypadkiem kogoś nie trafić.
Jego ludzie zrobili to samo. Rajto widząc,
że emocje trochę opadły u napastników, oparł się o
bramkę, przy której stał. Jeden z żołnierzy
zauważył to i krzyknął: "Hej, ty tam!
Odsuń się natychmiast od tego metalowego urządzenia z siatką".
"Co? Dobra, dobra". Rivellion odszedł o dwa
kroki od urządzenia z siatką. "Kosmito, co
chciałeś tam zrobić?" Zapytał dowódca, celując w
Rajto. "Nic, ja tylko się oparłem".
Rajto uniósł przezornie ręce trochę wyżej. "Co to
za urządzenie?" Człowiek kontynuował przesłuchanie.
"Ee, to jest bramka". "Jaka bramka?
Do czego?" "Ee, normalna. Do
gry w piłkę". "Ee, do jakiej
piłki?" Żołnierz wydał się lekko
zdezorientowany. "Do nożnej. Mieliśmy
właśnie pograć w futbol europejski" doprecyzował
Rajto.Trzej komandosi jak jeden mąż
pomyśleli: „Co to za podstęp? Jakaż to
obca strategia? Czemu ma służyć taka
zagrywka?” „Oglądaliśmy wasze mistrzostwa świata w
siatkówce, a potem sami zagraliśmy sobie seta, ale
okazało się, że to nie dla nas” – wtrącił Omega 3.
„Tak było” – syknął Nejto. – „Ten tutaj,
IX-9, kibicował Brazylii, a Okto
Polsce”. Nagle, nie wiadomo skąd, Okton
wyciągnął biało-czerwoną chorągiewkę. Poradził sobie
wreszcie z translatorem i krzyknął cienko:
„Polska! Biało-czerwoni!”,
machając zapamiętale miniflagą.
Komandosi zdębieli. Nie tak to sobie
wyobrażali, nie taką mieli odprawę.
Nie na takie rzeczy byli przygotowani. Miały być krew,
pot i łzy. Miał być szturm na wrogie pozycje,
zdobywanie placówki pomieszczenie po pomieszczeniu.
A tymczasem mamy to. A co to w ogóle,
kurwa, jest? „A wracając do poprzedniej
kwestii. Znacie panowie futbol europejski?” –
zaczął IX-9. – „Jak to się u was
nazywa?” „Soccer” – przypomniał Dolores.
„Właśnie. Gracie panowie w soccer?” Żołnierze
popatrzyli po sobie dłuższą chwilę. „Cóż to za
kolejny fortel?” – w końcu odezwał się dowódca.
„No, gramy. Trochę graliśmy w
college'u”. „No to się bardzo dobrze składa, bo
akurat brakuje nam trzech do optymalnego
składu. Schowajcie broń i dawajcie,
pokopiemy trochę gałę. To co,
zagramy?”
Tomasz Fons, „Cyberjockey i podboje
kosmosu”. Noc
była tak szpetna, jakby ktoś rzucił na niebo czarną,
niedobraną szmatę. Smugi dymu ciągnęły się
ulicami od niechcenia, zaś w zaułkach ujadały
psy. Opustoszałe miasto było straszne i
straszliwe. Bałem się okropnie postawić kolejny
krok, jednak musiałem. Było to konieczne.
Miałem poczucie, że z każdym kolejnym krokiem śmierć
zagląda mi prosto w serce. Powodem, dla
którego wyruszyłem tego wieczora w tak odludne i mroczne miejsce,
było spotkanie z człowiekiem. Człowiekiem, który chciał się ze
mną podzielić jakąś tajemnicą, ale jeszcze nie
wiedziałem jaką. Ta wiedza nie była mi dana,
ponieważ mnie o tym nie powiadomił. Człowiek ten
miał imię, a na imię mu było Stefan.
Schody prowadzące do piwnicy Stefana były ciemne,
wysokie, strome i śliskie. Było na nich
ślisko. Prawie bym się poślizgnął, ale się
nie poślizgnąłem i jakoś zszedłem schodami na
dół. Na samym dole były zamknięte drzwi.
Pukałem i pukałem, ale nikt nie otwierał.
Czekałem i czekałem, ale nadal nie.
Dlatego też w końcu zajrzałem przez okienko obok
drzwi. W środku było ciemno.
Postanowiłem wyłamać drzwi. Wpadłem razem z
nimi do środka z trzaskiem. Naprzeciw
mnie wyskoczył mroczny, podejrzany typek. Bałem się
go, ale go pokonałem. Za nim było
przejście dalej w głąb. Dziwne przejście,
dziwne i tajemnicze. Długi tunel, na końcu
którego znajdowało się światło. „Było to
światło na końcu tunelu” – pomyślałem.
Zadziwiło mnie to. Poszedłem w stronę
światła.
Światło ciągnęło mnie ku sobie. Okazało się
być maleńką czarną dziurą, która świeciła światłem, które
wcześniej pochłonęła, tak jakby dostała
niestrawności i zaczęła rzygać tym światłem.
Jak się nad tym zastanowić, to było to odrzydliwe.
Zostałem obrzygany światłem.
Wreszcie mnie wciągnęło.
Kiedy wyleciałem, nic nie było już takie samo.
Poczułem nagły przypływ przyspieszenia, a nawet zrywu,
który jest miarą zmiany przyspieszenia w czasie. Chociaż
wielu ludzi o tym nie wie. Przestraszyłem się,
jakie to straszne. Dookoła mnie musiał być
kosmos, skoro tak sunąłem z takim przyspieszeniem, a
nic nie było widać. Musiałem być w jakimś
pomieszczeniu zamkniętym szczelnie i zaczynało
brakować powietrza. Zapaliło się oświetlenie na
górze. Rzeczywiście byłem w pomieszczeniu,
teraz już oświetlonym, a nade mną było światło,
które w ciemności świeci. Tu przerwałem,
żeby nie bluźnić. Zewsząd z różnych drzwi i
rogów ciemnych w tym pomieszczeniu wyszli ludzie
dziwni i straszni. Jak zombie, ale jednak
byli żywi. Patrzyli się na mnie i pytali, czy
mam jakieś jedzenie. „Masz,
masz jedzenie?” – zapytali. „Nie,
nie mam jedzenia” – odpowiedziałem. „To
źle, bo jesteśmy na rakiecie kosmicznej, która leci przez
kosmos i umiera. Wiele lat temu
wyleciała z Ziemi i teraz leci nie wiadomo dokąd.
Nikt już nie pilotuje, a jedzenie się skończyło.
Ludzkość o nas zapomniała i cierpimy z powodu
niedbałości i ignorancji polityków, których tam na Ziemi
pewnie już dawno nie ma. Dlatego to ważne
jest, żeby zawsze być odpowiedzialnym za swoje czyny, bo
inaczej można źle skończyć” – powiedzieli.
„To prawda” – odpowiedziałem.
„Skoro nie masz jedzenia, to teraz
my ciebie zjemy, bo my jesteśmy głodni,
a ty obcy”. Przestraszyłem się, ponieważ
naprawdę chcieli mnie zjeść. Wyciągnąłem mój pistolet
laserowy i strzeliłem do jednego, potem
drugiego i trzeciego.Oni padli, a
ja zacząłem uciekać. Przewróciłem za sobą jakąś
rzecz, która była po drodze. Gonili mnie, ale
niezgrabnie, jak prawdziwe zombie. W końcu
przeszedłem przez jakieś drzwi, a oni szli za mną.
Dobijali się do tych drzwi. Przez niewielkie okienko
zobaczyłem kosmos. Był wielki, czarny i
straszny. Tymczasem z drugiej strony wyszło jeszcze
kilku ludzi. Nie wiedzieli, kim jestem. Na
wszelki wypadek ich także zastrzeliłem,
ale poszedłem dalej. Korytarz był długi,
a ja nim szedłem. Nagle poczułem, że
coś na mnie kapie z góry. Obróciłem się,
a tam na górze był jakiś potwór.
Skoczył na mnie.
Game over.
Szanowni państwo, pan Cyber Jockey, specjalista w
zakresie cybernetyki, właśnie zakończył testowanie gry
wirtualnej stworzonej przez finalistów konkursu
Młody Programista. Nasz ekspert za chwilę wyjdzie z
komory wirtualnej i opowie o swoich wrażeniach.
Trochę jeszcze kręciło mi się w głowie. Jakoś tak
miałem, że niedorobione symulacje niskiej jakości
wywoływały u mnie coś w rodzaju choroby lokomocyjnej.
„Cóż” — wycedziłem, kiedy podsunięto mi mikrofon.
— „Nie da się ukryć, że można jeszcze nieco dopracować
scenariusz oraz pewne fakty naukowe, na
przykład...” „No ale tak ogólnie?” Było widać, że
prowadzący oczekuje pochwały. „Tak ogólnie, to
oczywiście trzeba docenić, że młodzi ludzie zadobyli się na
wysiłek i samodzielnie wszystko przygotowali.”
Kibice zareagowali brawami. Wracając
późnym wieczorem do domu, refleksyjnie zapatrzyłem się w
kosmos. Niezmierzony, niezbadany,
niezdobyty.
Marek Tomasik, „Krwisty konar”.
Lato dopiero się zaczynało, ale słońce zdążyło
dać się już we znaki. Dobrze, że był już
wieczór i temperatura spadła do akceptowalnego
poziomu. Piątek, wieczorowa pora.
Po frustrującym dniu w pracy postanowiłem zarzucić
przynętę w ulubionym barze. Prawdę
powiedziawszy, to był jedyny bar, do którego
chodziłem. Wziąłem prysznic, trochę
dezodorantu, przebrałem się i w drogę.
Daleko nie miałem. Trzeba było rozładować
napięcie albo napierdolić się chociaż.
Prawie na jedno wychodziło. Wszedłem do środka.
Szału nie było. Spalona wypełniona była
gdzieś w połowie. Uśmiechnąłem się.
Trzeba zrobić dobre pierwsze wrażenie.
Podbiłem do kontuaru. Przywitałem się z Kacprem,
studentem socjologii, który pracuje tu już dłuższy
czas. Nikt tak jak on nie poleruje
kufli szmatką. Zamówiłem piwko.
Dostałem. Upiłem trochę. Rzuciłem okiem
na salę w poszukiwaniu zdobyczy. No, niewiele
tego było. Blisko mnie jakiś typ ostro
zagadywał jakąś pannę, ale niewiele widziałem.
Zasłaniał ją swoim nabitym tłuszczem cielskiem.
Sączyłem więc dalej napój bogów. Koleś z
boku chyba dostał kosza, bo sobie poszedł, mrucząc coś pod
nosem. Spojrzałem, do kogo tak zarywał.
No, no. Całkiem niezła sztuka. Panna w
obcisłej, krwistoczerwonej sukience patrzyła w przeciwnym
kierunku. Muszę przyznać, że kształty miała
niczego sobie. Długie, barwy smoły
włosy luźno spływały na plecy. Mój
wzrok powędrował niżej na długie nogi w jakichś
fikuśnych pończoszkach. No, przyznaję bez
bicia, że zaczyna odzywać się we mnie bestia.
Tylko ta skóra blada, powiedziałbym, że
mleczna. Czekaj, czekaj. Widziałem
kiedyś babkę o podobnej karnacji w jakimś amerykańskim
serialu. Amerykanka, a może
Brytyjka? Co to był za serial?
Coś o jakimś rudym przygłupie, co lubił zabijać.
No nieważne. Przydałoby się jej trochę słońca.
Ciekawe, czy to genetyczne, czy pracuje gdzieś w
jakichś podziemiach. Ucieszyłem się z
własnego żartu. Nagle odwróciła się w
moją stronę. Spojrzała mi prosto w oczy.
Kurwa, ależ była ładna! Te ciemne
oczy jak studnie. Kurwa,
przecież lampię się na nią jak wół w namalowane wrota.
Co robić? Co robić? Uśmiechnąłem
się i puściłem jej oczko, po czym odwróciłem
się. No ładnie, Krzychu, pięknie żeś
odjebał. Łowco ty jebany.
Teraz muszę coś wymyślić. Pierwsze koty za płoty
już były. Walczyłem sam ze sobą, żeby nie
pogapić się jeszcze trochę. Przegrzewiłem trochę
głowę, żeby ukradkiem spojrzeć.
Zauważyłem, że raczy się jakimś drinkiem i
chyba też na mnie zezuje. To ci
dopiero. No dalej mistrzu,
wymyśl coś szybko. Trzeba kuć żelazo, póki
gorące. Ale pustka, kurwa, nic nie
przychodzi do tego pustego łba. Luknąłem jeszcze
raz. Wstała. O, to nie
wróży niczego dobrego. Idzie w moją stronę.
Daleko nie ma. Udałem, że nie zwracam na to
uwagi. Usiadła na hokerze obok mnie.
„Cześć” — zagaiła swoim niezwykle głębokim,
nieco chrapliwym głosem, po którym przeszły mnie ciarki.
Takie pozytywne ciary.
„Cześć.”Odpowiedziałem,
niestety łamiącym się nieco głosem. No
super. Pierwsze wrażenie. W zasadzie
drugie. Cześć, cześć, cześć. I co
dalej? „Pewnie nie spodziewałeś się, że podejdę”
powiedziała, uśmiechając się figlarnie.
Ciary. Ciary. Ciary.
1:0 dla ciebie. „Pewnie, że nie”
odparłem szczerze. To ja miałem atakować,
ale skoro machomęt do góry, nie...
No dobra, ona taka szczera, to ja też
będę. Z reguły atrakcyjne laski omijają
mnie na kilometr. Zupełnie nie wiem dlaczego.
„Uważasz mnie za atrakcyjną?” Zrobiła taką
sztuczną, zdziwioną minę. „Nie,
wcale. Pewnie pod tą tapetą czai się
potwór” rzuciłem, sam nie wiem
dlaczego. Zakryła usta ręką,
chichocząc. Chyba jest.
1:1. „Nawet nie masz pojęcia”
mruknęła tak urzekająco, że chyba nawet włosy na dupie
stanęły mi dęba. Udała drapania swoją
ręką i dość przekonująco mruknęła jak
jakiś tygrys. Nie powiem, mogłaby mnie
podrapać. „Często tu bywasz?”
„Chyba raz tu byłam. A ty?” „Dosyć
regularnie. Nigdy cię tu nie widziałem. Więc
co cię tu sprowadza?” „To chyba oczywiste”
wzruszyła ramionami. Pochyliła się w moją stronę.
Położyła rękę na moim udzie. Jej dekolt
niebezpiecznie zaczął odsłaniać to, co miał najlepsze.
A miał co. „Alkohol i dobre
towarzystwo” uśmiechnąłem się. Ten wieczór
zapowiada się wyśmienicie. „Alko
jest, ale z towarzystwem chyba jest różnie”
kiwnąłem głową znacząco. „Ach,
ten pajac sprzed chwili” machnęła ręką.
„Nie rozumiał, że nie jestem niczyją zdobyczą.”
„Nie lubisz być podrywana?” To jest bardzo
ciekawe sformułowanie. „Powiedzmy, że
lubię, kiedy role się odwracają” puściła do mnie
oko. „Powiedz, gaworzymy sobie już chwilę,
a ja nadal nie wiem, jak masz na imię.”
„Niektórych tajemnic nie warto zdradzać zbyt szybko”
odparłem. 2:1 dla mnie.
„Może i masz rację, ale ja lubię wiedzieć, z kim
rozmawiam. Chyba że nie chcesz
kontynuować” powiedziała,
odsuwając się. Kurwa. 2:2.
„Jestem Krzysiek, a ty?” Dałem za wygraną.
„Tessa. Miło mi cię poznać,
Krzysztofie.” Wyciągnęła do mnie rękę, jakbyśmy się
dopiero co spotkali. Uścisnąłem ją.
Miała zaskakująco mocny uścisk, jak na te drobne
dłonie. „Wystarczy Krzysiek. Krzysztof to
takie oficjalne, jak na pogrzebie”
zażartowałem. Uśmiechnęła się,
przekrzywiając usta w jedną stronę. „Może i
masz rację. To jak, opowiesz mi coś o
sobie?” zaproponowała. „Mogę, ale
najpierw odpowiedz, skąd to imię. Nie brzmi na
polskie.” „Masz rację, nie jest.
Ale jestem tu już od dłuższego czasu. Mam dar do
języków.” „Może ci coś postawić, skoro
zapowiada się na dłuższą rozmowę.” „Nie trzeba”
machnęła ręką. „Wystarczy mi to, co
mam.” Spojrzałem na szklankę. Drinku
było może na dwa łyczki. Ja miałem jeszcze
pół kufla. Lekko wzruszyłem ramionami.
Chciałem zapytać, skąd pochodzi, ale pokiwała mi palcem
i powiedziała, że ja pierwszy mam opowiedzieć o sobie.
Więc opowiedziałem. Same
ogólniki. Nic szczególnego, że jestem
korposzczurem i nie lubię za bardzo tej pracy, ale kasa
jest potrzebna. O tym, jakim burakiem jest
szef. Bo przecież szef zawsze musi być
burakiem. O swoich zainteresowaniach,
serialach, które lubię, filmach, piłce
nożnej. Rzucałem tematami i sprawdzałem
jej reakcję. Przy większości rzeczy uśmiechała
się uroczo. To chyba dobrze, co nie? W końcu
rozluźniłem się na tyle, że zacząłem paplać, co mi ślina na
język przyniesie. Bzdury takie, że z
kumplami bałbym się poruszać. Nie wyglądała na
zawiedzioną. Wręcz przeciwnie. Czasem mi
przerywała i wtrącała swoją opinię,
nierzadko równie idiotyczną jak moje wymysły.
Podobało mi się to. Czułem, że nadajemy na
tej samej fali. Rzuciłem okiem na barowy
zegar. Gadałem już prawie pół godziny.
Wypiłem całe piwko. Chyba starczy tego
strzępienia ozora. Stwierdziłem, że teraz pora
na jej opowieść. „Pochodzę z Bałkanów”
zaczęła. „Ale nie powiem ci skąd dokładnie. To
będzie moja słodka tajemnica póki co.”
Wyszczerzyłem zęby. Cholera. 3:2 dla
niej. „Życie tam trochę się skomplikowało i
musieliśmy gdzieś znaleźć nowy dom. No i
jestem.” Kurde, śmierdzi mi tu wojną w
Jugosławii. Ale to było 30 lat temu. Czy
20. Cholera, trochę się tam działo,
a to by znaczyło, że jest starsza niż wygląda.
Albo... Albo jakie to ma teraz
znaczenie? „Wiesz co, mistrzu, może wyjdziemy na
zaplecze i złapiemy świeżego powietrza”
zaproponowała nagle. To tu jest jakieś zaplecze?
Znaczy jest, ale ktoś nas tam
wpuści? „No możemy, ale nie wiem, czy nas
przepuszczą” wypaliłem, zanim zrozumiałem, jaką
głupotę palnąłem. Znowu rozciągnęła
usta w uśmiechu.Myślę, że nie będzie
problemu. Zsunęła się z hokera. Zrobiłem
to samo. Klepnęła mnie w tyłek i poszła w
stronę zaplecza. Wiedziałem, że coś się
święci. W trzech krokach ją dogoniłem i objąłem
w talii. Nie protestowała. Zrobiła to
samo. Zauważyłem, że byłem od niej trochę
wyższy. Przeszliśmy przez drzwi do kuchni, potem do
korytarza. Nikt nas nie zatrzymywał.
Czułem, że to będzie niezapomniana noc.
Będzie co opowiadać kumplom. Otworzyłem drzwi
na zewnątrz, przepuszczając najpierw damę.
Nagle przyszło mi do głowy, że to wszystko zbyt proste jak na
takiego prostaka jak ja. Może czeka tam jakiś
alfons i wytłuką ze mnie ostatnie pieniądze.
Cholera jasna! Mam nadzieję, że nie, bo będę
spierdalał. Mimo wszystko jestem zbyt piękny i
młody, żeby za takie rzeczy płacić.
Wyszedłem na powietrze, rozejrzałem się.
Byliśmy w wąskiej uliczce pomiędzy budynkami.
Trochę tu śmierdziało śmieciami z baru, ale nie widziałem
nikogo innego. Sceneria trochę jak na
amerykańskich filmach. Tymczasem moja zdobycz
odeszła kawałek od światła, które rzucała lampa nad
drzwiami. Zaprosiła mnie do siebie skinieniem
paluszka. Podreptałem jak pies do swojego
pana. Złapała mnie za kołnierz i
pociągnęła kawałek dalej. Rzuciła mną o
ścianę, czy raczej przyparła do muru. Nasze
wargi spotkały się. Z początku delikatnie,
by z każdą chwilą przybierać na sile. Po chwili do
gry wkroczyły języki. To było
szaleństwo. Sięgnęła do mojego rozporka,
pomacała moją męskość, a tam już od jakiegoś
czasu było czuć napięcie. Zaczęła
rozpinać spodnie. „Mam nadzieję, że nie masz nic
przeciwko” — rzuciła niespodziewanie, patrząc mi
w oczy. „Częstuj się” — odparłem
zuchwale. „Nie omieszkam” —
mruknęła strasznie podniecającym głosem, po którym
znowu przeszły mnie ciarki. Po chwili
była już na dole. Spodnie opadły,
zrobiło się ciepło i wilgotno. Jęknąłem
kilkukrotnie w ekstazie. Muszę przyznać, że
wiedziała, co robi, a ta świadomość była jednocześnie
kojąca i niepokojąca. Przez kilkanaście
sekund było mi bardzo dobrze, aż poczułem
gwałtowny ból. Syknąłem.
Chyba mnie ugryzła. No nic, pewnie
lubi ostre zagrywki. Położyłem
rękę na jej głowie. Odtrąciła ją i w
dziwnej, mało naturalnej pozycji oparła swoje
ramiona na moim torsie. Ból się
zmógł diametralnie. Warknąłem.
Powiedziałem, żeby przestała. Wgryzła się we mnie
jak jakiś dziki zwierz. To już nie była
zabawa. Złapałem za jej ręce. Chciałem się
wyrwać, ale nie mogłem. Była
niemożliwie silna. Wręcz przydusiła mnie do
ściany. Szarpałem się jak głupi,
ale nawet nie drgnęła. Zrobiło mi się
słabo. Przed oczami zacząłem widzieć czarne
kropki. Kurwa mać, co tu się dzieje?
Nie mogłem już ustać o własnych siłach. Chyba
tylko ona utrzymywała mnie w pionie.
Nagle puściła mnie. Runąłem jak
długi na siebie. Ostatnie, co zobaczyłem,
to jak ociera swoje zakrwawione usta ręką.
„Miło było cię poznać, Krzysztofie” —
rzekła, prawie sepleniąc. A potem
nie było już nic.
Proszę państwa! Tak. I to znowu jest ten
moment, kiedy audycja się kończy.
Akademia Wszelkiej Fikcji niniejszym
ogłasza zamknięcie, ale zamknięcie tylko na
dzisiaj. Zapraszam serdecznie za tydzień o
stałej porze. Będę się meldował. Będzie się meldował
również Marek Sęk „Ivellios”. Zapraszamy zatem.
A teraz już życzę dobrej nocy, dobrego
weekendu i w ogóle wszystkiego dobrego.
Dobranoc. A mówił do słuchot państwa jak zawsze gospodarz
AWF Marek Żelkowski. Audycję jak zawsze od strony
technicznej obsługiwał Marek Sęk „Ivellios” Radio Paranormalium,
UFO Historie i Wehikuł Wyobraźni. Dziękuję za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia ponownie już za
tydzień. Archiwalne
odcinki Akademii Wszelkiej Fikcji znajdziesz w
archiwum Radia Paranormalium na
www.paranormalium.pl oraz na naszym kanale
na YouTube. Koniecznie odwiedź również kanały UFO
Historie i Wehikuł Wyobraźni.