Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z
nieznanym. Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było nad chmurami, było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często nie takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu. Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem. Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia była.
Po tej całej akcji, no strasznie się w życiu mi zaczęło
źle się dziać. Mrożące krew w żyłach przeżycia na
granicy światów. Budzi mnie skrzypienie drzwi.
Znowu widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę i
widzę postacie, ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i serdecznie i
zapraszam na kolejny odcinek najbardziej paranormalnego
podcastu w polskim internecie. Mam świadomość, że
dzisiejszy odcinek może wywołać pewne kontrowersje u
części odbiorców, a na pewno będzie pod pewnymi
względami nietypowy. Wysłuchamy dziś pełnego
zapisu rozmowy z kobietą, która przekazała opisy kilku
obserwacji UFO. Główną zaś część rozmowy
poświęciła na przekazanie co najmniej niezwykłej historii
swojego wnuka. Jakiej? Dowiecie się Państwo
słuchając nagrania. Na początku wysłuchamy oczywiście
opisów wspomnianych obserwacji. Postanowiłem
zostawić je w audycji dlatego, żeby dać Państwu możliwość
wejrzenia w to, w jaki sposób moja rozmówczyni podchodzi do
tematów związanych z UFO. Opisy tego
typu zdarzeń mówią bowiem wiele nie tylko o samych
obserwacjach, ale też o ich świadkach. W
drodze wyjątku postanowiłem w tym nagraniu pozostawić
nieocenzurowane imię wnuka, który jakby nie patrzeć
jest głównym bohaterem historii, którą usłyszymy
później. Dążąc do zapewnienia mojej rozmówczyni i jej
wnukowi maksymalnej anonimowości, postanowiłem dokonać zmiany barwy głosu.
Pierwsze moje takie spotkanie z UFO to było nie wiem
dokładnie, bo nie zapisałam, ale jakieś dziesięć, może
piętnaście lat temu. Jechaliśmy samochodem z
Wrocławia na Mazury. Wyjechaliśmy w nocy, było
jeszcze ciemno, więc ja przysnęłam. Po jakimś tam czasie
ocknęłam się, obudziłam i zobaczyłam, że zaczyna
świtać. Taka zaciekawiona zaczęłam się przyglądać, jak to
wszystko wygląda i obejrzałam się do tyłu i tak
było wyraźnie widać takie załamanie ciemno i jasno. I jak się przyglądałam, to
zobaczyłam, że na linii tego ciemno jasno
przelatuje taki pojazd jakiś. On był w takim kolorze białawym. Leciał na takiej
wysokości, jak latają samoloty pasażerskie.
Tak mniej więcej mi się wydawało. Był trzy razy grubszy
od samolotu, że tak powiem. W kształcie takim jajowatym.
No i tak z ciekawości zaczęłam liczyć i doliczyłam do
siedmiu. I ten pojazd gdzieś tam zniknął, czyli bardzo
szybko. To nie mógł być żaden samolot, bo bardzo szybko
przeleciał. I to była taka moja pierwsza obserwacja. Czy
ktoś jeszcze zauważył ten dziwny obiekt, czy, czy cokolwiek
tam było? Wie pan co? Nie. Nie. Ja jechałam jako
pasażer. Kierowca był zajęty jazdą, a
poza tym to była ruchliwa droga. Nawet mu nie
powiedziałam, bo i tak by nic nie zobaczył. Ja po prostu
siedząc z tej prawej strony odwróciłam
głowę i to widziałam. On by tego nie zobaczył, bo dach
samochodu by mu przeszkadzał, a gdyby zatrzymał samochód, to
już by było po fakcie, bo to, to trwało no z siedem
sekund maksimum to trwało. Potem następna obserwacja to był rok dwutysięczny
dziewiętnasty, gdzieś połowa kwietnia. W tym czasie
byłam w Niemczech. To było jakieś sto kilometrów na
północ od Frankfurtu. Byłam w takiej niedużej wiosce i tam
był taki teren pofałdowany, taki lekko górzysty. I
ja mieszkałam w takim domu na skraju wsi. Za
tym domem, już za ogrodem już nic nie było. Były takie
nieużytki, łąki, jakaś polna droga i jakieś trzysta
metrów dalej był las. I ja wieczorem to już gdzieś było po
jedenastej wieczorem otworzyłam szeroko okno,
żeby przewietrzyć trochę przed spaniem. Jak otworzyłam to
okno i spojrzałam, to się bardzo zdziwiłam, bo te łąki to
się rozciągały na jakiejś przestrzeni trzysta metrów i na
skos biegła linia wysokiego napięcia. Był tam taki
wysoki metalowy słup. Nic tam więcej nie było w tej
okolicy i bardzo się zdziwiłam, bo gdzieś tak w okolicy tego
słupa zobaczyłam, że tam się coś świeci. To było takie
dosyć duże. Z początku pomyślałam, że to może to
wyglądało jak latarnia uliczna, ale światło latarni
ulicznej to jest albo lekko po skosie w stosunku
do ziemi, albo całkiem płasko. To znaczy
równolegle do ziemi. A to coś było pionowe i
było troszeczkę większe niż by, niż latarnie mają to
światło. Było w takim kolorze, takim dziwnym,
no można powiedzieć, że jak lawa wulkaniczna, takie
pomarańczowe z czerwonym się przeplatało i to nie dawało
żadnego oświetlenia wokół. Po prostu było
takie czerwone, jajowate, dosyć duże. I tak się
zdziwiłam. Przyglądałam się, myślę no może tam rzeczywiście na
tym słupie jest jakaś latarnia, którą nie zauważyłam, ale za chwilę z tego jaja
pomarańczowego od dołu wypłynęło takie światło wielkości dużej gwiazdy i
poziomo przemieściło się powoli. No trudno
określić, jaka to była odległość. No mniej więcej dwa
metryMoże trzy metry powoli i zatrzymało się to światło. I
wtedy to już pomyślałam, że to to nie jest latarnia.
To musi być coś dziwnego. I tak pomyślałam, że
może to jest UFO. I wtedy jakieś nie wiem, ale to
niemożliwe, bo ja się tego nie bałam, ale jakieś takie
miałam odczucie, jakbym nigdy więcej potem już
tego, takiego czegoś nie miała. Tak jakbym była cała
podenerwowana, jakby wszystkie całe moje ciało
jakieś było takie nagrzane, rozgorączkowane i pomyślałam, że
to na mnie w jakiś sposób może oddziaływuje. I tak stałam
jeszcze chwilę i myślę sobie: "Dokąd ja tu będę stać? To
pewnie będzie się tak świecić do rana. No idę." Tak w
myślach pomyślałam. Jak tak pomyślałam, to to zgasło. No i
potem już nic nie było. Na drugi dzień z ciekawości poszłam
tam i oglądałam ten słup i tam takiej lampy
niczego. A słyszałam, że właśnie te obiekty
UFO one po prostu tankują energię z tych
linii energetycznych, więc może to było coś
takiego. Czy próbowała pani może dopytać tego sąsiada,
czy coś widział tamtej nocy? Nie, nie. Wie pan co? Bo w
tym domu oprócz mnie jeszcze były trzy osoby. I ja
następnego dnia pytałam się ich, czy widzieli jakieś światło,
czy jakiś hałas. Wszyscy powiedzieli, że nie. Nic nie
widzieli, nic nie widzieli. Ja być może gdybym
spała, to też bym tego nie zauważyła. Ale właśnie w takie
księżycowe noce bezchmurne, no to ja niestety
tak mam, że żadne tabletki nasenne mi nie pomagają i nie
śpię. I wtedy właśnie ten hałas, taki
hałas. I to pewnie w tym samym momencie jak ja otwierałam
oczy, to zapaliło się to światło, że tak powiem, bo gdyby
było wcześniej widno w moim pokoju, to jakoś
przez powieki byłoby widać, nie? Że jest widno. Więc to
chyba w tym, w tym samym momencie. A to światło to właśnie
chyba było do obserwacji tych, tych palet z tym
drewnem. Ktoś się tym zainteresował. Co to tam takiego jest,
nie? Rozumiem, że ten dźwięk nie przypominał żadnego
jakiegoś znanego nam pojazdu, prawda? Nie,
nie, nie. To była cisza. I raptem to był
taki, takie taki jakbym się znalazła w środku jakiejś
wichury takiej. Tak jakby to powietrze było wypychane chyba.
Takie odczucie miałam. A jak już to światło się oddaliło,
zrobiła się całkowita cisza. Gdyby tam był jakiś
helikopter czy jakiś nawet samolot, coś, no to jakiś
dźwięk by wydawał. Była noc wpół do czwartej
rano, więc było cichutko. I tak nawet sobie
pomyślałam, że przejdę przez budynek i z drugiej strony
budynku zobaczę, bo może w tamtą stronę to coś poleciało,
ale pomyślałam, że to pewnie bez sensu, bo i tak jak
coś tam było, to już dawno odleciało. Nie zobaczę.
Następne moja obserwacja. Takie dziwne
zdarzenie, bo to trudno nazwać obserwacją. Wtedy byłam w
Niemczech. To było tak w połowie drogi między
Norymbergą a Stuttgartem. Też taki teren
mocno górzysty, dużo lasów i mam zapisane.
To się wydarzyło trzeciego czerwca w dwutysięcznym
roku. Była noc, bardzo jasna noc, pełnia
księżyca, żadnej chmurki na niebie. No i w
takie noce to ja mam bezsenne noce, więc leżałam
sobie w łóżku i raptem usłyszałam taki głośny hałas. Tak, jakbym się znalazła w
środku takiej wichury strasznej. I
taka przestraszona otworzyłam oczy, a w pokoju było
widniutko jak najjaśniejszy dzień. Zdziwiona
spojrzałam na żyrandol. Światła się nie świeciły.
Spojrzałam na zegar naprzeciwko. Była trzecia
dwadzieścia pięć i wtedy naprzeciwko mojego łóżka
było takie duże okno metr pięćdziesiąt i zobaczyłam, że za
tym oknem zaczyna się przesuwać światło tak po lekkim
skosie. Przechodziło z prawej strony do lewej.
Doszło już prawie do końca i potem powolutku to światło
się wycofało i jak się wycofało, to w moim pokoju zrobiło
się ciemno i nastała cisza. Już nie było tego szumu
słychać. Wtedy zerwałam się z łóżka, podbiegłam do okna,
otworzyłam okno, wystawiłam głowę, rozglądałam
się. Nic nie było. No i mnie to tak strasznie
zadziwiło, bo gdyby to było, bo to było światło z góry,
gdyby to było światło z jakiegoś pojazdu, jakiegoś
helikoptera, przecież helikoptery są bardzo głośne, to byłoby
słychać. A to była całkowita cisza i raptem
taki głos jak, jak w trakcie wichury. No i to
światło. Ale myślę, że to było skierowane,
bo takie pięć metrów od mojego okna była posesja sąsiada i sąsiad tam składał
drewno, bo oni w tej okolicy wszyscy mieli
ogrzewanie domu takimi kotłami na drewno
i tego drewna robili olbrzymie zapasy i one były
przykryte takim białą plandeką. Było na chyba pięć
takich. To tak gdzieś było na pół, półtora metra
na pięć, sześć metrów długie i być może kogoś to
zainteresowały. Co to tam za obiekty, że tak
powiem, były i ktoś się tym zainteresował. Ale
czy to była ziemska obserwacja, czy raczej pozaziemska, no tego nie
wiem. I jeszcze dużo się przypomniało z tym światłem, bo to
światło za oknem to było takie, że było tak równiutko
odcięte. Tutaj ciemno, tu jasno. Tak jakby
laserem, bo na przykład jak latarką się świeci,
no to światło nie ma takiej wyraźnej granicy, gdzie jest
ciemno, gdzie jest jasno, tylko to światło jest takie
rozproszone.I przypomniało mi się takie:
koleżanka kiedyś mi się zwierzyła. Ona mieszka w Płocku,
chyba w Płocku nad Wisłą. Oni z mężem wybudowali
sobie dom. Ten dom jeszcze nie był całkiem gotowy,
ale tam pomieszkiwali w tym domu. I mówi, że
którejś nocy ona się obudziła. Miała taki
podświetlany zegar, więc zobaczyła po ciemku. Wstała do
toalety, ale na zegarze zobaczyła, że jest godzina wpół do
pierwszej w nocy. Jak wróciła z toalety, nie zdążyła
się jeszcze położyć do łóżka, to zobaczyła, że za oknem
w kierunku ich domu tak jakby leciał księżyc. Mówi, że to
było taka duża kula, okrągła,
jasna. I ona się tym zainteresowała. Podeszła do okna,
odsunęła firanki i wtedy z tej kuli wypłynął
taki snop światła. I też ona właśnie to określała,
że tak było równiutko odcięte, ciemno jasne. I ten snop
światła zaświecił na ich dom. I ona wtedy się obróciła, bo obok spał mąż i
zawołała męża, żeby wstał i zobaczył, co to się dzieje. I
wtedy, jak się obróciła w stronę męża, to zobaczyła, że
połowa jej domu zniknęła, że nie ma połowy domu i
zobaczyła u góry na piętrze mówi tam stała
drabina, wiadro z farbą, bo właśnie tam malowali pokój.
Spojrzała w bok i zobaczyła,
że połowy kuchni nie ma, a w drugiej połowie zobaczyła meble
kuchenne i zobaczyła ogród, którego nie powinna
widzieć za ścianą od kuchni. I mąż wstał, podszedł
do niej i ona mówi: „Widzisz to samo, co ja?” Mówi, bo
ona była w szoku, nie wiedziała, co się dzieje. Mąż mówi
tak. Mówi no i za chwilę to światło zgasło, a ta kula
odpłynęła gdzieś tam daleko nad jakieś krzaki nad Wisłę. I
mówi, że to było takie niesamowite jakieś
zdarzenie, że powinni z mężem na ten temat rozmawiać,
ale mówi w ogóle nic nie rozmawiali. Położyli się
do łóżek i od razu zasnęła. Mówi o dziwo, że tak
szybko jej się udało zasnąć. I mówi rano
wstałam i zjadłam z mężem śniadanie i widzi, że
mąż coś się tak drapie nad uchem, nie? I ona
mówi: „Coś cię boli, że tak się drapiesz?” On mówi: „No
coś mnie tutaj boli”. I ona mówi: „Wiesz co, mnie też boli
nad uchem” i mówi, że potem jeszcze z pół roku ją tak
bolało, męża też, a potem już to wszystko się uspokoiło.
No i mówi, że pytała się sąsiadów, czy widzieli, że tam
w nocy jakaś kula światła latała i wszyscy odpowiadali,
że nie. Jeżeli dobrze rozumiem, to było tak, jakby zobaczyli
przez ścianę rzeczy, których nie powinni tam w tamtym
miejscu widzieć? Nie, nie. To było tak, jakby ktoś
odciął połowę domu, a druga połowa została. I
oni, stojąc na dole, spojrzeli do góry i widzieli
połowę tego pokoju u góry, tak jakby połowa domu
zniknęła. Czyli tak jakby ktoś im
wykasował tę część domu sprzed oczu, tak? Coś tego typu.
Tak, tak jakby ta część domu zniknęła, jakby jej w ogóle
nie było, jakby nie istniała, tak jakby ktoś odkroił połowę
domu i po prostu zostałaby tylko druga połowa domu.
Ja myślę, że ona mówi, że po tym zdarzeniu
przez tydzień w ogóle o tym nie rozmawiali. To nie był
dla nich jakiś ciekawy temat. Dopiero gdzieś tam po tygodniu
zaczęli ze sobą rozmawiać, że co oni widzieli w nocy i tak
dalej mówi. A przez tydzień w ogóle nie było żadnej
reakcji na to. Mówi: a przecież to było takie niesamowite
wrażenie. Mówi, że jak ona zobaczyła, że ta połowa domu jej
zniknęła, to była w szoku. Nie wiedziała, co się z nią
dzieje. No a potem, jak to światło zgasło i ta
kula odleciała, no to wszystko wróciło do normalności.
A badali się może pod kątem jakichś zmian w
okolicy uszu? Nie, nic, nic, nic. Nie. Ona mówi,
że nawet nie opowiadała, bo tam komuś próbowała opowiadać.
Tak się na nią dziwnie ktoś patrzył. Także nie rozpowiadała
o tym nikomu nic. To jest dziwne, że dwoje ludzi
w tym samym czasie doświadcza tego samego. Czegoś
takiego dziwnego co najmniej, ale tak jakby się
zachowywali, jakby, jakby przeszli nad tym do porządku
dziennego, prawda? Mhm. Ja kiedyś słuchałam
takiej relacji rybaków, że gdzieś tam na jakimś kutrze
coś tam się u nich działo i potem jak wrócili na
ląd, że tak powiem, też byli przebadani, że oni też właśnie
mieli takie wyparcie, że nic na ten temat nie rozmawiali
dopiero po pewnym czasie. Więc może to jakieś takie
oddziaływanie było na nich. No, być może to było też
na tyle dojmujące i trudne do sklasyfikowania przez nich doświadczenie, że po
prostu jakby ich pamięć została czasowo zagłuszona i dopiero
po jakimś czasie to powróciło tak. No i tak jeszcze mam
takie jedno, taką jedną obserwację, która cały czas nie daje
mi spokoju. To też się wydarzyło. To nie była zima, to
była nie wiem, kiedy to było, ale w każdym razie było
ciepło na dworze. Ja byłam w ogrodzie. Mieszkam w takim
domku jednorodzinnym, no i tak wiadomo trzy metry czy tam
cztery metry do płotu z mojej strony i z drugiej strony od
sąsiada. No to jakieś tam trawniki i krzaczki
rosną. I tak właśnie stałam przy płocie do sąsiada. I jakoś
tak spojrzałam i zobaczyłam, że nad jego ogrodem, na wysokości tak mniej więcej
około trzech metrów, frunie w powietrzu coś takiego
dziwnego, bo to wyglądało tak: to miało metr
wysokości i wyglądało to jak duża łza,
tak jakby spadochron, ale odwrócony do góry nogami.
Widać było to było takie jakieś mętno
przeźroczyste. Więc to było pierwsze tak gdzieś około
metra, drugie było ciut mniejsze, czyli gdzieś około
dziewięćdziesięciu centymetrów, a trzecie z
tyłu było takie już całkiem mniejsze, tak jakby
sześćdziesiąt centymetrów. I one leciały od siebie w
takim odstępie półtora metra do dwóch metrów.
I ja sobie pomyślałam, że to może są jakieś takie
spadochrony od jakichś tam pionów albo od jakichś
tam urządzeń pomiarowych, że może tam wiatr
pozrywał te urządzenia do tych spadochronów napadało
wody i one jakoś tak płyną. Dziwne mi się to
wydawało, no bo przecież to tak wyglądało, że tam w środku
no to tak przynajmniej cztery, pięć litrów tego płynu by
musiało być deszczówki się zebrać i że to nie spadło na
niebie. No ale myślę sobie może wiaterek popycha,
bo taki lekki wiaterek był, więc może to coś takiego mogło
być zgodnie z prawami fizyki. Ale zdziwiłam
się strasznie, jak najmniejsze to z tyłu ta łezka odłączyła się i takimi
ruchami tak prawo lewo, prawo lewo tak przyspieszyła i
wleciała na dach sąsiada. I tak w
odległości gdzieś półtora metra przeleciała nad
tym dachem w górę, bo to był dach dwuspadowy,
potem w dół i potem jak już zleciała z tego dachu,
to znowu przyspieszyła tak w prawo, w lewo takie ruchy
śmieszne i dołączyła do tych dwóch, które tak
majestatycznie powoli płynęły w tym powietrzu. I jak już
dołączyła na tą odpowiednią odległość, to zwolniła i
dalej powolutku popłynęły. I dla mnie to
jest taki szok, bo to tak wbrew prawom fizyki
i to jakieś takie dziwne były. To nie były
spadochrony, bo spadochrony to by miały jakieś sznurki czy
jakieś takie paski folii, a to było takie no
takie jak duża łza.Poznaliśmy przekazane
przez moją rozmówczynię opisy obserwacji UFO. Pora
zatem na główną część rozmowy, czyli historię małego Borysa. Mój wnuczek wtedy
miał osiem lat i dziesięć zapisałam. To było w
listopadzie w dwutysięcznym dziewiętnastym roku i wnuczka sadzałam po
południu w domu. Wnuczek w ogóle mieszkał z nami w naszym
domu i coś było potrzeba, że on powinien pójść do
swojego pokoju, coś tam przynieść, nie? Ja mówię idź,
przynieś. On mówi Nie, chodź ze mną. Ja mówię no co ty,
idźże sam. Nie, bo ja się boję. Ja mówię czego ty się
boisz? Mówi, że duchów. Ja mówię No przecież duchów nie ma.
Nie, jak to nie ma mówi. U mnie był dwa razy duch,
nie? Ja mówię jak to u ciebie był? On mówi tak, bo raz
mówi, to ja już tak nie spałem i on był. Mówi pochylał się nade mną i potem
wyprostował się, podszedł do mojego biurka, coś tam
przestawił na tym biurku. Potem znowu przyszedł do mnie,
pochylił się nade mną, mówi, no i wyszedł. Ja mówię jak
wyszedł? Przez, przez ścianę, bo jeszcze trochę interesuje. Nie
mówi. Drzwi były otwarte i poszedł przez... I mówi Wiesz,
on był taki nie był za wysoki, był wzrostu mamy,
czyli około metr siedemdziesiąt. Mówi był taki czarny. Ale
mówi Wiesz, jak jest taka czarna folia i taka trochę
przezroczysta, to on jakiś taki był, nie? I potem znowu
po kilku dniach do mnie przyszedł i znowu się nade mną
pochylał i znowu wyszedł. I sobie pomyślałam, że pewnie
jakieś nocne odwiedziny ma. I zaczęłam go wypytywać.
A kiedy to było? Więc on nie pamięta, kiedy to było. A
widziałeś ty kiedyś UFO? On mówi Tak, tak. Się ożywił. Mówi
tak, widziałem. Ja mówię Gdzie widziałeś? No, tu jak byłem
w ogrodzie, mówię to jedno takie UFO, mówię to wiesz, tak
za takimi chmurkami się chowało, ale wystawało z tych
chmurek. A potem mówi tego samego dnia jeszcze dwa
razy widziałem, ale w innym miejscu było. Mówi już nie
chowało się za chmurkami i potem było w trzecim
miejscu. I wiesz mówi to trzecie to na takim
sznurku wypuściło deskę, a potem tą deskę
wciągnęło i jak ciągnęło tą deskę do środka, mówi to
zgasł. Ja zaczęłam dalej ciągnąć ten temat. Myślę sobie to
pewnie coś jest na rzeczy. Ja mówię a byłeś kiedyś na
statku kosmicznym? A on mówi no nie, nie
byłem. Ja się poczułam taka rozczarowana. A on mówi
tak, ale wiesz, śniło mi się. Ja mówię, co ci się śniło?
Mówi No, śniło mi się, że byłem na tym statku kosmicznym,
ale ja musiałam go dopytywać, bo on tak, tak
chaotycznie mówił. Przebiegał z tematu na temat, więc ja
może powiem, jaki jest efekt tego. Więc on powiedział,
że tak. Jak wszedł do szkoły ze swoją
siostrą na rozpoczęcie roku szkolnego. Szli przed
dwór szkolne, takie dosyć duże i zobaczył taki błysk na niebie. Odwrócił się i
mówi, że to zapamiętał. A potem było coś takiego.
Mówi, że spał i do jego pleców doczepiła się jakaś
kula i ta kula zaczęła go tak ciągnąć. Mówi
lecieli do jakiegoś światła. Ta kula go
tak dosyć szybko ciągnęła do tego światła i jak już
zbliżali się do tego światła, to to światło go oślepiło
i on znalazł się na podłodze w takim
statku kosmicznym. Mówi, że jak leżał na tej podłodze,
to było wokół niego było bardzo dużo
takich niedużych istot. Mówi mniejsze od niego były te
istoty. Tak potem określił, że sięgały mu do brody. Potem
się okazało, że on wtedy miał pięć lat i cztery
miesiące, więc nie był taki duży. Może miał metr dwadzieścia
może. I leżał na podłodze i te małe
istoty zaczęły uciekać, gdzieś się tam chować po kątach.
Potem powolutku zaczęły wychodzić, skradać się tak do
niech. A naprzeciwko niego stał taki wysoki
mężczyzna. No nie za wysoki, gdzieś z metr siedemdziesiąt.
No i powiem, jak on wyglądał. Więc mówię, że miał ciemne,
krótkie włosy, ale nie czarne. Na twarzy był tak
jakby mocno opalony. Nos miał taki dziwny mówi,
bo tak jak ludzkie nosy to wyrastają między
oczami, a jego nos tak jakby troszeczkę niżej wyrastał,
poniżej oczu. Był szeroki i miał duże usta.
Mówi, że był brzydki. Był boso. Mówi miał bardzo
czerwone nogi. Ja mówię może miał skarpety? Nie. Widać
było palce, więc był boso. Na sobie miał czarne
spodnie obcisłe i brązową koszulkę z krótkim
rękawem. I wszystko było takie poszarpane,
dziurawe, poszarpane. No, potem powiedzieli, że oni lubią takie
stroje. No i jak leżał na tej podłodze, tam w
statku mówi, to pomogli mi wstać. Ja mówię jak ci
pomogli? Podeszli, złapali pod pachy? Nie mówi. Nikt do mnie
nie podchodził. Nie wiem, jak oni to zrobili, ale pomogli mi
wstać, nie? Ja mówię bałeś się? Mówi nie, tych małych się
nie bałem, tylko tego dużego się bałem. Oni tak
specjalnie zrobili, że niby to oni się jego boją, żeby on
się ich nie bał, prawda? No i mówi, że podeszli i tam
były takie wagoniki. Te wagoniki były nieduże. On
określił tak w przekroju to one miały takie tak jakby
plaster miodu. Więc była podłoga, był skos prosto, skos i mówi, że były u
góry tak jakby miały dach. Były takie wąskie wejście do
tego wagoniku i z przodu był otwór, taki
prostokątny otwór. No i jeden z tych małych wszedł do tego
wagoniku. Pokazał mu, że trzeba wystawić
głowę, żeby ten wagonik jechał. I on mówi, że wszedł,
ale musiał troszeczkę kucnąć. Tam nie było żadnego krzesła,
niczego. Musiał troszeczkę kucnąć, bo się nie mieścił. Wystawił
głowę tak, jak mu kazali i dosyć szybko tymi wagonikami
jechali. Mówi, że ten duży gdzieś z tyłu tam wsiadał do
wagoniku, ale jak przyjechali na miejsce, to okazało się, że
ten duży już na niego czekał. I ja się go tak dopytywałam.
Mówi, że te wagoniki były takie jakby tory
tramwajowe, takie zatopione w podłodze, więc oni
po tych torach te wagoniki jechały. No i potem mu
powiedzieli, że najszybciej to oni potrafią
dziewięć sekund przemieścić się z jednego końca na drugi w
tym statku kosmicznymMówi tam jak zajechali. Aha,
ci, ci mali. On ich nazywał mali. To były
szaraki, bo z tego, co opisywał to były szaraki. Więc tam
na to powitanie mówi, to wszyscy byli na golasa, a potem
jak przyjechali tam dalej, to już byli poubierani wszyscy tak
samo. Wszyscy mieli te brązowe koszulki, te czarne spodnie
mocno podziurawione, takie postrzępione.
Powiedzieli, że oni lubią takie stroje, ale mają
też nie wiem, jakieś współzawodnictwo mają czy coś
i ktoś tam może wygrać jakąś inną koszulkę i wtedy...
Ale te koszulki nie wolno tylko zakładać w jakieś
nie od święta, bo oni, oni też tam potrafią świętować. Tam
kiedyś mu mówili, że świętowali całą dzień i całą noc. Ich
statek miał wtedy jakiś automatyczny
pilotaż. Więc jak dojechali tam mówi, że było duże
pomieszczenie. W tym pomieszczeniu było pełno takich
foteli. On to określał tak jak fotele w samochodzie, że było też takie jakby
piętro, na które się wchodziło po schodach i tam też były
te fotele. No i ten duży kazał mu usiąść na
tym fotelu i jak on usiadł, to ten duży miał jakiś
taki przyrząd, ale nie dotykając go tak z góry
na dół przy nim przejeżdżał jakieś tam światełka się. I
to było obok takiej olbrzymiej sali i w sali był taki stół długi, bo byliśmy w
pokoju. Ten nasz pokój taki trochę nietypowy, trzy i pół
na siedem metrów długości. Więc on powiedział, że ten stół
był taki długi jak trzy długości naszego pokoju i
była pora posiłku. Mówi, że jedzą o trzeciej w
nocy i o szesnastej po południu według naszego
czasu. Więc każdy podchodził do takiej wnęki w ścianie i z tej wnęki wyjmował
talerz. Talerze były troszeczkę inne niż nasze, więc był
okrągły, a miał tylko taki pionowy rant.
Ale mówi, że takie niewysokie mniej niż centymetr. Te
talerze były w takim nie całkiem białym kolorze, ale jasne
były. I pytałam się: a co na tym talerzu? On mówi: Nie
wiem, co to było. Mówi taki jakby czerwony kotlet i
taki jakby kartofle. No to było małe dziecko. On miał pięć
i pół roku, więc nie mógł powiedzieć dokładnie,
co tam mogło być mówi. No i każdy brał ten talerz z tym
posiłkiem i miał taki duży czerwony kubek. A w tym
kubku była taka zielona, jakby
gęsty płyn, jakiś zielony, gęsty. I z tym kubkiem podchodził
do stołu i z tym talerzem. A przy tym stole był
taki wysoki słup i każdy wyciągał jakąś
kuleczkę i tą kuleczką stukał w ten słup. I jak już
wszyscy doszli do stołu, to dopiero
wtedy zaczynali jeść. Nikt wcześniej się nie odważył jeść.
Dopiero jak ostatni przyszedł z posiłkiem, to zaczynali jeść.
Były tam też jeszcze takie małe istoty. Tak jakby powiedzieć
dzieci. Więc mówi, że mieli tak jakieś pięćdziesiąt,
sześćdziesiąt centymetrów. Dużo niższy mówi tak. Mówi: do tyłka
mi nie sięgali. Te dzieci siedziały jak gdyby przy
innym stole. No i mówi, że jak oni
jedli, to był straszny hałas, mówi rozmawiali i taki
hałas był jak nie wiem. A on z tym dużym był tam, jak
by powiedzieć takim korytarzu do tej dużej sali jadalni i
ten duży też wyjął ten posiłek z tym talerzem i chciał mu to dać. Nie, ale
wnuczek powiedział, że nie, że on tego nie chce. Ja mówię:
a jak ty się z nim porozumiewałeś? A on mówi: Wiesz co,
na początku to on coś do mnie mówił, ale ja nic nie
zrozumiałem. Ani jednego słowa nie zrozumiałem. A potem
było coś takiego, że zapanowała cisza
i ja słyszałem w głowie, jak on do mnie mówi.
I z początku byłem zdziwiony i nie umiałem mu
odpowiedzieć. No ale mówię po pewnym czasie mówi już się
nauczyłem i mówię: no i tak w myślach żeśmy się
porozumiewali. A ponieważ ja nie chciałem jeść, to
ten duży mówi: To chodź, pójdziemy, ubierzesz
się. A spytałam się go: a w czym ty byłesz? A on mówi,
że no w piżamie był i miał na nogach
jakieś adidasy. Chciał mi tam pokazać, które te adidasy.
No i mówi, że z tym dużym zjechali taką
windą piętro niżej i tam było takie pomieszczenie,
gdzie były takie różne półki, przegródki. Nad każdą
półką był jakiś napis, ale mówi tak to nie były nasze
cyfry. To jakieś takie inne było. Nie było tam
drzwiczek przy tych przegrodach i było widać, że
wiszą na wieszakach. On mówi wiesz, takie trochę inne
wieszaki niż my mamy. Więc było widać, że wiszą tam te
spodnie i te bluzki i coś tam jeszcze leżało. No i mówi
ten duży dał mu taką koszulkę i dał mu spodnie i kazał mu się ubrać i
założył to na tą piżamę. Niemniej wtedy wsiedli do
wagoników. Znów to samo i pojechali do jakiegoś takiego
pomieszczenia, a w tym pomieszczeniu stały takie różne
jakieś komputery, przyciski i ten duży kazał mu
położyć rękę na jakimś blacie, potem też jakimś
urządzeniem bez dotykania go przejeżdżał z góry do
dołu. A potem mu powiedział, bo tam jakieś przyciski
były jak chcesz, to możesz sobie jeden przycisk przycisnąć.
No i on przycisnął ten przycisk. Za pierwszym razem to by
chyba było wszystko, co mu się natrafiało. Potem mówi, że
na tym statku go tam przywiezie do jakiejś takiej dziury w
tym statku. Przyczepili mu znowu tą kulę do
pleców i powiedzieli skacz. Ja mówię: nie bałeś się? On
mówi: nie było czasu, mówi i skoczyłem. I znalazłem
się w moim pokoju nad łóżkiem, twarzą do łóżka. I ta kula tak opuszczała się,
zatrzymywała, opuszczała, zatrzymywała. Mówi jak już
byłem przy samym łóżku, to mnie puściła i ja
upadłem tak twarzą do poduszki i się obudziłem.
Więc to było w listopadzie, a już tego
samego roku, w połowie grudnia miał następny
taki sen, że tak powiem. I tam już się dużo ciekawsze
rzeczy wydarzyły. Mówi, że od razu znalazł się już na
tym statku i już taką świadomość miał, jak już jechał
tym wagonikiem. Mówi, już nie wie, jak się tam znalazł.
Mówi ta świadomość mu sięSię otworzyła jak jechał tym
wagonikiem. Pojechali tam i mówi, że tak był w
piżamie i był boso. Mówił, że tam wszyscy
chodzili boso. Za drugim razem jak przyjechał, to już wszyscy
byli ubrani. No i mówił, że Szaracy to niektórzy mieli taką dosyć jasną skórę,
a niektórzy mieli taką zielonkawą. I to nie
była taka jednolita zieleń, mówi tak mieli przebarwienia w
niektórych miejscach ciemniejsze, w niektórych jaśniejsza. No a
pytałam się: a jakie mieli oczy? Więc on mówi,
że no jakie normalne. Ja mówię: ale
takie jak my? On mówi no, takie jak my. A mówię: nie
były trochę większe? Mówi no, może trochę były większe.
Mówię: a nie były całe czarne? Nie - mówi. Nie były całe
czarne. No mówię: tylko wiesz, nie mieli w ogóle włosów?
Mówi uszy to mieli takie mówi, jakby w ogóle nie mieli,
mówi tylko takie dziurki mieli. No i takie wąskie
usta i ręce mówi chyba mówił, że cztery
palce mają, bo on coś tam pisał. To mówię wiesz, to tak
jakby tego kciuka nie używał w ogóle, tylko w te trzy
palce, tak jakby długopis brał i coś tam pisał, ponieważ oni
wszyscy chodzili boso. Mówi, że jak chodzili boso, to
zostawiali po sobie takie mokre ślady i on drugim
razem jak tam przyjechał, no to nie miał
butów i chodził i się ślizgał. I dali mu
takie on to nazwał przyklejki. Mówi to były tylko takie
same spody, ale te spody mówi składały się z takich
rurek. Mówi w środku były puste te rurki. Jemu jak się
przyłożyło do stopy, to one się po prostu przykleiły,
ponieważ oni chyba tak się pocą i zostawiają te ślady. To
tłumaczyli mu w ten sposób, że podłoga była z takich tak
jak głośniki mają taką strukturę, że są takie maleńkie
dziurki. Więc ta podłoga była z takich dziurek. I
ponieważ ci Szaracy chodząc zostawiali takie plamy
i trzeba było to chyba często zmywać. I był taki przycisk
na ścianie i z tych dziurek pod ciśnieniem wypływała
woda, ale niewysoko, gdzieś na pięć centymetrów. I potem ta
woda była zasysana i w ten sposób były te podłogi myte. No
pytałam się jeszcze, jakby, jak wysokie te pomieszczenia były,
więc mówi, że to tak mniej więcej jak u nas wysokość
tych pomieszczeń. A pytałam takie podchwytliwe pytanie mówię:
a jakie żyrandole mieli? Ładne mieli żyrandole. A on mówi,
że nie. Tam nie było żadnych żyrandoli. Mówi tam ściany
były podświetlane i było widać, że pod tą
powłoką ścian są takie jaśniejsze punkciki, mówi wiesz,
chyba tam mieli tysiące żaróweczek w tych ścianach i te
ściany tak świeciły. Później zaprowadzili go to już za
drugim razem. To już się dużo więcej wydarzyło, więc
zaprowadzili go do sypialni i mówi, że te
sypialnie miały takie trzy kondygnacje. To były
takie jakby takie wnęki, szuflady, jak to
nazwać. Wiesz czasem w tych hotelach to tak szybko śpi. Były
trzy poziomy i były takie mówię takie
drabinki, ale te drabinki tak jak windy działały. Jak
się stanęło na tą drabinkę, to ta drabinka podwoziła
do góry, a z drugiej strony jednocześnie można było zjechać
na dół. Więc były takie trzy kondygnacje, no takie
jakby to powiedzieć wnęki i każdy miał tam spanie. Głowa
była lekko podwyższona, były one zasłonięte
firaneczką i była tam taka listwa. I
pokazywali mu, że jak tą listwą się reguluje nie wiem
temperaturę, wilgotność, nie wiem tam takiego. Oni tam spali,
ale te dzieci ich były zupełnie gdzie indziej mieli sypialnie i dzieci miały
zamykane te swoje łóżka w
tych szufladach. I tym się to różniło. I w tych sypialniach
było jeszcze taka duża, wolna przestrzeń. Tam stały jakieś
fotele. No powiedział, że jednym słowem można powiedzieć, że
luksus tam był. No i oni mu tłumaczyli, że to te
wnęki to oni mieli odłożone taką pianką, a
ta pianka niby porowata, więc tam kilkakrotnie na tą
piankę nakładali farby. Dużo mu tam rzeczy różnych tłumaczyli,
ale powiedzieli, że w ogóle dużo takich rozwiązań,
pomysłów czerpią od ziemian, bo podglądają. I
zaprowadzili go jeszcze do pomieszczenia pilotów.
Było mówi, że było to duże pomieszczenie i
było tak pośrodku siedział kapitan na takim
rozkładanym fotelu, a z jednej strony było czterech i
z drugiej strony było czterech. I tam mówi, że oni się
wymieniają. Jedni idą spać, drudzy przychodzą i pilnują i
raczej starają się, żeby ten automatyczny pilot nie
sterował tym statkiem, tylko oni nad tym przebywają. I mówię,
że zdziwił się, bo ten dowódca, który siedział
pośrodku, to był ubrany inaczej niż wszyscy. Znaczy
spodnie miał takie same, ale miał na sobie taką popielatą
koszulkę. Ta koszulka nie była z krótkim rękawem, tylko
miała tak jakby poszerzone ramiona i była bez
żadnej dziurki. No i mówi, że ten duży coś tam rozmawiał
z tym pilotem. No i mówi, że oni tutaj sterują, nasłuchują, że potrafią
w przestrzeni kosmicznej już z bardzo daleka
wyłapać jakieś tam dźwięki, wiedzą, gdzie tam co się porusza,
co się do nich zbliża. No i powiedzieli, że ich
statek jest niezniszczalny, nawet
jak im się jakby się zepsuł w jakiś sposób. To jest
raczej niemożliwe. Jakby się zepsuł ten napęd, to on
będzie dryfował i żadna planeta go nie przyciągnie. I
że oni żyją po trzysta pięćdziesiąt lat. A na tym statku są nawet osobnicy,
którzy mają po trzysta lat i mają swoją planetę. Na tej planecie mieszkają,
ale część z nich, ponieważ mają tak
rozwiniętą technikę, więc lubią podróżować po kosmosie.
I takich statków jak ten to oni mają wiele i po
całym wszechświecie gdzieś tam sobie podróżują. Oni
mają za cel obserwować Ziemię, że tak
powiem i te posiłki, bo oni powiedzieli, że
oni nie jedzą czegoś takiego jak ludzie, tylko
na swojej planecie ze swojej planety pobierają jakiś kruszec, wrzucają go do
takiego dużego leja, mielą to i potem przyprawiają i tym się żywią. Oni
potrafią się odmładzać. I tam mu pokazali, że
mieli jakieś takie pomieszczenie. On na to popatrzył przez
szybkę i tam w kombinezonach no leżeli
ci Szaracy. I że powiedzieli, że tak w takiej
niskiej temperaturze oni tam leżą przez dwa lata,
a potem po dwóch latach ich przenoszą do drugich
pomieszczenia. I też tam widział za szybą na takich w
pozycji półleżącej leżało takich dwóchSzaraków na
golasa i powiedzieli, że to jest coś takiego jak
nasza sauna. I tam uchylili drzwi, pozwolili mu
włożyć rękę. No i mówi rzeczywiście, że powietrze było
bardzo wilgotne i ciepłe i mówi, że oni tu po
pewnym czasie z tego pomieszczenia wyjdą i będą
zregenerowani, odmłodzeni. I jeszcze na tym
statku widział takich dwóch czy trzech takich
szaraków, którzy mieli całkiem brązowe oczy.
Nie było źrenic, tylko oczy były brązowe. I ten duży
powiedział, że oni stracili wzrok po
jakimś spotkaniu z Ziemianami, że próbowali im to
operacyjnie naprawić ten wzrok, ale im się nie udało.
No i te osoby niewidome miały bardzo dobry słuch i one były nawet lepsze od
tych urządzeń, które mają na statku do wykrywania gdzieś
tam tego, co się dzieje w kosmosie. Oni potrafią te
dźwięki dużo szybciej wyłapać i jak wyłapią taki
dźwięk, to naciskają taki guziczek i zawiadamiają no tego kapitana statku. I te
osoby niewidome miały przed sobą takie urządzenie
na takich. Na dole były trzy jakby takie nóżki na
kółkach, wysoki pręt i na tym pręcie była
taka skrzyneczka. Taka nieduża. No trudno
określić, bo to dziecko to tak nie potrafiło określić. No
tak, myślę, że tak z dziesięć na piętnaście coś takiego.
Ta skrzyneczka wydawała, to urządzenie
jechało przed tą osobą niewidomą i wydawało jakieś
takie cichutkie dźwięki, których on nie słyszał, bo oni mu
powiedzieli, że ludzie mają słaby wzrok i słaby słuch.
I za tym dźwiękiem ta osoba niewidoma się przemieszczała.
A mówiłem, że oni żyją po trzysta pięćdziesiąt lat i że są
nieśmiertelni. Nieśmiertelni żyją trzysta pięćdziesiąt
lat i są nieśmiertelni tak jak chyba jak nasze dusze
nieśmiertelne. I zaprowadzili go też do takiego
pokoju, gdzie mówił, że to chyba było kino, bo był taki
duży ekran na ścianie. Było to duże pomieszczenie i
w tym pokoju było dużo różnych foteli. Ja mówię takie jak
w kinie. Nie, nie mówił tak. Mówi porozstawiane różnie.
Takie wygodne, fajne fotele. No i powiedział im, że oni tam
się spotykają, ale nie zawsze mają tam zajęcia w tej
sali. W takim dużym holu też widział taki
bardzo duży telewizor. Ja mówię i co tam w tym
telewizorze mówi, bo grał. Mówi Wiesz, ja tam nic nie
widziałem. Same takie besedrouy latały,
więc widocznie za słaby wzrok ma. Też w jakimś tam
holu było coś takiego. Mówi Wiesz, staliśmy przed tym
i ja tam nic nie widziałem. Było coś takiego jakby
słońce, nie? No i ten duży mówi patrz, mówi,
przyglądaj się i powiedz mi, co się koło tej planety,
koło tego słońca dzieje, nie? Mówi Bo wiesz, jak ja tutaj
przybyłem na ten statek, to przez trzy lata- mówi -
stałem przed nim. Przyglądałem się, zakładałem okulary i
nic nie widziałem. I dopiero od niedawna zaczynam
dostrzegać. Ja mówię ale co tam było? Planety latały
wkoło tego słońca. On się zdenerwował na mnie. Nie mówi, nie
planety mówi to, co przy tym samym słońcu się dzieje,
mówi. Ale ja nie wiem, o co mu chodziło, mówi. Bo ja tam
nic nie widziałem, nie? Jeszcze go zaprowadzili do jakiegoś
takiego pomieszczenia, gdzie ci szaracy siedli przy takich
jakby komputerach, że trochę inaczej to wyglądało.
Mieli na oczach jakieś takie okulary, ale mówię wiesz, nie
takie jak my nosimy jakieś inne. Tam je opisywał, ale nie
zrozumiałam tego co. No i mówił, że mieli
słuchawki takie podobne jak my mamy słuchawki i
mieli klawiaturę i klawiatura była podświetlana. No
i właśnie i on potem bardzo chciał, żeby mu kupić takie
podświetlane słuchawki i podświetlaną
klawiaturę. No i tato musiał mu to kupić, bo to było jego
wielkie marzenie. Też zaprowadzili go do takiego pomieszczenia.
Mówi stało siedem komputerów, mówi stało. Jeden
komputer był taki dosyć duży, największy mówi. Na tym
komputerze było, mówi zdjęcia naszego domu. Gdzieś
tam z podwórka i tak określał, że to widocznie z
jakiegoś tam, tam, gdzie krzak rośnie, mówi musiała być
kamerka, bo było cały nasz budynek, wejście do domu,
a na tych pobocznych komputerach
mówi były jakieś pokoje, ale to chyba nie były nasze
pokoje, mówi, bo ja nie poznawałem tam mebli, to inaczej
mówi. A poza tym to było za krótko, bo tylko mi tak
pokazali i poszliśmy dalej. Mówi, że też dużo czasu
spędził z jakimś szarakiem przy komputerze. To on
mu tak pokazywał jakieś litery, coś mu tam
tłumaczył. Dał mu lupę. Przez tą lupę kazał mu
patrzeć. Mówi Bo wiesz, takie malutkie, drobniutkie te literki,
że ja nic z tego nie zrozumiałem, nie? No i potem
zaprowadzili go do takiego pomieszczenia i mówi tam było
okno, ale takie nieduże okno, takie jak w samolocie. I
mówi, że wiesz, to specjalnie dla ciebie zrobiliśmy to
okno, żebyś przez to okno mógł zobaczyć, jak to
wygląda tutaj z góry to wszystko, nie? No i kazali
mu przez to okno, ale on tam nic nie widział i mówi
obok stał szarak i mówi Wiesz, to jeszcze specjalnie dla
ciebie zrobimy drugie okno. Więc oni cały czas
tak mu bajerowali, że on jest taki ważny dla nich, że to
wszystko dla niego robią. No ale też sprawdzali jego
empatię, bo jeszcze za pierwszym razem jak tam był i ten
duży zaprowadził go do szatni, jak on się ubierał, to ten
duży zaczął mu mówić Wiesz, mnie zabrali
z jakiejś planety i nie wiem skąd pochodzę, gdzie jest moja rodzina i oni może
próbowali sprawdzić jego empatię i on potem
właśnie ten wnuczek mi opowiadał. Wiesz, mówi, jaki on biedny.
On nawet nie wie, skąd pochodzi. Mówi zabrali go. No i
jak on tak powiedział Wiesz, mnie też zabrali, to ja się
wystraszyłam, że może mojego wnuczka też mi chcą zabrać.
Że go tak tam przyzwyczajają do tego. No i
trochę tak strachu ma, ale już ten strach opadł już, nie?
No więc jak on tam oglądał przez to okno, przez które
tam nic nie widział oprócz nieba, to mu powiedzieli, bo tam
obok była to coś takiego jakŁodzie
podwodne mają taki peryskop, nie? Więc on mówi, że
patrzył w to coś. Mówi: a tam była rura do
góry. No i potem się zginała, potem znowu. Coś mi tak
tłumaczył. Nie bardzo wiem, ale to tak mniej więcej jak
łodzie podwodne mają jakieś tam peryskopy czy jak to się tam
nazywa. Więc on mówi przez to patrzył i zwierzyli
się. Nie powiedzieli mu, że to księżyc. On się później
domyślił. Więc mówi: oblecieli to raz w
koło. Mówi: takie, mówi, tak ta planeta była
podziurawiona. Mówi: dziura przy dziurze, nie? Ale mówi też
widział, że były tam jakieś namioty takie, takie kopuły
były, mówi, ale wiesz, nie było tego dużo. I mówi: jak
polecieliśmy z drugiej strony planety, tam, gdzie powinno być
całkiem ciemno, to tam mówi, nie było ciemno. Mówi: wszystko
było widać. Mówi: tak, było pochmurno, ale wszystko było
widać, nie? No i potem spytali się go, czy
chciałby polecieć na tą planetę. Więc on powiedział, że
tak. No i dopiero powiedział, że tak, to się okazało, że
od razu jest w kombinezonie. Mówi nie wie, kiedy to się
stało, kiedy on ten kombinezon założył. Mówi: od razu był w
tym kombinezonie. Mówi: ten kombinezon był taki,
cały go przykrywał, tylko twarz była
nieprzykryta, więc cała głowa, wszystko było w tym kombinezonie.
Mówi: no to polecimy mniejszymi statkami na tą
planetę, nie? I mówi, że poszli i przechodzili przez
jakiś taki otwór. Mówi: on ledwo się zmieścił.
Trzymali to wiadomo, że on ledwo się zmieścił. Przeszedł przez
ten otwór. Mówi: a wiesz, mówi ten duży to chyba
musiał się zmniejszyć, bo ja nie wiem, jak on przez ten
otwór przeszedł, nie? I tam weszli i tam stały takie
małe te pojazdy. I on mówi nie wie, co tam się działo,
bo on z jednym, z tym szarakiem wszedł do takiego
dyskoidalnego pojazdu. Mówi, że była taka
wąska tylko szpara. Trzeba było tak bokiem się przecisnąć,
żeby wejść do środka. Mówi: no i wylecieli z tego
statku i lecieli na tą planetę, czyli na księżyc. Potem się
okazało, że to księżyc. I ja mu zadawałam takie podchwytliwe
pytania. Ja mówię: wiesz, jak on taki był przyjazny dla
ciebie, to trzeba było go poprosić, żeby ci dał troszeczkę
tam pokierować tym statkiem, nie? A on mówi: babcia,
tam nic nie było. Mówi: żadnego światełka, żadnego
przycisku, nic nie było. On tylko zgiął
ręce w łokciach, tak podniósł do góry i statek ruszył.
A jak żeśmy skręcali, to przechylał ręce na. No
i wylądowaliśmy na tym księżycu. I zaraz obok
wylądował ten drugi, mówi. I w tym drugim leciało
czterech szaraków, mówi, bo on zawsze mówi, zawsze koło
niego było pięciu szaraków, mówi zawsze. On nigdy sam nie
był. Więc w tym drugim pojeździe, mówi, leciało czterech
szaraków i ten duży. Mówi: nie wiem, jak oni tam weszli,
mówi, bo ten pojazd był taki malutki. I mówi: wysiedliśmy z
tego pojazdu i oni coś tam ze sobą rozmawiali, mówi. Ja
podszedłem do tyłu, mówi i w tym pojeździe tak z tyłu była
taka wnęka i w tej wnęce świeciło się takie
biało-niebieskie światło. No i zaraz mnie zawołali
i poszliśmy. I tam były takie kratery,
nie? I podeszliśmy do takiego krateru. Zajrzeliśmy do
tego krateru, a w tym kraterze była jakaś
istota. Mówi, że miało ludzką twarz i jak ta
istota ich zobaczyła, to bardzo szybko uciekła z tego
krateru. Mówi, że on nawet nie zdążył zobaczyć, nie zdążył
się dokładnie przyjrzeć, mówi, ale to było małe, mówi, to
było małe, to było połowę mnie. Czyli jakieś pięćdziesiąt,
sześćdziesiąt centymetrów. On już wtedy był większy, miał metr
trzydzieści. No to może to coś miało siedemdziesiąt centymetrów
maks. I mówi: i ten duży zszedł do tego krateru i
zassał takim urządzeniem tą maź. Mówi: ta maź była
taka pomarańczowa. I właśnie dopiero pół roku
później się dowiedziałam, że tam jak fiński ten
łazik wylądował, to na Księżycu odkrył jakąś
tam substancję w kraterze, nie? No to już wnuczek mi
pół roku wcześniej o tym powiedział. Zresztą to nie było coś
takiego, że on mógłby to sobie wszystko zmyślać, bo to
takie małe dziecko nie potrafi. Nie miałby takiej wiedzy
na te tematy i nie potrafiłby tak od razu
odpowiadał. Jak ja zadawałam pytania, on od razu, bez
zastanawiania jakby żadnego tam
odpowiadał. Z taką pewnością, prawda? Tam było czuć
wyraźnie, że to nie jest jakby dowymyślone na poczekaniu,
tylko rzeczywiście opowiada coś, co sam
przeżył. Tak? Tak, tak, tak. Ja myślę, że takie dziecko nie
mogłoby mieć takiej wiedzy. I zresztą ja się troszeczkę tą
tematyką interesuję, więc komputery go interesowały tylko
po to, żeby jakieś tam gry, coś takiego. Potem jak już
miał te doświadczenia takie, te przeżycia, to on się
bardzo zaczął interesować astronomią, fizyką, trochę kosmosem, to już te jego
zainteresowania się rozwinęły, a wtedy nie. No i właśnie na
tym księżycu jeszcze właśnie mówił, że to tak, mówi, tak
szybko się wszystko działo. Mówi, że obok była taka
kopuła i podeszli tam do tej kopuły. Aha, co ja
powiedziałam? Mówi: wiesz jak tam się ciężko chodziło po tym
księżycu? Ja mówię, dlaczego? On mówi: bo jak podniosłem tylko
nogę do góry, to ta noga mi sama leciała wyżej i bałem
się, że się przewrócę, mówi. A miałem jakieś takie ciężkie
buty na sobie, nie? Mówi: trzeba było bardzo ostrożnie. Więc
podeszli do jakiejś takiej kopuły. Mówi: to takie jakby folie,
ale takie nie całkiem przezroczyste, lekko matowe.
Przed tym wejściem była jakaś taka skrzynka na
wysokich czterech nogach, taka dosyć duża. On ją określił jak
nasza komoda jakaś tam, tam nie wiem, może z metr
dwadzieścia na metr i powiedzieli, że tej skrzynki nie wolno
dotykać. I ten duży, tam były drzwi. Te drzwi
były otwierane do góry, więc ten duży podniósł,
otworzył te drzwi do góry i mówi: tylko stanęli w tych
drzwiach i zobaczył, że ta kopuła w środku była
olbrzymia i cała była zasadzona jakimiś
roślinami. Mówi, że te rośliny miały takie zielono-szare
liście, jakieś kwiatuszki i mówi: wiesz, to były
kartofle. No ale ja nie wiem, czy takie dziecko w ogóle
widział, jak, jak rosną kartofle. No ale tak powiedział, no
to tak. No i potem mówi: zamknęli te drzwi
i zaczęli iść w kierunku statku. I któryś z tych małych
powiedział: szybko, szybko, bo jakiś pojazdSię zbliża, że
muszą szybko wsiadać do statku. No i wsiedli do statku i
jak lecieli tym statkiem w stronę tego statku
macierzystego, mówi, to nareszcie zobaczył ten duży
statek, więc mówi, że był bardzo duży. Z tyłu miał
takie dwa jakby bolce i między tymi bolcami przepływała taka energia, tak jakby
piorun, nie? Potem się okazało, że ten statek ma pięć
kondygnacji. Powiedzieli mu, że jest tylko zapełniony
w pięciu procentach, że oni chętnie
na tych statkach przebywają, bo czują się bezpiecznie. Tam im
nic nie zagraża, a na planetach to są różne kataklizmy i
tak dalej, a tam się czują bezpiecznie. No i jak wsiedli
do tego statku z tym jednym Szarakiem, to ten Szarak mu
powiedział, że oni bardzo boją się Ziemian, że przebywają
na innych planetach i są mile przyjmowani i
że tam im nic nie zagraża. A tutaj na Księżycu mają takie prawo, taki przywilej,
że mogą sobie na tym Księżycu, mm, taki pakt z
kimś tam innym zawarty, że na tym Księżycu mogą sobie
przebywać ile chcą i kiedy chcą. Ale pomimo tego
oni się boją Ziemian, bo Ziemianie zakładają na siebie takie pancerze, mają
broń i bardzo im zależy na tym Ziemianom, żeby
złapać ich, uwięzić. I oni się boją tego
więzienia. Boją się kontaktu z ludźmi, że oni są taką cywilizacją pokojową, nie
mają żadnej broni, nie używają broni i nikogo nie
chcą łapać i nikogo nie chcą więzić. No i jak wrócili
na ten statek macierzysty, to mówią: "To
jeszcze ci coś pokażemy". I mówi, i moment znaleźli
się, powiedzieli mu, że to jest planeta Mars. Więc
on też przez tą lunetę oglądał tą planetę i mówi, że niesamowite wrażenie na
nim wywarł wulkan na Marsie. Mówi: "Wiesz jaki
ogromny, jaki wysoki ten wulkan, jaki
rozłożysty". No tam dużo opowiadał o tym wulkanie.
No i mówi, po kilka razy okrążyli te-tego Marsa.
Mówi, że ta luneta super, mówi. Tak, mówi wyraźnie
wszystko było widać i że mówi, że w północnej
części Marsa widział jakieś jeziora i
widział, mówi rzeki. Ale wiesz, mówi, to chyba były sztuczne
rzeki, bo były takie prościutkie, mówi. A u nas przecież
rzeki to takie są pozakręcane, zakręty mają, mówi, a
tamte były prościutkie, mówi. Chyba że trafiły na
jakieś tam góry, wzniesienia, to lekko skręcały. I mówi,
że w tych rzekach płynęła woda z lodem
i wszystkie te rzeki wpadały do takiej jednej
dziury. No i powiedzieli mu, że jak ta woda
zapełni tą dziurę, to nadmiar tej wody wyleje się na tą planetę i wtedy będzie
łatwiej stworzyć tam życie. Że oni o Marsie
wiedzą dużo, dużo więcej od Ziemian i
że Mars kiedyś będzie taką planetą jak Ziemia.
I mówił, że w niektórych rejonach, bo tam okrążali tego
Marsa, to były rośliny. Widział te rośliny bardzo
wyraźnie. Mówi: "Ale wiesz, to nie były wysokie rośliny. To
były jakieś takie niskie", mówi. "Takie, takie do pół metra,
może niektóre troszeczkę wyższe", mówi. Ale były takie
miejsca, że było zielono. I co jeszcze nam? Aha, bo na
Marsie lo-- jeszcze powiem, co zobaczył z góry. Yy, więc
mówi, że w pewnym momencie zobaczył, mówi,
statek się zatrzymał, żeby on dokładnie mógł to obejrzeć.
Mówi: stał samolot, ale mówi: "Wiesz, taki trochę
inny ten samolot". Mówi: "Może ja się nie znam, może na
Ziemi też takie są te samoloty, ale tamten samolot — mówi
— to z przodu był taki w szpic, mówi, a z tyłu i
wyglądał jak rakieta. Miał skrzydła, mówi, ale te skrzydła,
mówi, takie złamane były. Końce były złamane, takie
podniesione do góry. Koło tego samolotu była jakaś
postać człowiecza. Mówi, że był w jakimś kombinezonie, miał kask na głowie i ten
samolot stał koło jakiegoś domu. Mówi: ten dom był
prostokątny, z płaskim dachem. Ja mówię: to może jakiś
kontener? Nie, nie, mówi, to był dom. Mówi to, mówi, tylko
tyle widziałem. Aha. I powiedzieli mu tak, że ta cywilizacja,
która jest na Marsie, to nie życzy sobie, żeby
ktokolwiek, żeby oni po prostu odwiedzali
Marsa, nie? I powiedzieli mu, że na Marsie widzieli
bardzo dużo ludzi, Ziemian. No i powiedział
tak, że wylądowali w końcu na tym, na Marsie i
mówi, tylko wyszli z tego pojazdu, postawili nogę na
Marsie i postawili nogę, to od razu dostali jakiś
sygnał, że w pobliżu ktoś tam jest i żeby
natychmiast z powrotem wracali. Więc mówię, wrócili z powrotem,
ale pojechali w inne miejsce i tam wylądowali.
I mówi: "Wiesz, no tym bardziej to tam nic nie ma".
Mówi: "Taki piasek, kamienie. Mówi, jakieś
górki. Mówi: niebo jakieś takie, mówi, tak jakby dopiero
słońce świtało. Mówi: tak troszeczkę
pospacerowaliśmy i wróciliśmy. I wsiedli do tego
dużego statku i mówi lecieli. I
okrążyli taką planetę. Mówi: wiesz, ta planeta to był sam
lód. Nic tam nie było. Ani kamienie, ani niczego, sam
lód. I potem polecieli do Saturna. Mówi, że byli
bardzo blisko Saturna. Cały czas obserwował przez
tą lunetę i mówi, że Saturn jest przepiękny, że takie ładne barwy i
że ten pierścień, mówi, wiesz, jakie te pierścienie tam
opowiadał, zachwycał się tymi pierścieniami i mówi: wiesz, te
pierścienie to są, mówili mi, że to są pierścienie kamieni
i ze szkła. Ja mówię: chyba z lodu i z kamieni.
Nie, ze szkła. Więc nie dyskutowałam. Powiedział jeszcze,
że, bo Saturn ma wiele księżycy i że czasem
księżyce uszkadzają ten pierścień. I powiedział:
wiesz, że Saturn to jest planeta
gazowa, nie? Ja mówię: no tak, planeta gazowa. Ale mówi:
ty wiesz, w środku w tej planecie to są dwa
księżyce. Ja mówię: jak ty to zauważyłeś? Nie, mówi, bo
wiesz, ona gazowa, ale taka jakby trochę przezroczysta i
wyraźnie było widać, że tam w środku są takie dwa księżyce.
Ja tutaj potem próbowałam szukać informacji na ten temat, no
to tam ktoś coś tam pisze, że jakieś tam są, ale
nie pisze nic, że tam są dwa wyraźne księżyce, nie? Coś
tam w środku jest, ale no on powiedział, że tam wyraźnie
było widać, że w środku są dwa księżyce. No i potem
wrócili na ten statek i powiedzieli mu, że następnym razem jak się spotkają, to
jak będzie chciał, to go zabiorą na planetę
zamieszkałą. I to jego spotkanie było, bo
tak pierwszy raz mu przypomnieli, że to było w dwutysięcznym
szesnastym roku, a drugi raz jak go zabrali, to
gdzieś było w połowie grudnia. Aha, jak wracał, to też jest
ciekawe. Więc jak wracał, mówi, że tym dużym
statkiem przylecieli tutaj nad nasz dom i z tego dużego powiedzieli mu, że są na
wysokości dwustu metrów. I on był przyczepiony do takiej jakiejś liny i tą liną
spuszczali go na dół i mówi, że jak on był na tej
linie, to taki mały statek wkoło niego
okrążał go. I jak już prawie że zbliżał się do
ziemi, to ten statek, ten mały statek
wyfrunąłW powietrze, czyli tam. I on chciał się tak
skupić i troszeczkę się martwił, mówi, bo to była noc, to
była połowa grudnia, więc było ciemno i na tym
podwórku mówi: matko, jak ja się dostanę do domu, jak drzwi
pewnie są zamknięte i ciemno. I mówię, że
tylko zdołał się dotknąć stopą ziemi i poczuł,
jak wokół niego okręca się kołdra i znalazł się w
łóżku. Więc on może nie był zabrany fizycznie, tylko
astralnie. I potem on czekał i ciągle się mnie pytał:
no, kiedy oni mnie zabiorą? Bo ja chciałbym
zobaczyć. Obiecali mi, że polecimy na zamieszkałą
planetę, nie? No, potem zaczęła się pandemia. Ja mówię:
wiesz, a jest pandemia, to może dlatego oni się boją, że
to jakieś choroby czy coś i dlatego mnie nie zabierają.
Nie. A potem mi powiedział, bo ja co jakiś czas się
pytałam: no i jak tam? Zaprosili cię na ten statek?
On mówi: no nie wiesz babcia, nie wiem dlaczego mnie nie
zapraszają. A z początku mówił, że to jest sen,
nie? A potem po jakimś czasie mówi: wiesz co babcia, mnie
to się wydaje, że to chyba mi się nie śniło, tylko że ja
tam naprawdę byłem, nie? Jeszcze co takie pytanie mu
zadałam, bo jak był na Księżycu, to ja mówię: wiesz co, a
ciekawa jestem, jak Ziemia wygląda z Księżyca, nie?
Widziałeś Ziemię z Księżyca? A on mówi: gdybym miał taką
fantazję i gdyby chciał, no tak fantazjować i
nieprawdę opowiadać, to mógłby skłamać i powiedzieć tak,
widziałem tam coś tam duże od niebieska czy coś takiego.
A on powiedział w ten sposób: wiesz co? No tak było mało
czasu, tak się tam ciągle coś działo, że ja nawet
nie popatrzyłem i nie wiem i nie widziałem tej Ziemi, nie.
No i nie wiem, co tam jeszcze, bo ja sobie to wszystko
spisałam na kartce i przeczytałam trochę
wcześniej, ale może coś tam opuściłam. Aha. I potem
w czasie pandemii to on mi powiedział: wiesz co, kiedyś w
nocy mi się przyśniło. Miałem taki sen i ten sen
zapamiętałem, że w takiej ciemności wyszli ci szaracy, stanęli tak w szeregu.
I ja mówię: no i co coś mówili do ciebie? Nie,
mówi nic. No i potem zniknęli. A teraz to on już
ma czternaście lat. I jak kiedyś próbowałam z nim rozmawiać
na ten temat, to on mówi: wiesz, ja już wszystko ci
powiedziałem, mówi już nic więcej nie wiem, mówi no, nie
chcą mnie zabrać, mówi obiecali, niesłowni są i nie
chcą mnie zabrać, nie. Ja tak się właśnie zastanawiałam
długo, bo też słyszałam o tym, że tam małe dzieci są
uprowadzane przez tych kosmitów, że jakieś takie przeszycie
mają. I tak się zastanawiałam, co oni chcą uzyskać,
dlaczego oni go tam do siebie zapraszają, czy chcą
go w ogóle może kiedyś zabrać czy coś. Bo mówił,
że ten szarak to go tak długo przy tym komputerze tam
męczył i uczył. Aha, jeszcze co mi się przypomniało. Jak
byli na Księżycu i ten duży pobrał tą maź z
krateru taką jakby pipetą i potem miał
taką zieloną kartkę. Tak powiedział dokładnie, że
zieloną kartkę i na tej zielonej kartce napisał
jego imię. No i on się bardzo zdziwił, bo mówi: wiesz,
moje imię to się składa z pięciu liter, a
on napisał tylko trzy litery i potrafił mi tutaj
napisać, jak to wyglądało. Więc te trzy litery
wyglądały w ten sposób. Pierwsza litera było to tak jak
duże i, czyli taka kreseczka. Druga litera była taka jak L duże drukowane
L. Z tym, że na tym, w tym
zakręcie miało taki wywijas. Tak jak w pierwszej klasie
uczono nas pisać literę L to się pisało taką
zakręconą u góry i na dole z takim brzuszkiem. Więc to
było bez tego zakrętu prosto brzuszek i dalej
prosto. I trzecia litera była taka jak nasze X,
tylko to x na końcu miało taki zadarty
ogon. Ja mówię: a zapamiętałeś, jakie te litery
tam? On mówi: Wiesz co, ja ci tutaj-- tu próbował mi pisać na kartce na przykład
jakby C, ale takie od połowy i w tym te dwie
kropeczki, jakieś takie litery, jakby arabskie, coś
takiego. Mówi: Wiesz co, nie pamiętam. Zdenerwował się i
powiedział, że nie pamięta. No i to by było wszystko. Wtedy
w przypadku relacji przytoczonych przez dzieci zawsze pojawia
się takie pytanie, ile z tego stanowi opis rzeczywistego
zdarzenia, a ile jakby dorobiła wyobraźnia? Czy
też czy jakaś część tego jest inspirowana treściami, z
jakimi dziecko mogło mieć do czynienia? Ale wie pan co to,
to było pierwszy raz, jak on był zabrany, to on
miał pięć lat i cztery miesiące, bo on poszedł
wcześniej do szkoły, bo teraz zresztą dzieci wszystkie są
mądre się rodzą inteligentne i panie przedszkolanki powiedziały,
że szkoda, żeby się marnował w przedszkolu, więc poszedł do
zerówki wcześniej rok i zaczął edukację rok wcześniej. A poza
tym jak tutaj siedzieliśmy z wnuczką, to wnuczka
była taka zazdrosna, że ja jemu zadaję pytania i ona mówi:
a babcia, teraz mnie coś się spytaj, to ja ci odpowiem.
Więc ja jej zadałam jakieś pytania. Ona starsza od niego o
dwa lata i ona tak eeeeCoś tam wymyślały,
jakieś bzdury gadały. Więc, yy, on nie mógł sobie
tego wymyśleć, bo on się nie zastanawiał nad odpowiedzią. On
od razu miał gotową odpowiedź i odpowiadał. Jak czegoś
nie wiedział, to powiedział: albo nie widziałem, albo coś tam
nie zobaczyłem. A jeszcze mówił, że, mm, mieli między palcami takie, takie błony
jakby. Coś jak błony płynne, tak? Tak, tak, coś
takiego. Mówił, że jakieś między palcami. Mówił, że tak
dziwnie jak trzymał długopis, mówi, to w trzech palcach, a
nie w czterech. Mówi tak śmiesznie pisał, no. Wszyscy byli
do niego bardzo życzliwi. No, że niby się cieszyli,
że on tam przybył, że, że do nich zagościł. Tak,
no czuł się taki doceniony tam, że tak pow- Rozumiem,
że wnuk nie miał żadnej styczności z takimi treściami o
tematyce jakby paranormalnej, ufologicznej. Nic, nic z
telewizji, komputera, komiksów, jakichś tam, prawda,
historii. Wie pan co? Może i miał. No bo to teraz
nawet i w bajkach są jakieś tam, że leci na Księżyc
rakietą czy coś tam, nie? No ostatnio nawet pojawiła się
książka taka stricte ufologiczna, adresowana dla dzieci.
W ostatnich latach, yy, nie wiem, czy
wcześniej coś takiego też było, z czym ewentualnie wnuk mógł
mieć styczność, tak? Wie pan co? Ale to on nie miałby
takich informacji. Chociażby ten fakt, że na Marsie, tam w
tym kraterze jakaś tam taka mars była. No przecież o
tym nie było wiadomo dopiero chyba pół roku po tym, jak on
mi to wszystko opowiedział. To, że jakiś tam chyba
chiński czy... Chiński tak, jakiś łazik tam po tym
Marsie sobie spacerował i natknął się właśnie na taki
krater, w którym w tym kraterze była mars. Czyli on tego
nie mógł wiedzieć, bo nigdzie tej informacji nie było. W
żadnym komputerze, w żadnym tych ufologicznych tych. A
poza tym wie pan co, to tak ciężko jest trafić na jakieś
informacje. Tak samo skąd on mógł wiedzieć, że, yy, na
Marsie płyną rzeki? Że są jakieś rośliny? Ja o
tym wiedziałam, bo ja się tą tematyką interesuję, ale ja
na ten temat tylko raz z jednego źródła się natknęłam
na to, że tam są jakieś rośliny, że, że tego, że
płyną rzeki, że tam Amerykanie już od dawna
mają w jaskiniach jakieś tam bazy i sam
Musk cały czas werbuje ludzi, że niby przyzwyczaja do
lotów na kosmos, na jakieś szkolenie na pustyni i szkolą.
A potem się okazuje, że część z tych ludzi nie wraca do
swojego domu, no. Czyli podpisują jakieś kontrakty, lecą
na Marsa i już nie wracają, no. Zresztą Musk cały czas
mówi, że chce stworzyć cywilizację na Marsie. No
a to jak, jak ci kosmici powiedzieli, że,
że Mars będzie kiedyś taką planetą jak Ziemia. Drugim
razem, jak on tam był, to wiedziałam, że go zabiorą.
Doszę... Powiedzieli, że się spotkamy. Ja mówię: Borys, zadawaj
jak najwięcej pytań, pytaj się o wszystko, o byle co się
pytaj, nie? I on, i on tam zadawał takie dziwne
pytanie, nie? No a dlaczego on ma takie czerwone nogi?
A on był po prostu czerwono skóry, nie? Więc on mu
odpowiedział: no bo tak już ma i koniec. I też się ich
pytał: a na ilu planetach byliście? No więc oni mu
powiedzieli, że na wszystkich byli planetach. A dlaczego się
Marsem nie zainteresowaliście? Mówi: bo są lepsze
planety od Marsa, niezamieszkałe czy coś takiego. No.
No tutaj też te opisy przytoczone przez wnuka
i z tego, co pani opowiadała, to jest, są dosyć takie
bogate w szczegóły. Także trudno, żeby takie małe dziecko tyle
szczegółów, prawda? O właśnie! Żeby sobie wymyślił. Nie
wiadomo, skąd by wzięło. Skąd, a skąd on mógł wiedzieć, że
na przykład tam nie ma żyrandoli, że tylko ze ścian to
światło wypływa? No nie wiem, może taką informację jakąś
gdzieś tam uzyskał. Ale to nie to. Wie pan co, to jest
niemożliwe, żeby on to wszystko sobie wymyślił. No to jest
niemożliwe, żeby on i to wszystko się, yy, tak jakby
potwierdza w tej mojej wiedzy, którą zdobyłam. Bo ja tą
tematyką UFO to ja się interesuję, ojej, od bardzo
dawna. Kiedyś nie było takiego dostępu. Kiedyś, pamiętam,
taki był kwartalnik UFO, więc kupowałam te
kwartalniki. No z książek to tam były jakieś
dostępne tylko Dänikena. A Däniken to tak raczej
tylko o tym, że, że tu kiedyś była cywilizacja. Nie,
nie taki za dużo wiedzy na ten temat, nie? No może
w latach siedemdziesiątych jakieś tam te przypadki UFO.
Zresztą gdzieś tam w gazecie jakaś tam wzmianka była Milczin.
Tam nad morzem coś się działo, no. Ale to moja wiedza
to była zdobywana latami. No i to, to, co on mi
opowiadał, to jakoś tak nic z tych rzeczy nie mógł mi
podważyć. Tylko mnie bardzo zdziwiło to, że on tam w tym
kraterze na Księżycu zobaczył, no tam jakąś taką
małą istotę. To z tego, co opisywał, to mówił, że miała
długi ogon. Ja mówię: to chyba była małpa. On
mówi: nie, to nie była małpa. To był, to był kosmita. Miał
ludzką twarz. Ja do niego: przecież małpy też mają ludzką
twarz, nie? W każdym razie miał takie przeżycie.
Rozszerzyło mu jego horyzonty, yy,
spojrzenie na wszechświat. Ma jakieś pojęcie, jak
wygląda Mars. No bo opisywał mi ten, ten
wulkan na Marsie. Bardzo zafascynował się
Saturnem. Mówi, że przepiękny ten Saturn, a te
pierścienie jakie piękne. A tak było, no. No na
pewno to wywarło na nim jakiś... Zmieniło może trochę
sposób postrzegania. Aż mu trochę zazdroszczę, bo chciałabym
zobaczyć chociażby z Księżyca Ziemię jak wygląda. Chociaż on
był i nie zdążył zobaczyć, nie? Można zadać sobie
pytanie, czy te dziwne przeżycia stanowiły, musiały
właściwie chyba stanowić inspirację do zainteresowania się tymi
dziedzinami związanymi z astronomią, kosmosem i tak
dalej. Czy to się przerodziło później w coś takiego
konkretniejszego, na przykład jakieś, nie wiem, kupowanie sobie
książek o tej tematyce, udział w konkursach jakichś,
prawda, wiedzy? Nie, nie, nie, nie. To takie
zainteresowanie było przez jakiś czas. On na przykład tam
nauczył się, jakie tam planety są, jakie w Układzie
Słonecznym, jakie tam średnice mają. Także dosyć
dużą tą wiedzę miał i nawet od niego się uczyłam,
ale potem to jakby gdyby zanikło. On bardziej zaczął
interesować się sportem, chętnie grał-Gra w piłkę
nożną, teraz jakąś koszykówkę. Ma kolegów, trochę się
uczy. Nie najgorzej. Teraz dzieci są bardzo inteligentne,
nie muszą się dużo uczyć i mają dobre osiągnięcia w
szkole. Także no jakieś gry komputerowe. Tak jak
nastolatek w tym wieku. I to już, to już o tym wszystkim
zapomniał i nie chce już nawet rozmawiać na ten temat. Jak
rozumiem, wnukowi w pewnym momencie te dziwne przygody po
prostu przestały się przytrafiać. Jak długo wnuk opowiadał o
tego typu zdarzeniach? On w ogóle nie opowiadał. Ja,
tak jak powiedziałam na początku, przez przypadek od niego
to wyciągnęłam. On powiedział, że się boi pójść do swojego
pokoju, bo tam duchy do niego przychodzą w nocy. I tak go
pociągnęłam. I to się okazało, że od tego czasu, jak
on miał te zdarzenia i tą pierwszą wizytę na statku, to
minęło ponad dwa lata. Także gdybym ja go
nie pociągnęła za język, to on by o tym nikomu nie
opowiadał. A potem drugi ten fakt
to już niedługo po naszej rozmowie się przytrafił. Tylko wie
pan co? Ja się zastanawiam, bo tak może ci, co
go zabrali na ten statek, może mu nie wszczepili implantu,
że tak powiem, tylko go w jakiś sposób tutaj namierzyli i
wiedział, że w tym domu mieszka, a on no wyprowadził się
od nas. No bo wybudowali sobie inny dom i
mieszkają kilka kilometrów od nas i już w naszym
domu nie mieszka, nie nocuje. Ale myślę sobie, że gdyby
oni chcieli, to by go w jakiś sposób namierzyli chyba.
Może dlatego go nie zabierają, że, że nie mogą go
namierzyć, że tutaj przychodzą, a nie ma. A z drugiej
strony byłam zszokowana, że tu jakiś kurde kosmita mi chodzi
po domu, zagląda i kamery podstawia, bo to, co on mówił,
że tam były w tych komputerach kamery
nastawione na pokoje, że ktoś tam w łóżkach śpi. Więc to
pewnie było w naszym domu, bo oni obserwowali mieszkańców.
Który z mieszkańców tam nie obudził się i nie zorientował
się, że jego nie ma albo że z nim się coś tam dzieje.
No jeszcze się go pytałam, jak wracał po tych eskapadach
do domu, do łóżka. Ja mówię: „Nie marzłeś tam, jak
byłeś tam u nich, bo przecież tylko w piżamie byłeś?” On
mówi: „Wiesz co, zawsze jak się budziłem” — mówi — „to mi
tak zimno było w łóżku, no. A tym drugim razem jak
był” — mówi — „wiesz co, ja musiałem tam chyba być całą
noc, bo rano jak tylko trafiłem do łóżka” — mówi — „to
zaraz trzeba było wstawać i iść do szkoły, nie?” No i ja
się go pytam: „No to jak ty całą noc tam z nimi
podróżowałeś po kosmosie, to chyba byłeś niewyspany i
zmęczony”. On mówi: „Nie, byłem wyspany”. Czyli jego chyba
astralnie zabierali, nie fizycznie. No to mogły być
takie zdarzenia rozgrywające się jakby w sferze snu.
Rozgrywały się swoim torem, ale nie wpływały na jego jakby
wyspanie się, tak. Mhm. No w każdym razie
ubogacił się troszeczkę. Poszerzyło to na pewno
jego horyzonty intelektualne, też poznawcze.
Skoro to zaowocowało takim zainteresowaniem się w pewnym
momencie kosmosem i tymi sprawami, to myślę, że obojętnie jak to kto oceni,
to odbyło się z korzyścią dla jego stanu wiedzy. Ach tak. To wie pan co? Ja
też między innymi zadzwoniłam do pana, żeby przekazać
to, ale też coś się od pana dowiedzieć, bo pan cały czas
tym, tym zainteresowaniem UFO zajmuje się. I
chciałam się spytać, czy dotarły do pana też takie
przypadki uprowadzenia dzieci, tak jak moje- Jeżeli dobrze
pamiętam, to takich spektakularnych przypadków chyba nie
miałem, ale miałem przypadki, gdzie po prostu
osoba opisywała... Nawet chyba czytałem kiedyś
korespondencję od jednej z słuchaczek, która dzieliła się
takimi też przeżyciami z jakimiś obserwacjami UFO z dzieciństwa, z wzięciami na
jakieś statki kosmiczne, ale to nie były jakieś
podróże na inne planety, tylko takie bardziej
przyziemne sprawy, jak na przykład obserwowanie z poziomu
takiego obiektu UFO okolicy, w której mieszkała. No bo
nie wiem, jak on się nazywa. Taki pan na B. On też tymi sprawami
UFO się zajmuje i on dużo mówi, dużo
mówi, a faktów nie. A chyba wiem. Pan Bernatowicz. O
właśnie. No i on właśnie mówi, że on ma dużo takich
relacji, gdzie dzieci były uprowadzane, ale o tych
relacjach nie opowiada, nie, im. No on, on
pokazywał ostatnio u Sekielskich na kanale
jakieś teczki z relacjami, ale nie był jakoś za
bardzo w stanie przytoczyć, co w tych teczkach jest. Z tego,
co pamiętam. To są w ogóle chyba teczki odziedziczone po
innym badaczu świętej pamięci Kazimierzu Bzowskim,
po którym wdowa część teczek z część tego
jego archiwum rozdała między innymi Bernatowiczowi, a
część chyba wywaliła do kosza. Także no trudno
powiedzieć, czy Bernatowicz w ogóle zna zawartość tych
materiałów. Tak. Tylko ja przez pewien czas to byłam taka
zaniepokojona między innymi tym zdaniem, jak mi
powiedział, że ten duży powiedział, że jego gdzieś tam zabrali
z jakiejś planety i nie wie nawet, skąd pochodzi. On
powiedział: „Mnie też zabrali z jakiejś planety”. Ja sobie
pomyślałam, jak on powiedział „mnie też” to może i Borysa
mają zamiar zabrać, no.
Porwać na ten statek. Aha, i on jeszcze nam powiedział, że
jak na tym statku był, to tylko raz spotkał się z tym,
że przyszedł do tego dużego, bo on tak mówił, że to jest
ten duży. Przyszedł drugi taki sam, podobny do niego, też
czerwonoskóry. Mówi: „Stali na korytarzu, chwilę ze
sobą rozmawiali” — mówi — „no i ten drugi wyszedł”. A
ten statek ma pięć kondygnacji. Powiedzieli, że jest tylko w
pięciu procentach zapełniony, że bardzo
dużo może tam pomieścić tych istot. Aha, mówi, że
też ten duży pozwolił mu zajrzeć do jego sypialni, więc on
mówi, że miał tą sypialnię obok tego pomieszczenia, gdzie
byli piloci i że miał normalną sypialnię. Mówi:
„Fajne, duże łóżko i taką dużą poduszkę miał na tym
łóżku”. Także normalnie, a ci mali to w tych
szufladach. I tak... Ale mówię: „Borysa, kto tam był
szefem?” Mówi: „No ten duży przecież był szefem” — mówi —
„zawsze koło niego było pięciu” — mówi. „Nigdy ten duży
nie, nie mógł iść sam. Zawsze za nim tych pięciu” — mówi
— „chodziło”. Być może wnuk kiedyś, pewnego dnia sam
postanowi opowiedzieć o swoich przeżyciach. No
jak on był mały, już chodził do pierwszej klasy, znał
literki, to ja go tak zachęcałam. Mówię: „Weź to wszystko
pisz. No będziesz się uczył pisać, to będziesz zapisywał. Ja
ci będę pomagać”. Ale nie, nie był zainteresowany. Ja to
wszystko sobie zapisałam. No i wie pan co? To minęło parę
lat. No i się okazało, że jak przeczytałam teraz, no to
troszeczkę tej wiedzy mi umknęło, że tak powiem.
Sobie odświeżyłam, jak przeczytałam to.Przyznacie
państwo, historia Borysa, małego kontaktowca
jest co najmniej niezwykła, interesująca.
Dla osoby zaś takiej jak ja, jako tako orientującej się w
temacie UFO i kontaktowców, zawiera ona dużą
ilość zwracających uwagę szczegółów, które aż proszą
się, aby je wypunktować, przeanalizować i
omówić. Z góry uprzedzam, że analiza, jakiej państwo za
chwilę wysłuchacie, nie stanowi w żadnym razie przejawu jakiejś
niechęci wobec mojej rozmówczyni czy chęci
zanegowania przekazanej przez nią historii. Moim
celem bynajmniej nie jest, jak to raczy ujmować Robert
Bernatowicz, "opluskwianie" Borysa i jego babci
oraz całej przytoczonej dziś relacji.
Odniosę się jeszcze tylko króciutko do komentarzy w stylu:
"Jak to jest, że prowadzi pan takie radio, a jest
sceptykiem?" Proszę państwa, zainteresowanie tematyką
paranormalną i ufologiczną i prowadzenie projektu takiego
jak Radio Paranormalium nie oznacza jeszcze i nie może
oznaczać wyłączenia sceptycyzmu. Ja w
ogóle nie jestem tutaj od tego, żeby w coś wierzyć lub nie
wierzyć. Jestem od tego, żeby wysłuchać, odbyć
rozmowę i przekazać historię dalej.
Opcjonalnie z kilkoma słowami komentarza, do
którego korzystając z dobrze rozumianej i przysługującej
mi wolności słowa, mam pełne prawo i nie
muszę się przy tym wpasowywać w państwa oczekiwania.
No dobrze, wystarczy tego słowa wstępu. Przejdźmy
zatem do analizy historii Borysa. Ta
relacja wykazuje uderzające zbieżności z klasycznym
nurtem kontaktowców. Opisy Borysa kładą
nacisk na aspekt edukacyjny, pokojowy charakter istot oraz ich niemal ludzki
wygląd. Podobnie większość kontaktowców, takich
jak George Adamski czy Edward Maier, opisywała
istoty bardzo podobne do ludzi. U Borysa mamy
opis kapitana jako mężczyznę o wzroście metr
siedemdziesiąt, z brązowymi włosami i mocno opaloną
skórą. Choć jego rysy twarzy były inne,
ogólny schemat człowieka z kosmosu będący
fundamentem nurtu kontaktowców jest zachowany.
Mamy też wzmiankę, że istoty obserwowane przez
Borysa lubią obcisłe kombinezony i specyficzny styl ubioru, na przykład brązowe
koszulki czy czarne spodnie, które również stanowią
stały element relacji Maiera i Adamskiego.
Mamy tutaj również dużo takich, yy, mniejszych lub
większych, mniej lub bardziej szczegółowych technikaliów. Na
przykład Borys zauważył, że w pojeździe nie było
przycisków. Pilot sterował nim za pomocą gestów
rąk. To również jest zbieżne z relacjami
klasycznych kontaktowców, którzy twierdzili, że statki
reagują na sygnały biologiczne lub intencje
pilota. Jest tu też opis ogromnego statku o
długości trzech pokoi, a w rzeczywistości znacznie
większego, z pięcioma kondygnacjami. To z kolei odpowiada koncepcji tak zwanych
carrier ships, czyli statków matek, również
obecnych w literaturze kontaktowców.
Kontaktowcy często opisywali planety Układu Słonecznego
jako zamieszkałe, co w późniejszych misjach NASA stało się
kontrowersyjne, ale pozostało stałym elementem ich mitologii. Podobnie Borys
opisuje Marsa jako planetę z roślinnością, rzekami i
ogromnym wulkanem. Twierdzi przy tym, że Mars
będzie kiedyś drugą Ziemią. Jest to z kolei
bardzo zbieżne z relacjami Michela Desmarquet
zawartymi w "Misji", w którym opisywał procesy
terraformacji i życie na innych planetach.
Swoją drogą mamy tu również echa całkiem
śmiałych i już od dłuższego czasu znanych planów
Elona Muska. Borys zahacza również o
Saturna, opisując jego pierścienie jako wykonane
ze szkła i kamieni. Wspomina też o istnieniu
dwóch księżyców wewnątrz gazowej planety, co
przypomina fantastyczne opisy kosmosu spotykane u
George'a Adamskiego, który również twierdził, że widział
życie na planetach uznawanych przez naukę za
martwe. W relacji Borysa pojawia się również wątek obcych jako opiekunów
ludzkości. Borys wspomina na przykład, że
jakiś szarak męczył go i uczył przy komputerze.
Edukacja dzieci przez istoty pozaziemskie jest
kluczowym wątkiem w relacjach chociażby Martina
Vissingrina oraz w teorii dzieci indygo, czy
też gwiezdnych dzieci. Istoty przekazały
Borysowi, że boją się Ziemian z powodu ich agresji i
broni. To również jest bardzo zbieżne z relacjami
kontaktowców, którzy otrzymywali ostrzeżenia od
obcych jako pokojowej cywilizacji obserwującej
nas z wysokim niepokojem. W historii Borysa
mamy też wątek nasuwający skojarzenia chociażby z
"Misją" Michela Desmarquet. Mianowicie sugestię, że
kontakt nie zawsze odbywa się w ciele fizycznym.
Babcia Borysa zauważa, że wnuczek mógł być zabierany
astralnie, ponieważ mimo podróży budził się w łóżku,
czując jedynie zimno lub ruch kołdry.
Podobnie Desmarquet i inni kontaktowcy często
opisywali podróże duszy lub projekcje świadomości na pokład statku.
Relacja Borysa okazuje się zatem podręcznikowym
przykładem nurtu kontaktowców, łączącym
wizję obcych jako zaawansowanych technologicznie i moralnie
nauczycieli, opisy Układu Słonecznego tętniącego życiem, czy też przekaz o lęku
obcych przed ludzką wojowniczością.
Można sobie zadać ważne, choć potencjalnie niewygodne
pytanie: na ile prawdopodobne jest to, że cała
historia Borysa stanowi efekt wkręcenia wnuka
przez babcię w tematykę ufologiczną? A także czy, a jeśli tak, to jaki był wpływ
babci na wykształcenie się tej historii u
Borysa?W nagraniu mamy wiele przesłanek
sugerujących, że babcia mogła odegrać kluczową rolę
w ukształtowaniu się tej historii, nawet jeśli działo się to
w sposób nieuświadomiony. Moja rozmówczyni
wprost przyznaje się do głębokiego, wieloletniego
zainteresowania ufologią i zjawiskami
paranormalnymi, co stanowi praktycznie silny fundament dla tezy o co najmniej
ukierunkowaniu wyobraźni dziecka. Babcia
Borysa nie jest bezstronnym obserwatorem. Jest
osobą głęboko zanurzoną w literaturze i prasie
ufologicznej, mającą również na koncie własne
obserwacje UFO. Przyznaje, że tematyką UFO
interesuje się od bardzo dawna. Wspomina o kupowaniu
kwartalnika UFO oraz o czytaniu książek Ericha
von Dänikena. Zna konkretne przypadki
spotkań z UFO oraz na bieżąco śledzi doniesienia
o misjach kosmicznych i choćby planach Elona
Muska. Co więcej, z rozmowy wynika, że to
babcia była stroną aktywną, która naprowadzała
dziecko na konkretne wątki. To ona pierwsza
zapytała Borysa: "A widziałeś kiedyś UFO?" Gdy
Borys zaprzeczył, jakoby był na statku kosmicznym,
babcia poczuła się rozczarowana, co mogło być dla
dziecka sygnałem, jakiej odpowiedzi oczekuje
dorosły. Sama zresztą przyznała, że to ona go
pociągnęła za język, co sugeruje, że historia nie
wypłynęła od dziecka spontanicznie, ale mogła być
efektem dopytywania. Babcia stosowała przy tym
pytania sprawdzające i sugerujące na przykład o
widok Ziemi z Księżyca, czy też o to, czy postać w pokoju
przeszła przez ścianę. Mamy tu również pewną
tendencję do dopasowywania słów wnuka do znanej
sobie literatury ufologicznej. Na przykład
opis szarej, przeźroczystej folii u ducha
babcia od razu interpretuje jako cechę istot
pozaziemskich, o których czytała. Podkreśla też,
że Borys nie mógł wiedzieć o pomarańczowej mazi w kraterze
lub roślinach na Marsie z innych źródeł, mimo że
sama wspomina o jego zainteresowaniu komputerem i
grami. Twierdzi też, że te wszystkie szczegóły
są zbyt bogate jak na dziecko, jednocześnie
przyznając, że Borys uczył się od szaraka przy
komputerze, co może być rzutowaniem jej własnych
przekonań o edukacyjnej roli obcych istot. Warto również zauważyć, że
Borys początkowo twierdził, że całe zdarzenie odbywało się w
sferze snu i dopiero z czasem, pod wpływem rozmów z
babcią zaczął skłaniać się ku wersji, że to chyba jednak nie
był sen. Mając to na względzie, tym bardziej
zasadne wydaje się postawienie pytania o wpływ babci
na rozwinięcie się całej historii. W tej całej
historii jest jednak jeden naprawdę bardzo duży
plus. Mianowicie rozwinięcie się u Borysa
ciekawych zainteresowań. Borys zaczął bowiem
zgłębiać tajniki astronomii i fizyki.
Nauczył się między innymi nazw planet Układu
Słonecznego, ich średnic oraz odległości między
nimi. Można więc powiedzieć, że niezależnie od
wiarygodności samych spotkań, opisane doświadczenia w jakiś
sposób wzbogaciły jego horyzonty i zmieniły sposób,
w jaki postrzega wszechświat, co z kolei zachęciło go do
poszerzania stanu swojej wiedzy na temat kosmosu. Tyle mojej analizy.
Oczywiście jestem też ciekaw, co Państwo sądzicie o całej
historii. Zapraszam do komentowania. Jeśli
zaś sami przeżyliście coś nietypowego i chcielibyście o tym
opowiedzieć, zapraszam do kontaktu.
Przypominam, że archiwalne odcinki audycji nadawanych na antenie
Radia Paranormalium znajdziecie na naszym kanale na YouTube,
a także w postaci mp3 do pobrania na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl. Tam
również znajdziecie zapowiedzi kolejnych audycji oraz
masę ciekawych materiałów o tematyce paranormalnej i
ezoterycznej. Zachęcam również do udzielenia
się na forum Radia Paranormalium pod adresem forum.paranormalium.pl, gdzie
możecie swobodnie dyskutować, zdaleni od cenzorskich
macek wielkich serwisów społecznościowych.
Przypominam, że w punktach prasowych w całej
Polsce oraz na platformie cyfrowej nexto.pl
czeka na Państwa nowy numer miesięcznika "Nieznany
Świat", który jest najdłużej ukazującym się polskim
periodykiem o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej, parapsychologicznej i tak dalej.
Zachęcam również do zasubskrybowania i
obserwowania kanału czasopisma na YouTube.
Polecam również Państwa uwadze kanały Ady Edelman
"Biuro duchów", Piotra Cielebiasia "Ufo Historie"
oraz Marka Żelkowskiego "Wehikuł wyobraźni", których
autorzy poruszają cały szereg interesujących tematów, w
tym również te znane z anteny Radia Paranormalium. Mówił do Państwa Marek Sęk
"Ivellios". Radio Paranormalium paranormalny
głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli
coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy
do kontaktu. Oto nasze numery telefonów.
Stacjonarny trzydzieści dwa siedemset czterdzieści sześć zero
zero zero osiem, trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem. Komórkowy pięćset
trzydzieści sześćset dwadzieścia czteryście dziewięćdziesiąt trzy,
pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia czteryście dziewięćdziesiąt
trzy. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował,
istnieje możliwość wysłania SMS-a lub nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w
jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych bądź z zagranicy
prosimy ponadto o podanie głosowo numeru, na który mamy
oddzwonić. Z każdym z Państwa umawiamy się na
rozmowę indywidualnie. W razie wykorzystania zapisu
rozmowy, w którejś z audycji istnieje możliwość zmiany barwy
głosu. Czekamy również na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można również skorzystać z zakładki "Kontakt" na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl.
Wszystkim naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy
pełną anonimowość. UFO Relacje polska baza relacji o obserwacjach UFO.
www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje
współczesne oraz z lat ubiegłych. Wszystkim
świadkom zapewniamy pełną anonimowość. UFO
Relacje polska baza relacji o obserwacjach UFO. www.ufo-relacje.pl.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na
tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.
Sięgnij już dziś po "Nieznany Świat".
Najstarsze polskie czasopismo poruszające tematy z
pogranicza nauki. Artykuły o tematyce
paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i nie
tylko. "Nieznany Świat" miesięcznik dostępny
w punktach prasowych na terenie całej Polski oraz w
wersji elektronicznej na platformie nexto.pl.