Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie
z nieznanym. Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe. W grupach po dwa, trzy, i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było nad chmurami, było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często nie takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu. Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem. Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia
była. Po tej całej akcji, no strasznie się w życiu mi
zaczęło źle się dziać. Mrożące krew w żyłach
przeżycia na granicy światów. Budzi mnie
skrzypienie drzwi. Znowu widzę to światło.
Wstaję z łóżka, idę i widzę postacie, ale
czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj! Mówią
świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie
zapraszam do spędzenia dzisiejszego wieczoru z kolejnym odcinkiem
najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie. Przy mikrofonie Marek
Sęk "Ivellios". Dziś będziecie mieli Państwo
okazję poznać kilku interesujących, a przy tym
odważnych ludzi, którzy postanowili podzielić się
licznymi spotkaniami z nieznanym. Jedni
sytuacjami z całego swojego życia, inni zaś
wybrali i zaprezentowali kilka takich, które zrobiły na
nich największe wrażenie. Wysłuchamy kilku
mniej lub bardziej obszernych, paranormalnych
spowiedzi. Dużo będzie dziś wątków związanych z
kontaktami ze zmarłymi, obserwacjami dziwnych zjaw,
obiektów UFO, zastanawiającymi zdarzeniami na
granicy snu i jawy i nie tylko. Na dobry
początek proponuję, abyśmy wysłuchali kilku relacji z naszej radiowej skrzynki
mailowej. Korespondencja
nadesłana do Radia Paranormalium w październiku dwa tysiące
dwudziestego piątego roku. Słucham Państwa
audycji od jakiegoś czasu i postanowiłam podzielić się
również swoją historią. Zacznę od najmłodszych lat mojego życia. Zaznaczę
też, że obecnie mam trzydzieści lat.
Pierwsza dziwna sytuacja przytrafiła mi się, gdy miałam około
dziesięciu lat. Mieszkałam wtedy w domu w
Tychach. Mama była w tym czasie z moją siostrą
bliźniaczką w szpitalu, ponieważ ta miała operację usuwania
nerki, więc opiekował się nami tata.
Tamtej nocy spałam sama w pokoju, ale nie na łóżku. Zrobiłam sobie posłanie na
podłodze. Gdy byłam dzieckiem, lubiłam tak
robić. Położyłam kołdrę, koc i poduszki, a
takie spanie sprawiało mi frajdę. Bardzo ważnym
szczegółem jest to, że w tym pokoju były drzwi prowadzące
do garażu oraz kotłowni. Tamtej nocy nie mogłam
spać, ponieważ z garażu dochodziły bardzo głośne
dźwięki. Brzmiało to tak, jakby były tam
jakieś zwierzęta, chociaż nie mieliśmy wtedy
żadnego. Były to hałasy, które do dzisiaj
doskonale pamiętam. Jakby znajdowało się tam
stado niespokojnego bydła. Tata również to
słyszał, dlatego co jakiś czas chodził z latarką do garażu
sprawdzić, co się tam dzieje. Jednak gdy tylko nadchodził, hałas natychmiast
znikał. Po pewnym czasie usłyszałam i zobaczyłam, że otwierają się te drzwi.
Wyszedł z nich mężczyzna i położył się obok
mnie. Był cały ubrany na czarno, miał
czarny płaszcz. Najbardziej zaskoczyło mnie i
przeraziło to, że zamiast stóp miał kopyta. Leżał obok mnie przez kilka
minut. Czułam jego ciężki oddech.
Byłam tak przerażona, że bałam się zawołać tatę.
Po kilku minutach tata ponownie poszedł z latarką
do garażu. Wtedy ten mężczyzna uciekł. Gdy w
pośpiechu podnosił się z mojego posłania, kopnął mnie w
nogę. Poczułam boleśnie jego kopyto i zobaczyłam je na własne oczy, gdy uciekał.
Minęło dwadzieścia lat od tego zdarzenia, a ja nadal pamiętam
je tak, jakby wydarzyło się wczoraj. Nic w
życiu nie zaskoczyło mnie i nie przeraziło tak bardzo, jak
te kopyta zamiast stóp. Do dziś nie wiem, co to
było. Kolejne zdarzenie również miało miejsce w domu
w Tychach i także miałam wtedy około dziesięciu
lat. Pewnej nocy spałam, gdy obudził mnie hałas
rowerka stacjonarnego. Otworzyłam oczy i
zobaczyłam, że rowerek sam się porusza, jakby ktoś
właśnie na nim ćwiczył. Było to oczywiście niemożliwe, ale widziałam to i
słyszałam. Po chwili zaczęła się również sama
włączać grająca zabawka. Kolejna historia
wydarzyła się, gdy miałam około dwudziestu czterech lat. Pracuję jako kierowca
autobusu. Tamtego dnia miałam mieć
wolne, ale zgodziłam się przyjść na zastępstwo, bo
kolega musiał iść do okulisty. Dyspozytor
mówił, żebym nawet nic ze sobą nie zabierała do jedzenia, bo
to tylko na godzinkę. Po tym czasie kolega miał
wrócić i dalej jeździć. Niestety po godzinie
dostałam informację, że ten kierowca jednak nie przyjdzie,
ponieważ musi jechać z synem do szpitala. Byłam
zawiedziona, bo miałam inne plany i nie byłam na to
przygotowana. Nie wzięłam ani jedzenia, ani
picia, a przede mną było jeszcze jedenaście godzin
jazdy. Rozpoczęłam więc kolejny kurs i w
trakcie rozmawiałam przez słuchawkę Bluetooth z kolegą z
pracy. On też wtedy jeździł. Gdy pracowaliśmy w tych samych godzinach często
rozmawialiśmy, bo wtedy czas szybciej nam
mijał. Powiedziałam mu, że miałam przyjść tylko na
godzinę i że nic ze sobą nie wzięłam. W
pewnym momencie wspomniałam, że muszę zdobyć siedem
złotych. Tyle wystarczyłoby mi na gotową bułkę z
piekarni i dużą butelkę wody.Po kilku
przystankach do autobusu wsiadła starsza pani.
Weszła pierwszymi drzwiami i zapytała, czy
mogłaby podjechać tylko jeden przystanek bez biletu, ponieważ
nie ma pieniędzy. Odpowiedziałam, że oczywiście
może i że poczekam, aż usiądzie, zanim
ruszę. Gdy dojechałam na kolejny przystanek,
starsza pani podeszła do mnie. Stanęła przy kabinie
kierowcy, patrząc mi prosto w oczy i uśmiechając się
łagodnie. To, co wtedy poczułam, do dziś mnie wzrusza. Gdy spojrzałam jej w
oczy, w jednej chwili poczułam się całkowicie naga. Czułam wstyd. Tak, jakby
wiedziała o mnie absolutnie wszystko. Były to
tak potężne emocje i tak wielkie dobro, że
mimowolnie zaczęły płynąć mi łzy. Patrząc mi
cały czas prosto w oczy, wyciągnęła rękę i włożyła mi do
dłoni siedem złotych. Dokładnie pięć złotych i dwa
złote. Po czym wyszła bez żadnego słowa, nadal patrząc mi w oczy.
Byłam w takim szoku, że nie mogłam wypowiedzieć ani
słowa. Dopiero kolega, który cały czas był ze
mną na linii, wyrwał mnie z tego stanu.
Okazało się, że słyszał całą sytuację i zauważył
tę ciszę. Powiedział, że zrobiło się
bardzo dziwnie. Gdy powiedziałam mu, że ta pani
włożyła mi do ręki siedem złotych, był bardzo zaskoczony
i powiedział dokładnie takie słowa: "Wiesz,
że nie jestem wierzący, ale uważam, że sam Jezus
przyszedł do ciebie pod postacią starszej kobiety."
Długo o tym myślałam i do dzisiaj często do tego
wracam. Gdy przypominam sobie te
ogromne, dobre emocje i przeszywający wzrok tej
starszej pani, napływają mi łzy do oczu. To wydarzenie miało miejsce w
Żorach. Kolejna sytuacja przydarzyła mi się rok
temu, również w pracy, ale tym razem na terenie Niemiec. Dokładnie w Warburgu.
Rozpoczęłam pierwszy kurs, który zaczynał się o
godzinie trzeciej dwadzieścia i kończył o czwartej
dziesięć. Była zima i było naprawdę ciemno. Na jednym z przystanków czekała
czarnoskóra kobieta z dzieckiem. Był to chłopczyk. Na
oko miał około od pięciu do sześciu lat. Weszli
do autobusu, nic nie mówiąc. Tylko oboje
uśmiechnęli się do mnie. Dodam, że autobus
zatrzymujemy tylko wtedy, gdy ktoś naciśnie przycisk
stop lub gdy ktoś czeka na przystanku. W
Polsce zatrzymujemy się na każdym przystanku, ale tutaj
jest inaczej. Dojechałam na ostatni przystanek i
bardzo zdziwiło mnie, że nikt nie nacisnął stopu. Przecież miałam dwie osoby,
tę kobietę i jej synka. Spojrzałam w lusterko i nigdzie ich nie
widziałam. Wstałam więc i przeszłam przez
cały autobus. Nie było ich. Po prostu się rozpłynęli. Byłam tak zszokowana, że
zaglądałam nawet pod siedzenia. Nigdzie ich nie było. Weszli, ale nie wyszli.
Wtedy przypomniałam sobie ich stroje. Byli ubrani
tak, jakby pochodzili z epoki wiktoriańskiej.
Zdecydowanie nie pasowali do otoczenia ani do warunków
panujących wtedy na zewnątrz. Ostatnie zdarzenie
miało miejsce kilka tygodni temu, również w
Niemczech, dokładnie w Kassel. Mieszkamy z
narzeczonym w starej kamienicy. Tamtej nocy
gwałtownie się obudziłam i zobaczyłam, nazwijmy to,
ducha. Czułam bardzo wyraźnie, że to on
mnie obudził. Jednocześnie miałam pewność, że się
nie znamy. W pierwszej chwili się przestraszyłam, ale
poczułam jego myśli i spokój, który całkowicie mnie
ogarnął. Zastanawiałam się, kim jest i czy się znamy. Wtedy przekazał mi jakby
myślami, że jesteśmy dla siebie obcy. Nie
widziałam jego twarzy. Był odwrócony do mnie
tyłem. Przesuwał się w kierunku drzwi.
Czułam, jak dzięki niemu ogarnia mnie niesamowity
spokój. Od razu wiedziałam też, że to
zmarła osoba, ponieważ wokół niego była łuna światła
tak jasna, że oświetlała prawie całą sypialnię. To tyle z moich niecodziennych
wydarzeń. Chciałam się w końcu tym
podzielić. Przypomniało mi się jeszcze, że w jednym z
odcinków jakiś pan opowiadał o światełku wielkości gwiazdy
znajdującym się mniej więcej na jej wysokości. Chciałam dodać, że również
zaobserwowałam takie zjawisko. Długo
zastanawiałam się, co to mogło być. Na pewno
nie była to gwiazda, samolot, dron ani helikopter. Widziałam taki obiekt.
Wydawało mi się, że był ponad gwiazdami i miał jakieś
światła. Często patrzę w niebo,
właściwie codziennie. Uwielbiam obserwować gwiazdy
i pewnego razu zobaczyłam właśnie
to. Od razu zwróciłam na to uwagę, bo pierwszy raz
widziałam taki obiekt. Sposób, w jaki się poruszał bardzo mnie
zastanowił. Najpierw sprawnie przesuwał się w jednym kierunku. Nagle zatrzymał
się. Zupełnie nagle, jakby w ogóle nie zwalniał. Po prostu stanął w miejscu, co
przy takiej prędkości wydaje się niemożliwe. Po
chwili ruszył dalej. Następnie znów się zatrzymał. Kilka minut stał w jednym
miejscu, po czym ruszył ponownie, zmieniając
kierunek. Nie wiem, co to było, ale zdecydowanie
było to bardzo dziwne. Teraz to już naprawdę
wszystko. Cieszę się, że mogłam opowiedzieć o moich doświadczeniach.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w lutym dwa
tysiące dwudziestego piątego roku.
Witam, piszę do radia, bo wiem, że są tu ludzie, którzy
naprawdę coś przeżyli i widzieli. Ja też do tego
grona się zaliczam i wiem, że to nie są żadne bajeczki.
Zacznę od bardzo dziwnego pierwszego
zjawiska, o którym opowiedzieli mi rodzice, a
które zdarzyło się, kiedy miałam około od dwóch do dwóch i
pół roku. Był to rok tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty siódmy. Miałam pokój obok
rodziców. Pewnej nocy obudziłam się z krzykiem
i przybiegłam do rodziców, powtarzając słowo
bubu, bubu.Mama wzięła mnie na ręce i poszła ze mną spać do mojego pokoju.
Stała tam rozkładana wersalka. Kiedy już
spałyśmy, moją mamę obudził dziwny hałas, jakby
pulsowanie. Poczuła też okropne gorąco na twarzy. Ja spałam wtulona w jej
ramię. Gdy otworzyła oczy, zobaczyła w oknie
naprzeciwko pomarańczowo-żółtą kulę pulsującą
światłem, która wyglądała tak, jakby była
przyklejona do szyby. Mama chciała krzyczeć i
wołać mojego tatę, ale nie była w stanie wydobyć z siebie
dźwięku. Ruszała ustami, ale żaden
głos nie wychodził. Czuła pulsowanie w głowie i w
uszach, a gorąco parzyło ją w twarz.
Nagle kula zniknęła, a ona zaczęła krzyczeć i
płakać. Złapała mnie w ramiona i szybko wybiegła z
pokoju. Mój tata krzyczał na nią, że jest
wariatką. Nie chciał jej wierzyć i był zły na całą tę nocną histerię. Ale
rano, kiedy pobiegłam do okna i próbowałam przez nie
wyglądać, zapytałam: "Gdzie jest Bubu?".
Wtedy mój tata był w szoku, choć nadal nie chciał w to
wierzyć i zamknął temat. Jestem w stanie w to
wierzyć, bo jeśli to przyśniło się tylko mojej
mamie, to dlaczego ja najpierw przyszłam z płaczem, a rano znowu szukałam Bubu
za oknem? Następne zjawisko przez długie lata
uważałam za bardzo dziwną sprawę i nie wiedziałam,
jak to wytłumaczyć. Dopiero kiedy jechałam
samochodem i słuchałam kanału Piotra Cielebiasia,
pojawił się temat ludzi cieni. Wtedy
zrozumiałam, że to właśnie coś takiego widziałam, gdy
miałam dwanaście lat. Kiedy jeden ze słuchaczy
opisał historię, że ta postać miała kręcone, jakby dredy na głowie, aż mnie
zmroziło. Pomyślałam: o mój Boże,
tamta postać też takie miała. Skoro ja coś takiego
widziałam i ktoś jeszcze opisał bardzo podobną rzecz, to
znaczy, że mi się to nie przywidziało. Było to dwadzieścia
osiem lat temu, a ja do dziś mam przed oczami żywy obraz
tej sytuacji i zawsze mam ciarki, kiedy o tym
myślę. Przez długie lata nie spotkałam nikogo, kto wiedziałby, o czym mówię. Nie
było wtedy internetu, żeby to sprawdzić. Po tylu
latach, dzięki wam i innym osobom, które odważnie
dzielą się swoimi przeżyciami, wiem, że to było
naprawdę. Większość ludzi nie miała pojęcia, że
istnieją takie istoty jak ludzie cienie,
a jednak ich opisy są bardzo podobne. A oto moja
historia. Jak już wspomniałam, miałam wtedy
dwanaście lat i spałam u kuzynki. Ona
spała przy ścianie, a ja od strony podłogi. W
nocy nie wiem, dlaczego się obudziłam. Po prostu otworzyłam
oczy. To, co zobaczyłam, dosłownie zaparło mi dech w
piersi. Na wprost mojej twarzy, w odległości może
trzydziestu centymetrów, była czarna postać.
Widziałam tylko jej twarz, ponieważ wyglądało to
tak, jakby klęczała obok łóżka. Mimo że nie
miała oczu, miałam wrażenie, że się na mnie
patrzy. Byłam przerażona i nie mogłam się
poruszyć. Postać była czarna jak smoła. Nie
miała twarzy, żadnych rysów, a mimo to czułam,
jakby przeszywała mnie wzrokiem. Miała krótkie,
kręcone, grube włosy, około od ośmiu do
dziesięciu centymetrów. Coś jak dredy, które lekko
falowały. Posturę miała jakby dziecka. Nie była
duża. Patrzyła uparcie na mnie, a ja nie
mogłam nic zrobić. W panice wyczułam obok siebie
kuzynkę i zaczęłam ją drapać. Tylko to
mogłam zrobić. Ona jednak tylko stęknęła i
przewróciła się na drugi bok. Nie wiedziałam, co robić.
Ta postać była tak blisko. Miałam wrażenie, jakby
to trwało wieki. Zaczęłam prosić Boga o pomoc
i tutaj moja świadomość się urywa. Nagle
jest dzień. Wstałam gwałtownie i nie wiedziałam, co
o tym myśleć. Na sen było to zbyt realne. A kiedy kuzynka pokazała mi delikatne
zadrapanie na ręce, byłam już naprawdę
przerażona. Często mam dziwne sny, ale zawsze wiem,
że to sen. Tamto było zupełnie inne, zbyt prawdziwe. Kolejna historia została
opowiedziana przez moją babcię, z którą wtedy
mieszkałam. Było to około dwadzieścia dwa lata
temu, kiedy mój dziadek zachorował na raka. Jego
stan był już bardzo ciężki i babcia wykupiła mu
miejsce na pochówek. Pewnego dnia dziadek powiedział do
babci: "Wiesz, śnił mi się mój brat".
Dodam, że jego brat nie żył już od kilku lat. Dziadek
opowiadał, że brat powiedział mu we śnie, żeby się nie
martwił i nie bał, bo będzie na niego czekał.
Powiedział też, że będą leżeć obok siebie.
Babcia przyszła wtedy do nas na górę i opowiedziała
nam, co dziadek właśnie jej powiedział.
Najdziwniejsze było jednak to, że babcia rzeczywiście
wykupiła dziadkowi miejsce. Dwa groby
obok jego nieżyjącego już brata. Dziadek nie miał o tym
pojęcia. Nikt nie chciał mu mówić, że miejsce na
jego grób już jest wykupione. W zasadzie nikt nawet
nie wiedział, że będzie taka możliwość. Te trzy
historie wydarzyły się w Świdnicy na Dolnym Śląsku.
Obecnie mieszkam w Danii i pół roku temu wydarzyło się tu
coś dziwnego. Mój mąż pojechał na noc do mojego brata, a ja zostałam w domu z
dziećmi. Wieczorem siedzieliśmy w salonie i
oglądaliśmy telewizję, kiedy nagle na strychu
usłyszeliśmy buczenie. Był to dźwięk trochę podobny do
helikoptera, ale bardziej przypominał coś owadziego. Był dość głośny. Wyłączyłam
telewizor i nasłuchiwaliśmy, ale nie było nawet
mowy, żeby otwierać klapę w suficie na przedpokoju i
wchodzić na strych. Po paru minutach wszystko
ucichło. Mój syn miał wtedy dziesięć
lat i tak się przestraszył, że spał ze mną. Córka
jest bardziej odważna i racjonalnie myśląca, więc
spała w swoim pokoju.Kiedy już spaliśmy, co
chwilę budził mnie pies. Chodził nerwowo i
warczał. Podszedł do drzwi tarasowych i powarkiwał. Słychać było też, jak coś
niedużego chodzi po strychu. Uznałam, że to
pewnie mysz albo jakieś ptaki chodzą po
dachu. Na strychu mieliśmy kilka rzeczy, ale
prawie tam nie chodziliśmy. Było to zrobione bardzo
prowizorycznie. Podłoga strychu i mój
sufit to były właściwie tylko płyty i kilka
belek. Kiedy zasnęłam, obudziło mnie nagle bardzo
jasne światło. Gdy otworzyłam oczy, zauważyłam,
że wychodzi ze ściany obok okna i rozlewa się ostrą
plamą po pokoju. W tym świetle coś
stało, ale nie wiem co, bo światło bardzo mnie
raziło. Nagle zobaczyłam córkę biegnącą w stronę
mojego łóżka, ale jakby w spowolnionym tempie. Miałam wrażenie, że to światło ją
wciąga. Chciałam wstać, ale jakaś
siła przygniotła mi głowę do zagłówka łóżka w półsiedzącej
pozycji. Nie mogłam oderwać głowy ani
wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Im bardziej
próbowałam, tym mocniej ta siła mnie przygniatała. Czułam silny ucisk na
głowę. Nagle zrobiło się ciemno, a ja leżałam w półsiedzącej pozycji na łóżku,
całkowicie rozbudzona. Nigdy nie śpię w takiej pozycji. Serce waliło mi jak
szalone. Szybko poszłam do pokoju córki.
Spała. Usłyszałam jednak dziwny dźwięk, jakby coś
schodziło po rynnie. Pies znowu warczał przy drzwiach
balkonowych. Resztę nocy spędziłam przy
zapalonej lampce, zastanawiając się, co to mogło być. Czy aż tak realny
sen? Ale skąd wtedy te hałasy i niepokój
psa, który zwykle w nocy śpi spokojnie? Dzieci
nic nie wspominały, żeby w nocy wydarzyło się coś
niezwykłego. Wiedziały tylko o hałasach i o dziwnym zachowaniu psa.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w listopadzie 2025 roku.
Piszę do Państwa, ponieważ od dawna słucham Radia
Paranormalium i bardzo cenię sposób, w jaki podchodzicie
do opowieści z pogranicza. Chciałabym podzielić
się kilkoma historiami z mojego życia, subtelnymi, ale dla mnie bardzo
poruszającymi. Proszę jedynie o zachowanie pełnej
anonimowości oraz pominięcie nazw własnych i
miejscowości. Miałam w życiu kilka dziwnych
zdarzeń. Pierwsza sytuacja wydarzyła się, kiedy miałam
około czterech lat. Choć byłam mała, pamiętam ją
doskonale. Mieszkaliśmy wtedy w starym domu, z pewnością pamiętającym czasy
przedwojenne. Wynajmowaliśmy z rodzicami pierwsze
piętro. Oprócz tego w budynku znajdowało się puste
mieszkanie na parterze oraz piwnica. Do naszego
mieszkania prowadziła oddzielna klatka schodowa z drewnianymi
schodami. Mieliśmy wtedy psa, jamnika.
Którejś nocy, kiedy byłyśmy z mamą same w domu, obudziło
nas chodzenie, głośne wręcz tupanie po tych
schodach. Pamiętam, jak mama kilka razy
wyglądała na klatkę, upewniając się, że nikogo tam nie
ma. A mimo to obie wyraźnie słyszałyśmy, że ktoś
tam chodzi. Reagował też nasz pies.
Szczekał nerwowo i biegał w stronę drzwi. Tak
się przestraszyłyśmy, że mama spakowała kilka rzeczy, wzięła
psa pod pachę i w środku nocy zamówiła
taksówkę. Pojechałyśmy do moich dziadków i tam spędziłyśmy noc. Niedługo potem
wyprowadziliśmy się z tego mieszkania. Kolejna opowieść
dotyczy innego mieszkania w bloku wybudowanym tuż
obok zabytkowych murów obronnych naszego miasta. Ma
ono ponad siedemset lat historii i piękne stare
fortyfikacje. Miasto znajduje się w województwie warmińsko-mazurskim. Dużo
musiało się dziać na tej ziemi, bo bawiąc się pod blokiem
z dziećmi często znajdowaliśmy ludzkie zęby,
fragmenty kości, a czasem również bardzo stare
monety z minionych stuleci. Sprawdzał je u jakiegoś
historyka mój tata. Miałam wtedy może jedenaście
lat, a mój brat około trzech. Kiedyś,
w okresie świątecznym napisałam list do Świętego
Mikołaja. A że był to koniec mojej niezłomnej
wiary w Świętego, do kostki przywiązałam długi
skórzany rzemyk, a drugi koniec umocowałam przy kaloryferze,
tuż pod oknem, na którego parapecie leżał list.
Zamysł był taki, że jeśli ktoś podejdzie do okna,
potknie się o sznurek, szarpnie go i mnie
obudzi. Rano, kiedy wstałam, nie było ani listu,
ani rzemyka. List miała mama. Pokazała mi
go dopiero po kilku latach, ale do dziś utrzymuje, że
żadnego rzemyka nie widziała i nie zabrała. Szukałyśmy go
wtedy razem, bezskutecznie. I tak minął około
rok. Nadszedł kolejny przedświąteczny czas.
Pewnego wieczoru siedziałam w swoim pokoju i rysowałam, a mama
była w dużym pokoju z bratem. Nagle obie
usłyszałyśmy rumor w kuchni. Weszłyśmy tam jednocześnie,
zapaliłyśmy światło i ku naszemu ogromnemu zdziwieniu
na środku kuchni pod stołem leżał mój rzemyk. Ta
sama pułapka. Mieszkanie nie było duże, około
sześćdziesięciu metrów, a kuchnia znajdowała się
naprzeciwko mojego pokoju i dużego pokoju, w którym
była mama. Nie ma możliwości, żeby ktoś wszedł lub
wyszedł z kuchni niezauważony przez którąś z
nas. Poza nami w domu był tylko mój brat, który
bawił się obok mamy w dużym pokoju. Do dziś
wracamy z mamą do tego wydarzenia i żadne z nas nie
potrafi go racjonalnie wyjaśnić. W tym samym
mieszkaniu, mniej więcej w tym samym czasie, mój
brat dostał zdalnie sterowane autko. Było bardzo drogie
jak na tamte czasy, ale nie zostało u nas długo.
Notorycznie włączało się samo w nocy, mimo że
przełącznik na spodzie był ustawiony na off i
jeździło po mieszkaniu.Co ciekawe, nigdy się z niczym nie
zderzało, jakby ktoś naprawdę wprawnie nim
sterował. Po kilku takich incydentach mama wyniosła autko na śmietnik. Żeby było
ciekawiej, mój kilkuletni wtedy brat opowiadał, że w
nocy widział w dużym pokoju pana i panią, którzy
tańczyli. Mówił, że ten pan był rycerzem.
Teraz mój brat ma dwadzieścia osiem lat i zanim napisałam
tę wiadomość, zapytałam go o to zdarzenie. Nadal
utrzymuje, że pamięta parę w średniowiecznych strojach,
obejmującą się i lekko wirującą, a potem
znikającą. Sam jest absolutnym sceptykiem
i jak mówi ta jedna rzecz psuje mi szyki, ale tak było. Później w tym
mieszkaniu zamieszkała moja babcia, która aż do swojej śmierci
wspominała o przesuwających się dywanikach łazienkowych
albo samoistnie zapalającej się lampce. Babcia miała bardzo dużo zdarzeń z
pogranicza. Jeśli będziecie chcieli, mogę kiedyś
je opisać, choć będą to już opowieści z drugiej
ręki. Ja jednak jej wierzyłam, a przy
niektórych sytuacjach byłam obok i widziałam jej
podenerwowanie. Zawsze też wiedziała, kiedy nadejdzie
smutna wiadomość. Uprzedzała nas o tym jeszcze zanim
ktokolwiek zadzwonił. Kolejna historia wiąże
się w pewien sposób z tą babcią. W dwa tysiące
dwunastym roku odszedł mój dziadek, jej mąż.
Byliśmy bardzo zżyci i mimo upływu lat nadal nie uporałam
się z jego stratą. Nie pożegnałam się z nim i bardzo
tego żałuję. Tęsknię. Dziadek przyśnił
mi się raz. Stał na klatce schodowej tego samego bloku,
w którym mój brat widział tamtą parę, ale schody były
inne. Patrzyłam na niego z górnego piętra, a on
stał na półpiętrze. Uśmiechał się ciepło,
wyglądał promiennie. Powiedział, że wie, że
żałuje, że wie, że go kocham, że wszystko rozumie
i że mam się nie martwić, bo on chce już iść dalej.
Spojrzał na mnie i ruszył w górę po promienistych
schodach. Mimo tego snu bardzo często czułam zapach
dziadka. Specyficzny, nie do pomylenia,
zapach kochanego dziadka z dzieciństwa. Zawsze
pojawiał się w salonie mojego obecnego domu, w którym mieszkam
z mężem i dziećmi. Wiele razy szukałam źródła zapachu. Wąchałam wszystko,
dosłownie, ale nigdy go nie zlokalizowałam.
Zapach pojawiał się punktowo w różnych miejscach
salonu. Wystarczyło zrobić krok lub dwa i już go nie było. Zawrócić i znów się
pojawiał. Nikt inny z mojej rodziny go nie
czuł. Tak było latami. Przywykłam do tego zapachu i mnie
cieszył. Ale w tym roku babcia dowiedziała się, że ma
raka. Niestety wszystko potoczyło się bardzo
szybko. Po miesiącu od diagnozy byliśmy już na jej
pogrzebie. Po powrocie do domu w nocy przyśniła mi się
babcia. Przyszła z dziadkiem pod ramię. Wyglądali na
szczęśliwych, ubrani jasno, promienni. Podbiegłam
do nich i mocno przytuliłam babcię. Ujęła moją
twarz w dłonie, przyłożyła swoje czoło do mojego i
powiedziała, że naprawdę przyszli się pożegnać, że wszystko
jest dobrze. Bardzo mnie kochają, ale idą dalej. Tuliłam ich, płakałam, aż
się obudziłam. Od tego czasu już od kilku
miesięcy nie poczułam ani razu zapachu dziadka, choć wcześniej
pojawiał się kilka razy w tygodniu. Mimo
tęsknoty czuję, że to dobry znak. Ostatnia
historia wydarzyła się w te wakacje. Od ponad roku
codziennie medytuję. Od tego czasu bardzo
wzrosła moja intuicja. Czasem nagle nachodzi mnie
myśl o kimś, kogo nie widziałam latami i ta osoba
odzywa się tego samego dnia. Albo nagle pojawia mi się w
głowie czyjeś imię, po czym ta osoba pojawia się w pracy,
choć na co dzień się tam nie pojawia, na przykład
nastoletnie dzieci koleżanek z pracy. Ale ta sytuacja
była szczególna. Wyruszyliśmy z mężem i dziećmi w
podróż po Włoszech, samochodem, chcąc zwiedzić jak
najwięcej, zatrzymując się po kilka dni w najpiękniejszych
miejscach, żeby przejechać z jednego miejsca w
drugie, czasem trzeba było wstać przed świtem. W
jeden z takich poranków przebudziłam się i zanim otworzyłam
oczy, pomyślałam: "O rany, zaspałam? Ciekawe,
która godzina." Był to ten leciutki poranny
moment, kiedy jesteśmy już świadomi, ale ciało się
jeszcze nie ruszyło, a powieki się nie uchyliły. Mam ten
stan mocno wyćwiczony, bo staram się wtedy uchwycić sny,
zanim uleci ich treść i właśnie wtedy, po zadaniu sobie
pytania o godzinę, zobaczyłam przed oczami mój zegarek ręczny,
który zawsze zdejmuję do snu, a na nim godzinę siódmą
piętnaście. Natychmiast się zerwałam, podeszłam do
zegarka i zobaczyłam dokładnie to samo ustawienie
wskazówek. Sny staram się zapamiętywać i analizować, bo często dają mi
wskazówki. Czasem śni mi się,
że dzwoni do mnie dziadek i mówi krótkie zdanie, które
później przekłada się na wydarzenia dnia.
Czasem mam sny banalne. Na przykład niedawno
śniło mi się, że kupuję zakupy spożywcze, a kasjerka tłucze
mi jajka. I dokładnie to wydarzyło się tego samego
dnia. Ale jeden sen był w moim odczuciu
spektakularny. Śniło mi się, że przyszedł do mnie
jakiś mężczyzna i powiedział, że papież musi umrzeć, bo
jest tylko człowiekiem i że choć pojawi się wiele
spekulacji, teorii spiskowych i opowieści paranormalnych, to nie ma w tym nic
nadzwyczajnego. Jego czas po prostu
minął, jak u każdego człowieka i nie powinnam na
to tracić energii. Sen był bardzo
wyraźny. Zapamiętałam go szczególnie, bo jestem
raczej na bakier z wiarą katolicką i nie przywiązuję dużej
wagi do tego, co dzieje się w Kościele. Rano, mając
ten sen jeszcze świeży w pamięci, zrobiłam sobie
śniadanie, kawę i włączyłam wiadomości w
telefonie. Nie mam telewizora, więc w ten sposób
codziennie śledzę wydarzeniaI choć jestem raczej
stoliczką, to kiedy zobaczyłam nagłówek "Papież zmarł"
aż soczyście przeklęłam. Nie mogłam uwierzyć, że
śniłam o tym kilka godzin wcześniej. Od tamtej pory męczę
mojego męża i trzynastoletniego syna opowieściami o
snach, które wydają mi się istotniejsze. Mój
syn to też ciekawa postać. Jako małe dziecko uśmiechał
się czasem do kogoś niewidzialnego i mówił, że tam
stoi pan. Urodził się w roku, w którym zmarł mój
wspomniany dziadek. Dziadek widział go zaledwie kilka razy,
więc tłumaczyłam sobie, że to właśnie on nas
odwiedza. Syn się nie bał, a z czasem przestał pana widywać. Ale do dziś bywa,
że mówi, iż widuje cienie i pyta mnie, dlaczego tak jest. Jedna noc około roku
temu zapadła mocno w pamięć synowi i mnie. Syn nie jest strachliwy. To typowy
nastolatek, ale wtedy zawołał mnie wyraźnie
przestraszony. Powiedział: "Wstałem do
toalety, przechodziłem obok gabinetu taty i zobaczyłem
tam tatę stojącego przy oknie. Gapił się przez
nie. Podszedłem i zapytałem, co robi, a on się
odwrócił i zaczął iść w moją stronę, jakby chciał mnie
rozdeptać. Wyglądał jak tata, ale wiedziałem, że to nie on. Uciekłem, zanim
do mnie doszedł, a kiedy wyjrzałem zza rogu, już nikogo tam nie było." Był
naprawdę przerażony i poprosił, żebym z nim posiedziała, mimo
że był środek nocy. Tak zrobiłam. Aż
zasnął. Innym razem rozmawialiśmy z synem w biały
dzień, w przejściu między pokojami. W domu byliśmy
tylko we dwoje. Nagle drzwi do toalety same się
otworzyły i zamknęły. Oboje się przestraszyliśmy i bez
słowa zeszliśmy na dół. Nigdy wcześniej, ani nigdy
później nic takiego się nie zdarzyło ani tym
drzwiom, ani żadnym innym. Moja córka z kolei
widzi ludzkie aury. Często mi opowiada, że ktoś
się cieszy, bo świeci tak i tak. Albo ktoś jest
zły, bo światło mu się zmieniło. Powtarzam jej,
że to piękny dar, ale dla niektórych może wydawać się
dziwny albo śmieszny, więc musi być ostrożna, kiedy o tym
mówi. Może jej to jednak służyć i nie powinna
zapomnieć o takim patrzeniu na ludzi.
To chyba tyle z moich opowieści. Bardzo proszę o
zachowanie mojej anonimowości w razie wykorzystania tego
materiału. Serdecznie pozdrawiam i dziękuję, że jesteście.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium 2 lipca 2024 roku.
W ciągu całego mojego życia
doświadczyłem wielu dziwnych rzeczy, począwszy od widywania
różnych postaci, przez prorocze sny, aż po dziwne
manifestacje złego oraz zdarzenia, które
odbierałem jako dowody związane z religią.
Pierwsza historia pochodzi z mojego dzieciństwa. Był to rok bodajże 1984-1986.
Miałem wtedy około pięciu, sześciu lat i mieszkaliśmy u
babci, ponieważ rodzice budowali obok dom. Typowy bliźniak z lat
osiemdziesiątych. Babcia miała werandę, na którą
wchodziło się po schodach. Było to pomieszczenie mniej więcej
półtora na dwa i pół metra, z dużym trzyczęściowym
oknem, wyłożone boazerią i z pomarańczowymi
zasłonami. Pod oknem stał okrągły stolik z wikliny oraz dwa wiklinowe fotele.
Pamiętam, że kiedyś, jeszcze za dnia, musiało być
słonecznie, bo babcia zaciągała zasłony, gdy świeciło
słońce. Wyszedłem na tę werandę i odchyliłem
zasłonę. Zobaczyłem na zewnątrz na parapecie
jakąś postać. Miała może czterdzieści,
sześćdziesiąt centymetrów wzrostu. Ewidentnie
wystraszyła się mnie tak samo jak ja jej i zaczęła
chaotycznie biegać po parapecie w tę i z
powrotem. Ja ze strachu krzyknąłem, a zaraz
potem przybiegła babcia albo mama. Tego już nie
pamiętam. Kiedy zapytały, co się stało,
podobno płakałem i krzyczałem, że na parapecie jest
bibek. Tak go wtedy nazwałem. Oczywiście, kiedy się obejrzałem, już go tam nie
było. Wyglądał trochę jak postać z Gredka z
Harry'ego Pottera albo jak stworek z Władcy
Pierścieni. Zdecydowanie sprawiał wrażenie
starszego wiekiem. Wyglądało to tak, jakbym go
zaskoczył. Wystraszył się tak samo jak
ja. Nie wiem, czy próbował podglądać domowników,
ale gdyby tak było, to przecież by mnie widział. Raczej
obstawiam, że wygrzewał się na parapecie i nie spodziewał
się, że ktoś wyjdzie na werandę. Rodzina
śmieje się z tego bibka i z tej historii do dziś, ale
ja wiem, co widziałem. Później długo nic się nie
działo. Przynajmniej niczego takiego nie
pamiętam. W wieku około dwunastu lat zaczęły mi
się przydarzać dziwne sny. Dokładniej mówiąc sny prorocze. Nie potrafiłem ich
interpretować, dopóki coś się nie wydarzyło i
nie usłyszałem o tym w telewizji. Pierwszy, który
pamiętam, dotyczył promu Heweliusz. Te
sny zawsze zaczynają się podobnie. Najpierw śni mi
się kierunek. Trudno mi to wyjaśnić, ale
wszystko dzieje się jakby w obrębie mojego miejsca
zamieszkania. Idąc jakąś ulicą w określonym
kierunku, na przykład na północ albo na zachód,
czuję, gdzie coś się wydarzy. Dziwne jest to,
że we śnie doskonale czuję ten kierunek, chociaż wszystko
jest umiejscowione w mojej najbliższej okolicy, którą
dobrze znam. W tym śnie były też jakieś
drobiazgi, których dokładnie nie pamiętam. Chyba
jakieś zabawy na dworze. Wszystko działo się w
drodze na północ tą ulicą. Na końcu snu zobaczyłem prom, który nabierał wody.
Potem pamiętam obraz, jak pływał już do góry
dnem, jak to się potocznie mówi.To był
pierwszy taki sen, który zapamiętałem, ponieważ kilka
dni później dowiedziałem się z telewizji o zatonięciu
promu. Od razu skojarzyłem to z tym
snem. Mówiłem wtedy o tym mamie, że śniło mi się to
kilka dni wcześniej. Chyba mi nie uwierzyła. Ale
później były kolejne sny i do dziś powtarza,
że mam prorocze sny. Opowiem teraz o moim ostatnim śnie z lipca dwa tysiące
dwudziestego czwartego roku. Śniło mi się, że
szedłem z kimś. Nie pamiętam już z kim. Skrajem
lasu w stronę północną. W tym śnie
wiedzieliśmy, że jest wojna. Nie wiem skąd. Po
prostu się to czuło. Mieliśmy w rękach telefony
komórkowe. Nagle straciły zasięg i zniknął internet. Pamiętam tylko dziwny
wewnętrzny strach, że nie będę miał kontaktu z
rodziną. I taki głos w środku: "I co
teraz?" Idąc dalej na północ, po mojej prawej
stronie zobaczyłem trzech oficerów wojskowych.
Nie wiem, czy byli Polakami, czy kimś innym. Mieli
mundury i wyglądali na wysokich rangą. Wszyscy patrzyli przez lornetki w niebo w
kierunku zachodnim. Potem obejrzałem się w lewo, do
tyłu, czyli jakby na zachód i zobaczyłem głęboki rów. Chyba okop. Widziałem go
jakby w przekroju. Był pusty. Nagle
pojawili się w nim żołnierze z bronią. Co było dziwne,
nie mieli mundurów, tylko cywilne ubrania.
Mieli karabiny i byli również zwróceni w stronę
zachodu. Pamiętam, że byłem w tym śnie w szoku i bardzo zdziwiony zarówno tymi
oficerami patrzącymi na zachód, jak i tymi ludźmi z
bronią. Ten kierunek mnie dziwił. Czułem zdziwienie i jakieś wielkie
rozczarowanie. Ludzie w okopie dostali rozkaz, żeby strzelać. Zaczęli strzelać,
ale w stronę zachodu, w coś, co wyglądało jak
ściana okopu. Po prostu w ziemię w tym kierunku, który im kazano. Po chwili
strzelania w ziemię wszyscy rzucili broń i rozeszli się
do tyłu. We śnie miałem poczucie, że po prostu wracają do domów. Dziwny
to sen w kontekście tego, co się obecnie dzieje.
Pozostajemy w okolicach skrzynek e-mailowych, tylko tym
razem przeskakujemy do naszego radiowego Messengera, gdzie
jakiś czas temu jedna z naszych słuchaczek zostawiła wiadomość
głosową z kilkoma ciekawymi historiami. Będą to
opisy policji, obserwacji widmowych postaci w nocy
oraz spotkania z samą sobą za dwadzieścia lat po medytacji prowadzonej.
Posłuchajmy. Dzień dobry. Odkryłam państwa radio ostatnio. Parę dni temu słucham
tutaj dużo audycji i bardzo mi się podobają. Chciałam
opowiedzieć kilka historii. Nie są to jakieś może no
niesamowite, chociaż troszeczkę. Mam ich więcej, ale
akurat teraz mi te przychodzą do głowy, bo więcej się działo
takich rzeczy. Ale na przykład pierwsza
historia. Moja mama miała takiego guru, bo jest
buddystką. On miał ośrodek w górach Sowich w Polsce. No ja tam jeździłam na
wakacje zawsze. Tak się no dobrze tam czułam i w
ogóle. I wyobraźcie sobie, że byłam w gimnazjum. Miałam
koleżankę Ewę z gimnazjum, taką zwykłą dziewczynkę, bardzo
inteligentną, ale nie jakąś medium czy coś takiego. No
i pewnego dnia miałyśmy może z trzynaście lat. Siedziałyśmy
u mnie w domu, zamiast być w szkole i tam na półce stało zdjęcie tego guru. Była
taka bardzo ładna pogoda, może jakaś wiosna, tak
bardzo spokojna pogoda. Był balkon otwarty, ale no
po prostu było zupełnie tak spokojnie,
że nie wiem, firanki latały czy coś takiego, tylko
tak spokój. No i nagle ta Ewa pyta,
tak nie wiem. Popatrzyła na to zdjęcie chyba. Czy tak coś
jej przyszło do głowy i tak, bo na
półce stało właśnie zdjęcie tego guru. No i ona zapytała: "A
co by się stało, jakby on umarł?" No ja na to tak, że
nie wiem, no. No i tak zaczęłam opowiadać, że no co
by się stało? No że ten ośrodek to tak by się z nim
stało i potem może to albo ktoś inny by go wykupił czy
coś takiego. I to zdjęcie spadło wtedy w ogóle i to było
takie dziwne. No i po prostu postawiłam na półce.
I potem tego dnia czy następnego dostałyśmy maila z mamą, że on umarł.
Druga historia. Byłam, jak miałam dziewiętnaście
może lat w Kazimierzu Dolnym z koleżanką i
kolegą. I ja spałam na tak zwanego waleta z tą koleżanką
na takiej górze. To było w jakimś ośrodku jej
krewnych, a kolega spał po drugiej stronie pokoju
sam. I ja w ogóle nie wierzę w
duchy. Akurat różne rzeczy mnie interesują, ale akurat duchy
mnie nigdy nie interesowały. Uważam, że to jest głupie po
prostu, że latają białe kształty. To jest takie dziecinne dla
mnie. No i zgasiliśmy światło w nocy, poszliśmy
spać, powiedzmy. Ona jakoś tam do ściany, ja tak od strony pokoju. No i
otworzyłam oczy i po prostu były takie,
nie wiem, tak jakby postaci przede mną wirowały takie
białe i tak, ale tak bardzo się poruszały. Ich było dużo i tak robiły duże
zamieszania. No ja tak trochę się podniosłam i tak
popatrzyłam, że może to ten chłopak sobie robi jaja, który
tam śpi. Teraz nie pamiętam już. No, ale no może to
było tam z pół godziny po tym, jak się położyliśmy spać
czy coś takiego. No i tak myślałam, że to on sobie jaja
robi. No ale jednak jak ktoś się rusza nawet tam, nie
wiem, by wstał z łóżka czy skrzypiał po podłodze. No
zauważyłabym, prawda? Albo no ogólnie nie wyobrażam sobie,
jakby mógł się aż tak wygłupiać. Po prostu było takie
dziwaczne. Więc to bardziej jak, no jak duchy wyglądało po
prostu. No i powiedziałam tak do tej koleżanki: "Ola,
widzę duchy". A ta dziewczynka, ona teraz już jest prawniczką
dawno. Była taka bardzo rozsądna i powiedziałaTo w takim razie zamknij oczy i
odwróć się twarzą do ściany. I tak zrobiłam. I rzeczywiście
już ich nie widziałam. I potem, jak no tak
z ciekawości, prawda, patrzyłam gdzieś tam, co to za góra,
na której byliśmy i tam jakieś wisiały szubienice kiedyś
i to znaczy stały szubienice i na nich wiszą,
wieszano ludzi. Ja nie wierzę w takie rzeczy. No bo jestem
z Warszawy, więc jakby wszystko, wszędzie by chodziły duchy po
każdej ulicy, w centrum czy, czy na Woli. No ale tak
było. Po prostu tak się zdarzyło. No i czekajcie, może
jeszcze jakąś historię opowiem, bo miałam jeszcze coś do
powiedzenia. Trzecia historia jest taka dziwna po
prostu. Takich mam najwięcej tego typu, ale one są
takie no z żadnej bajki tak jakby. Więc jest takie ćwiczenie, że to się nazywa
Finding your Mentor. Jest taka książka, no ale to jest dużo
takich ćwiczeń, to są takie coachingowe. Powiedzmy,
że jest medytacja taka prowadzona i się słucha z taśmy czy z YouTube'a
czyjegoś głosu i on cię prowadzi. Chodzi o to, że ty zamykasz
oczy i przenosisz się jakby dwadzieścia lat do
przodu i spotykasz siebie za dwadzieścia lat. To jest taka
trochę zabawa czy ćwiczenie i to jest taki jakby twój
mentor wewnętrzny i możesz z nim porozmawiać, zadać mu
pytania. Bardzo często to są bardzo trafne odpowiedzi, więc to
jest takie ciekawe. I akurat tak się złożyło,
że mój chłopak wynajmował mieszkanie od kogoś
i ta osoba miała tam półkę z książkami. I na tej
półce była książka właśnie na temat tej metody. To znaczy to była większa
sprawa, no ale w każdym razie przeczytałam ją, bardzo mi się
podobała i była tam też ta metoda opisana, więc
położyłam się na kanapie, zrobiłam to ćwiczenie. No i
tam była taka uwaga, że jeśli jak się już
to będzie robić, to jak się spotka tego swojego mentora, to
żeby zwracać uwagę na symbole takie jak imię. Trzeba go zapytać o imię i
też na przykład może prezent jakiś da, bo to właśnie
może być symboliczne. No i tak zrobiłam. Miałam to spotkanie,
było bardzo ciekawe. Zapytałam o imię i ten mentor powiedział
Hora. Ja tak pomyślałam Hora
nie, to jest beznadziejna wróżba. Hora, że choroba? No
nie, nie, nie, nie, nie. No na pewno nie Hora. Może nie
wiem. Horacy. Wprawdzie to była kobieta, no ale pomyślałam
dobra, Horacy, ok, przynajmniej to jest jakieś imię.
I potem o tym zapomniałam, bo w sumie i tak dużo się
działo w tym śnie i dużo było wrażeń, więc o tym nie
myślałam. I parę dni później tak po
prostu przypomniałam sobie to, że a mieliśmy
właściwie sprawdzać na przykład znaczenie tych imion, o które
zapytaliśmy czy coś. Więc może zapytam. Znaczy może sprawdzę.
I wpisałam sobie w internet Hora czy tam Horacy i było napisane Horacy z
greki po grecku hora - czas. I to było niesamowite,
bo nie znam greki, nie wymyśliłabym tego. Po prostu to się
samo stało. Jestem pewna, że miałam czwartą historię. Tylko
co to było? Boże, już nie pamiętam. Aha, już wiem. To nie
dotyczy mnie bezpośrednio, tylko mojej babci z Podlasia i
mojego pradziadka. Otóż on był popem na Podlasiu.
Jeszcze żył, jak ja miałam trzynaście lat. Aha, i w ogóle
jak umarł, to niestety ja musiałam zostać na poprawkę z
chemii w Warszawie, więc mnie tam nie było. Ale w cerkwi podobno tak
przeleciał jakby wiatr przez całą cerkiew też właśnie nie
było, nie było wiatru tego dnia, było po prostu
słońce. I on przeleciał przez całą cerkiew i zamknął
drzwi tak jakby w trakcie ceremonii, więc to było ciekawe.
Ale ja nie o tym, tylko o tym, że był taki
moment. On był już na emeryturze. Starszy był taki
trochę schorowany. Moja babcia się nim zajmowała właśnie na
tym Podlasiu. Przyjeżdżała do niego i mój
pradziadek kupował od takiej, był tam targ we
wsi i mój pradziadek kupował od Białorusinki na tym targu
nici. Ciągle, ciągle je kupował i robił takie dziwne rzeczy.
Przyszywał po prostu jakieś nie wiem, spodnie do
szaf, siekierę do łóżka. No przyszywał
wszystko do wszystkiego i tych nici tyle potrzebował. To był
jakiś absurd. No i moja babcia powiedziała, że bo ona się
bardzo interesuje takimi rzeczami, jest bardzo uduchowiona, więc
nie, nic ją nic nie zdziwi. No i powiedziała, że
popatrzyła na te nici raz i one się wiły jak
robaki przed nią, więc ona je wszystkie pocięła,
spakowała do torby i zaniosła na ten bazar i rzuciła jej
i powiedziała czarownico, zabieraj te swoje nici, już nic od
ciebie nie kupimy. I czarownica już
nie wiem, czy od razu zniknęła, czy po paru dniach. W
każdym razie mój pradziadek już nigdy nic od niej nie kupił
i problemy się skończyły. Mam nadzieję, że Państwa nie
nudziłam. Bardzo mi się podobają Państwa audycje i dobranoc.
Tyle, jeśli chodzi o korespondencję nadesłaną do Radia Paranormalium.
Teraz wysłuchamy obszernych fragmentów rozmowy z jednym z
naszych słuchaczy ze Śląska. To nagranie czekało na
emisję długi czas ze względu na konieczność dokonania w nim
dość mocnej edycji i pracy nad jakością
dźwięku. Uprzedzam, że nasz słuchacz wypowiada się z
silnym śląskim akcentem, więc w razie gdyby jakieś
fragmenty jego wypowiedzi były mniej zrozumiałe, polecam
Państwa uwadze napisy na YouTube albo transkrypcję w archiwum podcastów na
www.paranormalium.pl. Mój rozmówca
przekazał kilka historii, z których jedna, jak się wydaje,
odcisnęła na nim szczególnie mocne piętno. PosłuchajmyTo chodzi o
jakieś, nie wiem, obserwacje ducha czy, czy, czy o co?
Nie, nie. Ja po prostu rano zawsze chodzę do
piekarni po chleb. Wie pan, to jest, wychodzę z domu o
szóstej. No i to mam, ja wiem, z pięćdziesiąt
metrów jest sklep, piekarnia. Byłem w piekarni,
kupiłem to, co miałem i wracam, nie?
I ja mieszkam przy głównej ulicy. Przystanek jest z jednej
strony i z drugiej strony. Jakie to jest miasto, jeżeli
mogę zapytać? Zabrze. To jest Zabrze. Zabrze Elenka,
Elenka. Do-dokładnie. To jest dzielnica. No i
po jednej i po drugiej stronie są przystanki
autobusowe. Tam, gdzie po drugiej stronie mojego
bloku jest ścieżka rowerowa. No i teraz
wracam z tej piekarni i... Bo ta ścieżka nie
jest szeroka, wie pan, ile ona może mieć? Półtora
metra? No tak, ścieżki rowerowe mają tak do półtora,
do dwóch metrów. No, a ona jest wąska raczej. Ona nie jest
jakoś szeroka. A ja, wie pan, ja jestem inwalidą. Ja
chodzę o lasce. Już jestem trzydzieści trzy lata,
nie? Na rencie. I już praktycznie kończy się już ta ścieżka rowerowa. I
nagle, no ja nie wiem, jak to się stało. Facet
przejechał no po prostu przez moje ciało. Moment! Widziałem
jego twarz, ale była bardzo nieciekawa,
nie? Ja się po prostu o-odwróciłem i gościu na
rowerze. Widziałem go z tyłu, ale bardzo prędko jechał. Bardzo
prędko. Mówię panu, że bardzo prędko jechał. To był taki
rower, ja panu powiem, na takich szerokich gumach. Nie wiem,
co to był za rower, ale z tyłu miał, jak panu
powiem, co widziałem, to kucyk miał i taką skórzaną kurtkę, ale taką bez
rękawów. Tyle tak powiem, nie? Ale wie pan,
moment, bo to jest prosta droga, moment patrzyłem
na tego gościa, odwróciłem się w drugą stronę, bo tam kolega
stał, nie? Ale go nie widział, bo on tyłem stał, a tego
gościa już nie ma. Nie wiem, jak to się stało, że
on przeze mnie normalnie przejechał. Przodem, nie tyłem, tylko
przodem, przed moją twarzą, a ja już wtedy byłem na końcu
tej ścieżki, znaczy tej, no jak to się mówi, tej
drogi rowerowej, nie? I później to było dokładnie
panu powiem czwartego lipca teraz, tego
miesiąca. Mam takie pytanie odnośnie tego rowerzysty. Czy pan
wtedy jakby szedł ścieżką
rowerową, czy tylko przez nią przechodził? Przechodziłem
tylko. Tylko pan przechodził. Czyli nie łamał pan przepisów
innymi słowy? Nie, ja się raczej, no rozglądam się,
nie? Bo to różnie bywa, wie pan, bo to jeszcze muszę przez
ulicę główną przejść, żeby do domu dojść, nie? Ale
przystanek jest i tą ścieżkę. Ja się zawsze rozglądam, bo
to, to widać. Daleko widać, czy ktoś jedzie, czy
nie jedzie, nie? No bo tak pytam, bo ja częs-dosyć często
jeżdżę rowerem i czasami trafiają mi się ludzie, którzy
chodzą po tej ścieżce rowerowej jak po swoim. Jakby to był
chodnik, tak? Tak. A więc jeżeli pan tylko przechodził przez
tą ścieżkę, czy- To jest, to jest moment, nie? No
tak, czyli to, co pan usłyszał, to tak brzmiało jakby
ostrzeżenie przed, przed jakimś, jakąś
sytuacją na ścieżce. No po prostu: „Uważaj, człowieku!” Ale
skoro jeżeli pan ma- Był taki głos, ale taki cichy, wie
pan, taki cichy głos. „Uważaj człowieku!” No i to było
wszystko. Przyszedłem do, do domu. Normalnie siedziałem i
nic. Bardzo to mnie, to mnie interesuje. To, tego
gościa na rowerze. Zastałem nie że w szoku, ale
mnie to po prostu w głowie się nie mieści. Jak to może
być takie coś, że normalnie przez siebie przeleci gościu
na rowerze? Jak to może być tak? Nie mogę
sobie tego. No i ta twarz. Może być tył, no ale przody
normalnie. Ale to był ułamek sekundy. No i ten
głos: „Uważaj człowieku!” No. No tutaj ta historia z tym
rowerzystą jest dosyć intrygująca,
też dla mnie, bo ja też jestem rowerzystą i też różne
takie sytuacje, czasami na ścieżkach rowerowych
potencjalnie niebezpieczne widuję. Jest
niebezpiecznie, no ale... Tak. Jeżdżą, ja widzę jak jeżdżą.
Jak szatany normalnie. No jedna, jedna sprawa, że
ja-jak niektórzy jeżdżą, a inna sprawa, że niektórzy piesi
traktują ścieżki rowerowe jak przedłużenie chodnika, tak? Tak,
tak. No i to jeszcze z dziećmi, nie? Jak widzę. Wózek, moi
dzieci widzę, nie? A druga jeszcze za, za rękę ciągnie. No
to ludzie są po prostu nieodpowiedzialni. Widzę na przykład
pieszego na ścieżce rowerowej, to mu dzwonię. Ten taki
zdziwiony: co to rowerzysta dzwoni? Mówię
głosowo, że po ścieżce rowerowej się nie chodzi. „A wam
to wolno jeździć po chodnikach. A będę sobie chodził po
ścieżce rowerowej”. No wtedy jakby nie było, kiedy jakoś tak
szybko jak na mnie zadzwonił, no to bym uciekł, nie? Ale
nic, ale po prostu. Ale żebym poczuł coś, jakiś, wie
pan, wiatr albo co? No po prostu nic. Nic jak nie, nie
poczuł. Nic. Kompletnie nic. No to mnie właśnie- Rowerzysta
pewnie też z daleka by, z daleka by pana widział,
tak? Dawałby sygnały dźwiękowe. To
mógłby na przykład z tyłu wziąć, nie? Bo tam z tyłu to
mógł sobie wjechać, ale z przodu już nie, bo tu jeszcze,
jeszcze było, jeszcze stał wiata była
z tego przystanku, nie? A to jest bardzo blisko. Tam jest
chyba z osiemdziesiąt centów od tej wiaty
ta ścieżka. No to tam raczej nie mógł. I, i są krzaki
byli, nie? A z drugiej strony nie, było wolne. To tam mógł
sobie wjechać, ale tu nie. Jakoś, jak ja na niego
patrzyłem, to on taką środkiem jechał. Nie po swojej stronie,
tylko środkiem. To nie właśnie tej. I tak się
zdecydowałem za drugiego na tę ścieżkę. No jak nie, no to
nie, no to trudno. No rzecz w każdym razie dosyć niezwykła
ta historia była. No, niestety to
jest bardzo takie... To są rzeczy, które nawet nam
się w głowie nie mieści, nie? I no ja panu coś powiem,
człowiek tego nie, nie zrozumie albo się śmieje z tego,
dopóki tego nie przeżyje, nie? Sam na własnej
skórze. Albo też zobaczy na własnej skórze, bo
tak to wiadomo, to widzę tak raz jak ludzie normalnie się
śmieją i pokazują, żeś głupi, że coś nie,
nie równo pod czapką, nie? No jest też taki pewien
mechanizm w naszej świadomości, przez który na przykład mogło
się zdarzyć coś, co jakby wykraczało poza pana
percepcję, a pana świadomość zinterpretowała to jako
przejazd rowerzysty, tak? No to już tak uciekamy trochę w
ezoteryczne tematy, bardziej w takie bardziej ezoteryczne
tłumaczenia możliwe. Bo to różnie tłumaczą. To może tak nie
będę słuchać takich ludzi właśnie, co? Ale co mówią, mówią
tylko, bo wiele razy tam sobie puszczę i widzę, jak tam
gościu, no to normalnie mi się go słuchać nie chce, to
zaraz to po prostu na inny kanał się, się na coś
innego. A miał pan kiedyś takie coś na przykład jak,
jak to mi teraz wyparło, wyparowało z
głowy, chciałem-A wcześniej, trzy lata temu, to miałem
też takie zdarzenie, ale inne. Bo ja mieszkam też przy
cmentarzu. To mam może sto pięćdziesiąt metrów, bo to przy
lesie mieszkam i tam z tyłu się spotykają się wie pan
takie pijacy tam, wie pan, nie? Piją tam. Ja tam
chodziłem tak, żeby się tam wie pan pośmiać się z tych
łbów tam, bo to są nienormalni ludzie, nie? I tam poszedłem
kiedyś. To było przed południem, bo oni zawsze
przychodzili tak, no ci co pracowali to tak koło trzeciej
przychodzili, a ja tam wcześniej byłem, bo nie wiem, na
ryjcie nie mam co robić. Ciepło było. Coś w lipcu to było,
to pamiętam trzy lata temu. Od tego czasu już tam nie
wychodzę. I usiadłem sobie tam, bo takie ławki tam były.
Usiadłem na ławce i chciałem sobie zapalić. No i
tutaj mówię: super! Wystartowałem i skończył mi się
gaz. No ale do domu mi się nie chce, bo zaraz ktoś
przyjdzie. No to albo ktoś pójdzie, nie? Bo tam ludzie
chodzą na cmentarz, może ktoś będzie miał, to se odpalę i
tyle. No i siedzę i czekam. I nagle słyszę głosy,
nie? Ktoś idzie. Patrzę. Wstałem, patrzę. No idzie
trzech gości, nie? No to się siedłem. No u nich to
wszystko to jest może ze sto pięćdziesiąt metrów. To jest
tak przez las się idzie, wie pan, ścieżka taka dość szeroka
jest. No i czekam, czekam. Patrzę. Nagle się
cicho zrobi, bo ja słyszałem, ale nie, nie słuchałem, co
oni mówią, tylko było słychać, że ktoś coś mówi, nie?
Patrzę, ale nagle się zrobiło cicho. Stałem.
Patrzę. No idzie trzech gości, ale idą, jakby to panu
powiedzieć gęściej. Jeden za drugim i
skręcają nie tak jak się z lasu wychodzi, tylko tam jest
taki rów. W sumie tego rowu. Ale oni szli po prostu
gęściej, jeden za drugim. I wierzy mi pan,
ja nie miałem słowa powiedzieć, bo chciałem się zapytać, czy
mają ognia. I każdemu patrzyłem w
oczy. Ten najwyższy szedł pierwszy. Później był średni
i taki najmniejszy. I każdemu patrzyłem w oczy i każdy
miał oczy zamknięte. A to jeszcze nic. I oni normalnie
idą. A tam takie rów jest, tam jest gruz, wie pan, tam
jest szkło, tam wie pan co tam, tam wrzucają byle
co. Ja, wierzy mi pan, ja idę za nimi, a
oni, ale szybkim krokiem, a ja stumky, wie pan, ten
moment i ich nie ma. I co mi pan na to powie? A
było coś takiego w ich wyglądzie, co jakby szczególnie
pana zwróciło uwagę? Zwróciło moją uwagę to, że
ja im po prostu w oczy patrzyłem, a oni mieli
wszyscy... Każdy miał oczy zamknięte i to
właśnie zwróciło mi uwagę. Ale oni się nie odezwali ani
słowem, a ja też nie. To byli jacyś tacy bardziej
współcześnie ubrani czy...? Tak jak my po prostu. Tak jak,
tak jak my. Wie pan, ja byłem od nich, no ile? Półtora
metra. Praktycznie później tak przemyśliłem w głowie, bo
się tak urwa szmaty, nie? Wie pan, o co chodzi, nie? Bo
oni do lasu tak o wyszli. Ale to był moment. Cyk,
cyk, cyk. Ja za nimi z tą kryką pyk, pyk, ale ich nie
ma. A tam nie ma gdzie iść. Żeby wyjść, to bym musiał z
drugiej strony pod górę wyjść, a tam po prostu był sam
gruz. Czyli tak jakby się rozpłynęli w powietrzu, tak?
Tak, tak. Normalnie. Ja to, co mówiłem wtedy jeszcze tym
trzech szło, nie? To tak, taki dobry kolega, taki no że on
młody, wie pan, no trzydzieści, ponad trzydzieści lat młodszy
ode mnie. W dwóch siedzimy, nie ma i tak mu
o to, o to powiedziałem. To on normalnie ciarki dostał.
Mówi: on tam też nie chodzi co wieczór. Bo się tak się
pytam, nie? On tam też nie chodzi. Ale to takie coś
to miałem pierwszy raz. No, bo miałem- Czasami tutaj dostaję
takie jakby takie, yy, relacje od ludzi, którzy
widzieli jakieś sylwetki ludzkie, które tak
nagle też znikały. No tylko że tutaj często takim
elementem, yy, dosyć się wybijającym jest to,
że ci ludzie są jakby ubrani jakby z innej epoki, a
tutaj byli ubrani z tego, co pan mówi, całkiem współcześnie,
tak? Tak. Tak z tym kolegą rozmawiałem i on tam
właśnie mówił, bo ja ich nie, nie znałem, nie? A on mówi,
a on mówi tak: a może to ci byli, co zginęli, bo tu zginęło trzech takich
młodych. Oni raczej byli młodzi, wie pan. No i tam właśnie
trzech ich zginęło. Ja właśnie wtedy z pracy
jechałem. To była zima, to jedli tam jeszcze po lodzie tak
się, no po prostu do drzewa. Tam takie drzewa są
ogromne. Jak wjechali, no to tych dwóch na miejscu,
a ten trzeci to on albo wyleciał z tego auta, to jest
po chodniku i ponoć też umarł, nie? I to też jest tu u
nas na cmentarzu. Jeszcze mam takie coś. To mam właśnie od
tego czasu, co tych trzech gości spotkałem. Zrobiłem
się strasznie miękki, wie pan. Płacz mnie
bierze. No tak jak teraz mówię, to na, na
płacz mnie się zbiera. A nie wiem czemu.
Przecież nic mi nic nie robi, nie? Wie pan, o co chodzi.
Tak jakby, jakby coś, coś się wydarzyło takiego podczas tego, tej obserwacji
tych ludzi, co jakby na pana wpłynęło. Ja to w środku
czuję, wie pan? W środku to czuję. No nie wiem czemu to tak jest. Ale pan
nie po- nie podejrzewa, czym to może być spowodowane?
Tak po prostu się zaczęło dziać? Ja to mam od tego czasu, co tych trzech gości
spotkałem. To już jest ponad trzy
lata. No trzy lata będzie, bo to też było w lipcu. Trzy
lata temu. Ciężko mi to jakoś tutaj
skomentować, szczerze mówiąc. Jeżeli pan nie, nie przypomina
sobie żadnego zdarzenia, które mogło wywołać taką, ten,
takie pojawienie się reakcji- No nie rób tak. No toAle co mi pan na to
powie? Mnie chodzi o ten... Najbardziej to mi o tym
rowerzyście tak w głowie siedzi. No tak samo dzisiaj
mnie to również w głowie siedzi. No tutaj tak myślę o tym rowerzyście. Czy może
była jakaś informacja, że ktoś z sąsiadów, że tak
powiem, odszedł z tego świata po tym zdarzeniu?
Nie. Nie było nic? Nie. Bo jeżeli ten
rowerzysta, pan, pan jest pewien, że widział
jakby tego rowerzystę fizycznie, tak? Tak. I mówię pani,
pani przed twarzą to tak ułamek sekundy. Ale powiem panu, że ta twarz nie była
ciekawa. Z tyłu to widziałem, bo się obróciłem i
się... Ale mnie po prostu, jakieś nieciarki przeszły, no
nic, kompletnie nic. Jakby mnie, jakby to
mnie po prostu prało mnie. Taką miał prędkość. To
brzmi tak, jakby pan zjawę zauważył jakiegoś, nie wiem,
coś w rodzaju ducha, który się właśnie akurat w taki
sposób- A widziałem, bo ja się jak nie oddalił się
po prostu. Widziałem go całego. Jak to
wytłumaczyć? Nie wiem. I właśnie tak. I z rana
kiedy się obudziłem, bo po prostu ja tego nikomu nie
mówię, bo kiedyś powiedziałem, to się śmieją normalnie. A co
będę tam mówił, zjawia tam mi się to, nie? Ale do tego
czasu jak... Już mam panie, już mam sześćdziesiąt cztery lata,
to już, już nie dziecko. I tak wie pan, i tak sobie to
śmieję i tak siedzę, oglądam. I właśnie na
tą stronę, co dzwoniłem do was, mnie trafił
przypadek, nie? O! Nie ma przypadków. No
właśnie. Nie ma przypadków. No ciężko mi tutaj jakoś
to zdarzenie z tym rowerzystą
skomentować, bo gdyby to był prawdziwy, taki z krwi i
kości rowerzysta, to spotkanie w taki sposób z nim
mogłoby się skończyć nieciekawie dla was obu nawet. No
właśnie. No tak. A tutaj po prostu tak sobie przejechał, bo
sobie przejechał. Jeszcze panu coś powiem. Jak on przejechał,
nie? Ten moment taki, co widziałem jego twarz taką
nieciekawą, to słyszałem w uchu: "Uważaj
człowieku!" No taki ciszy głos. Po prostu słyszałem: "Uważaj
człowieku!" Kolega taki. On już umarł.
Ja panu powiem w dwa tysiące dziewiętnastym roku,
ale on mnie już wcześniej pochował, nie? A to mi
kolega powiedział, co mieszka w drugim bloku obok: "Ty, Adi,
Zbyszek cię już pochował." Ja mówię: "No a który?" On mówi:
"No twój sąsiad, nie?" No i ten sąsiad idzie, i on mnie
tak jakoś już pochował. Powiedział: "Człowieku, ty prędzej
kitniesz jak kurwa ja." I to mu powiedziałem. I nie uwierzy
pan za tydzień już jest po nim. Już
leży, czwarty rok już leży. No takie przeczucie jakby.
Tak. I drugi, i drugi mi też powiedział, że no, że on niby słyszał, że ja nie
żyję. No i też już go nie ma. Też już umarł. I mówię
do człowieka: "Panu, ja będę żył sto lat." A on: "A ty
prędzej, bo on też pił wie pan. Ochlapus. Jego po
prostu auto go walnęło, nie? Jak przechodził normalnie na
przejście auto go walnęło i już go też nie ma. Czyli tak
jakby widział swoją przyszłość, ale przypisał ją panu, tak?
Tak. W ten sposób. Tak samo jak, bo tam jak
mieszkałem u niej w piwnicach, to tam ja, bo ja
od dziecka, wie pan, to ja w niebo patrzę, w niebo. I
kiedyś tak to wolałem też i patrzę, a tam kopalnia. Ta kopalnia nazywa się
Wieczorek. Chyba jak się nie mylę, bo tam nie znam tak,
ale to chyba tak się nazywa. I nad tą kopalnią
jak to kiedyś widziałem i to nawet się te
światełka takie. No tak pomyślmy nie te trzciny tam takie,
ale to nie tylko jedno i to tak jedne. Jak by to
powiedzieć? Skręcało w stronę tego lotniska.
Jedne, a tamte co już znikło, było nas tych
temat z pięć albo sześć takich, że się nią wołałem:
"Kochanie patrz, no to jest niemożliwe." Kamerę miałem,
ale to już mówię panu, to nie przyjdzie człowiekowi
do głowy, żeby to nakręcić. Samolot leci, samolot
leci i obserwowałem taką... No jak to? Nie wiem, co to
jest, ale taką normalnie kula taką leci, nie? Ale to
jest tak powyżej jak samolot jest, bo tam były setki
samolotów, to się zbliżają do lądowania, nie? Bo to już jest
prawie dwadzieścia kilometrów do tego lotniska
i samolot kieruje się w stronę tego lotniska i
leci kula nad tym samolotem. Tak jak mówiłem
pierwszy raz leci i ta kula dostała nagle taki,
jak to się mówi wsteczny bieg. Samolot leci, a ta kula
normalnie tak jakby rzutno z tym samolotem, a za chwilę
normalnie wstecz. Ale to taka prędkość, że to się pal nie
mieści. Dużo takich przypadków, dużo tak. Niebo patrzę kiedyś
też latem tu, bo mieszkam przy lesie. No i tak
ciepło było i w nocy, bo to była dwunasta w
noci. Stoję, się palę i nagle taka kula, no
to wielkości piłki taką, ale nisko, bo tu jeszcze są
druty wysokie napięcie jest tak, że nie żeby tak
szybko, tylko tak jakby płynęła normalnie, jak z północy na południe i tak się
płynęła. Też to było ciekawe dla mnie, nie? Dużo takich
przypadków miałem, ale tak się, znaczy, bo nie ma z kim
pogadać wie pan, jak człowiek nie pije, to pan nie ma
kumpli, nie? A jak się pije, to i kumple są. Jak się
pije, to, to może się też filmu urwać. Także... No a ja
raczej nie, nie. Czy że pan
już na przykład jedzie gdzieś pan na przykład, nie? I
pan po prostu wie, że pan już tu kiedyś był. Miał pan
taki przypadek? Ja czegoś takiego nie miałem jeszcze.
W górach byłem. To pamiętam jak dzisiaj. Powiem panu taka
skarga była, bo się śmiali jego, ja już tam
byłem. Jak ty, jak tyś tam mógł być panie, jak my
pierwszy w życiu nie byli? I wierzy pan, ja jej
powiedziałem, co tam jest na tej górce. To tam jest taka
chata, bardzo staro, sad i potem furtka była drewniana, a teraz może być
metalowa, to nie wiem, ale tam widać, widzę pan, że ta,
że ta chata tam była i, i ten sad. Oni
po prostu nie, nie wierzyli. To chodź idemy.
A ja tam, ja tam jeszcze też nie byłem na samej dole,
ale już mówiłem, jak to jest. Ja tu byłem kiedyś.
Oni nie- No równie dobrze mogła to, mogła u
pana jakby się uaktywnić jakaś forma zdalnego
postrzegania, tak?Jeszcze chciałem się coś pana
zapytać, czy bo ja takie coś mam na przykład jak
intensywnie o kimś myślę, to wierzy mi pan czy nie,
że ja tego człowieka w tym dniu albo na drugi dzień
spotkam go? Dla mnie to jest coś- To macie jakby te
telepatyczne połączenie. Tak. Tak samo miałem, jak żyłem z
tą, nie? Z tą kobietą, co piekarę. Ja o nim
myślałem i tak to już no pytałem tak, czy
ona myślała o mnie. To ona powiedziała, że ona wie, że ja
o nim myślę, a ja wiem, że on, że to odwrotnie. A bo
jeszcze miałem taki przypadek kolega mój co umarł. Wie pan,
to już będzie. No już też będzie z pięć lat. Miał
pękniętą mózgów, ale on też pił, nie? No to już jak to
się mówi na własne życzenie. I już po grzebie, po
wszystkim. I nie uwierzy mi pan. Spotkałem gościa tak podobnego do niego.
Normalnie wszystko wzrost, to wszystko budowa i
on patrzył na mnie, a ja na niego. Myśmy się po prostu
nie odezwali słowem, ale ja patrzę na niego, a on na mnie.
Ale był tak podobny do niego. To się normalnie w głowie
nie mieści. Nie wiem, czy to jest prawda. No ale ja to
miałem takie coś. A on już nie żył, nie? No, być może
w jakiś sposób się spotkaliście, albo po prostu takie, takie
złudzenie się pojawiło. Nie no normalnie ja stałem przy nim,
wie pan, to nie to. Bo nawet go mogłem dotknąć. No ile
on był? Metr ode mnie. Normalnie mu w twarz patrzyłem. No
myśmy się nie odezwali. Ja na niego patrzyłem, a on na
mnie. Po pewnym momencie on się odwrócił. Ja się odwróciłem.
Myśmy poszli po prostu. Takie coś też miałem, nie? Chyba tak
nieraz. Później tak leżę i myślę to. A jeszcze mogę
panu powiedzieć to, że coś mnie spotkało w tych minutach. No
to tak trudno, wie pan wszystko. No dużo rzeczy takich
miałem, no ale tak alles, tak wszystko wyciągnąć to tak nie
jest prosto. To, co człowiek już pewne rzeczy o jak coś
się dowie, to jak skojarzę, to już po tym wiem, nie? O
co, o co idzie, nie? Niełatwo się o tym na pewno mówi,
tak? No bo pan nie z każdym. O! Na przykład tam
jeden kolega, ten kolega, ten to tak się kolegujemy. Ja
czuję, wie pan, my się kolegujemy już kupę lat. Myśmy
się jeszcze ani razu nie pokłócili, ani nie pobili nic.
My się po prostu rozumiemy jak bracia. I to jest
przyjaźń, a nie tak jak inni. Nie tylko żeby chlać.
No a ja nie, widzi pan, ja nie. Jak nie pijesz, nie
masz kumpli. Proste jak drut. A bo jak masz kasę to masz
kumpli, nie? No tak to jest. I to tak z nim właśnie tak
rozmawiam na te, na takie tematy, nie? Ma pan
przynajmniej taką osobę, z którą może pan pogadać na tego
typu rzeczy. Tak. On też robi takie rzeczy. Co ma
jakieś później podjazdy, wie pan, on tam jakieś. On tam
dużo tam czyta tych jakoś czarną magię. Tego człowieku nie
wypada, bo to ci może zaszkodzić, bo to nie jest. Człowiek
się śmieje z tego, ale to nie jest takie proste. Nie
myślę, że tak się mogą bawić tym nie? Bo to później nie
umie, nie wiem, wrócić z powrotem, nie? W
taki trans niby wpadł. No bo po co się bawić takimi
pierdołami, nie? Ludzie czasami się tym bawią.
Traktują to jako zabawę, nie znając, nie zdając sobie jakby
sprawy z konsekwencji. To jest
niebe-niebezpieczne. Nie? Co ja wiem na ten temat, bo dużo
czytam na ten temat. Też to jest bardzo niebezpieczne. Jest
tyle, tyle spraw, że ludzie nawet sprawy nie
zdają. Jaki świat to jest fikcja po prostu. Albo to widział
w samolocie jak stoję na balkonie w
tych Piekarach, to jeszcze muszę panu powiedzieć, bo to było
dla mnie też takie zaskoczenie, że nagle słyszę. Stoję to czwarte piętro. No i
już wtedy to nie ma żadnych okien, tylko jest
przestrzeń, nie? I słyszę, że samolot leci, ale go
nie widać. I nagle wie pan, uleciał dziobem prosto na mnie i nisko
leciał. Dopiero zauważyłem, mówię panu powiem
chyba z dwieście metrów. Zauważyłem go, a dalej nie
było go widać. To też takie dziwne było. W ostatniej części dzisiejszej
audycji wysłuchamy obszernych fragmentów rozmowy ze
słuchaczką, która miała już sposobność gościć w naszej
audycji. W cyklu Mówią Świadkowie w odcinku
sto trzecim nasza rozmówczyni podzieliła się historią
o niezwykłym znaku z zaświatów od zmarłej
matki. Dziś usłyszymy pozostałe przekazane
przez nią historie o dziwnych zdarzeniach na granicy światów. Mam
pięćdziesiąt osiem lat. Jestem z zawodu ratownikiem medycznym.
No ja jestem katoliczką, bo byłam tak wychowana, ochrzczona i
tak dalej. No raczej nigdy. No raczej nie
raczej, ale nigdy nie miałam jakichś tam zdolności do
fantazjowania, do wymyślania głupot i tak dalej. Ale od
dziecka coś mnie nękało, że tak powiem.
To znaczy ja tego nie odczuwałam jako coś złego, ale pierwszym takim moim
niefajnym odczuciem było, kiedy byłam jeszcze naprawdę
bardzo małym dzieckiem. Miałam być może dwa, trzy lata
i to trwało dosyć długo. Kiedy zasypiałam
na pograniczu snu i jawy jeszcze widziałam w
głowie zawsze taką na czarnym tle ogromną, pędzącą oponę. Ta opona była wielka
i toczyła się tak jakby w zwolnionym tempie prosto na
mnie. I to mnie strasznie męczyło. To trwało bardzo długo.
No, potem to jakoś tam przeszło. Minęło. Ja już zapomniałam
o tym. Nie powtarzało się już. Zawsze się zastanawiałam, skąd
się to bierze, bo myśmy nigdy nie mieli ani samochodu, ani
traktora, niczego. Jeszcze wtedy, w tamtych czasach nawet
na wsi było mało samochodów. Ja pochodzę z niedużej
miejscowości. Potem była taka
sytuacja. Ja straciłam bra-brata bliźniaka. Myśmy oboje
bardzo chorowali. On zmarł, ja nie. Potem
rodzice już bardzo na mnie uważali. Przychodziła do mnie
przez dwa lata ciocia, a potem po tych dwóch latach, kiedy
już no to miałam już jakieś dwa i pół roku, zabierała mnie
do siebie zawsze babcia. Babcia mieszkała na sąsiedniej
działce, także trzeba było tylko przez pole przejść jakieś tam
może trzydzieści, czterdzieści metrów i był domek babci.
No, rodzice pracowali. Ma-mama była nauczycielką, szła do
pracy, a babcia miała mnie przychodzić i zabierać. I
ona się często spóźniała. Oni mieli gospodarstwo z dziadkiem
i spóźniała się. Więc ja nudziłam się, zaczynałam
płakaćWołać mamę. I zawsze się pojawiały obok mnie. Ja to nazywałam bańki
mydlane. Ale to nie były bańki mydlane. To były takie
piękne, kolorowe, błyszczące kuleczki, które ja łapałam w
ręce. I one nie były mokre, tylko one były
cieplutkie i miękkie. I one mi w tych rękach znikały, więc
ja łapałam następną i przestawałam
płakać. To nie wiem. No ja sobie tak tłumaczę po latach,
że to no ktoś mnie przychodził pocieszać,
żebym nie płakała, nie bała się sama. Tak było więcej. Ja
nie wiem, czy ja mam to mówić wszystko, czy, czy nie
mówić. Może pani mówić oczywiście, jak najbardziej. No to
wie pan, no to potem takie jeszcze miałam takie
nieprzyjemne jakieś zdarzenie. To już było później. Ja
miałam z dwadzieścia cztery lata. Myśmy zbierali z
rodzicami wtedy siano. To był straszny upał. To
mógł być czerwiec, może końcówka czerwca.
Nie zabraliśmy wszystkiego, trochę zostało. No
i w domu taki upał straszny. No potem poszliśmy
spać. Ja już miałam dwójkę małych dzieci wtedy i zostawiłam
otwarte okno. No i obudziłam się. Była godzina druga w
nocy i było już wychłodzone w tym mieszkaniu. Troszeczkę
zmarzłam nieprzyjemnie, ponieważ domek parterowy. No mógł ktoś z ogródka wejść
teoretycznie, bo w praktyce się to nigdy nie zdarzało. Więc
ja wstałam do tego okna, żeby je zamknąć.
I potem zobaczyłam od strony tak jakby centrum wsi taki
błysk. Coś po prostu błysnęło, no jakieś światło i pomyślałam
sobie: o kurczę, myśmy nie zabrali tego siana wszystkiego.
Teraz nam zaleje, bo idzie burza. No ale czekam. Nie ma
tego grzmotu, bo to już jakiś minął
ten czas. No jak mówię, to chyba bardzo daleko ta burza
jest. I już miałam to okno zamykać i słyszę nagle no idzie ktoś. Właśnie od
centrum tej wsi słyszę takie kroki. Mnie się to skojarzyło tak jakby z tymi
bucikami do stepowania, wie pan? Takie klik, klik, klik, klik,
klik, klik jak konik. Takie idzie coś środkiem drogi.
Ktoś. Patrzę. No idzie. Rzeczywiście. Wyłoniło się tam zza
tych domów dalej. Środkiem drogi idzie jakaś kobieta.
Widać ją trochę, bo przecież te lampy na tej ulicy
świeciły. Nie wszystkie, ale trochę tego blasku
dawały. Myślałam, że ona ma parasol, a ona miała taki
ogromny kapelusz nawtykany jakichś piór, jakichś
kwiatów. Ta suknia taka jak z jakiegoś osiemnastego wieku czy
coś. I idzie środkiem drogi. Minęła
mój dom przede mną. Przeparadowała. Ja ze strachu to
okno zamknęłam i tak tutaj Sylwestra mówię: kurczę, kto to
jest? No ale nie rozpoznałam. Więc tak jak stałam
w tej koszuli na boso i myślę sobie: nie, ja muszę
wiedzieć, kto to jest i gdzie ona wejdzie. I wie pan co?
Może dwadzieścia sekund. Ja byłam przy furtce. Skoczyłam na tą
ulicę i nie było żywej duszy. Było czarno, ciemno, nie było żadnych świateł,
żadnej osoby, żadnego stukania tych, tych obcasików,
takich śmiesznych o ten asfalt. I gdyby ta osoba
gdziekolwiek weszła do sąsiadki czy dalej, czy po przeciwnej
stronie ulicy, to przecież ja bym słyszała furtkę. Ja bym
słyszała jakiś pies by się odezwał i to zniknęło. A w
powietrzu ja mam do dzisiaj ten zapach w
głowie i w nosie. Tak jakby pan wszedł do jakiejś bardzo
starej biblioteki. To był zapach takiego, mimo że
to był czerwiec. Myśmy mieli pełny ogród kwiatów i u
sąsiadki, i zapach tej natury, tego, że rok jest
taki. A ja czułam taki stary, zgrzybiały
papier z takim strasznie wysuszonym drewnem. I
to było to, to takie bardzo intensywne. Więc ja uciekłam
do domu. Opowiedziałam to rano i siostrze, i mamie. No ale
wie pan, no każdy się też tak zastanawiał, no co to
mogło być? No, no wie pan, no jak to
jest. No i to takie było następne jakieś dziwne
zdarzenie. A jeszcze panu powiem, jak, jak byłam mała
też. No mogłam mieć wtedy ze sześć lat może.
Rodzice odpoczywali po pracy, oglądali telewizję w tym
swoim pokoju, a ja w takim tym tak zwanym gościnnym. Moje
starsze rodzeństwo miało wtedy adapter kupiony na te płyty, te
pocztówki takie. Tam się bawiłam, oglądałam to i nie było
ich w domu, dlatego że oni byli już w internatach, wszyscy
w szkole. I wie pan co? Ja się bawiłam z takim jakimś czymś, co oddychało. I
to było pomiędzy. Dokładnie to miejsce zlokalizowałam pomiędzy
zasłoną a firanką. Były zasłony i była
firana. I w tym miejscu, gdzie kończyła się
zasłona, zaczynała firana. Ja ten oddech dokładnie słyszałam. I jak tak jak ja
oddychałam, tak to powtarzało. Więc jeśli
oddychałam trzy razy wolno, no czekałam chwilkę i ten
oddech się pojawiał taki sam jak mój. Więc ja już doszłam
do tego, że takie dziwne sekwencje, śmieszne
takie, że już nawet sama zapominałam potem, jak to
brzmiało. I to się powtarzało do tego stopnia, że ja się z
tego śmiałam. I ja to odczuwałam jako coś bardzo
przyjaznego. No to, to też taka sytuacja bardzo dziwna,
bo no jestem zdrową osobą i byłam i nigdy nie miałam nic. Nie wiem, co
jeszcze powiedzieć. Następnym takim dziwnym zdarzeniem
było, że moja mama przyszła sobie do kuchni,
do mnie postawić wodę na herbatę. Źle się czuła. Mówiła:
napiję się herbaty. Ale z tej kuchni były drzwi otwarte do
mojego pokoju, tam, gdzie ja spałam. Mama postawiła ten
czajnik na gazowej kuchence i poszła spać. No ja też
zasnęłam. I śpię odwrócona tyłem do mieszkania,
przodem do ściany. No i widzę w tym śnie mojego ojca,
który już wtedy nie żył. Pojawia się w tych drzwiach z tej
kuchni do tego pokoju. Idzie do mnie takim pewnym
krokiem i szarpie mnie za ramię, tylko nie za to, które
było w górze. To prawe, tylko to lewe, na którym ja
spałam, a mnie się w tym śnie odwrotnie wydawało. Szarpnął
mnie za to ramię i mówi do mnie: wstawaj! Tak dosyć
zdecydowanym głosem. I wie pan, ja to szarpnięcie za to
ramię to jeszcze bardzo długo czułam potem ten, ten taki
ucisk i dotyk. No i usiadłam na tym łóżku. Patrzę
jakaś taka łuna biała, jakieś takie różowe światło. Se myślę
umarłam. Ojciec przyszedł po mnie. Zaczęłam się
szczypać. No mówię kurczę, boli. No i wstałam. No i
patrzę kompletnie było mieszkanie tak zadymione, że
już nie było nic widać. Jeszcze chwilę, to pewnie już bym
tam zaczadziała.Ten czajnik się zupełnie roztopił. On się
tak rozżarzył, że no nie było w ogóle już czajnika, tylko
takie czarne, rozżarzone, czerwony metal. Tak się
to rozżarzyło, że te wszystkie plastikowe elementy się stopiły
tak? Wszystko się stopiło, spłynęło, a
ten metal, który został, bo to aluminium, to takie czerwone
było już rozżarzone całkowicie. Stąd ta różowa łuna taka w
tym dymie i jeszcze przez tą poświatę dymną była
widoczna. I wie pan co, następne takie zdarzenie to było
niedługo po tym. Ja miałam w pokoju kominek, taki
bardzo ładny, drogi kominek. Przyszłam z pracy.
Moich synów jeszcze nie było, jeszcze byli w szkole. No i
tak se pomyślałam: a chłodno tak dzisiaj, bo to była taka
wiosna wczesna, ale był chłodny dzień, a napalę se w tym
kominku. No tak będzie fajnie, przytulnie. Poleciałam tam w
podwórko, przyniosłam suche drewno, napaliłam w tym kominku.
Miałam wtedy taką dużą nową zapalniczkę do papierosów. Tylko
ona była taka długa, taka jakby podwójna niż te, co są
normalne. I tam u góry, przy tym kominku, jak było na dole
palenisko, szklane drzwi i u góry była taka półokrągła
półeczka taka. I wie pan co? Ja se tą zapalniczkę tam
położyłam. To drewno się hajcuje, tak? Się pali
mocno, ale nakruszyło mi się takich drobinek wkoło tego
piecyka, więc poszłam, przyniosłam szufelkę, zmiotkę, uklękłam
no i zmiatam sobie tam te drobinki, żeby było czysto.
I wie pan co? Nagle coś mnie złapało za łeb z obydwóch
stron, za skronie z jednej i z drugiej strony.
Szarpnęło mną. Ja się wywróciłam do tyłu na plecy i
zdążyłam pomyśleć tylko tyle: Jezu, co tu się ze mną
stało? I w tym momencie usłyszałam wybuch. Ta
zapalniczka się tak rozgrzała, że wybuchła.
Wyleciał ten gaz powietrzem, mimo że tam było, tam było dużo
tego gazu. Była nowa i to rozprysnały się po mieszkaniu
takie szpile, że wie pan, jakby mi to w te oczy, w tą...
Bo to tak na poziomie mojej głowy, moich oczu ta półka
była. No też mnie ktoś chyba uratował. No i
nie wiem, no czy to jest warte opowiadania. W każdym razie
były dziwne te rzeczy dla mnie. Dwa razy gdzieś byłam we
śnie i kompletnie się to sprawdziło. Jeden
taki przypadek był. Poznałam takiego bardzo fajnego mężczyznę.
On przyjeżdżał do nas na samochodzie, trzymał meble,
handlował tymi meblami, miał swój zakład. No i tak jakoś
przypadkowo umówiliśmy się na kawę. No, ja się tam zaczęłam
angażować już być może. No ale jakoś
tak. No, no, no. To był początek tej znajomości.
Moja koleżanka z pracy pojechała tam do niego, bo była
świeżo upieczoną mężatką. Chciała sobie zamówić u niego kuchnię,
meble do kuchni. Ale wie pan co? Ze dwie noce przed tym,
zanim ona tam pojechała, mnie śni taki
sen. Ja jestem u niego na podwórku. Ja widzę, że on tam
jest. Widzę kupkę piasku na podwórku. Tam się
bawi dwójka dzieci. Chłopczyk i dziewczynka. Wychodzi z domu
jego żona, korpulentna blondynka, krótkie
włosy. I niech pan sobie wyobrazi, że ta moja
koleżanka z biura z pracy, jak wróciła wtedy od
tego pana, od tego zamawiania tych mebli, to się tam
namawiały we trzy w drugim biurze z tymi drugimi
koleżankami, czy mi to powiedzieć, czy nie. I ona przyszła
do mnie, do tego mojego biura i mówi: słuchaj, ja mówi,
byłam u tego faceta i muszę ci coś powiedzieć. Ja się
pytam: a co, od ma żonę? I wie pan co? To, co ona
mi opowiedziała, to było identyczne w tym śnie. Identyczne.
Była ta kupka piasku, był ten chłopczyk i ta dziewczynka. I
ta żona też tak wyglądała, jak ja jej opisałam z tego
mojego snu. Drugi taki sen. No też ja nie wiem, czy to
był sen, czy ja rzeczywiście tam byłam. Znów bardzo podobna
sytuacja, ale to już było za jakieś może dwadzieścia lat.
Znów poznałam pana. No tam z tym panem to
było różnie. On mieszkał dość daleko. No raz odbierał
telefon, raz nie. No ale wie pan co? Którejś nocy też
mi się tak śni. Ja pracowałam wtedy w takiej firmie, no w
wodociągach i tam trzeba było chodzić po ludziach,
spisywać liczniki. No i tam, żeby te rachunki potem im
ustalać i zbierać te opłaty. I wie pan co? Śni mi się w
tym śnie, że ja jestem tam u niego, w tym domu, choć
nigdy nie byłam. Nie miałam pojęcia, gdzie on mieszka. Wchodzę
niby do tej piwnicy spisać ten licznik i wchodzę do tej
piwnicy. Widzę najpierw zielone podwórko, dużo
trawy, potem ten dom, stary pustak. Wchodzę
do tej piwnicy od strony podwórka. Po prawej stronie
mam tą kotłownię wyskrobany. Widać, że tam był kiedyś
węgiel czy miał, no bo czarna posadzka, ale nie było już
nic. Stoi piec po lewej stronie, po prawej
okienko i na tym okienku leży taki zepsuty
mały dziecięcy samochodzik. Taki plastikowy, taka zabaweczka, taka
nieduża, z dziesięć centymetrów, kolorowa. I wie pan co?
No i potem doszło tak do tego, że no myśmy się tam
znowu kiedyś widzieli, spotkali. Ja mu opowiadam o tym śnie
i widzę, jak ten facet blednie i mówi: niemożliwe. Ty mówi
bzdury opowiadasz. Ja mówię nie. No, ja ci mówię tylko to,
co mi się śniło. Więc za jakiś tam czas doszło do tego, że on rzeczywiście
chodziło o to, że ja chyba powiedziałam, że widziałam tą,
yy, jego żonę w tej piwnicy. Tak, bo to, to jest główny
sens tego, dlaczego chyba ja w tym śnie tam byłam.
Widzę panią. Ciemne włosy, szara sukienka, taka z przedłużanym
stanem, dalej taka trochę umarszczona czy
plisowana. I ja mu to wszystko opowiedziałam i on dlatego
tak zbladł. No ale rzeczy się tam u nich działy
chyba niedobrze, bo on się z tą panią rozwiódł za jakiś
tam czas czy rozstał. Jej już tam nie było, więc ja już
tam mogłam do tego domu jechać. No i on mnie tam raz
kiedyś zabrał. I wie pan co? Ja sama zbladłam, jak weszłam
na to podwórko. Ja nie mogłam się ruszyć. Ja zamyślałam,
zaczęłam dygotać, spociłam się i ja
mówię, ja myślę sobie ja naprawdę tu byłam. Ja naprawdę tu
byłam z każdym krokiem. Kiedy zbliżałam się za róg
tego domu, przez to podwórko, wchodziłam do tej
piwnicy. I jeszcze dodatkowo zobaczyłam tą zabawkę na tym
oknie. Dla mnie to był taki znak, że ja tam naprawdę
byłam. Widziałam tą zabawkę autentycznie w
rzeczywistości, tak jak w tym śnie ona byłaTo było
następne takie bardzo dziwne dla mnie zachowanie,
jakieś takie zdarzenie i, i teraz już od paru ładnych
lat, praktycznie od śmierci tej mamy, kiedy to tam z tym
laptopem miałam to zajście, to jeszcze miałam jedno jedyne
takie jakieś niewytłumaczalne, ale to tak mi
się zdaje, że to był chyba zwiastun śmierci mojego szwagra,
bo spałam na, u siebie, na, na łóżku i obok stoi taki duży fotel i
spaliła mi się żarówka u lampki nocnej.
Ale zawsze z ulicy to taka poświata jakaś tam troszeczkę
wpada tego światła. Nie jest tak czarno przecież w pokoju.
Ja nie mam rolet, nie lubię tego, nie zamykam. No i wie
pan co? Odwróciłam głowę, patrzę. No siedzi coś takie wielkie
na tym fotelu. Widać zarys głowy, widać zarys ogromnych
ramion. A tak jakby to opisać bardziej
tak obrazowo, to tak jakby ta ciemność z tego
pokoju zebrała się w to jedno miejsce i tak
zagęściła. I ja to tak widziałam. Jakby się ta
ciemność tej nocy zebrała w to jedno miejsce i
zgęściła. I to takie było. To nie było, nie było
obrysów, konturów wyraźnych, tylko taka ta zebrana w to
jedno ciemne miejsce ciemność. No i wie pan co? No tak,
świadomość chyba u ludzi działa ze strachu, że ja se to
wyobraziłam, a przynajmniej usiłowałam, że tego nie ma. No i
po ścianie, po ścianie sztywna jak patyk, tak
jak kij i do tego kontaktu, bo kontakt
przy drzwiach. No więc od tego łóżka, zanim po tej ścianie
z tego strachu doszłam, zapaliłam to światło, to już nic
nie było. I takie miałam dwa razy takie zdarzenie jeszcze
kiedyś inne jedno to wiesz, właśnie tak się ta,
ta ciemność zbierała w jedno miejsce, tak jak ona by
się kumulowała i zbierała w tą jedną
postać. Tak jak mówię, nie widziałam żadnych ubrań, żadnych
tam oczu czy twarzy, tylko właśnie i czułam tą
gęstość taką. Wie pan, nie wiem, jak to wytłumaczyć.
No na przykład jakby się weszło do pokoju, do siebie, do
domu, w którym jest zupełnie ciemno, a tam se ktoś
siedzi, żywy człowiek. I pan wchodzi do tego pokoju, to mimo
że się tej osoby nie widzi, to się czuje, że ktoś jest.
Może nie od razu, nie za sekundę, nie za dwie, ale po
pewnej chwili czuje się czyjąś obecność, że ktoś tam se
siedzi w tym pokoju. Przynajmniej ja tak mam. Jak bym tak
weszła do pokoju ciemnego i ktoś by tam siedział, to ja
bym go wyczuła. No to właśnie tak czułam wtedy dwa razy te
postacie takie. Tutaj jeszcze z tymi snami jest ciekawa sytuacja, bo mówi się,
że w snach opuszczamy ciało każdej nocy. Nie wszyscy
to oczywiście pamiętają, ale tak się po prostu
mówi. I rzeczywiście chyba coś, coś takiego było tutaj, w
tych pani snach, że pani jakby nieświadomie
opuściła ciało i odwiedziła tych panów. No
wie pan co? Bo to były... Może, może. Może pan ma
rację, Może to się mi zdarza częściej albo w ogóle ludziom.
Tylko tak jak pan mówi, nie pamiętamy o tym. A ja miałam
dwa razy w życiu możliwość
potwierdzenia tego. Bo tak jak mi ta koleżanka opowiedziała ze
szczegółami, to się po prostu zgadzało z tym moim
snem. Dokładnie ta, nawet ta sytuacja taka.
I wie pan, no i to drugie, że ja tam miałam okazję
być. I ja tam wchodzę i ja sobie myślę: przecież ja
tu byłam, przecież ja tu byłam na sto procent tu byłam.
I jeszcze mówię tak, jak wejdę tam, to okno, ja tam. No
i wchodzę, patrzę w prawo okienko. No, leży na tym
brudnym, takim betonowym. Właściwie to w ogóle nie było
parapetu, tylko samo okno obrobione. No i tak, tak, tak jak
patrzę w te pustaki i leży tam ta zabaweczka. Tak
samo jak w tym śnie. Może ona nie była identyczna tak jak
w tym śnie, ale ona tam była, wie pan. No rzadko
takie wizje jakby odpowiadają w stu procentach
rzeczywistości, bo to jednak wszystko jest przefiltrowane przez
naszą, przez zawartość naszej pamięci. Nasza świadomość
zawsze wyszukuje w pamięci takie najbardziej pasujące
elementy, które zna. No, wyszukała akurat taki symbol, taki wygląd zabaweczki
w kształcie samochodu, jaki pani miała w pamięci, prawda? Tak,
być może to, co ja znałam. No jeszcze panu powiem
tylko jeśli, jeśli mogę. Jeśli jest jeszcze czas, to
taką bardzo krótką historyjkę. Pracowałam
wtedy na drugą zmianę. To było lato i zanim pojechałam do
pracy na tą drugą zmianę, zrobiłam pranie. Piękna pogoda,
upał, więc to pranie sobie wywiesiłam na sznureczki na
podwórko. No i pojechałam do tej pracy. Wróciłam gdzieś koło
wpół do jedenastej wieczorem, bo o dwudziestej drugiej kończyłam
zmianę. No to tam przebrać się, ten, przyjechać. No to
było wpół do jedenastej. Weszłam do domu, zostawiłam torebkę
i już tam nie miałam siły po tej pracy. A mówię niech
sobie to pranie wisi, ale potem mówię no nie, no przyjdzie
jakiś deszcz albo jakaś ta rosa i to potem już tak nie
pachnie ładnie. Mówię idę. No i wie pan co? Stoję,
zbieram to pranie. Stoję bokiem do drogi. Mój
dom, a ja za tym domem od strony podwórka,
a z mojej prawej strony biegnie droga i potem
jest sąsiada dom i taki ten wjazd, czyli ta
odległość tak na przestrzał między sąsiada domem
a swoim pod kątem widzę lecą jakieś takie białe lampy. Leci to, to.
Najpierw widzę dwa z daleka, ale to się strasznie szybko
zbliżało i się zrobiły z tego cztery. I to tak jakby mnie
to się wyobraziło. Jak ja to widziałam, to nie było
wysoko, jakby leciały dwa samoloty i tak jak
na tym niebie jakby panu zobrazować to jedna lampa, metr
odległości, druga lampa i dwie
identyczne, tylko troszeczkę z boku i troszeńkę z tyłu. Tak
jakby ten drugi samolocik leciał troszkę z opóźnieniem. I wie
pan co? Ja widzę to ostre, takie białe światło,
bardzo mocne. Leci prosto na mnie. Ale
potem to nadleciało. Tylko że to już nie nadleciało,
tylko tak jakby nadskoczyło. Tak jak w tych bajkach tak
pokazują takie fit. Nad podwórko tego sąsiada to mogło
być kilometr u góry, może dwa. Więcej nie.
I skręciło praktycznie pod kątem ostrym i odleciało. Odskoczyło znów takim
skokiem, ale to w sekundzie zniknęło. Wie pan, to był
taki zwrot stamtąd tu.I stąd tam. Normalnie w miejscu zawróciło tak w
tym, w tym samym szyku jak przyleciały, w tym samym
szyku wróciły pod kątem ostrym i
kompletnie bezgłośnie. To była jedna jedyna rzecz, którą ja
widziałam. Oczywiście narobiłam alarmu, opowiedziałam wszystkim. No
ale przecież nic nie było, bo to zaraz zniknęło.
Niebo piękne, wygwieżdżone, bo to, to lato
cieplusieńko. To raz mi się zdarzyło też takie coś widzieć i
nie wiem, co to było też do tej pory. No na pewno nie
był to satelita. Dron być może nie wiadomo. No są drony, które potrafią takieee
manewry wykonywać. Ale z taką prędkością? No prędkość i też chyba wymiary tego
obiektu też jakby zaprzeczają dronowi, że to tak
ujmę. No i chyba drony też nie latają bezgłośnie. Tak mi
się wydaje. No drona troszeczkę słychać, szczególnie tego,
szczególnie takie większe modele, bo to jednak trochę dźwięków
wydaje. No wie pan, to nie było wysoko, to by było
słychać. Żeby to była jakaś maszyna taka to nie wiem, no
samo światło leciało już w takim równym szyku. No nie mam
pojęcia. W każdym razie figury nie widziałam żadnej, mimo
rozgwieżdżonego nieba, bo no były te gwiazdy.
No to tak zupełnie czarno nie było. I na tle tych gwiazd,
gdyby tam była jakaś ta figura, no to pewnie coś bym
zauważyła. A to były tylko tak w takim ładnym szyku te
cztery światła i tak fit. I potem zwrot w
miejscu, dosłownie w miejscu, z niesamowitą
prędkością. I znowu było fit. No wprost pod kątem
ostrym. Tak mi się jeszcze tutaj skojarzyło.
Tak myślałem o tej historii z dzieciństwa. To, co pani
opowiadała o podczas pobytów u babci. Czy
to czasem nie był pani bratem bliźniak ten z
tymi bańkami mydlanymi? No właśnie. Wie pan co, też se tak
tłumaczyłam, że to może on przychodzi mnie po prostu
pocieszać, zabawiać. No bo żebym nie płakała, żebym
się nie bała. Tak mi to też przychodziło do głowy. No bo
ja zaczynałam płakać. Bo wie pan, ja też to racjonalnie.
Jestem medykiem z wykształcenia, z zawodu. No to też się tak
staram się i tak se myślę nieraz a może płakałam i te łzy ściekły leją i może
gdzieś jakieś takie promienie słoneczne i tworzą się
takie pryzmaciki z tych łez, ale
no to takie jak nie wiem, może ten, ale ja te bańki
łapałam w ręce i one były bardzo miłe i cieplusieńkie,
takie, takie bardzo przyjemne. I one znikały. No
to ja tą następną łapałam i one tak se tańczyły koło
mnie. Tak, tak latały w powietrzu, ale tak bardzo tak
delikatnie, łagodnie mieniły się tak wszystkimi
kolorami tęczy takie ten. I pamiętam raz tam to była chyba
ostatnia sytuacja, kiedy te bańki przyszły do mnie, bo ja to
nazywam zawsze bańki mydlane. Z tym że to no nie było,
to nie było ani mokre, ani, ani nie pękało. To by się
kropelki jakieś leciały. No przyszła w końcu ta
moja babcia, ale babcia przyszła wtedy zawczas, bo ja jeszcze
te bańki miałam i jeszcze miałam dwie do złapania. I ta
babcia weszła w te drzwi. Spojrzałam na babcię z takim
niesamowitym zawodem. Odwróciłam głowę. Byłam tak
zawiedziona, że jeszcze były dwie te banieczki. No ale już
ich nie było. Już znikły. Już nie było
co łapać. Babcia przełączyła, że to tak ujmę pani świadomość
z powrotem na świat- No dokładnie
zwykły. Nie wiem, nie wiem. Moja pamięć bardzo daleko sięga.
Ja, moja pamięć sięga do około roku, kiedy miałam
rok. No czyli to zapamiętywanie zdarzeń u pani się bardzo
wcześnie włączyło. U dzieci zwykle z
tego, co przynajmniej ja kojarzę, zapamiętywanie
zdarzeń włącza się jakby w trzecim roku życia.
Czwartym. No ja tak najwcześniej pamiętam z czwarty rok
takie najwcześniejsze rzeczy z mojego życia. Wie
pan, ja wiem, że to może być takie i śmieszne też w
tej chwili, co powiem. I może i szokujące, i może po
prostu nie do wiary, ale ja pamiętam już karmienie piersią.
Mnie. I ja te przebłyski tych zdarzeń,
które mam w głowie do dzisiaj. One nie zniknęły mimo upływu
tylu lat. Ja to weryfikowałam z moją mamą. Ja ją pytałam,
czy takie zdarzenia miały miejsce. No to moja mama za
każdym razem mówiła w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Co ty pleciesz? No tak rzeczywiście było. Ty tego nie możesz
pamiętać. A ja to pamiętam. No zdarzają się ludzie,
którzy pamiętają nawet moment swoich
narodzin, także no to są rzadkie przypadki. No ale jednak
się zdarzają, no w różnym momencie tak jak mówiłem, tutaj
ta pamięć u nas włącza w różnych momentach życia. A tak mi się skojarzyło z tym
bratem bliźniakiem, bo jest coś takiego, że szczególnie
u bliźniąt, jeżeli jedno z bliźniąt umiera w
takim wczesnym etapie życia, to drugie z bliźniąt
często jakby czuje jego obecność. Takim,
takim ostatnio, w ostatnich latach bardzo
znanym przypadkiem jest mistyczka szwajcarska Christina von
Dreien. Von Dreien to jest jej pseudonim. Ona się
nazywa tak naprawdę Christine Meier. Z tego, co
kojarzę. Ale von Dreien Christina spośród trzech, bo ona ma jeszcze brata, ale
miała też no, jest bliźniaczką. Bliźniaczka niestety nie przeżyła zbyt
długo, ale do pewnego momentu tam bodajże do
osiemnastego roku życia Christina von Dreien jakby odbierała
jakieś sygnały od niej, czuła jej obecność, miała z nią
jakiś kontakt. Także no są takie
przypadki, szczególnie u bliźniąt, ale też u innych
rodzeństw. Taki jakiś szczególnie mocny związek.
Wie pan co, ja wiem, że to tak między tymi, swoimi
bliźniętami to możliwe, że to tak jest, bo to jakoś te
dusze. Może to ciało z jednego powstałe. No czy
tam. No wie pan, co ja mam na myśli? Nie wiem. No
energia. W każdym razie ja się czuję całe życie niesamowicie
sama, samotna, chociaż nie mam do tego powodu, bo mam
wspaniałe dzieci. Jest wnuczek w drodze. Ja mam też
mnóstwo przyjaciół, znajomych. Jestem takim otwartym człowiekiem z
poczuciem humoru, a mimo to siedzi we mnie taka
niesamowita samotność i taki smutek całe życie. I to
chyba z tego powodu właśnie tak myślę. Może to jest
bardziej poczucie samotności wywołane tym, że pani
ma jakby tą intuicję szerzej też rozwiniętąJest pani w stanie więcej
dostrzec tych takich subtelnych,
szczególnie znaków z zaświatów, których większość
jakby społeczeństwa nie jest w stanie odebrać?
Tak. Może tym jest jakoś jakby to poczucie samotności wywołane? Tak. Wie pan co,
ja to w ogóle gdzieś miałam takie jakieś, no to, to do
tej pory tak jest, że dziwne takie, że to
nie jest moje to wszystko, że to nie jest to moje miejsce,
że ja powinnam gdzieś indziej być, że to, że to jest
fajne wszystko. Ja to wszystko kocham, ale to nie jest
tutaj, to nie jest to. Osoby mające
jakby większy kontakt z tą, z tą niefizyczną
sferą naszej rzeczywistości, mają często takie poczucie, że
jakby nie pasują do tego świata i wolałyby istnieć jakby w
pełni w tamtym świecie, prawda? No dokładnie. To tak, jakby
mi brakowało. No to może też ma związek z tym
bliźniakiem. Jakby brakowało połowy duszy.
No tak. W ogóle bliźnięta, z bliźniętami dużo takich ciekawych tajemnic się
wiąże. No jeżeli bliźnięta szczęśliwie żyją w tym świecie, udaje się im
przeżyć, to często jest tak, że, że na
przykład wytwarzają między sobą swój własny
język i porozumiewają się między sobą w języku, którego
otoczenie nie rozumie. Taki związek jakby duchowy też. No, dużo takich tajemnic
można wymieniać. Też często myślę, jakie by było moje
życie. Na pewno by było... To znaczy ja nie wiem. No tak
sobie wyobrażam, że na pewno by było fajniejsze jeszcze gdyby
on żył. Wie pan, w ogóle z tą śmiercią tego mojego
bliźniaka to też jest historia po prostu jeżąca skórę na, na, na tym, na głowie.
Myśmy byli oboje trafiliśmy z ciężkim zapaleniem płuc do
szpitala. No wie pan, to było pięćdziesiąt osiem lat temu.
To ta medycyna też tak nie działała jak dzisiaj. Nie było
telefonów, bo to był luty, straszna zima, śnieg
wtedy w ogóle. Więc lekarze przysłali po trzech tygodniach
telegram do domu, do mojej mamy, że córka nie żyje, że
ja zmarłam. No więc mama z moją ciocią
chrzestną, z tą mamą chrzestną, czyli z własną siostrą,
kupiły gdzieś tam jakieś takie ciuszki, białą sukieneczkę,
falbaneczki dla dziewczynki do trumny. Spakowały to wszystko
i pojechały mnie z tego szpitala, to ciałko odebrać. No i
wchodzą do tego szpitala spłakane, a tam nie wiem, czy
lekarz, czy pielęgniarka, bo tego już nie dojdę. Mówi, że no
nie żyje synek. Syn nie żyje. No to moja mama w ogóle
już całkowicie dramat. Ojej, to już oboje nie żyją. O,
straciłam dzieci. A ta osoba mówi nie, nie, nie.
Dziewczynka to żyje, tylko syn nie żyje. No i to one z
powrotem do tego domu przyjechały. Jakiegoś tam żuka, wie pan,
ojciec tam wynajął z pracy i ten żuk ich tak woził.
Spaliły to wszystko, żeby to nieszczęścia nie przyniosło. Te,
te moje białe tam falbaneczki. Kupiły jakieś
niebieskie rajstopki, jakiś, jakąś kurteczkę dla
chłopczyka. No i pojechały z powrotem i przywiozły to dziecko
i poszły tam pochować na cmentarzu. I to tak. Widzi pan, jakieś takie dziwne
zdarzenia. No taka pomyłka.
Dosyć, dosyć, no bym powiedział, skandaliczna po stronie
lekarzy, po stronie ekipy tego, tego szpitala. No, ale no
zdarzyło się. Cóż. Skandaliczna też z
mojego punktu widzenia, mimo że to było pięćdziesiąt osiem lat
temu. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że u
dzieci choroby mają przebieg tak zwany piorunujący, czyli
one się bardzo szybko rozwijają, bardzo gwałtownie, a myśmy
jednak przeżyli oboje te trzy tygodnie i on po tych trzech
tygodniach zmarł i nawet nikomu się nie chciało zajrzeć w te
pieluszki, które z tych dzieci zmarło, no to, to było
skandaliczne zaniedbanie. Dzisiaj to by tak nie przeszło łatwo.
Kiedyś to wie pan. No dzisiaj to takie zaniedbanie
skutkowałoby niezłą aferą na Facebooku. No dokładnie. Bardzo. Przynajmniej.
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje. Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o poznanych dziś historiach. A
jeśli sami przeżyliście coś nietypowego i chcielibyście o tym
opowiedzieć, zapraszam do kontaktu. Przypominam,
że archiwalne odcinki audycji nadawanych na antenie Radia
Paranormalium znajdziecie na naszym kanale na YouTube, a także w postaci mp3 do
pobrania na naszej stronie internetowej www.paranormalium.pl. Tam
również znajdziecie zapowiedzi kolejnych audycji
oraz masę ciekawych materiałów o tematyce paranormalnej i ezoterycznej. Nawiasem
mówiąc, ktoś mnie ostatnio w bardzo wulgarny sposób
zaatakował werbalnie za podawanie głosowo adresu
strony Radia Paranormalium. Skomentuję to
tak: nasza strona istnieje dużo dłużej niż
YouTube, Facebook i cały szereg innych serwisów, na
których jesteśmy obecni. Prowadząc duży projekt
internetowy warto jakąś oficjalną stronę również
mieć. Poza tym jest to świetne miejsce do słuchania i
komentowania naszych programów dla osób, które z takich czy
innych względów uciekają od wielkich gigantów
zagarniających dla siebie i praktycznie niszczących
internet. Jest to też pewne zabezpieczenie na
wypadek, gdyby któryś z owych gigantów postanowił
pokazać nam drzwi poprzez wlepienie nam bana.
Tak więc zarówno z tych, jak i z wielu innych
powodów, czy się to komuś podoba, czy nie, adres
www.paranormalium.pl będzie nadal podawany oraz wklejany pod wszystkimi naszymi
audycjami na YouTube. Kto chce, ten wejdzie.
Kto nie chce, nie zmuszam. Mogę tylko zaprosić. A tych, którzy chcą i chętnie
wchodzą, zachęcam również do udzielania się na forum
Radia Paranormalium pod adresem forum.paranormalium.pl.
Przypominam, że w punktach prasowych w całej Polsce oraz na
platformie cyfrowej Nexto.pl czeka na Państwa
nowy numer miesięcznika Nieznany Świat wW którym obok
ciekawych artykułów na tematy paranormalne i
ezoteryczne znajdziecie również rubrykę Dotknięcie
nieznanego, w której ludzie tacy jak wy dzielą się
swoimi historiami o trudnych do wytłumaczenia
sytuacjach prosto z życia. Zachęcam też do zasubskrybowania kanału czasopisma na
YouTube. Polecam również Państwa uwadze kanały
Andy Edelman Biuro Duchów, Piotra Cielebiasia
UFO Historie oraz Marka Żelgowskiego Wehikuł
Wyobraźni, których autorzy poruszają cały szereg
interesujących tematów, w tym również te znane z
anteny Radia Paranormalium. Mówił do Państwa
Marek Sęk "Ivellios". Radio Paranormalium
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby
nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto nasze
numery telefonów stacjonarny trzydzieści dwa
siedemset czterdzieści sześć zero zero zero osiem,
trzydzieści dwa siedemset czterdzieści sześć zero zero zero
osiem. Komórkowy pięćset trzydzieści sześćset dwadzieścia
cztery sta dziewięćdziesiąt trzy, pięćset trzydzieści
sześćset dwadzieścia cztery sta dziewięćdziesiąt trzy. Gdyby przy
naszych telefonach nikt nie dyżurował, istnieje możliwość
wysłania SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej.
Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z każdym
z Państwa umawiamy się na rozmowę indywidualnie.
W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy również
na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl
radio@paranormalium.pl. Można
również skorzystać z zakładki Kontakt na naszej stronie
internetowej www.paranormalium.pl www.paranormalium.pl. Wszystkim naszym
rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Sięgnij już dziś
po Nieznany Świat. Najstarsze polskie czasopismo
poruszające tematy z pogranicza nauki.
Artykuły o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej i nie tylko. Nieznany Świat
miesięcznik dostępny w punktach prasowych na terenie całej
Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie nexto.pl.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na
tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.