Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z
nieznanym Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy, i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie Zagadkowe obiekty
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było nad chmurami było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć Tajemnicze istoty To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu Niezwykłe wizje Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem Klątwy Jakby na pentagramie taka bestia była.
Po tej całej akcji, no strasznie się w życiu mi zaczęło
źle się dziać Mrożące krew w żyłach przeżycia na
granicy światów Budzi mnie skrzypienie drzwi.
Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę i widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Za sterami audycji Marek Sęk "Ivellios".
Na wstępie pragnę Państwa bardzo serdecznie
przeprosić, jeżeli w mojej mowie dzisiaj będą słyszalne jakieś
defekty. Rozpocząłem leczenie ortodontyczne i
troszkę jeszcze czuć, że język się nie dostosował do
mówienia z nałożonymi nakładkami. Proszę również o
wybaczenie, jeżeli ze względu na dbałość o jakość
tego, co puszczam w eter, zdarzy mi się w którejś audycji
użyć klonu mojego głosu. No cóż, siła wyższa. O zgryz trzeba dbać, szczególnie
nagrywając podcasty, szczególnie dla takich
wyjątkowych ludzi jak Państwo. A zatem witam
Państwa bardzo gorąco i serdecznie. Dziś naszymi
gośćmi będą trzy słuchaczki, dzięki którym spojrzymy na
niefizyczną sferę rzeczywistości z różnych intrygujących
perspektyw. Poznamy relacje osoby bezpośrednio
doświadczającej dziwnych zdarzeń. Usłyszymy głos
osoby próbującej pogodzić te zjawiska z wykształceniem
akademickim, a na koniec wysłuchamy opowieści kogoś,
kto nie tylko sam obcuje z nieznanym, ale też
obserwuje fenomeny przyciągane przez innego
domownika. Osoby cechujące się wyjątkową
zdolnością odbierania sygnałów z rzeczywistości
pozafizycznej w literaturze paranormalnej i
ezoterycznej określa się mianem ekstrasensów lub
sensytywów. Dziś zapraszam Państwa na trzy
niezwykłe paranormalne spowiedzi takich właśnie
osób. Prezentację dzisiejszych nagrań zacznę od rozmowy
najświeższej. To obszerny wywiad ze słuchaczką
mieszkającą obecnie w Norwegii. Muszę tutaj zaznaczyć, że
rozmowę zarejestrowaliśmy poprzez telefon stacjonarny,
stąd jakość dźwięku odbiega od standardów
studyjnych. Dołożyłem jednak wszelkich starań, aby
nagranie było jak najbardziej wyraźne i zrozumiałe.
W razie potrzeby mogą Państwo skorzystać z
napisów, a w archiwum podcastów na naszej stronie
www.paranormalium.pl dostępna jest pełna transkrypcja tego odcinka. Zapraszam
zatem do słuchania. Ja zastanawiałam się w ogóle, od czego ja mam zacząć. I
stwierdziłam, że może od początku, bo to,
co mnie skłoniło, żeby zadzwonić, to to, że ludzie
często opowiadają na antenie u was, że tak naprawdę przeżywają ogromny
dyskomfort z różnymi takimi sytuacjami, które się im
zdarzają. Nie umieją tego sobie jakoś, nie wiem,
wytłumaczyć. No i ja kiedyś też byłam w takim miejscu,
bo jako dziecko zaczęłam mieć takie
przeżycia, których kompletnie nie miałam z kim
skonsultować. Dzisiaj się o tym mówi na przykład o
paraliżach, jak to się mówi? Paraliż przysenny czy...?
No jedni mówią przysenny, inni mówią senny.
Chodzi o to samo. No więc właśnie. Ja zaczęłam coś
takiego odczuwać, jak miałam może, ja nie wiem, dziesięć, jedenaście lat.
Zasypiając, miałam wrażenie, że mam ciało z kamienia i jest
to tak nieprzyjemne. Po prostu miałam wrażenie, że tak jakby
mnie moje własne ciało ściskało. I często
zaczęłam słyszeć, że ktoś koło mnie przechodzi albo
stoi nade mną. Że generalnie jestem bardzo
ubezwłasnowolniona, a czuję wokół siebie różne takie...
No obecność po prostu, nie?
Jednocześnie ja nie miałam nigdy wrażenia, że ktoś mi zagraża, ale nie umiałam
tego z niczym połączyć. A zwłaszcza jak te jakby istoty zaczęły po prostu
przekazywać mi telepatycznie różne przekazy.
To było dla mnie dosyć wstrząsające, bo ja wychowałam się w
domu, który zbudowała siostra mojej prababci.
Taki to był z lat dwudziestych dom, taki...
Dwudziestolecie międzywojenne. No i sytuacja była taka, że
podczas wojny musiała opuścić ten dom, bo tam żeś-- zostali usadowieni
Niemcy, jak to zwykle w Polsce bywało. I ja miałam
wrażenie, że te istoty, które do mnie przychodzą,
przychodzą mnie po prostu przeprosić za wojnę. I to było dla
mnie takie dosyć... No, no
niebo... Teraz, jak o tym mówię właściwie, to aż mi się
tak głos łamie, nie? Bo, yhm... No więc to były takie sytuacje. No ale ja po
prostu niewiele z tym mogłam zrobić. Ale tego typu
tematy się rozwijały u mnie, bo miałam
dwanaście lat, gdzieś na początku lat dziewięćdziesiątych. To
był taki też okres w Polsce takich transformacji.
Moi rodzice też odzyskali jakby prawo do tego starego domu i próbowali jakiś
tam swój biznes stworzyć. Zaczęli mieć kłopoty finansowe i ja to łączę z tym
dzisiaj, łączę kłopoty moich rodziców, że zaczęły się takie
ostrzeżenia w tym domu, które ja odbierałam. Na
przykład stojąc w kuchni, na przykład tam, nie wiem,
zmywałam naczynia, widziałam przez korytarz,
żeKlamka od, yy, drzwi wejściowych w tym
domu zaczyna po prostu falować. To nie, że ona
się poruszała, jakby ją ktoś naciskał. Ona się
fal-falowała, jakby była po prostu z gumy. I zawołałam
tatę. I faktycznie on też to widział, że
każdym razem jak, jakby nasza uwaga szła w tamtą
stronę, ta klamka po prostu zaczęła szaleć. No i
po prostu miałam taką sporą zagwozdkę. Nie, nie
umieliśmy tego w ogóle z niczym skojarzyć. Po prostu
się to wydarzało i te drzwi, mm, to była taka
żeliwna klamka. One często wydawały dźwięk, jakby ktoś wchodził i
wychodził. I no był taki okres, po czym to ustąpiło jakoś po paru latach. Ale
te dźwięki tej klamki to było tak
często, że my mieliśmy taką papugę. To była taka
mała falista papużka, ale mieliśmy ją od małego i
ona bardzo dobrze naśladowała dźwięki. I ona też zaczęła
na-naśladować dźwięk tych drzwi. Tak często to
słyszała, że zaczęła to naśladować aż.
No ale sytuacja się jakby rozwijała u mnie
dalej. Dlatego, że mówię cały czas od początku lat
dziewięćdziesiątych. I to był też moment, kiedy wyjeżdżałam często do
siostry mojej babci, która mieszkała w
takiej miejscowości niedaleko Krakowa. I ona
zmarła i też sprzedawała moja ciocia po niej dom. I tam
była taka sytuacja, że pojechaliśmy tam z moją
koleżanką po to, żeby po prostu mieć takie
jakby a'la wakacje. Byłyśmy wtedy jeszcze dziećmi.
Moja kuzynka była od nas starsza. Ja z moją koleżanką byłam
razem, razem z nią. No i była taka sytuacja, że ponieważ ten dom był cały
taki do sprzedaży, oczyszczany z mebli, tam był strych,
duży ogród. No i tam było fajnie,
można się było pobawić, pomyszkować. I ja z moją
koleżanką poszłyśmy tam na strych. Ja tam jako
dziecko, jak tam przyjeżdżałam jeszcze jako całkiem małe dziecko
nie wychodziły on tam na strych, bo tam zawsze było
zamknięte, pusto. Po co po schodach pójdziesz i tak
dalej. I my tam poszłyśmy wtedy. I pamiętam, że
poczułam, że tam straszny jest jakiś smród
niewiadomego pochodzenia w ogóle. Nie mogłyśmy znaleźć w ogóle
źródła tego smrodu. Moja koleżanka też to czuła, ale nikt
poza nami. Ale to był taki zapach. Wie pan co? Mi się to kojarzyło, jakby ktoś
gotował obierki albo jakieś takie buraki powstawne. Taki zapach takiej jakiejś
okropnej zupy w ogóle. Ale to był zapach.
Czasami gaz ziemny wydaje mi się też tak pachnie.
Tam gazu nie było. Wydaje mi się, że to
bardzo przypominało nie taki zapach metanu jak jest z butli.
Tylko to był zapach taki ach, jeszcze jakoś, jakoś to inaczej pachnie,
ale nie wiem. Tak jakoś mi się kojarzyło. No ale nic
nie znalazłyśmy. Tam nic nie było takiego, gdzie by
się gaz ulatniał, chociaż nawet szukałam. No i
zjadłyśmy wszystkie meble do kuchni na dole. I tam też spałyśmy. I był
taki moment, że rano dziewczyny
postanowiły, że pójdą do sklepu, a mnie się nie chciało
wstawać. To było jakoś tak. To był lipiec.
Ciepło było na zewnątrz jasno. I one mnie zostawiły
i powiedziały: „A to jak nie, to jak wrócimy, to zjemy
śniadanie i tak dalej. A ty sobie śpij, jak ci się nie
chce wstawać". No i ja zasnęłam. I ja śpię
w tej kuchni i słyszę w moim śnie, że ktoś idzie, że po
prostu w tym domu śni mi się, że ktoś idzie, że słyszę
kroki. I obudziłam się. Ale kroki słyszałam dalej.
No i zrozumiałam, że ktoś się po prostu zbliża w moją
stronę. Kuchnia miała drzwi na korytarz i
to były przeszklone drzwi, więc jakby siedząc na
łóżku w kuchni ja mogłam zobaczyć na korytarz poprzez te
drzwi. No i słyszę te kroki, leżąc dalej. I
pomyślałam sobie, co ja mam teraz zrobić? Bo wiem, że
to nie jest człowiek. Dlatego, że nikt nie mógł wejść do
tego domu. Wszystko było pozamykane. Dziewczyny poszły do
sklepu. Ja zostałam sama. Nie było, nie było możliwości, żeby
tam ktoś wszedł. Poza tym słyszałabym może jakieś drzwi od
z werandy albo. I tak leżę, słyszę, że te kroki się
zbliżają i myślę sobie albo się popatrzę w te drzwi i coś tam zobaczę, albo się
będę zastanawiała resztę życia, czy coś tam było czy
nie. No, ja postanowiłam usiąść i wtedy w drzwiach się
pojawiła taka sylwetka, no taka ludzka, po
prostu jak człowiek. Tylko że przez te szklane
drzwi widzi się kolor. Jeżeli ktoś jest to to był cień. No
więc jakby to nie jest. To nie był koniec
jakby niespodzianek, dlatego że ja poczułam w
pewnym momencie taką trochę swobodę, bo ta
sylwetka przekręciła głowę i tak jakby
stanęła za tymi drzwiami i tak jakby patrzyliśmy na siebie
w pewnym sensie. To były takie wyraźnie oddzielające się od
tła rysy postaci ludzkiej tak? Tak, to był zarys
postaci, ale nie widziałam ani ubrania, nic. To było po
prostu. To było po prostu. To było po prostu ciemne, ale z
ruchów zupełnie jak człowiek. Tak jakby przekręcił głowę. Patrzył na mnie.
Ciężko powiedzieć, czy to był mężczyzna, czy kobieta. Tak
jakby to nie miało w ogóle znaczenia wtedy. Nie jakoś
wybitnie wysokie, no bo drzwi były takie no,
pewnie ze dwa metry miały drzwi. Oprawa szklana była pewnie troszkę mniejsza niż
wysokość drzwi. To się mieściło tak akurat. Myślę, że to
taki wzrost dorosłej osoby. Nie za małe, nie za
duże. Tak akurat. Człowiek. Tylko że głupia sprawa,
bo nie było widać koloru ani kto to, tylko
było całe czarne. No i w pewnym momencie ja
poczułam, że mam telepatyczny kontakt z tym czymś.
I byłam zaskoczona, dlatego że miałam poczucie takiego żalu, tęsknoty za
materią tej osoby.Tak jakby patrzyła na mnie z taką zazdrością, że ja
jestem w materii, a on nie. I na dodatek na koniec dostałam jakby taką myśl,
że jesteś okłamywana, jesteś okłamywana i w ogóle nie ma czasu i w ogóle
nic nie ma. To był taki defetyzm, taki po
prostu takie poczucie takiego rozczarowania ze
strony tego czegoś. Taki defetyzm. Co mnie dziwi, bo często się słyszy,
że tam nie wiem, jakiś kontakt ze zmarłymi,
że te zmarłe osoby są zadowolone, że one
czują jakieś tam, nie wiem, odkrywają coś,
jakieś nie wiem, połączenie z innymi, że są w
takiej jakiejś błogości. No nie w tym wypadku.
Ogromny defetyzm i poczucie takiego przegranego trochę może
życia nawet. Nie mam pojęcia, co to było do dzisiaj.
Nigdy się nie dowiedziałam. W każdym razie ta sytuacja
skończyła się tak, że ja po prostu siedziałam i czekałam.
I ta osoba jak sama osoba w tym momencie po prostu się
odwróciła i rozsunęła się w powietrzu i te kroki
ustały. A czy masz podejrzenia? Jak rozumiem, że
to mógł być jakiś taki któryś z wcześniejszych
lokatorów tego domu? Tak, tak. No
niewykluczone. Niewykluczone. Bo też jest coś takiego,
że wiele takich jest sytuacji, gdzie zmarli na przykład
no z jakichś różnych tam powodów są
zagubieni, ponieważ nie zdają sobie na przykład sprawy z tego,
że nie żyją tak? No w każdym razie to była taka
historia, która sprawiła, że ja się tak przestałam
trochę interesować w ogóle nauką taką w szkole. Zaczęłam bardzo dużo tak
kwestionować różnych rzeczy i w ogóle
przestałam w krótkim czasie chodzić do kościoła po tym.
Zaczęłam się interesować w ogóle no wtedy ezoteryką to nie, ale trochę filozofią
tak ogólnie i liceum
wiadomo tam jakieś... Nawet czytałam jakichś takich klasycznych
filozofów i tak jakoś się zafiksowałam się na tym temacie.
Wiadomo, jakieś takie paranormalne rzeczy też
gdzieś mi się obijało o uszy, ale w latach dziewięćdziesiątych
to, to było tak trochę. Ja nie czytałam wtedy Nieznanego
Świata za bardzo. Ja nie wiem nawet, w którym roku się
ukazały te gazety. No tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty rok
to jest właśnie początek działalności oficjalnie już
Nieznanego Świata. Wtedy właśnie po przemianach ustrojowych w Polsce wyskoczyło
kilka takich czasopism. Był Nieznany Świat, było też
Jest tej Ziemi, które po czasie zmieniło się w Z tej
i nie z tej Ziemi z tego, co pamiętam, a które
później wyewoluowało w Czwarty Wymiar. Też był Faktor X.
Tak, tak. Wszystkie wróżki i tak dalej. No i była ta
historia ze skandalami. To był oczywiście brukowiec. O
tak, tak. Także tego nie porównuję z Nieznanym Światem. Ale,
ale te skandale gdzieś pamiętam najbardziej. I trochę to czytałam i tak
próbowałam to jakoś wszystko skleić. Trochę czytałam o
astrologii i tak w sumie byłam w tym wszystkim jakoś tak
nie wiem, zagubiona, ale zmieniło się to, bo ja
jak miałam siedemnaście lat już to pojechałam na
taki obóz letni. To były dzieciaki z całej Polski,
które się tam interesowały rysowaniem, bo to było troszkę z
myślą może o zdawaniu na studia na takie artystyczne
kierunki. No i byłam w pokoju z dziewczyną,
która była pół Rosjanką, pół Ukrainką. Mieszkała w Polsce, w
Łodzi i ja tam wylądowałam w pokoju. I tak się zaczęłyśmy
kumplować. I ona do mnie mówi któregoś wieczoru:
"Wiesz co, ja ci pokażę coś, bo ja myślę,
że ty umiesz widzieć na odległość i ja cię
wprowadzę cię w taki trans." Myśmy miały po siedemnaście lat
wtedy, nie? "I wprowadzę cię w taki trans i
powiem ci, co masz zrobić i ty opiszesz to miejsce, nie?"
No i ona powiedziała mi na miarę naszego kolegę. Data urodzenia i
co to było? Imię, nazwisko, data urodzenia, jakiś tam
adres. I powiedziała mi: "Opisz jego pokój." No i tak, tak dla zabawy
próbowałam sobie to wyobrazić. Ona,
ona nie robiła ze mną jakichś specjalnie magicznych sztuczek,
ale kazała mi zamknąć oczy i tak trochę na mnie wpłynęła.
No, ja zaczęłam opisywać ten pokój,
ale nie jakoś bardzo z detalami, ale powiedziałam jej: "Wiesz
co, że ja widzę na ścianie taki obraz, tak jakby sylwetkę człowieka i koło
tego człowieka jest pomarańczowa plama. I ja widzę tą plamę.
Jest to okrągła plama pomarańczowa." No i tak po prostu. No
tak jej powiedziałam. I ona powiedziała: "Bingo! Dobrze
powiedziałaś, bo on ma na ścianie plakat Michaela Jordana
i ta pomarańczowa plama to jest piłka koszykowa." I ja po
prostu byłam zaskoczona, że ja mogę widzieć. I ona
sprawdzała. Parę razy mi kazała opisać różne rzeczy
i to się zgadzało. To tak jak tak wygląda, jakby
koleżanka ci zafundowała jakąś taką medytację
prowadzoną coś. Tak, tak, tak. Czy coś w typie transu,
gdzie po prostu no wysyła się jakieś pytanie w eter
i odbiera się te różne takie subtelnie docierające sygnały, tak? Mhm. Tak. No i
ja zaczęłam po prostu poznawać taką stronę mojego umysłu,
która mi miała, bo ja bardzo chciałam sobie odpowiedzieć na
to pytanie, dlaczego on mi tak powiedział, dlaczego tak mi
powiedział, że nie ma czasu, że w ogóle nic nie ma. Ja
to strasznie przeżyłam jako dziecko i moje
działania były nakierowane na to, że chciałam zrozumieć, o co
chodzi. No i właśnie przez tą buddyjską moją koleżankę.
No właśnie, bo się okazało, że ta Rosjanka
praktykowała buddyzm i ona mi powiedziała: "Zacznij medytować,
praktykuj buddyzm." I zaczęłam praktykować buddyzm. Będąc
już na studiach właściwie, bo teraz już tego tak nie
robię. Właśnie parę lat temu odeszłam od tego. Miałam
wrażenie, że to się dla mnie zamknęło, ale miałam taką
przygodę, że zaczęłam czytać dużo
o buddyźmie. Ja przepraszam, bo tak trochę mam trochę tremę.
Czuję to, że tak po prostu tak mi trochę
drży głos, jak o tym mówię. Właściwie bez powodu. Po
co? Chciałam zadzwonić po to, żebyWłaśnie ludziom
dać spokój w obrębie tego, co odczuwają.
To, to są wszystko takie bardzo naturalne sprawy, ale wiem,
że może moja historia nie jest aż tak ciekawa, jak te
różne przypadki, które miałam, więc może wrócę do tego. Ale
to się wiąże z tym, że ja po prostu wytracałam ten lęk. Im bardziej poznawałam
to, że to, to wszystko nie jest takie groźne, jak się wydaje. No więc co takiego
było w buddyzmie? Dla mnie to było takie fajne poznanie,
bo przeczytałam tam takie zdanie, że
cokolwiek widzisz, cokolwiek jesteś w stanie percepować,
już jest w tobie. To znaczy nie możesz
zobaczyć do końca tego, czego totalnie nie znasz. Więc
taka jest hipoteza, że to, co się nam przydarza,
jest tak naprawdę nami, tylko jest jakby w
jakiś sposób niezintegrowane, nie? Że jakby nie możesz
zobaczyć czegoś, czego już jakby w twoim przeżyciu nie
ma. To jest doktryna buddyjska. Oczywiście nie wiem, ona się
zgadzać albo nie. Tylko że buddyzm też mówi, że doświadczenie jest pierwsze.
To, jakie się ma doświadczenie, jakby nadaje kolory twojemu zachowaniu, nie? No
więc co ma wspólnego z duchami? No bardzo dużo, bo jakby
wydaje mi się, że świadomość sprawia,
że nie lęka cię taka przestrzeń w ogóle, nie?
No ale dobra, co tam było dalej u mnie. To
jest ważne, bo ja poszłam na studia, zaczęłam
właśnie w głębi trochę, zwłaszcza, zwłaszcza tybetański buddyzm z
Dzogczen, bo tam jest mowa o transformacji
różnych elementów w sobie i tak dalej. To jest
duża wiedza, ale ja zaczęłam po prostu trochę widzieć, że dzięki mojej
woli ja mogę się zabezpieczać przed wpływami z zewnątrz. Najprościej mówiąc,
bo poszerzała się moja świadomość. Ale
spotkania i właśnie spotkania z różnymi istotami nie
wybijały mnie tak z rytmu. Chyba do tego zmierzam,
że zaczęłam mieć jakby lepsze... Lepiej nawigowałam w ogóle w życiu, bo nie
czułam się taka rozproszona. Zaczęłam widzieć, że bardzo
ważne to, żeby praktykować takie uziemienie i żeby wdrażać takie rzeczy. No ale
następnym rozdziałem tej historii to jest taki, że miałam,
można powiedzieć, że duchy pomagały mi w
związkach z ludźmi. Były różne takie na początku śmieszne
historie, bo zamieszkałam na studiach,
wyjechałam z mojego rodzinnego miasta, zamieszkałam w Krakowie i wynajęłam
mieszkanie, gdzie się oczywiście okazało, że
jest starsza pani, która tam mieszkała i do końca się
nie wyprowadziła, a przynajmniej ze mną szukała kontaktu.
I miałam takie sytuacje, że ja zasypiałam
i czułam, że ktoś się nade mną pochyla i tak jakby wręcz
tak, jakby mnie chciał pocałować nawet. Słyszałam aż taki
dźwięk warg, ale to był taki, to było takie coś
opiekuńczego. Nikt mnie nie zaczepiał jakoś negatywnie. To było
mega opiekuńcze. Zresztą nigdy mi się nie zdarzyło,
żeby jakiś duch zrobił coś złośliwie albo mnie
straszył, albo nigdy coś takiego nie było. Bardziej zawsze
opiekuńczo. W każdym razie była taka sytuacja, że ta pani
starsza przyśniła mi się, że siedzimy w kuchni i ona mi
powiedziała, że ona sobie nie życzy, żeby chłopak, z którym
ja się spotykałam, żeby przychodził tam do domu, że sobie po
prostu nie życzy. No i ja powiedziałam w tym śnie, bo
ja nie miałam coś takiego, żebym ją faktycznie zobaczyła
tam. Powiedziałam jej, że w ogóle mało mnie to
obchodzi co ona myśli, coś w tym guście. W każdym razie
nie odpowiedziałam uprzejmie i zaowocowało to tym, że ja
kiedyś przyszłam do uczelni i lustro spadło ze ściany.
Tylko że bardzo ciekawe, że ono spadło dlatego, że jeżeli
coś spada z gwoździa, jest na nim zawieszone, to ja sobie
wyobrażam, że może lustro jest uszkodzone w sensie
tego wieszadełka, że ta rama, bo to było lustro takie z
lat sześćdziesiątych, że była taka żeliwna oprawa jakby.
I na tej oprawie to lustro wisiało. Nie było niczego jakby z tyłu,
tylko takie były, jakby po wykręt, jakby to powiedzieć, takie płaskie, metalowe
wypustki. I one tworzyły tą ramę i to było zawieszone na
tym. No i lustro spadło, rozwaliło się. Tylko że w
ogóle ta rama nie była, nie była przerwana ani nic.
To tak, jakby było, jakby ktoś go zdjął i rzucił nim o
ziemię. Więc stwierdziłam,
że to jest taki trochę... Miałam wrażenie, że to jest trochę
taki znak. Nic nie było uszkodzone, żadne zawieszenie na
ścianie, nic. Po prostu tak, jakby ktoś je zdjął i
mówiąc po śląsku ciepnął nim o podłogę, tak?
Dokładnie. Dokładnie. No bo często to też tak może
być, że no nie wiem, lustro, nie wiem, się
osunie i tam no po prostu w drobny mak
oczywiście poszło, ale no nic nie było uszkodzone, nawet ten
gwóźdź. On został w ścianie. Więc dostałam wtedy
takiego szoku, jak to zobaczyłam, bo czułam
ewidentnie, że ona po prostu chce mi coś powiedzieć
bardzo mocno. I później tak się zdarzyło, że ja
jednak doszłam do wniosku, że faktycznie warto zerwać kontakt
z tą osobą. Później ten typ wylądował w więzieniu,
jakby już nieważne za co, ale był wysoce niewłaściwą osobą. No to tak brzmi
jakby ta pani, jakby ta wcześniejsza
lokatorka tego mieszkania jakby w jakiś sposób
wyczuła, co to za ziółko, kolokwialnie mówiąc, tak?
Jego naturę. Tak, tak, tak, tak, dokładnie. Więc to była taka historia,
ale tak jak mówię, nigdy mi nie
dokuczała. Chciała mi tylko dać do zrozumienia, że po prostu
no nie życzyła sobie tamtego typa w domu, więc w końcu jej posłuchałam. Ale, ale
no lustro się rozwaliło. Naprawdę to było słabe. Więc to było
tak.Miałam jeszcze w różnych miejscach mieszkałam podczas studiów. No już mi
się takiego nic nie zdarzyło, ale chciałam opowiedzieć też mój
sen, bo wydaje mi się, że to jest ważne, żeby to
powiedzieć. Jak miałam piętnaście lat, to miałam taki sen, że
czytam jakąś, dostałam jakąś książkę i jakby czytając ją
tak jakby miałam takie, zaczęłam widzieć jakby ten papier, jakby atomy tego
papieru i tak jakbym się tak poszerzyła bardzo
świadomość w tym śnie i widziałam
normalnie te cząsteczki i to mnie tak wciągnęło. Ja
mówię: "Wow, jakie to jest fantastyczne". I jak to zobaczyłam
i się wciągnęłam jakby w ten rozszerzający się
obraz tego papieru. Miałam wrażenie, że coś się do mnie
zbliża takiego po lewej stronie, jakby że coś.
Im bardziej ja się wkręcam w to, tym bardziej ta
zła energia do mnie podchodzi. Czuję, że ona jest bardzo zła
i w pewnym momencie ja widzę takie teksty i ja
zaczęłam je powtarzać. Ja pamiętam pierwsze zdanie, które miałam
do przeczytania i pamiętam, że to było, że nie ma nadziei.
Nigdy nie ma nadziei. Ja to powiedziałam i im
więcej czytałam tych zdań, ja już więcej nie pamiętam, ale
to były takie negatywne rzeczy. Takie coś, że à
propos takiej różne takie wartości, które są dla
człowieka ważne, to to było kwestionowane tam bardzo na nie.
I im dalej ja szłam w ten tekst, tym ta energia
była bliżej. Ja w pewnym momencie poczułam taki bardzo
duży dyskomfort i ja powiedziałam: "Nie". Powiedziałam po
prostu: "Nie". I wszystko zniknęło. I
pomyślałam sobie, że to jest niesamowite. Ja sobie to
zapamiętałam na resztę życia, że czasami coś może ci się
wydawać, że jest groźniejsze od ciebie i więcej
może, ale twoje małe, głupie "nie" potrafi
zatrzymać wszystko. No bo to było takie właściwie
można wysnuć wniosek działanie obliczone na obniżenie tobie wibracji do pewnego
poziomu, jakby żeby, który rezonował z tą
istotą, cokolwiek to było, tak? No teraz jakby
ja mogę tak sobie to wytłumaczyć, ale wtedy jakby nie
zdawałam sobie z tego sprawy, nie? No to jeszcze był taki
moment, gdzie jakby wielu rzeczy nie rozumiałaś tak.
Nie, nie, nie, nic nie rozumiałam. I
to właśnie było takie chodzenie po omacku bardzo wiele,
wiele lat. I to bardzo takie było męczące. No ale
zawsze ja po prostu zawsze mam jakieś wsparcie, cały czas, cały czas. I
czasami, jeżeli czuję takie wyłączenie, że jakby ja
lubię sobie oczywiście tam, ach, mam taką tendencję, że lubię
się popatrzeć, co tam będzie. Lubię tak wyglądać i czasami
dostaję po łapach jakby nie, jakby nie dostaniesz informacji.
Nie teraz. Możesz się na przykład skupić na tym, nie wiem,
żeby popracować, zająć się ludźmi z pracy, zająć się swoimi
obowiązkami, a nie że po prostu cały czas się tam wychylać,
nie? No ale oczywiście moje historie
zawsze się wiążą, że to jest jakiś dom i ten dom
ma jakąś dla mnie historię, nie? Że te domy lubią mi
opowiadać o sobie. No i tak też bywało.
Taką miałam fajną historię. Mieszkałam wtedy z moim chłopakiem
byłym. Mieszkaliśmy, no,
wynajmowaliśmy drugie piętro. Na pierwszym piętrze były jakieś
osoby. Ja nie jestem za bardzo przewrażliwiona na tym, żeby
zmieniać głos albo, ale wolałabym nie opowiadać, gdzie te
miejsca były. Takie to jest takie moje zastrzeżenie. No i w każdym razie w tym
domu ja zauważyłam, że no bo wtedy mój chłopak często gdzieś
tam wyjeżdżał i jak go nie było, to ja wiecznie słyszałam,
że po mieszkaniu w nocy chodzi
ktoś. Że są jakieś kroki. Ja w łazience miałam wrażenie,
że po prostu coś wisi normalnie nade mną. Po prostu. Tylko
że tak jak mówię, ja nigdy nie miałam takiego poczucia
opresyjności. Ja byłam skłonna, jak zobaczyłam coś, to ja
po prostu aż bym za tym poszła. Ja po prostu miałam jakieś
takie. Ja miałam coś takiego, że duchy, duchy uciekają
przede mną wręcz, bo ja po prostu. Ja mogę za nimi po
prostu posłać energię i je wszędzie zatrzymać. One nie chcą
czasami. Teraz trochę tak bywa. No i
myślę sobie: "No to skontaktujcie się ze mną, kto tu jest,
o co w ogóle chodzi?" Ale ja dostawałam takie informacje, że
jak mój chłopak jest, to one tak nie chcą, że on jest
taki m-m. I ja dostawałam różne. Już nie
jesteśmy razem już wiele lat, ale że on ma jakąś
taką energię, że nie, nie, że nie pasowało. No ale mam sen którejś nocy
i widzę, że w tym mieszkaniu normalnie siedzimy sobie. No
Sofie, ja i taki starszy pan z żoną. I oni są tak przy ubrani tak trochę, no
powiedzmy jakby może w latach trzydziestych, czterdziestych. On
ma taką futrzaną czapkę jakąś. No ale ta
pani to ja patrzę. Trochę jest problem, bo ona ma takie jej ręce są takie
jakby u kota jakieś takie, jakby miała takie zezwierzęcone
ręce pokryte futrem, pazurami. I ten człowiek mówi do
mnie ten mąż tej pani mówi do mnie: "Ja już nie mogę
znieść jej rąk. Po prostu już nie mogę patrzeć na jej
ręce, nie?" I no ja mówię sobie,
że po prostu to jest już dla mnie taka abstrakcja, że
ja nie wiem, jak ja to mam rozumieć, ale
powiedziałam im: "Jeżeli chcecie, żebym ja odkryła, o co
chodzi, to musicie mi trochę pomóc, bo ja nie mogę
nigdzie iść i się pytać, czy ktoś tu miał zezwierzęcone
ręce. Jakby sami rozumiecie." No i nie trzeba było długo czekać. I była którejś
nocy burza, która zwaliła drzewo w
ogrodzie. A tutaj muszę powiedzieć, że my mieszkaliśmy na
takim jakby zboczu. To była taka działka. Ten
dom był na szczycie jakby tego zbocza, a trochę poniżej
była działka i dom córki tych państwa z mojego snu, jak się później
okazało, bo oni po prostu wynajmowali dom rodziców, a
sami wybudowali sobie drugi. No i tam mieszkała z
mężem. No i po prostu wynajmowali ten dom. No i jak się zwaliło to drzewoTo
może nie wiem, jak to powiedzieć, żeby tu nie pomieszać, bo
tu jest tyle osób w tej historii. No w każdym razie
właśni-, powiedzmy no tak: właściciel tego domu, w którym
mieszkaliśmy, poszedł i zaczął rąbać to drzewo,
które się zwaliło, rąbać je na kawałki. Po prostu sprzątać
je z ogrodu po tej burzy. No ja wróciłam z pracy i
zaczepiłam go. I mówię: "Oj, masz po prostu
ekstra, ekstra jeszcze robotę po pracy, że musisz sprzątać
drzewo ze ogrodu". A on mówi: "Nieee, ja teraz już jestem
na emeryturze. Mam czas, nic mi nie
przeszkadza, mam czas. Posprzątam to wszystko. Nie ma
problemu. Nie musisz się tym martwić". A ja mówię: "A jak
żona? Jak żona twoja?" A on mi mówi: "Wiesz, ona już
jest dawno na emeryturze, dlatego że ona
odziedziczyła po swojej matce chorobę genetyczną rąk i
ona już od lat nie może pracować". I ja mówię: "Chorobę
genetyczną?". A on mówi: "No tak". I tak się skrzywił
i podniósł rękę i tak poruszał palcami i mówi: "Wiesz, te
stawy, ona ma przekrzywiane,
ale jej matka miała jeszcze gorzej. Ona to ma po swojej
matce". No i tak się dowiedziałam, co może znaczyć mój
sen. Takie historie. Właściwie nie było w
tym żadnego celu, tylko to, że żeby ze mną
nawiązać taki kontakt trochę, nie? Bo ja nie
potrzebowałam tej historii do niczego w zasadzie, nie? No taki
jakby znak z jakiejś innej sfery, który się zweryfikował.
Bardzo. Ale widzisz, chodzi o to, że
jak różne historie siedzą w tych domach, jak to
bardzo siedzi, nie? Że ktoś się z czymś nie mógł pogodzić albo nie mógł czegoś
znieść. Takie różne takie meandry,
takie meandry losu. No można powiedzieć, można
pospekulować, że to była też taka sytuacja, która jakby się
nagrała w murach tego domu, że to tak ujmę. Bo jednak
posiadanie takich zniekształconych rąk, dłoni
to jest jednak pewna niepełnosprawność, tak? To jest pewien
dyskomfort. Mhm, tak. Dla niektórych dosyć duży. Tak, tak.
Mógł być, mógł być dyskomfort. W każdym razie to był
dom. Bardzo mocno oni tam się przejawiali.
Ja właśnie nie widziałam tych państwa, ale ja w
tym mieszkaniu widziałam tak połowę takiej młodej kobiety, jak
normalnie przemieszczała się po mieszkaniu. I
ja się później dowiedziałam, że ta właś-, ta pani,
jakby ci państwo z mojego snu, oni mieli dwie córki. Jedną
znałam, a druga zmarła bardzo młodo. Druga zmarła bardzo młodo i ta siostra,
którą ja znałam, nie mówiła o niej jakoś pozytywnie. I też
już nie drążyłam tej sytuacji, ale w tamtej rodzinie było
dużo takiej goryczy. Ja nie wiem czemu. Tylko że wracając jakby do mojego
dylematu cały czas by- to było na przykład to,
że na przykład będąc tam w salonie widziałam na
przykład mojego chłopaka, jak siedział przy stole i
czytał, a za nim widziałam ducha jednocześnie.
I myślę sobie: ja cię kręcę po prostu, jak ja to mam
połączyć? Ja czułam, że to jest po prostu za dużo siły dla
mojego mózgu, że cały, że te kontakty one kosztują. To jest wydatek
energetyczny. Ja się z tym oswoiłam i myślę sobie: po prostu
czad. On tu siedzi, a ja widzę jak za nim. Po prostu
ja mu nawet nie mówiłam tego. On nie był na to wrażliwy
w ogóle. I ta kobieta, ona po prostu przesuwała
się i myślę sobie: ona w zasadzie jest piękna. Ona ma w
sobie dużo więcej gracji niż w ogóle żywi ludzie
niekiedy. Bo to, co mnie zawsze uderzało, że to faktycznie
wygląda absolutnie dokładnie tak, jak normalnie. Nie było
nic takiego. Te ruchy były tak jak ludzkie, nie? To było fajne, takie być z tym
razem. A to z wyglądu były jakby postacie bardziej
tak współcześnie ubrane czy bardziej jakby z wcześniejszych
czasów? Wcześniejsze. Trochę takie lat-- troszkę tak z...
Ona, ona miała na sobie na przykład fartuszek. Teraz kobiety
nie noszą fartuszka po domu, nie? No moja mama jeszcze,
jeszcze nosiła za młodszych lat. No widzisz, widzisz, widzisz nosiła, nie? Taki
kieratowy fartuszek. No ale to wskazuje
no nie na lata dziewięćdziesiąte, tylko wcześniej, nie? No to
już, to już raczej rzadziej jest jakby stały
element ubioru. Moja babcia też nosiła. Mhm. No więc to były takie historie. Na
szczęście ostatnimi czasy nie widzę aż tak sylwetek, tylko
widzę takie iskry. To mi bardzo, bardzo dużo mówi.
Jak widzę na przykład jak się taka iskra pojawia, na
przykład jak rozmawiam z jakimś człowiekiem, na przykład mam
spotkanie w pracy i nagle, to znaczy
jak zaczynam widzieć aurę u kogoś, to wiem, że ta osoba mi
ufa, że się chce otworzyć, bo ja nigdy specjalnie nie
próbuję, ale te po prostu ktoś
potrafi eksplodować kolorem w moim towarzystwie. Ale to nie są
jakieś optykowe historie, tylko po prostu takie
mentalne rzeczy i mogę bardzo dużo powiedzieć o
tej osobie wtedy. Takie jakby manifestacja
aury, która się zmienia u tej osoby w danym momencie, tak?
Tak. Ja widzę taką mentalną aurę, bo
przypuszczam, że ich jest kilka, a ja widzę na takim
poziomie, takim kognitywno-emocjonalnym można
powiedzieć. I to się u mnie rozwijało stopniowo, bo jak
miałam kilkanaście lat, to mój kuzyn mi powiedział: "Wiesz co?
Ja myślę, że ty możesz widzieć aury, bo ja to czułem.
I ćwicz sobie i patrz się w ciemności". I wydaje mi się,
kurczę, że to nie zależało od tego, że ja wytężam oczy,
tylko że ja wytężam intencję i że
jeżeli, jeżeli ja mogę wyrażać taką intencję, to
to się zaczyna faktycznie się jakoś tam otwierać. Ja mam do
tego dostęp w jakiś sposób. No i
cały czas dla mnie praktykowanie medytacji było
taką formą uspokajania umysłu. Bo jak się ma spokojny
umysł, to się momentalnie otwiera samo. Tylko trzeba mieć
spokojny umysł. I wiele osób się tak kojarzy, jak ludzie mówią, dzwonią do was,
opowiadają historie, że prowadzili auto i nagle coś
sięZmienił się im stan świadomości. Byli
spokojni, bo byli spokojni. Często jak jest tak nie wiem,
ktoś jest w lesie, zaczyna się wyłączać, nagle coś widzi,
coś po prostu nie może przeżyć i zrozumieć później, co to
było, nie? I to są takie momenty, kiedy ludzie
jakby tracą taką tą logiczną spinę. To jest oczywiście
taka moja hipoteza trochę do świata ja i
absolutnie myślę sobie kurczę, teraz jest,
musimy naprawdę walczyć o to, żeby zachować w
sobie tą predyspozycję, nie? Bo tak to łatwo jest
zakłócić. To jest tak wszystko kruche, bo to, o czym ja
mówię, to nie jest jakieś science fiction. Te obrazy nie
były. To się działo wszystko niezwykłe, co widziałam, działo
się zawsze spokojnie, zawsze w ciszy. Nie było
jakiejś, nie wiem, no nic spektakularnego.
Jakbym nie była jakoś skoncentrowana, to może bym nie
zauważyła tego. No cisza i skupienie to jest taki
właściwie to są takie to stwarza
idealne jakby warunki do dostrojenia się do pewnych innych
tam częstotliwości i odbierania tych sygnałów, tak? Tak mi
się wydaje. Tak mi się wydaje, no. Odnośnie tych wypadków z
na przykład kierowcami, to mówi się też w innej
wersji, że po prostu coś wpłynęło na ich świadomość, zmieniło im jakby
sposób postrzegania świata na jakiś czas, tak?
Tak. I też to skutkuje takimi właśnie zdarzeniami jak opisane w tej mówmy
świadkowie. Tak, tak naprawdę to.
To jest też ciekawe. To jest ciekawe właśnie. Też miałam
taką historię, w której w kręgu moich znajomych pojawił się jeden człowiek i
miał pomóc mi w czymś po prostu w
domu. Więc ja jakoś tam nawiązałam z nim kontakt. Miałam do
niego numer telefonu, rozmawialiśmy. No i zdarzyło się, że
ja szłam na metro po prostu tutaj u mnie i po prostu
są schody, schody do metra, więc ja biegłam po nich
i nagle czuję, że coś mnie pcha za głowę. A
to nie było takie śmieszne, bo to były schody były lekko
oblodzone, to był listopad i czuję po prostu
coś pcha moją głowę i skupiam się i
mówię: "Słuchaj, ja mówię, zrzucisz mnie, o co ci chodzi?"
Ja mówię: "Nie pchaj mnie". Ja jakby o co chodzi, nie?
Chciałam się dowiedzieć. No i dostaję wiadomość, że to chodzi
o tego gościa. I myślę sobie o Jezu, znowu
ostrzeżenie, że coś mam nie robić, ale czuję właśnie, że
nie, nie, nie, że to nie jest nic złego, tylko żebym
się zainteresowała, bo tam mogę pomóc, jeżeli
jest jakiś problem. Ja mówię okej, okej, to ja się
zainteresuję. I odpuściło. Nie ma
pchać, ale naprawdę wyobraź sobie idziesz po schodach, ktoś ci
pcha za głowę i kurczę, no to
mnie no czuję, że to jest takie duchowe, że to nie jest
atak migreny, nie? Po prostu ktoś ci łapie rękę i cię
pcha. No i ja myślę sobie no,
ja nie powiem tego temu człowiekowi, ja go po prostu nie
znam i po prostu nie mogę wypowiedzieć się czymś takim, ale
czuję, że mnie to bardzo gryzie. To muszę to poruszyć ten
temat. No jak zwykle czekam jakby
na okazję. No i ten człowiek jest u mnie coś tam reperuje
i mówi do mnie w pewnym momencie: "A wiesz, że u mojej
matki w domu straszy?" I ja mówię: "Co ty nie powiesz?" I tak gadka smatka.
Porozmawialiśmy. Ja się w końcu odważyłam
opowiedzieć tą historię. Coś mnie pchało za głowę i
pytam się może ty wiesz, który był? A on patrzy na mnie
i po prostu się zrobił biały na twarzy aż. I opowiedział
mi, że jego chrzestny zmarł
i w dzień, w którym miał być pogrzeb, on się obudził
rano i czuł, że nie może wstać, bo czuł, że ten
chrzestny stoi koło niego i trzyma go za głowę. I mówi:
"Nie mogłem głowy podnieść w ogóle, tak mnie trzymał mocno i
wiedziałem, że to jest on". Powiedział mi, że był tyle lat
przerażony tą sytuacją, że się na zdjęcie tego chrzestnego
popatrzeć nie mógł. A to jest ktoś, kto go pilnuje.
Ktoś, kto mu bardzo dobrze życzył
i wiedział, że będzie miał problemy i poprosił mnie,
żebym wpłynęła na pewne sytuacje. A
wiadomo coś o tym, jak ten chrzestny się zachowywał, czy też
w ogóle jaki był za życia? Ja niewiele o tym wiem, ale
nie było nic. Ja w każdym razie nic
negatywnego od niego nie czuję. To był człowiek,
który pracował na pewno był rolnikiem,
jeździł traktorem. Ja go tak widzę przynajmniej.
Bardzo taki raczej serdeczny, ale ja próbowałam jakby,
jakby go podpytać, dlaczego on z tą ręką, czemu
tak ten. A on mówi, że on czasami musi docisnąć, bo
to jakby zrobił za lekko, to nie dotrze. No i tak ja właśnie trochę.
O Jezus, to jest zabawne, ale on
właśnie taki jest zabawny, taki zabawny typ. Przepraszam mi
się śmiech zajdzie pomyśle, no. Ale lubi docisnąć.
No czasami niektórych trzeba. A
tak. No, no, no tutaj trzeba było docisnąć. On nie
przesadziłem trochę, ale szybko się to wszystko skończyło.
Tutaj sobie na wcześniejszych etapach rozmowy zapisałem takie pytania odnośnie
wcześniejszych zdarzeń przez Ciebie przytoczonych. Tutaj
mam to pytanie o ten dom, w którym spędziłaś
młodość i do którego odzyskaliście prawa po przemianach u
nas ustrojowych. Czy wiadomo coś o możliwych zdarzeniach
przedtem w tym domu, zanim się tam zainstalowaliście? Przedtem nie wiem nic
o paranormalnych sytuacjach, ale historię rodziny znam,
bo moi rodzice odziedziczyli ten dom
dlatego, że to był dom siostry mojej prababci i ona nie miała dzieci. Jej córka
adoptowana córka zmarła, a druga została zakonnicą. I taka
trochę historia, no ale nikt mi nigdy nie
opowiadał, żeby tam się coś stało. Natomiast od
małego wszyscy mi zawsze mówili, że mój
dziadek był medium i moja babcia ze strony mamy
też, że oni mieli takie inklinacje. Nigdy nie robili z tym
nic konkretnego, ale że podobno mój dziadek miał przed
wojną kontakty z ludźmiKtórzy zajmowali się
właśnie, no nie wiem do końca czym, ale
takimi jakimiś ezoterycznymi rzeczami. No i była taka
historia u mnie w rodzinie, że oni się z nim kontaktowali
już jakby po śmierci i w czterdziestym
drugim roku podobno oni się przyśnili mojemu dziadkowi i
powiedzieli, że Hitler przegra wojnę, żeby on się nie martwił.
I mój dziadek jakby nie uwierzył im, bo w czterdziestym
drugim roku nikt nie mógł sobie wyobrazić, że
naziści się mogą cofnąć. No i że on jakby tra-stracił
kontakt z nimi. Ale słyszałam takie historie właśnie o
moim dziadku, że on taki był ze strony ojca,
tata no. Więc w mojej rodzinie są osoby,
które mają różne takie... Są otwarte na takie historie
bardzo. Do tego stopnia, że jak ja coś opowiadałam,
to wszyscy tak to bagatelizowali. Ja jak byłam mała, to ja
myślałam, że to wszyscy tak widzą. No z dziadkiem to jest
to, co teraz powiedziałaś o dziadku. To jest bardzo spójne z
tym, co w ogóle z tym, że spirytyzm i
szeroko rozumiana ezoteryka były bardzo popularne w
Polsce w czasach międzywojennych, tak? W ogóle
czasy wojenne i takie okołowojenne mają to do
siebie, że bardzo wtedy z jakiegoś powodu rośnie
zainteresowanie tą sferą, tą, którą nazywamy dzisiaj
paranormalną, sferą duchową. Po
pierwszej wojnie światowej na przykład bardzo mocno się rozwinął
spirytyzm. Były seanse spirytystyczne, żeby w
celu nawiązania kontaktu na przykład z zaginionymi żołnierzami.
Tam ktoś z rodziny chciał się upewnić, czy żołnierz żyje,
czy nie żyje. Także też ten czas
zbliżającej się drugiej wojny światowej też już były takie
dosyć niepewne. Wojna właściwie czuło się w powietrzu
nadchodzącą. Także też ludzie uciekali jakby w ezoterykę, w tego typu sprawy.
Tak, ale w ogóle cała działalność ojca
Klimuszki później, prawda, po wojnie on też bardzo szukał
ludzi zaginionych, więc jakby te klimaty były
też takie we wczesnym PRL-u nawet, nie? No, nie tylko
Klimuszko, wcześniej Osowiecki, czy też Józef Marcinkowski, znany jako Mustafa.
Także dużo było takich mniej lub bardziej znanych
jasnowidzów. Troszkę mniej się o nich mówiło za
czasów PRL-u, bo jednak PRL mocno zwalczał pewne takie rzeczy,
które nie współgrały z komunistyczną wizją świata. Ale no byli, byli. Tak, tak.
Tak, bo o Sowieckim słyszałam, wiadomo. Ale
ojciec Klimuszko zawsze mnie tak fascynował właśnie
z powodu zielarstwa i takie tam historie. Ja myślę,
że też mój dziadek nie wiem, czy go znał, ale jeździł do miejsca, w którym
jak żył, to często jeździł do miejsca, w
którym nie wiem, jak się nazywał ten zakon,
ale wiem, że ojciec Klimuszko tam bywał i do dzisiaj tam bracia sprzedają
jakieś ziołowe mieszanki, więc ja nie wiem. To jest taki
wątek mojego dziadka dla mnie nieznany. On zmarł, jak ja
miałam siedem lat. Nie miałam możliwości się
podpytać. No, ojciec Klimuszko z tego, co tutaj
się dowiaduję, był franciszkaninem. Tak, ale ja
nie wiem, czy on później jakoś nie musiał uciekać i
on był, ach, czy tam franciszkaninem? Może franciszkanin
to, to nie wiem. To mi się to kojarzy z
jakimś innym zakonem, ale no mniejsza o to w
każdym razie. No takie wątki w mojej rodzinie są.
Ale nigdy nic nie słyszałam o tym, żeby ktoś w moim domu rodzinnym, żeby tam
kto-ktoś coś widział. Może. Ale tak jak
mówię, na dzień dzisiejszy jest spokój. Nic tam się nie
dzieje na dzień dzisiejszy od lat. Jeszcze tutaj
to zdarzenie na strychu, to późniejsze, o
którym wspominałaś. Tutaj takie spostrzeżenie sobie
zapisałem, że no, gdyby to była jedna osoba,
gdybyś tylko na przykład ty to czuła albo jakaś inna
jedna osoba z was, to można by to było wyjaśnić jakimiś
problemami, powiedzmy neurologicznymi, prawda? Ale gdy
czuje to kilkoro dzieci, przy czym czują to dzieci,
wyraźnie zaznaczamy, dorośli tego nie czuli, to
już to wyjaśnienie odpada. To tutaj bardziej można się
skierować ku temu wyjaśnieniu mówiącemu, że młode
osoby, dzieci, nastolatkowie mają jakby większy jeszcze
wgląd w tą sferę pozafizyczną od dorosłych, tak? Tak, tak. No z punktu
widzenia, jaki mam dzisiaj, to rzeczywiście można dojść do
takiego wniosku. Myśmy były zaskoczone, że nikt tego nie czuje
oprócz nas. Bo dorośli jakby mieli jakiś
konkretny powód, dla którego nie zaglądali na ten
strych? To znaczy, no bo trochę to wyglądało tak,
że kie-kiedy tam mieszkała siostra mojej babci
od lat siedemdziesiątych już samotnie, bo jej mąż
zmarł w latach siedemdziesiątych. Więc kogo ja mogłam
widzieć? Ja się zastanawiałam, czy to nie ten jej mąż albo
ona. Nie wiem. W każdym razie tam na górze oni tego nie
wyremontowali, bo on zmarł. Tam był balkon bez
balustrady. Tam dzieciom nie wolno było wchodzić, żeby się
jakaś tragedia nie stała. Tam był nieodremontowany
pokój. Takie wszystko tam niedokończone było, nie?
A później ta siostra mojej babci, ona
była starsza, jej ten dół wystarczył. Tam były dwa
pokoje i kuchnia, i łazienka,
więc nim... Tam się po prostu nie wychodziło. Nie wiem, może
moja mama tam chodziła, nie wiem, grzyby suszyć. Tam się
wynosiło jakieś tam ul rzeczy, takie jakieś jedzeniowe
historie, ale był nieużywany był ten strych.
Zahaczyliśmy też w rozmowie o wątki związane z paraliżem
sennym i tutaj sobie pozapisywałem też takie spostrzeżenia,
że przynajmniej jeszcze w latach, kiedy ja zaczynałem się
bardziej aktywnie interesować tą tematyką paranormalną, już
prowadziłem stronę, która wyewoluowała w dzisiejsze Radio
Paranormalium. Było coś takiego, że to jakby dociekano, czym to te doznania
podczas paraliżu mogą być spowodowane, czym w ogóle jest
spowodowany ten paraliż senny. No, już w dzisiejszych
czasachJakby znamy przynajmniej w jakiejś
części mechanikę tego zjawiska, że jakby mózg stopniowo wyłącza wszystkie
kończyny i inne części ciała, żeby się nie ruszały, żeby nie
dochodziło do wybudzeń. Ale umysł cały czas jest
aktywny, jakby nie patrzeć. I spekuluje się, że część przynajmniej tych
rzeczy, tych doświadczeń, jakby
dźwiękowych, wizualnych może być generowanych przez
mózg, przez usypiający mózg. Ale to jakby nie było, też stwarza taką,
można powiedzieć, sytuację prawie
medytacyjną w jakimś sensie, tak? Że można, jakby
to ułatwia nam odebranie przypadkowe czy też nieprzypadkowe
jakichś sygnałów spoza fizycznej sfery rzeczywistości, tak?
Mhm. Tak, na pewno. Na pewno, bo ja pamiętam, że miałam takie doświadczenia w
medytacji, że miałam wrażenie, że się moje ciało rozciąga. Byłam z zamkniętymi
oczami więc, ale miałam poczucie rozciągania i
kurczenia i rozciągania i po prostu takiej
ekspansji bardzo dużej. To jest niesamowite.
Natomiast to, gdzie jest po prostu jakby,
to rodzi trochę brak balansu, bo ja często miałam wrażenie,
że w medytacji ja czuję się świetnie, a później w
normalnym życiu kurczę, nie układa mi się tak dobrze, że po
prostu ta komunikacja, że, że jakby nie do końca
to pasuje, że ja się czuję zintegrowana ze sobą. Ale
jakby kolejnym takim krokiem, taką pracą, którą ja musiałam
zrobić, to było po prostu takie czysto
psychologiczne podejście do świata i właśnie
takie zakorzenienie się w materii to jest bardzo,
bardzo ważne. I jak się ma jakby te dwie strony później
rozwinięte, to jest bardzo spoko, ale
zanim się to wszystko dopnie, to się człowiek naprawdę
musi sporo, sporo nagłówkować.
I pamiętam, że w pewnym momencie stwierdziłam, że okej,
że medytacja jest bardzo dobra i do tego wracać, ale
że nigdy nie pójdę tak totalnie w taką duchowość, taką w
sensie, w sensie taką monastyczną, tak?
Że raczej się nigdzie nie zamknę. Żeby za bardzo się
jakby nie wdrażać, jakby za bardzo, że
tak to ujmę, nie zostać w tym świecie, w który zaglądamy w
stanie medytacji, tak? No przynajmniej to nie jest moja
ścieżka. Może niektórym to jest potrzebne, ale
ja nie, niekoniecznie. Niekoniecznie.
Będę musiała, będę musiała szukać balansu. Zresztą i tak
pracuję z ludźmi cały czas, więc czasami mnie to męczy. Ale właśnie
łapię taki balans ostatnio, że już ten
introwertyzm mój mnie tak nie dominuje u mnie.
Zawsze byłam introwertykiem, ale nigdy nie byłam tak
całkiem, żeby nie mieć znajomych ani też tak źle nie było.
To, co jest fajne praca z umysłem pozwala
wychodzić z chorób. To jest bardzo fajne. Ja czasami się
zastanawiam, czemu ludzie, którzy pracują z energiami,
przynajmniej ja się nie spotkałam z tym, żeby może dzwonili
do was i opowiadali o tym, jakie mają
doświadczenia, bo ludzie robią fantastyczne rzeczy i
świat duchowy to nie jest tylko w
ogóle tam przepychanki z tymi fantomami, które się
ukazują. Tylko jest dużo różnych takich rzeczy,
że można swoje zdrowie zgłębiać, swój umysł.
Bardzo dużo wartościowych rzeczy. Te nieprzyjemne
sytuacje to jest taki jakiś efekt uboczny, wydaje
mi się i brak trochę wiedzy. I ludzie szukają tej wiedzy. Fajnie, jest teraz
tyle możliwości, żeby rozmawiać o tym, nie? To
jest bardzo, bardzo fajne. Ja bym się nie zgodził z
tym, że ludzie nie dzwonią z takimi jakby
tematami rozwoju. No ja nie wiem kto dzwoni. Ty wiesz kto dzwoni. Tak. Może
nie, może w podcaście "Mówią świadkowie" nie ma zbyt wielu
takich historii, ale na przykład podczas spotkań
comiesięcznych w Mądrą Institute Polska, które też transmitujemy
na Radiu Paranormalium, jak najbardziej takie tematy związane z
pracą z energiami są poruszane. Pamiętam też, że
we wcześniejszych audycjach, które kiedyś się w Radiu
Paranormalium ukazywały, jak na przykład "Świat oczami duszy",
jak "Rozmowy poza ciałem" czy też "Czas snu" też bardzo był
mocno obecny temat pod tytułem praca z energiami. Także zależy jakiego cyklu kto
słucha, można powiedzieć. Okej, dobrze. Może
mi się ciągle przypominają jakieś historie teraz takich może nowszych.
Znowu, znowu dom. Tym razem taki, w którym spędzałyśmy Sylwestra ze znajomymi.
Wynajęłyśmy sobie chatkę w lesie na Sylwestra.
Ja się tym nie zajmowałam. Ja nie wybieram chatki i
stwierdziłam dobra, ostatni raz. Ja nie wybieram chatki, ale
pojechałyśmy tam wszystko fajnie. I tak wchodzę do
tego domu. To było trochę tak, że na dole była kuchnia,
taki przejściowy pokój i salon i jeszcze była
sypialnia z boku. No i w tym takim
przejściowym pokoju też stało łóżko, takie podwójne
łóżko, więc ja wiedziałam, że ja tam nie śpię akurat, bo
moja koleżanka była z mężem i oni będą
spali na podwójnym łóżku. Tak postanowiliśmy. Ja stwierdziłam,
że ja się położę na sofie w salonie, ale przechodząc koło
tego łóżka tam była taka sterta kołder. No bo tam jak
ludzie przyjeżdżali, to brali sobie tam. Jeżeli było im
zbyt zimno, to dodatkowo to można było wziąć kołdrę. I
przechodzę tam koło tego łóżka i mówię: "O Jezus,
jaka straszna energia". Ja w ogóle się nawet nie chciałam
patrzeć w ogóle tam w tamto miejsce. Tak mówię: "O nie,
dobrze". Pies mojej koleżanki, bo byłyśmy tam z dwoma psami.
Pies jednej z nich jest mega wrażliwy i
no nie czarujmy się, on warczał na to łóżko. Moja koleżanka
mówi: "Co ty, no o co ci chodzi?" Ale ten pies
reagował. Ale dobra, no ja spałam na sofie jedną, drugą noc,
ale trzecią noc ci nasi znajomi odjechali. Zostałam tam z
tą moją przyjaciółką, która miała psa. I wtedy ja
postanowiłamCoś mi niepotrzebnie przyszło do
głowy, że ja dobra, że ja wyjdę z tego salonu i że się
prześpię w tym większym łóżku, w tym małym pokoju. I ta
przyjaciółka mówi: "To weź sobie kołdrę z tego łóżka".
Ja się tak patrzę: nie, nie, tylko nie bierz tej kołdry,
nie? Ale ona jakoś tak mówiła mi to trzy razy w ciągu
dnia. To weź sobie, żeby ci nie było zimno, to weź sobie.
No ja wzięłam tą kołdrę, cholera jasna. I śni mi się oczywiście, że ja jestem w
ogóle w jakimś takim, jak są takie boksy, jak się na
pocztę chodziło płacić kiedyś i było takie szklane, jak pani siedziała, prawda?
W takim jakby w okienku. Taka przesłona
szklana, tak? No, no, no, no, no, no. Miałam tą przesłonę
i była tylko taka dziurka, tak jak się mówiło, nie,
że takie na dole i że ja jestem zamknięta w tym boksie.
W ogóle mam unieruchomione ręce i widzę
to w moim-- póki co śnię, że przez tą dziurę wchodzi
taka ręka i tak mnie chce złapać, nie? I ja nie mogę,
nie mogę zatrzymać, bo mam ręce jakby zblokowane.
I wiesz, śniło mi się w tej śnie, że ja w ogóle
zębami chwyciłam za tą rękę, żeby ją powstrzymać.
I obudziłam się i potem czuję, że stoi koło mnie coś takiego...
Tylko że widzisz, ja mam, ja bardzo różnie te dusze odczuwam. Albo je widzę,
albo je czuję, albo widzę iskrę. Tak
i po prostu tym razem w tym domku czułam, że stoi
koło mnie jakby taka kobitka, ale ona
wyglądała tak, jak no widzisz, tak jak przyjeżdżają
z Rumunii na przykład Cyganie, którzy się trudnią się żebractwem, że tak
powiem. I dokładnie tak wyglądała. I ja miałam
absolutny wgląd w to, że jak ten dom został taki
może zaniedbany kiedyś, że oni tam po prostu
ludzie przypadkowi nocowali tam. I to
była trochę taka lekka melina, zanim ogarnęli ten
dom właściciele do reszty. I ta energia tam została. I ta
kobieta stała w ogóle koło mnie. Ja się tak budzę i tak
przesyła mi taką informację. Ja mówię: proszę. Ja mówię: o
co ci chodzi? No stoisz tutaj. Wiesz, daj spokój,
idź sobie. W ogóle tak proszę ją. I ona tak stoi,
tak wiesz, że ona potrzebuje błogosławieństwa, nie?
Ja mówię: Jezus, mówię, druga w nocy.
Gdzie w ogóle jakie co? I ja jej mówię: dobrze, ja
przesyłam twoją intencję, przesyłam twoją intencję, że ty chcesz
coś zmienić. I, i faktycznie dał spokój. Ale myślę sobie no kurczę. Ja w każdym
razie wyjeżdżając stamtąd, ja się bardzo dobrze czułam.
Nie czułam się jakoś taka z energii ograna
nieco, bo było mi naprawdę autentycznie żal, ale
miałam takie tam koszmary wtedy. Jezu.
Śniło mi się w ogóle jakieś takie dzieci w
ogóle, które żuły gumę, ale jak robiły balon z tej gumy,
to była taka czarna ta guma, taka ta energia była.
O Jezu, no masakra. Taka jakby guma
balonowa skrywająca emocje, która tym dzieciom
towarzyszyły. No kto wie. No kto wie. Jakby
też może było to też jakby takie przedstawienie
tego, co te dzieci przeżywały. Można powiedzieć.
Tak. Dużo, dużo, duże pole do spekulacji. Co to
mogło być? Tak, tak. No i to jest. Pomyślałam sobie dobra po tej sytuacji
tam pomyślałam sobie dobra, zacznę coś z tym robić naprawdę,
w takim sensie bardziej może pomocowym,
ale bo te sytuacje znajdują mnie same, ja nie
szukam niczego. Ale właśnie poczułam wtedy taki
impuls, że jest taki moment w moim życiu, że się chcę tym
podzielić. I tak właściwie nie zależy mi na jakiejś reakcji konkretnej, ale
to jest taki moment, taki moment, żeby się podzielić tym.
O niektórych ludziach mówi się, że działają jakby takie jak
takie latarnie przyciągające zagubione dusze, dusze osób zmarłych,
którzy jakby nie zdają sobie sprawy ze swojego aktualnego
położenia. Ja tak kiedyś o sobie usłyszałem, bo też kiedyś
zajmowałem się dosyć dużo takimi właśnie odprowadzeniami z kilkoma osobami
takimi odprowadzonymi miałem nawet, można powiedzieć,
dosyć długi kontakt, głównie w takiej sferze
senno-medytacyjnej bym powiedział, ale jednak także no mówi się o niektórych
ludziach, że tak działają jako takie latarnie do
odprowadzania na tamten świat. Tak, tak, może tak, może tak być. No
ja teraz jest mi... Może łatwo to zapomniałam, ale kiedyś dużo ciężej to
znosiłam. Później zaczęłam troszkę pracować bardziej
świadomie też z tym, żeby się domknąć w tym, żeby w
ogóle zobaczyć, że się jest bardzo otwartym, nie?
Że się ściąga dużo rzeczy i... No wiesz,
takie zetknięcie pierwsze z tą sferą niefizyczną, nawet dla
osoby, która jakby ma pewne już przygotowanie,
nazwijmy to teoretyczne. Pierwsze takie praktyczne
zetknięcie ze światami, tymi tematami ezoterycznymi potrafi dosyć
czasami duże zamieszanie wywołać, tak? Bardzo.
Mhm. No tak, wszystko to jest takie... W
każdym razie zawsze wiem, że jak się coś otwiera, to trzeba
to domknąć. Bo dużo rzeczy raz otwarte lubią się bardzo ciągnąć. I
kiedyś też przeżyłam taki szok. Też no tobie mogłabym
opowiedzieć, ale to, co patrzyłam na
innych ludzi, to nie chcę tego opowiadać. To są historie
tamtych ludzi. Ale chodzi o to, że we mnie zostawia,
zostawia to też emocje, nie? Dlatego ja podziwiam
ludzi, którzy na przykład robią takie rzeczy
jakby zawodowo, bo ja stwierdziłam, że ja nie dałabym rady,
nie dałabym rady, bo to mnie jakoś tak
potrafi mnie to rozbić naprawdę na parę dni. Jak
wejdę w jakąś historię i okazuje się, że tam
ktoś stracił bardzo bliską osobę i tak. Ale wiele też
rzeczy w moim życiu stało się jakby miało na mnieTaki subtelny wpływ,
ale przyszło na przykład ze strony zwierząt, co nie?
Dlatego, że ja mam bardzo fajny kontakt ze zwierzętami. Po
prostu wydaje mi się, że często zwierzęta czują moją energię.
Mam takie sytuacje, że na przykład w metrze ktoś przychodzi
z psem i ten pies mi się kładzie na nogi. I później
facet przeprasza mnie i mówi: "Przepraszam, ja nie wiem,
dlaczego ten pies tak robi". Ja mówię: "Dobra, niech leży
jak tam, jak chce". Bardzo jest to częste,
że obce psy po prostu przychodzą, kładą mi się na stopy
albo koty wchodzą mi do torebki. Jakieś
takie historie. Albo konie też na przykład
przychodzą, opierają głowę. Miałam taką fazę, że robiłam zdjęcia koniom. To
było akurat w Walii. Jeździłam tam w takie miejsce.
To jest taki rezerwat, który się nazywa Brecon Beacon. Jest
bardzo ładny i tam po prostu konie sobie chodzą po tym
rezerwacie. To są, nie są dzikie. Są z jakiejś
hodowli, są ogromne, bo to jest taka mieszanka
Percherona z jakimś tam innym, więc one
są dosyć szerokie, ale mają wysokie nogi, wielkie jak
biegbachny konie. I robiłam im zdjęcia i one po
prostu nie życzyły sobie w pewnym momencie i tak jakby
tak bardzo delikatnie podeszły do mnie i po prostu mnie
wypchnęły z tego pastwiska. I tak, może to nie jest paranormalne,
ale ja byłam w szoku, że takie duże zwierzę wie, jakiej
siły użyć, żeby mnie przyfrunąć, ale nie zrobić mi
krzywdy, nie? Można się zastanawiać, czy to zwierzę
wie, co człowiek robi tym czymś dziwnym, co
trzyma w ręku, tak? Na pewno nie. Może nie do końca.
Może nie do końca, ale to jest też to, że one miały,
one mają takie widzimisię, gdzie chcą jeść trawę. Jak stoję
im na tej trawie, co one chcą akurat jeść, to, to nie
tam. To muszę iść. No, wiele osób twierdzi, że taka komunikacja niefizyczna,
telepatyczna ze zwierzętami jest faktem. Chociażby Amelia Kinkade,
która jakiś czas temu gościła w księgarni Nieznanego Świata.
Ja zresztą tłumaczyłem przed tą jej wizytą
wywiad dosyć obszerny z nią właśnie, bo jestem
też pracownikiem tego czasopisma. Ona dużo takich może
właściwie sypać jak z rękawa takimi historiami, bo ona się
jakby zawodowo zajmuje komunikacją właśnie ze zwierzętami. Między
innymi się chyba opiekowała zwierzętami rodziny królewskiej w Wielkiej
Brytanii. I taka historia, która mi przychodzi
teraz do głowy, że kiedyś opiekowała się
jakimś tam koniem i ten koń jej przekazał
telepatycznie, żeby powiedziała właścicielce
tego konia, że, że ją przeprasza, bo
tam doszło do jakiegoś wypadku. Złamał jej nogę czy coś w
tym typie. I ten koń pragnął, chciał,
żeby Amelia Kinkade przekazała właścicielce, żeby sobie poszła
zrobić badania, bo jest w stanie zagrażającym
życiu, a o tym nie wie. I się okazało, że rzeczywiście tam
jeszcze jakieś pamiątki, dosyć nieprzyjemne po tym
złamaniu, niby wyleczonym, ale jednak jakieś tam
stłuczenie jeszcze było wymagające pilnej operacji. O!
No to jest mega historia, ale przypomniało mi się
też jeszcze jedna rzecz. Przypomniała mi się historia, którą miałam faktycznie
w Hercegowinie. Mam koleżankę Bośniaczkę. No i ona miała taką
fazę. To było jakieś może osiem lat temu. Organizowała takie wyprawy. Założyła,
miała zajawkę na jogę. To było też takie modne wtedy
i zrobiła taki wyjazd jogowy. Ona
pochodziła. To było tak: ona pochodziła z jakiegoś Mostaru,
czyli Hercegowiny, z tej takiej wiesz,
śródziemnomorskiej części Bośni, nie? Ja w Bośni też byłam,
ale z Bośni też mam historię. Teraz mi się przypominają
różne takie. Tak, aż Bośnia. Ale dobrze. W każdym razie najpierw opowiem tę
historię. Tak po prostu tydzień z jogą. Wyjechały parę dziewczyn.
Wyjechało super. Miała być taka tam zabawa i ona wynajęła
pod Mostarem w takiej małej miejscowości dla nas
taki jakby, taką agroturystykę, jakby, tak?
Był taki bardzo ładny dom. Państwo tam prowadzili tam i on był
położony obok pięknej rzeki. Nie wiem,
czy byłeś kiedyś w Hercegowinie albo w ogóle w tej Bośni i
Hercegowinie. Nie, nie, w ogóle nie wypuszczam się za
granicę. Tak? Okej. Jezu, ja niestety
jestem mega obieżyświatem, ale to nawet nie, że ja chcę,
tylko tak mnie pcha. I więc tam,
tam jest naprawdę woda jak w basenie. Uwierz mi, to są
normalne górskie rzeki, ale po prostu przepiękne,
turkusowe. No i ona sobie wymyśliła, że my
pójdziemy nad brzegiem tej rzeki, że my tam
będziemy tą jogę sobie uprawiały. I takie tam były
różne rozliczne atrakcje tego tygodnia. No i
poszłyśmy tam i tam, wiadomo, jakieś tam skłony. Miałyśmy tam maty. No i
na koniec tej jogi, takiego naszego
ćwiczenia porannego, zakańczaliśmy tym, że miałyśmy w
relaksacji leżeć sobie na tej macie i po
prostu tak sobie leżeć, jakby słuchałyśmy tych gongów czy coś
tam. I ja nagle widzę, że podchodzi do nas w ogóle,
to znaczy w sensie ja mówię, że mi się filter wyświetla,
że mi się robi taki jakby filtr, bo oczywiście on się nie
zmaterializował tam, ale widzę po prostu
takiego ducha, który jest strażnikiem tamtego miejsca,
bardzo poważnym strażnikiem. Taki był tam
mega osadzony. On był ubrany jak taki turecki, trochę taki
wojownik czy coś, taki w spodniach. No i miał ze sobą
ogromny bęben. I on stoi z tym bębnem,
patrzy na mnie, wali w ten bęben i mówi mi, że ja się
mam, absolutnie nie wolno mi się kłaść. Absolutnie. I
ja jak idiotka stoję, bo ja się zawsze duchów słucham.
One leżą, ja stoję. Nie wiem po co,
ale mówię: "Trzeba wstać, to trzeba wstać". I
wyobraź sobie, że podpełznęła do nas żmija. Ale żmije
w Hercegowinie to są żmije rudate, które po
prostuSą śmiertelnie niebezpieczne. I
gdybyśmy ja, gdybym ja nie zobaczyła tej żmii,
to po prostu ja nie wiem, co by się stało, bo ja
zwróciłam uwagę na to, że ona jest. Dziewczyny się podniosły
i ona w panice ta żmija w ogóle wpełzła do plecaka jednej
z nich, bo tam leżały takie worki i gdyby ona wpełzła i
nikt by jej nie zobaczył. Nie wiem, jak by się to
skończyło. Wolę nie wiedzieć, ale na szczęście udało
nam się. Po prostu dziewczyna, która była córka tych
właścicieli tego domu, pomogła nam tą żmiję jakoś, bo tam
oni są jakoś tam obeznani z tym. Wzięła takiego kija i
jakoś ją tam przepędziła. Bo wiesz żmii, ja,
żmije poruszają się mega szybko i jeżeli by
zaatakowała z niespodzianki nie ma się po prostu szans z
nią. Ale oczywiście ona się też bała. To nie było to, że
ona akurat nas chciała zaatakować, po prostu sobie
przypełznęła, bo akurat było spokojnie. Tak się jej przynajmniej
wydawało, nie? Bo wszystkie leżały na ziemi. Ale
czułam się jak idiotka, że po prostu nie chcę jakoś
wykonywać tych ćwiczeń czy coś, ale czułam, że on stoi i
po prostu mi nie wolno się położyć, nie? Więc
naprawdę ja przepraszam się trochę emocjonuję jak o tym
mówię, ale No wiadomo, to w tobie siedzi tak cały czas.
To można powiedzieć duch opiekun przestrzegł
was przed zagrożeniem czyhającym. Tak, tak. Ale pamiętam, że był, to była mega
konsekwentna energia. Nie, że coś tam się snuje,
tylko on po prostu stał i walił w ten bęben. No
i wiesz, ja słyszałam ten bęben bardzo wyraźnie
w mojej głowie i mówię no nie położę się, no bo
zupełnie wiem, o co chodzi. Ale w każdym razie tak, tak.
Miałam też takie historie. Ktoś miał
taki epizod w życiu, że jeździłam trochę, bo się
interesowałam fotografią, ale taką no
nie typowo obrzędniczą, ale dziennikarską. Tak.
Reportażową bardziej. Takie dziennikarstwo obywatelskie. Coś na
tej zasadzie tak? No nie wiem, ale po prostu interesowałam
się reportażem. No i miałam okazję chodzić po różnych takich
miejscach w Sarajewie, gdzie normalnie ludzie nie wchodzą,
ale jak się przyjeżdża na przykład z jakimś tam nie wiem,
kto jest dziennikarzem albo jakimś tam był norweskim
attaché na przykład i pracował
w, w-- takim człowiekiem byłam w Hercegowinie i w Bośni
innym razem, nie wtedy, kiedy byłam mając duchy. W każdym
razie był, był człowiek, który był w Sarajewie
podczas wojny i on tam później przyjeżdżają różni ludzie
i zwiedzają tamte miejsca. No i doznałam
czegoś takiego, że jakby poczułam kontakt z osobą, która
zginęła w bombardowaniu. To było też specjalne, bo
jakby ten przekaz, który dostałam, był bardzo
pozytywny. Ta osoba była absolutnie,
poczuła się absolutnie wyzwolona w momencie śmierci.
To było też takie paradoksalne, bo nie wiem, ktoś
powiedział, że taka tragedia. Ja po prostu widziałam,
że ta osoba dostała styropian w głowę, że po prostu jej czaszka pękła i ona mi
przekazała, że uderzenie krwi, które w niej wtedy wystąpiło,
sprawiło, że ta śmierć była dla niej jakimś takim
ekstazą, czymś niesamowitym. I to mi też bardzo
utknęło pośród tych moich doznań. Jakie to może
być takie różne. Nie każdy tak mówi, że umarł, nie? Wiadomo. To była
relacja naszej słuchaczki z Norwegii. W kolejnej
rozmowie przyjrzymy się próbie zrozumienia zjawisk z pogranicza
z perspektywy naukowej. Moja rozmówczyni jest z
wykształcenia psychologiem, a istotną częścią jej
życiowej drogi stało się analizowanie doświadczonych
fenomenów właśnie przez pryzmat psychologii. Posłuchajmy. Jeśli chodzi o
mnie, to cała moja historia zaczęła się jakieś prawie dziesięć lat temu. To był
sierpień, pamiętam. Ja wtedy byłam przed rozpoczęciem
studiów i dorabiałam sobie jako taka dziewczyna, która na takiej imprezie,
która masowej, która się tutaj w okolicy u nas
wydarzyła, po prostu tam lałam piwo, tak? Oczywiście to miało trwać cztery noce,
więc miałam cztery zarwane noce. Natomiast jestem
osobą, która raczej w nocy nie funkcjonuje, nie
potrafi później odsypiać tych nocek, więc dla mnie to było
trudne. Jak ta impreza się skończyła, no to
była pierwsza spokojna noc dla mnie i miałam wtedy
sen, tak? I wszystkie te zdarzenia, które przez te kolejne
lata się wydarzały i ze mną były, zaczęło się właśnie od
tego. W tym śnie ja byłam wtedy na tym
festiwalu, w tej pracy i przyszedł do mnie ktoś. Już
dzisiaj nie pamiętam kto i powiedział mi, że mój wujek
zmarł. To był brat mojej mamy. Natomiast my nie byliśmy ani pokłóceni,
ani jakoś nie spotykaliśmy się. No można
powiedzieć, z tej perspektywy była mi to osoba taka
dosyć obojętna. Nigdy nie miała
jakiegoś uczestnictwa w moim życiu. I mi się śniło, że
on umarł, tak? Obudziłam się rano, ja wtedy jeszcze
mieszkałam z mamą. Opowiedziałam jej mój sen. No i
powiedziała, że no kurczę, uśmierciłaś go, to będzie
długo żył. Fakt faktem ten wujek cztery lata wcześniej jemu pękł tętniak i
praktycznie był po tamtej drugiej stronie i dostał, można
powiedzieć u nas się to mówi drugie życie. Minął ten
dzień po tej nocy, w której mi się to śniło. Była kolejna
noc, była około godziny trzeciej. Ja nie mogłam zasnąć
i słyszałam jeżdżące karetki. A że wtedy
mieszkałam z mamą przy głównej ulicy i te karetki
siłą rzeczy zawsze były słyszalne dla nas.
I po tej trzeciej w nocy, jak usłyszałam tą karetkę, to
zasnęłam dopiero wtedy. Odcięło mnie totalnie.
Rano obudził mnie telefon, a w zasadzie reakcja
mamy na ten telefon, która powiedziała do
osoby, która dzwoniła, że mi się to śniło. No i rzeczywiście
wujek umarł, tak? Wujek umarł nagle,
a godzina, w której ja słyszałam karetkęI dopiero później
zasnęłam. To była godzina jego reanimacji, jak się później
okazało. Tego samego lata już był spokój, tak jak to zawsze mówię.
Natomiast poszłam na studia. Wtedy nie łączyłam tych
faktów i przez cztery lata miałam jednego
partnera wtedy. I działy się też różne rzeczy.
Na przykład otwierała się lodówka. Natomiast wtedy
można było sobie to wytłumaczyć, że ta lodówka jest stara.
Ja też nie miałam takiej świadomości jak dzisiaj tego, co
wokół mnie się dzieje. Pamiętam taki moment, jak stały książki bardzo równo
poukładane jedna na drugiej i nagle jak kładliśmy
się spać, to ta jedna, która stała na górze, zupełnie
spadła. Totalnie, a nie miała prawa. To zdziwiło też
tego mojego ówczesnego chłopaka. Natomiast ja, tak jak mówię,
nie miałam takiej świadomości tego, co się wokół mnie dzieje
i w moim życiu. Później, z tego, co pamiętam na
studiach jeszcze w ciągu tych pięć lat to, co się
wydarzyło, to na pewno była świeczka, która była,
bardzo lubię jakby świeczki, jakby interesuję
się ezoteryką, natomiast ta świeczka była zgaszona. W
nocy obudził mnie ogromny, ogromny płomień, bardzo wysoko nad tą świecą. O tyle
było takie, można powiedzieć, zagrożenie, że nad
świecą była jeszcze taka półka, bo to była taka wnęka na
telewizor, typowa stara meblościanka. To był
gdzieś dwutysięczny siedemnasty rok. Tak, dwutysięczny
siedemnasty rok i można powiedzieć, że na parę lat była
przerwa, tak? I w moim życiu też w zasadzie
dużo się przez parę lat nie działo. I to był taki początek
do dalszej historii tego, co później nabrało
rozmachu. I zawsze się trochę z tego śmieję,
dlatego że to, czym ja się zajmuję zawodowo
i to, co studiowałam, to jest bardzo ściśle związane z
nauką i związane z tym, co jest naukowo
udowodnione, bo ja jestem psychologiem i teraz kształcę się na
psychoterapeutę, więc my bazujemy bardzo na
badaniach, na tym, co jest sprawdzone, na tym,
co piszę w literaturze, tak? I pamiętam, jak
gdzieś tam rozmawiałam z mniej lub bardziej z, nawet o tym śnie, czy jest to
możliwe z psychologami na uczelni, natomiast oni nie potrafili
mi na to pytanie odpowiedzieć. Gdzieś tam podświadomie
szukałam tej odpowiedzi na to pytanie. Grzebałam bardzo dużo w
Jungu, bo Jungiem też się interesuję.
Natomiast jestem bardzo taka oparta na tych faktach
swojej pracy, tak? Bo pracuję w nurcie
poznawczo-behawioralnym. To, co się później zaczęło wydarzać.
Ja byłam mężatką też.
Jestem po rozwodzie, natomiast byłam mężatką i wtedy, kiedy
wzięłam ten ślub ze swoim ówczesnym mężem
i ten mąż przyjechał jeszcze do mnie i do mojej mamy, bo
tam pomieszkiwałam, to trochę było małżeństwo rozjazdowe
powiem szczerze, to zaczęły się dziać dziwne rzeczy,
tak? To jest jedna sprawa. O, jeszcze wcześniej może tak
wrócę. Jak miałam podejmować decyzję o tym małżeństwie,
to była pierwsza rzecz, którą tak naprawdę
słyszałam. Śpię sobie, śpię, tak? Głębokim snem.
Nagle słyszę w domu kroki. Słyszę, że mama chrapie,
więc no nie jest to możliwe, żeby to była ona gdzieś idąca
w nocy do ubikacji. To, co się tutaj wydarzyło na
pewno. Szły kroki. Zaraz pierwsza myśl
co złapać, bo pewnie złodziej, tak? Pomimo tego, że to było
mieszkanie dwupokojowe, małe i praktycznie jakbym
się wychyliła z łóżka, to wychylam się, patrzę. No kurde,
nikogo nie ma. Odkładam głowę z powrotem na
poduszkę. Słyszę dalej te kroki, tylko to
coś przechodzi już przez próg mojego pokoju
i słyszałam, że wchodzi, przeszło parkiet,
wchodzi na dywan, doszło do końca pokoju, poruszało się i wyszło. Parę miesięcy
później, czy tam parę nawet tygodni, miałam
podobną historię. Ja byłam wtedy osobą palącą.
Biurko miałam na końcu pokoju i ta
sama historia. Kroki, tak? Słyszałam, że to coś
przechodzi do końca pokoju. Ze strachu nie otworzyłam oczu.
Na biurku leżała moneta i na biurku leżała zapalniczka. Zapaliło zapalniczkę.
Natomiast tak jak mówię, nie otworzyłam oczu. Odłożyło,
zakręciło monetą i wyszło. Na początku mama mi nie chciała w
to wierzyć. Natomiast był taki moment, w którym ja nie
nocowałam w domu. To były czasy
wakacji studenckich, tak? Byłam gdzieś na jakimś
ognisku czy na jakiejś imprezie i mojej mamie nie chciało
się rozścielać jej łóżka. Spała na moim miejscu i
to ona usłyszała te kroki. Nie było mnie w domu i te
kroki się pojawiły. I mama mówi mi na drugi dzień: "Słuchaj,
mamo, ja ci wierzę". Później była taka przerwa,
można powiedzieć i później dochodziło do decyzji związanej
ze ślubem. Ślub się odbył, tak? Ten
mąż ówczesny pojawił się u mnie w domu i tutaj zaczęły się
dziać dziwne rzeczy. Zaczęły się w nocy na przykład otwierać
drzwi. Ktoś przekręcał klucz i na pewno nie była to
mama. Chodził do drzwi, zamykał drzwi. Ktoś chodził po domu,
zapalał lampkę. Zaczęły się przesuwać
przedmioty. Albo na przykład miałam takie wtedy na
długopisy jakieś mazaki, bo bardzo lubię podkreślać różne rzeczy jak czytam i
się tam dokształcam i tak dalej. I one były w takim
metalowym opakowaniu i to zaczęło na przykład grzechotać i
to było wyczuwalne. W sensie było słychać dźwięk. Ja
na ten moment wtedy nie widziałam tych rzeczy, tylko widziałam
efekt tego, co się dzieje, czyli przesunięte rzeczy.
Słyszałam dźwięki. Nas dzieliła odległość i zawsze jak
mieliśmy się spotkać, to coś się działo. Albo jemu zepsuło
się auto, albo widział czarnego kota,
tak? Z mojej strony pamiętam, jak ja byłam u niego w jego
mieszkaniu. To była taka sytuacja, w której on się kąpie.
Natomiast słyszałam, że jest w wannie, a wanna jest daleko
od drzwi do toalety i ktoś puka do
drzwi. Pomyślałam, że on sobie gdzieś puknął, ale uświadamiałam
sobie, że przecież on siedzi w wannie, to jak? Nawet nie
dosięgnąłby, bo słyszałam chlupiącą wodę i mycie
się. Nie dosięgnąłby do tych drzwi.Pukanie jeszcze raz.
Podchodzę do drzwi, no nikogo nie ma. I uświadomiłam
sobie przy trzecim pukaniu, że to było pukanie
rzeczywiście do drzwi toalety, ale od mojej strony,
od mojej strony coś pukało do niego drzwi
toalety. To, co się jeszcze wydarzyło u niego, było to na
przykład zmarła pewna kobieta, tak? I ta
kobieta mnie wtedy nie było, ale ta kobieta do niego
przyszła też, ale to bardziej dotyczy, yy,
jakby jego osoby. Natomiast jak byłam u niego, to bardzo tak
jakby trzeszczała szafa i pukanie w szafę się zdarzało.
Ta relacja się później rozpadła i to
coś się wyciszyło. Można powiedzieć, cokolwiek to było.
Natomiast wróciło, tak? Z tego,
co tak próbuję chronologicznie to poukładać, to wróciło na
przykład jak byłam w ciąży. To już było trzy lata
później. Mój synek ma teraz pół roku
i to było na końcówce ciąży, więc to było jakieś siedem,
osiem miesięcy temu. Pamiętam, że miałam taki sen
i w tym śnie ja miałam rodzić naturalnie.
Natomiast w tym śnie były bardzo duże komplikacje przy
porodzie nie było wiadomo, czy to dziecko się urodzi zdrowe.
Ja nie mogłam urodzić i to było gdzieś przed samym
porodem, na dni przed porodem, więc bardzo mocno to
wyparłam. Nikomu o tym nie powiedziałam. Natomiast
rzeczywiście poród był bardzo trudny, był z zagrożeniem życia
dziecka przez to, że lekarze
dziecku tętno spadało, a lekarze nie chcieli wykonać cesarki,
zdecydować się na cesarkę. Więc ten sen się powtórzył.
Natomiast jak byłam w ciąży jeszcze na samym początku, to
miałam styczność z taką panią, która od czasu do czasu mi
wróży. I ta pani była taką osobą, która mi
powiedziała, że mogę tej ciąży nie utrzymać,
żebym się przygotowała na szpital, tak? Że mogą być
różne... Chciała mnie jakoś psychicznie przygotować, że z tą
ciążą może być różnie. Natomiast nie powiedziała mi tego
specjalnie, żebym się trochę nie przestraszyła, że coś będzie
za mną łazić i czekać na duszę tego dziecka.
I to, co jest najważniejsze myślę wtedy
powiedziała mi, że do kwietnia nie mogę się wyprowadzić z
domu całkiem albo że nie mogę być sama na przykład w nocy.
I były takie noce, gdzie jak mój obecny narzeczony
wyjeżdżał na przykład, bo musiał gdzieś poza
nasz obręb zamieszkania, to ja rzeczywiście mieszkałam
wtedy z mamą. Szłam do niej na noc. Zdarzyło
się tak, że czułam bardzo duży niepokój i pomimo takiego
dużego brzucha i tak dalej, to spałam z mamą.
I była taka noc, w której obudziło mnie
charczenie mamy. Ja mówię: "Mamo, co tak charczysz?"
Rano powiedziała mi, że miała uczucie, że ktoś ją dusi.
Innej nocy też takiej, w której ja
akurat byłam u niej. Ktoś miała uczucie, że siada
jej na wersalce obok niej. Innego poranka
znowu idzie do toalety, wstaje, idzie do toalety.
Minęła mały pokój, w którym ja kiedyś mieszkałam i
zobaczyła, i się cofnęła, tak? Zobaczyła czarną
postać jakiegoś mężczyzny, ale jak się cofnęła,
to już jej nie było. No i tak minęła ta ciąża,
tak? Później był ten sen, o którym powiedziałam. Urodziłam
synka. No i tutaj też zaczęły się dziać dziwne rzeczy.
Narzeczony też jego zainteresowały te
rzeczy, bo bardzo często jest tak, że te osoby
widzą albo słyszą efekty tego, co dzieje się
wokół mnie i zaczynają mi wierzyć. I to, co się
zaczęło pojawiać. Siedzę na przykład sobie z synkiem w jednym
pokoju u nas w mieszkaniu, a w drugim słyszę grzechotki,
co jest niemożliwe. Taką sytuacją, która się zdarzyła,
to był czysty blat w kuchni na przykład. I
nagle okazało się. Ja byłam w jednym pokoju,
narzeczony był w drugim pokoju i pytam się go: "Słuchaj,
co robi ta skarpetka na blacie w
kuchni? Tak ni z gruchy, ni z pietruchy." A on mówi: "Nie
wiem, ja jej nie dawałem tutaj." Dzwonię do mamy i pytam:
"Mamo, ty robiłaś dziś jakieś pranie, coś takie skarpetki?"
Ona mówi: "Nie." Ta skarpetka się sama jakby tam znalazła,
tak? Zastanawiam się, czy to był przypadek, że to była
skarpetka właśnie dziecięca mojego syna. Innym przypadkiem
była taka jeszcze sytuacja, że moja
mama wyszła ode mnie i czekałam, aż mój narzeczony
wróci z pracy. Nosiłam na rękach synka i ten synek
był taki trochę niespokojny. Nie był taki do płaczu, ale
też nie był bardzo radosny. Tak bym
powiedziała. No nic się nie wydarzyło. Chodziliśmy od jednego
pokoju do kuchni wzdłuż mieszkania. Przyszedł
narzeczony. Tam zaczęliśmy coś robić. W końcu ja wieczorem
wchodzę do kuchni, znaczy wieczorem, po południu i pytam się:
"Słuchaj, dlaczego na tym białym krześle jest odbita
ręka i to w takim dziwnym kształcie?" Bo nikt nie
schyla się do tego krzesła tam w taki sposób, żeby
była. Po prostu byłoby to bardzo, bardzo niewygodne.
Nawet jakby się chciało coś wyciągnąć spod stołu,
to raczej nie w takiej pozycji. Natomiast ta
ręka, nawet jak później sprawdzaliśmy ja, mój narzeczony czy moja mama nie
pasuje do nikogo, bo ona jest jeszcze mniejszą ręką i
lewą ręką. I ta ręka na tym krześle dalej jest. Jej się
nie da zmyć. To, co się jeszcze tutaj wydarzyło, to jest
to, co doświadczył na przykład mój narzeczony, bo wiadomo, jak
to jest z dzieckiem. Ja dosyć śpię teraz
głęboko przez to zmęczenie. To mówił, że
taka folia z krzesełka dziecięcego, która
była bardzo mocno, ja o tym wiem, wsadzona na górę szafy,
ona nagle w nocy spadła. Włącza się też, mamy tak jakby CB
radio i ono też od czasu do czasu się włącza
samo. Tak jakby coś, jakiś szum się pojawia, natomiast nikt
się nie odzywa. To, co się jeszcze wydarzyło dosłownie parę
dni temu. Mój synek śpi obok
tego łóżka. Śpimy na razie wszyscy razem. Jest taki
regał z książkami i od naszej strony było przez pół
nocy pukanie. I ja wiedziałam, i czułam,
i słyszałam, że to nie jest pukanie związane z tym,
że ktoś za ścianą coś robi o
godzinie nie wiem, dwudziestej drugiej, dwudziestej trzeciej i
tak dalej, i tak dalej, chyba do trzeciej rano, tylko po
naszej stronie to puka.Jeszcze jedna rzecz związana bardziej z
moją mamą. Rozmawiam kiedyś z moją mamą i mówi: "Słuchaj,
czekaj, bo domofon, ale nie rozłączaj się".
Odebrała domofon. Cisza. Tak? Patrzy na
klatce nikt nie idzie, światło się nie świeci. No i
myślałyśmy, że to jest jakiś żart, tak? A jedyną osobą,
która tak naprawdę mogłaby do nas przyjść, to jest mój brat
w tym mieście. Ale on raczej ma kod do
domofonu i wchodzi sobie sam. Rozłączyłyśmy się.
Nie mija pół godziny i taka sama sytuacja jest u mnie.
Sprawdzałam, czy to nie jest mój brat, czy czasem nie mój
ojciec wpadł z niezapowiedzianą wizytą. To są dwie osoby,
które mogłyby do mnie przyjść. Mój ojciec raczej nie
przychodzi do mojej mamy, przychodzi do mnie. Natomiast nie
byli to oni, tak? Nie wiem. Może to był rzeczywiście
przypadek, że ktoś się bawił domofonem i tu, i tu i w
tak krótkim czasie. Natomiast mam takie przeczucie, że nie. Mój synek też
bardzo często patrzy na przykład w sufit albo zawiesza się
na czymś i zaczyna tak żwawo po swojemu
rozmawiać, tak? Ja mu wtedy nie przeszkadzam, ale widzę, że
patrzy na coś, czego ja nie widzę. I kiedyś była taka
sytuacja w pokoiku, w którym ma łóżeczko, ale w nim nie
śpi. Rzadko tutaj bywa, szczerze mówiąc, w
stosunku całego dnia. Popatrzył na okno, a na oknie
stoi taki flakon ze sztucznymi kwiatami. Ja je w ten
sam dzień kupiłam i przyniosłam jakieś dwa tygodnie temu do
domu. Pogadał coś, pogadał i nagle kwiaty, które
dobrze, to jest taki wąski flakon, były
wsadzone do tego flakonu, to ten jeden kwiat wypadł.
Nie wiem do dzisiaj co to są za istoty i trochę z perspektywy tych
kilku lat, w których z jednej strony zajmuję się nauką,
z drugiej strony dzieją się takie rzeczy, szukam na to
wyjaśnienia. Przede wszystkim po co to coś przychodzi?
Czy ma mnie przed czymś ostrzegać? Czy przychodzi po
coś? Natomiast to, co na pewno po ciąży zauważyłam, to to, że ja tak
od kilku lat rozkładam trochę karty tarota,
tak? I natomiast to się sprawdzało różnym
osobom, którym wróżyłam, a nie znam tych osób. I
tak łączę jakby te dwie działalności w swoim życiu.
Natomiast to, co zauważyłam po porodzie, to to, że rozkładam
karty i nie mówię już kartami, tak
jakby pojawiają mi się jakieś obrazy w głowie na
temat osób, których w ogóle nie znam i te obrazy, które
przekazuję, zdają się być trafne. Tak samo czasem się dzieje z jakimiś osobami
zmarłymi, o które ci ludzie pytają. To jest
zupełnie podobnie. Nie zajmuję się natomiast, nie
znam się na sprawach związanych z duchami.
Natomiast to, co wiem, to wiem, że jest za dużo tych sytuacji i za dużo mojego
takiego działania, żeby je naukowo wyjaśnić.
Natomiast na dzień dzisiejszy nie wiem, czy łączą się one
ze mną, czy łączą się one z czymś innym. Po co ten
ktoś przychodzi? Natomiast wiem, że coś istnieje poza nami i te dwa
światy się przenikają. Tutaj bardzo mocnym elementem jest to,
że świadkami zdarzeń są praktycznie wszyscy domownicy. Jak
wyglądają w ogóle rozmowy na ten temat między wami? Dzielicie
się swoimi spostrzeżeniami, swoimi jakimiś
uwagami na ten temat? Jeśli chodzi o moją mamę,
to ten moment, w którym ona mi uwierzyła, to był ten
moment tej śmierci wujka, czyli te jakieś,
no, dziewięć, dziesięć już prawie lat temu. I ona
zawsze przez ten okres czasu mówi, że coś jest wyjątkowego w
tym wszystkim, tak? Jest taką osobą mniej uduchowioną niż ja, więc
tutaj pomimo wszystko mi wierzy. Rozmawiamy
bardzo często na ten temat po co przychodzi, co
przychodzi, tak? Jaki jest cel tej wizyty.
Natomiast jeśli chodzi o mojego narzeczonego, to on
lubi takie rzeczy paranormalne, natomiast jemu się nic nie
zdarzało takiego w życiu. Natomiast
zaczyna, znaczy zaczyna, zaczął mi wierzyć, tak? Że
rzeczywiście jakieś odgłosy są, że to radio
szumi, można powiedzieć. Aczkolwiek szumi
na przykład też często wtedy, kiedy wróżę, tak? Albo
jestem zaraz po wróżeniu. To, co się jeszcze tutaj pojawia w
tych rozmowach, to tak mówiłam, że był w nocy
taki moment, w którym coś jemu tam spadło, jak przechodził,
nie? A to było bardzo głęboko na szafie ta folia. Więc on się zawsze śmieje, że
mieszkamy z babokami i tak je nazywa. I-i-i trochę
traktujemy to nasze bycie w tym mieszkaniu jako coś, że nie jesteśmy sami,
tak? Tak byśmy mówili o tych
przysłowiowych babokach jako część tego mieszkania albo część
naszego życia. Nie wiem, czy to jest jedna osoba, jedna
dusza, jedna osoba zmarła. Nie wiem. Jeden
aniołek, który do nas przychodzi i to jest cały czas to,
to samo, tak? Czy jest to x różnych szereg
wydarzeń i za każdym razem to jest coś innego.
Natomiast to tak weszło do naszego życia jako nieodłączny
element. A jaki to ma wpływ na życie rodzinne? Bo jakiś chyba musi mieć, skoro
wszyscy obserwują jakieś dziwne incydenty, prawda?
Jeśli chodzi o takie postrzeganie mnie samej,
to może tak powiem za jako taką wiedźmę, tak?
Komukolwiek bym tego nie opowiedziała wcześniej, to
ludzie mówią: "Kurde, , to ty musisz mieć jakiś
dar, może spróbujesz go wykorzystać". No ja dzisiaj z tej
perspektywy nie boję się tego. Jeśli
chodzi o sam związek, to nie wpływa na, na jakość
tego związku. Natomiast wpływa na pewno na postrzeganie wyjątkowości,
tak bym powiedziała. Jakby to jeszcze ująć? Wpływa
na takie postrzeganie tego, co miałoby się zdarzyć,
tak? Czyli za każdym zdarzeniem idzie zastanawianie
się na przykład z moją mamą czy z moim narzeczonym, co się
wydarzy. Teraz bardzo mocno z racji tego, że pojawił się
synek, zastanawiamy się, jak w tym wszystkim będzie
wyglądało jego życie.Czy to, co widzi, to się
zatrzyma albo rozwinie. Wiem, że te dzieci mają
też bardziej są uduchowione i narażone na
widzenie takich istot. Natomiast zastanawiam się, czy to z
nim zostanie. Czasem zastanawiam się
szczególnie jak pojawiały się te kroki. Czy to
nie zrobi się w pewnym momencie niebezpieczne? Z czasem
przyzwyczaiłam się do tego żyć i coś, na co mój narzeczony
zwraca uwagę to no trudno. No jest. No
włączył sobie to radio. No nie? Na takiej zasadzie, że się
przyzwyczaiłam. Bo dla mnie najgorsze,
co najtrudniejsze czy wpływające najbardziej na ten lęk,
to jest jednak to chodzenie po domu, tak?
Dopóki nie ma chodzenia po domu, a ja widzę efekty jakiejś
obecności, to jest okej, tak? Natomiast jakbym znowu
miała przeżyć jak parę lat temu te kroki, to pewnie bym
nie poszła sama do ubikacji w nocy. Co jest
trudniejsze, bo to teraz ja jestem w roli mamy i muszę
jednak podołać swoim lękom. I tak to się
prezentuje. Zastanawia mnie, jak wyglądały
pani reakcja w momencie, gdy zdała sobie pani sprawę, że
styka się pani jakby z czymś, co przeczy temu, co pani
słyszała, prawda na wykładach chociażby tak? To
znaczy na początku bałam się o to zapytać. To nie jest
tak. Na przykład też słyszałam, miałam właśnie
tydzień temu, prawie na weekendzie jeden ze zjazdów z
psychoterapii i pytam tej terapeutki, a co w takiej
sytuacji, gdy przychodzi do nas pacjent i opowiada o takich
historiach? I podałam taki przykład, jak tutaj my
rozmawiamy. No i to jest właśnie ta część psychologii, która
mówi, że zbadać więcej objawów, czy ktoś ma więcej
objawów, czy to są kategorie spełniające
zaburzenia osobowości schizotypowej, czy to są
zaburzenia związane ze schizofrenią. Natomiast ja dzisiaj z
tej perspektywy wiem, że nie spełniam takich kryteriów.
Natomiast to, co pomaga mi w
tym, to czuć większą wrażliwość do ludzi. Ale tu nie
chodzi o empatię, tylko chodzi o wyczucie. Nie
widzę aury. To nie chodzi o to, tylko tak jakby większe wyczucie, wrażliwość z
tym, kto do mnie i z czym przychodzi w samym
leczeniu. Co jest ciekawe, bardzo często ja przyciągam do
siebie ludzi, którzy albo interesują się ezoteryką,
a nawet jak się nie interesują, to mają jakieś
spotkania z duchami, jak oni to nazywają, nawet nie takie bliskie. Nie
wiem. Czasem ktoś, jakiś duch, który
telefon, który, którego, który zadzwonił, a nikt
go nie wykręcał, tak naprawdę uchronił przed
samobójstwem. Więc to jest coś takiego, że
przyciągam do siebie takich ludzi, jak ja to bardzo często
mówię. Natomiast wiem, że w dużej
mierze dopiero zaczynam to gdzieś bardziej zgłębiać. Jest
więcej badań w Stanach Zjednoczonych związanych z
bardziej z tym, co jest bardziej niewidoczne dla
ludzi. Jest ich więcej niż w Polsce. Natomiast to, co dla
siebie znalazłam, jeśli chodzi o naukę, to są chyba te
archetypy Junga. Oczywiście nie w rozumieniu tarota i psychologii, bo
wiem, jak by to wyglądało w
naszym społeczeństwie, przynajmniej w społeczeństwie, w którym ja
się obracam tutaj na co dzień. Połączenie tych dwóch
nurtów pracy, także w pracy
odnalazłam się w takim Jungu, w archetypach, tak? Czyli w
tych zdarzeniach, które się tutaj nieświadomie można powiedzieć,
powtarzają w historii biegu świata czy, czy żyć,
które tutaj mamy. A to, co sobie połączyłam, tak?
Dlaczego niektórzy potrafią zobaczyć tą
przyszłość? To jest ta nieświadomość zbiorowa, nie? Że
niektórzy mają na tyle taką wrażliwość, żeby nie tylko widzieć
przeszłość, widzieć teraźniejszość, ale widzieć i przyszłość.
I tak to przynajmniej na dzień dzisiejszy z perspektywy
nauki sobie tłumaczę. Dlatego zawsze mówię, że Jung był bardzo
niedocenionym nie tylko naukowcem, ale też no takim ezoterykiem,
byśmy powiedzieli. I na pewno jest to dla mnie
taka postać, która daje mi trochę takiej nadziei na to, że
kiedyś, kiedyś może połączymy trochę
nauki z tym, co jest mniej wytłumaczalne, ale nie w
kontekście badań, ale w kontekście spotykania się
na co dzień z tymi ludźmi, spotykania się z klientem, z
pacjentem, że pewnych widzeń nie będziemy mówić, że one są jedynie
objawami, ale będziemy dawać większą przestrzeń na
tą inteligencję duchową, tak bym powiedziała, tak? Że
mamy nie tylko emocje, jakąś tam poznawczą inteligencję, ale
też duchową i po prostu niektórzy potrafią liznąć
więcej tego świata. Czy jest im dane zobaczyć więcej tej
duchowości i ezoteryki na co dzień. Jeżeli
dobrze pamiętam, bo ja też miałem kiedyś kurs z
psychologii na studiach na gruncie takiej, że to tak
ujmę, głównonurtowej psychologii nie istnieje coś takiego
jak dusza, prawda? Czyli według tej psychologii
z głównego nurtu nie ma czegoś takiego jak duchy, nie ma w
ogóle tej takiej nie fizycznej sfery naszej rzeczywistości.
Psychologa najbardziej interesuje to, co się
pacjentowi, że tak powiem kolokwialnie stało, tak?
Dokładnie tak. Bardzo trudno jest określić, co to jest dusza.
Bo dlaczego nie ma badań? Bo jak mamy to
zmierzyć, nie? Jak mamy to zmierzyć? Czym jest dusza?
I pamiętam, jak pisałam pracę magisterską i pierwszy mój
pomysł to była inteligencja duchowa. I tu już się pojawiały
pierwsze problemy w tym. Po pierwsze w ilości badań, że badań jest jak garstka
po prostu. Wszystkie badania są zagraniczne, literatura jest
zagraniczna i tak naprawdę my dalej nie wiemy, jak
zmierzyć. My nie wiemy, co to jest duchowość. To jest jakiś
nasz konstrukt teoretyczny w głowie, czyli tak naprawdę to
coś nie istnieje dla psychologii, tak? I tak mówię, jest wykwitem objawów,
syndromów wiążących się z jednostką chorobową. Dlatego też czuję taki
niedosyt związany z tym, że jako psycholodzy
okej, to jest bardzo, bardzo fair wobec klienta i ja na
co dzień się tym zajmuję, żeLeczymy go według metod
wystandaryzowanych i kierujemy się nauką.
Natomiast jest grono pacjentów, które bardzo chętnie
otwarłoby się szerzej, tak? Szerzej niż psychologia
egzystencjalna, szerzej niż Jung, tak? I
sama się zastanawiam, ile takich ludzi zostało zdiagnozowanych
pod kątem schizofrenii na przykład, tak? To jest też tak jak
z badaniami nad OB chociażby. Z tego, co ja zdążyłem się rozeznać, to pisząc
jakieś prace naukowe o właśnie OB, robiąc jakieś badania, zawsze się
naukowcy opierają na tym, co zostało jakby napisane, prawda i utrwalone
wcześniej przez kolegów wykazujących takie stricte
materialistyczne podejście, czyli
obarczających winą za występowanie takich zdarzeń jakieś
zaburzenia neurologiczne na przykład albo jakieś złudzenia,
prawda? Tak, dokładnie tak. I też mam taką
świadomość, że mogłabym zostać tak samo oceniona. Natomiast nauczyłam się przez
te parę lat takiej też pracy zawodowej, że
po prostu o tym w gabinecie najczęściej nie opowiadam.
Zdarzyło mi się kiedyś mieć taką panią, która
umówiła się do mnie na konsultacje i gdzieś tam
podświadomie nawet nie wiedziałam o tym,
że mnie o to zapyta albo coś takiego wyczuje. I ta
pani na końcu konsultacji powiedziała mi pani: "A może mi
pani powróży?", tak? Więc tutaj łączenie byłoby takim
skróceniem drogi, tak? Bo wróżąc czy
jakby szukając, czekając na to, co przyniesie nam jakaś
postać, jakąś informację, trochę odbieramy sobie takiej pracy,
nie? I to jest dla nas bardzo kuszące, bo na
terapii musimy jednak włożyć jakiś swój wysiłek. Natomiast
tak, kierujemy się takim materializmem i coraz
mniej mam wrażenie, kierujemy się tą duchowością. Z
jednej strony otwieramy się na duchowość, tak? Słuchaj swojego
wewnętrznego ja i tak dalej, i tak dalej.
Natomiast mam takie poczucie, że mimo wszystko jesteśmy na to
zamknięci. Czyli można powiedzieć krótko, że
psychologia i w ogóle nauka z głównego
nurtu nie tyle nie chce badać pewnych rzeczy,
co po prostu się na nie zamyka i nie ma
jakby wypracowanych metod badania, tak? Dokładnie
tak. Mam nadzieję, że jeszcze za mojego życia takie metody
powstaną i taka grupa ludzi, która miałaby
coś do powiedzenia, rzeczywiście będzie to udowodnione, że to
nie są tylko i wyłącznie we wszystkich przypadkach
jednostki chorobowe, ale właśnie ta inteligencja duchowa albo ta duchowa
część naszej osobowości, której tak naprawdę nie musimy
wypierać. Tutaj sobie zapisałem takie pytanie odnośnie
tej ręki na krześle. Czy ma Pani może jakieś materiały
fotograficzne okazujące ten, ten ślad? Czy
może Pani próbowała to komuś już kiedyś
udostępniać do zbadania? Mam zrobione zdjęcia
jak najbardziej. Natomiast w sumie nawet nie przyszło mi do
głowy, żeby komuś je wysłać, żeby to sprawdził szczerze
mówiąc. Tutaj jeszcze sobie zapisałem takie pytanie
odnośnie Pani syna, tak? Pani opisywała tą
sytuację, gdzie synek nie był ani radosny, ani nie dopłaczu.
Czy on sprawiał wrażenie, jakby zobaczył kogoś
nieznajomego albo coś potencjalnie
niepokojącego? No i trzeba też koniecznie, mi się wydaje,
monitorować, co syn będzie mówił, o czym będzie opowiadał, gdy
nauczy się już mówić, prawda? Tak. Jakby to
odniosę się do tego mówienia, że to jest dla mnie taka kwestia bardzo, bardzo
oczekiwana. Jak już te zdania będą
jakkolwiek zrozumiałe i to, co mówi dla mnie, żeby
zobaczyć, co widzi. Natomiast ta jego reakcja
była, jakbym miała to porównać, że przychodzi jak
jakaś obca osoba, tak? Do domu. Ktoś, kto nie obracał się w jego kręgu, tak?
Czyli mama jako ja, moja mama, czyli babcia i jego tata. I to było takie pełne
zdziwienie. Duże oczy, otwarta buzia,
kręcenie głową, tak? Dzisiaj już wiem, dlaczego
kręcił głową do kuchni i takie duże piski. Ale
to nie były piski radości ani nie były piski płaczu, tak?
Tylko po prostu takie piski puszczane gdzieś w eter.
Takie jakby piski zdziwienia też, tak? Tak, dokładnie
tak. W wielu takich historiach znajduję też odniesienia do
tego, co się dzieje czasami, choćby w moim domu. Kiedyś na
radiu Paranormalium, w którejś audycji wspominałem o
tym, jak papiery wujka mojego wylądowały na środku
pokoju, w momencie gdy toczyła się dyskusja wokół jego
mieszkania po śmierci. Też po śmierci ojca
dużo takich różnych dziwnych incydentów
było. No, tutaj szczególnie wyróżnia się na tym tle
scena, gdzie moja mama spotkała mojego ojca w towarzystwie naszej takiej dawnej
znajomej i się okazało, że ona zmarła miesiąc przed nim.
Też dochodziło tutaj do incydentów
z przesuwaniem się jakichś przedmiotów. Na przykład
spadł kask rowerowy z miejsca, z którego
sam tak jakby teoretycznie nie powinien być w stanie
zlecieć samodzielnie. Może kiedyś ja dowiem
się, kto to był i po co przychodził, bo mam takie
przekonanie, że nie zawsze te osoby są osobami,
które znałam, tak? Jakby czasem po tych
wydarzeniach nic się po prostu nie zadzieje w moim życiu.
Tak jak mówiłam wcześniej, tym ostatnim wydarzeniem było to
pukanie takie w ten mebel. Zastanawiam się, po co ktoś, istota, dusza
pukała przez połowę nocy. Na co chciała zwrócić
uwagę? Można pospekulować, bo jak dobrze rozumiem, to
się wszystko wydarzyło po śmierci wujka, prawda?
Od tego momentu, od tego momentu. No,
myślę, że niejeden ezoteryk by w tym momencie
zasugerował, że to wujek jakoś daje znać o swojej obecności. Może utknął
gdzieśW drodze na koniec tego słynnego
tunelu ze światełkiem i czeka, aż go ktoś odprowadzi. Może
tak być. Nie jest to wykluczone. Natomiast, tak
jak mówię, wujek był mi taką osobą zu... znaczy może
zupełnie obojętną, to tak trochę brzydko brzmi, ale
niezwiązaną ze mną. Aczkolwiek może zobaczył, że
gdzieś przez ze mnie może się skontaktować.
A może po prostu pani jakoś jest bardziej otwarta
na tego typu rzeczy? Jest taka możliwość.
Jasne. Bo czasami z ludźmi jest tak, że
nie interesują się tymi tematami do pewnego przynajmniej momentu
w życiu, nie interesują się tą pozafizyczną sferą naszej
rzeczywistości, a następuje coś takiego, co jakby otwiera ich na
postrzeganie pewnych zjawisk, jakby ułatwia dostrzeganie pewnych takich
duchowych spraw. No tak, jakby, jakby tacy
ekstrasensi się w nich budzą. No to są, to jest
myślę też taka bardzo wartościowa relacja ze względu na
pani wykształcenie i wykonywany przez panią zawód.
Pierwszy raz w ogóle mi się zdarza z zawodowym
psychologiem rozmawiać, żeby się psycholog dzielił
jakby też swoimi doświadczeniami o tej trudnej
do wytłumaczenia naturze. Z jednej strony mi miło to
słyszeć, a z drugiej strony mam nadzieję, że to też zachęci
inne osoby, które może gdzieś do tej pory
mniej wierzą w takie rzeczy, tak? A na co dzień
zajmują się jakkolwiek nauką albo są bardziej zwrócone na
taki świat materialny. Też jeżeli
ktoś by tego słuchał, a miał jakieś podobne rzeczy i
być może znalazł kiedyś jakieś hipotetyczne
wyjaśnienie, to fajnie by było gdzieś w komentarzu też to
poczytać. A jakby się znalazł jeszcze jakiś psycholog,
który być może ma podobne rzeczy, to też byłoby fajnie. Natomiast
moim takim nie wiem, czy przekazem, ale taką
myślą, która mi towarzyszy cały czas, to jest to,
że bardzo zatraciliśmy się w takim nie
tylko konsumpcjonizmie, ale w takim materialnym
patrzeniu na świat, na relacje, na to, co nas łączy,
a coraz mniej jest w nas takiej wrażliwości, tak? I tutaj duchowości,
ezoteryki czy w ogóle odwoływania się w
ogóle do jakiegoś świata wartości, nie? Że my
tutaj bardzo często bazujemy na wartościach,
które przekazują nam media czy wartościach,
które wynosimy tylko i wyłącznie z domu, a nie zawsze
doprowadzają nas one do szczęśliwego życia. Ale myślę, że
takim kluczem do tego, żeby się otworzyć,
to jest otworzenie się na siebie samego i zaufanie sobie
samemu, że to, co widzę, to, co słyszę, to,
co myślę, to, co podpowiada mi intuicja, to jest
to coś, w co powinienem wierzyć, tak? Czyli z jednej
strony wiara w siebie, ale z drugiej strony też wiara w
to, że takie najwyższe dobro, tak? Że nie
zawsze to, co myślimy, kieruje nas do autodestrukcji,
ale też powinno wypływać jako nasze wartości czy jakaś nasza empatia. A
do mnie właśnie dotarło, że przecież na antenie Radia
Paranormalium w kilku audycjach wypowiadali się
w charakterze gościa również psycholodzy i również psychoterapeuci. Aczkolwiek
nie pomnę teraz, nie jestem sobie w stanie przypomnieć,
czy to ich zainteresowanie tą sferą duchową i w ogóle
ezoteryką wynikało jakoś z osobistych doświadczeń, czy też po prostu ich to tak
zwyczajnie ich to zainteresowało i postanowili pójść jakby w tym kierunku. Na
pewno takie nazwisko, które teraz mi przychodzi do głowy, to
pani Izabela Kijak, która chyba dwa razy
co najmniej występowała w audycji, którą prowadziła Ada
Edelman z bloga Biuro Duchów. Ada przez pewien czas prowadziła u nas w
ramach cyklu debaty niekontrolowane, taki
podcykl z wizytą w Biurze Duchów właśnie i tam też
różni goście interesujący i zajmujący się tymi
tematami ezoterycznymi występowali. Także można
powiedzieć, tylko się cieszyć, że jest coraz
więcej osób zawodowo zajmujących się psychologią,
które się otwierają na te pozafizyczne sfery.
Z pewnością poszukam i będę próbowała nawiązać
jakiś kontakt i wspólny język. Myślę, że to mogłoby być
bardzo owocne dla mnie. Dla mnie też rozmowy
z osobami zawodowo zajmującymi się psychologią i
próbującymi jakoś łączyć to z ezoteryką też są takie,
muszę powiedzieć, rozwijające. Jakby taka,
no, poznaję nową perspektywę osoby, która
jakoś naukę akademicką próbuje pogodzić
z ezoteryką i z tym, co sama doświadcza, tak? Tak,
czasem bywa to trudne, ale może się da.
W ostatniej części dzisiejszego odcinka wysłuchamy obszernego
fragmentu rozmowy ze słuchaczką, która gościła w podcaście
"Mówią świadkowie" w odcinku poświęconym obserwacjom
UFO. Moja rozmówczyni nie tylko sama doświadczyła
wielu niewyjaśnionych zdarzeń, ale też mieszka pod jednym
dachem z osobą, która zdaje się wręcz przyciągać
zjawiska o trudnej do ustalenia naturze. Zapraszam do wysłuchania tej niezwykłej
historiiTo jest tak. Ta pani miała
wtedy osiemdziesiąt bodajże trzy lata, bo teraz jest o wiele
starsza. Jestem dziesięć lat już z nią. I kiedy przyszłam,
siadłam koło niej na wersalce. Siedziałyśmy, oglądałyśmy
telewizję i proszę pana, w pewnym momencie ona — miałam
krótkie spodenki — położyła mi rękę na nodze i wie pan,
normalnie dłoń. I po chwili oglądając telewizję,
ja mówię: "O matko, coś ty mnie tak poparzyła?". Ale nie
patrzyłam na nogę. I proszę pana, po chwili patrzę, a na
nodze mam odbitą jej dłoń, całą dłoń, tak
jak przyłożyła z paznokciami i z pierścionkiem. Normalnie
oczko, wszystko było widoczne. Szkoda, że ja nie miałam wtedy
telefonu, żeby zrobić zdjęcie. To nie wiem, ile to trwało.
Dziesięć, może piętnaście sekund. I ta ręka potem
znikła, ale była widoczna. Ona, ta kobieta też to widziała.
Potem opowiadała i tym wszystkim swoim znajomym i
rodzinie, że takie coś właśnie się wydarzyło. To
było straszne. To było dla mnie w ogóle to było jakieś,
jakieś takie dziwne. I tego proszę nie mieć mnie, że ja
jestem jakaś nie wiadomo jaka. Coś mam z głową, ale ta
kobieta może panu po-powtórzyć. Jest w łóżku i jeżeli pan by
się jej zapytał, to ona mogłaby śmiało powtórzyć, że coś
takiego było. No może już nie męczmy starszej pani, bo w
tym wieku raczej o tej porze chyba już się ś- No śpi,
śpi. Już śpi. Tak. To było takie
lekkie dotknięcie tylko. Nie było takie jakieś mocne. Proszę
pana, ona, ona lekko dotknęła. No ona tak położyła tą
rękę, to ani, ani nie klasnęła, żeby to się
odbiła. Albo że te... Nie! Dosłownie
przyłożyła lekko dłoń na moją nogę. Ja byłam w
krótkich spodenkach, oglądałyśmy telewizję i po
chwili ja mówię: "Coś ty mnie tak poparzyła?".
Ja patrzę na nogę i proszę pana, nie wierzę. Cała dłoń
odbita z paznokciami i z pierścionkiem, bo mam
na prawej ręce pierścionek. No pan by nie uwierzył.
Czerwona ręka odbita na mojej tej nodze,
na prawej nodze. To tak, jakby coś spowodowało
jakiś niekontrolowany przez tą panią przepływ
energii przez tą rękę- No tak. Skoro to poskutkowało takim
śladem. Żeby pan wiedział. Mhm. Takim wręcz oparzeniem, jak to
pani ujęła. Tak, bo ja to tak ujęłam, bo to takie było
szczypnięcie, tak? Jakby tego. I mówię: "Czymś ty mnie tak
poparzyła?". I dopiero po chwili patrzę na nogę i, i,
i właśnie taka sytuacja, sytuacja miała miejsce. A ta pani wiadomo coś o
jakiejś jej zainteresowaniach, ewentualnie ezoteryką? Tak, ta pani
wróży z kart, proszę pana i jak wróży, to wszystko
przepowiada tak, że ludzie tutaj do niej przychodzą i wszystko
się spełnia. I mają takie relacje, że co
jakiś czas, proszę pana, teraz to ona trochę przeziębiona
była i tego, ale tak to ma tutaj takich klientów swoich
stałych i kiedy przychodzą, to zawsze proszą ją, żeby
powróżyła z kart. Czyli taka osoba dosyć znana chyba w
okolicy. Proszę pana, no tutaj ją na tej ulicy to
wszyscy znają. Bardzo fajna kobieta, która pochodzi z
rodziny, yy, nie wiem, jak panu powiedzieć,
arystokratycznej, bo miała i, i fajną
babcię i dziadka. Opowiadała mi o nich. Oni
gdzieś tam pochodzili, proszę pana, z tych Karpat Wschodnich
czy Zachodnich. Tam się ona urodziła. No mieli majątki,
dosyć byli naprawdę bogaci, bo ten dziadek to miał
młyny. Tylko że potem musieli to wszystko tam zostawić i
przyjechali na tę stro..., no wschod-- zachodnią stronę.
Tu ich skierowali. No i tu się osiedlili, tak? A ta pani
naprawdę ma coś w sobie, bo ona już kiedyś mi tłumaczyła,
że jak kogoś głowa bolała, to dotykała i po
prostu przestawała boleć. I mówi: "Ja też mam energię", wie
pan? Tak do mnie. Ja mówię: "No to fajnie. No to
pani teraz będzie leczyć, leczyć wszystkich wkoło, no
tych znajomych i tego", ale z kart to naprawdę dobrze
wróży. I kiedyś chciałam wziąć od niej karty tarota.
Ona mi powiedziała: "Dziecko, tym się nie zajmuj, bo
to jeszcze można sobie krzywdę jakoś zrobić". I po
prostu ja te karty odłożyłam i nigdy już do, do tego żeśmy
nie wracały. Ale zajmowała się takimi rzeczami
jakimiś no nie wiem, wróż-wróżeniem, bo to, że z
kart normalnie wróży, to, to, to wiem, ale o tarocie
to raczej nie wspominała. No tutaj z tarotem, z
w ogó-w ogóle z wróżeniem, z jakimiś takimi magicznymi
przedmiotami rzeczywiście trzeba, yy, dosyć ostrożnie- Proszę
pana, tu wywoływali kiedyś duchy na takim stoliku. A!
Jeszcze jak żyła. To opowiadała różne historie.
No różne historie. I dlatego, proszę pana, nie wiem. Ja bym
panu tutaj tyle rzeczy powiedziała, ale
naprawdę aż, aż no nie wiem, czy ja mogę. To, to jest dłuższy temat. Jakby pan
usłyszał, że spod sufitu materializuje się
coś takiego jak, jak by to pan powiedzieć, okrągłe.
Coś w typie ektoplazmy, jakieś takie postaci, przedmioty.
To były przedmioty. To się pokazuje, proszę pana, w tym
domu, że to wychodzi z sufitu i ja to widzę. Ja
mam oczy otwarte, nie śpię. I to się kiedyś zbliżało do
mnie. Ja się tak wystraszyłam i kołdrą po prostu uderzyłam
nogą. A mówię: jeżeli to jest materialne, to po prostu,
no, odbije się, tak? Ale to się nie odbiło.
I jak ja to patrzyłam na to i to się zaczęło zbliżać do
mnie, to proszę pana, w pewnym momencie do sufitu
i się rozpłynęło. To już miałam takie dwa czy trzy razy
normalnie. I potem mówię nie, nikomu nie będę mówiła o
takich rzeczach, bo, bo proszę pana, no wyśmieją mnie,
powiedzą, że ja coś mam z głową. Ale no nie, ja jestem
całkowicie normalna i no nie ma komu ta, o
takich rzeczach, proszę pana, z kim porozmawiać? Bo naprawdę
niech pan mi wierzy. Przyjdzie kolega albo koleżanka, albo
moja wnuczka i ja będę mówić o, o takich rzeczach dziecku?
No, no raczej chyba nie, ale to już było parę razy,
parę razy, proszę pana. No wiadomo jak, jak ogół
społeczeństwa podchodzi do, do tych paranormalnych
tematów.Coś tam się zmienia, jakieś
otwierają się ludziom klatki w głowach, że coś
rzeczywiście może w tym być. No ale jeszcze, jeszcze dużo
wody w Wiśle upłynie, zanim się-- czy też w Odrze,
zanim, zanim tak naprawdę coś, coś
u większej części społeczeństwa się zmieni w tym temacie. No
tutaj to potwierdza ten, ten przypadek z ręką, z tym śladem po dłoni.
Potwierdza, że osoby parające się ezoteryką,
nawet takie z dużym doświadczeniem, czasami mają też
wciąż problemy z jakby chyba
kontrolowaniem tego swojego przepływu energii. Być może, proszę
pana, naprawdę ja, ja to pierwszy raz w życiu mi się takie
coś przydarzyło, żeby ręka została odbita na, na mojej nodze,
ale to jeszcze w taki sposób, żeby widzieć wszystkie
pazno- paznokcie u jej dłoni i pierścionek z
oczkiem. To, to mnie zaciekawiło. To wszystko było tak
odbite, jakby pan, no nie wiem, odrysował czy jak? No
cała dłoń, cała dłoń była jej odbita na mojej nodze.
Czerwona normalnie dłoń. No w normalnych warunkach,
żeby coś takiego zrobić, żeby taki ślad pozostał, to trzeba
byłoby no nieźle kolką- Szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia,
proszę pana, bo to by było fajnie udokumeno- udokumentowane,
tak? No szkoda wielka. No. Trzeba było dosyć
w normalnych warunkach trzeba byłoby dosyć dużą
energię przyłożyć, żeby taki ślad powstał. A tutaj takie
lekkie dotknięcie i ślad jak po oparzeniu. Tak,
jak po oparzeniu. I ja jeszcze naprawdę ja do tej pani
mówię wtedy: "Pani , co pani wyprawia? Czego mnie pani
tak poparzyła?" I patrzyłam dalej w telewizję, ale po
chwili coś mnie to tak jakoś zadziwiło. Mówię: "Matko
jedyna, popatrz na moją nogę, popatrz, cała twoja
dłoń jest odbita". A ona? Ona sama nie wierzyła, proszę
pana, w to. Nie wierzyła, że coś takiego mogło się
wydarzyć. I potem, jak przychodziły
do niej znajome i tego, to cały czas tylko o tym
opowiadała, że właśnie takie coś się wydarzyło. No, czasami
to potwierdza, że nawet osobom dosyć mocno siedzącym w tych
tematach ezoterycznych czasami zdarzają się też rzeczy, nad
którymi nie do końca mają kontrolę, prawda? To jest
ciężko, ciężko jakby skomentować nawet osobie,
która interesuje się takiej jak ja, która
interesuje się już od dziesiątków lat tymi
tematami, właściwie od dzieciństwa. Też miałem kiedyś
przygody z pracą z energiami. Może nie tak
hardkorowe, że to tak ujmę po młodzieżowemu, ale
jednak miałem. Przez jakiś czas parałem się pracą z
energiami, uczestniczyłem w medytacjach takich grupowych, co
prawda przez Skype'a, ale jednak ta energia grupy tam widać
było, że działała i dało się odczuć fizycznie, gdy coś
było na przykład robione przy mnie albo przy którymś z
innych uczestników takich spotkań. Pamiętam, że przy
pierwszym spotkaniu jedna z osób coś tam
zaczęła mówić, że ktoś mi kradnie energię, ktoś
mnie wysysa z energii. A ten taki nasz nauczyciel
powiedział, że on wie, sprawdzi zaraz i on już wie, kto
kradnie energię. I się okazało, że to niestety byłem ja,
bo byłem dosyć zmęczony po takim dosyć ciężkim dniu.
Oczywiście on tego nie powiedział wprost kto kradnie, ale
zaraz zrobiło mi się tak ciemno przed oczami. Myślałem, że
padnę twarzą na tą klawiaturę przed tym komputerem i po
prostu dopiero po dłuższej chwili jakby się
ocknąłem i zorientowałem się co tak, co tak naprawdę się
wydarzyło, że dostałem baty. A pan wie
pan, przepraszam, że tego ja panu powiem i ta kobieta do
mnie też ta pani właśnie mówiła, że są ludzie tacy, że to, co pan tutaj ujął,
że kradną energię i po prostu tego. I przychodziła tutaj do
nas kobieta, proszę sobie wyobrazić i powiedziała o mnie.
I ta kobieta mnie łapała za ręce i powiedziała, że ona
się tak przy mnie dobrze czuje. I proszę pana, moja
siostra potem powiedziała tak: "Jaka ty głupia jesteś".
Przepraszam, że tak mówię. "Jaka ty głupia jesteś. Nie dawaj
nikomu energii, bo zobaczysz, co z tobą będzie". I to, co
pan teraz powiedział, że panu było ciemno przed oczami,
to ja po tygodniu, bo ona tak przychodziła przez pięć dni
i miała taką gulę na ręce i ta gula jej znikła, niech
pan sobie wyobrazi. Ja rękoma ją dotykałam, bo ona tak
chciała. Ja sobie myślę, co ona tam gada. Ja nie wierzyłam
w to, że ona czerpie ode mnie energię. Po
pięciu dniach, proszę pana, ja taka byłam słaba i
zachorowałam i nie wiedziałam z czego i myślałam, że się
wywrócę tak jak pan tu to teraz opowiada. A ona zabierała
tą ode mnie energię. I jeszcze mówi tak- Taka pijawka,
prawda? Tak, ona jeszcze mówi tak do mnie: "ty musisz iść i zrobić sobie kurs
bioenergoterapeuty i będziesz zarabiać
pieniądze". Ja mówię: "No wie pani co? Co pani takie głupoty
gada?" I ona była umierająca, proszę sobie wyobrazić,
miała osiem zero hemoglobiny, bo dostała jakiś krwotok
wewnętrzny. I proszę pana, ona jedyna, jedyna
zawiadomiła mnie, żeby ją po prostu wziąć i do
szpitala zawieźć, powiadomić karetkę pogotowia, bo
ona umiera. I ja rzeczywiście tam pobiegłam.
Zawiadomiłam karetkę pogotowia i tą kobietę zabrali. Ona żyje
do tej pory. Ona już ma z dziewięćdziesiąt parę też lat.
Dziewięćdziesiąt trzy albo cztery. Jakoś tak, bo dziesięć lat
tu jestem. No, ona była starsza od o trzy czy o dwa
lata. To tak będzie. I przychodziła do mnie,
że mówi, że ona się bardzo dobrze w moim towarzystwie
czuje i tego. I kiedykolwiek mnie tylko spotkała, to
proszę pana, łapała mnie za ręce, a ja te ręce cofałam
do tyłu, bo już potem mówię: "No nie, ja już nie chcę
mieć z nią nic wspólnego", bo ona po prostu mnie no
nie wiem, jak zabiera tą energię, to ja tej energii nie
będę miała i dokąd się narobi? No będę chorować,
nie? No to jest taka forma wampiryzmu energetycznego,
gdzie osoba ściąga z innych ludzi energię,
nawet niekoniecznie zdając sobie z tego sprawę,
prawda?No są ciekawe rzeczy naprawdę, proszę
pana, o których no człowiek jeszcze nie wie. A jeszcze jeden
taki mam przypadek, jak mogę powiedzieć. Sąsiadka umierała, bo
przyjeżdżał do niej doktor z paliatywnej. Ja to widziałam i
zresztą ta pani też, bo to najbliższa sąsiadka z
naprzeciwka. I to było też wieczorem.
Podjechał karawan. Ja to widziałam. Miałam przedpokój i
w pewnym momencie jest furtka otwarta, przyjeżdża
furgonetka druga. Przyjechał właśnie ten lekarz, żeby
stwierdzić prawdopodobnie zgon. Proszę pana, była otwarta
bramka, nie było wiatru, nic. Wołam: "chodź szybko , bo
zaraz zwłoki będą wynosić pani . zanim
przyszła, bo ma taki chodzik, bo miała endoprotezę
wstawioną do tego, biodro jej robili i proszę pana,
powolutku, powolutku przyszła i zaczęła się modlić. Ja to
samo. Ona w imię Ojca i Syna. Ja mówię: "Boże, wreszcie
jej się męka skończyła". Proszę pana, pan by nie uwierzył, a
ona jest świadkiem. Bramka powolutku zaczęła się
zamykać i zamknęła się całkiem. Ja myślałam, że
sąsiedzi sobie założyli na fotokomórkę. Rozumie pan? Że
ta bramka się sama tego... Na drugi dzień z samego
rana przychodzę do tego sąsiada, czyli do syna
tej pani, co zabrali ją już do kostnicy i
opowiadam o tym. I przyszłam, proszę pana, otworzyłam tą bramkę. Bramka ciężka z
drzewa, z takiego żeliwa. I ruszam tą bramkę w
jedną, w drugą stronę. I opowiedziałam temu panu. Pod
kościołem spotyka się z-ze swoim bratem. To
samo mu powiedziałam, a on mówi, że do niego siostra,
siostrzenica czy ktoś tam dzwonił i pozytywkę miała w
domu, która była nienakręcana, proszę pana, i sama zaczęła
grać. I to było właśnie w nocy jak ona
odeszła. To taki, taki też miałam tutaj przypadek i
ja to widziałam, jak ta bramka się zamknęła i po
chwili dopiero wynieśli to ciało. To ja sobie tak
uzmysłowiłam, że ona zamknęła po sobie drzwi i odeszła w ten
sposób manifestując się może. No nie wiem. No też
ta pozytywka, ta akcja z pozytywką też mogła być taką
formą jakby sygnału, że, że
ktoś odchodzi. Proszę pana, jakby pan widział tą bramkę, jak
ona się zamykała i to sama. Bez sprężyny, bez
niczego, bez wiatru, bez niczego. Proszę pana, ja tam
przyszłam i tą bramkę tak brałam z jednej strony i z
drugiej no ruszałam. Czy to możliwe, żeby ona tak
powolutku, powolutku się sama zamknęła? No nie, bo
lekarz wchodził. Ja widziałam, jak lekarz wchodził. Tak?
I ta bramka była otwarta. On jej nawet nie dotykał.
No, no, no. Wiele takich dziwnych rzeczy, ale no, no
praktycznie można powiedzieć, jak to tłumaczyć, tak?
No jest jakiś sposób, w którym osoby zmarłe,
które odeszły z tego świata, jeszcze nie, jeszcze tak nie do
końca odeszły, prawda? Tak. Jest jakieś, musi być jakiś
sposób, w który zmarli wchodzą w
interakcje z takimi przedmiotami, szczególnie z takimi ciężkimi,
szczególnie z takimi, których uruchomienie,
jak w przypadku tej pozytywki, no wymagałoby użycia
pewnej jednak dosyć sporej energii. Tak? Tak. No
miałam wiele takich przypadków, proszę pana, jakbym powiedziała.
No to się zaczęło w ogóle jak miałam osiemnaście lat. Miałam
koleżankę. Mojej mamy siostra zmarła, pojechała moja
mamusia na pogrzeb, a ja mówię do tej
koleżanki: "To idź, ja tam dam ci telegram, a ugotuję
jeszcze obiad. Przyjdziesz to tak". Miałam bodajże chyba
osiemnaście, osiemnaście lat. I proszę pana, ja jeszcze se
niby przysypiam. Nagle słyszę radio gra.
Moja mama rozmawia z sąsiadką i w pewnym momencie nie
mogę głowy obrócić w bok, bo proszę pana, stoi nade
mną czarna postać. Co by pan powiedział? Jak wyskoczyła z
tego domu, z tej wersalki, to, to dopiero
przyszłam o godzinie, ja wiem, dwudziestej. Jak, jak
ona przyszła i nie chciałam jej mówić, żeby ją straszyć, że
coś takiego się wydarzyło, bo pewnie by pojechała do domu.
I to też był taki. I od tamtej pory, a pękały mi,
jak mamy brat zmarł, kryształowe kielichy. I mówię: "Mamo,
co ty mi bijesz tak?". Ja byłam w kuchni, ona
była w pokoju. Mówi: "Dziecko, co ty mówisz?". W pajęczynę
po prostu taki huk był. No nie można
tego sobie wyobrazić, jakby ktoś po prostu z całej
siły uderzył w to. I ja szukam. Znalazłam.
I o dwunastej był telegram, że mamy brat nie żyje. Mam
takich parę tych przypadków, no bardzo dziwne. No ale wie
pan, no coś w tym musi być. Nie wiem co, ale coś
jest. No to jest jeden ze sposobów, w których zmarli
informują o swoim odejściu. Była taka relacja, nie wiem, czy
już ją publikowałem, czy nie, bo ja tego dosyć dużo mam.
Na przykład o, o zrzuconych dzwonkach z półki.
Coś takiego kiedyś- Nie, nie. Tego nie słyszałam jeszcze. To
chyba jeszcze nie. To chyba jeszcze nie poszło na antenę.
O takich, taka sytuacja gdzie para
Polaków, która wyjechała sobie tam do Wielkiej Brytanii
za pracą, tam sobie jakieś mieszkanko wynajęli i,
i mężczyzna z tej pary miał takie hobby,
że zbierał sobie jakieś takie dzwonki, jakieś takie różne
małe rzeczy i ustawiał to na półkę. I się
okazało pewnej nocy, że jakaś dziwna siła
strąciła dużą część tych dzwonków na podłogę i jak się okazało tam jakiś bliski
ich zmarł, będący w Polsce w tym czasie. Mhm. I
jakoś to tak powiązali z, z tym momentem.
Dokładnie w tym momencie, kiedy zmarł, wydarzyła się ta
historia z tymi dzwonkami spadającymi z półki. Mhm.
Jak mój mąż umierał, proszę sobie wyobrazić, ja miałam na
przedpokoju takie tak jak pan mówi, takie, takie sople
grające. I one, proszę pana, same zaczęły grać. Takie
dzwoneczki rurowe, tak?No takie tak dzwoneczki
rurowe i moja mama była, bo myśmy na jednym piętrze
mieszkały, ale mama miała oddzielne mieszkanie i ja miałam
oddzielne mieszkanie. I proszę pana, ja byłam w kuchni,
robiłam sobie kawę, a mój mąż leżał, bo on
był już umierający. I w pewnym momencie te dzwonki same
zaczęły grać. Pan nie uwierzy. Ja biegnę do
przedpokoju. Nikogo nie ma. Drzwi zamknięte, okna
były pozamykane. Poleciałam do mamy i mówię: "Mama, ty byłaś
u mnie?" Ona mówi: "Nie, dziecko, ja jestem cały czas w
kuchni." Ja mówię: "Ty wiesz co? Chyba przyszedł
tato po niego, bo te dzwonki, co mam tutaj na
przedpokoju, one same zaczęły grać. Pan by nie uwierzył. Jak
Boga kocham, do tej pory ja je jeszcze słyszę, dosłownie
słyszę, jak one grały i ja potem patrzę na nie, a one
takie, takie leciutkie, proszę pana, tak jakby falowały
tak leciutko, ale one zagrały, tak jakby ktoś po nich
zagrał. No nie-niesamowite. Ja mam takie historie tutaj
normalnie, proszę pana, jakbym zaczęła panu opowiadać, to nie
wiem, czy pan w ogóle w to wierzy, co ja mówię, bo ja
to mówię naprawdę to, co ja wiem, co mi się
przydarza tutaj, czy tu, czy u mnie w domu. I to
nie tak, że codziennie, tylko co jaki, co jakieś w takim
odstępie, wie pan, może być nieraz dwa tygodnie albo jak
ktoś ma umrzeć z mojej rodziny, albo córka dzwoni. Mówi:
"Mamuś uderzył mi ptaszek w okno." Ja mówię: "Ojej,
ktoś umrze." I pan wie, że po południu mam wiadomość,
że mojego ojca brat zmarł. Ptak
uderzył w okno i padł. Mówi: "Ja nie wiem jeszcze, co mam
zrobić, bo może pies go zje albo kot." Ja mówię: "Jak?
Jeżeli je, no to weź do, do tego, do domu, może
odżyje." "Nie mamo, on leży." I ona potem też
gdzieś na internecie zaczęła szukać, że tak jak ptak
uderza w szybę, to proszę pana, na śmierć.
No nie wiem jak to interpretują inni, ale coś takiego
jest i ja w to wierzę. No tyle historii, co mi się tu
przydarzyło i po prostu u mnie w domu, to nie mogę
powiedzieć, że ja mam w to nie wierzyć, bo, bo tak jest.
No, no tak jest. I co ja zrobię? No myślę, że u
pani jest coś takiego jak w przypadku wielu innych osób,
które też mogą praktycznie sypać jak z
rękawa historiami o jakichś paranormalnych zdarzeniach. Jest coś
takiego, że pierwsze spotkanie z takim paranormalnym
zdarzeniem, na przykład z takim człowiekiem cienia tak
zwanym. Coś takiego jest, że pierwsze
zaobserwowanie, pierwsze zetknięcie z tą paranormalną
sferą jakby otwiera człowieka na łatwiejsze
dostrzeganie pewnych rzeczy w przyszłości. Tak. Nie wiem,
jak to teraz może... Nie wiem, czy to dobrze ująłem, bo
też już troszeczkę mi koncentracja dzisiaj siada. Mam bardzo
ciężki dzień za sobą. Jest coś takiego, że pierwsze
spotkanie z jakimś dowolnym zjawiskiem
paranormalnym, na przykład obserwacja UFO, obserwacja jakiejś
postaci otwiera człowieka na
dostrzeganie łatwiej podobnych zdarzeń w przyszłości,
na odbieranie pewnych sygnałów mniej lub bardziej
subtelnych, co jakby ułatwia nam, tak jak
mówiłem, dostrzeganie kolejnych takich zdarzeń
i jakby poprawne ich interpretowanie. Tak, ta sfera
paranormalna wchodzi, wdziera się praktycznie w nasz
obszar postrzegania i jesteśmy bardziej jakby
podatni na, na odbieranie pewnych sygnałów. Mhm. To
już nie będę zanudzać, wie pan. No ja tego nie nazywam
zanudzaniem po prostu. Kolejna taka- Wie pan, ja bardzo,
bardzo się interesuję takimi sprawami i lubię słuchać na-na przykład nawet
wypowiedzi niektórych ludzi, bo bardzo ciekawie
opowiadają i to, co widzą, bo, bo nie wszyscy w
to wierzą, bo jakby sami zobaczyli, to,
to jakby przekazali drugim osobom, to też ktoś by się z
nich może i wyśmiał albo jak. No, no trudno na,
na to pytanie to tak odpowiedzieć, nie? Ale ludzie to
sceptycznie podchodzą do, do nie wiem, do wszystkiego i
no nie wierzą. Chyba że naprawdę coś takiego
będzie, że wtedy jak ujawnią w telewizji
naocznie i powiedzą, to wtedy to no nie wiem, czy
będzie można zaakceptować, czy nie. Tak jak z tymi dronami
tam gdzieś w Stanach, to też to oglądam. No, wie pan, no
ja w to nie wierzę, że inwazja jakaś dronów,
bo, bo to by było śmieszne. I tak jak mówią, że badają te obiekty, w których są
te broń nukra-nuklearna. Tak?
Dobrze mówię? Tak. Nuklearna. Że oni tam właśnie nad, nad
bazami latają i sprawdzają. No proszę pana, no
może dojść do kataklizmu całego świata. No bo
to widzi pan, co się na świecie dzieje. No. Ja sobie
jeszcze pozwolę takie spostrzeżenie uczynić, że dużo osób odrzuca w ogóle
rzeczywistość tych zjawisk paranormalnych tylko dlatego,
że to jakby koliduje z ich światopoglądem, z ich systemem przekonań, takim
ściśle stricte materialistycznym. No tylko że odrzucenie
istnienia czegoś z tego tylko powodu, że nie
zgadza się z naszymi poglądami, to moim zdaniem nie jest
sceptycyzm, tylko no pewne przejaw jakiegoś takiego zamknięcia na tematy, które
wykraczają poza pewną sferę. Tak, tu ma pan rację.
Wiele jest takich przypadków, że ktoś, coś komuś się tam
przydarzyło i on: "A co ja tam będę mówił?"
No tak. No z tego, co ja, co ja widzę, że
ludzie po prostu się by śmiali, nie? Wyśmialiby
mnie i by powiedzieli: "No jak ona taka mądra tutaj w
tych i w gazecie o niej piszą i ten, a tutaj
nagle pach! Co ona wydziwia. Chyba jej się w głowie
poprzewracało." No wie pan, no ja jeszcze chyba nie mam
sklerozy. Mając sześćdziesiąt dwa lata to jeżdżę jeszcze
samochodem i się poruszam całkowicie sprawnie.
Także trudno powiedzieć, żebym miała coś
urojonego w głowie i pewne rzeczy, które
widzę, to proszę pana, nie zmyślam tego, tak? Ja też
pod swoim adresem kiedyś usłyszałem tekst pod
tytułem: Ty i zjawiska paranormalne? No co ty,
to są głupoty. Myślałem, że jesteś mądrzejszy.
Matko jedyna. No wie pan co? Nigdy w
życiu by- To jest coś, co ciężko skomentować bez, bez jakby machania rękami,
bez opadu rąk. No tak, to prawdaJa jeszcze tutaj mam to,
to, to co pani teraz opowiedziała, to jest
połowa tego. Jedna druga tych, tych różnych takich
sytuacji. Też z baterią, która podskoczyła na
telewizorze, a była niedobra, malutka. Pani
widziała, a potem się obróciła. To mam na tym gdzieś na
telefonie. Jak nie jest, nie jest wykasowany z tego starego,
to ona potrafiła się tak sztorc obrócić,
skoczyć z powrotem na stolik i zatrzymała się na
stoliku. Ja szukałam, bo ona mówi: „Znajdź mi tą baterię,
znajdź mi tą baterię, bo to mi potrzebne do pozytywki”. I
proszę pana, ja ją szukałam. Ja widziałam i ona widziała.
Odbiła się i nie, że się naelektryzowała od telewizora.
Na starym wyłączonym telewizorze była, a bateria była
nieczynna. I ona w pewnym momencie podskoczyła do góry,
spadła na ziemię, odbiła się od ziemi i dosyć
wysoko, bo tak gdzieś do metra taki stolik stał.
Obróciła się sztorcem. To też był ciekawy przypadek.
No, no tu wiele rzeczy takich, proszę pana, no
nie tylko to wszystko- No tutaj można, można, można
spekulować, czy to jakaś istota
się tą baterią bawiła, czy to może jakby energetyka- A
wie pan, bo to to z małym wymiarze, ona ma kupę rzeczy.
Energetyka tej pani. Czy jakby może energetyka tej, tej
starszej pani tak wariuje? A może. Wie pan co, że ja
chciałam stąd odejść? I ja tu jestem już dziesięć lat, tak
jak panu mówiłam. I po prostu coś mnie tutaj tak na siłę
trzyma. I ona mnie trzymała. I ona powiedziała: „Ty będziesz
ze mną”. Jak spojrzała tymi oczami swoimi, to zahipnotyzowała mnie, mówię panu.
I ja chciałam po trzech latach stąd wyjść. I mówię panu,
że, że, że nie wyszłam. No, jestem do tej pory. Jest to
potężny, duży dom piętrowy. No. A tu jest
pełno takich rzeczy. Tych ludzi, którzy mieszkali,
ale już nie żyją. Może oni się w jakiś sposób
tutaj, proszę pana, przemieszczają. No, krótko mówiąc dom z
historią. Tak, to jest stary dom, proszę pana, stuletni
czy osiemdziesięcio, dziewięćdziesięcioletni dom. Jeszcze
dobudowany, dobudowany, bo to kiedyś taka
pipiduła była. Oni jeszcze dobudowali połowę z tego.
No to kto wie, ile, ile ludzi się tam
przebiegało i co tam się mogło dziać, co tam się mogło, że
tak powiem, nagrać na przestrzeni lat. To proszę pana,
jeszcze jedną historię. Mhm. Tak. Jeszcze taką
historię opowiedziała o aniołkach z trumny. Jej
syn, który był w New Jersey, ale on już nie żyje,
wyjechał właśnie tam do Stanów Zjednoczonych. Tam się
ożenił i tam mieszkał. I proszę pana, on jak był
młody, to tutaj był taki kościółek i
wykopywali, wie pan, jak nieraz tam kopią koło tych
kościołów, to i trumny były i tego. I on takie przyniósł
do domu aniołki. I dał, no nie wiem, ogłosił komuś tam. Przyjechał gościu z
Polski i kupił od niego te aniołki. To takie wie
pan, jak na trumnę się zakłada. Nie wiem. No, no nie wiem,
czy cztery, czy pięć takich tych aniołków miał. On sprzedał
temu gościowi. I proszę pana, ten gościu przyjechał po
jakimś czasie i mówi, żeby on to szedł i oddał w to
miejsce tam, gdzie było, bo on by zginął w wypadku
samochodowym. I to przez te aniołki. Co by pan na to
powiedział? Jest coś takiego, że- No jeżeli to rzeczywiście,
jeżeli to rzeczywiście przez te aniołki, to potwierdzałoby to
to, co się mówi o rzeczach z cmentarza, że z cmentarza nie
wolno niczego zabierać- Tak, tak. Bo nie wiadomo, co się
za sobą zaciągnie, tak? On, on takie w ogóle stare rzeczy
tutaj gromadził. On kupę. Ja mam tu takie,
proszę pana, rzeczy stare, ale ja tego nie dotykam,
nawet się nie, nie zbliżam do tego. To tylko po prostu
kurze się ściera i niech se stoi. Nie dotykam się niczego.
Jeszcze była taka sytuacja jak którą wychowywałam, miała odejść, bo w Kanadzie
mieszkała. To proszę pana, spałam na górze. Ja myślałam,
że nogi połamię. Pan wie, że dziewczyna gdzieś tak z
szesnaście, siedemnaście lat zmaterializowała się i ona
lewitowała bez nóg. Ja to widziałam wszystko. Jak ja stamtąd
uciekałam, to proszę pana, mało nóg nie połamałam. Byłam
blada, myślałam, że żołądek mi wyskoczy. I ona zmarła. Po
dwóch miesiącach zmarła. To można chyba zakwalifikować jako tak
zwaną zjawę kryzysową, tak? Coś- Nie wiem, proszę pana, ja
się na tym nie znam. No ja też, też niby się znam, ale
jednak nie wszystkie takie pojęcia tak dobrze znam,
żeby taką klasyfikację jakby precyzyjną.
Tutaj wiele rzeczy się takich działo w tym domu i ja
chciałam naprawdę uciec, ale teraz się już nie boję.
Powiedziałam, że się nie będę bała i już się nie boję. No
po tylu, prawda, przeżyciach no to człowiek się jednak
uodparnia. Tak, ale no proszę mi
wierzyć. I jeszcze jedno co panu powiem, bo tu nie
chodzi o to, że ja po prostu na jakiś majątek przyszłam
czy coś, bo ja swoje mieszkanie mam i mam gdzie
mieszkać i jeżeli nie w jednym domu to w drugim.
I ta kobieta powiedziała, chciała, żeby ta rodzina
się, który ktoś z rodziny zaopiekował. Ja tak chodziłam od
wnuka do wnuka, od tego. I proszę pana,
ktokolwiek przyszedł do tego domu i chciał po prostu
no tutaj zawładnąć, to tak: jej wnuk, który miał,
zrobił sobie testament, zaraz przyprowadził
notariusza, to wyjechał do Australii na koniec
świata. I proszę pana, już go nie ma. I przestał się opiekować babką. Koniec.
Która się tak biła z nim o ten dom, bo,
ym, mówiła, że teraz niech on się zajmie, a
jak będzie chciał sprzedać ten dom, to ona go załatwi.
Proszę pana, już nie żyje. Umarła. Za rok czasu
umiera jej mąż, ten w Kanadzie. No oczywiście ten
syn to, to wcześniej umarł. Przyszła tutaj synowa
z następnym wnukiem, ale, ale po prostu
nawet się nie zbliżyła. Następnie no proszę pana, tutaj
jest taki jeden cyrk, kto chce zająć ten pułap.
Przyjechała, yy, siostrzenica czy br-bratanica z Trzcianki i proszę
pana, zaczęła rozmawiać o tym domu. Co
będzie z tym domem? To ze-- mało nie zasłabła i ze
stołka by nie spadła. No cyrk po prostu o ten dom. Ja
powiedziałam: ja nie chcę nic. Ja stąd wychodzę, ale ja tu
mieszkam. Proszę pana, ja tu już mieszkam dziesięć lat i to
jest dla mnie dziwne, że tu w tym domu dzieją się takie
dziwne rzeczy. Tu kupę jeszcze spraw takich jest, że
jak panu bym opowiadała, pan jest bardzo ciekawym takim
do rozmowy i pan się zna na tym, bo jeżeli się pan tym
zajmuje, to pan wie, od czego zacząć, co się dzieje,
dlaczego tak jest, jaka to energia, co powoduje. To
jest bardzo ciekawe, bardzo. No w temacie energii i
takich różnych zjawisk duchowych, yy, też pewnie
dużo miałaby do powiedzenia Ada Edelman. Nie wiem, czy
pani kojarzy. Nie. Ada Edelman- Nie oglądam TV ... z
bloga Biuro Duchów. Warto, warto poszukać, bo ona,
ona niedawno weź-- też za-założyła swój nowy kanał
na YouTube, także też, też można tą drogą się jakby z
nią skontaktować w komentarzach na, na YouTube coś tam jej
opowiedzieć bądź też mailowo. Chyba podaje też adres
swojego maila. Ona jest po trzech doświadczeniach z pogranicza
śmierci i to jakby też ot-otwarło ją na
postrzeganie bardziej tej sfery duchowej. Przepraszam, i ta pani
przeszła śmierć kliniczną? Tak. Trzy razy. No ona
też prowadzi bloga o nazwie Biuro Duchów.
BiuroDuchów.pl. Może pani kiedyś poszukać, poczytać.
BiuroDuchów.pl? Tak. Mhm. Biuro myślnik Duchów kropka pl. Wejdę. Wie pan, będę
chciała, yy, no zobaczyć, o czym ta pani rozmawia.
O tej glorii to pan słyszał, co piorunem została
uderzona i tego, i przeżyła. A tego to, tego to nie-
Jeszcze dziecko urodziła ... tego to nie słyszałem. Ale, yy,
tłumaczyłem kiedyś artykuł o podobnych przypadkach, że
ludzi uderzały pioruny i jakoś przeżyli. I był jeden
przypadek, że człowiek, yy, w Stanach Zjednoczonych to
było, że pewien mężczyzna tyle razy dostał, yy,
że to tak powiem, piorunem w głowę, że już nie
wytrzymał psychicznie i popełnił samobójstwo. Już miał tego
dość. O matko, a jeszcze, jeszcze jak mogę to
ostatnie, yy, takie zagadnienie. Proszę pana, pan wie-
Oczywiście ... bo weszli-weszliśmy na temat piorunów. Byłam na
działce, yy, szła, yy, duża, yy, wtedy
burza i wiedziałam, że muszę uciekać jak najszybciej.
Mam gołębie. Proszę pana, moja pasja to gołębie i rasowe, i
pocztowe. Ktoś by powiedział: no kobieta się zajmuje takimi,
pf, no nie wiem, dziwnymi sprawami jak
chodow-chodowla gołębi, ale ja nie hoduję tylko
dla, dla satysfakcji, dla takiego relaksu. Przyjeżdżam
na działkę, karmię je, wypuszczam. O, może w ten sposób
nazwijmy. Nie jestem żadnym hodowcą ani tego. Miłośnikiem
gołębi. I proszę pana, widzę, że idzie taka duża burza.
Jadę rowerem i mówię: nie zdążę, chyba nie zdążę. I wie
pan co? Modliłam się, żeby mnie tylko czasami piorun nie
uderzył, bo tak zaczęły walić pioruny. Jechałam na tym rowerze
cała mokra i mówię tak: pod drzewo? Nie, nie pod drzewo,
pod żadną wierzbę. Przejechałam tutaj koło technikum i proszę
pana, zbliżam się ku-- już do domu i czuję wewnętrznie,
że zaraz mnie uderzy. Tylko nie teraz. I tak się modlę:
tylko nie teraz. Rzuciłam rower pod siatką, proszę
pana, wbiegam. siedziała w przedpokoju. Proszę pana, ja
tylko przeszłam próg. Jak mnie uderzy tutaj w tą
barierkę, to by pan nie uwierzył. To taki potężny
huk, że ona mówi: matko, dom się wali. Ja mówię: nie
wali, tylko za mną piorun, piorun szedł. I tak se
tłumaczyłam. Mówię: Jezu, tylko nie teraz, tylko nie te. I
co pan powiedział? Ja to czułam. Ja to czułam od samego
początku, że coś takiego może być, że piorun będzie.
On mnie goni, on mnie goni tylko żeby nie uderzył we
mnie. Jak to przedstawić? Jak to zinterpretować? Jak to
pomyśleć o takim czymś, jak ja miałam cały czas w głowie
taką myśl. I to tu się wydarzyło właśnie na
schodach, yy, w wejściu do tego, do domu. No to
można też tłumaczyć na wiele różnych sposobów, że pani na
przykład miała, yy, według jednej wersji
jak-jakby wgląd w to, co się może za chwilę, yy,
wydarzyć. Taki pozazmysłowy wgląd. Mhm. A też taką bardziej, bardziej przyziemną
opcją jest to, że wytworzyło się jakieś takie pole, w
rejonie którego, że tak po-powiem, ten piorun miał uderzyć.
Tu mi się przypomina wiedza jeszcze z czasów gimnazjum.
Podobno jak zanim piorun uderzy, to na zie-- to na ziemię
schodzi jakiś taki, yy, niewidoczny dla nas
punkcik i ten piorun uderza właśnie w ty-w tym miejscu,
gdzie ten punkcik zderza się z ziemią. Tak jakby ktoś
zrzucił przewód i go u-uruchomił. Coś na tej zasadzie.
Matko jedyna, no popatrz pan, ale ja
miałam cały czas to podświadomie, że to, to idzie za
mną i tylko nie teraz, tylko nie teraz. Ja jechałam,
mówię panu w takim deszczu, no mówię, mam manetki. No to
dobra, to tutaj nie. Tutaj nie dotykam się żelaza, nie? Ale
bezpośrednio jakby mnie uderzyło, no to koniec. To już by
było po ptakach, tak? No raczej tak. No. W każdym razie
byłoby nieciekawie.To nic, to już zakończymy chyba
tą rozmowę. Będę dalej- Już dosyć długo, prawda? Pana
oglądać na, na tym. Dosyć długo już rozmawiamy. Już ponad
godzinę. Nie wiem, czy- O matko! No widzi pan, jak to
szybko idzie. Tego tak nie czuć, jak się rozmawia z kimś,
kto, kto też ma za sobą jakieś takie
doświadczenia, czy też interesuje się tymi tematami, to jakoś
tak szybko czas leci, prawda? Tak. A jak się słucha,
jak się słyszy na przykład na YouTube w takiej
audycji typu mówią świadkowie, że ktoś przeżył coś
podobnego do, do naszego doświadczenia, to jakoś tak
lżej człowiekowi. Żeby pan wiedział, bo wtedy
się twierdzi, że naprawdę człowiek nie jest sam.
I to jest potwierdzeniem nie tylko moim, ale jest wiele
osób takich o takich samych, no, może nawet
przypadkach, tak? Że komuś się przytrafiło coś takiego,
takiego samego i wtedy można porównać i
stwierdzić, że no nie jesteśmy sami, nie jesteśmy
jakimiś tam, kto by to nas przedstawił, że my mamy coś
tak nieporówno pod deklem. Dokładnie, że wszystko z
nami jest w porządku i że inni też czegoś takiego
doświadczają. Tak. No było mi miło, że ja się mogłam
wypowiedzieć, wie pan, bo naprawdę nie miałam już
komu. Bo jestem z tą tylko panią. A co ja będę
chodzić po, po mieście i gadać takie, że o, że ja to, to
widziałam, że to mi się przytrafiło albo tamto.
Jest wiele ciekawych też ludzi, którzy
mają może jeszcze lepsze wiadomości, ale nie chcą
mówić o tym. Rozumie pan? No po prostu są skryci. Boją się
reakcji, prawda? Tak, tak. Boją się reakcji, wyśmiania
potencjalnie. Także dużo, dużo, też
dużo historii, że tak powiem wprost zabierają za sobą do
grobu i nigdy nie opowiadają jak tak jakby szerzej. Szkoda.
A przepraszam, że zapytam pana, czy mogę tak? Jak pan,
jak pan się zapatruje na tego pana Roberta Bernatowicza? Czy jego
te sprawy z UFO, z tymi innymi takimi
przypadkami, co on przedstawia, opowiada, to są takie
no, no wiem, że niezmyślone, bo proszę pana, on
wiele rzeczy takich udokumentowanych przedstawia,
tak? Że to było prawdą, ma potwierdzenie,
że ludzie byli zabierani na inne planety, a że był tu,
że tam. Także, no nie wiem, jak, jak do
tego podchodzić, chociaż ma już dosyć dużo tych takich
zwolenników, proszę pana, tak? Sympatyków
swojego programu na YouTube. I ja powiem panu, że czekam na jego takie relacje,
które przedstawia, ale on się powtarza. No i to dla
mnie też takie jest, że wie pan, no a tu coś zaczyna,
tam nie kończy i no taki trochę dziwny jest.
Jak pan, jak pan podchodzi do, do jego spraw? Ja
powiem tak Bernatowicz w moim odczuciu ufologii i w
ogóle tej dziedzinie badań nad zjawiskami paranormalnymi wyrządza
dużą szkodę. Podobno ma archiwum, w którym
posiada tysiące relacji, a jakoś tak nie wiem czemu
cały czas mieli kilka tematów w kółko. Ciągle jedno i to
samo, tak? Ciągle jedno i to samo, tak. Tak, właśnie o to
chodzi, no. Jakiś, jakiś mały Marcinek, jakieś UFO z
plasteliny przyklejone do szyby, UFO w Zdanach
to są przypadki już dawno tak obalone. Tak, tak, cały czas
to samo. I wie pan, no to, to już takie, takie nudne staje się. I dlatego ja na
państwa chyba teraz ten, ten program będę przechodzić, bo
tam świadkowie, tak? Przedstawia pan właśnie różnych,
no z różnych stron Polski i w ogóle ludzi bardzo ciekawych, którzy widzieli,
którzy opowiadają i to są takie
bardziej chyba wiarygodne niż te cztery przypadki, które
właśnie wałkuje na okrągło. No on taki, tak się ustawił na wałkowanie w kółko
kilku historii UFO w Zdanach, jakieś już
od dawna wiadomo, że to były po prostu ten obiekt na
zdjęciach to są sklejone dwie miski, takie połączone
taśmą hydrauliczną. Co tam jeszcze? No ale zaprzecza.
Zaprzecza, bo mówi to tego to. To jest, to jest
jego konik. Od dwudziestu lat pisze książkę o Zdanach i
jeszcze jej jakoś nie potrafi ukończyć, nie potrafi jej
wydać. A jest taki też aspekt jego działalności,
którego nie pokazuje jakoś szczególnie na YouTubie, chociaż
ostatnio pozwolił sobie w kilku programach na dosyć
wulgarne wypowiedzi pod adresem Radia Paranormalium, pod
adresem chociażby Piotra Cielebiasia. Pani może pani- No
ten pan właśnie z tym, z panem Arturem zawsze.
Tak, tak, oni dużo, oni dużo materiałów. Prowadzą taki dialog.
Oni dużo materiałów razem nagrywają, bo ja im te materiały
ja wiem, bo ja im te materiały obrabiam od strony
technicznej, żeby to brzmiało tak też radiowo. Także no
Bernatowicz jest taka sfera działalności, o której wiele
osób nie wie Bernatowicza, że on poza,
poza anteną, poza YouTubem dosyć też wulgarnie
się wyraża na temat nasz, na temat innych
osób, które się z nim nie, nie zgadzają. Teraz to tak się
przedstawia, że wielki przyjaciel Jackowski
jasnowidz. Tak, a Jackowski, Jackowski jeszcze ani razu,
jeszcze ani razu nie słyszałem, żeby Jackowski o nim mówił
per przyjaciel. No nie, a on to mój przyjaciel, to
mój przyjaciel. To jest mój drogi przyjaciel, tak, tak,
on to może potwierdzić. I tak w tym samym momencie zara
będzie dzwonił. Co on? Proszę pana, no trochę takie
śmieszne. No nie będę już tego oglądać, chociaż
różne są wersje, wie pan, bo to tam jest czat na żywo,
można się wypowiadać, prawda? Tak, czat na żywo, a za wypowiedź nie idącą
w zgodzie z poglądami pana Bernatowicza dostaje się bana. Po
prostu dostaje się- No zaczynają się wyśmiewać, proszę pana.
Tak, to jest prawda. Tak. No obejrzeć można, ale
jakby z dużą dozą, z dużym dystansem do tego
podchodzić. Do tego, co on, co on mówi. Tak. To jest zdrowe podejście.
I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
poznanych dziś historiach. A jeśli sami przeżyliście
coś nietypowego i chcielibyście o tym opowiedzieć,
zapraszam do kontaktu.Przypominam, że archiwalne
odcinki audycji nadawanych na antenie Radia Paranormalium
znajdziecie na naszym kanale na YouTube, a także w
postaci mp3 do pobrania na naszej stronie internetowej www.paranormalium.pl.
Tam również znajdziecie zapowiedzi kolejnych audycji
oraz masę ciekawych materiałów o tematyce paranormalnej i ezoterycznej. Zachęcam
również do aktywnego udzielania się na forum Radia Paranormalium pod adresem
forum.paranormalium.pl, na którym możecie swobodnie dyskutować z dala od
cenzorskich macek wielkich serwisów społecznościowych.
Przypominam, że w punktach prasowych w całej Polsce
oraz na platformie cyfrowej Nexto.pl czeka na
Państwa nowy numer miesięcznika Nieznany Świat, w którym
obok ciekawych artykułów na tematy paranormalne i
ezoteryczne znajdziecie również rubrykę Dotknięcie
nieznanego, w której ludzie tacy jak wy dzielą się
swoimi historiami o trudnych do wytłumaczenia sytuacjach
prosto z życia. Zachęcam też do zasubskrybowania kanału czasopisma na YouTube.
Polecam również Państwa uwadze kanały Ady Edelman
Biuro Duchów, Piotra Cielebiasia UFO Historie
oraz Marka Żelgowskiego Wehikuł Wyobraźni, których
autorzy poruszają cały szereg interesujących tematów,
w tym również te znane z anteny Radia Paranormalium. Mówił do Państwa Marek Sęk
Ivellios. Radio Paranormalium paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Oto nasze numery telefonów
stacjonarny trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem, trzydzieści dwa siedemset
czterdzieści sześć zero zero zero osiem. Komórkowy
pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia cztery sta dziewięćdziesiąt
trzy, pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia cztery sta
dziewięćdziesiąt trzy. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania SMS-a lub
nagrania wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o
sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z każdym
z Państwa umawiamy się na rozmowę indywidualnie.
W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy
również na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można
również skorzystać z zakładki Kontakt na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl. Wszystkim naszym
rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Sięgnij już dziś
po Nieznany Świat. Najstarsze polskie czasopismo
poruszające tematy z pogranicza nauki.
Artykuły o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej i nie tylko. Nieznany Świat
miesięcznik dostępny w punktach prasowych na terenie całej
Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie Nexto.pl.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na
tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.