Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie
z nieznanym Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie Zagadkowe obiekty
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było nad chmurami, było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często nie takie coś zobaczyć Tajemnicze istoty To była
czarna postać, cała cienista. Ja byłam tak
przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam ze
strachu Niezwykłe wizje Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem Klątwy Jakby na pentagramie taka bestia
była. Po tej całej akcji, no strasznie się w życiu mi
zaczęło źle się dziać Mrożące krew w żyłach
przeżycia na granicy światów Budzi mnie
skrzypienie drzwi. Znowu widzę to światło.
Wstaję z łóżka, idę i widzę postacie, ale
czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!" Mówią
świadkowie w Radiu Paranormalium. Przy
mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Witam wszystkich
Państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do
spędzenia najbliższych kilkudziesięciu minut z kolejnym odcinkiem
najbardziej paranormalnego podcastu w polskim
internecie. Pozwolę sobie w tym miejscu przypomnieć, że
podcast "Mówią świadkowie" znajdziecie Państwo nie tylko na
YouTube, ale również na stronie Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl oraz w wielu katalogach podcastów, w tym w iTunes oraz
Spotify. Dzisiejszy odcinek w całości wypełni
zapis rozmowy z dwójką słuchaczy z Pomorza, którzy podzielą
się z Państwem licznymi, często trudnymi do wytłumaczenia
przeżyciami nie tylko ze swojego życia, ale
również takimi, by tak rzec, wyjętymi z zakamarków wielopokoleniowej, rodzinnej
pamięci. Usłyszymy opisy spotkań z duchami,
kontaktów ze światami, obserwacji istot jak gdyby
żywcem wyjętych z ludowego folkloru oraz ciekawych
przypadków związanych z postrzeganiem
pozazmysłowym. Zaznaczę jeszcze tylko, że dla
zapewnienia pełnej anonimowości rozmówcy
poprosili o zmianę barwy głosu oraz niepodawanie
dokładnie nazwy miejscowości. Tyle słowem
wstępu. Przejdźmy zatem do wysłuchania zapisu
rozmowy. Skoro jesteśmy gotowi, to
możemy zaczynać. Dobrze. No właśnie sobie nawet
oglądaliśmy tutaj "Mówią świadkowie", bo ja
akurat jestem fanem i sobie oglądam każdy odcinek. Tutaj
jestem z moją bratanicą i sobie tak właśnie zrobiliśmy sobie
spotkanie takie i postanowiliśmy, że zadzwonimy
do pana. Możemy przejść na ty w ogóle, bo będzie wtedy
łatwiej. Oczywiście. No to zadzwoniliśmy, żeby po
prostu też podzielić się naszymi historiami, bo trochę ich się
nazbierało. Jesteśmy takimi ludźmi, którzy
wierzą w takie rzeczy i w naszej rodzinie zawsze pełno było
takich historii, już od dzieciństwa. I
chcielibyśmy się tutaj dzisiaj może podzielić takimi przy
okazji naszego spotkania, tymi wszystkimi historiami, które miały
miejsce u nas w domu. Więc może
zacznę od siebie. Ogólnie skłoniło mnie do tego, żeby do
państwa zadzwonić, tam do ciebie, że ostatnio oglądałem
ten odcinek o reinkarnacji i takich motywach, gdzie dzieci
mówią w obcych językach. No to u mnie był taki, taka
sytuacja, że jak byłem mały około trzech lat, wiadomo, dziecko zasypia w łóżku
z rodzicami i wtedy je najczęściej tam wynoszą do jego
pokoju. I tak też było ze mną. I gdy rodzice oglądali telewizję, ja nagle
usiadłem i zacząłem mówić w jakimś obcym języku. Wiadomo,
rodzice w tamtych czasach, no bo no ja mam teraz trzydzieści
siedem lat, więc no to już było jakiś czas temu. W
tamtych czasach ogólnie moi rodzice uczyli się tylko
rosyjskiego w szkole, więc nie poznali, jaki to był język,
ale przez około trzy minuty, tak jakbym z kimś rozmawiał,
opowiadałem, gestykulowałem w jakimś obcym języku. Było
słychać, że to nie jest jakiś bełkot dziecka, tylko po
prostu no pełne zdania. Było słychać, że to jest jakiś
obcy język. Po czym się położyłem i zasnąłem. No,
zostawiając ich w niemałym szoku. To taka pierwsza
historia i ogólnie w naszym domu zawsze opowiadano różnego rodzaju paranormalne
historie. Zwłaszcza gdy były jakieś urodziny
rodziców, schodzili się krewni. No to te historie zawsze
gdzieś tam w końcu wychodziły na pierwszy plan i my jako
dzieci tam słuchaliśmy tych historii ukradkiem i
gdzieś tam tym nasiąkaliśmy, przez co zawsze byłem
otwarty na tego typu doświadczenia i opowieści. Chociaż
sam jakichś wielkich talentów nie mam, ale moja bratanica
na przykład już ma już pewnego rodzaju umiejętności, że tak powiem. I jak
sobie rozmawiamy, to opowiada nieraz naprawdę takie
ciekawe historie, które mogłyby
wskazywać, że ma pewnego rodzaju predyspozycje do kontaktu z
tamtym światem. Nie Zdarza się. I ogólnie tak à propos tej
reinkarnacji, dlatego tak zacząłem, ponieważ
podejrzewam, że mogę być, nie wiem, czy to prawda,
tak sobie gdybam, wcieleniem mojego dziadka, którego
nigdy nie poznałem, bo umarł dziewięć lat przed moim
narodzeniem. I to była taka dosyć smutna historia,
ponieważ gdy wybuchła II wojna światowa, no to
wzięto go do jakiejś niewoli, z której uciekł.
Niemcy oczywiście. Trafił do Włoch,
potem gdzieś tam jak te legiony jakieś tam z
Włoch szły, to trafił do Francji, z Francji do Wielkiej
Brytanii. No i do domu wrócił, gdy po prostu te władze tutaj w
Polsce, gdy wszystkich, wszystkie te takie wojska będące za granicą traktowano
jako zdrajców. No, w końcu pozwolono im
wrócić po tylu latach. No to jak wrócił do domu, no to
moja babcia, myśląc, że on nie żyje, w ogóle była w
szoku.A jego dziecko, o którym nie
wiedział, że w ogóle babcia jest w ciąży, miało już dziewięć
lat. No i dlaczego do tego nawiązuję? Bo ogólnie jako jedyny w, tutaj w naszej
rodzinie gdzieś tam bardzo mocno interesowałem się zawsze
językami obcymi i no znam niemiecki, angielski, włoski i teraz uczę się jeszcze
francuskiego. I tak gdzieś są to wszystkie
języki, w których właśnie ten mój dziadek w czasie
czy tam po wojnie, mm, mieszkał przez jakiś
czas, zanim wrócił do domu. I taki to jest dla mnie
ciekawy przypadek. Zwłaszcza że ostatnio w zeszłym roku zrobiłem sobie testy
DNA takie z tego MyHeritage, gdzie można
odkryć swoich przodków, jakieś genetyczne
powinowactwa z różnymi ludźmi, poznać tam takie osoby,
które też są tam zarejestrowane, kontakty i tak dalej.
No i tam odkryłem, że mój dziadek, yy, na
drugie imię miał Bruno. A to imię po prostu gdzieś
tam zawsze w moim życiu może nie, że grało
jakąś rolę, ale bardzo mi się zawsze podobało. Ja
gdzieś tam mam taki sentyment do tego imienia i jak odkryłem
to jeszcze po tym wszystkim, do czego doszedłem wcześniej,
że on miał na drugie imię Bruno i, i że to tak gdzieś
tam mi się zgrywa w całość, no to zacząłem się
głębiej nad tym zastanawiać. Z tym dziadkiem była jeszcze taka
ciekawa historia, że gdy, no to wiele lat temu, z, bo my jesteśmy z Pomorza
ogólnie, tutaj na nasze tereny przyjeżdżała taka
pani. Oni nazywali ją góralką i przyjeżdżała tutaj do
nas i wróżyła z kart. Mój dziadek zawsze
pozwalał zostać u siebie w domu jej, dawał jej jakiś tam
pokój, jedzenie, ona wtedy tam wróżyła tym wszystkim ludziom z
okolicy. No i przez to, że on ją gościł, to
pozwalała mu zadawać pytania do tych kart za darmo. I
mnie jako już tam nastolatka, dorosłego
człowieka też zawsze interesowały tego typu rzeczy jak
jakieś karty, wróżbiarstwo. Gdzieś mnie to zawsze ciągnęło, aż
w końcu sobie kupiłem jakąś tam talię kart i też się tym
zainteresowałem pod takim kątem ezoterycznym czysto i wróżbiarskim. Stąd takie
moje podejrzenie, że gdzieś tam mogę być tą reinkarnacją
mojego dziadka. I tam w tym domu, w którym oni
mieszkali, też fajne, fajne, no działy się
takiego różnego rodzaju paranormalne rzeczy. To był dom
powojenny. Wiadomo jak Niemców przesiedlono z
tych terytoriów Pomorza, ludność polska, gdzieś tam
napływając na te terytorium, dostawała po prostu te
gospodarstwa po tych wypędzonych, yy,
Niemcach. I ten dom, w którym mieszkał mój dziadek, to
było właśnie z tego typu akcji. I tam
ogólnie zawsze straszyło. Było słychać różne
dźwięki, śmiechy. Zwłaszcza że na strychu była
taka historia, że tam mieszkał jakiś lekarz, który się
powiesił i podejrzewano zawsze, że to on tam
straszy. I jak moja mama już wyszła za mąż
za mojego ojca, który notabene już nie żyje, zmarł jak
miałem piętnaście lat. No ale mieszkali w tym domu na
piętrze tego budynku. To był taki duży... To jest,
wciąż jest taki duży budynek, w którym mieszkają dwie
rodziny, bo jest tak na pół podzielony, bo to jest naprawdę
ogromny dom i jeszcze na piętrze można było zrobić
mieszkanie. No i moi rodzice tam na początku mieszkali i tam
zawsze działy się różne rzeczy. Mama zawsze
opowiadała, yy, taką historię, która gdzieś zapadła mi
w pamięć, że mieli tam jakiś
tam pokój urządzony i urodził się już mój brat najstarszy
i było łóżeczko. I w tym pokoju,
naprzeciwko tego łóżeczka, po przeciwnej stronie tego pokoju był
taki piec, taki kaflowy, gdzie jeszcze to
drewno leżało obok tego pieca. I moja mama oglądając
sobie telewizję, mój brat spał w tym łóżeczku, nagle widzi
wysuwający się z tej kupki drewna jeden taki
klocek, tak? Nie wiem, jak to nazwać. No i on
zaczął się wysuwać samoczynnie, po czym przeleciał
nie jakoś szybko, tylko tak wolno przez ten pokój, lecąc w
kierunku łóżeczka tego mojego brata. Potem w powietrzu
zakręcał o dziewięćdziesiąt stopni i lądował mojej mamie pod
nogami. Najpierw ona sobie podejrzewała, że to może być
jakieś, nie wiem, ciśnienie z tego pieca. No próbowała sobie
to jakoś racjonalnie wytłumaczyć, ale zaczął się
wysuwać kolejny fragment tego drewna. Jakie to by musiały być
ciśnienie i jakie musiałoby być świadome, prawda?
No, no nienaturalne. Zwłaszcza że jak ją dopytywałem
o to, bo ja jestem taki dosyć skrupulatny i taki,
no dociekliwy, wiercę palcem w brzuchu, jeżeli mnie coś
interesuje, no to próbowałem zawsze ją dopytać, jaką
prędkością leciało to drewno. No to ona pokazywała tak dosyć
wolny ruch, tak? Że to tak powoli się przesuwało. No i
wtedy wysunęło się drugie drewno i też leciało przez
pokój, wykonując ten sam ruch, zakręcając w powietrzu
bez żadnych, nie wiem, odbicia się od czegoś naturalne, w
sumie nienaturalny ruch o dziewięćdziesiąt stopni i znów
upadało koło mojej mamy. I gdy zaczęło się
wysuwać trzecie drewno, no to ona już spanikowała,
przestraszyła się i, i zaczęła biec na dół,
zostawiając mojego brata, z czego się zawsze śmiejemy, bo
potem on miał najwięcej takich historii paranormalnych, więc się
śmialiśmy, że tam jego nawiedziło czy coś. No i biegła na
dół, ale już mój dziadek, yy, oni sobie grali z moim
tatą, z jego wujkiem i jakimiś tam innymi osobami na dole
w karty, jak to kiedyś to rozrywka. I już biegli i
spotkali się w połowie drogi na schodach. Tak mama zawsze
opowiadała. W tym domu takie rzeczy się działy. Po czym mój
tata też opowiadał jeszcze, że potrafiło tam tak głośno
śmiać się z jakiś dźwięk, po prostu nienaturalny, nie wiadomo
kogo. Takie śmiechy nienaturalnie głośne z
szafy, że mój tata nie chcąc przestraszyć mojej mamy, która
spała, podgłaśniał telewizor, żeby zagłuszyć te dźwięki,
a one i tak nie chciały ustać i przegłuszały ten
telewizor. Więc takie różne rzeczy tam się w tym domu działyNo i wybudowali
sobie swój własny dom. Wprowadzili się tam w
styczniu. Ja urodziłem się w lutym, więc ja już mieszkałem
przez całe życie w tym nowym budynku. No
ale tam też nie było lepiej, że tak powiem, bo
też działy się tam zawsze takie ciekawe rzeczy. No
i dziwniejszą taką rzeczą, która się tam zawsze działa, to
był korytarz. Jest to dom z lat przełomu osiemdziesiątych i
dziewięćdziesiątych, więc w takim budownictwie nie tak jak teraz
otwarty z aneksem kuchennym i tak dalej, tylko był taki
środkowy korytarz długi, podłużny i wokół tego
korytarza rozmieszczone drzwi dookoła
prowadzące do pokoi, łazienki, kuchni i tak
dalej. No i zawsze wszyscy widzieli, jak przez ten korytarz
coś tam idzie. Kiedyś próbując zgłębić temat doszukałem
się, w sumie nie ja, tylko moje starsze rodzeństwo, że
ten teren leży na jakimś tam starym cmentarzu,
który po prostu został, no nie wiem jak to
nazwać, zburzony, nie wiem, zagospodarowany w inny sposób
i tam wybudowano po prostu- To taki teren, na którym coś
wybudowano, nie zachowując pewnych jakichś takich,
prawda, nie dochowując pewnych rytuałów religijnych,
tak? No dokładnie. I dlatego podejrzewałem zawsze, że
tam może jakieś te energie gdzieś tam się
przesuwają. No i właśnie wszyscy w naszej rodzinie zawsze
widzieli, jak coś przez ten korytarz sobie idzie. Taką
najciekawszą historią, którą mógłbym tutaj opowiedzieć,
było, gdy osiemnastkę miała moja
sąsiadka, która chodziła ze mną do klasy, koleżanka. No i
my pojechaliśmy na tą imprezę. Moja mama została
sama w domu z małą siostrą. Jeszcze dodam, że ten dom
jest piętrowy i u góry na piętrze jest
osobne mieszkanie, w którym ten mój najstarszy brat ma
mieszkanie, a na dole po prostu mieszkała moja
mama. Tego dnia, gdy byłem na tej imprezie,
wracam o trzeciej w nocy i patrzę, że cały
dom jest rozświetlony, tak jakby nikt nie spał. Wchodzę do
domu. No ale wszyscy śpią, więc byłem zdziwiony. No ale
wiadomo, po imprezie, że tak powiem, sobie też
wypiłem oczywiście i poszedłem spać, nie
zastanawiając się wiele nad tym. No i gdy rano wstałem,
zapytałem o to, dlaczego wszystkie światła się świeciły tak
późno w nocy czy tam nad ranem. No i moja siostra z moją
mamą opowiedziały, że oglądając telewizję
usłyszały dźwięk, że ktoś idzie przez ten korytarz. Tam są
położone panele podłogowe i w pewnym miejscu w tym korytarzu
one dają taki specyficzny dźwięk. Może słychać, że ktoś idzie
takie strzelanie. No i obydwie po prostu
wyjrzały, kto idzie. Myśląc, że to jedno z
dzieci mojego brata może, czy tam mój brat
obojętnie. No ale zobaczyły jakiegoś...
Nie widziały głowy nie widziały dokładnie,
bo wiadomo, jak tak się tylko wychylisz próbując zajrzeć przez
próg, no to nie zobaczysz super dużo. Zobaczyły po prostu mężczyznę ubranego
w brązowe ubranie, sztruksową marynarkę i sztruksowe spodnie. To tak właśnie
zapamiętały, więc nie było to coś, co tylko im mignęło,
bo zdążyły zapamiętać strukturę tych ubrań i
kolor, że po prostu jakiś facet sobie wszedł do
tego tak jakby po tym korytarzu, idąc ostatniego małego
pokoiku w tym domu. Moja mama z moją siostrą
wstały i mówią jeszcze tak na głos:
"nie strasz nas". Jako takie dziecko myślały, że sobie
przyszedł i tak chciał nastraszyć babcię i moją
siostrę. No ale nikt się nie odzywa. Moja mama wtedy się
zaniepokoiła. Mówi, że się przeżegnała. Weszła do tego
pokoiku, zapaliła światło. No i nikogo tam nie było. Stamtąd
nie ma innego wyjścia, bo jedynie okno, które dalej
było zamknięte i nikogo tam nie było, a obydwie
widziały po prostu jak ktoś, nic
przezroczystego, nic nienaturalnego, tylko wyglądało to jak
normalnie człowiek weszło sobie do tego pokoiku. To nie
tylko ta historia, bo moja siostra kiedyś widziała
grając na komputerze, bo tam kiedyś był tam komputer w tym małym pokoiku ja z
tutaj moją bratanicą, z którą teraz siedzimy, oglądaliśmy
telewizor w innym pokoju i nagle słyszymy, jak moja siostra
krzyczy. Przybiegliśmy do niej. No i ona mówi, że w
odbiciu tego monitora, bo kiedyś wiadomo, te komputery miały taką szklaną
powłokę. No monitor, tak ten taki półokrągły
z tą tak zwaną dupą. Widziała w odbiciu, że po
prostu ktoś przeszedł przez ten korytarz. No i my się wtedy
z niej trochę nabijaliśmy, że panikuje i tak dalej. No ale dwa tygodnie później
karma wróciła i gdy byłem sam w domu, a był to
maj, pamiętam to, ponieważ jak byłem w ostatniej klasie gimnazjum jeszcze, no to
mieliśmy taką pracę, gdzie
musieliśmy pisać o naszej rodzinie takie jakby drzewo
genealogiczne i wszystkie dokumenty, które zgromadzimy,
historie i tak dalej. No i pisałem na tym komputerze tą
pracę i też przeszły mi w pewnym momencie ciarki. Spojrzałem
przez ten monitor i też zobaczyłem, jak ktoś wyszedł z
łazienki, przeszedł w poprzek tego korytarza
i zniknął. A tam nie ma drzwi naprzeciwko tej
łazienki, więc tak jakby wniknął w ścianę. No i
sam doświadczyłem takiego czegoś, przez co musiałem zwrócić
honor mojej siostrze i no uwierzyć jej w to, że
też takie coś mogła widzieć, ponieważ sam widziałem to na
własne oczy. No tak, perspektywa się zmienia w momencie, gdy
sami czegoś takiego doświadczymy, prawda? Tutaj ten
mężczyzna w sztruksowym ubraniu jakiś tak jakoś tak
bardzo zwrócił moją uwagę. Tak jakby facet wzięty z innych czasów. Tak?
Tego nie mogę stwierdzić. Sam tego nie widziałem. Jedyne
co, to mogę powtórzyć to, co mówiła moja
mama i moja siostra, że może to były czasy takich
lat, nie wiem, no początek dwutysięcznych, więc nie wiem,
czy tam wtedy nie pamiętam, czy chodziło się w takich
sztruksowych ubraniach. Może. Pewnie się zdarzało, ale
no najważniejsze jest to, że po prostu one widziały
strukturę tego materiału, że to nie była jakaś przezroczysta
postać, tylko one wierzyły, jak to widziały, że to ktoś
fizycznie tamPrzez ten korytarz idzie Bo brat
i nikt z domowników, yy, nie używa takiego stroju,
tak? Nie, nikt. Właśnie to zdziwiło
je. Dlatego moja mama się trochę przestraszyła i przeżegnała,
zanim weszły do tego pokoiku, bo, no nie
przypominało to im nikogo z domowników. Po drugie, w
momencie, gdy one zobaczyły, że tam nikogo nie ma, jeszcze
bardziej się przestraszyły i pobiegły do mojego brata do góry,
tam do niego i do jego żony. I opowiadały tą historię
i, no bały się zejść przez chwilę na dół. Tak to
wyglądało. No nic dziwnego, skoro postanowiły światła w całym domu wyłączyć.
No! To było zabawne. Dobrze, że nie
opóźniły się i nie opowiedziały mi tego wtedy, więc mogłem
spędzić spokojnie, yy, kacową noc, yy, nie
myśląc o tym, bo po prostu bym nie zasnął, bo jestem
trochę lękliwy w tym wszystkim, mimo że się tym bardzo
interesuję. Co jeszcze mógłbym opowiedzieć?
Generalnie sam nie mam takich wielkich jakichś zdolności
do takiego typu rzeczy, mimo że najbardziej w rodzinie się
tym interesuję i zbieram te relacje jak
skarby trochę. I lubimy sobie o tym rozmawiać. Ale
też mam w swoim, yy, że tak powiem, albumie, tak? Dzięki takie
historie, które są niewytłumaczalne. Jedną z takich,
które pierwsze mi przychodzi na myśl, jest to,
jak byłem jeszcze w szkole ze znajomymi. Wiadomo,
jak jeszcze nie było tych całych internetów, no to spotykało
się wieczorem po szkole na, no na
wsi, bo my jesteśmy ze wsi i koło szkoły sobie
robiliśmy takie spotkania. Stojąc tam właśnie koło szkoły była
jeszcze taka lampa. Ta szkoła jest na takiej bocznej drodze,
która prowadzi do innej miejscowości, jeszcze mniejszej. I
jest tam taka droga i wzdłuż tej drogi
szpaler drzew po prostu z lewej i z prawej strony takie
jedno za drugim. Takie lipy czy dęby. Nie wiem, co tam
rośnie, nie pamiętam. Takie liściaste drzewa, tak
ładnie ustawione. Taka fajna aleczka. No i stoimy przy
tej szkole, tam pod lampą, jakkolwiek to brzmi. I nagle widzę, że
zza jednego z tych drzew, które gdzieś tam rosną
od siebie, nie wiem, co dwa czy trzy metry, trochę co trzy
koło, wychyla się facet jakiś
młody, młody mężczyzna. No nie dziecko, nie młodzieniec,
ale nie też stary. No nie wiem jak to... Do dzisiaj widzę
tą twarz. Wychyla się taki zza tego drzewa tak, jakby
tak na nas patrzył. I pamiętam tą jego twarz.
Włosy takie blond na zasadzie Kurt
Cobain, po prostu takie blond. Nie proste, nie
kręcone, wiadomo. Wyobrażasz sobie to pewnie
mniej więcej. I tak na nas patrzy. Ja mówię do tych
znajomych, że ktoś tutaj jest i nas obserwuje i
idźmy sobie stąd albo coś. No a oni: „No nie, nikogo
tu nie ma.” No i ja mówię: „Nie, nie, idźcie tam.” A oni
szli. Postanowili to sprawdzić i nikogo naprawdę tam nie
było. Nie było też motywu, żeby ta osoba mogła stamtąd
uciec, bo z obu stron tej ulicy są po
prostu łąki i jedynymi drzewami są te wzdłuż
rosnące, więc nie ma możliwości, żeby ta osoba stamtąd
poszła. I też nie widziałem jej jako kogoś
przezroczystego czy coś w tym stylu. Myślałem po prostu, że
to jest jakaś fizyczna osoba, która gdzieś tam nas
obserwuje. Inną taką historią, którą też sam doświadczyłem, była historia u
mojego drugiego brata. Bo mam dwóch starszych braci.
Nie tego, który został w tym łóżeczku, tylko kolejnego.
Dziesięć lat ode mnie jest starszy i ożenił się
z, no ze swoją żoną i mieszkali w takiej
miejscowości, gdzie też u jej rodziców. I tam
oni mieli też taki dom, który był taki poniemiecki, taki
stary. No i mój brat tam miał część tego domu, bo to też
był taki à la bliźniak, wiadomo, te takie domy z takim
fajnym wejściem i po dwóch stronach takie przechodnie
pokoje. Pewnie sobie wyobrażasz, takiego typu
budownictwo gdzieś tutaj na Pomorzu wygląda. No i on
opowiadał takie historie z tego domu, że, że
też widział kiedyś nad... Bo tam były też takie kaflowe
piece, jak jeszcze jeździł do, jako do dziewczyny, do swojej
przyszłej żony, no to jak tam u niej nocował, no to nad
tym jednym z tych piecy kaflowych widział takie czerwone,
świecące oczy w kształcie migdałów, tak jakby na
tym piecu, bo między piecem a sufitem, no ono nie było tak
do końca, tylko tam była taka przestrzeń. I w nocy się
obudził i widział te takie ślepia w niego wpatrzone.
Innym razem, gdy już tam mieszkał, jak już byli po
ślubie, on zbudował sobie centralne
ogrzewanie, żeby już tych kaflowych piecy nie używać i
rozebrał, żeby, no powiększyć przestrzeń i
zbudował centralne ogrzewanie. Tylko że ten piec cały
był w piwnicy, do której wejście było od
zewnątrz, więc musiał wyjść z domu, żeby do tego pieca
nałożyć tam, idąc za dom. No i pewnego
razu, gdy wychodził z tego domu, idąc nałożyć do tego
pieca i zapalić sobie papierosa, bo przy
okazji zawsze sobie tam palił, widział tak dosyć z
daleka, że ktoś zza domu wszedł do tej piwnicy od
boku. No i myśląc, że po prostu jakiś nie wiem,
bezdomny czy, czy cokolwiek, jakiś obcy facet tam wszedł, no
to, nie wiem, złapał jakąś gałąź, klocek po drodze
i wszedł do tego pomieszczenia. A to było
naprawdę takie małe pomieszczenie, bo było tylko praktycznie,
nie wiem, dwa na dwa maksymalnie ten piec i reszta
wszystko było zasypane takim drewnem
opałowym, więc no nie było tam gdzie się ukryć. Wtedy
sobie mój brat wszystko racjonalnie próbował tłumaczyć. Do
dzisiaj tak robi i pomyślał, że przywidziało mu się
to. No i zapalił sobie tego papierosa i wrócił.
Wracając do domu coś go tak, nie wiem,
natchnęło i się obrócił. Gdy już był na rogu,
tak prawie skręcając do wejścia do domu i się
odwrócił i zobaczył jak ta osoba, która tam
weszła, w tym momencie wyszła stamtąd. I mnie
zawsze zainteresowały tego typu historie. Postanowiłem tam
zabawić się w takiego Takiego ghosthuntera,
prawda? Takiego łowcę duchów, paranormaliów.
Tak jak były te programy, takie Ghost Investigators,
nie? Że tam idą z tymi aparatami i próbują złapać te zjawiska na jakieś tam
sprzętyTo były czasy, gdzie pojechałem sobie do Niemiec
na wakacje i wróciłem z takim, to była nowość wtedy,
cyfrowym aparatem, które miały taką możliwość, że udawało się
łapać te orby i tego typu inne rzeczy. No to
światełko czerwone, które przy tym aparacie zawsze było. No
i pojechałem tam z nim na weekend. Wziąłem ten
aparat i on mówi: „Dobra, idziemy nałożyć do pieca, to od
razu byś mógł zrobić te swoje zdjęcia”. Bo on nigdy mi nie
wierzył w takie rzeczy, mimo że sam tam doświadczał różnych
zjawisk. No i poszedłem. Schodzę z nim do tej
piwnicy i robię już po drodze te zdjęcia. No i wyczerpały
mi się baterie. Na to byłem przygotowany, bo oglądając te
wszystkie programy wiedziałem, że te zjawiska zawsze
niosą ze sobą takie ryzyko, że te baterie gdzieś tam się
wyczerpują, więc miałem dodatkowe. Yy, włożyłem je.
Wszedłem do tej piwnicy, on tam dokładał do tego pieca, ja
zrobiłem kolejne zdjęcie i nie mogę dalej. Aparat
mi się zepsuł. No. Wróciłem do domu i tam patrzymy, co
się stało. A ten aparat wyglądał w ten sposób, że
miał taki teleskopowo wysuwany obiektyw,
tak? Który jak się wysuwał, no to nie obkręcał
się tylko tak jakby wysuwał się równolegle,
tak? Bez żadnych tam dodatkowych obrotów, tak
teleskopowo. A patrzę na ten obiektyw, a on jest po
prostu przekręcony. Czyli ten prostokącik, który tak
jakby widać na końcu zawsze tego okrągłego wysuwającego
się obiektywu, był pod kątem
przekręcony. Oddałem ten aparat do naprawy, no bo był nowy
i ten gościu, który tam miał mi to naprawić, mówi, że
no nie jest to do naprawy, bo ktoś to fizycznie kręcił, tak jakby połamał te w
środku... Nie wiem, jak to nazwać. No ten mechanizm, który
tam to okienko trzyma w środku, w miejscu, tak? Tak, ten
mechanizm był po prostu połamany, więc nie wiem, co tam się
stało, ale no mój aparat był fizycznie
naruszony, zniszczony, nie do naprawy. A to chyba w takim
miejscu, do którego bardzo by się trzeba było postarać, żeby
tam dotrzeć, tak? To w środku było. Tak jakby ktoś
złapał ten obiektyw, ten, yy- To szkiełko.
To szkiełko, tak jakby całe zostało ukręcone. No musiałbym po
prostu złapać za tą wystającą część i tak fizycznie, nie
wiem, złamać, przełamać to i przekręcić. Czego nie
zrobiłem. Na szczęście był to cyfrowy aparat, więc od
razu podłączyłem kabel do komputera i ściągnąłem te zdjęcia, które tam się
zrobiły, bo udało się to zrobić. I na tych pierwszych
zdjęciach, gdzie zjadło mi te baterie, było widać pełno takich
tych kul, tych orbów, tak? Wiem, że to czasami
pokazuje się pyłek czy cokolwiek, ale one były ułożone w
takim szyku, takim wylatującym z tej piwnicy i
zakręcającym za dom. Tak jakby pokazującym kierunek tej energii,
tak jak ten człowiek tam wtedy wszedł. I co ciekawe, było
tam tych kul jedenaście. I teściowa
mojego brata opowiadała, że no w czasie wojny, jak,
yy, tam akurat przechodziła granica polsko-niemiecka,
no to tam uciekali jacyś tam, nie wiem, Polacy na
tą drugą stronę i Niemcy zamordowali ich w tym
domu. I właśnie to było jedenastu ludzi. Tyle, ile tych kul
mi się tam udało uchwycić na tym zdjęciu. Może przypadek,
ale no ciekawe. A na tym drugim zdjęciu, ostatnim, które
udało się zrobić przed zniszczeniem aparatu, było widać
taką chmurę, która jakby gęstniała, gdzieś tam układała się w jakiś
kształt. Myślałem, że to może dym papierosowy mojego brata czy
coś tam, no ale on było widać go tam trochę dalej, no
nie było jakby to możliwe, żeby to było to. Tak mi się
przynajmniej wydaje. Zwłaszcza po tym, co się z tym
aparatem stało. Wydaje mi się, że tamten dom naprawdę gdzieś
tam był jakiś nawiedzony. No żeby w taki sposób aparat
uszkodzić, to trzeba też pewnej jakby energii w życie włożyć,
tak? A tutaj, no to się jakby zrobiło samo z
siebie. No nie było to naturalne i wtedy się przestraszyłem
ogólnie. No i chyba też ten mechanizm w aparacie
nie jest w stanie zrobić aparatowi takiej krzywdy,
prawda? No nie, zwłaszcza że tak jak mówiłem, on
chowając się czy wysuwając nie wykonywał tych
obrotów, tak? Tylko wysuwał się tak, że
jedna szersza część węższa i tak dalej, tak? Bez
żadnych obrotów, takich na zasadzie okręgu. A masz
jeszcze dostęp do tych zdjęć? Wydaje mi się, że gdzieś na
starym laptopie jeszcze mam to zdjęcie. Postaram się je
odnaleźć i ewentualnie dosłać, ale nie
mogę obiecać, bo ten laptop gdzieś tam już nie wiem, czy
da się go jeszcze włączyć. Żałuję, że sobie tego nigdzie nie
zgrałem, ale to naprawdę było wiele lat temu i dopóki ten
laptop działał, gdzieś tam go zawsze miałem, ale... Dysk z
laptopa można zawsze wypiąć, prawda i spróbować
podpiąć. Zobaczymy. Postaram się dosłać to, gdzieś tam
załączyć czy tak dalej. Tych moich historii to byłoby na
tyle. Może jeszcze coś opowie, bo jeszcze na koniec chciałbym
zostawić taką najciekawszą historię, ale to jak
opowie, to wtedy opowiemy taką historię z naszych
okolic, która gdzieś tu krąży. Tak jak już
prędzej wspomniał, on jest tutaj w naszej rodzinie
bardziej teoretykiem, więc jest też
miejsce dla praktyka, czyli dla mnie. Ja to już
tak jakby ja się często śmieję, że ja mam intuicję i często gdzieś tam
nawet jak nie widzę, to czuję i wiem, że
coś się dzieje i gdzieś się dzieje. Więc nawet kiedy
dzwonię do całej rodziny, bo mówię, że mam
dziwne przeczucie, to oni są już całkowicie przyzwyczajeni do
tego i nikt nawet nie pyta, nie wnika, tylko mówi: „Tak,
jest wszystko okej, u mnie jest dobrze, u babci jest dobrze,
u dziadka jest dobrze”. No i jakby te takie historie to
już towarzyszyły mi od dziecka. Bo tak jak już
prędzej wspomniał, w tym naszym domu rodzinnym na
dole właśnie mieszkała babcia, czyli mama, a u góry mój tata
razem z mamą i moim rodzeństwem. Mój tata to
ten, który został wtedy w łóżeczku, jak lewitowały
drewienka przy piecu, więc nie wiem, może po nim
to mam. No i tak jakby od początku miałam
takie-Wiadomo, nie pamiętam już takich sytuacji całkiem
z tego czasu jakiegoś tam niemowlęctwa czy całkiem takiego-- do
tego szóstego roku życia. No ale później często było tak,
że jak były weekendy czy wakacje, to
często schodziłam sobie do babci na dół, na
weekend, na nockę. No bo babcia, wiadomo, pozwalała
dłużej posiedzieć, pograć, pooglądać jakieś tam
horrory takie, co rodzice nie pozwalali. No i
pamiętam, że babcia-- kiedyś takie było modne, że miało
się jakby, to się nazywało trzy, dwa, jeden, czyli
była taka kanapa z funkcją spania plus taka mała sofa, powiedzmy na dwie osoby
i fotel. No i że jako ja, jako że
ja byłam na tyle mała i mieściłam się na tej sofie, no
to często tam sobie spałam właśnie w te
weekendy. I wiem, no już teraz, bo kiedyś wiadomo, babcia mi
tego nie opowiadała, ale później już wspominała, że
zdarzały się takie sytuacje, że kiedy się przebudziła w nocy,
to widziała jakieś postaci, które stały nade mną, przypominające jakiegoś
człowieka. Oczywiście to było w nocy, więc wiadomo, ta postać
się wydawała czarna cała. No ale
zdarzało się, że widziała takie jakby, powiedzmy,
osoby, które gdzieś tam nade mną stały.
Ja wtedy na szczęście tego nie widziałam. No ale później
już gdzieś tam bardziej miałam styczność z tym, kiedy miałam
bodajże osiem lat. Moja prababcia, czyli mama mojej babci, właśnie tej, która
widziała, która ze mną mieszkała, zmarła. I
pamiętam, to jest taka moja pierwsza jakby historia, którą
już fizycznie pamiętam, że kiedy prababcia zmarła, ja bardzo bałam się pójść
tak jakby pożegnać, tak jak kiedyś się robiło, kiedyś
bardzo często, że trzeba było iść dotknąć
tą zmarłą osobę. Ja wtedy już byłam na tyle świadoma, że
jednak się bałam to zrobić. No i nie poszłam się z
babcią pożegnać. No i później przez trzy
noce, ja wtedy sądziłam, że babcia mi się
śniła. Jak to było do końca, to teraz nie jestem w stanie
tego powiedzieć. Tak czy siak, babcia się pojawiała
i zadawała mi pytanie, dlaczego się z nią nie
pożegnałam. No, ja wtedy oczywiście mając osiem lat,
no to krzyczałam za rodzicami, którzy przychodzili i jakby to
wszystko rozwiewali, zapalając światło. No ale jednak
przez te trzy noce ta moja prababcia się
pojawiała. Dopiero kiedy poszłam na cmentarz i tam
się z nią pożegnałam, no to, to wszystko ustało. No i
wtedy to może się wydawało bardziej snem, moim
jakimś strachem, że powinnam to zrobić, a nie
zrobiłam. No ale później okazało się, że to był taki
chyba początek moich jakichś tam przeżyć z paranormalnymi zjawiskami. Po paru
latach, tak nie wiem, może miałam około
dwunastu lat. Miałam pokój z moim młodszym
bratem. No i często właśnie w weekendy lubiliśmy
sobie robić takie, my to nazywaliśmy nocowanie na
materacach, że wyciągaliśmy materace z naszych łóżek
i kładliśmy sobie jako takie wielkie łóżko. No
i pewnej nocy ja się w nocy właśnie przebudziłam i zobaczyłam, to
oczywiście było wszystko na środku pokoju, no bo dookoła były
nasze łóżka, szafy i tak dalej. No i kiedy się obudziłam,
zobaczyłam dziewczynę, może młodą kobietę.
No, na pewno nie było to dziecko ani jakaś starsza osoba, która stoi w progu,
yy, ma tak ręce założone jedna na drugą i opiera się o futrynę. Tak jak
nie wiem, mama, która patrzy, że dziecko coś broi w
pokoju na tej zasadzie. No i ta dziewczyna, ona
nie budziła we mnie lęku. Bardziej wydawała mi się
taka znajoma. Wtedy jakby ciężko mi
było ją określić, ale, yy, ja dalej pamiętam
jakby to, w jaki sposób ona stała. Ja na pewno nie
widziałam jej nóg. Widziałam tułów, widziałam głowę, widziałam włosy. No i mam
takie podejrzenie troszeczkę, bo patrząc
teraz na przełomie lat, ta dziewczyna bardzo mi przypominała
mnie z tego czasu teraz. Kiedyś bym sobie tego
nie, jakby nie przypuszczała nawet. No bo
całkiem, nie wiem, inaczej się czesałam, farbowałam włosy,
miałam zawsze bardzo długie włosy, często upięte w koka.
Ta dziewczyna miała włosy za ramiona spięte w kucyk taki na dole i ten kucyk,
kucyk tak jakby zwisał z ramienia. No i teraz jakby na
przełomie lat właśnie w taki sposób się czeszę
bardzo często. Skróciłam włosy, mam
swój bardziej naturalny kolor włosów, taki jaki-- no jakby
wszystko, co widziałam wtedy, przypomina mi bardzo siebie
teraz. Nie wiem, czy to na sto procent mogłam
być ja. No jest to dla mnie po prostu zagadka.
Zastanawiam się, czy się kiedyś rozwikła i nie wiem, w
śnie zobaczę siebie leżącą tam na tym
materacu na podłodze. No ale jest to dla mnie takie
moje, no takie dziwne bardzo. No bo naprawdę
bardzo ta kobieta przypominała mnie teraz. No wtedy
miałam z jakieś dwanaście lat, teraz mam już no prawie
dwadzieścia dziewięć, więc no jakby to, w jaki sposób się
zachowuję, ubieram, czeszę, wszystko się bardzo
diametralnie zmieniło, więc wtedy nawet nie mogłam tego
przypuszczać. A teraz bardzo często się zastanawiam, czy
właśnie nie był to jakiś rodzaj, nie wiem, wyjścia z
ciała, jakiś, no nie wiem nawet, jak to nazwać, ale było
to bardzo takie dziwne. A masz taką
stuprocentową pewność, że to, jak te postacie postrzegałaś,
nie było jakby zainspirowane czymś, co mogłaś
wcześniej zobaczyć? Nie, wtedy na pewno nie, bo
to jakby to nie było coś, że ja na przykład-- to był
taki po prostu zwykły dzień, kiedy my sobie postanowiliśmy z
bratem. Nic prędzej się nie działo, bo no nie było jakichś
tam sytuacji takich. Ja po prostu się obudziłam. Ja do
teraz mam takie sytuacje, że w taki-- jak się wystraszę, to
ja po prostu się zakrywam cała kołdrą i tam leżę
nieruchomo. No i wtedy też tak było, tylko
wtedy może ja nie do końca to rozumiałam.
Znaczy jakby dalej tego nie do końca rozumiem, co tam się
wydarzyło-Ale teraz już na przełomie lat ja cały czas
pamiętam tą dziewczynę, która tam stała jak--
oparta o tą futrynę i patrzyła się na mnie. Ona
jakby... I właśnie nie było tam tego strachu. To nie było
coś, że na zasadzie nie wiem, ja zobaczyłam potwora w
dzieciństwie i się wystraszyłam, krzyczałam czy cokolwiek,
tylko po prostu ja ją zobaczyłam. Wtedy sobie uświadomiłam, że
tam coś jest. Ja już od wtedy wiedziałam jakby, że to
nie jest ani mama, ani nikt z rodziny, tylko po prostu
coś dziwnego. No i jakby, no
zakryłam się tą kołdrą i dopiero kiedy teraz patrzę
na przykład w lustro i jestem uczesana w taki sam
sposób, to dopiero teraz do mnie dociera jakby, że
ta postać, którą widziałam, którą pamiętam, bardzo mocno
przypomina mnie z tych czasów teraz. I to jest
właśnie dla mnie takie dziwne. Nie wiem, jak by to wszystko
skomentowała Ada Edelman albo ktoś
pokroju Lesa Hoduna na przykład. Tacy, tacy ludzie też
badający te tematy, ale bardziej mający, mający większe
doświadczenie ode mnie na pewno w badaniu tych
zjawisk, ale myślę, że rzeczywiście możesz mieć jakiś
łatwiejszy wgląd w tą niefizyczną sferę naszej rzeczywistości.
No i też nie miesza ci się, nie masz czegoś takiego, że
na przykład miesza ci się jakaś wizja ze światem
rzeczywistym, prawda? To jest wyraźnie jedno od drugiego
oddzielone. Tak, ja to jakby, ja
jakby, jak prędzej wspomniał, w naszej rodzinie
temat duchów, jakichś zjawisk paranormalnych nigdy nie był tabu,
więc my wiedzieliśmy od dziecka jakby, że
coś takiego istnieje. Więc jakby też to, nie wiem, na
zdrowo, z taką rześką głową przyjmowaliśmy.
Wiedzieliśmy, po prostu się przychodziło i mówiło: „Coś mnie
straszyło w nocy”. Więc jakby dla nas to nie było
na zasadzie takich koszmarów, jakby nie wiem, można było
sobie wyobrazić, że dziecko ma, że to jest: a naoglądało
się jakichś dziwnych filmów, bajek i mu się przyśniło. Czyli
zawsze sobie nawzajem wierzyliście, że i opowiadaliśmy to, to
z zainteresowaniem do tego- Tak. Nigdy nie było tak, że na
przykład mama czy tata mi powiedzieli: „A dziecko, bo ci
się przyśniło”. Nie, tam zawsze było: „No zdarza się,
u nas tak jest”. Więc jakby po prostu ja umiałam odróżnić zawsze ten
koszmar senny od tego, co ja rzeczywiście widziałam. No i później dalej, kiedy
byłam jeszcze, ja nie wiesz, w podstawówce na pewno byłam
jeszcze, to też miałam taką dziwną
sytuację, bo ja też jakby jedyne moje takie wtedy
było, że ja nie do końca rozróżniałam, kiedy coś rzeczywiście
mi się pokazało, a kiedy mi się to pokazało we śnie. I
tu miałam czasami właśnie ten problem, kiedy ta babcia do
mnie przychodziła. Ja do teraz nie dam sobie ręki uciąć, że
ona nie przychodziła do mnie we śnie, ale jakby ja tego
nie bagatelizuję, bo też u mnie się zdarzają takie
sytuacje, że właśnie we śnie coś do mnie przychodzi i ja
to zawsze traktuję poważnie. No i
wtedy właśnie też mieliśmy taką sytuację, że taki mój bardzo
dobry kolega, no my naprawdę nie wiem, on mógł być w
szóstej klasie podstawówki, no to ja w czwartej, może
ja w piątej, on w pierwszej gimnazjum. Zmarła jego mama
i wtedy, kiedy zmarła jego mama, przyśniła mi się
kobieta, której nigdy w życiu prędzej nie widziałam i
powiedziała do mnie, że muszę się jakby
zająć, przypilnować jej syna, bo może się z nim coś
złego stać. Ja nie wiedziałam, o co z tym za bardzo
chodzi. No i później właśnie jak dowiedziałam się
tego dnia, że zmarła ta jego mama, oczywiście tam starałam
się go wspierać, no ale dalej na zasadzie nie
powiązywałam tego jakby z tym snem. No bo to był taki
kolega, z którym się znaliśmy ze szkoły. Czasami gdzieś tam
się na tej wiosce spotkaliśmy, ale ja nigdy u niego w domu
nie byłam, więc ja nigdy jego mamy nie widziałam. Tatę
widziałam, bo on gdzieś tam uczestniczył w takim życiu
bardziej publicznym, ale mamy nigdy.
No i pamiętam, że my poszliśmy na ten pogrzeb, no
i później oczywiście tam na cmentarzu byliśmy i w
ogóle. No i jak minął ten, ta cała
jakby ceremonia tego pogrzebu i już się ludzie
bardziej rozeszli, to ja i taka dwójka czy
trójka moich znajomych podeszliśmy tam do tego
grobu. No i tam było ustawione zdjęcie. Ja na tym zdjęciu zobaczyłam tą kobietę,
która mi się śniła. Ta, która do mnie mówiła, że mam
zadbać o tego jej syna. Ja się wtedy dosyć
wystraszyłam, no bo uświadomiłam sobie, że ta
jego mama, która zmarła najpierw, jakby przyszła do
mnie, żeby poprosić mnie o to, żebym się nim
zajęła. Więc oczywiście no ja zrobiłam wszystko, co mogłam,
żeby on nie wpadł tam w jakąś depresję i w ogóle. No,
ale było to takie dla mnie dziwne, bo ja naprawdę nigdy w
życiu jej prędzej nie widziałam i dopiero ją zobaczyłam w
tym śnie i później na tym zdjęciu
na, no na tym pochówku, no bo tam jeszcze nawet nie było
pomnika, no to było od razu, bezpośrednio po
pogrzebie. No i to było już dla mnie taką pierwszą, jakby
namacalną, można powiedzieć,
sytuacją, że ja zrozumiałam, że te moje wszystkie poprzednie
sytuacje to nie były jakieś wyssane z palca, tylko faktycznie,
no gdzieś tam zdarza mi się to co
jakiś czas. Tutaj mam takie pytanie, właściwie ono
już częściowo doczekało się odpowiedzi. Czy zapamiętałaś wygląd
tej kobiety ze snu? To już wiemy, że tak. A próbowałaś ten wygląd przekazać
jakby koledze jakoś to zreferować? Ja mu to
powiedziałam dopiero po czasie, kiedy już zobaczyłam to
zdjęcie, bo to nie było jakieś tam zdjęcie z
młodości czy coś, tylko to było takie zdjęcie rzeczywiste,
najprawdopodobniej niedawno zrobione. No i do teraz
pamiętam te krótkie włosy, szczupłą twarz, bo
to nie była osoba jakaś tam, nie wiem, z nadwagą czy
otyła, tylko po prostu bardzo szczupła kobieta z krótkimi
włosami. Ja widziałam blond. No potem
po moich dopytaniach no to się dowiedziałam, że blond, bo
tam zdjęcie było czarno-białe oczywiście. No, ale to była
no wypisz wymaluj ta sama osoba po prostu. No ja tej
kobiety naprawdę no nigdy nie widziałam. Tym bardziej, że
mając tyle lat no to też wiadomo, człowiek nie, nie wiem,
nie chodzi na zakupy na jakieś tam, gdzie mogłabym ją
spotkać. Także-No to było taki mój pierwszy kontakt, no powiedzmy kontakt z tą
osobą. No i później drugi, no już na tym cmentarzu
w postaci jej portretu na nagrobku. No taki
można powiedzieć znak z zaświatów, który sam się
zweryfikował. Dokładnie tak. I to było takie
właśnie dla mnie bardzo przeżycie. No bo mówię, no ja wtedy
miałam, ile mogłam mieć? Jedenaście lat? Tak, wtedy
zrobiłam wszystko, co w mojej mocy. Po prostu dzień
widziałam, zabierałam go to na rower, to na rolki
i starałam się tak, żeby... No bo on był
załamany. No i jakby na ten moment no mam nadzieję, że
zrobiłam wtedy wszystko, co mogłam jako osoba w takim wieku
z ograniczoną ilością czasu na wychodzenie. No ale to
było dla mnie takie bardzo, którego niejednokrotnie wracam
teraz. Dlatego nawet w tym momencie postanowiłam to
opowiedzieć. No bo wydaje mi się to takie, no swego
rodzaju niesamowite. No można sobie zadać też pytanie,
czemu akurat tobie się ta kobieta przyśniła, a nie na
przykład jakiejś osobie z bliskiej rodziny, prawda?
Tego, tego akurat nie wiemy tak na sto procent, ale no, że się śni osobie spoza
rodziny, to jest troszkę takie zastanawiające. Może
dlatego, że z tobą był najlepszy kontakt, prawda? Tak mi się wydaje.
Tym bardziej że prowadzi to do takiej mojej
chyba najmocniejszej historii, która już
miała miejsce, kiedy miałam osiemnaście,
dziewiętnaście lat. To były takie moje ostatnie momenty, kiedy
mieszkałam jeszcze właśnie w domu rodzinnym, zanim
poznałam mojego męża. Pamiętam, że to był na pewno
okres taki jesienny już i byłam z moją mamą w takiej pobliskiej miejscowości. To
jest około dziesięć kilometrów od miejsca, w którym mieszkamy
i tam mieszka mama mojej mamy, czyli moja druga
babcia. No i ja tam jako dziecko
często oczywiście jeździłam na wakacje, spędzałam tam czas. No
i tam mój dziadek miał takiego kolegę, jak to oczywiście kiedyś
bywało, że siedzieli sobie tam,
dobrze się bawili razem. No i ja oczywiście jako
taka mała dziewczynka zawsze gdzieś tam wokół nich
biegałam. No i on miał takiego właśnie jednego
kolegę. On się nazywał Marek i ja
tego pana Marka po prostu uwielbiałam. Zawsze on ze mną
grał w piłkę, gdzieś tam biegał, ganiał się. No
naprawdę dużo czasu z nim spędzałam, bardzo się z nim
zżyłam. I potem, po tam, jak już byłam starsza, właśnie około tych, nie wiem,
mogłam mieć szesnaście, siedemnaście lat, pan Marek zmarł.
Tylko że on zmarł w takich niewyjaśnionych
okolicznościach, ponieważ rzekomo wracał do domu
dróżką, którą wracał dzień w dzień i nagle go znaleźli kilka tam metrów
dalej, w takim, nie wiem, bajorku, bagnie. Tam
było takie niby jezioro, no ale to taki bardziej, nie wiem, muł był niż czysta
woda. Ale tam trzeba było tak trochę zboczyć z tej dróżki,
no i dróżką, którą ten człowiek znał od
powiedzmy pięćdziesięciu lat. Nagle go tam znaleźli.
No i tam ci miejscowi ludzie, którzy tam
mieszkali, nie do końca wierzyli w to, że on tam sam się
znalazł. Bardziej podejrzewali, że ktoś mógł mu
pomóc. Jakby nigdy to nie zostało wyjaśnione, ponieważ
no nikt się jakby nad tym nie
rozwodził zbytnio. No i tam gdzieś, powiedzmy po tych dwóch
latach, może roku, dwóch, już tak dokładnie tutaj nie
pamiętam, ile czasu to minęło. Pamiętam, że byłam właśnie z
moją mamą na cmentarzu w tamtej miejscowości, no i mieliśmy tam ileś
tych zniczy. No i ten jeden znicz został, więc ja
postanowiłam, że zaniosę temu panu Markowi ten znicz, który
nam został, no bo gdzieś tam dobrze go wspominałam,
pamiętałam o nim, chciałam po prostu to zrobić. No i tam
był już później, jakiś czas minął,
powiedzmy tam około dwóch tygodni. Już był ten czas taki
przed Wszystkimi Świętymi. No i pewnej nocy, ja wtedy też miałam pokój z
moimi braćmi, no i mój o dwa lata młodszy brat,
mieliśmy tak jakby łóżka naprzeciwko siebie, że tak jak
siedzieliśmy na tych łóżkach, no to siebie widzieliśmy
bezpośrednio. No i ja to jestem z tych osób, które jak
rano wstają, a musiałam wstawać po godzinie szóstej, no bo
dojeżdżałam dalej do szkoły. Nocą dwudziesta druga ja
już śpię. Mój brat to całkowite przeciwieństwo. Czyli
po nocach on siedział, grał, co mnie strasznie
denerwowało, no bo ja lubiłam spokój. No i pewnej nocy
właśnie obudziłam się. No i widzę, on miał taki
mały stolik, ale taki naprawdę on nie był za wielki.
Tam się mieścił laptop, tak żeby on sobie mógł właśnie
grać. No i widzę, jak on opiera się tak jakby łokciami, tak ma
założone ręce i na łokciach oparty jest na
ten stolik i się na mnie patrzy. No i wiadomo, no ja się
przebudziłam, więc widziałam bardziej postać niż twarz.
No i oczywiście ja w tej całej złości, że jak on może
nie spać, przecież rano musimy wstać do szkoły. Więc
postanowiłam, że jak to cudowna siostra,
zwyzywam go. No i wtedy zaczęłam na niego krzyczeć, że on
jest nienormalny, że czemu nie śpi o tej godzinie i w
ogóle. No i tymi moimi krzykami okazało się, że ja tego
mojego brata rzeczywistego przebudziłam, bo on już
spał i tylko zobaczyłam, jak jego nogi tam na łóżku
się ruszają. Ale widzę, że ta postać dalej
siedzi oparta o ten stolik i się na mnie patrzy, taka
pochylona w moją stronę. Więc wtedy już bardziej
się rozbudziłam. No i się patrzę, kto to
jest. No i to był właśnie ten wspomniany pan
Marek. Ja oczywiście jak do mnie dotarło, że to jest on,
no to przykryłam się, jak to miałam w zwyczaju kołdrą i
się już więcej nie ruszałam. Po czym na następny
dzień pojechałam na ten cmentarz, zapaliłam mu kolejny
znicz i poprosiłam, żeby więcej do mnie nie
przychodził.Ale nie omieszkałam, yy, położyć, yy, karty tarota na to.
No i wyszło, że to faktycznie był on, chociaż ja
go widziałam. To mi nie było potrzebne, żeby to potwierdzać.
No ale gdzieś tam, yy, z wróżby, jeżeli ktoś
wierzy, no to chciał mi powiedzieć, jak zginął, ale ja już
go wtedy zdążyłam poprosić, żeby więcej do mnie nie
przychodził. Nigdy więcej mi się nie pokazał, ale to było
takie dla mnie chyba najstraszniejsze, co mnie w życiu
spotkało. Bo ja go widziałam i to był on. On siedział na
łóżku mojego brata, opierał się tymi łokciami,
patrzył w moją stronę. No i tam był, no po
prostu w moim pokoju. No to było... No i
wtedy miałam, mówię, osiemnaście, dziewiętnaście lat, więc to
nie było to, że jako dziecko mogło mi się coś przywidzieć,
bo byłam prędzej na tym cmentarzu. Ja po prostu go
widziałam tak fizycznie. No ja byłam przekonana na początku,
że to jest mój brat. No bo wiadomo, jak się człowiek
obudzi, no to nie patrzy najpierw na twarz. No wiedziałam,
że to jest łóżko mojego brata, no to kto inny mógłby tam
być? Więc ja po prostu widziałam tam jakby człowieka,
nie przezroczystą postać. Po prostu ktoś
tam siedział i patrzył na mnie. No i później właśnie się
zorientowałam, że to był on i jakby nie wiem, czy
faktycznie chciał przyjść i powiedzieć mi, co mu się
stało, ale nigdy nie miałam odwagi, żeby go jakby
zaprosić, żeby to zrobił. Wiem, że pewnie by
przyszedł. No to by mogło być ciekawe, bo rozumiem, że,
mm, nie wiem. Udało się ustalić w końcu, co mu się stało? Nie, bo po prostu
jakby, no powiedzmy sobie szczerze, nie była to na tyle
interesująca osoba, żeby ktoś się tym dłużej
zajmował. Aczkolwiek wizja tego, że miałabym,
yy, pójść, nie wiem, do jego rodziny i mu to, im
powiedzieć jak zginął, trochę przeraża
mnie. Więc powiedzmy, że może, nie wiem, stchórzyłam. No można
by to ująć w taki sposób, że na przykład masz jakieś
przeczucie, że coś... Kto może za tym stać? Jakieś
podejrzenia, prawda? Znaczy podejrzenia może to jest za dużo
powiedziane, bo w momencie kiedy ja go znałam, no
to i później jak on już zginął, to, to ja już miałam
takie szesnaście, siedemnaście lat. To już nie był ten czas,
kiedy ja jeździłam do babci i dziadka tam
nocować, tylko już po prostu, no ten czas
minął, więc nie wiem, czy to mogłyby być jakieś
przypuszczenia. No nie wiem. Jest to dla mnie naprawdę taka
niewyjaśniona sprawa. Dziwna, ale jakby na
tyle chyba przerażająca w moim życiu, że nie odważyłabym się go jakby, nie wiem,
zaprosić, żeby przyszedł i opowiedział mi to. Chociaż miałam
gdzieś w głowie, że może jego, nie wiem, dusza potrzebuje,
żeby to komuś powiedzieć. Te dusze zazwyczaj widzą
mnie, żeby mi to opowiedzieć, a ja się trochę boję,
więc wolałam nie ryzykować. No i taką jeszcze chyba jedną z takich, yy, też,
yy, namacalnych, powiedzmy, sytuacji to już
miałam, kiedy już się przeprowadziłam. Bo kiedyś mi się
wydawało, że to może ten nasz dom to jest taki właśnie,
że przyciąga i tam się dzieją różne rzeczy, zważywszy na
ten, nie wiem, może cmentarz. No może jest tam jakaś taka
aura sprzyjająca. No ale wyprowadziłam się
do mojego męża. Co prawda to nie jest daleko, bo to tam
jest około dwóch kilometrów od miejsca zamieszkania, no ale
jednak byłam już w innym, yy, budynku. No i kiedy byłam w ciąży z moim, yy,
synem... Znaczy najpierw byłam w pierwszej ciąży
i też miałam takie sytuacje, kiedy jakby było-- ja często
bardzo czuję jakby obecność czegoś. Ja
jakby nie wiem, ciężko mi jest to nazwać, ja po prostu
mam takie coś, że jakby dusi mnie w klatce piersiowej.
Czuję tak, jakby ktoś siadał mi na klatce
i uciskał. I zazwyczaj to się pokrywa z tym, że
później dzieje się coś, że ja coś zobaczę, coś usłyszę i
takiego typu rzeczy. No i pamiętam, że w pierwszej
tej ciąży właśnie miałam tak, że bardzo często mnie to
gdzieś tam dusiło. No ale mój mąż też mi tłumaczył, że
tutaj mieszkali prędzej dziadkowie, że babcia by nie
była zadowolona, że ja jestem w ciąży, że my nie mamy
ślubu, więc ja to sobie tam gdzieś tłumaczyłam, że pewnie ją
to gdzieś tam mierzi, że ja tutaj mieszkam. No ale
później byłam właśnie w drugiej ciąży i no jak
to oczywiście w ciąży w nocy się obudziłam, bo musiałam
iść, yy, do toalety. No i tam właśnie ten
dom to jest też taki, to stare budownictwo
poniemieckie, że te pokoje są przechodnie, czyli
dosłownie można sobie zrobić kółeczko, przechodząc
przez wszystkie pokoje dookoła. No i tam, gdzie my spaliśmy
z moim mężem, mieliśmy sypialnię, to jak się wyszło z
naszego pokoju, to było się bezpośrednio w kuchni. No i
naprzeciwko naszych drzwi były drzwi do
salonu moich teściów. No i też z tej kuchni tam z boku
się wchodzi do toalety. No i ja chcąc iść do tej
toalety, no to stanęłam jakby w progu moich drzwi. No
i widzę, jak naprzeciwko mnie dosłownie, no bo
tam są drzwi do salonu teściów, na kanapie na rogówce siedzi sobie
mężczyzna, starszy mężczyzna w takim jakby to nazwać większym rozkroku,
opierając swoje łokcie o kolana. No
i się na mnie patrzy. Ja stoję, patrzę na niego, on
patrzy na mnie. No ale oczywiście w ciąży chęć
pójścia siku była ważniejsza i intensywniejsza niż to,
że widzę ducha. Ale w tym momencie ja zdążyłam się
jakby mu przyjrzeć bardzo dobrze. No i
wróciłam, biegnąc z powrotem, żeby czasami
nic nie stało mi na drodze. No mojego męża budzę go,
bo się boję. On mówi: "Nic się nie dzieje". Ja poszłam
spać. On nie spał już do rana. No i rano tam
rozmawiamy o tym. Ja mu mówię o tej sytuacji, że
widziałam jakiegoś mężczyznę, że wyglądał tak i tak,
że miał takie zakola, że tak sobie siedział. I on mówi:
"No jak tak siedział, tak siedział dziadek Romek". Ja mówię:
"No, no pokazuję mu, jak on siedział, jak trzymał te ręce
na tych kolanach, łokcie i w ogóle". No i on
biegnie po zdjęcie.No i przynosi mi to
zdjęcie. I ja mówię: „No tak, to był ten pan”. A on
mówi: „No, to był dziadek Romek”, czyli jakby poprzedni
właściciel tego domu. No i ja w szoku, no
bo ja go widziałam naprawdę bardzo wyraźnie. Gdyby nie to,
że wiedziałam po prostu, że w tym domu jakby nie może być
nikt, żaden inny mężczyzna niż mój mąż i teściu,
no to bym pewnie zaczęła tam krzyczeć: „Kto to jest w
ogóle?” No, ale faktycznie pokazując mi to zdjęcie
widziałam, że to był, yy, dziadek mojego męża.
No i ja go tak widziałam, nie, też nie właśnie na
zasadzie tak jak się opowiada, że to była przezroczysta postać
jakaś czy coś takiego. Nie, ja widziałam człowieka, ja bym
powiedziała, że to był człowiek z-ze skóry i kości, który
tam sobie siedział i się po prostu na mnie patrzył. Ja się
patrzyłam na niego, on na mnie tak przez chwilę. No i
potem ja właśnie już poszłam. Jak wracałam, to oczywiście
musiałam zerknąć. No to go tam już nie było. No, ale
wtedy już czułam strach i tak jakby w tym domu
bardzo często czułam, że jakby nie wiem, ja nie jestem
sama w pokoju. A że ja bardzo mocno
wierzę w takie rzeczy i nie ignoruję tego, no to po prostu
jakby miałam wrażenie, że ci dziadkowie mojego męża cały czas są w tym domu i
oni jakby nie mogli się pogodzić z tym, że ja też tam
jestem. Bez tego ślubu, bez wszystkiego. No, ale to było
takie właśnie, że ja go tam naprawdę widziałam. Ja widziałam
jego twarz, bo to jakbym, nie wiem, umiała go namalować, to
bym go namalowała. Ale właśnie wtedy mój mąż mi przyniósł
to zdjęcie dziadka. Pokazał i na
początku był taki sceptyczny, dopóki nie, właśnie nie pokazałam
mu, w jaki sposób siedział. I jak usłyszał, że ja to
powiedziałam, no to właśnie wtedy pojął po to zdjęcie, bo
powiedział, że dziadek Romek zawsze tak siedział, że nigdy nie
siedział, nie wiem, niektórzy siedzą, no, trzymają noga na
nogę czy coś, a dziadek Romek właśnie rzekomo zawsze siedział
w taki sposób, w jaki ja to opisałam. No i tam była
taka właśnie moja pierwsza taka sytuacja, że
faktycznie tak rzeczywiście coś widziałam i
no też jakby na pewno to nie był sen. Tym bardziej, że
ja wyszłam z tego łóżka, napiłam się wody, przeszłam przez
nasz pokój, weszłam do tej kuchni, więc to nie było na
zasadzie, że ja idę z prawie zamkniętymi oczami, tylko ja
byłam na pewno świadoma tego, co się dzieje. No
można tutaj spekulować, co spowodowało
pojawienie się akurat tego dziadka w tym miejscu. Czy może
to, że jest jakby przywiązany do tego miejsca? Ale też są teorie mówiące o tym,
że pewne sytuacje jakby nagrywają się
w pewnych miejscach i się odtwarzają. Może nagrało się to,
jak on tam siedział. Musiał tam siedzieć oczywiście bardzo
często i tak jakoś to się odtworzyło. Zobaczyłaś jakby
sytuację z przeszłości, prawda? No właśnie to
chyba nie tutaj, bo dziadek mieszkał w tych pokojach, w
których my mieszkamy. On w tamtym pokoju to
bywał. On właśnie... I tutaj też tak mogę, bo ja jestem
właśnie też z tego typu osób, które, yy,
no wierzą w jakieś tam, powiedzmy, rytuały i
tego typu rzeczy. Więc kiedy już naprawdę czułam się
tam taka może nie wiem, brzydko to zabrzmi,
nękana, ale nie w sposób, że ja widziałam, tylko że
czułam. Bardzo źle się tam czułam, to po prostu pewnego
dnia postanowiłam, no, powiedzieć, że jeżeli
mnie będą nawiedzać, no to odprowadzę ich rytuałem na
drugą stronę. Jakkolwiek to brzmi, może to dla mnie było lepsze w mojej
głowie, ale od tamtej pory już gdzieś tam nasze drogi się
nie przecinają, aczkolwiek trwało to przez jakieś dwa, trzy
lata, zanim się gdzieś tam, mm, zdecydowałam na taki jego typu mały rząd.
Tutaj wcześniej wspominaliście o tym, że w
waszej rodzinie od dawna się rozmawia tak otwarcie, po
prostu o tego typu tematach paranormalnych. No, z jednej
strony jest to dobrze, bo to świadczy o ot-otwartości umysłów. Też takie jakby
wprowadzenie w te tematy otwiera pewne klapki młodszym członkom rodziny, ale też
trzeba zawsze chyba też brać poprawkę na to, że
no, jednak to jest też kształtowanie w jakiś sposób sposobu, w jaki
dzieci postrzegają później rzeczywistość. Czy nie macie jakiegoś
takiego wrażenia, że postrzeganie zjawisk paranormalnych
było jakoś natchnione tym, co
usłyszeliście w dzieciństwie? No, ja za wiele rzeczy nie
widziałem. Bardzo mnie to tylko interesowało i
jedyne co-- nie wiem, czy, czy nazwałbym to natchnionym,
co bardziej zwracaliśmy na to uwagę i nie wstydziliśmy się
o tym mówić. Bo jeżeli my wchodzimy w relacje z jakimiś
innymi ludźmi, każdy ma jakieś takie historie, tylko
wszyscy się wstydzą o tym mówić. Boją się, że
zostaną uznani za kogoś. A dla nas to po prostu
może pozwoliło nam o tym mówić między sobą
przynajmniej w taki otwarty sposób. Nikt nikogo nie oceniał i
jak ktoś coś doświadczał, to mogliśmy o tym
porozmawiać. No i nigdy też nie było to na zasadzie, że
babcia opowiedziała mi dzisiaj, no to ja jutro
widzę coś. To zawsze były sytuacje, które były od siebie
oddalone. No jedną mam taką, że z tatą to ja już mieszkałam właśnie u mojego
męża i wstawałam rano do pracy i to była piąta rano. I ja się przebudziłam i
miałam wrażenie, że zobaczyłam właśnie tą wspomnianą
prędzej moją prababcię. Tak jak jest roleta
na oknie, to powiedzmy, że w rogu, ale ja tego nie
potraktowałam poważnie, dopóki mój syn się nie
przebudził w tym samym czasie. Miał wtedy z jakieś trzy
lata, może trzy i pół, i pokazał
palcem w to samo miejsce, na które ja patrzyłam i
powiedział do mnie: „Mamo, zobacz”. I wtedy
ja sobie zdałam sprawę z tego, że nie tylko ja to widzę,
ale mój trzyipółletni syn też to widzi i
pokazuje mi palcem w miejsce, na które ja widzę moją
prababcię. No i to była piąta rano i tego samego
dnia, tylko że w domu właśnie moich rodziców,
babci, mój tata tylko o godzinie siedemnastej,
czyli o piątej po południu, też widział tą samą babcię, jak przechadza się po
korytarzu wspomnianym właśnie.W domu. I my
też od razu sobie tego nie powiedzieliśmy, no bo ja mieszkam
w innym miejscu, po prostu gdzieś tam- On wtedy nie
wiedział, że to babcia, tylko po prostu z żoną zeszli do
mojej mamy na kawę, bo oni zawsze tam piją sobie kawę o
jakiejś tam godzinie popołudniowej. No i zszedł i tam sobie
coś myślał i widział, że przed nim idzie ktoś. I on
pomyślał, no nie patrzył, tylko coś tam sobie, nie wiem, czy
w telefon, czy w cokolwiek i szedł za tą osobą, myśląc,
że to jego żona idzie z przodu o tyle przed nim. No i
minął ten jeden pokój i idzie dalej tam, gdzie szła ta
postać. No ale po chwili się zorientował, że
wszyscy siedzą w tym wcześniejszym pokoju, bo tam tak jak
mówiłem, wzdłuż tego korytarza są po prostu po kolei drzwi
do różnych pomieszczeń. No i wrócił się, patrzy, tam wszyscy
siedzą, jego żona, moja mama i tak dalej. No i wtedy
się zorientował, że po prostu za kimś szedł. No i
posturą przypominała babcię, bo babcia też była
taką zgarbioną osobą i gdzieś tam już jak
sobie przemyślał to, no bo... I okazało
się, i to też wyszło gdzieś tam dopiero po kilku dniach,
bo my się nie widzieliśmy wtedy. Ja przyjechałam,
rozmawiamy i on do mnie mówi, że on widział
właśnie chyba babcię Helę. A ja mówię: „Ja też
widziałam”. I tak, ja mówię: „Ja o piątej rano,
on o piątej po południu”. No i takie rzeczy, gdzie, no
jakby nie mieliśmy możliwości rozmowy prędzej, no bo jest
środek tygodnia, pracujemy, mamy swoje życia, mieszkamy w
innych domach, a okazuje się później, że gdzieś tam... No
dla mnie najbardziej, ja bym to może i potraktowała, bo ja
też nie mam tak, że ja wszystko, cokolwiek zobaczę, usłyszę
czy coś, no to traktuję już to jako zjawisko
paranormalne. No ale w momencie, kiedy ja patrzę i się
zastanawiam i nagle widzę, że mój syn się budzi i
pokazuje palcem dziecko w to miejsce, na które ja
patrzę i mówi do mnie: „Mamo, zobacz, no że tam ktoś
jest”, no to już bardziej daje do myślenia. No to jest
takie zdrowe, myślę, podejście. Coś się wydarzyło, okej, odnotowujemy, jakoś tam
zapisujemy sobie w pamięci. Może jakoś tam później się to uda zweryfikować,
potwierdzić, nie wiem. Dokładnie. Dokładnie. Zwłaszcza że te
nasze historie tak tutaj są jedna po drugiej, tak? Ale
to jest przełom naprawdę kilkudziesięciu lat. Tak. Nie jest
tak, że codziennie coś się dzieje, tylko po prostu są
zebrane to, to nasze opowieści naprawdę z całego
naszego życia tak naprawdę. No tutaj muszę powiedzieć, że
wkurza mnie w komentujących na YouTubie takie stawianie często
zarzutu: jak to jest, że jednej osobie tyle rzeczy się
przytrafiło? Przecież to niewiarygodne, prawda? Nikt nie bierze pod uwagę, że
osoby te opowiadają po prostu przeżycia z
kilkudziesięciu lat, tak? Nie, nie dzieje się to codziennie.
Niektórzy najchętniej chyba ustawiliby jakiś limit, powiedzmy
jedno albo dwa wydarzenia w życiu i więcej nic. Coś
więcej przeżyłeś, jesteś niewiarygodny. Jak widzisz
trzy, to jesteś wiedźmą. Tak. Na kark jak za komuny. Albo na pewno zmyśliłeś.
Tak. No i teraz może na koniec jeszcze opowiemy tą taką
historię, która jest ogólnie dla mnie najbardziej
przerażająca. To już jest taka bardziej kategoria, no
już wiem, jak to nazwać, dzięki waszym programom, żywy
folklor, czyli takie typu zjawiska jakichś dziwnych postaci. Takie spotkania
z postaciami i obiektami znanymi z
folkloru ludowego, tak? Już nie duchy może czy coś tam,
tylko jakieś takie no nienaturalne postaci. Pierwsze, co mi na
myśl przychodzi, to właśnie mama opowiada
i się z tego trochę śmiejemy, ale ona opowiada, że jak
była dzieckiem, mieszkała tam właśnie w tej innej
miejscowości, gdzie Martyna tam potem- Gdzie był pan Marek.
Gdzie był pan Marek. To wszystko na Pomorzu,
tak? Tak, tak, to jest wszystko w obrębie maksymalnie
dziesięciu kilometrów. No to ona opowiada, wierzy w
to, bo obudziła się w nocy, bo ktoś jej zabierał
kołdrę i jej ściągał tą kołdrę. Szarpał się z nią. Szarpał
się z nią i ona tak wstała, usiadła i widziała po
prostu, jak były takie wersalki, tak? Tapczan, on
miał. Tak, że po prostu krawędzie tego łóżka, tak jak się
ma takie oparcie na rękę czy coś, no to one były takie
drewniane, takie wyższe trochę, jak to nazwać. Drewniane, wystające. Widziała
krasnala takiego po prostu chamskiego, w czerwonej
czapce i tak dalej, brodatego. Tylko mówiła, że miał
bardzo nieprzyjemną twarz, taką wredną, że ona się go
bała trochę. I on tak jakby przez tą poręcz tego łóżka tak
jakby sięgał, bo tak jakby nie dawał rady tak bezpośrednio,
tylko tak widać było, że z wysiłkiem tak jakby przykłada
rękę i jej próbuje zabrać tą kołdrę i tak się z nią
siłuje. No i ona się z nim tam szarpała o tą
kołdrę. To też nie było we śnie, tylko ona była wybudzona
i tak ciągnęła za tą kołdrę, szarpiąc się z takim, no jak
zdajki krasnalem czy gnomen. To taka historia dodatkowa, ale generalnie
to, o czym chciałem opowiedzieć, to jest taka
historia, która no wzbudza we mnie trochę lęku, bo zawsze
się boję. Jak teraz mieszkam gdzieś indziej w
ogóle w osobnym domu, to gdzie się spotkaliśmy dzisiaj na
weekend, żeby sobie spędzić czas i powspominać, dlatego
postanowiliśmy też zadzwonić. Mam takie drzwi przesuwne
tarasowe w salonie. No i zawsze się boję, że zobaczę coś
takiego właśnie przez to okno, nie, jak sobie o tym myślę.
Dlatego to mi tak trochę zryło banie. No ale przechodząc do
rzeczy, moja mama opowiadała, w ogóle całe jej rodzeństwo,
że dawno temu, moja mama jest rocznik pięćdziesiąty
siódmy, więc ona tam była, nie wiem, nastolatką. Jej
starszy brat, bo oni mieli tam gospodarstwo rolne
i w ogóle działkę wielką, jak jeszcze nie było tych
płotów takich, to tam nie wiem, oni tak opowiadali, że były
takie na polach à la szałasy, których trzeba było
pilnować, żeby jakieś tam dzikie zwierzęta nie
zniszczyły upraw, ziemniaków czy czegokolwiek.
I oni tam chodzili z jakimiś, nie wiem, nie wiem, jak to
nazwać, takimi dzidami, pikami czy coś tam. Z jakimiś
takimi sprzętami odstraszającymi, tak? No dokładnie,
żeby tam te ewentualne zwierzęta gdzieś tam odstraszyć. No i
ten- Z psami. Z psami też. No, no wiadomo, tam
wszyscy mieli psy. No i mój wujek wracał już nad ranem z tego pola tam do domu
z tymi psami i żeby tak narysować taką,
bo to się przyda w późniejszej części tej opowieści, była taka droga
asfaltowaProsto i tak jakby równo na krzyż
przechodząca droga polna. Z jednej strony
była gdzieś tak, nie wiem, dwieście metrów tej drogi i
dochodziło się do tych zabudowań, gdzie oni mieszkali. Tam
były tak naprawdę tylko trzy domy i w ogóle same lasy. No
i po drugiej stronie tej drogi asfaltowej druga polna droga
tak równo na krzyż prowadząca do tych ich pól, gdzie tam
te rzeczy się działy. No i on już był gdzieś tak nie
wiem, sto metrów od tej drogi asfaltowej, wracając z tych
pól i z lasu wyszła mu postać, którą on opisywał. On mówił, że to
było ni niedźwiedź, ni małpa. Takie owłosione wielkie
stworzenie. No, my się śmiejemy, że to było jakieś yeti czy
co. Takie wysokie, z taką sierścią, takie ciemne i po prostu nic się nie
odzywało, nic nie warczało, nic z tych rzeczy,
tylko stało, yy, naprzeciwko niego, takie na
półtora metra na wyciągnięcie tego jego
patyka, biki jakieś, nie wiem, czy co tam miał z jakimś
takim ostrzem na końcu. Tak on to trzymał i na
odległość tego patyka to po prostu stało od niego.
Psy w tym momencie piszczały mu pod nogami tak, że on
prawie się o nie przewrócił, bo one się jakby chowały za
nim. Nie atakowały tego czegoś, tylko piszczały i
kręciły mu się wokół nóg chowając się za nim. A on był
taki bardziej zszokowany. Nawet się tego nie bał za bardzo,
tylko był zdziwiony co to jest. No i z tego, co
opowiadano, to on jakby próbował na to
nachodzić. To się cofało. Gdy on się cofał,
to to szło za nim cały czas zachowując jakby tą samą
odległość na wyciągnięcie tego, tego
patyka. No i on tak szedł tyłem do tej drogi
asfaltowej przez te metry, ile mu tam
zostało. To było koło takiego stawu i w momencie, gdy
znalazł się na tym skrzyżowaniu tych dróg, po prostu ogarnął
go jakiś rodzaj lęku, przerażenia. Się zaczął tego
bać. Odwrócił się i nawet nie patrzył, czy to za nim
biegnie czy cokolwiek. Po prostu pędził ile sił do
domu i dziadkowie opowiadali, że on jak wpadł, to był
taki przestraszony, że oni nie mogli z niego wydusić, o co
mu chodzi. On po prostu, no był przerażony
i gdy w końcu wyciągnęli z niego, co się stało,
dziadek z innymi, no z jego braćmi
poszli w tamto miejsce zobaczyć ślady, bo tam
akurat koło tej asfaltowej drogi jest taki piach, że
no jakby się jechało rowerem, to można byłoby się wywrócić.
Po prostu taki, wiesz, czysta taka droga bardzo mocno,
nie? Że zostawiłby ślady. No i oni tak poszli zobaczyć,
co tam było. Widzieli ślady tylko jego i tych psów. Niczego
więcej. Że to tak, jakby nie zostawiało śladów.
Czyli tak jakby postać niematerialna, ale wydawała się
całkowicie fizyczna. I tutaj też ta reakcja psów jest
bardzo znamienna, bo normalnie pies powinien chyba, nie wiem,
jakoś intruza spróbować odstraszyć,
jakoś go oszczekać, coś. Zwłaszcza że jest jego właścicielem,
więc powinien tak jakby teoretycznie- No i tam były psy
przyzwyczajone do tego, że szły pilnować i miały przeganiać jakby te zwierzęta.
No i on po prostu tak jakby to, nie jako też coś
nienaturalnego, przezroczystego czy nienamacalnego, tylko on
twierdził, że widział niedźwiedzia. No a na Pomorzu niedźwiedzie
no to no nie spotykane. On opowiadał, że to miało ponad
dwa metry wysokości. To było ogromne i po
prostu stało na dwóch łapach. To nie było
coś, co tak jakby tylko chwilę, tak jak niedźwiedź, nie
wiem, potrafi też stanąć na tylne łapy i tam przejść tak
jak w filmach widziałem, ale to po prostu się tak poruszało,
takie człekokształtne, tylko że bardzo owłosione
i, i tak dalej. No i to była taka nasza rodzinna
legenda, tak jakby wszyscy to opowiadali przy okazji tych
właśnie spotkań jako taką ciekawostkę. Jak próbowaliśmy
zapytać tego wuja, on nigdy nie chciał o tym opowiadać. On
mówił, żebyśmy o tym nie rozmawiali i jedyne relacje,
które tak jakby gdzieś do nas docierały, to było od tego
rodzeństwa czy od dziadków, którzy opowiadali to jako historię,
ale on jakby do końca życia, on już nie żyje, się tego
bał i nie chciał o tym mówić. I o
ile gdzieś tam traktowalibyśmy to jako rodzinną taką
legendę i, i tak dalej, o tyle w tej
samej miejscowości wiele lat później, bo to już było
kilkadziesiąt lat później nawet ten wujek już nie
żył. Mój brat ogólnie prowadzi taki
zakład stolarski, więc jest stolarzem, tam meble jakieś,
schody i tak dalej. No i remontował kościół w
tej miejscowości, w której tam to się działo. Znaczy nie w
samej miejscowości, bo to były okolice, bo to były takie
pola pięć kilometrów jeszcze dalej, no ale jechał do tej
miejscowości, gdzie był ten kościół i tam remontował te
ławki, jakieś te filary i tak dalej. I jadąc tam
samochodem z tym całym sprzętem, tym swoim busem,
mijał jakiegoś gościa, którego znał, kojarzył. Więc
on go tam zatrzymał na stopa i postanowił go
podwieźć. No i tam sobie rozmawiają, rozmawiają i
mijają w pewnym momencie jakieś takie też skrzyżowanie dróg.
I ten gościu mówi do mojego brata, że ty nie uwierzysz, co
tu ja widziałem ostatnio, że jechał rowerem z tej jednej
miejscowości do drugiej i właśnie z lasu wyszło
mu... I on opisał to identycznie jak mój wujek te
kilkadziesiąt lat wcześniej. Też takie wielkie, owłosione i tak
dalej. Zastąpiło mu drogę. On się zatrzymał tym
rowerem i po prostu zaczął uciekać z powrotem.
Nie wiem, czy to go goniło, czy nie, bo nie pamiętam. Ten
pan już też umarł niedawno, ale opisał to identycznie jak
mój wujek. I to już była druga historia z tego samego
terytorium, tutaj z naszych okolic, która, która coś
takiego widziała. Kolejną osobą, która to tutaj widziała, był taki pan. Jeszcze
spróbuję narysować tło tych wydarzeń, bo między
liceum a studiami pojechałem sobie do pracy do Niemiec
również. Tam potem pracował mój brat i
spotkałem tam taką, no tych innych pracowników i
wśród nich była taka pani, która pochodziła z tych samych
okolic co ja, ale generalnie mieszkała gdzieś już na południu
PolskiNo ale też pracowała w tym samym zakładzie
w Niemczech. I że ja lubię rozmawiać sobie o takich
rzeczach, no to w końcu jak tyle czasu się spędza w tej
pracy osiem godzin na jakichś takich odmóżdżających tak naprawdę
pracach, bo wiadomo, to była taka jakaś tam praca fizyczna
w jakiejś fabryce robiącej karmę dla zwierząt czy jakieś tam
gryzaki i tak dalej. No to spaliśmy i w
końcu zszedł temat również i na takie rzeczy. I opowiedziałem
tą taką naszą historię rodziną o tym małpoludzie. My tak
to nazywamy. I ona mówi, że: „co ty opowiadasz? Mój
brat, który też mieszkał tutaj w naszych
okolicach, jak oni byli dziećmi, opowiedział,
że bawił się na jakichś tam łąkach, polach i
zobaczył też coś takiego”. Tylko że ona mówiła, że on
zawsze opowiadał, że widział diabła, bo no wiadomo, owłosiona
jakaś postać. Tak dawno temu wszyscy
oglądali jakieś tam, nie, Diabu-- jak to było? Diabeł
Piszczałka czy coś takiego. No, on tak był przedstawiany w
tych, nie wiem, czy pamiętasz takie coś? Chyba była taka
bajka Diabeł Piszczałka czy coś takiego. Takie coś leciało
jak byłem mały, nie, że to było takie zabawne niby, ale
no tam był taki, taki stworek przedstawiony właśnie też taki
włochaty. No i on opisywał to, że widział
diabła, no bo mu się skojarzyło z tą bajką i pamiętał, że
babcia zawsze im mówiła, że jak coś strasznego, to
biegnij albo na skrzyżowanie dróg, bo to znak
krzyża, albo w zboże, bo to jest święcone
chleb i tak dalej. No i on też pamiętam, ona
mówiła, że pobiegł tam właśnie na tą krzyżówkę, żeby to go
zostawiło, bo to tam za nim szło. I
wtedy jak już tą trzecią historię dostałem i
tak sobie skojarzyłem, że ten mój wujek też tak jakby do
tego skrzyżowania dróg doszedł i przestraszył się i
pobiegł do domu i to chyba za nim dalej nie biegło, że
coś w tym chyba musi być. No właśnie znalazłem
tutaj. Rzeczywiście Diabeł Piszczałka to
postać z powieści Kornela Makuszyńskiego. Ja tego
akurat nie kojarzyłem, ale znalazłem odniesienie także. No
nawet tutaj jest jakoś tak ten diabeł zobrazowany na tych zrzutach z-
Grafikach, tak. Tak, na grafikach. No, dosyć
przerażająca aparycja, szczególnie- No tak, coś- W takich
ciemnych okolicznościach coś takiego zobaczyć. Masakra. No
dokładnie. Osobiście na szczęście nigdy tego nie widziałem i
mam nadzieję, że nie zobaczę nawet przez moje oko tarasowe.
Ale generalnie gdzieś tam krążą takie u nas
opowieści. I jeszcze to są trzy jakby
niezależne, bo te osoby się ze sobą nie znały, które ja
zdołałem zebrać te historie, tak? Od tego mojego wujka, od
tej pani i od tego pana, którego mój brat tam podwiózł raz. No to te
trzy osoby w ogóle nie mają ze sobą nic wspólnego. I
widziały, i opisały identyczną postać, która tutaj w naszych
okolicach gdzieś tam grasuje. No i oprócz
tego kiedyś, jak byliśmy mali, jest takie
połączenie kolejowe, które już w ogóle od dawna
tutaj nie działa. Ale jak byłem mały, no
to tam jeździły jeszcze jakieś pociągi towarowe i my jako
dzieciaki często biegliśmy sobie na taki pobliski most, żeby
zobaczyć, jak ten pociąg na dole przejeżdża. To była rozrywka,
ale generalnie no tak było i mój
kolega kiedyś, jak pojechał ze swoimi znajomymi tam, oni
troszkę dalej mieszkali od nas, więc ja w tym nie
uczestniczyłem. Pojechali właśnie na ten most i
opowiadał, że też z krzaków wyszła mu jakaś taka
postać i on zawsze pokazywał jeszcze tak śmiesznie,
jak to za nimi biegło i pokazywał takie ruchy
małpy. Wiadomo, nie, ona tak pochylona skacze jeszcze tymi
rękoma macha czy coś. My się z niego zawsze śmialiśmy i
nie wierzyliśmy mu w to tak naprawdę. Tylko raz jego
mama, jak on nam to opowiadał, akurat była na
podwórku, gdy on to nam opowiadał i mówi, że no naprawdę spadł do domu taki
przerażony i opisywał, że coś takiego go goniło. Więc to
jest taka czwarta, no mniej taka wiarygodna historia, ale jednak też z naszych
okolic, że ktoś coś takiego widział. No tutaj próbowałem
jakoś zweryfikować opcję pod tytułem, że to mógł być
niedźwiedź i się okazuje, że na Pomorzu niedźwiedzie praktycznie
nie występują, także można to jakby odhaczyć. No i zachowanie w ogóle tego
stworzenia też raczej na niedźwiedzia nie wskazuje, bo
niedźwiedź chyba był, był bardziej agresywny, tak? W stosunku
do świadka. No wydawałby jakieś dźwięki czy no w końcu
spadłby na te cztery łapy. A najdłuższą i najbardziej
wiarygodną historią jest ta opowieść tego mojego wujka. A on
opisywał, że to po prostu- Psy też inaczej by...
No, miało pionową postawę ciała, nie spadał na te cztery
łapy i po prostu poruszał się, no zachowując taki dystans między nim a
sobą. I to tak było. Bardziej wskazywałoby
na takie, nie wiem, Yeti czy coś. Nie wiem, czy u nas
Yeti jest, czy nie ma, ale taka jest historia u nas w
rodzinie i w okolicach. No historie z Yeti
są jakieś, ale to są bardziej tereny obecnej Białorusi,
Ukrainy, Kresy Wschodnie, prawda? Ta słynna
historia, którą kiedyś opisałem, przekazał mi ją jeden
potomek Polaków, polskich imigrantów mieszkający w Chicago
o tak zwanym Dziecko. Do teraz nie wiem,
nie, nie mam pewności, jak tę nazwę w ogóle się powinno
wymawiać poprawnie. Podobno to jest z ukraińskiego
dziacko, jakieś dziadzisko, taki jakiś stwór
przerażający, też humanoidalny, też takiej
aparycji trochę małpiastej. No ale Polska w
ogóle to jest taki teren, gdzie małpa raczej w lesie
by się nie uchowała niezauważona przez dłuższy czas, prawda?
No prawda. Zwłaszcza dwumetrowa i tak
dalej, nie? Jeszcze z takich ciekawostek à propos nie wiem,
czy to można podpiąć pod ten sam temat. To brat z jego dziewczyną kiedyś
jako takie młodzieniaszki jak zaczynali ze sobą chodzić to jeździli palić
papierosy, żeby ukrywać się przed rodzicami na jakieś takie
parkingi leśne, nie? No i mieli taki swój ulubiony parking,
gdzie zawsze sobie jeździli. I pewnego razu jak tam sobie zaparkowali, -...
zobaczyła gdzieś w środku lasu jakąś taką, no nie wiem,
przywidziało jej się, że myślała, że to drzewo, ale to
zaczęło tak jakby się ruszać między drzewami innymi, więc
widziała, że to nie jest to i tak jakby „Szybko, chodźmy
do samochodu” i weszli do tego samochodu i zanim zdążyli
odjechać, to w ich samochodzie lusterko to
boczne, tak jak wiadomo, nie, przy drzwiach zostało
wykręcone też do góry nogami, tak że po prostu to
szkiełko było skierowane do przodu w stronę
kierunku jazdy, gdzie samo by się tak nie zrobiło. I w
ogóle jak już wrócili do domu, to próbowali to jakoś
naprawić i tylko właśnie tak fizycznie przekręcając je,
wiadomo. No to też by trzeba było dużo siły włożyć, żeby
tak przekręcić lustro. Zwłaszcza że oni nic nie
zrobili, tylko wsiedli do samochodu, jak się przestraszyła, że
widzi jakiś ruch w lesie, nie? No to tylko
tyle. No i ostatnią historią, która jeszcze mi przychodzi na
myśl, zanim może ten już cię puścimy,
to jest jeszcze ten mój brat, który tam wtedy został. No
to opowiadał kiedyś, że w takiej miejscowości
też niedaleko od nas, gdzie jeździł na wakacje,
był z moją kuzynką i chodzili sobie tam. Jest taki
pałac, bo u nas jest pełno takich pałacy po
rodzinie Puttkamerów i w tych miejscowościach różnych są
tam te pałace po tej szlacheckiej rodzinie, tam niemieckiej,
nie, bo to kiedyś były terytoria Niemiec, no to te
pałace potem były przerabiane na po prostu budynki
mieszkalne. No i w jednym z tych mieszkań mieszkała jakaś
tam ich znajoma, koleżanka tej mojej kuzynki. No i ona
poszła tam do niej, bo miała do niej jakąś sprawę. Mój
brat został przed tym budynkiem i przed tym pałacem
ogólnie jest taki park, do którego prowadzi taka, wiadomo,
ścieżka, droga. I on patrzy, a w tym parku biegają
psy. No i te psy sobie tak biegały trzy z jednej strony
drogi na drugą, tak jakby po tym parku biegały po tych
liściach. No ale one im były bliżej. To on się zaczął im
przyglądać i zobaczył, że one są przezroczyste, że widzi
przez nie te drzewa i liście, które są za
nimi. I zaczął się trochę bać i zaczął się cofać, tak
jakby zbliżając się do samego budynku. Potem
zaczął wchodzić po schodach, bo one tak jakby przelatując z
jednej strony tej dróżki na drugą, coraz bardziej się do
niego zbliżały. No i on już podszedł aż pod same
drzwi, a te psy już były na wysokości
miejsca, od którego on tak jakby zaczął je widzieć, czyli
gdzieś tam już całkiem blisko. No i w tym momencie z tego
domu, z tego pałacu, z tego no budynku wyszedł
jakiś gościu, no mieszkaniec tamtejszy.
On się przestraszył, tak jakby no powiedział dzień dobry czy
coś i odwrócił wzrok. Spojrzał i tych psów już tam nie
było. To też taką ciekawą historię on zawsze
opowiada. No taka ciekawa rzeczywiście historia.
Rzadko dostaję w ogóle jakieś zgłoszenia
o obserwacjach duchów zwierząt. Najczęściej ludzie
zgłaszają się z obserwacjami jakichś osób,
tak? No i ten mój brat ogólnie też ma dużo takich
historii, dlatego się śmiejemy, że przez to, że został- To
mój tata, dlatego ja mam pewnie. Dlatego jak
zostawiła go mama w tym łóżeczku, to on dzięki temu ma
jakieś tam zdolności. Z takich jeszcze
strasznych historii, które on opowiada i która mi przyszła
teraz na myśl, to jak zaatakowała go,
no nie wiem, zmora? Tak to się mówi chyba, w nocy, że no spał z żoną w
łóżku. No i się obudził rano tak leżąc głową
na bok i rękę miał tak wyciągniętą i mówi, że
nagle nie może się ruszyć. No i mógł
przekręcić tylko głowę. No i to mu się udało i zobaczył na
sobie po prostu postać takiej starej kobiety z chustą na głowie. I najbardziej
przerażające jest w tym to, że ta głowa
była tak jakby, nie wiem, pięć, dziesięć centymetrów od jego
głowy. Tak jakby ona była tak pochylona tuż nad nim i on
widział po prostu jej twarz. Tak dosłownie, tak
jak, no super blisko. I babcia nam zawsze
opowiadała, że no wiadomo, nie, kiedyś tam takie babcie
opowiadały, że jak jest zmora, bo to było częstsze,
że trzeba ją złapać przynajmniej za włosy. No tak u
nas na Kaszubach o tym mówiono, że za włosy musisz złapać
tą zmorę i z siebie zerwać czy coś takiego. No i on
sobie to przypomniał jak to zobaczył, bo był taki
przestraszony i tak się siłował tą ręką. W końcu mu się
udało i on opowiada, że wtedy to było najbardziej
przerażające, bo ta postać zaczęła jakby krzyczeć, ale bez
dźwięku, tak? Widział ten grymas twarzy, takiego jakby nie
wiem, bólu, krzyku czy coś tam. I to tak jakby go puściło
w tym momencie i mógł się w końcu ruszyć, nie? No
najgorszy jest ten paraliż i jak już puści ten paraliż, to
wtedy wszystko idzie prawda w takich sytuacjach lajtowo.
Obym tego nigdy nie doświadczył, bo to mnie trochę też
przeraża. No to chyba byłoby na tyle. Więcej chyba historii
nie mamy. Przygotowanych. No. No fajna
taka Paranormalna Społeczna wyszła dwuosobowa
dzisiaj. Dosyć takie to wszystko poukładane. Tutaj też
za jedno z tych pytań, które zadałem, pewnie
niektórzy słuchacze by mnie udusili, że tak to
ujmę, bo czasami widuję komentarze na YouTubie: „Pan
się zajmuje takimi tematami, a jest pan sceptykiem. Jak to
tak to?” Tutaj to pytanie o te prawda rozmowy we wczesnym
dzieciństwie, które jakby mogły ukierunkować wasze
postrzeganie rzeczywistości. Ale z drugiej strony też takie
rozmowy powodują, że jakby u młodego człowieka
ta dziedzina paranormalna wchodzi w obszar postrzegania i
jakby to ułatwia w pewnym sensie też
dostrzeganie tego typu zjawisk, tak? No ja uważam
osobiście, że każdy z nas na początku ma takie
zdolności. I tak ja zawsze podaję ten przykład, że tak jak
nasze oczy teoretycznie jak sobie zamkniemy jedno
oko czy drugie widzimy nasz nos, ale jak
patrzymy na co dzień, przestajemy po prostu zwracać na to
uwagę. Nie widzimy tego nosa, mimo że nasze oczy go widzą.
Po prostu wyłączamyRzeczy, które dla nas są
niepotrzebne i w pewnym wieku, no to postrzeganie tego
świata jest dla mózgu zbyt obciążające. A
przyroda jest leniwa i zawsze woda płynie po najmniejszej
linii oporu tam, gdzie ma z górki. I tak też chyba mózg
jest leniwym mięśniem, gdzie po prostu wyłącza nam pewnego
rodzaju rzeczy, które do tego życia codziennego nam no nie
są potrzebne. Ja sobie to tak tłumaczę i- No nie da się,
prawda, skupiać na wszystkim naraz, tak? Dokładnie. No
zbyt dużo po prostu czynników jest dookoła nas
i mózg musi się przełączać. Nie jesteśmy w stanie skupić
uwagi na wszystkim, bo po prostu by nas to wyłączyło
z, no nie wiem, działania, tak? No i u nas też jest
to, że mając tyle różnych historii to nie
jest tak, że my z każdą błahostką opowiadamy, bo to
nie wiem, coś zaszeleściło gdzieś. No to, to nie jest
historia, to trzeba coś mieć więcej do
powiedzenia, bo inaczej to nie przejdzie w tej rodzinie. Więc
to też nie jest tak, że my nie wiem, od razu twierdzimy,
że to na pewno był duch, tylko też sobie gdzieś tam
próbujemy to racjonalnie tłumaczyć. Dopiero kiedy są takie
sytuacje, których się nie umiemy wyjaśnić, to wtedy- Po prostu
nie negujemy. Wierzymy, że coś takiego istnieje. No i macie
chyba też w swoim repertuarze zarówno historie, gdzie świadków
było aż tylko ponad jeden. A macie też takie, gdzie
świadków było więcej, tak? No dokładnie. No tak. Z takich
jeszcze historii, no gdzie było mnóstwo świadków, to na
przykład jak zmarł mój dziadek, no- I twój tata też.
Słychać było... Po prostu u nas jest taka tradycja,
że jest coś takiego jak pusta noc, czyli dzień przed
pogrzebem. Po prostu cała rodzina gdzieś tam się
zbiera i modli tak jakby w tą ostatnią noc przed
pogrzebem, yy, ro-- mówiąc te wszystkie różańce i tak
dalej. No i jest pełno takich historii u nas w
rodzinie, że było po prostu słychać, jak ta osoba tym
swoim charakterystycznym, tak jak dziadek akurat powłóczył już
trochę nogami na starość, no to było słychać ten jego
charakterystyczny chód. Twój tata było słychać wózek
inwalidzki- No ... który gdzieś już lekko skrzypiał, jakby
jeździł po korytarzu. Więc takie też są his- To ja też
pamiętam mając sześć lat i pamiętam, jak siedzieliśmy wszyscy
razem i to nie było w nocy. To była godzina, nie wiem,
dziewiętnasta i było słychać jeżdżący wózek,
który już nie mógł być używany przez nikogo. Więc takie tam
pomniejsze historyjki też gdzieś tam się wydarzały, ale- Ale
byśmy musieli tutaj siedzieć całą noc No tak
niby pomniejsze, ale jednak dosyć też znaczące mi się
wydaje. Jakby potwierdzające, że jest coś jeszcze
poza tą fizyczną naszą rzeczywistością. Także to życie
wcale się nie kończy z momentem zgonu, tylko jakoś tam trwa w innej formie.
I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
poznanych dziś historiach. A jeśli sami przeżyliście
coś nietypowego i chcielibyście o tym opowiedzieć,
zapraszam do kontaktu. Przypominam, że archiwalne
odcinki audycji nadawanych na antenie Radia
Paranormalium znajdziecie na naszym kanale na
YouTube, a także w postaci mp3 do pobrania na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl. Tam również
znajdziecie zapowiedzi kolejnych audycji oraz masę
ciekawych materiałów o tematyce paranormalnej
i ezoterycznej. Zachęcam również do aktywnego
udzielania się na forum Radia Paranormalium pod adresem
forum.paranormalium.pl, na
którym możecie swobodnie dyskutować z dala od cenzorskich
macek wielkich serwisów społecznościowych.
Przypominam, że w punktach prasowych w całej Polsce oraz
na platformie cyfrowej Nexto.pl czeka na Państwa
nowy numer miesięcznika „Nieznany Świat”, w którym obok
ciekawych artykułów na tematy paranormalne i
ezoteryczne znajdziecie również rubrykę „Dotknięcie
nieznanego”, w której ludzie tacy jak wy dzielą się
swoimi historiami o trudnych do wytłumaczenia sytuacjach
prosto z życia. Zachęcam też do zasubskrybowania kanału czasopisma na
YouTube. Polecam również Państwa uwadze kanały
Ady Edelman „Biuro duchów”, Piotra Cielebiasia „UFO
Historie” oraz Marka Żelkowskiego „Wehikuł
wyobraźni”, których autorzy poruszają cały szereg
interesujących tematów, w tym również te znane z
anteny Radia Paranormalium. Mówił do Państwa Marek Sęk „Ivellios”. Radio
Paranormalium paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli
coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy
do kontaktu. Oto nasze numery telefonów:
stacjonarny trzydzieści dwa siedemset czterdzieści sześć zero
zero zero osiem, trzydzieści dwa siedemset czterdzieści
sześć zero zero zero osiem. Komórkowy pięćset
trzydzieści sześćset dwadzieścia czteryście dziewięćdziesiąt trzy,
pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia czteryście dziewięćdziesiąt
trzy. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania SMS-a lub
nagrania wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o
sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych
bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie głosowo numeru,
na który mamy oddzwonić. Z każdym z Państwa
umawiamy się na rozmowę indywidualnie. W razie
wykorzystania zapisu rozmowy, w którejś z audycji istnieje
możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy również na Państwa e-maile pod adresem
radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Można
również skorzystać z zakładki „Kontakt” na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl. Wszystkim naszym
rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Nieograniczona
przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na tematy
paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.
Sięgnij już dziś po „Nieznany Świat” najstarsze polskie czasopismo poruszające
tematy z pogranicza nauki, artykuły o tematyce
paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i nie
tylko. „Nieznany Świat” miesięcznik dostępny
w punktach prasowych na terenie całej Polski oraz w wersji
elektronicznej na platformie Nexto.pl.