Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z
nieznanym. Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było nad chmurami, było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu. Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem. Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia
była. Po tej całej akcji, no, strasznie się w życiu mi
zaczęło źle się dziać. Mrożące krew w żyłach
przeżycia na granicy światów. Budzi mnie
skrzypienie drzwi. Znowu widzę to światło.
Wstaję z łóżka, idę i widzę postacie, ale
czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: „Strzelaj!” Mówią
świadkowie w Radiu Paranormalium. Przy
mikrofonie Marek Sęk "Ivellios". Witam wszystkich
państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia
najbliższych dwóch godzin z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie. Dziś
wysłuchamy kolejnej historii tego cyklu Paranormalnej
Spowiedzi. Poznamy jedną ze słuchaczek Radia
Paranormalium, która podobnie jak wielu naszych wcześniejszych
rozmówców, zdobyła się na odwagę i postanowiła
podzielić się z nami często trudnymi do wytłumaczenia
zdarzeniami z całego swojego życia. Dużo tu będzie
wątków związanych ze światami, snami, proroczymi
wizjami, OB, poltergeistami. Będzie też
jeden ciekawy wątek ufologiczny i parę wątków
kryminalnych. Muszę jeszcze tylko przeprosić
Państwa za nieco gorszą niż zwykle jakość
dźwięku. Niestety, podczas rejestrowania tej
rozmowy dochodziło u mnie do jakichś dziwnych problemów z
łączem i komputerami. Na szczęście jednak
Skype za swojego życia umożliwiał nagrywanie
konferencji w chmurze. Stąd wyjątkowo tym
razem podczas przygotowywania tej rozmowy do emisji musiałem
posiłkować się taką właśnie kopią zapasową. To tyle słowem wstępu. Zapraszam do
słuchania. No więc tak, mieszkam w
Anglii w tej chwili od szesnastu lat. Mieszkałam
wcześniej we Wrocławiu. W sumie od początku
zdarzały mi się bardzo dziwne rzeczy. Takie pierwsze
właściwie zdarzenie, jakie miałam, to były potem, co
nazwałam poduszki. Wróciłam któregoś razu
ze szkoły średniej. No, mama tam gotowała obiad w
kuchni, a ja chciałam się chwilę położyć i w tym
momencie wydawało mi się, że jeszcze nie
śpię, bo czułam, że wszystkie dźwięki- To rozumiem, że
jeszcze... To rozumiem, że jeszcze się działo we Wrocławiu?
Tak. No, byłam w szkole średniej, więc byłam dzieciakiem. W
tej chwili jestem bardzo stara. Już mam siedemdziesiątkę, więc to już jest coś.
No i położyłam się. Zaczęłam tak niby
drzemać i w pewnej chwili usłyszałam, że wszystkie dźwięki w
kuchni zaczynają zwalniać. Dźwięk był taki,
jakby ktoś go przepuścił przez studnię, przez
wodę. Takie rozciągające się jak guma do żucia. To jest
stukanie garnkami mamy. Niedaleko jechał tramwaj, więc
też takie robił uuuu, takie rozciągające
dźwięki. Przerażona otworzyłam oczy. Patrzę,
jestem w pokoju, leżę, nic się nie dzieje, ale nagle
cały pokój zaczął wibrować. Wyglądało to
tak, jakby była, cały pokój był wypełniony taką
przezroczystą, niewidzialną galaretką i wszystko,
co było w pokoju, zaczęło się od góry, nie od dołu,
tylko od góry, zaczęło odsuwać się od ścian. Szafki, kredens, ściany. Wszystko
zaczęło puchnąć i przesuwać się do środka
pokoju. Więc ja się przeraziłam. Najgorsze było to, że nie
mogłam ani się poruszyć, ani wstać, więc przyglądałam
się temu, co się dzieje. Drugim takim objawem
było to, że serce zaczęło mi zwalniać. Po prostu czułam,
jak coraz strasznie głośno słyszałam własne serce
i te dźwięki były coraz wolniejsze, a to
wszystko dalej puchło. I z jakiegoś powodu
wiedziałam, że jeśli się poruszę, jeśli uda mi
się poruszyć czymkolwiek, choćby powieką, to w tym
momencie to wszystko się zatrzyma. I tak rzeczywiście
było. Zatrzymało się. Bałam się nawet iść
do mamy, bo miała dosyć swoich problemów, więc nawet jej o
tym nie powiedziałam. I tak się to skończyło. Potem
jednak zaczęłam to robić celowo. Po prostu
kładłam się na łóżko i zaczynałam sobie
patrzeć, jak to wszystko zaczyna zwalniać, jak to się zaczyna
wszystko odsuwać od ściany, żeby ten temat
skończyć, bo to się zdarzyło jakieś kilkanaście razy,
żeby do tego tematu nie wracać, to moja córka wiele lat
później miała koszmary i krzyczała:
„Mamusiu, mamusiu, gonią mnie poduszki!” Więc ja byłam:
poduszki, no, ja mówię, co złego jest w
poduszkach? Któregoś razu w końcu usiadłam i ja mówię: „Weź
mi opowiedz, co to jest.” Okazało się, że ona miała
dokładnie to samo, tylko że ona to nazywała
poduszki, a ja to nazywałam puchnięcie przedmiotów, nie? Drugą taką sprawą
to było kopanie prądem. Byłam tak naelektryzowana, naładowana jakimiś takimi,
nie wiem czym, prądem. Nie mogłam dotknąć w
tramwaju tych uchwytów. Nie mogłam niczego
dotknąć, kogoś dotknąć, bo natychmiast opuszkami
palców wszystko iskrzyło. Po prostu takie no, jakby prądem, jakbym była
naładowana elektrycznie i kopałam prądem. Po jakimś
czasie zaczęły się sny. Na początku to były
oczywiście nigdy nie pamiętam w sumie,
żebym miała takie normalne sny jak ludzie, że nagle ni z
gruszki, ni z pietruszki, wszystko pomieszane, nic nie ma
sensu.... tylko miałam konkretne sny, konkretne
rzeczy. Wszystko miało sens. A najgorsze było
to, że to się zaczęło spełniać. I taki podam
przykład: miałam wtedy siedemnaście lat. Chodziłam z chłopakiem,
który pracował w teatrze we Wrocławiu i
na ten wieczór umówiłam się z nim, że przyjdę do
teatru. To był siedemdziesiąty pierwszy rok,
wakacje, więc nie było spektaklu i to było w ciągu dnia.
Więc on mówi: „Przyjdź, popatrzysz sobie”. Mówi: „Fajna będzie
próba do spektaklu, to sobie obejrzysz". Mówię: „Dobra".
To był rok siedemdziesiąty pierwszy, więc nie było mowy o
gejach, o jakichś takich sytuacjach z nimi związanych. W
ogóle nie miałam pojęcia, co to jest, ponieważ chodziłam
bardzo często do tego teatru, więc bardzo dużo tych ludzi
takich było i chłopcy z grupy mojego wtedy chłopaka, potem męża. Wiele
osób naśmiewało się z nich, robili tam sobie z
nich cyrki, a mnie to strasznie denerwowało, bo ja nie
rozumiałam, o co chodzi. No i on mówi: „Weź przyjdź
wieczorem". No i ja śnię, że przychodzę do tego
teatru. Mój mąż ubrany jest jak kretyn, w
takiej koszuli, jak obecnie Cejrowski chodzi, czyli
takie brazylijskie jakieś wzory, flory.
Pod szyją ma apaszkę i robi z siebie geja. Więc ja mówię:
„Słuchaj, co ty wyprawiasz? Przestań się wygłupiać!". On mówi:
„Dobra, chodź, idziemy na górę". A zawsze był w kabinie i
w kabinie tam ustawiali światła, reflektory i tak dalej.
Mówi: „Chodź, pójdziemy na górę, coś ci pokażę". No i
poszliśmy na tą górę. Okazało się, że ja tam nigdy nie
byłam. To tak zwana jaskółka. I zobaczyłam,
jak kurtynę podnieśli. Zaczęła się próba.
Zobaczyłam tą scenę tak, jakby ktoś lornetkę
odwrotnie odwrócił. I była tak malutka,
dosłownie. No, z tej jaskółki to był taki właśnie widok. On
tam bawił się tymi reflektorami, a ja, jak kurtyna się
podniosła, oniemiałam. Na scenie stał stół
wielkości całej sceny. Mogło się tam zmieścić z
pięćdziesiąt osób, a na ten stół wskoczył taki
młody, przystojny chłopak w białej koszuli i grał
tam jakiegoś wyzwoleńca, coś takiego. No i w
ten wieczór nie wiem, z jakiego powodu zerwałam z
nim, więc obudziłam się przerażona. Sobie myślę: „Boże, nie
chcę z nim zrywać". I ten sen taki idiotyczny. Przychodzę
do teatru. Wszystko, dosłownie wszystko sprawdziło się tak, jak
powiedziałam. Był stół, ten wielki na scenie. To
był wtedy... były próby do Wyzwolenia, a tym aktorem był Jan Nowicki. On
wtedy występował u nas gościnnie. No i to było coś
takiego. Oczywiście było wiele innych takich dziwnych
snów. Potem był sen z cmentarza. To
był siedemdziesiąty czwarty rok. Przyśniło mi się, że idę
alejką. Nie miałam nikogo na cmentarzu wtedy
i idę alejką. Po prawej stronie są dwa rzędy grobów. Jest mur. Słyszę pociąg za
murem, a po lewej stronie od końca był drugi grób. W drugim rzędzie
zobaczyłam napis: imię i nazwisko mojej mamy. Więc
dla mnie to był totalny szok, ponieważ ja na punkcie mamy
miałam bzika, bo ojciec był bydlakiem i
draniem, więc ona była dla mnie wszystkim. Całe
życie od siedemdziesiątego czwartego roku ten
sen po prostu za mną chodził. No i żeby do tego nie
wracać, to mama zmarła trzydzieści, równo
trzydzieści lat później, bo w dwutysięcznym czwartym.
Następne zdarzenie to było z moją taką wielką miłością platoniczną. Miałam w
szóstej klasie, śpiewałam w zespole harcerskim, takim w
ośrodku. No i na gitarze grał śliczny chłopak, w
którym się zakochałam nieprzytomnie. No, szósta klasa
i on na mnie w ogóle nie zwracał uwagi.
Minęło parę lat. Ja go spotkałam. Zaczęliśmy się
spotykać, ale ja z jakiegoś powodu, w tej chwili
nieważne, zerwałam z nim. I to był siedemdziesiąty
chyba piąty rok. Pięć lat później przychodzi mama do
domu i mówi: „Słuchaj, jak Janusz miał na nazwisko?"
Więc ja mu mówię. Ona mówi: „Wiesz...”, bo on mieszkał
bardzo blisko nas, a mama mówi: „Wiesz co? Bo nekrolog jest
na bramie jego". Więc ja się zerwałam dosłownie, jakby mnie
poraziło. Wybiegłam z domu. Przychodzę. Rzeczywiście
pisze jego imię, nazwisko i akurat w momencie, kiedy
przyszłam pod bramę, to akurat zaczął się pogrzeb, więc nie
było sensu jechać, bo na Osobowice jest bardzo
daleko. Zresztą nie miałam chyba pieniędzy wtedy. Rozpaczałam potwornie. No
i ja wiem? Minęło chyba tydzień od jego pogrzebu. Ja tak strasznie rozpaczałam,
że mama zaczęła się bać, że coś mi się stanie.
Obudziłam się rano. Była niedziela. Moja córka
spała. Zawołałam mamę. Mama mieszkała piętro
niżej i mówię: „Słuchaj, weź zostań z córką, bo
ja muszę iść na cmentarz". A mama mówi: „Po co? Nie wiesz,
gdzie leży. Kancelaria jest zamknięta, więc co ty
chcesz tam robić?" Ja mówię: „Nie, ja muszę tam iść". No
przecież wiadomo, że cmentarz osobowicki jest potężny. Gdzie ja
go znajdę? Ale poszłam. Przeszłam tą wielką,
długą aleją do kaplicy. Stoi starsza kobieta w
czerni ubrana, ma łzy w oczach i ja, kiedy
ja ją próbowałam minąć, ona mówi: „Słuchaj, czy ty masz na
imię ?" Ja mówię: „Tak". Ona mówi: „Bo Janusz
prosił, żebym tutaj na ciebie poczekała". Więc ja tak
się na nią spojrzałam. Mówi: „Dobra". Zaprowadziła
mnie na ten grób. Pomodliłyśmy się, popłakałyśmy
sobie. No i żeśmy się rozstały. A ja dalej
histeryzowałam. Dalej płakałam. Pewnej nocy śni mi się coś
takiego, że idę skwerkiem takim koło
nas i patrzę, że z naprzeciwka on idzie. Ma
ciemne okulary i tak chodzi taki przyczajony,
ale no przecież nie było mowy, żebym go nie poznała, więc
od razu podeszłam do niego i mówię: „Co ty tu robisz?
Przecież ty...". A on mi położył palec. „Nie, przepraszam". I
on uciekł. Jak zobaczył, że ja idę, to on uciekł do
bramy. Ja za nim. Wpadam do tej bramy. Ja mówię: „Słuchaj,
przecież ty nie żyjesz!"... On mówi: „Słuchaj, przestań
płakać, przestań cudować, bo ja już wróciłem
i znowu żyję”. I tak się skończył mój
płacz i moja histeria. On mi powiedział, że wrócił i
dobra. Parę lat później, odskoczę trochę do przodu,
żeby też do tego nie wracać. Zmarł mój ojciec.
No, nienawidziłam go i bałam się go całe życie.
Zrobił nam z życia piekło. Zmarł w osiemdziesiątym trzecim
roku i tak samo było. Weszłam do sklepu kupić bułki. Stał przede mną jakiś
facet. Ja nie zwracałam na niego uwagi. W pewnej chwili on
się odwrócił. Ja patrzę, że to jest mój ojciec. Nie miałam
odwagi mu powiedzieć, że on nie żyje. Mówię: „Co ty tu
robisz?” A on mówi: „Już wróciłem”. I to by
było... Jeszcze dwa zdarzenia były z nim związane. Po śmierci moja rodzina się
oczywiście od niego totalnie odcięła, a ja uznałam, że
jednak to człowiek. Więc go pochowałam, załatwiłam
wszystkie rzeczy, zlikwidowałam jego mieszkanie i wszystkie
rzeczy, jakie tam były, a było tego bardzo mało. Był
bardzo ubogo mieszkał, a był, no, milionerem, można
powiedzieć. Żył jak dziad. Był taksówkarzem.
Żył sam, więc miał kupę pieniędzy, miał ogromne
pieniądze na koncie, miał samochód i w ogóle był, a
żył dosłownie jak żebrak. Nie miał nic, nawet półek nie
było, tylko wszystko stało na podłodze. Więc ja to wszystko
zapakowałam do poszew i zawiozłam do garażu jego. Bałam się tego ruszać,
bo no, przeżywałam jednak tą, tą jego śmierć, bo
ja jestem w ogóle jakaś nadwrażliwa. I poprosiłam taką
parę znajomych, moje chłopaka i dziewczynę, żeby pomogli mi to
wszystko przejrzeć, bo ja sama nie dam rady. No i po
pracy oni przyjechali. Wszystko żeśmy to przenieśli do
mieszkania. Ułożyliśmy to w kuchni, pod oknem i na
stole kuchennym zaczęliśmy po kolei to przeglądać. No, robiło
się już trochę późno. Było gdzieś po dziesiątej. Rozmawiamy
tam, w sumie próbujemy żartować, żeby mnie rozruszać i w
pewnej chwili słyszymy głos. Ojca głos. Mówi, mówi, mówi, mówi, mówi. Myśmy
stanęli dosłownie jak sparaliżowani. Skąd ten
głos? I on, ten kolega mówi: „Słuchaj, to chyba
dociera, dochodzi z tych tu worków, z tego, z tych
poszewek”. Ja mówię: „No, niemożliwe. No jak?” On zaczął to
wszystko rozbebeszać tam i okazało się, że było
radyjko i to radio gadało. Więc myśmy
odetchnęli z ulgą. Boże, przecież już myślałam, że
to on. Kolega wziął to radio, wyłączył. No i w tym
momencie zapadła cisza. Ale ten głos był jego.
To nie był głos jakiś tam obcego faceta. Ja mówię: „Weź to
włącz”. No, włączył. Cisza. Wyłączył.
Cisza. Ja mówię: „Słuchaj, może potrząśnij tym radiem? Może
tam się coś zepsuło? Może coś się przesunęły
baterie?” On otwiera, baterii nie ma. No więc nie mógł. Po
prostu to radio nie mogło w ogóle, że tak powiem,
manować dźwiękiem. Potem- Nie mogło, z jakiegoś powodu
coś spowodowało, że dostało tej energii i zaczęło emitować
te dźwięki, tak? Tak, tak, to było
niesamowite. No, myśmy byli tak przerażeni, że właściwie
skończyliśmy wtedy to szukanie i zostawiliśmy tę
resztę worków. Ale zaczęły się cyrki, bo
codziennie o trzeciej trzydzieści miałam
dzwonek do drzwi. Któregoś razu już nie wytrzymałam. Byłam
tak przerażona. On zmarł właśnie nad ranem, bo
wracali z ryb. On się źle czuł i zmarł w
bramie. I sąsiad go znalazł, bo szedł na piątą do pracy i
znalazł go w bramie. I ja przeżywałam też,
może nie tak jak Janusza, ale bardzo, bardzo mocno.
I w tym momencie, jak moja córka miała
jakąś grypę czy coś i dostała antybiotyk, więc ja
nastawiłam sobie budzik, żeby o tej porze jej dać. I akurat
tak wyszło, że o drugiej tą tabletkę miałam podać
i mówię: „To poczekam do wpół do trzeciej i zobaczę, kto
mnie tak straszy”. Okazało się, że dzwonek zadzwonił, ale
za drzwiami nie było nikogo. Otworzyłam drzwi. Nie
było nikogo. Następny taki etap, a może taki śmieszny sen opowiem. Miałam sen,
że byłam chora, że miałam brać zastrzyki, że siedzę
pod drzwiami w zabiegówce i czekam na ten zastrzyk. Po
drugiej stronie siedzi śliczny, przystojny chłopak. No i
oczywiście zakochaliśmy się w sobie i w ogóle happy
end. Budzę się rano i faktycznie idę na ten zastrzyk.
Siadam pod drzwiami. Po drugiej stronie siedzi ten sam
chłopak. Ja się zaczęłam śmiać. No bo to wydało mi
się bardzo śmieszne, że mi się zmaterializował. On
popatrzył na mnie jak na głupią, postukał się w czoło i
wszedł do zabiegówki. Tak się skończył mój romans. Potem
był rok siedemdziesiąty,
chyba dziewiąty albo osiemdziesiąty. Tak mniej więcej w tym
okresie. Mieszkaliśmy wtedy z mężem i z dzieckiem w hotelu
robotniczym i tam się spotykały dziewczyny,
chłopacy, tam kto miał dzieci. Wszyscy mieliśmy na całym
piętrze było masę, chyba trzydzieści czy ileś mieszkań.
Mieliśmy dzieci, więc wieczorami żeśmy się spotykali. I tego
dnia spotkałam się z koleżankami trzema. I był jeden kolega, chłopak
jednej z koleżanek. No i zaczęliśmy wywoływać
duchy. Irenie odwaliło, żeby: „Chodź - mówi - słuchaj
tu. Koleżanka to robiła. Fajna rzecz”. No, myśmy
wszyscy byli, mieliśmy po dwadzieścia parę lat. Co tam dla
nas, nie? No i zaczęliśmy wywoływać te duchy. Ale duch
powiedział, że Lidka ma się wynieść, ma
wyjść, bo ona się cały czas śmieje i że on nie będzie
rozmawiał. Więc ja byłam pewna, że to Irena
robi ten numer i że, że ona sama ustawia ten
talerzyk i te litery się tam pokazują. No, brałam to za
zabawę. Lidka się obraziła. Mówi: „To ja mam was w
nosie. Idę sobie”. I poszła. A my dalej tam
kręcimy tym talerzykiem, trzymamy ręce. W pewnej chwili słyszymy
straszny wrzask na korytarzu. Wypadamy. Na korytarzu
siedzi właściwie na podłodze Lidka i
wrzeszczy wniebogłosy: „Co się stało?” Ona mówi: „Słuchaj,
wyszłam do ubikacji, a tam było takie pomieszczenie metr na
metr ze zlewem. Potem były drzwi do ubikacji i
też takie maleńkie pomieszczenie. Ona wyszła z tego pierwszego
pomieszczenia-... Ktoś trzyma drzwi i nie może wyjść. Zaczęła
się szarpać, krzyczeć. W końcu te drzwi ustąpiły,
otworzyły się do ściany, a tam nie ma nikogo, a drugie
drzwi zamknięte. Więc zaczęła szarpać te drugie drzwi. Te
drugie drzwi też nie chciały puścić. Jak zaczęła krzyczeć i
wołać: "Mój Boże!" To te drzwi puściły. Więc myśmy już w
sumie mieli dość. No, ale Lidka poszła spać, a myśmy zajęli
się tym wróżeniem. W tym czasie ten kolega
szykował się do matury. Oni byli ode mnie dużo
młodsi, nie mieli dzieci, więc często żeśmy się
spotykali. No i myśmy go nazywali Diabeł, bo taki śmiesznie
wyglądał. No i on mówi, że boi się, czy mu się
matura powiedzie, czy zda. I zaczęliśmy pytać tego
ducha. Więc ten duch powiedział, że obronę pracy zrobi
bardzo dobrze, że dostanie piątkę, ale matury nie
zda. Więc Diabeł mówi: "No, głupie gadanie. Jak zdam
obronę, to dlaczego miałbym nie zdać matury?" A był bardzo
dobrym uczniem. No i potem drugie pytanie było... No, oczywiście Irena się jak
zwykle wygłupiła. Spytała, czy
wszyscy będziemy długo żyć. Duch powiedział, że nie, że
jedna osoba nie. No więc zrobiło się głupio.
Skończyliśmy tą niby zabawę i poszliśmy spać.
Okazało się, żeby już też do tego nie wracać, jedna z nas
umarła chyba dwa lata później miała. Okazało
się, że urodziła dziecko i dostała raka trzustki. W
ciągu miesiąca pojechała. Potem
przeprowadziłam się. Budynek poszedł do kapitalki, więc
dostałam piękne mieszkanie na pierwszym piętrze. Ale
jak śpiewałam w zespole wiele lat wcześniej, miałam koleżankę na Matejki
i ona na wprost miała taki wielki, pusty
plac. Ja się pytam: "Co to jest? Czemu tu nic nie
stoi?" Ona mówi: "Bo tutaj właśnie zaczynają budować". I przez
te kilka lat, jak chodziłam do niej, to budowali dwa
rzędy. Jeden miał chyba z dziesięć bram, drugi gdzieś
sześć, siedem, był krótszy. No i ja mówię: "Ale
czemu ten plac był taki pusty?" Ona mówi: "Słuchaj, bo to
obok był kościół". Mówi, że to był cmentarz
kościelny, że tam byli, przychodzili ludzie,
wykopywali wszystkie te resztki grobów, resztki tych
kości i wywozili to gdzieś. Więc te
budynki postawili na terenie cmentarza. I ja się
tam wprowadziłam. W sumie, dopóki nie
zaczęły się te wszystkie rzeczy, to ja w ogóle nie zdawałam
sobie sprawy, że ten cmentarz tam był pod spodem. Pierwsze
takie zdarzenie to już było z duchami z kolei.
Rano dowiedziałam się w pracy, że zmarł mój były szef. Taki
kawał dziada, taki strasznie pił w pracy i w ogóle był
taki beznadziejny. Ja odeszłam z tej pracy, bo miałam go
dość i dowiedziałam się, że on umarł. No, Boże,
umarł, to umarł. Nie lubiłam go. Dobra. I poszłam spać.
Rano wstałyśmy z córką, budziłam do szkoły, jemy
śniadanie i w pewnej chwili chciałam coś wziąć z
kuchni. Poszłam do kuchni i w połowie drogi do kuchni,
między pokojem a kuchnią, coś mnie z całej siły oblało
wodą, ale to tak mocno i z takim
impetem. Byłam cała mokra. Musiałam się przebrać.
Córka się wypierała na wszystkie świętości, że to nie ona.
Wiadomo, że nie ona, bo oblałaby mnie z tyłu, a nie z
przodu. No więc trochę żeśmy o tym porozmawiały i
ona pojechała do szkoły, ja do pracy. Mama przychodzi po
południu, ja przychodzę z pracy, jemy obiad. Ja mówię: "Wiesz,
mamo, takie zdarzenie było". Mama moja była taka bardzo
realna osoba. Mówi: "Daj spokój", mówi: "Nie wygłupiaj
się". Mówi: "Jakie tam", mówi: "duchy, żeby was duchy wodą
oblewały". Rozmawiamy. W tym momencie ja biorę
łyżkę do buzi i w tym momencie spod stołu chlusnęła woda
na nią i na córkę. No i oczywiście ochlapało
ścianę, bo one siedziały przy ścianie, ja po drugiej stronie.
Córka próbowała dotknąć te kropelki. Takie łezki były
błyszczące, mokre na tej ścianie. Mówi: "A to
wcale nie smakuje. W ogóle nie ma smaku". Ja mówię:
"Przestań to ruszać, nie wiadomo, co to jest". Moja mama
oczywiście uwierzyła. Przestała się śmiać. Była
przerażona, a my miałyśmy fajną zabawę. Potem
okazało się, że jak malowałam dwa razy to
mieszkanie, to nie dało się tego zamalować. Te kropelki były
takie, jak były. Musiałam potem tapetę położyć, bo to
idiotycznie wyglądało, takie krople. No i
co? No leje wodą, to leje wodą. No, drugi raz.
Parę dni później, może trzy dni później, wpada do
mnie córka z koleżanką z pokoiku swojego i krzyczy,
że leje się na nich z góry woda. No więc weszłam do
pokoju. Faktycznie cały sufit zalany, krople leją się na
podłogę. Poszłam do sąsiada. Pukam. Nie znałam ich, bo
mieszkałam tam parę miesięcy. Pytam się, co się dzieje. On
mówi: "Proszę pani, nic. Ja siedzę, oglądam telewizję. W tym
pokoiku nie ma wody. Sprawdziłam, wyłam, wszystko suche".
Myślę: "Jaka Anielka? Co się dzieje?" No więc
znowu, no nic, woda. No, pewnie znowu ten mój
były szef się na mnie mści. Położyłam się
wieczorem spać, a miałam taki zwyczaj, że punkt jedenasta
gasiłam światło, bo rano musiałam wcześnie wstawać. Ale
jestem nocny marek, więc mogłabym siedzieć do nocy.
Położyłam się spać, zgasiłam światło, odłożyłam
książkę. Myślę: "Kurczę, nie chce mi się spać". A
miałam żaluzje. Spałam przy oknie. Miałam żaluzje
zasłonięte w pokoju. Jak wiadomo, że jak się gasi
światło, w tym momencie oczy muszą się najpierw przyzwyczaić
do ciemności. Słyszę, że coś klapie na podłodze.
Mówię do córki: "Co ty tu robisz i czemu nie
śpisz? Co się stało?" Ale cisza. Nikt się nie
odzywa, więc ja tak próbuję przebić tą ciemność.
Nagle usłyszałam męskie kroki i buty skrzypiące.
Myślę: "Kurczę, co się dzieje?" Ten ktoś podszedł do mojego
łóżka, stanął i zaczął tak głośno oddychać, że słyszałam ten jego oddech. Obok
łóżka stał regał. Wiadomo, jak te komunistyczne regały
miały takie wystające doły, tam trzydzieści centymetrów
czy ileś były szersze od góry. Usiadł na tym, ten skrzypnął bardzo głośno i
on zaczął ciężko wzdychać, ale to tak... ...Aha! W tym się, co ja mam robić?
Bałam się poruszyć, no bo wiadomo, przyszedł duch.
Boję się, cholera, mówię: najpierw lał wodą, teraz
przyszedł. W końcu nie ruszałam się, nie oddychałam.
Nie wiem, jak długo to trwało. W pewnym momencie już tak
byłam spanikowana, że powiedziałam: Boże, co to jest? Na cały
głos. I on w tym momencie znowu szarpnął,
wstał i w połowie pokoju te kroki ucichły. I
to się skończyło. Dosłownie! No, duch niby
duch, no ale musiał być dosyć masywny, skoro tak bardzo
mocno było go słychać, prawda? I skoro nawet ta, ta,
ta szafeczka zatrzeszczała na- No,
i to najdziwniejsze było to, że ja się go w ogóle nie
bałam. On na drugi dzień moja córka mówi: Mamo,
mamo, chodź, on chodzi u mnie po parapecie. Słychać, jak po
parapecie chodzi i przesuwa tam. Ona miała jakieś kwiatki.
Miałyśmy drzwi harmonijkowe- Właśnie chciałem też
zapytać. Właśnie pani odpowiedziała na moje pytanie, które
mi się w głowie urodziło. Czy córka też coś słyszała? Tak,
oczywiście. I ona mówi do mnie tak: rano się budzi i
mówi: Mamo, ale się dzisiaj darłaś w nocy. Ja mówię: czemu?
Bo on przyszedł z mojego pokoju, zeskoczył na podłogę,
wziął te drzwi harmonijkowe i zaczął się nimi bawić.
Otwierał, zamykał, otwierał, zamykał. To szelest jest! Więc
obudził ją i nagle słyszy: wynocha,
słyszysz? Wynocha! Ja się zaczęłam drzeć do niego, ale ja
tego nie pamiętałam, bo ona mówi, że ja tylko tak
krzyczałam. A on podszedł do okna, postał w tym
oknie. Ona mówi, że czuła jego obecność, ale go nie
widziała. I poszedł sobie i zniknął. Dosłownie w trzy
dni później afera w kamienicy niesamowita.
Okazało się, że piętro wyżej, nie pode mną, tylko
kawałek obok, powiesił się facet, nasz sąsiad
i wisł gdzieś tam. Nie wiem, jak on wisiał. W
każdym razie zerwała z nim kobieta i on powiedział, z
rozpaczy się powiesił. I lała się woda. I on w tej wodzie
tam niby stał, ale ta woda dziwnym trafem nie przelała się
do sąsiadów i go w tej wodzie znaleźli, bo on tak pół
wisiał. I my już byłyśmy pewne, że to on. A
znałam go, tylko jego w tej kamienicy, ponieważ ja na
samym początku, jak się sprowadziłam, zepsuł mi się zamek u
drzwi i mordowałam się z tym zamkiem, a on wszedł na
górę i spytał się, czy mi pomóc. Przyniósł jakieś tam
narzędzia i mi te drzwi pomógł otworzyć. No i żeśmy z
córką uzgodniły, że to pewnie on, że znał mnie i liczył na to, że ja mu
pomogę, że tam nie wiem, że do mnie się odezwie. Nie wiem.
Trudno mi wytłumaczyć, dlaczego on sobie wybrał akurat
mnie. A potem, po latach taki znajomy się zajmował
parapsychologią i twierdził, że ja jestem bardzo medialna i że
bardzo łatwo odbieram takie rzeczy. No ale
to kolejna- To by potwierdzało to, ta medialność byłaby
potwierdzona tymi zdarzeniami wcześniejszymi, które pani opisywała,
te z tymi poduszkami tak zwanymi tutaj. To mi się
skojarzyło z takim spontanicznym wyjściem poza
ciało osoby, tak? Możliwe. Ja byłam w sumie
nawet do dziś jestem takim trzpiotem, że
mimo problemów jestem zawsze taka strasznie radosna i
tak bardzo lekko podchodziłam do tych spraw. Potem był dziwny, to miałam jeden
jedyny przypadek. Moim zdaniem to było jakieś UFO,
coś. Wcześniej nie miałam nigdy balkonu, ale kiedy tam
mieszkaliśmy, to ja zawsze szłam, coś
robiłam, oglądałam film, gotowałam i nagle coś mi kazało
wychodzić do okna. I ja stałam na tym balkonie. Przed
domem był taki trawnik, drzewka i pewnego razu
wyszłam znowu tak jakby przyciągnięta do tego balkonu. I u nas było tak:
mój budynek, na wprost drugi budynek, a po prawej stronie
był wieżowiec i od tego wieżowca
wyskoczyło coś. Ja bym to opisała w ten sposób, że ktoś miał bardzo długą, taką
kilkumetrową metalową linę i świstał tak nią, tak jakby ją kręcił w kółko. I to
był taki świszczący dźwięk, który wybiegł od strony tego
wieżowca, przeleciał przez nasze podwórko i gdzieś tam
daleko zniknął. To było tak dziwne, no bo skąd
taki świst i taki dźwięk? Tym bardziej, że mnie coś do
tego okna przyciągnęło. Potem było- To przyciągnięcie do okna
mi się kojarzy z inną relacją, którą właśnie teraz
przygotowuję do emisji. Jakieś tutaj
słuchaczka z Gliwic zgłosiła, też po dobrym chyba
wieku, co pani, kilka lat temu przeżyła takie bliskie
spotkanie. Tylko że ona najpierw była wywabiona jakimiś
dźwiękami na balkon i tam zobaczyła jakieś
obiekty w kształcie trójkątów poniżej,
co ciekawe, swojego balkonu. Rozumiem, że tutaj pani
żadnego obiektu nie widziała, prawda? Tylko jakby wzrokiem cały czas odruchowo
śledziłam ten ruch, taki wirujący, który
przelatywał. Ale to był świst i to było tak
błyskawiczne. To były sekundy, jak to
przeleciało. A to okno właśnie, ja nie wiem, ono mnie
bardzo przyciągało. Ja tam ciągle na tym balkonie siedziałam.
Nieraz córka mówi: chodź, jest zimno, czego ty tam siedzisz?
Ja mówię: nie wiem, po prostu mi się tu fajnie siedzi. I
patrzyłam ciągle te gwiazdy i te niebo zawsze było tak
piękne, to oświetlone, to niebo tymi gwiazdami.
Rozumiem, że, że to jakby dało się wyraźnie
wyczuć, z którego kierunku ten dźwięk dochodzi, prawda? Z
prawej strony szedł od tego wieżowca i tym
takim kolistym, takim ruchem, ale takim bardzo
nieregularnym, bo on tak jakby wirował i wyleciał
po prostu przez ten w stronę... Tam jest co? Sienkiewicza. Boże, już nie
pamiętam wrocławskich ulic. Na Sienkiewicza w tamtą stronę
poleciał. No i następne zdarzenie.
Poznałam, znaczy poznałam. Myśmy się znali z dyrekcji,
pracowaliśmy, on pracował w dyrekcji, ja pracowałam na
placówce, ale żeśmy się znali. I któregoś razu, tam
mieszkałam właśnie mówię niedawno. Patrzę, a on
idzie. Myślę sobie: kurczę, co on tu robi? On się spojrzał
taki zdziwiony. Pomachał mi i-... Potem zaczęliśmy
rozmawiać. Któregoś razu malowałam, wlazłam na
balkon od strony zewnętrznej, malowałam poprzeczki i
on podszedł. Mówi: "Co pani robi? Chce pani spaść?" Ja
mówię: "Nic mi nie będzie, to parę metrów". No i potem
zaczął podchodzić do mnie, do tego okna i żeśmy rozmawiali.
W końcu mówię: "Może pan wyjdzie na górę?" I zaczęliśmy się
przyjaźnić. Znaczy przyjaźnić, tak tylko
przyjaźnić. On przychodził, siadał. Był po
rozwodzie, nie miał dzieci. Mieszkał po drugiej stronie, w
tym drugim budynku. Często do mnie wpadał, ale
on był ode mnie starszy chyba o jedenaście lat i był
bardzo chory na serce. Miał jakąś dusznicę bolesną,
coś tam jeszcze, nie wiem. W każdym razie przeżywał koszmar
z tym sercem. I on właśnie też nie wiadomo z jakiego
powodu miał albo miał jakąś silną energię, albo ja taka
jestem, że w momencie, kiedy on stawał pod balkonem, bo on
nigdy nie przychodził sam, zawsze musiał być
zaproszony, bo on był taki bardzo elegancki,
taki na poziomie facet. I on stawał pod
balkonem, a ja dosłownie chwilę później wychodziłam i go tam
znajdowałam. I on wtedy do mnie przyszedł. Jak zwykle
siedzieliśmy, graliśmy w karty, opowiadali, pili kawę
i on mówi, że bardzo źle się czuje i że idzie, musi
iść do domu. A nie wiem, dlaczego ja miałam taką
straszną barierę do niego, że ja na przykład w dyrekcji
nigdy nie mówiłam do niego po imieniu. Nie przyznawałam się
nikomu, że go znam i nigdy nie miałabym odwagi
tam do niego na przykład iść do domu czy coś. Tylko on
do mnie przychodził. No i on poszedł. Ja się
przygotowałam do snu, zgasiłam światło i poszłam spać. W
pewnej chwili coś mnie obudziło. Słyszę, że ktoś mi usiadł
na łóżku, więc mówię do córki. Ja mówię: "Co ty tu
robisz?" A cisza. Patrzę, ale już było widniej w pokoju, bo byłam
przyzwyczajony wzrok. Patrzę, a on siedzi na
łóżku. Ja mówię: "Co ty tu robisz? Co, córka cię
wpuściła?" A on się tak głupio uśmiechnął. Ja
odwróciłam głowę do tyłu, żeby zapalić lampkę nad
głową. Patrzę, nikogo nie ma, ale na pościeli
było takie wgłębienie, jakby siedział. No, oczywiście
panika, że pewnie mu się coś stało, że powinnam do niego
tam iść, go ratować. No ale ta blokada, że ja do niego
nie pójdę i nie poszłam. Jakoś się uspokoiłam. Poszłam
spać. Następnego dnia zadzwoniłam do pracy. Poprosiłam, żeby
mi go dali do telefonu. No i ktoś mówi:
"Słuchaj, chodź, do ciebie jest telefon". Więc jak usłyszałam,
że on tam jest, to się wyłączyłam. I wieczorem on
przychodzi. Ja mówię: "Słuchaj, co to było w nocy?" "A co?"
"Co ci się stało w nocy?" "A skąd wiesz?" On mówi tak,
że w pewnej chwili poczuł, jakby wyszedł z ciała.
Spojrzał na zegarek i mówi: "Obudził się... znaczy odzyskał
świadomość dopiero mówi po jakiejś godzinie. Mówi: "Nie wiem,
co to było, ani się źle nie czułem." No, owszem, tam go
bolało, ale nie aż tak, żeby tam stracić
przytomność. Mówi: "Kiedy się obudziłem, to było godzinę
później i byłem kompletnie taki rozkojarzony. Nie wiedziałem."
Ja mówię: "Słuchaj, bo ty byłeś u mnie." No i mu
oczywiście to opowiedziałam. Kolejna sprawa
sen. Jesteśmy z mężem w Pucku na wczasach. Śpimy
pod namiotami. To był rok osiemdziesiąty. Piękna pogoda, plaża i cały czas w
radiu, we wszystkich tranzystorkach w tym leciały
piosenki Anny Jantar. No więc, a ja ją
uwielbiałam. Pięknie śpiewała. Śni mi się coś takiego, że
schodzę na dół do garażu mojego ojca. Siadam w tym
garażu, coś tam sprzątam, coś robię. W pewnej chwili otwierają
się, a te... garaż miał takie wielkie drzwi. Otworzyły
się te drzwi na oścież i wchodzi Anka Jantar
w pięknej, białej, długiej sukience, ale co dziwne,
ma krótkie włosy. A ona miała takie długie włosy, prawie do
pasa i mówi... ma w rękach coś. Ja
mówię: "Co ty tu robisz?" A ona mówi: "Chcesz
obejrzeć moje zdjęcia?" Ja mówię: "No pewnie!" I ona tak
na kolanach przysiadła. Ja obok niej, na wprost
niej. I ona te wszystkie zdjęcia rozsypała na tej
posadzce i zaczyna mi pokazywać. Mówi: "Zobacz, tu mam
tyle lat, tu, to, tu byliśmy tu." I ja się tak jej
przyglądam. Taka Boże, no, byłam taka
zaszczycona tą jej obecnością. I ona w pewnej chwili
podniosła jakieś tam zdjęcia i mówi: "Ale- ja
mówię, że ja cię tak uwielbiam, że jesteś piękna, że tak
pięknie śpiewasz, że masz fantastyczne piosenki." A ona tak
spojrzała na mnie i wypuściła te zdjęcia. One zaczęły
spadać jak takie papierowe, takie motylki, coś. I mówi: "Co z tego, jak ja się
spalę?" I cała, cały ten garaż wypełnił
się taką czerwoną poświatą. Ja tak krzyczałam, że
obudziłam połowę ludzi śpiących w tym, na tym polu
namiotowym. Mąż się oczywiście ze mnie nabijał, bo on też
taki realista. No i ten sen był w
siedemdziesiątym piątym roku, czyli pięć lat przed jej śmiercią.
Ona zginęła w wypadku w osiemdziesiątym roku.
Z tym, że ona się nie spaliła, tylko po prostu zginęła
tam. I tym się ten sen różnił. To było straszne, bo
cały garaż wypełnił się taką czerwoną
poświatą, ale cały był dosłownie, a jakby płonął. Z tym, że
nie było ognia, tylko wszystko było czerwone. Zresztą od tej
pory przysięgłam sobie, że nigdy nie wsiądę do samolotu.
Potem miałam trzy razy takie sny. Jeden to był i płynęłam jakimś
takim statkiem wycieczkowym na Odrze. I nagle z
nieba zaczęły spadać cekiny. Pełno takich
błyszczących cekin. Nie wiem, czy pan oglądał kiedyś X-Factora
w telewizji. Ten program muzyczny i oni na ludzi- Coś tam
kiedyś tam mi mignęło. Natomiast ja nie jestem jakimś fanem
w ogóle telewizji, a szczególnie takich programów. Ja w ogóle
nie oglądam, tylko tą muzykę. Nic więcej w telewizji nie
oglądam. I to właśnie jak na przykład
wykonawca był wspaniały, to oni sypią takie cekinki z
góry. I to tak wyglądało z tym, że moje cekinki nie były
złote, tylko srebrne. I te cekinki spadały na ten statek, na
wodę i na całe otoczenie. I wszyscy ci na statku
zaczęli te cekinki łapać, a ja zaczęłam strasznie krzyczeć:
"Zostawcie to, bo to jest promieniowanie." To był pierwszy
sen. Drugi sen był na ulicy tak samo. Ludzie
wystawiali ręce i to łapali, a ja krzyczałam, że to jest
promieniowanie.... I ostatni sen z tej takiej
serii. Byłam jeszcze na starym mieszkaniu, bo
byłam nastolatką wtedy i nagle przyśniło mi
się, że ktoś mnie woła do okna. Podeszłam do okna i
zobaczyłam z dala poruszający się olbrzymi spodek. On był taki
stalowo-niebieskawo-szary i miał
pełno takich dziwnych, nie wiem, jak to określić.
Takich jakby na przykład ma pan plastelinę na płaskiej
powierzchni, nakleja pan takie paski i to było pełno tych
takich jakichś przewodów, jakichś pasków. Cały był w
takich właśnie. Potem, po latach, już jak byłam dorosła, to
gdzieś w Star Trek Voyager widziałam, że ten
statek był pokryty takimi właśnie dziwnymi kręgami i on zadokował u mnie przy
oknie, ale był tak olbrzymi jak prawie jak Stadion
Olimpijski we Wrocławiu. I ja przerażona się obudziłam i
to wszystko zniknęło. Potem byłam na kolonii. Moja mama była często
kierownikiem kolonii, a ja? Ja już jak dorosłam, miałam
osiemnaście lat, zostałam wychowawcą. Pojechaliśmy do takiej
miejscowości koło Wałbrzycha i tam był las, pełno tych, tych takich hałd
górniczych. A ten dom nasz to był piękny, taki zameczek. Stał przy lesie i
tam była kobieta, która przez cały rok tym domkiem się
opiekowała, a w czasie wakacji były tam
kolonie dla dzieci z naszych zakładów tam pracy.
I ona ciągle nam opowiadała, że tutaj
jest zakryty skarb. To było tak, że po wojnie, kiedy wojna
się skończyła, Niemcy uciekali z Polski. Ten baron,
który miał ten dom, wynajął kilku jakichś
Polaków czy kogoś do roboty i oni ten skarb
zakopali, a on ich potem wszystkich zastrzelił i zakopał
gdzieś w ogrodzie. Tam przed domem było olbrzymie połacie
takiej trawy. I że oni tam gdzieś leżą, a ten skarb,
nikt tego skarbu nie znalazł. No więc myśmy się tam
pośmiali. Fajna opowieść, fajna historia, ale mówi tak:
jeszcze kolonia się nie zaczęła, bo myśmy z mamą przyjeżdżały
zawsze wcześniej, żeby to wszystko zorganizować. Dzieci miały
przyjechać kilka dni później, a ona mówi tak: „Tylko się nie
zdziwcie, jak usłyszycie w nocy hałasy. Ja was nie chcę
straszyć, ale po prostu bądźcie przygotowane". No
dobra, przygotowane na co? Poszłyśmy spać. Ja
spałam na... To był w ogóle piękny dom. Z holu
miał takie piękne kręcone schody do góry i była taka jakby
antresola. I na tej antresoli było kilka pokoi. I ja tam
spałam w jednym z nich, a mama spała na dole. I w
pewnej chwili słyszę potworny jazgot, ale to taki
jazgot, że zerwałam się na równe nogi. Wyskoczyłam z łóżka i
słyszę, że ktoś z tej antresoli rzuca
talerzami na dół. Tam, na ten hol. A na tym holu był
piękny taki kominek i te wszystkie gary. Ale to
dosłownie to była taka kanonada. To trwało, ja wiem, może
dwie, trzy minuty i nikogo nie było. Nikt tym nie
rzucał. Na drugi dzień mówię do tej gospodyni: „Oj, wie pani
co? Albo ja spałam i
lunatykowałam, albo tam ktoś rzucał naczyniami". Ona mówi: „No
wiesz, chciałam, żebyś się sama przekonała". No
dobra. Potem okazało się, że ten drań, ten
niby baron, na przykład idziemy się kąpać.
Zakręcał nagle zimną wodę, odkręcał ciepłą, a
wszystkie te pokrętła były obok, więc nie było nikogo, kto
by to zrobił. No i w sumie nie wiadomo, co ten
baron tam dalej wymyśla czy nie wiem, że tam na tym
terenie teraz jest chyba dom starców. To
było kiedyś nazywało się Kuźnice, a w tej chwili to jest
chyba Boguszów pięć. Ta miejscowość.
Potem zaczęły mi się śnić dziwne mieszkania. Jeden
miał chyba ja wiem, kilkanaście pokoi. Ja po tych
pokojach chodziłam, zastanawiałam się, jak je urządzić. Potem
jakieś inne mieszkanie, też fajne i
ciągle te mieszkania wracały. Ja po prostu bardzo często
wracałam do tych mieszkań i to w różnych odstępach dnia.
Ale najdziwniejszy sen trwał równo dziesięć dni. I to był taki sen
jak serial. Po prostu kładłam się spać i
nagle zaczynała mi się śnić dalsza część. No cholera, to
jest strasznie długie. Nie wiem, czy to panu mogę opowiadać,
ale to jest piękne. Najbardziej zaskoczyła mnie końcówka, ponieważ
niedawno na Facebooku gdzieś znalazłam taką wersję
tego, co ten sen mój się skończył. No ale to opowiem. Było
tak. Ja właśnie w tym czasie, kiedy panu mówiłam o tym
facecie, który był chory na serce. Myśmy się tak spotykali,
spotykali. Ja w pewnym okresie zaczęłam się
angażować. Liczyłam na to, że może on też się we mnie
zakocha, że będę kogoś miała, bo byłam od wielu lat
rozwódką. Znaczy od wielu, od czterech chyba czy od
pięciu. Byłam sama, a on sam, więc tak sobie
pomyślałam, że nam się fajnie gada, fajnie rozmawia, że może
by coś z tego było. Któregoś razu on
zobaczył, że ja się angażuję i powiedział, że nie, że
absolutnie, bo on jest ciężko chory i on nie chce mi
umrzeć, nie chce mi narobić problemu, a poza tym jest
jedenaście lat starszy, więc żebym se dała
spokój. Dobra i dalej byliśmy przyjaciółmi. Śni mi się coś
takiego. Mieszkam w tym mieszkaniu, tam, gdzie ten
cmentarz był. Wyszłam po cichutku. Nie wiem dlaczego,
ale bardzo, bardzo byłam przerażona. Wyszłam z tego mieszkania
i poszłam na drugą stronę ulicy, a on miał okna od
Matejki, od tej drugiej strony. Stanęłam. Tam było
drzewo, duże drzewo, takie szumiące, ale
wiedziałam, że to drzewo jest sztuczne, że to nie jest
prawdziwe drzewo i że on naprawdę nie szeleści, nie szumią
te liście. Stanęłam za tym drzewem, żeby popatrzeć chociaż w
jego okna. Patrzę, że się światło pali. No, se
myślę, to jeszcze nie śpi, to może akurat podejdzie do okna
i sobie na niego popatrzę. W tym momencie on
podchodzi. Okno było dosyć wysoko, więc widziałam go tak
do pasa i był bez koszuli. Był nagi do połowy. Nie
wiem, może cały był nagi? Nie wiem. W każdym razie
zobaczyłam go do połowy....Myślę się, kurczę! I on się w
pewnym momencie zaczął śmiać i coś powiedział. Ja sobie myślę:
matko, on mnie zauważył i śmieje się ze mnie. Kpi ze
mnie, że ja tam stoję. Schowałam się jeszcze bardziej za to
drzewo, ale słyszę, że on dalej z kimś rozmawia. Nagle zza
jego pleców wychodzi drugi mężczyzna, goły. Objął go tak
z tyłu w pół i pocałował go w szyję. Ja to już
wlepiłam się w to drzewo i się obudziłam. I to był
pierwszy sen. Myślę: matko, co? Czy on jest
gejem? Przecież to jest niemożliwe. Ale jak tak
zaczęłam analizować, nie chciał mnie. Jak tylko
w jakiś sposób byliśmy, staliśmy bliżej, to on natychmiast
uciekał. Jego mieszkanie było takie wypielęgnowane, z
jakimiś serduszkami czerwonymi i w ogóle. I sobie myślę:
Jezus, Maria, może on rzeczywiście jest gejem i dlatego mnie
nie chce? Ja byłam bardzo ładna. No i
nic. Następnego dnia, a pracowałam wtedy z koleżanką i
oczywiście opowiadałam jej zawsze o tych moich snach, o tych
moich zdarzeniach. Opowiedziałam jej ten sen, a ona mówi:
ale numer! No to ładnie mówi, masz przyjaciela. Następnego
dnia kładę się spać i jest ciąg dalszy. Wychodzę z
mieszkania, mam w ręku doniczkę. W doniczce jest
malutka roślinka. Że to jest... wyrósł mi
z pestki. Wyrosła mi jabłoń, taka maleńka. Ja wiem,
czy dziesięć centymetrów. Ja to schowałam pod sweter i biegnę
do starszego. Wiem, że mam iść do starszego.
Wiem, że przez to zginę, że tego mi nie wolno było
zrobić. Bo okazało się, bo to jest
z tych dalszych, dziesięciodniowych snów, było tak:
świat został zniszczony przez atom. Nie było
nic. Wszystko było jedną wielką pożogą, a kosmici uratowali nas i nad nami
utworzyli jakąś przezroczystą kopułę. I
przyjeżdżali, i dawali nam technologie, jakieś tam
sposoby przeżycia. Wszystko nam po prostu organizowali nam to
życie. A ja się zajmowałam takimi opaskami. To były
takie opaski na przegub ręki. Każdy z nas miał taką
opaskę. Było nas gdzieś około czterdziestki, może
pięćdziesiątki. Trudno mi powiedzieć. I tylko i wyłącznie te
dwa rzędy budynków tylko, a reszta wszystko nie
istniało. I oczywiście przez tą kopułę widać było te
wszystkie zgliszcza. I ja się opiekowałam
tymi opaskami. I w momencie, kiedy komuś się ta
opaska już załadowała, to ja miałam taki, w takiej
kopule miałam swoje takie jakby gabinet i
wprowadzałam do komputerów te wszystkie dane. Oczywiście nie
miałam wtedy pojęcia o komputerze, bo to był rok
dziewięćdziesiąty i o komputerach nawet nie
słyszałam. No więc ja ładowałam te opaski do
komputerów i oddawałam im czyste. Ale w
moim mieszkaniu przy drzwiach była taka skrzynka
i każdy miał obowiązek codziennie rano przy
przebudzeniu przyjść i przycisnąć palcem taki
przycisk. I tam się pokazywało: brakuje ci wapna,
brakuje ci fosforu i wyskakiwały tabletki, które
trzeba było zażyć. I w tym momencie organizm dostawał to,
czego mu brakowało w danym dniu. I ten starszy
był fantastycznym człowiekiem. On był
Ziemianinem, że tak powiem. Był bardzo prawy,
bardzo uczciwy, ale był stanowczy. Żadnego alkoholu, żadnych zdrad, żadnego
pijaństwa, żadnego homoseksualizmu. Nic.
Samochodów, rowerów, nic. Żyjemy w czystym
środowisku, żeby tego ponownie nie zniszczyć. I jeżeli
ktokolwiek się z tego wyłamał, to przechodził na
piąty poziom. Tam to tak zwana śmierć, nie? Żeby został
unicestwiony. I on nam powiedział, że mamy
wszystko, co tylko mamy w swoim mieszkaniu, mamy dokładnie
przejrzeć. Żadnych rzeczy, które są związane z jedzeniem
czy z jakimiś tam. Wszystko, co może zagrażać naszemu
życiu, musimy to wszystko zdać. Więc ja też to zrobiłam.
Oczywiście jak ja, to ja. Ubrałam któregoś razu spodnie i
w spodniach znalazłam pestkę od jabłka. Ja często
zbierałam sobie pestki naprawdę w życiu
i wkładałam sobie w różne miejsca. Potem sobie chrupałam. I
znalazłam tą pestkę i powinnam ją iść natychmiast oddać. A
ja powiedziałam: figa! Wzięłam doniczkę, wsadziłam tą pestkę do
doniczki i zapomniałam o niej. Stała tam gdzieś na parapecie
i w pewnej chwili patrzę, a ona wyrasta. Czyli nie była
w sumie napromieniowana, nic jej nie było. Ten nasz
starszy miał uzika na punkcie wszystkiego, co
straciliśmy, czyli budował te drzewa, które szumiały. Mieliśmy taką jakąś rzekę
blisko tego domu, a takiej rzeki tam w rzeczywistości u nas
nie ma. I tam siadaliśmy codziennie wieczorem,
śpiewaliśmy, mówiliśmy wiersze i tak się integrowaliśmy. A on tam miał sztuczne
żaby, sztuczne jakieś tam świerszcze, żebyśmy się
czuli tak, że jesteśmy dalej na ziemi. No i
mówię: Boże, jeżeli on tak strasznie lubi te rzeczy, to
powinien się zainteresować tą pestką i będziemy mieli
wreszcie prawdziwe drzewo. A jeżeli mnie za to ukarze, trudno,
to pójdę na piąty poziom. Tym bardziej że ja byłam
zaręczona wtedy z tym moim panem, a on się
okazał gejem, więc nie wolno się rozwodzić, nie
wolno zrywać zaręczyn. To co ja będę miała za życie z
takim człowiekiem, który mnie nie chce, a ma kochanka, nie?
Więc mówię: pójdę, zginę, będę miała święty spokój. I w
połowie drogi, jak biegłam do tego starszego,
zza rogu wyskoczył jakiś chłopak i wpadł na mnie. Obydwoje
żeśmy upadli na ziemię. Ja patrzyłam tylko pod sweter. Patrzę,
cała roślinka. Mówię: no, całe szczęście. I zaczęliśmy
rozmawiać. Okazało się, że on jest jednym z tych UFO, który
u nas jeszcze nie był i był taki strasznie jeszcze
niedouczony. Nie miał o niczym zielonego pojęcia. Taki był
dzieciakowaty. I myśmy się w sobie zakochali. Byliśmy
razem, ale on pewnego razu zaczął mnie zdradzać.
Dziewczyny po prostu oblepiły go, ponieważ wiedziały, że ja
jestem zaręczona z tamtym, a one były wolne,
więc chciały sobie znaleźć chłopaka i męża. Więc zaczęły go
tam podrywać, a on był tak niedoświadczony, że wszystkim tym
dziewczynom się tak poddawał. One go tam obejmowały, tam do
niego mówiły. Ja się obraziłam....Zaczęłam strasznie
płakać. Poczekałam do wieczora i w nocy
postanowiłam umrzeć. Koniec! Nie chcę. Mam
dość tego wszystkiego. Wzięłam jakąś tam łopatkę,
pamiętam i poszłam do tej kuli, która nas tam
otaczała. Wykopałam taki dołek, żeby
podnieść tą kopułę i przelazłam przez tą kopułę. I
co się okazuje? Że nie ma żadnych zgliszczy, nie
ma żadnego zniszczenia. Mówię: „Boże, może oni to
odbudowują? Może coś. Dobra, idę. Na pewno
promieniowanie mnie zabije, szlag mnie trafi, będę miała
spokój". Ale w końcu doszłam już bardzo daleko. Widzę
normalne domy. Widzę ptaki śpiewają, znaczy trawa rośnie. Tak
zielono, tak pięknie. Nie ma w ogóle ludzi. W
tym momencie obudziłam się z przerażeniem, że UFO nas
oszukało, że oni zrobili z nas niewolników, że oni
nas mają jak świnki morskie pod kloszem i nas
obserwują. I to było na tyle. Ten sen się
skończył. To był dziesiąty dzień i przez
trzy najbliższe dni snu nie ma. Ja wkurzona mówię do tej
koleżanki: „Wiesz co? Ja już tak się przyzwyczaiłam do
tych snów, że ja w tej chwili bez nich to ja jestem
dosłownie jak, jak sierota". A ona mówi: „Nie martw się, na
pewno się zaczną. Znowu będzie wszystko fajnie". No i
jesteśmy w pracy. W pewnej chwili otwierają się
drzwi. Aha, à propos tego chłopaka, tego ufoluda.
Miał, był bardzo wysoki, bardzo przystojny. Wyglądał jak Tom
Cruise w młodych latach, ale był co najmniej o metr od
niego wyższy. Miał bardzo czarne włosy, stalowe
oczy. Miał taką koszulę w taką kolorową
krateczkę i brązowe spodnie. No i oczywiście
ja tam pracuję z tą dziewczyną. Robimy swoje i w pewnym
momencie drzwi się otwierają. Wpada jakiś chłopak, zaczyna robić
szum. Ja byłam zajęta, więc nie patrzyłam na niego. Nagle
słyszę, że ja ten głos znam. No i oczywiście
podniosłam głowę. Patrzę: brązowe spodnie, kolorowa koszula w
kratkę. Te dziwne, takie bardzo stalowe oczy jak
tego ufoka ze snów. A on miał na imię
Seweryn. Ten, znaczy dostał takie imię, jak...
bo był ufoludem, więc dostał imię Seweryn. On mi tam
oczywiście służbowo był, więc ja
oniemiałam, bo dosłownie nie mogłam oddychać. Patrzyłam na
niego. Ta dziewczyna z naprzeciwka patrzy na mnie, że ja
robię się blada, czerwona, niebieska. Pyta się, co ja mówię.
Kiwam głową, że potem i on załatwiał te sprawy i
pyta się, czy może zadzwonić. Ja mówię: „Proszę". On
wszedł tam do mnie od mojej strony, wziął telefon i mówi:
„Seweryn z tej strony". Więc ja wpadłam z krzesła. Zaczęłam
się śmiać. Zbagatelizowałam to. Byliśmy
razem. No, skracam już. Byliśmy- tak, że on
się zmaterializował z tych snów. Był dokładnie
taki, jak we śnie. I spotykaliśmy się
chyba dwa i pół roku. Oczywiście potem się zaczęły
baby i tak się skończyło, jak w tym śnie, więc potem go
pogoniłam i się skończyło. Następna
sprawa. Z tego mieszkania, właściwie to przez
niego, zamieniliśmy mieszkanie na dużo
większe, blisko, niedaleko tego domu, co tam był ten
cmentarz i tam żeśmy mieszkali przez dwa i pół roku. Potem
ja go wyrzuciłam. Zostałam sama. Miałam sypialnię, taką
nyżę ciemną i z jakiegoś powodu
przygarnęłam psa. Nie wiem dlaczego. W momencie,
kiedy ktoś w rodzinie umiera, to przychodzi do mnie albo
kot, albo pies i tak po prostu są u nas. I
wtedy zjawił się ten pies. Biały, piękny, puchaty,
taki niby golden, ale nie golden. Taki raczej
skundlony, ale przepiękny. Ja tego psa wzięłam i
żeśmy go wykąpały. I był piękny. I miałyśmy go u
nas w domu. Córka miała swój wielki pokój. Ja w tej nyży
spałam i w trzecim pokoju był salon. I śpię.
I w pewnej chwili czuję, że ktoś obok mnie
leży, więc tak byłam odwrócona do ściany
plecami. Zaczęłam się tak czochrać o niego i myślę sobie:
durny pies, położył się z drugiej strony, nie? Ja się
odwracam. Nie ma nikogo, a ponieważ cała nyża
i całe to wyposażenie było białe, więc no bym
zobaczyła. Drzwi były zamknięte, nie zdążył uciec. Byłam
przerażona. No ale Boże, no, sen na jawie. Trudno, nie? Potem była noc
i ja spałam i w pewnym momencie coś mnie obudziło, ale to tak raptownie się
zerwałam. Usiadłam na równe nogi. Okazało się, że cała
nyża, tak jak kiedyś w dzieciństwie, była wypełniona tą
galaretą. Cały pokój drżał. Dosłownie
wszystko, tak jakbym była w środku, w tej galarecie. Trwało
to, bo ja wiem? No, dobrych z pięć minut na
pewno. Ja się położyłam i leżałam i tak cały
czas się przyglądałam temu. W końcu to coś ustąpiło.
Zapaliłam światło. Nie ma żadnej galarety. Mówię: „Kurczę,
albo sen, albo co?". Dobra. Bałam się iść do
ubikacji, no bo jakoś takie nie wiem, byłam-
wtedy byłam naprawdę przerażona, bo tam na tamtym starym
mieszkaniu tego mojego sąsiada w ogóle się nie bałam, tego
ducha. A ten był porażający, taki... Znaczy nie wiedziałam, że
to duch, tylko to coś. Bardzo mnie przestraszyło. No i
położyłam się spać, ale chyba z godzinę nie mogłam
zasnąć. Rano wstaję wykończona. Wchodzę do córki, do
pokoju, żeby ją obudzić do szkoły, a ta zaryczana
siedzi na łóżku. Ja mówię: „Co się stało?" „Mamo, bo w
nocy był duch". Ja mówię: „Co się stało?" Ona mówi:
„Słuchaj, obudził mnie. Siedziałam na łóżku, a ona
nosi okulary. Miała, założyła okulary,
bo chciała zobaczyć, co się dzieje, a spała przy oknie. Na
oknie stała taka wielka lalka pepexowska, która gadała i
mówi: „Nagle ni stąd, ni zowąd ta lalka wyskoczyła z tego
parapetu i z całej siły uderzyła ją w twarz i złamała
jej okulary. Więc ona zaczęła strasznie krzyczeć.
Podejrzewam, że to było w tym czasie, kiedy była u mnie w
pokoju ta galareta, bo myśmy się musiały widocznie
równocześnie obudzić. I ona mówi: „Mamo, ja za żadną
anielkę nie wyszłabym z pokoju, żeby iść do ciebie",
a ja z kolei nie mogłam iść do niej, więc to był taki
sen, nie? I wtedy zaczęłam się interesować tymi
rzeczami.... kupowałam książki jakieś tam i
pewnego razu w pracy poznałam faceta, który zajmował się
tą bioenergoterapią. Miał bzika na punkcie Silvy, na punkcie
tych wszystkich jakichś tam parapsychologów czy jak to się tam
nazywa. I on wszedł i mówi, popatrzył na
mnie i mówi: Ależ ma pani energię, ależ pani ma
wibracje! Ja mówię: O co chodzi? Mówi: Naprawdę- mówi. - Tak
pani mówi, jakby przyciągała magnesem. A on mówi, że on
się tym interesuje. I zaczęliśmy rozmawiać. Ja mu zaczęłam
opowiadać te swoje historie. On mówi: No, właśnie- mówi. -
Tak to się odbywa, nie? I ja mu mówię: Słuchaj, ja mam w
mieszkaniu ducha, ale takiego, że tym razem to naprawdę chcę
się go pozbyć, bo on jest po prostu jakiś niepoważny.
Wszystko demoluje, niszczy. Aha, i co jeszcze było? Córka
pojechała na wakacje. Ja zostałam sama, a ja jestem
robotnik do wszystkiego. Wszystko umiem. I ona mnie
poprosiła, żeby kupić jej lampkę nocną. No wiadomo,
samotna matka pieniędzy nie ma, a miałam pełno takich różnych
części, więc wzięłam oprawkę, wzięłam
przewód, wtyczkę, jakieś tam miałam wszystkie rzeczy i
zaczęłam to wszystko składać. No, więc zawsze nie byłam tego
jeszcze taka pewna, że jestem w tym dobra. Siedzę u niej
przy biurku, a na ścianie mieliśmy bzika na punkcie
Freddiego Mercury. Wisi wielki plakat Freddiego. Byłam
sama, więc mi się nudziło. Nie miałam z kim pogadać.
Spojrzałam na ten plakat i mówię: Wiesz co, Freddie? Jak
włączę tą wtyczkę do prądu i walnie światło, to
walę cię z tej ściany. I na tym się skończyło. Więc ja
tam montuję, montuję, montuję. W pewnej chwili to już
skończyłam. Wkładam wtyczkę. Światło oczywiście nie
wywaliło. Wszystko zrobiłam dobrze, a plakat fiu, fiu,
fiu, fiu. Takim ruchem łagodnym, takim na
boki, faliście spadł na podłogę. No więc oczywiście
szok, nie? No ale też się specjalnie tym nie przejęłam. A
ten drań był okropny. Więc ten mój kolega, ten
parapsycholog czy jakoś tam mówi do mnie, że
jest na to sposób. Kazał mi zapalić wielką świecę,
gromnicę miałam po chrzcie mojej córki. Zapalić na
środku pokoju, chodzić, puszczać bardzo głośno muzykę i
chodzić dookoła i klaskać. I rzeczywiście pomogło. Od tej pory
wszystko się skończyło. Nie miałam żadnych problemów z tym
duchem do pewnego czasu potem i on zaczął mnie
uczyć wychodzenia z ciała, bo mówił, że ja jestem
podatna. Jak wprowadzać się w stan alfa, żeby
rozmawiać ze swoją podświadomością i tak dalej. I właśnie à
propos tego miałam takie zdarzenie. Szłam ulicą i zobaczyłam
faceta. Wydawał mi się bardzo znajomy. On do mnie
krzyczy: Cześć! Ja do niego: Cześć. Ale sobie myślę: Kurczę,
ja go nie pamiętam. Przecież nie mam sklerozy. Mam
czterdzieści parę lat i co? Nie wiem, kto to jest. A
wieczorem kładę się, wprowadzam się w stan alfa i mówię,
zadaję pytanie: Powiedz mi, kto to był, do diabła? Bo mnie
tak cały dzień męczy. Kto to jest? I zaczynam już
ten, ten alfa się wprowadziłam i nagle słyszę coś takiego:
Ty idiotko! Mówi. Co, nie wiesz, kto to jest? Ja mówię:
Wiem. A czemu mnie obrażasz? A on mówi: No bo się skupia.
Przecież ty z nim pracujesz. Ja sobie myślę: no tak,
faktycznie. Tylko że inaczej się wygląda za biurkiem, a
inaczej się wygląda w płaszczu na ulicy, nie? I to był
taki jedno z takich zdarzeń, właśnie tych snów. Potem,
ponieważ z tym rynerem zerwałam, strasznie chciałam
wiedzieć, jak on mieszka. Nigdy u niego nie byłam i
wprowadziłam się w stan alfa, żeby wyjść z ciała. No i
oczywiście zrobiłam to. Wprowadziłam się w ten stan alfa.
Zadałam pytanie swojej podświadomości, żeby mnie tam
przekierował. Wiedziałam, gdzie on mieszka, ale nie znałam
kompletnie rozkładu mieszkania. Wchodzę tam. Po lewej stronie
jest jeden pokój, dalej kuchnia, wprost
ubikacja, po prawej salon i z salonu wchodziło się
przez taki przejściowy był pokoik, gdzie ten
mój amant tam spał z bratem. Więc ja tam
weszłam. Przekroczyłam ten próg między salonem a
jego pokojem i stały takie stare buty, wielkie takie trepy zimowe, brudne jak
diabli. I przez ścianę tam
był balkon, ale też trzeba było przechodzić przez taki murek.
No, takie niewysokie, gdzieś piętnaście, dwadzieścia centymetrów.
No i obudziłam się któregoś razu i potem już
mi się przyjaźnili. Tak, że już nie było tam między nami
jakichś kwasów. Spotkałam go i on coś miał ważnego
załatwić. I mówi: To chodź, podjedziemy do mnie, ja tam coś
wezmę. No dobra, weszliśmy do tego domu. Wszystko było
dokładnie tak, jak widziałam. I te diabelskie buty brudne tam stały. To był
szok. Krótko mówiąc, zdarzyło się pani weryfikować
to, co pani widziała, będąc w tym stanie OB, prawda? Tak, tak, to było. To było
niesamowite. Ale potem przyszedł rok
2004. Najgorszy rok w moim życiu. Moja mama ciężko
zachorowała. Okazało się, że ma raka. No i zanim
się dowiedziałam, śni mi się coś takiego, że
wchodzę do jakiegoś przez taką wielką bramę. Na środku jest taki wielki
trawnik z drzewami, a w kształcie takiego niby
łuku, w kształcie litery L, ale łuku stoją
budynki i na jednym z nich są takie olbrzymie schody, w
kształcie też takiego półokrągłe. Chyba kilkanaście tych
schodów było do góry. Wielka brama. Jak weszłam na
wprost, było pisało sala operacyjna czy
coś, czy zabiegówka nie pamiętam. I się przerażona
obudziłam. Oczywiście chodziłam tam po tych korytarzach. Kiedy
się okazało, że mama zachorowała, kiedy dostała
tego pierwszego takiego ataku i zaczęła się
dusić, pogotowie przyjechało i ją zabrało. Nie chcieli mnie
wziąć, więc ja pojechałam samochodem za nią, za
karetką i oczywiście cały ten szpital zobaczyłam.
Nigdy tam nie byłam, bo to było gdzieś na Grabiszyńskiej.
Ja tam w te rejony nigdy nie chodziłam. I były te schody.
Na wprost była ta zabiegówka i tam przez
trzydzieści jeden dni moja mama leżała. Cały czas była na
morfinie, a ja nie wychodziłam ze szpitala.
Mieszkałam tam. Miałam kawę, herbatę i
cukier i nic więcej. I tak schudłam dwadzieścia pięć kilo.
I tam miałam krzesło. Były dwa łóżka, ale
panie pielęgniarki czekały na łapówkę. Nie chciały mi absolutnie
tego łóżka pozwolić korzystać, mimo że było
puste....Więc ja przyniosłam sobie z korytarza krzesło i
przez trzydzieści jeden dni siedziałam na krześle przy mamie.
Pilnowałam ją, żeby jej nic nie zrobili, żeby jakby się nie
daj Boże obudzi, to żebym mogła sobie z nią jeszcze
pogadać. I tak, tak sobie te trzydzieści jeden dni
żyłam. Pewnego dnia to był chyba trzydziesty
dzień, czyli dzień przed śmiercią. Moja mama zawsze rano
jeszcze była taka rześka. Zawsze mogła jeszcze chwilę
porozmawiać, a potem przychodziła lekarka, dawała czy
pielęgniarka, dawały jej morfinę i ona już potem cały dzień
była, a nie można było się z nią dogadać. A ja rysowałam
w tym czasie sobie, bo ja maluję portrety, obrazy maluję i
tak dalej. I sobie tam zajmowałam czas tym rysowaniem. W
pewnej chwili mama się obudziła jeszcze przed tą morfiną.
Usiadła na łóżku, gdzie nie mogła usiąść, bo miała
paraliż jednej strony twarzy i nogi. I
mówi: a co wy tu robicie? I tak patrzy mi za
plecy, nie? Więc ja się tak odwróciłam. Drzwi otwarte,
bo jak zawsze były otwarte na korytarz. Nie, nikogo. Mówię:
kogo ty tam widzisz? A ona mówi: zobacz, dziadki
przyszli. I mówi: jak wy wyglądacie?
Mówi. Co wy macie z tyłu skrzydła? Co wyście po
mnie przyszli? Położyła się i dalej była już ap. Ja byłam w szoku. Może
rzeczywiście widziała, że ktoś po nią przyszedł i
że to byli aniołowie, nie? Na drugi dzień oczywiście mama
zmarła. Ona zmarła w lipcu. Przyszedł
listopad, moje urodziny. Ja oczywiście przez
całe miesiące ryk, płacz, histeria,
depresja i w ogóle dno. W tym czasie, ponieważ to było
trzy lata po WTC, a ja miałam dzika na tym
punkcie, więc na okrągło oglądałam te filmy, że patrzę, że
ludziom jest gorzej niż mnie, więc to mi pozwalało jakoś
przetrwać ten najgorszy okres. No i oglądałam zawsze
do piątej rano i o piątej rano zasypiałam, bo miałam
wszystko nagrane na wideo. Leżę i nagle czuję
mamy zapach. Moje urodziny, ale ewidentnie
taki zapach jak moja mama miała. Myślę kurczę, no, czuję
mamy zapach. Oglądam się. Nikogo nie ma. W pewnej chwili w
nogach widzę, że zapada się pościel, tak jak wtedy, jak
przyszedł ten mój znajomy. Było takie wklęśnięcie. Nie
było dźwięku. Nie było. Nie widziałam jej, tylko
czułam ten zapach perfum i to wgłębienie. I ja nie
miałam, nie wiem, nie miałam możliwości, nie miałam siły
nic powiedzieć. I to trwało może trzy,
cztery minuty. I nagle ta pościel zaczęła się podnosić z
powrotem. Wyrównała się do poziomu i wszystko znikło.
Perfumy znikły i wszystko znikło. I to było związane z
mamą. Z tym, że wszyscy moi znajomi, którzy
umierali, zawsze przychodzili do mnie i mówili, że już są z
powrotem. Moja mama niestety jeszcze nie, więc może była tak
dobrym człowiekiem, że już nie musiała wracać. I
oczywiście po- Może po prostu nie musiała tego, nie miała
takiej potrzeby, żeby oznajmiać ten swój powrót,
tak? Nie, to na pewno by mi powiedziała. Nie
wierzę. Ja, myśmy były tak związane
pępowiną, że całe życie się nią opiekowałam,
ona mną i nie chcę, bo zaraz się popłaczę. No
i w tym momencie, któregoś razu, bo jak minęło parę dni, ja mieszkałam wysoko na
czwartym piętrze. Słyszę, lato, piękna pogoda, okno
otwarte. Słyszę taki miauk koci, że po prostu
idzie zwariować. Jedna noc, druga noc i to nad
ranem. To tak ja chcę spać. Ja chcę iść do pracy, a to
wrzeszczy to kocisko. W końcu naprawdę się
zdesperowałam. W szlafroku, w piżamie, w kapciach
poszłam na dół z tego czwartego piętra. Wychodzę, a myśmy
mieli taką oficynę. Drugi budynek był
obok. Na tym nowym mieszkaniu już. Patrzę, siedzi w
kratce piwnicznej siedzi czarny, piękny kot i miauczy jak oszalały. Ja mówię
Boże, jak zwariuję! I nagle wychodzi kobieta z kubłem na
śmieci. Wyrzuca śmieci. Ja mówię: czyj to jest kot? Przecież
to można zwariować. Nie daje nikomu spać. A ona mi: proszę
pani, tu mieszkało jakieś małżeństwo, prawdopodobnie musieli
go zostawić. Nie wiadomo, czy to był jego, czy ten
kot był ich, czy nie. W każdym razie oni go chyba
zostawili, a on tak miauczy. I tak stoimy, rozmawiamy
i w pewnej chwili ja mówię: kot. Ona: niech pani nawet
go nie woła, mówi, bo on do nikogo nie podejdzie. Myśmy
rzucali mu jedzenie. On nic nie ruszył. On już mówi: pewnie
niedługo zdechnie z głodu. Ja tak patrzę na tego kota i
mówię: chodź tu do mnie. A on tak podniósł łepek,
popatrzył na mnie, wyprostował się tak grzbiet wygiął i
bieg. I sz to mi na ręce. Skoczył mi na
ręce. Przytulił się do mnie, a ona się tak
patrzy na mnie. Mówi: to pani kot? Ja mówię: nie wiem
skąd. No przecież widzi pani, że weszła w piżamie, żeby go
uspokoić. Nie wiem, udusić. Co mu zrobić? Ona mówi: no
ale przecież on do nikogo nie podchodził. Ja mówię: no,
widzi pani. No i wzięłam go oczywiście do domu, jak to ja,
ciotka Samarytanka. Okazało się, że to była
dziewczynka. No i miałam ją bardzo długo. Była
niesamowitym kotem. No i potem moja córka skończyła
studia, wyjechała do Anglii ze
swoim chłopakiem, a ja zostałam sama. Nie chciałam
wyjechać, bo miałam grób mamy i w ogóle nie wyobrażałam
sobie, żeby ją tam zostawić. No i pewnego razu córka okazuje
się, że jest w ciąży. Pisze do mnie na
Facebooku. Nie, wtedy nie było Facebooku. Wtedy była Nasza
Klasa. Chyba Gadu-Gadu było wtedy. To było- Była
cała gama innych serwisów, które później Facebook
zaczną. Najpierw był Gadu-Gadu, potem był
Nasza Klasa, a potem dopiero Facebook. I to było na
Gadu-Gadu. Ona do mnie napisała, że jest w ciąży i czy ja
bym nie chciała przyjechać. Myślę no tak, potrzebują
opiekunkę. Ale się zaczęłam zastanawiać. Mówię tak:
wezmę mamę ze sobą, skremuję ją, bo ona
nie była skremowana. Zabiorę urnę ze sobą i mogę
jechać, bo już tam nic mnie nie trzyma w tej Polsce.
Zresztą miałam jej serdecznie dosyć, bo jako matka samotna nie
miałam żadnej pomocy przez dwadzieścia lat. No i
tak zrobiłam. Pojechałam na cmentarz, a tam przy cmentarzu
były te wszystkie takie kwiaciarnie. Znałam jedną z tych
kobiet. Zawsze żeśmy sobie gadały. Ona mnie zawsze pocieszała,
bo ja wychodziłam z płaczem i mówi, że tutaj obok
jest...... Babka, która się tymi sprawami zajmuje.
A jeszcze parę miesięcy wcześniej cały rok zbierałam,
nawet nie, dwa lata zbierałam pieniądze na to, żeby kupić
mamie pomnik. I po drugiej stronie ulicy był
kamieniarz i ja, młody facet, gdzieś koło
czterdziestki. On zrobił mi ten pomnik.
Piękny! Pięknie ten pomnik wyszedł i w trzy dni później ten
pomnik się zawalił. A on był pijakiem. Ja o tym nie
wiedziałam. Zrobił olbrzymi krzyż z
tego marmuru, który na dwóch pręcikach. I te
pręciki po prostu nie wytrzymały i to się zawaliło. I on
mi tego pomnika nie chciał naprawić. Więc ja się tak
zryczałam, że szkoda słów. Pouskuwałam na niego
okropnie, bo dla mnie ważniejszy był ten grób niż wszystko
inne. Poszłam do tej kobiety. Oczywiście sądziłam się z tym
facetem. Wygrałam i musiał mi to naprawić. I poszłam... I to
było wszystko w tym samym czasie, w przeciągu trzech
miesięcy. Poszłam do tej kobiety, do, do tego punktu
pogrzebowego i mówię, że chciałabym mamę
skremować. Czy oni się tym zajmują? Tak. Kobieta miała
gdzieś koło pięćdziesiątki. Taka leciwa staruszka.
Strasznie staro wyglądała. No i wszystko żeśmy
załatwiły. Ja wszystko miałam opłacić w
chwili, kiedy dostanę tą urnę. No i wszystko jest załatwione.
Strasznie drogo to kosztowało, ponad dwa
tysiące. No ale trudno, zależało mi na tym i
ta kremacja miała się odbyć w Poznaniu. I
ponieważ ja powiedziałam, że ja nie zgodzę się na to,
żeby oni to zrobili sami, że ja chcę być pewna, że
oni to wykopali, załadowali na wóz, pojechali do
Poznania i tam skremowali, żeby to nie było, że oni wyrzucą
kości matki gdzieś nie wiadomo gdzie za płot. A sama nie
pojechałabym, tylko poprosiłam kolegę. Kolega powiedział, że
pojedzie i wszystko żeśmy załatwili. A kremacja miała
się odbyć chyba trzy dni przed moim wyjazdem
do Anglii. I ta franca, bo już inaczej nie powiem,
powiedziała, kiedy ja przyjechałam, już kazała mi przyjechać.
Zadzwoniła do mnie, żebym przyjechała i mówi tak: „No, ale
na pani grobie mamy jest pomnik i to trzeba
wszystko usunąć. To trzeba wszystko wywieźć i proszę jeszcze
dopłacić półtora tysiąca”. A ja mówię: Słuch? Wzięła
pani już prawie dwa i pół tysiąca i chce pani jeszcze
półtora? A wiedziała, że mi zależy i chciała mnie po prostu
naciągnąć. I ja dostałam szału, ale to takiego
szału chyba jeszcze w życiu nie dostałam, bo to trzy dni
zostało. Przecież nie załatwię wszystkiego. I zaczęłam ją
obrażać. Wyzywałam ją od najgorszych. Żebyś zdechła,
krowo! Jak możesz mi to zrobić, że ja jadę tylko
dlatego, że jadę z mamą, a ty mi takie rzeczy
robisz, żebyś zdechła. Zryczana ledwo
dojechałam do domu. Kawał drogi. Moja siostra akurat przyszła.
Mówi: Matko, co się z tobą dzieje? Ja byłam dosłownie jak
wrak. Ja tak strasznie krzyczałam przez całą drogę. Proszę
sobie wyobrazić, przyjechałam do Polski
parę lat później. No i oczywiście pierwsza rzecz pojechałam
na cmentarz. Poszłam do tej kwiaciarki. Ona mówi: Pani wie,
że ona zmarła w tydzień po pani wyjeździe? Ja mówię: Jak
to się stało? Ona mówi: I ten kamieniarz też. W przeciągu
trzech dni on, a potem parę dni później ona. I ja się za
głowę złapałam, że ja ich po prostu przeklęłam. Było mi
tak wstyd. No, byłam po prostu przerażona. No ale
nieważne. W każdym razie mamy już nie mogłam zabrać. Zaczęłam
szykować się do wyjazdu i moja nyża. Drzwi otwierały się na zewnątrz do
korytarza, a korytarzyk był olbrzymi, taki duży hol,
ale w tym miejscu, gdzie była moja nyża, była może półtora
metra przestrzeni, bo tam kosztem tego miejsca
była łazienka, więc przy tej ścianie stała
drabina. Wielka drabina, taka dwumetrowa. Wszystkie
remonty na niej robiłam, malowania i tak dalej. I
ona stała kawałek odsunięta od ściany i
oparta o prawie o sufit. Wtedy przyjechał ten mój
zięć po mnie. Już wszystko było spakowane, stało w
tym dużym pokoju, wszystko już było załatwione. On
przyjechał, żeby pomóc mi to wszystko znosić do tej
firmy, która miała mnie do Anglii zawieźć. I
sąsiadki córka przyszła. Skorzystała z okazji, że mój zięć
jest, a był komputerowcem, więc mówi: Chodź do mnie,
pokażesz mi tam, bo ja czegoś nie wiem. I on poszedł. Ja
zostałam sama. Zamknęłam drzwi i poszłam do nyży jeszcze coś
tam zrobić, a wtedy już nie było tam mojej sypialni,
tylko wszystko było zlikwidowane. Stało tylko parę segmentów i
po resztę moich rzeczy, masę książek i tam inne
rzeczy. I ja coś robię. I w pewnym momencie słyszę
potworny huk, ale taki, że aż zadrżała
cała nyża. Ja podchodzę do drzwi, biorę za klamkę:
zamknięte. Okazało się, że ta drabina runęła
na drzwi. No jakim cudem odgięła się od ściany, skoro
była daleko odstawiona od ściany? Ona runęła na drzwi. To była stara kamienica
niemiecka. Nad drzwiami był taki
dwudziestocentymetrowy taki mur, bo to była chyba jakaś ściana
nośna czy coś. I ta nyża wpadła między drzwi, a
ten wypust także nie można było jej popchnąć drzwi, żeby ona
się odsunęła, bo ten wypust przeszkadzał taki
szeroki. I ja się szarpię i szarpię, i szarpię i
kurczę, nie wyjdę. On nie miał kluczy, jest u
sąsiadki. Pomyśli, że ja go nie chcę wpuścić. Co ja mam
zrobić? Jak mam z tej nyży się wydostać? A ponieważ tam
były segmenty, jeszcze miałam resztę narzędzi, więc znalazłam
jakiś śrubokręt. Zaczęłam podważać te drzwi. Wielkie, potężne,
ciężkie, niemieckie. Mur gruby jak diabli. I
nagle mówię: Boże, mamo, pomóż mi, przecież ja stąd nie
wyjdę. I te drzwi nagle się otworzyły, a drabina runęła
w stronę holu. Więc dla mnie to był szok. Śpię ostatnią noc przed
wyjazdem. Śni mi się coś takiego. Wydawało mi się w
pierwszej chwili, że to u tego Seweryna w domu, bo
kobieta była taka podobna. Czarne włosy, niska, grubawa.
Że jestem w jakimś domu. Ten dom stoi na skrzyżowaniu, ale jakiejś wiochy,
jakiegoś małego miasteczka. Trudno powiedzieć, co to było. I
na rogu stał duży, duży, potężny budynek.
Piękny.... Od ulicy wchodziło się taką szeroką
bramą i ja tam sprzątałam. Byłam sprzątaczką, znaczy
byłam służącą, bo ona mnie wynajmowała do roboty. Ja sobie
myślę: no, ładnie. Nigdy kobiety, jego matki nie widziałam, a
ona mnie tutaj usługuje się, no.
I spojrzałam. Wyszłam tam, sprzątałam oczywiście i nagle
spojrzałam przez to jedno okno i zobaczyłam, że po drugiej
stronie ulicy, na rogu jest kiosk. Taki wbudowany
budynek. W dół się schodziło taką spadzistą, taką jezdnią, też niedużą.
No i sprzątałam tam bardzo długo w każdym
razie. Zapakowałam się, pojechałam do Anglii. Po
jakimś czasie, nie wiem, minęło może pół roku. Z
kasą było strasznie trudno, bo oni tam narobili długów, jak
byli. Przychodzi do mnie córka i mówi: słuchaj, wiesz, tutaj
jest apteka na głównej ulicy i oni szukają
kogoś do sprzątania. Ja nie skojarzyłam tego zupełnie wtedy z
tym snem. I dobra, to chodź, zaprowadź mnie tam. Ja pójdę
sprzątać. Ja wchodzę. Matko, to jest ten budynek.
Podchodzę do okna, widzę po drugiej stronie ten kiosk
i to była ta ulica, na której teraz do tej pory
mieszkamy, nie? O! Co jeszcze mi się przydarzyło. Mam obok, tam w mieszkaniu we
Wrocławiu miałam sąsiadkę. Mieszkała z córką też
sama. Nie lubiłam tej matki, bo ona była wredna, ciągle na
nas tam mówiła, że moja córka to dziwka, bo jedzie do
Anglii do pracy. Więc strasznie mnie
denerwowała, a jej córka była bardzo fajna. No i śni mi
się coś takiego- Trochę prymitywna persona, delikatnie
mówiąc, skoro ona w oparciu o takie, za przeproszeniem, z
dupy wzięte kryteria, wyzywa kogoś od dziwek. Tak, tak i
to jeszcze z jaką złością? Z jaką nienawiścią mówi:
tak, masz córkę, dziwkę. Jedzie do pracy, tam będzie
dupy dawać. I tak. Wiesz, już nie chciałam w tej chwili
mówić więcej tego, a ja tak się spojrzałam na nią- Mówiąc
wypowiedzi, które nie kwalifikują się do
komentowania, że to tak ujmę. Może potem powycinać
sobie. W każdym razie ja to zlekceważyłam, bo mnie po prostu
zablokowało, bo ja zawsze jak ktoś na mnie skacze, to ja
najpierw tracę. W ogóle nie umiem się
odgryźć od razu, tylko potem mogłabym sobie
pogadać. W każdym razie nie lubiłam jej, a
tą drugą, tą jej córkę nawet lubiłam, chociaż też była
taka jak matka. Ale miałyśmy dobre
układy. No i śni mi się coś takiego, że jestem
na 1 maja we Wrocławiu, a już byłam w Anglii i na 1 maja jest szpital.
Więc stanęłam tak przy takiej barierce, bo tam fosa pod
spodem płynie i patrzę, że podjeżdża karetka. Z karetki
wysiada Iza i mówi... Ja mówię: Iza, czy to prawda, że
twoja mama się utopiła? A ona mówi: skąd wiesz? I się
obudziłam. No więc, ponieważ miałam z nią kontakt już
wtedy na naszej klasie, piszę do niej. Ja mówię: słuchaj, co
się u was dzieje? Bo miałam okropny sen. Wiesz, nie chcę
ci mówić co, ale to było straszne. A ona mówi: co
ci się śniło? Powiedz. Ja mówię: nie, no bo nie chcę cię,
nie chcę cię straszyć. Ona mówi: powiedz, ja to
wytrzymam. No więc ja jej to opowiedziałam. Ona mówi: bo
moja mama właśnie dzisiaj w nocy umarła. Utopiła się
płynem z płuc. Że płuca jej zalewało płynem i się utopiła. No więc
miałam serdecznie dość. Coś, co można w zasadzie
zaklasyfikować albo jako sen proroczy, albo jako monicję, bo
pani jakoś odebrała informację o tym,
że ta osoba umiera tak? Tak. Mi się śniło, że ona po
prostu się utopiła i dlatego oni stoją przy
tej fosie. Może mi się ta fosa tak skojarzyła, że ona tam
wpadła, bo ta karetka stała przy fosie i ona też. Ta
córka stała przy fosie, a zaraz parę metrów dalej było
wejście do szpitala. Więc tak sobie to
skojarzyłam, a okazało się, że ona miała tą wodę w płucach.
Ale jeszcze jedno. Ponieważ ten Seweryn mi nie wychodził z
głowy, któregoś razu wprowadziłam się w stan alfa i spytałam się, co
właściwie się stało, że te dziesięć dni
snów naprowadziło mnie na niego, że potem
byliśmy razem? Dlaczego tak niesamowicie mi się
zmaterializował wcześniej? Przecież to jest po prostu niemożliwe.
No i śni mi się coś takiego. Jestem w swoim ubraniu. Ja
chodziłam zawsze w getrach, w takich, nie wiem, jak to się
nazywa. Takie narciarskie nakładki na łydki,
w jakiejś tam dłuższej bluzce, takiej bluzki z tą tuniką. Idę sobie. Jestem we
Francji. Idę sobie wielką, żwirowaną,
piękną aleją. Na środku jest piękny trawnik, a
ta aleja tak zakręca naokoło, żeby można było z drugiej
strony nią wyjechać. A tam, na końcu tej alei stoi
piękny zamek. I ja pukam do tego zamku taką
kołatką. Wychodzi lokaj, otwiera, wpuszcza
mnie. Oczywiście jest w tych swoich ubrankach, takich
francuskich. Wchodzę. Po lewej stronie jest taka wielka
sala, taka siermiężna, z kamieni. Na środku jest tylko wielka, taka siermiężna,
toporna ława. Obok tej ławy są takie dwa
siedziska, długie, też takie ławy. Więc ja sobie tam usiadłam,
a on mówi, że zaraz panienkę poprosi. No więc poszedł.
Ja siedzę tam sobie. Rozglądam się po tej komnacie.
Wchodzi jakaś kobieta. Ja jej nie znam. Młoda dziewczyna w
moim wieku i mówi: przyszłaś do Seweryna? Ja
mówię: no właściwie nie, bo wstyd mi się było
przyznać. Mówię: nie, przyszłam do ciebie tak cię odwiedzić. A
myśmy już byli po zerwaniu, więc podejrzewałam, że jego
siostra o tym wie. A on nie miał siostry. Miał brata
naprawdę. I mówi: to poczekaj - mówi - bo on akurat jest
w domu, to się spotkacie. I on wychodzi. Oczywiście jest
ubrany po francusku, w takich getrach, z białymi, takimi
podkolanówkami i takich śmiesznych ciżemkach, ale twarz,
głowę miał odkrytą. Wyglądał normalnie. Podszedł do
mnie i mówi: chodź, pójdziemy na spacer. Wziął mnie za rękę,
wyprowadził mnie z tego zamku. Po lewej stronie, pamiętam,
były takie czworaki i tam ludzie, kobiety, mężczyźni
gotowali, pichcili jakieś tam jedzenie, jakieś przyjęcie miało
być coś takiego.... I tak idziemy. I na
schodach do tych czworaków siedział taki mały, brudny
chłopiec. I ja mówię: "Boże, dziecko, co ci jest?" Zaczęłam
go tam czyścić, chusteczkę wyjęłam, śliniłam go, tam
wycierałam. Podeszłam do tych kobiet i jedną z tych
kobiet była moja mama. Poprosiłam ją o bułkę i dałam
temu dziecko. A on tak patrzy i mówi: "Jaka ty jesteś
dobra". Ja mówię: "Wiesz co? Wiesz, po co ja tu przyszłam?"
A on mówi: "Wiem. Chodź, pokażę ci grób naszych
przodków". I wyszliśmy z tego. Nagle znaleźliśmy się
we Wrocławiu w stronę Osobowic.
Łuna taka czerwono-pomarańczowa była na niebie. Z
daleka. To jest niemożliwe, ale widziałam groby,
pomniki, te wszystkie krzyże. On mówi: "Chodź, pokażę ci
grób naszych przodków. Będziesz wiedziała". I tak to było,
nie? Ostatnie zdarzenie, jakie miałam, to było tutaj, już w Anglii. Moja
wnuczka była straszna gapa, ale niewyobrażalna. Wszystko gubiła, wszystko jej
wylatywało z rąk. I kupiliśmy jej takiego
misia. Taki śmieszny. Miał na imię Fred,
był napis. No i ona z tym misiem była nierozłączna. Miała
może, ja wiem, ze dwa lata. Pojechaliśmy do Tesco na
zakupy, a mamy do Tesco daleko, więc
samochodem. Przyjeżdżamy tam, łazimy po tym
Tesco. Chyba ze dwie godziny zrobiliśmy zakupy, a ona z
tym miśkiem tam dreptała. W pewnej chwili wracamy
do samochodu, a ona krzyknie: "Nie ma mojego
misia!" Mówię: "Jak mogłaś zgubić misia?" Aż się wściekłam, bo
ja w ogóle na punkcie misi to mam śrubę i sama śpię z
misiem. I dla mnie miśki zawsze miały jakieś takie wielkie
znaczenie. I ja mówię: "To jak mogłaś zgubić?" No, a zięć
mówi: "Ja, to moment, ja pójdę, przejdę się tymi wszystkimi
alejkami. Na pewno znajdę". I poszedł. A ja siedzę w
samochodzie i nagle tak strasznie chciałam tego misia
znaleźć. I tak siedzę i nagle czuję, jakbym
nie była sobą, jakby coś się ze mną działo.
Byłam jakby w transie i wpatruję się tak w jeden
punkt. Nie wiem nawet, czy córka coś do mnie mówiła. W
każdym razie ja nic. Wszystko u mnie się wyłączyło i tak
siedziałam. Nagle zięć otwiera drzwi. Ja się wybiłam z tego
transu. On wchodzi i mówi: "Nic z tego. Nie ma tego
misia. Jest tysiące ludzi. Sobota - mówi. - Nie ma nawet
szans". A ja mówię: "To poczekajcie chwilę". Wstałam i
wyszłam z samochodu i jak w transie pamiętam, że weszłam
do Tesco. Nie patrzyłam na żadne boki.
Szłam po prostu tak, jakby mnie coś kierowało. Doszłam
prawie do końca i na przedostatnim tym, tym
takim polu, czy jak to się tam nazywa, tym
sektorze. Spojrzałam w dół i na półce ktoś
tego miśka podniósł i położył na półkę, na najniższą
półkę. I ja go wzięłam. I tak jak w transie wyszłam.
Wróciłam do samochodu. Mówię: "Masz swojego miśka". Oni
zgłupieli. Mówi: "Skąd ty go wzięłaś?" Ja mówię: "Nie wiem.
Po prostu poszłam i wzięłam". I to tyle. Aha, i jeszcze to.
Od jakiegoś dwóch lat śni mi się
kamper. Zostałam dzika na punkcie kampera, ale to
przez moje sny. Śni mi się, że mieszkam w kamperze. Jest droga prowadząca wysoko
w górę. Po prawej stronie stoją prostopadle
kampery. Mój kamper jest przedostatni na
górze. Po lewej stronie są jakieś ogródki, jakieś
tam warzywa, ktoś tam hoduje. Potem
stoi taki wielki kamper, który jest kawiarnią i
sklepem. Tam można po schodkach wejść, sobie usiąść, wypić
kawę, coś kupić, słodycze czy jakieś kanapki. I ja
tam mieszkam. Wiem, jak ten kamper wygląda.
Wszystko wiem. Znam tych ludzi, którzy tam
żyją. Potem sen się kończy. Parę dni mija,
nieraz tydzień, nieraz miesiąc i śni mi się dalej, co
robimy, jak chodzimy, że nieraz gdzieś wyjeżdżamy, nieraz
schodzimy na dół. I tak cały czas mi się ten kamper
śni. Ja tych ludzi wszystkich znam, a w
rzeczywistości naprawdę nie znam żadnego z nich.
Nie wiem, co to jest i to chyba powiedziałam wszystko, bo
ja tu sobie spisywałam te wszystkie swoje szaleństwa.
Niech mi pan powie, co to jest? No, wyszła nam taka
paranormalna spowiedź, jak to w Radiu Paranormalium nazywamy
tego typu rozmowy. Dosyć dużo takich proroczych wątków prekognicyjnych. Tutaj
chociażby te sny, chociażby to, co ten wywołany duch wtedy powiedział, że ta
jedna z koleżanek nie będzie długo żyć. Tutaj takie pytanie
sobie zanotowałem odnośnie tych zdarzeń z wodą,
gdzie ta woda was ochlapywała. Czy próbowaliście ustalić,
skąd się ta woda wzięła? Udało się jakoś
dociec, jakby wyeliminować wszystkie takie fizyczne przyczyny? Znikąd. Znikąd.
Było tak: duży pokój, przy ścianie stały dwa fotele, obok przed nimi stała
ława i po drugiej stronie taki taboret,
bo nieraz jak ktoś przyszedł, to na tym taborecie siadał.
Miałam trzy takie miejsca i w pierwszym raz, jak spod
stołu ta woda wyprysnęła, to córka akurat
trzymała bułkę w buzi, a w drugiej ręce trzymała kubek
z herbatą. A ja? Znaczy nie, to był drugi
raz, jak mama była, a mama też jadła. Ja też jadłam
i jadłyśmy obiad wszystkie trzy i żadna z nas spod tego
stołu tej wody nie mogła nalać, bo to jest niemożliwe. Jak
pierwszy raz szłam i mnie coś ochlapało od strony
kuchni, to też nie było możliwe, bo była ściana,
otwarte drzwi. Ja te drzwi w ogóle zdjęłam i wyrzuciłam, bo
mnie denerwowały. A na tej ścianie,
gdzie była między kuchnią a pokojem, były takie
szyby kratkowane, takie okienka, żeby światło było w
kuchni. Ktoś zrobił. Ja to potem zburzyłam, bo mnie
denerwowało, bo ciągle trzeba było te szybki myć. I zrobiłam
sobie taki stół z lampą u góry i tam żeśmy też
jadły. Między kuchnią a pokojem miałyśmy takie wysokie
stołki. Nie było możliwości. Tak samo nie było możliwości u
tego sąsiada, bo ten sąsiad to był starszy pan. Z pokoju,
z którego ta woda ciekła do córki pokoju. U niego było
suchuteńko. Dotykałam ręką dywanu. Łazienka była...... w pięć, dziesięć metrów
dalej, a kuchnia była tak samo jak u
mnie, aneks kuchenny. To nawet nie była kuchnia, tylko
takie maleństwo, że wchodziło się z pokoju
i też na drugim końcu mieszkania. Nie było szansy. Nie
było, krótko mówiąc, żadnego miejsca, z którego tam woda
mogłaby wytrysnąć, tak? Nie. Nic takiego
nie mogło być. I te kafelki, które zostały na
ścianie, których nie dało się zamalować, że woda powinna
wyschnąć, nie? A ja dopiero po paru latach, jak już chyba
dwa czy trzy razy próbowałam to zamalować, bo malowałam zawsze
na biało i córka brudziła te ściany, więc ja je wkurzyłam
się, kupiłam tapetę i dopiero tapetami to przykryłam.
Tutaj sobie też zapisałem ten motyw z tymi zwierzętami pojawiającymi się we
śnie, zwiastującymi odejście kogoś z
bliskich czy znajomych. Zrobiłem tak- One były we
śnie. One naprawdę przychodziły. Aha! Tylko z tego, z tej, z tej
piwnicy. Po śmierci mamy... A à propos, po
śmierci mamy. Ja nigdy nie chciałam mieć zwierząt, ponieważ ja
pracowałam do siódmej wieczór i nie miałam
czasu na zwierzęta, żeby z nimi wychodzić. Więc marzyłam o
psie, ale nigdy go nie miałam. Kiedy mama zmarła w jakiś,
mama zmarła w lipcu, a ja tego psa kupiłam
chyba w sierpniu. Poszliśmy z córką na targ i
nagle ni stąd, ni zowąd patrzę, kobieta sprzedaje psy.
Goldeny. Piękne, takie rude, piękne, w porządka,
małe. I ja oszalałam. Ja mówię: „Słuchaj, ja muszę mieć
tego psa”. Pytam się tej kobiety, ile kosztuje. Ona mówi,
że trzysta pięćdziesiąt złotych. No szaleństwo! Ja nie miałam
nawet połowy. Miałam przy sobie może ze sto dwadzieścia
złotych, może mniej. A córka mówi: „Słuchaj, no przecież nie
wydasz wszystkich pieniędzy, bo będziemy bez grosza do końca
miesiąca”. Ja mówię: „Słuchaj, ja muszę tego psa mieć. Mnie
to nie interesuje. Ja chcę mieć tego psa”. Ja dosłownie
byłam jak nawiedzona. Wzięłam tego psa. Ona
dziwnym trafem zgodziła się na te sto dwadzieścia złotych, z
tym, że za miesiąc miałam jej jeszcze dać trzydzieści złotych.
Ona po te pieniądze potem przyjechała. Przecież nam brakowało
pieniędzy do końca miesiąca wtedy. Nie wiem, jakim
cudem. No, to też takie czasy, kiedy złotówka miała zupełnie
inną wartość niż teraz, tak? No, ale to był dwutysięczny
czwarty rok, więc już nie było tak. Właśnie, no właśnie. To
już nie było tak różowo. Ja byłam cały czas na pół
gwizdku. Potem zresztą splajtowała moja firma, bo
zrujnowali nas podatkami i podwyżkami. W
każdym razie ten pies był ze mną, kiedy mama
zma..., znaczy mama już nie żyła. Ja miałam taką deprechę,
że wystarczyło na sekundę, żebym tylko zaczęła
myśleć jakieś takie, że sobie coś zrobię, że mam
dość. On natychmiast przybiegał, kładł mi mordkę na
kolanach i sapał, i patrzył. Wpatrywał się we mnie
tymi oczyskami. Pilnował mnie cały czas. Miałam depresję jedenaście
lat i on po jedenastu latach zmarł. W momencie, kiedy
straciłam tą depresję, on odszedł. Można powiedzieć, miał
pewną misję do spełnienia. A też mówi się o psach i
w ogóle o zwierzętach takich domowych, że mają jakieś takie
zdolności postrzegania, których my z kolei nie
mamy. Jeszcze jedno mi się przypomniało też tutaj, w
Anglii, à propos właśnie tych opiekunów. Na naszej
klasie spotkałam po latach, byłam
zapisana do naszej klasy, do której chodziłyśmy w
podstawówce. Ja mam niesamowitą pamięć. Nie wiem
dlaczego. Jestem stara baba, a pamięć mam nastolatki.
Pamiętałam wszystkie imiona i nazwiska moich
kolegów i koleżanek z podstawówki. I wśród nich był
kolega. Nie lubiłam go specjalnie, bo był taki cichy. Zawsze
taki był ścicha pięta. Tak zawsze się czaił, zawsze gdzieś
tam głowę wystawiał, jakby był przerażony całym światem. Ale
był śliczny. No i ja tam miałam straszne powodzenie, więc
nim się to najmniej przejmowałam. No i go poznałam. Spotkałam
go na tej naszej klasie. Zaczęliśmy ze sobą pisać, potem
przeszliśmy na Skype'a. Okazało się, że facet siedział w
Ameryce, ja w Anglii, więc na drugim końcu świata. A
z czasem tak gadka, gadka, gadka, gadka. W końcu żeśmy się
w sobie zakochali. No więc on mówi: „Słuchaj, to nie ma
co. Ja do ciebie przyjadę, odwiedzę cię”. I przyjechał.
Był tutaj dwa razy. Raz był w kwietniu, raz był w grudniu
na święta. Myśmy się zaręczyli i było wszystko pięknie,
chociaż okazywało się, że facet ma masę, masę
wad i w ogóle był nie do przyjęcia. Zresztą to za
dużo opowiadać. W każdym razie ja już miałam tego serdecznie
dość. Poza tym sześć godzin różnicy w czasie, więc
ja miałam dziesiątej, a on miał dopiero gdzieś w
południe u niego było. Ja padałam na pysk. Siedzieliśmy do
drugiej, do trzeciej w nocy, a on miał dopiero środek dnia,
więc ja po prostu nie dawałam rady. Tym bardziej że ja w
ciągu dnia opiekowałam się wnuczką, więc ryłam nosem
i byłam już tak znerwicowana. Poza tym jeszcze miałam tą
deprechę. Jeszcze był mój pies, był u mnie, więc musiałam z
tym psem wychodzić w nocy i w ogóle miałam wszystkiego
serdecznie dość. I kiedyś mnie tak wkurzył, iż to było nie
do przyjęcia. Miał masę, masę takich złych nawyków
i ja z nim zerwałam. No i potem jeszcze przez jakiś czas
próbowaliśmy do siebie pisać, ale potem minęło już
chyba pięć lat, jak on, jak żeśmy się rozstali. Śni mi się
coś takiego. Jestem w Ameryce. Nigdy tam nie byłam. Oczywiście jest morze.
Stoję nad morzem, na plaży i patrzę z naprzeciwka. On idzie z bardzo daleka.
Oczywiście nie było mowy, żebym nie poznała jego sylwetki,
więc widzę, że idzie. Zbliża się, zbliża się, zbliża. Już
jest tak bardzo blisko. Stoi ode mnie o jakieś, ja wiem,
dziesięć, piętnaście metrów i w pewnym momencie się odwraca i
odchodzi. I tak raz, drugi, trzeci, piąty. Myślę:
„Matko, co się dzieje? Czego on mi się tak śni?” Miałam
ochotę do niego napisać. Nawet go zaprosiłam do, na
Facebooku, bo już wtedy na Facebooku byłam. Przeniosłam się z
naszej klasy i miałam go zaprosić. Zobaczyłam, że
tam jest, ale sobie myślę: nie, nie chcę. Nie chcę, bo
znowu się zacznie. Znowu będę zarywała noce. Nie będę miała
kiedy malować obrazów. Nie. I dałam sobie spokój. I on mi
się tak śnił, no, kilkanaście razy.... Na przykład on
miał takiego kolegę, z którym się przyjaźnił tam i często
jak gadaliśmy na Skypie, to ten chłopak tam też był.
Odwiedzał go. No i śni mi się tak, że jest jakiś
sylwester, jakaś zabawa. Wszyscy jesteśmy pięknie ubrani, w
garniturach, suknie balowe, pełno ludzi, jakieś lampiony
i nagle on znika. Nie ma go. Ja sobie myślę: „No
tak, znowu wyszedł i znowu nie będę mogła się z nim
pogodzić”. I potem znowu jakaś uroczystość. Jest taka nisko idąca ulica,
szeroka, takie jakby na końcu był
te muszle, takie koncertowe. Pełno krzeseł, tysiące
ludzi tam siedzi. On siedzi z tym swoim kolegą za
mną. Ja sobie myślę: „No, zaraz mnie zauważy, to może
porozmawiamy”. Ja się odwracam. Kolega jest, jego nie
ma. No trudno, może. I tak te sny się powtarzały. Pewnego
razu, nie wiem, którego. Jakoś tak, no na pewno parę,
rok chyba później po tych, jak te sny się przestały mi
odbywać. Dzwoni do mnie ktoś na Facebooku, na Messengerze. Odbieram, a on
mówi, że jest kolegą. Ja mówię: „Wiem”, bo
było ten, jego imię i nazwisko było u góry.
No, ja mówię: „No, wiem, pamiętam cię”. On mówi: „Słuchaj,
wiesz, że, że on...”. Ja mówię: „Jak nie
żyje?”. „No nie żyje” – mówi. – „Popełnił samobójstwo”.
Ja byłam zszokowana jak nigdy wcześniej. Mówię:
„Matko Boska, co się stało?” On mówi, że się utopił. Poszedł
na basen i się utopił. Po prostu miał dość. Miał
raka prostaty. Tak strasznie cierpiał, że już nie mógł
wytrzymać i, i odebrał sobie życie. No i pogadaliśmy chwilę jeszcze. I ta
woda, gdzie on stał nad tym morzem. Z tym, że to było
morze, a nie basen, nie? I odszedł tam w stronę
słońca, w stronę światła, że tak powiem. No i to były
takie ostatnie z tych, tych moich przeżyć, które jedyne, co
mi w tej chwili zostaje, to te kampery, nie? Że ciągle
wracam i tam mieszkam. No, tego raka prostaty musiał chyba
już mieć dłuższy czas. Pani może jakby
w jakiś sposób odbierała sygnały, że coś z tym człowiekiem
może być nie tak i że może w niedługiej przyszłości
odejść. Wie pan, miałam taki sen à propos niego
kiedyś, bo już byliśmy po zaręczynach. Śni mi się coś
takiego, że jestem w tym mieszkaniu, gdzie jest cmentarz. Moja
mama stoi i ja mówię: „Wiesz, mamo, co?
Zaręczyłam się ze Sławkiem”. A ona mówi: „Czyś ty
zwariowała?” Mówi: „Absolutnie nie rób tego”. I to
było tyle. Jakiś czas później śni mi się, że jestem też tam, w tym mieszkaniu i
prasuję coś. I taka jestem poddenerwowana, że on zaraz wróci
z pracy, a ja tej koszuli jeszcze nie uprasowałam. On
wchodzi i mówi: „Co, jeszcze nie uprasowana?” I potem przez
cały czas, po tym śnie z mamą i z tą koszulą
powiedziałam sobie: „Kurczę, ja nie chcę za niego wyjść”. Nie
chciałam w ogóle przede wszystkim wyjeżdżać do Stanów, bo
chciałam być blisko wnuczki i dzieci, mojej córki. A poza
tym dla mnie Ameryka to tak ciągle zagrożenia, jakieś
tornada. Nie, nie, po prostu nie chciałam. Anglia
mi się bardzo podoba i cały czas odwlekaliśmy. Ja
to odwlekałam, a to nie miałam czasu, a to ten, a to
wiesz, na razie muszę dziecko odchować i że ich tak nie
zostawię. Ale cały czas miałam w podświadomości, że go nie
chcę, że nie będę z nim, mimo że mi bardzo na nim
zależało. I on się zachowywał bardzo dziwnie, bo
kiedy tu przyjechał, pojechaliśmy do Londynu zwiedzać
Londyn i on chciał popłynąć statkiem. Wsiedliśmy
na ten statek. Piękna pogoda, robimy zdjęcia, wysiadamy, a
on jest trup. Dosłownie trup. Siny na
twarzy, właściwie nie siny, taki trupi, taki
żółtawy kolor. Ciężko oddycha, nie może złapać
powietrza. Ja mówię: „Co się dzieje?” A on mówi, że się
źle czuje, że grypę świńską złapał. Ja mówię: „No, chyba
żartujesz. W samolocie grypę złapał?” I był tak
nieznośny. Był... Miał takie napady złości. Był
kochany, potrafił słuchać, potrafił rozmawiać, a nagle
ni stąd, ni wądł wybuchał furią. I jak on u mnie był, on
już wtedy musiał być chory, a ja to jakoś podświadomie
odbierałam. Czułam jakieś takie odpychające uczucie, że
nie chcę, także jakbym się bała, że mi tego raka przekaże.
Nie wiem, nie mam pojęcia. Tym bardziej że nie wiedziałam,
że jest chory. I któregoś razu z głupiego wstawił na
Naszej Klasie jakieś zdjęcie i ja napisałam. Ja mówię:
„Słuchaj, ty na tym zdjęciu wyglądasz tak, jakbyś był ciężko
chory”. I on się strasznie wściekł. Potem on mi
mówił, że on się zajmuje bioenergoterapią. To była bzdura.
Okazało się, że on, bo ten kolega mi potem opowiadał, że
on chodził na... yy, to nie wiem, jak to się
nazywa. Facet go tam rękami leczył, że
był podobno w tym bardzo dobry i go tam rękami leczył,
nie? No ale niestety, no, myśmy się poznali
w dwa tysiące ósmym, a on zmarł w dwa tysiące
piętnastym, także on musiał już mieć dawno tą chorobę i
dlatego chodził na te wszystkie healingi czy jak to się tam
nazywa. No, jeżeli zastąpił medycynę akademicką całkowicie, nie wiem, jak
leczenie w jego wypadku wyglądało, ale jeżeli
zastąpił całkowicie te dokonania medycyny akademickiej
medycyną tak zwaną alternatywną w wykonaniu nie wiadomo kogo,
no to to musiało się niestety skończyć tak, jak się
skończyło. To pewno, dlatego, że
on w ogóle nie płacił ubezpieczenia. On tam miał jakieś te
automaty do napojów, do słodyczy. Kilkanaście miał
tych automatów rozstawionych po całym Houston i te
automaty przynosiły mu pieniądze, ale
widocznie nie na tyle. Chociaż mieszkał w pięknym domu. To
był wynajęty dom. Miał piękny samochód i dobrze mu się
żyło, ale nie płacił ubezpieczenia. Pan zresztą chyba sobie
zdaje sprawę, co się dzieje w Ameryce z ubezpieczeniem.
Kosztuje majątek. No, ja nie miałem ubezpieczenia kiedyś, ale
widziałem ostatnio film na YouTubie, gdzie Polka mieszkająca
chyba w Nowym Jorku się skarżyła. Właśnie opisywała
wizytę, że tak powiem, przypadkową. Po tym, jak jakieś tam miała problemy z
żołądkiem, karetka ją przewiozła i skończyło się
rachunkiem na dosyć dużą kwotę. Także to
ubezpieczenie swoją drogą, a koszta leczenia swoją drogą.
To są cuda. On miał któregoś razu kamienia
nerkowego i dostał ataku. Zabrało go pogotowie....
i kilkadziesiąt tysięcy czy ja nie wiem, ile to było,
dwadzieścia tysięcy dolarów? Nie wiem ile. W każdym razie on
powiedział, że on tego do końca życia nie spłaci i on tego
nie spłacał, bo on nie był w stanie tego spłacić. A był
trzy dni w szpitalu i no, oczywiście rozbili mu
ten kamień. No ale jakie to pieniądze?
I jeszcze ten kolega mówi, że on się w ogóle nie
ubezpieczył, nie miał ubezpieczenia, więc nie mógł chodzić po
lekarzach, to chodził tylko do uzdrowicieli.
No też uzdrowiciel jego musiał nieźle doić.
Mają niektórzy takie tendencje do dojenia. Jak
trafi się pacjent, to czy uzdrowiciel ma jakieś
zdolności, czy nie ma, to trzeba, prawda,
ogołocić ten portfel, uzdrowić finansowo, że tak to
powiem. Dokładnie! To było potworne. Zresztą jak
moja mama leżała w szpitalu, ja wybiegłam na dwie
godziny do takiego uzdrowiciela i powiedział, że mama
wyzdrowieje, że będzie zdrowa, że wszystko będzie dobrze, że
on mnie tam healingował, że ja tu będę
energię mamie przekazywała. Ja tą energię przekazywałam i
to kupę kasy wziął i guzik z tego. Nie,
powiedziałam, że już nigdy się nie nabiorę na tej... Ach,
jeszcze mam. Ma pan jeszcze chwilę? No mam, mam.
Właśnie coś skojarzyło mi się ze słuchaczką, z którą rozmawiałem niedawno. Pani
w momencie, kiedy owdowiała, dostała depresji, jakichś,
jakichś tam ciężkich zaburzeń nastroju.
Zdrowie też jej siadło i zaczęła właśnie korzystać z usług
takich uzdrawiaczy internetowych. I wie pani? Żadnego efektu
to nie dało, a przewaliła pięć tysięcy
złotych. Z tego, co mi mówiła. Dokładnie. Kupę
kasy biorą i nic z tego. I mam jeszcze jedną
historię, jak pan chce. Ten kolega, który zajmował się tą
parapsychologią i kazał mi te świece rozstawiać i tam
klaskać. On się tym zajmował i któregoś
razu coś tam żeśmy rozmawiali. Ja mówię, że ja się
histerycznie boję samolotów przez nie wiem, czy
przez jantar, czy, czy w ogóle mam jakiś taki uraz. I
ja mówię dosłownie histerycznie. Na widok samolotu to
mdleję prawie i mogłabym pojechać do Polski.
Mogłabym grób mamy odwiedzić. Nie pojadę, bo, bo samolot
dla mnie nie istnieje. I on mówi: „Wiesz co? Ja
umiem robić hipnozy. Coś, co ci zrobię i
może ci to zlikwiduje ci ten strach". Mówię: „Dobra". I on
mówi, że on mi ten stan hipnozy wprowadzi, żebym... I może
mu się uda mnie po prostu do tych samolotów
przekonać i wyczyści to ze mnie, a przy okazji
dowiemy się, dlaczego ja się tych samolotów tak strasznie
boję. A ponieważ znałam go krótko, bałam się, że może mnie
wprowadzić w stan alfa i w stan hipnozy i coś mi tam
zrobi. Więc moja córka siedziała przy tym i wszystko nagrywali
na taśmę, na tą szpulową. No bo to był który
rok? Chyba osiemdziesiąty piąty, gdzieś tak. No i
położyłam się na łóżku, rozluźniłam,
on mnie tam, mówię, pomyślałam sobie: „Ty facet, nie gadaj
mi tu głupot, bo ja się w żadną hipnozę nie dam
manewrować, bo ja jestem zacpana wyga na takie
kłamstwa, nie?" Uważałam, że to jest głupota. No i
leżę sobie i on mi zaczyna tam gadać do mnie. Gada, gada,
gada. Ja w pewnej chwili widzę, że ja lecę.
Zobaczyłam, totalnie tak brzuchem do dołu,
ręce rozłożone, głowa wysoko wyprostowana, nóżki w poziomie. Lecę nad wodą i
to nad taką jakby do brzegu. Daleko był ląd. Lecę do tego brzegu i raptownie ta,
uniosłam się tak wysoko w górę i mówię: „Ja latam, ja
latam!" Oczywiście tam krzyczałam do nich. No, oni to
nagrywali, że ja latam. W pewnym momencie była piękna
pogoda. Ja sobie tak latam i nagle zobaczyłam jakieś góry
i leciałam nad tymi górami. Słońce zaczęło tak mocno
prażyć, że ja spadłam, bo miałam jakieś takie
fruwające coś. Mi strasznie łaskotało na bokach, na
plecach. Mnie to łaskotało, więc domyśliłam się,
że mam skrzydła jakieś. Ale byłam mężczyzną. Miałam taką
oliwkową skórę. Miałam takie jakby rzymianki, takie
z pasków, takie sandały do kolan i
miałam tunikę. Ta tunika jak leciałam, to też mi tak
łaskotała po nogach. No i oczywiście leciałam nad tymi strasznie wysokie, takie
dziwne, skaliste te góry były. Nie było w ogóle
roślinności i w pewnej chwili słońce tak mocno zaświeciło, że
ja spadłam i widocznie nie wiem, z jakiego
powodu. Może mnie oślepiło, może coś. W każdym razie spadłam
i leżę na tej skale i złamałam sobie nogę. Nogę
miałam tak wykręconą w bok. Strasznie mnie
bolała. No i on do mnie mówi: „Opowiadaj, co
widzisz?" I ja jego głos cały czas słyszałam w trakcie tej
hipnozy. Cały czas wiedziałam, że on do mnie mówi i mówi:
„Powiedz, co widzisz?" Więc ja mu opowiadam, że góry, że nie
ma nic, że nie zejdę stąd, że na pewno tu umrę, bo
jest kompletnie pozbawiona jestem zejścia, bo mam
złamaną nogę, wykręcaną. I tak noga mi
zaczęła, nie wiem, czy gnić. W każdym razie
śmierdziało, bo była otwarta rana i on
mówi: „To wołaj kogoś, zawołaj kogoś na pomoc". Ja tak
mówię, mówię: „Może kogo mogę zawołać? Mamę?" I sobie myślę
nagle: „Matko, a co to znaczy mama, nie?" Nie wiedziałam.
Dla mnie to było takie abstrakcyjne to słowo. I leżę na
tej skale. I w pewnym momencie przyszedł jakiś, nie wiem,
czy to był sęp, czy to jakieś wielkie, takie straszne
ptaszysko. Najpierw kręcił się wokoło mnie, a potem
zaczął mi tą nogę dziobać i dziobał mi tą nogę.
Wygryzał mi to mięso i on jak zobaczył, że ja
zaczęłam krzyczeć i że mnie ta noga strasznie bolała, bo mi
na żywca tą nogę żarł. W tym momencie się, on mnie
wyprowadził z tego i mówi: „Przejdź, przejdź, przejdź dalej,
zobacz jakieś inne wcielenie, gdzie jesteś". Nie odpowiedziałam
mu, tylko po prostu przeniosło mnie nagle nad jakąś rzekę.
Siedziałam na takiej jakby molo, takiej
krótkiej kładce wypuszczonej w jezioro. Byłam
Murzynkiem, małym chłopcem, takim... Miałam czarne
nóżki i czarne rączki. Byłam Murzynkiem i
miałam gałązkę w ręku i tą gałązką waliłam po tej
wodzie i gadałam w jakimś obcym języku,
zupełnie niezrozumiałym.... I on potem stwierdził, że to już
za długo trwa i wyprowadził mnie z tego. Byłam strasznie zła
na niego, bo chciałam się więcej dowiedzieć. Byłam
zmarznięta jak jasny gwint. Noga mnie bolała przez
tydzień i cały czas miałam wrażenie, że to coś mi tą
nogę tam dziobie, nie? Potem przesłuchiwałam wiele razy tą
taśmę i nie wiem, co się z nią stało, bo
magnetofon szpulowy. To znaczy te taśmy są gdzieś w
Polsce, ale podejrzewam, że chyba się już do niczego po tych
co najmniej trzydziestu, czterdziestu latach do niczego nie
nadają. A szkoda, bo strasznie chętnie bym sobie
przesłuchała jeszcze raz. Jest możliwość, żeby ta hipnoza
rzeczywiście działała? No, pani ja tutaj jakimś
ekspertem od hipnozy nie jestem. Natomiast słyszałem,
że poprzez hipnozę da się dojść do przyczyny na przykład lęku przed lataniem
samolotami. Da się podobno też zrobić coś
takiego, że, że albo się zaindukuję komuś
fałszywe wspomnienia, albo się jakieś wspomnienie, czy
też wiedzę wymaże. Na przykład sprawić, żeby
osoba zapomniała o istnieniu jakiejś liczby, na przykład
sześć. Wybudza się potem taką osobę i każe jej się
policzyć od jednego do dziesięciu. Mówi:
„Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, siedem, osiem, dziewięć,
dziesięć". Ja dlatego właśnie nie chciałam, żeby on mi
coś tam złego zrobił, żeby mnie, bo na przykład on za mną
biegał i chciał się ze mną spotykać, a ja nie chciałam,
bo mi się nie podobał i bałam się, że- Jeżeli miał tak
rzeczywiście, jeżeli miał jakieś zdolności potwierdzone, takie
hipnotyzerskie, to rzeczywiście ja bym się bał. Bał, ale
był wredny pod tym względem, dlatego że on za mną biegał,
a ja go nie chciałam, więc on potrafił bezczelnie przyjść.
Ja na przykład ja mówiłam, że dzisiaj nie mogę, bo idę do
koleżanki. To on tam przychodził, mimo że ich nie znał.
Powiedział, że się ze mną umówił i na przykład bezczelnie
przychodził do mnie do domu wieczorami. Już jest noc, ja o
jedenastej chcę iść spać, a on siedzi do drugiej, do
trzeciej. My jesteśmy wykończone z córką. No, prawdę
fantastyczne rzeczy nam opowiadał, ale ja miałam dość, a poza
tym nie chciałam go. I mieszkam na drugim końcu
Wrocławia. I był na tyle perfidny, że mówi: „Wiesz, jest tak
późno, już nie ma tramwajów. Odwieź mnie". No, wie pan,
no, ja byłam na jednej pensji. Cienko przędłam w pracy, bo to już były te czasy
kapitalizmu- No, kapitalizm. Moja firma się
waliła, a ja miałam to- Kiedy komunizm upadł na
cztery łapy. Tak, tak, ale to już było, wie
pan, już to był dziewięćdziesiąty drugi rok, więc ja byłam
naprawdę na granicy bankructwa w pracy i kilka
razy go odwiozłam. A potem jak przyłaził, to ja mówię:
„Słuchaj, nie siedź tak długo, bo ja nie mam
paliwa". Albo mówiłam, że mi się tam coś samochód szwankuje.
Pan wie, że za każdym razem, jak go nie odwiozłam, to
miałam na rano zepsuty samochód. Także on miał jakieś
zdolności, nie? Więc ja się bałam, żeby on mi tam czegoś
nie wcisnął. Dlatego chciałam, żeby córka przy tym była i
żeby to wszystko nagrać, żeby on mi tam czegoś nie
wcisnął. Ale on mnie nie wyleczył z tego samolotu.
Dalej się histerycznie boję. Tyle że co oznaczał ten ptak? To, że mi tą nogę
zjadał, że ja latałam. To znaczy dlatego się boję, że
latałam i spadłam? No, to było pewnie takie, taka próba
dojścia, nieudana próba dojścia do tego
źródła lęku, jego przepracowania, pokonania, tak. Nie wiem,
nie mam pojęcia. W każdym razie córka się śmiała ze mnie,
że byłam Ikarem. Ja mówię: no ta, wiesz co?
Ikarem. No, Ikar musiał mieć matkę, skoro miał
ojca, a jak miał matkę, to musiał wiedzieć, co znaczy to
słowo. A ja nie wiedziałam. A dla mnie do tej pory jest
najważniejszym słowem w życiu, więc niemożliwe, żebym nie mogła
wiedzieć, nie? No, ale spadłam, latając, więc może
dlatego tak strasznie się boję, bo potem ten seans i anty,
więc już podwójnie. No szkoda, bo czasami
chciałabym sobie pojechać do Polski na ten grób matki i nie
mogę. A teraz to już nie pojadę, bo już stara
jest. Może kiedyś jeszcze będzie. Kiedyś
może będzie jeszcze okazja. Albo jakieś porady. Co to
jest? Dlaczego to się tak dzieje? Na przykład pytam mojej
wnuczki. Ona mówi, że ona w ogóle nie ma żadnych snów. Jej
się nic kompletnie nie śni, się nie śni. Ma szesnaście
lat. Moja córka z kolei ma sny tylko i wyłącznie o
kosmosie i cały czas mówi, że ona nie jest ziemska, że
ona jest w ogóle z innej planety i że dla niej Ziemia
jest w ogóle obca. I jak jej się coś śni, to tylko
kosmos. Także- Właśnie tak tutaj sobie
takie zapisałem spostrzeżenie czy też pytanie, czy
córka też dużo takich rzeczy razem z panią
jakby postrzegała tych zdarzeń, tak? Ona jest takim też
chyba ekstrasensem, w sensie taką sensytywną
osobą mediumiczną, tylko u niej ten mediumizm może być na
coś innego nakierowany. Nie, ona tego nie ma.
Jedynie co miała, to to, że widziała, słyszała tego ducha,
jak łaził po mieszkaniu i potem jak ta lalka ją
walnęła w twarz i pobiła jej okulary i ona się tak
strasznie bała. A tak to właściwie ona nie ma nic
takiego. A jak jej się coś śni, to tylko kosmos. Mówi, że
jest na innej planecie, że ona w ogóle nie jest z Ziemi.
Ona się śmieje z tego. Ona wierzy w to, co ja mówię,
bo to się... Aha, na przykład kiedyś mówi, jak wtedy, co
miałam z tym duchem, co on tak nas oblewał wodą. Któregoś
razu rano wychodzimy z domu. Ona idzie pierwsza, ja idę za
nią. Otwieramy bramę wyjściową, a ja mówię: „No wiesz,
współczuję ci". A ona się odwróciła. Mówi: „Z kim ty
rozmawiasz?" A ja mówię: „No, podziwiam
cię". Ona mówi: „Słuchaj, mówisz do mnie?" A ja nagle się
otrząsnęłam, tak jakbym z kimś rozmawiała. Dalej jakby ten sen
się gdzieś tam ciągnął. Ona nie, ona nie ma tego. Ona w
ogóle tego nie ma. Ona ma jedynie właśnie to, że nie
może spać. Potrafi położyć się o dziesiątej czy o
dziewiątej. Śpi dwie godziny i do rana zero snu. I
to od co najmniej kilku lat. Ale snów nie
ma. Kiedyś się zdarzyło, że miałyśmy identyczny sen,
ale ja w tej chwili go nie pamiętam. Nie wiem, dlaczego go
nie pamiętam. Wiem, że zaczęłam jej opowiadać, a ona mi
równocześnie zaczęła mówić to samo. Aha, i na
przykład kiedyś był taki numer-... Zginął chłopak we
Wrocławiu. To było jakieś parę lat temu. Poszedł z
kolegami. On pracował w jakiejś firmie komputerowej. Był
z Kalisza. Z tego, co pamiętam, nazywał się Góral. A imię? Kurczę, nie
pamiętam. Przypomnę sobie. W każdym razie on był
pracownikiem jakiejś firmy komputerowej. Mieszkał we Wrocławiu na
Stancji i mieli jakąś tam uroczystość w
zakładzie. I wszyscy poszli do Wrocławia, na rynek, gdzieś tam
do jakiejś kawiarni na wódkę i tam trochę
popili. Potem nagle wszyscy się zaczęli rozchodzić i on też
poszedł do domu i zniknął. Przepadł bez śladu. I dziewczyna
napisała na Facebooku informację, że ona go
szuka, że go szuka cały Wrocław i że ona nie wie,
gdzie on jest i że tak strasznie tęskni
za nim, że ma dwójkę małych dzieci i w ogóle rozpacz. I
ja sobie usiadłam, a myśmy kilka razy z córką robiły takie
coś, że ona pisała coś na kartce i kazała mi powiedzieć,
co tam jest. I mi się często udawało. Więc pomyślałam sobie
może ja spróbuję, może mi się uda go znaleźć, bo tak się
wszyscy przejmowali. I zobaczyłam wodę, że on leży w
wodzie do góry nogami. Znaczy leżał na brzuchu i
był martwy, nie? I napisałam, idiotka, to na
Facebooku, że ja go widziałam martwego w
wodzie. A to był pierwszy przypadek chyba tych
trupów, bo potem z tego, co wiem, to w Krakowie i
Warszawie zdarzały się te sytuacje, gdzie studenci
komputerowi czy tam komputerowcy ginęli i
wszyscy się znajdowali potem w rzekach. Więc to był pierwszy
przypadek i ja napisałam to. Oczywiście zebrałam takie joby, że tak
powiem. Wyzywali mnie, że jak ja mogłam coś takiego
napisać, że rodzina to czyta. Ja mówię: Boże, no,
chcieliście, żeby ktoś wam powiedział, to wam powiedziałam. A
ja mam chyba podejrzewam Aspergera, więc Boże, napisałam i już.
Było mi głupio potem. No ale trudno. Okazało się, że dwa
dni później znaleźli go w wodzie. No właśnie.
Odszukałem informację o tym przypadku. Dariusz Góral. Jego ciało
wyłowiono z Odry w centrum Wrocławia w niedzielę, 7 kwietnia 2019. Tak,
dokładnie. I potem zapisałam się, ponieważ to było na
jakimś tam profilu na Facebooku, więc zaczęłam
czytać uważniej te wszystkie wpisy ludzi. I wtedy
pokazała się informacja dotycząca tej Iwony
Wieczorek. Oczywiście ja nic nie wiedziałam, bo nie mam
telewizora, nie mam radia, więc z Polski w ogóle nie mam
tu nic i tylko na YouTubie mam.
Słucham sobie tych piosenek. No i to się mnie zainteresowało.
I ta dziewczyna, która była adminem, mówi do mnie: Słuchaj,
jak żeś się zgadła, co było z tym Góralem, to weź
mówi, zobacz, co będziesz czuła w sprawie tej Iwony, nie? A
kompletnie nie znałam sytuacji. Ja mówię: Weź mi nie podawaj
żadnych faktów, bo ja się po prostu nastawię. Ja
się, że tak powiem, wszystko usłyszę
i potem będę bzdury gadać, więc nic mi nie mów. Całkiem
słuszne podejście. Całkiem dobre podejście, można pani
powiedzieć. Jakbyś podochowo to zrobiłam, nie? No i
wzięłam sobie kartkę i zaczęłam
pisać. Pisałam, pisałam, pisałam jakieś tam bzdury,
pisałam. W końcu to trwało. Ja wiem, z pół
godziny. Zapisałam chyba cztery kartki. No i
nagle już wyszłam z tego takiego niby transu i
zaczynam to czytać. I wie pan co? Teraz, trzy dni temu czytałam, że
gdzieś tam na tych filmach, na tych radarach
czy tam, jak oni, te kamerach, że oni tam
znajdują... Znaleźli jakiś samochód i to nawet dzisiaj też
czytałam, że jakiś tam biały samochód znaleźli,
którego w tej chwili szukają, bo mają jakiś tam ślad. Ale
ja widziałam to wszystko zupełnie inaczej. Mnie się śniło coś
takiego, że ona wsiadła do samochodu, który miał na przodzie, jak są
te takie oznaczenia. Na przykład Mercedes, tam
Citroen. Są takie znaczki, symbole tych
poszczególnych marek samochodów. Ja widziałam srebrne
paski i śniło mi się, że to była jakaś
jakby studnia, jakby jakaś studzienka. Diabli
wiedzą, co to było. Na wierzchu tej studni były napisy, bo to była taka wielka
żelazna pokrywa, okrągła. Nawet się zdziwiłam, bo u nas
tutaj są kwadratowe, a nigdy wcześniej się
nad tym nie zastanawiałam. I tam były japońskie, jakieś
takie napisy japońskie. I że ona tam gdzieś leży, nie? Że ona nie żyje. I też
napisałam, ale napisałam do admina prywatnie, bo nie chciałam,
żeby znowu mnie tam wszyscy wyzywali. I ja jej to
opisałam. I widziałam trzech facetów. Jeden miał
gębę taką okrągłą, pyzatą, ale taką wiejską,
taką czerwonawą. Tak, tak. Widać, człowiek mało
wykształcony. Drugi był bardzo chudy, miał taką
pociągłą twarz, a trzeci był bardzo zły. Był tak
zły, że ja się wtedy obudziłam. I cały czas mam
takie przeświadczenie, że to ma jakiś związek z tymi japońskimi napisami. I
ostatnio oglądałam jakiś tam kolejny film i babka bardzo dokładnie opracowała to
zdarzenie o tej Wieczorek i okazało
się, że obok, na tej trasie, gdzie ona szła, jest
japońska restauracja czy kawiarnia. Nie wiem, ale coś takiego
tam jest. I co dziwne, nikt o tym nie mówi.
I jeszcze jedno miałam takie przeświadczenie, bo każdy ogląda
ten film, jak ona idzie z tymi butami w ręku, a za nią idzie ten facet z tą
koszulą. A ja wtedy, jak ten sen
był, znaczy nie sen, tylko ten, ten, jak to się
nazywa, ten mój stan taki dziwny. Ja
widziałam, że to matka idzie, że to nie jest
ona, że matka ją zobaczyła, że jej te
buty zabrała, bo to były matki, buty. Ona je wzięła bez
pytania i że ona spotkała się z nią gdzieś tam po
drodze. Wyrywała jej te buty z ręki i że to ona szła, a
nie matka. I cały czas mam przeświadczenie, że to matka i ten jej to był ojczym
Iwony, że oni jej zrobili krzywdę, że ona wróciła
podpita i że ona, matka pierwsza wróciła do
domu, ona za nią.... I była awantura dzika,
że ona przychodzi po nocach, że ich budzi, że bierze jej
rzeczy i w ogóle doszło do awantury i że ona zginęła
przypadkiem, że oni przypadkiem zrobili jej krzywdę. I potem
ten ojczym ją wywiózł gdzieś i tych trzech facetów w
tej śmieciarce, która tam była, że to byli trzej
faceci i że oni widzieli ją i że widzieli, jak
ona idzie. I to był cały ten mój taki, taka
retrospekcja. A nikt nigdy nie wspomina o tej
japońskiej knajpie i nikt, bo matka, niech
pan, nie wiem, czy pan oglądał te filmiki z, z matką
i- Znaczy, no ja tak bardzo, bardzo pobieżnie znam ten
temat. Nie, nie zagłębiałem się jakoś mocno, bardziej się
zagłębiałem w tą Magdalenę Żuk, o której też tutaj
jeden ze słuchaczy coś, jakąś wizję miał w, w
takiej zakrwawionej dziewczyny, którą widział mniej więcej
w Niemczech widział, ale to było mniej więcej w tym
samym czasie, kiedy się rozgrywały ten dramat w
Egipcie z jej udziałem. No, też przeżywałam to
bardzo, ale na ten temat nic nie wprowadzałam
się, bo mnie to bardzo męczy. To ja potem jestem taka
rozbita po tym i ponieważ- No ja też. Ja
tutaj, ja, ja też jakoś znaczy, kojarzę chyba, o który film chodzi z tą Iwoną
chodzącą po tym tam. Jak ona idzie z tymi butami,
a ten facet za nią. I ja, niech pan zwróci uwagę,
niech pan sobie poszuka na YouTubie kilka filmów z
wypowiedziami matki. Ona jest identyczna, ma
takie same białe włosy, taką samą sylwetkę, jest
na twarzy prawie identyczna jak córka, tylko parę lat starsza.
Więc jak szła kamerą, to wszyscy myślą, że to jest Iwona.
A ja twierdzę, że to szła matka, że matka i to- Bo
matka też się nazywa Iwona, więc można powiedzieć, że to, to
Iwona. Ale wie pan co? Był
taki dziennikarz, który zmarł. Ja w tej chwili nie pamiętam
jego nazwiska. On nawet dwie książki napisał na temat Iwony
Wieczorek. Ja nawet z nim rozmawiałam, bo on, ponieważ ja
tam na tym profilu się tam udzielałam, więc on
zadzwonił do mnie i pytał się, czy ja robiłam jakąś
wizję tej Iwony. Ja mówię, że ja robiłam i
powiedziałam mu wszystko to, co wiedziałam. I on mówi, że
on nie rozumie matki, bo matka cały czas niby
szuka tej córki, a cały czas robi wszystko,
żeby wprowadzać w błąd. Mówi: on pojechał z dobrej
woli, wydał pieniądze, żeby do niej pojechać. Spędził
tam w hotelu kilka dni, rozmawiał z nią, a ona była na niego wściekła. Ona była
wściekła, że on w ogóle się tym zajmuje, że on jej pomaga
po tym, że napisał książkę. I cały czas taka jakby
próbowała przeszkodzić jemu w tym, w odnalezieniu tej
prawdy. On potem zmarł niedawno, jak
była... jak był COVID. Nie wiadomo, nagle nic się nie
zawo... W nocy zmarł i on naprawdę dużo o tym
wiedział. I ja mu mówiłam o tym, że to mogła
matka iść, że to wcale nie musiała być Iwona. No ale nikt,
komu to powiem? No, bez sensu. I w ogóle
przestałam robić te wizje, bo po co to komu? Na przykład
moja córka, kiedyś siedziałyśmy w kuchni i mówi, żebyśmy sobie
popróbowały te, ona sobie coś napisze, a ja będę
jej to mówić, co ja tam widzę. I sobie coś
tam wymyśliła. I ja się wprowadziłam w ten taki
stan i mówię, że widzę, że straszny chaos, że
miliony ludzi nie żyje, że jest strasznie, że to wszystko
jest takie przerażające. A najgorsze, co w tym wszystkim było,
potworny hałas muzyki, ale to takiej
głupiej, takiej... Te frazy się w sumie cały czas
powtarzały, powtarzały, powtarzały i strasznie głośne
były. I ja byłam tak zmęczona. Wiesz co? Ja już nie
chcę. Powiem ci jedno: potężna, głośna muzyka.
Tysiące ludzi nie żyje. Jakiś chaos, jakieś
nieszczęście, tragedia. I ona odwraca kartkę, a tam pisze
WTC. Ale nie pasował mi ten dźwięk, bo ja miałam na tym punkcie
bzika i mam w domu może ze
trzydzieści, może więcej kaset wideo, na których mam wszystko,
co tylko kiedykolwiek wyszło, łącznie z YouTubem. Mam wszystko
pozgrywane i na żadnym nie ma
muzyki, jak to wszystko tam leży, jak te domy się walą,
jak ci ludzie tam krzyczą. I dopiero na jakimś angielskim
filmiku, gdzie nie za bardzo rozumiałam wszystkie
słowa, była potworna- facet stał z kamerą
przy budynku, jeszcze stały i potworna,
głośna muzyka, która leciała z tych głośników.
Tam była taka, taka scena, bo tam z tego, co się
niedawno dowiedziałem, 9 września 2001 roku tam się zaczęło jakieś szkolenie
czy jakiś festiwal tańców, czy coś tego typu. I tam była
cała taka scena rozstawiona i w momencie, kiedy nic się
tam nie działo, leciała sobie muzyka z zainstalowanych tam
standardowo głośników, bo to taki był park.
Strasznie głośna. Ona była tak przerażająca, że ja po
prostu miałam dosyć i nie mogłam się skupić nad niczym
innym. I ona była taka... No, dajmy na to, że to są
pięć, dziesięć dźwięków. I powtarzane, i powtarzane, i
powtarzane. I właśnie na tym filmie, bo to był angielski
film krótki, były właśnie te dźwięki.
Identyczne, właśnie te, co ja widziałam. Na tym placu między
wieżami. Tam często się odbywały jakieś eventy. W
momencie, kiedy nie było żadnych eventów, to leciała muzyka
normalnie zainstalowana. Tak jak coś, tak jak muzyka, taka jak
w sklepie słyszymy, tylko taka bardziej dostosowana do tamtego
miejsca. No ale skąd ja mogłam to wiedzieć, nie? Bo- W
telewizji tak raczej nie puszczali, nie? Nie, no, ja
mam nagrane, mówię, wszystkie filmy, no czy wszystkie, no
wszystkie, które mi się udało zgromadzić od 2001
roku, bo ja w ogóle zbieram wszystkie dokumenty na taśmach.
Mam dwieście kaset i boję się. Chciałam kiedyś przegrać na DVD, ale
okazało się, że raz, drugi przesłuchałam i wszystko padało,
więc zostawiłam wideo i kupuję wideo
i mam wideo.... I po prostu gromadzę i na żadnym,
potem setki razy jeszcze przecież oglądam na okrągło te filmy,
bo nie mam telewizora, więc coś tam sobie zawsze oglądam i
na żadnym nie ma tej muzyki. A na tym jednym angielskim
filmie ta muzyka jest taka właśnie głośna i, i
aż, aż mnie. Potem on mówił, że, że nie mogli
wyłączyć tej muzyki, bo ona była gdzieś tam w jakiejś
radioweźle czy w czymś i że oni tego nie mogli wyłączyć. I
to tak strasznie rało echowało. Ale dziwne, że- No tak,
tam jest, nawet jest na YouTubie. Nie wiem, czy ten sam
film oglądaliśmy, ale jest na YouTubie takie nagranie.
Jeszcze zanim ta południowa wieża się zawaliła. Tam ktoś
nagrywał ten placyk z tą sceną rozstawioną, tam
słychać. Nawet zidentyfikowano, co to za muzyka wtedy tam
grała. I no, filmował, dopóki
ochroniarz, dopóki jakiś policjant tego nagrywającego stamtąd
nie przegonił, że to się może zaraz zawalić albo coś mu
może na łeb spaść, także żeby uciekał. No ale jest tam
trochę takich... Też mam taką manię, jakąś dziwną od jakiegoś
czasu oglądania wszystkich możliwych transmisji i programów i
innych nagrań z World Trade Center z tamtego dnia.
Dosyć pokaźna playlista mi się zebrała. Też YouTube mi
dużo materiałów takich ciekawych ten algorytm mi podsuwa.
Właśnie jakieś analizy jakieś czy na przykład czy
dałoby się zeskoczyć z takiej wieży, używając
spadochronu? Oczywiście nie dałoby się. Czy dałoby
się przeprowadzić akcję ściągania ludzi z dachu
World Trade Center helikopterem? Też by się nie dało, bo
oczywiście zadymienie. Także dużo takich rzeczy mi YouTube
również podsuwa pod nos. A wierzy pan w
to, że, że rzeczywiście to były hologramy?
Czy to jest jakaś bzdura? No, to jest jedna z
najdurniejszych teorii spiskowych na temat World Trade Center,
jakie w życiu czytałem. Także no, hologramy. Ludzie
prawdziwi zginęli. No, to nie mogły być hologramy. Bo
wymyślają jakieś tam historie. Ja w ogóle nienawidzę
takich sytu... A! Ten, ten mój, który popełnił samobójstwo,
ten ze Stanów. On był taki nawiedzony w odwrotną
stronę. On wymyślał jakieś cuda, jakieś
historie. I to były takie brednie, ponieważ ja przez te
swoje osiągnięcia czy osiągnięcia, przez te swoje
doświadczenia, które miałam i z duchami, i z tym całym
majdanem, interesowałam się. Potem zaczęłam czytać książki, potem
wyszedł YouTube, więc na YouTubie szukałam i to, co on
mówił, to dla mnie to były brednie ostatniej kategorii. I
jak ja mu mówiłam, że ja się tak strasznie przeżyłam, ten
World Trade Center, bo w ogóle jak się dowiedziałam, to
wsiadłam w samochód, pojechałam natychmiast do domu i zaczęłam
wszystko nagrywać. I opowiadałam mu o tym. O
tych swoich przeżyciach, jak to odbierałam. A on się śmiał
ze mnie. Mówi, że to jest bzdura, że to Bush załatwił
sprawę, żeby doprowadzić do wojny z Irakiem i
że wszystko, nikt nie zginął i że to wszystko jest jedna
wielka brednia. Bzdura totalna. Ja mu oczywiście w to
nie wierzyłam, ale zawsze mnie wkurzał tym. Zawsze był
mądrzejszy ode mnie. No, ja bym tutaj bardziej patrzył pod
takim kątem, że Amerykanie wykorzystali dobry
kryzys jako podkładkę do jakichś tam swoich niecnych,
ale że, że, że to wszystko były hologramy czy to,
że to było wszystko jakby ustawione? No ciężko mi w to
uwierzyć. Szczerze powiedziawszy. On mówił, że to było
ustawione i że te hologramy oni zaprojektowali, żeby to
wszystko puścić i żeby ludzi wpuścić w kanał, że tak było
naprawdę, bo chodziło im o to rozpętanie tej wojny,
nie? I to zagarnięcie tej ropy. Nie wiem. Dla mnie to
jest, dla mnie to jest szczerze mówiąc guzik warte i
nieważne, dlatego że uważam, że tyle ludzi
zginęło. I przecież nawet Szurkowski w telewizji
kiedyś był wywiad z nim. Opowiadał, że tam jego syn zginął.
Poza tym ten drugi, Majewski. On był z Suwałk
i moja cała rodzina pochodziła stamtąd. I ja tam
byłam, jak moja ciocia zmarła. Pojechałam tam,
żeby ją pochować i byłam na cmentarzu i znalazłam
ten grób Majewskiego. Przepiękny! Jest grób olbrzymi,
wielka czarna płyta, z boku ławka,
wielkie dwie wieże World Trade Center połączone jakimś takim
paskiem. Widocznie, żeby się to nie przewróciło. I chyba
jeszcze jakaś postać siedząca. Z tego, co pamiętam, bo
dawno tych zdjęć nie oglądałam i to jest,
zajmuje co najmniej cztery groby, a rodzice dalej
mieszkają tam w Stanach. Majewski? Chyba
Majewski się nazywał. Jego syn pojechał, studia skończył i pojechał na trzy
miesiące do pracy, do ojca, do Stanów. No i się
doigrał. On był kelnerem, chyba tam na
górze. Nawet wywiad był. Kraśko z nim prowadził
wywiad. Także ja w tym temacie to jestem tak
obryta. Muszę panu powiedzieć, że mi się przyśniło
to, z tym, że to było coś takiego na starym mieszkaniu,
tam, gdzie tam były, ten cmentarz. Po drugiej stronie ulicy,
za tym wieżowcem była szkoła, do której moja córka
chodziła przez rok. I tam śniło mi się, że
szłam i nagle nie było tego wieżowca, tylko widziałam tą
szkołę. Ale nagle ta szkoła zamieniła się w takie wielkie
dwa budynki i wszystko się zawaliło i był gruz. I ja po
tym gruzie chodziłam. Ale to było- Ale to było przed czy
po atakach? Nie, no, to było w osiemdziesiątym piątym, siódmym roku,
kiedy to było. To jeszcze na długo, to jeszcze nawet przed
tym pierwszym zamachem z dziewięćdziesiątego trzeciego. Tam bombę
jakąś pod jedną z tych wież podłożyli. Także z dużym
wyprzedzeniem pani to wiedziała. Jakby, jeżeli to. No w
siedemdziesiątym czwartym widziałam grób mojej mamy, nie? I
dokładnie w tym miejscu leży. W drugim rzędzie drugiego grobu
i obok jest mur. Obok przejeżdża pociąg, bo to to
jest tam na, nie wiem, za Wsiempolem, za
Sołtysowice czy jak to się... Nie, nie wiem, jak to się
nazywa. Kiełczów, o, Kiełczów. I jak tam
jakiś pociąg, bo jak tam często do niej chodziłam, to za
tym murem był. Słychać było pociąg. Wszystko się sprawdziło
i to ile? Równo trzydzieści lat później. Więc... Mocne sprawy. Muszę powiedzieć
mocne przypadki. Nie mają ani rodziny. Skąd to się
bierze? Pani może mieć jakby naturalnie
łatwiejszy dostęp do tego, co się nazywa Kroniką Akaszy. To
taka baza danych o wszystkich przeszłych i przyszłych
wydarzeniach....Wie pan co? Jeszcze jedno panu
powiem. Mnie się wydaje, przez te moje sny i
przez to wszystko, co ja to widzę, szczególnie teraz, na
przykład ten kamper czy, czy ten. Kiedyś jeszcze po
takim średniowiecznym takim osadzie mieszkałam. Mam
wrażenie, że jak idziemy spać, to żyjemy w innym
zupełnie wymiarze. Bo skąd? To jest dla mnie niemożliwe. Córka
mówi, że to jest nieprawda, że to bzdura. Ja mówię: „Ale
zastanów się, jak możesz wracać do tego snu, widzieć
dosłownie ludzi obcych, których nie znam. Widzieć
rzeczy, które leżą na przykład w kamperze, tam na, na
krześle czy na stole. I widzę, jak idę, rozmawiam z
ludźmi. I skąd to? Czy to nie jest właśnie tak, że my
idziemy spać i żyjemy dalej w innych wymiarach?"
Mówi się, że zasypiając, wychodzimy z ciała
wszyscy. No. Nie wszyscy jakby to pamiętają, nie wszyscy
to kojarzą oczywiście osoby, no ale tak osoby bardziej obeznajomione z tym
tematem. No, tak twierdzą, że we śnie opuszczamy
ciało i przenosimy się, jakby przesuwamy naszą świadomość
na inne częstotliwości. O, w ten sposób. No a co z tym, z tą kopułą?
Możliwe, że byśmy byli rzeczywiście pod jakąś kopułą i że
jesteśmy cały czas kontrolowani i cały czas
właściwie nie mamy nic do gadania, że nami rządzą na
przykład kosmici czy ktoś tam. No, tak niektórzy mówią.
Natomiast ile w tym jest prawdy? Ciężko mi powiedzieć. To by
było niesamowite, nie? Bo ja często mam takie
wrażenie, że właściwie żyję, bo żyję. Robię to, co tak,
jakby mi ktoś narzucał. W ogóle mam dziwną
rzecz. Nie za bardzo lubią mnie ludzie, chociaż nie
wiem kompletnie dlaczego, bo ja staram się wszystkim pomagać i
zawsze jestem wobec nich szczera i wszystkim bym wszystko
pomogła i oddała. Ale kochają mnie zwierzęta. Miałam takie
zdarzenie, że szłam z pracy, jadłam bułkę, bo cały dzień
nie miałam kiedy zjeść i przy restauracji siedział
owczarek niemiecki, ale wielki, taki potężny pies.
A facet wszedł na chwilę tylko żeby kupić papierosy w
szatni. I ja podeszłam do tego psa i zaczęłam go
karmić tą bułką. On wyleciał, był
siny. Mówi: „Czy pani zwariowała? To jest bestia. On
nie pozwoli do nikogo...". O, à propos, jak miałam
sześć lat, pojechałam do babci na Suwalskie
i też był taki... Facet miał psy. Wyglądały
jak, jak lwy. Miały takie potężne grzywy. Były rude, ale olbrzymie i nawet
gospodarz ich, do nich nie podchodził, tylko miskę
im tam posuwał i one tam siedziały na takich wielkich
łańcuchach. A ja miałam sześć lat i ciotka z wujkiem mnie
tam zaprowadzili. Weszli do domu, a ja im uciekłam na
podwórko i poszłam do tych psów. Usiadłam sobie między nimi
i się z nimi bawiłam. Raz z jednym, raz z drugim. Jak
wujek wyleciał, ciotka zemdlała, bo on podobno
rozszarpywał wszystko, co się ruszało, a mnie nie
ruszył. No i ten pies też wiatr ode mnie
pięknie. Podchodzę do każdej bestii na ulicy. Nie patrzę, co
to jest za pies. Może kiedyś mogę się
doigrać. Jeszcze ostatnie zdarzenie. Boże, ja
jestem okropna! Moja wnuczka chodziła ze mną. Miała dwa
latka. Chodziła codziennie ze mną na łąkę tutaj. I pewnego
razu, a ja mam dzikę na punkcie robienia zdjęć. Robiłam jej
aparatem zdjęcia. Zdjęcie za zdjęciem, zdjęcie za zdjęciem.
Ona była śliczna była. Teraz już nie jest (śmiech). No
i robiłam jakieś zdjęcia. I przyszłam do domu. Oczywiście
włączyłam od razu w komputer i co się okazało? Ona
biegała, wyciągała ręce i coś łapała. Ja myślałam, że ona
chce mnie złapać, więc ja się oddalałam od niej albo
przysuwałam, a ona cały czas te rączki wyciągała i coś
łapała. Okazało się, że na wszystkich zdjęciach są
dwie smugi. Na przykład na górze. Jak pan patrzy na zdjęcie,
u góry, na środku zaczyna się jeden promień w dół, na
lewo do rogu i z drugiej strony w dół na prawy
róg. Dwa wielkie, szerokie takie smugi. I
ona mówi, jak ja jej to pokazałam, mówi: „Babcia, babcia,
babcia, zobacz motylki!" Że ona to widziała jako motylki, a
to były tylko dwie smugi. I na wszystkich zdjęciach to było.
I chciałam to panu wysłać. I pan wie, że wczoraj
przejrzałam. Chyba trzy godziny oglądałam i nie mogę tych
zdjęć znaleźć, ale jak znajdę, to panu wyślę, bo to wygląda,
jak ja wiem, to jest jakieś UFO. No, to jakby się
znalazły, to, to myślę, że warto będzie. Warto byłoby
rzeczywiście tutaj je przesłać. No i tak się starałam.
Wczoraj szukałam, bo miałam taki w ogóle katalog
UFO, ale padł mi, wtyczka mi padła
w dysku i musiałam przegrywać. I kto wie, czy ja w ogóle
tylko w tej szufladzie mam te poszczególne pokoje. W
tym jednym pokoju całe to UFO gdzieś mi się ucięło, a
miałam dwa takie jeszcze zdjęcia ciekawe, jak coś
leciało tutaj nad drogą i chciałam to
wszystko panu wysłać, ale będę szukać. Jak znajdę, to wyślę.
I tak oto dotarliśmy do końca kolejnej historii cyklu „Mówią świadkowie
paranormalnej spowiedzi". Dajcie znać, co sądzicie o
usłyszanych dziś historiach. A jeśli sami przeżyliście coś
podobnego i chcecie o tym opowiedzieć, zapraszam do
kontaktu. Zapowiedzi kolejnego odcinka
wypatrujcie na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz na profilach społecznościowych Radia Paranormalium.
Przypominam, że w punktach prasowych w całej Polsce oraz
na platformie cyfrowej Nexto.pl czeka na Państwa
nowy numer miesięcznika „Nieznany Świat", który jest
najstarszym i jedynym wciąż ukazującym się polskim
periodykiem poruszającym tematy z pogranicza
nauki. Warto również odwiedzić i zasubskrybować
kanał czasopisma na YouTube, a miłośników książek z
tej tematyki zachęcam do odwiedzenia Księgarni
Galerii Nieznany Świat. Stacjonarnie w Warszawie przy
ulicy Kredytowej 2 bądź też online na
nieznany.pl. Polecam również Państwu uwadze
kanały Ady Edelman „Biuro Duchów", Piotra Cielebiasia „UFO Historie" oraz Marka
Żelkowskiego „Wehikuł Wyobraźni", których autorzy
poruszają cały szereg interesujących tematów.... w tym
również te znane z anteny Radia Paranormalium. Mówił do Państwa Marek Sęk
"Ivellios". Radio Paranormalium - paranormalny
głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Oto nasze numery
telefonów: stacjonarny trzydzieści dwa, siedemset
czterdzieści sześć, zero zero zero osiem. Trzydzieści
dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero zero zero osiem.
Komórkowy pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta
dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset dwadzieścia,
czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Gdyby przy naszych telefonach
nikt nie dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z
nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z
każdym z Państwa umawiamy się na rozmowę
indywidualnie. W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w
którejś z audycji istnieje możliwość zmiany barwy
głosu. Czekamy również na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można również skorzystać z zakładki "Kontakt" na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl,
www.paranormalium.pl. Wszystkim naszym
rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Sięgnij już
dziś po Nieznany Świat. Najstarsze polskie
czasopismo poruszające tematy z pogranicza
nauki. Artykuły o tematyce paranormalnej,
ezoterycznej, ufologicznej i nie tylko.
Nieznany Świat - miesięcznik dostępny w punktach
prasowych na terenie całej Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie
nexto.pl. Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na tematy
paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.