Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie
z nieznanym. Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy, i cztery. W sporej
odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało
tak, jakby to było... nad chmurami było jakieś ognisko tego
światła. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie
zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. To
była czarna postać, cała cienista. Ja byłam
tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam
ze strachu. Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą
wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam
byłem. Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia
była. Po tej całej akcji, no, strasznie się w życiu mi
zaczęło źle się dziać. Mrożące krew w żyłach
przeżycia na granicy światów. Budzi mnie
skrzypienie drzwi. Znowu widzę to światło.
Wstaję z łóżka, idę i widzę postacie, ale
czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!" "Mówią
świadkowie" w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i serdecznie i
zapraszam do spędzenia dzisiejszego wieczoru z kolejnym odcinkiem
najbardziej paranormalnego podcastu w polskim
internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk
"Ivellios". W dzisiejszej audycji ponownie zajrzymy w
sferę życia po śmierci. Wysłuchamy bowiem kilku
niezwykle intrygujących relacji o monacjach, odwiedzinach
zmarłych i znakach z zaświatów. Myślę, że
dzisiejszy podcast, podobnie jak wiele wcześniejszych odcinków
cyklu "Mówią świadkowie", wielu z państwa pozostawi z
mnóstwem pytań o prawdziwą naturę naszej rzeczywistości
i nawet największym niedowiarkom da do zrozumienia, że po
śmierci fizycznego ciała życie wcale się nie kończy i trwa nadal w jakimś innym
wymiarze. Na dobry początek proponuję, abyśmy
zajrzeli na chwilę do naszej radiowej skrzynki mailowej.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w kwietniu 2024 roku.
"Chciałbym przytoczyć opis dziwnych sytuacji, które
czasem mi się przydarzały i ogólny wstęp. Najpierw
sprawa mojej mamy, która od dawna zawsze wiedziała, kiedy
dzieje się coś złego czy niedobrego w naszej
rodzinie. Czasem wiedziała o czymś dotyczącym mnie w
sposób zbyt dokładny. Pracowała długo w Niemczech, ale w
rozmowach telefonicznych po prostu nagle pytała o sprawy,
których nie mogłaby się dowiedzieć od nikogo. Nie było takiej
możliwości. Po prostu o tym wiedziała. Dało mi to
do myślenia i kiedyś zaczęliśmy poważnie o tym
rozmawiać. Mówiła, że ma pewną intuicję, po
prostu o tym wie, ale dodatkowo też wyczuwała
śmierć innych ludzi w naszej rodzinie. Gdy
umierała babcia od strony taty, moja mama była
akurat gdzieś w ośrodku zdrowia. Siedzi w kolejce
i nagle widzi babcię przed swoimi oczami.
Zdumiona przetarła oczy, rozglądnęła się, ale dalej ją
widziała. Następnie dostaliśmy informację o śmierci babci. Gdy
zginął syn jej siostry, a mój kuzyn, sam cały
dzień czułem dziwne uczucie, że muszę być dziś gotowy do
jazdy autem. Niestety, wieczorem dostałem
telefon, że on nie żyje. Potem dzwoni ona,
choć nikt nie dawał jej znać i pyta w płaczu, co
się stało z kuzynem. Na drugi dzień ruszyłem w
drogę po mamę, żeby sprowadzić ją z Niemiec do
domu. Mama opisała mi sytuację, że poczuła nagle
ostry ból w klatce piersiowej, jakby jej serce było
rozrywane na tysiąc kawałków i ten okropny ból
głowy. Wiedziała, że chodzi o niego. Jak się
później okazało, po badaniu u lekarza na jej sercu pojawiło
się sporo zrostów, bo serce nagle popękało. Ból głowy mógł być spowodowany tym,
że kuzyn miał zmiażdżoną głowę. Kolejny
niedawny przypadek był na pogrzebie naszego
znajomego. Był to syn najlepszego kolegi mojego
dziadka. Mama, będąc na pogrzebie, widziała nad dołem, gdy
była spuszczana trumna, jak stali tam jego rodzice.
Zmarli oni kilka lat wcześniej, ale stali tam. Byli
młodzi i szczęśliwi. Uśmiechali się i po prostu
czekali na swojego syna. Nie pamiętam niestety
więcej przykładów mojej mamy. Sam miałem kiedyś kilka
takich epizodów, lecz niestety teraz nic już nie czuję
i nic mi się nie przytrafia. Chciałbym jednak tego
znowu doświadczyć, bo nie boję się tego.
Kilka razy wiedziałem, kto za chwilę wejdzie do pomieszczenia,
gdzie aktualnie się znajdowałem. Patrząc na kogoś,
wiedziałem, co za chwilkę do mnie powie. Przeczucie to
przychodziło dosłownie kilka sekund przed faktem. To się
działo nagle, jakbym gdzieś lekko odpływał i
pojawiała się ta informacja w mojej głowie. Dwa razy
w życiu doznałem pewnych niemiłych odwiedzin. Pierwszy
raz było około dziesięciu lat temu, gdy wieczorem
szedłem spać, jak zwykle. Już byłem w półśnie i
nagle na plecach poczułem, jakby ktoś przejechał mi
palcami. Rozbudziłem się, otworzyłem oczy i
się rozejrzałem, lecz nic nie widziałem. Po
chwili znów przyszedł sen, ale gdy tylko przekroczyłem
granicę jawy, znowu ten dotyk na plecach, ale
mocniejszy. Szybko otworzyłem oczy, odwróciłem się, ale nic się nie działo.
Jestem całkowicie pewien, że byłem znowu rozbudzony. Z lekkim strachem znowu
zasnąłem i trzeci raz to samo. Nie
reagowałem już na to i czekałem, co się stanie. Nie
umiem określić, czy słyszałem to w głowie, czy za mną, za
głową, ale padło jedno pytanie: czy mogę cię
skrzywdzić? W jednej sekundzie pomyślałem: nie
pozwolę na to i zacząłem się mocno modlić. I
dopiero wtedy udało mi się spokojnie zasnąć.
W zeszłym roku miałem znowu taką sytuację i znowu
po modlitwie dopiero udało mi się zasnąć."...
Najdziwniejsze zdarzenie, jakie przeżyłem, miało miejsce dwa lata
temu, czyli w roku 2022,
kiedy zacząłem leczyć się na depresję i musiałem zacząć
od bardzo mocnych leków. Zmieniały one mocno
chemię mózgu i postrzeganie świata, także byłem
zmuszony wziąć dwa dni wolnego. Na trzeci dzień,
gdy pojawiłem się w pracy, mój dobry kolega w pełnym
przestrachu wyjawił mi, że poprzedniego wieczoru, jakieś dwie
godziny przed snem, nagle w pokoju pojawiła mu się moja
postać. Stałem obok komody w sypialni i
patrzyłem, co na niej się znajdowało. Ledwo mógł
się odezwać i tylko powiedział moje imię i
wtedy na niego spojrzałem i zniknąłem. Sam
byłem w szoku, słuchając jego opowieści. Ja
kompletnie nic nie pamiętam, a dopiero po trzech lub
czterech dniach w pełni odzyskałem
świadomość. Zdarzeniami paranormalnymi zacząłem się
interesować w wieku około czternastu lat, jeśli dobrze
pamiętam. Wydarzeniem, które to zainicjowało, była
śmierć mojej babci od strony mamy.
Dostaliśmy wieczorem informację ze szpitala, że babcia
zmarła. Jesteśmy wierzący i zaczęliśmy
się modlić. Pamiętam, że był to ciepły okres
roku. Okna w domu były uchylone. Wtedy przez
okno wleciał czarny, mały nietoperz. Przeleciał w jednym
momencie przez pokój i wleciał do pokoju babci.
Od razu wylądował na jej poduszce. Nie sądziliśmy wówczas, że mogła to być ona.
Próbowaliśmy przegonić nietoperza z domu, lecz on
cały czas wracał na poduszkę. Od tamtej pory
zacząłem szukać informacji na tematy paranormalne. Jak wspominałem na początku,
już nic mi się nie przydarza ani nie mam już takich
przeczuć jak kiedyś. Kiedyś to przepełniało mnie
trochę strachem, ale dziś czuję, że mogę tym pomagać sobie i innym, jeśli to
kiedykolwiek powróci. Zamykamy naszą
skrzynkę e-mailową i przechodzimy do prezentacji historii
przekazanych drogą telefoniczną. Część moich
rozmówców miała już okazję gościć we wcześniejszych
odcinkach cyklu "Mówią świadkowie". I tak też jest w
przypadku naszej pierwszej rozmówczyni. Oddajmy jej głos. Tymczasem ja
jeszcze mam takie historie, które moja mama opisała. Mama ma jeszcze historię
taką, znaczy mama, już świętej pamięci moja mama, ale lubiła... miała taki dar
opisywania. No i opisała tam w albumie takim rodzinnym historię, a też bardzo
często przeżywała tą historię, no, to już związaną rzeczywiście tam z
odejściem ich wujka czy stryjka. Nie wiem, czy to mama
zresztą opisała akurat to. W każdym razie ona i jej siostra,
starsza o rok, przeżywały to bardzo często,
szczególnie przy 1 listopada. To się zdarzyło
gdzieś w okolicach, nie wiem, czy to była Łomża, czy...
Chyba tak, chyba Łomża, gdzie był pogrzeb ich stryjka. No i
one, moja mama ze swoją siostrą,
już po tym pogrzebie już się kładły spać. Mama położyła swoją torebkę na
krześle i mówią, że: "a, to może ciocia czy tam stryjenka nie
powinna może tego domu sprzedawać". No i tu się zaczęło piekło, bo
łańcuchy jakby obrywały się, zaczęły się obrywać spod sufitu. Był taki chrzęst,
hałas i ta torebka mamy, którą położyła na
krześle - ja mam do tej pory tą torebkę na pamiątkę od niej -
spadła i się wszystko wysypało, a była zamknięta. Mama
jest pewna, że była zamknięta, zapięta ta torebka. Wszystko
się z niej z hukiem wysypało. Tymczasem one po prostu co żyw wybiegły z
pokoju w panice, no i jakoś tam z ciocią przetrwały do rana i wyjechały
stamtąd. Także na słowa tego, co powiedziały, na słowa, na ten komentarz
swój, wobec tego, że wujek zostawił jakiś
tam majątek, a ciocia chciała go sprzedać, był taki bunt z wysokości.
No tak, czasami się zdarza. Tutaj mam taką ciekawą historię.
W domu się zdarzyła krótko po śmierci wujka. Jakieś
tam papiery mama z siostrą chyba przeglądały i była dyskusja o tym, że, że
wujek tam, no, nie był zbyt majętnym człowiekiem,
dlatego też jakieś tam, jakieś dopłaty do czynszu załatwił w urzędzie miasta i
podpisał taką umowę, że w razie śmierci miasto przejmuje
mieszkanie. Troszkę tam popsioczyły na ten fakt i w pewnym
momencie papiery wujka jakby wyleciały na sam
środek pokoju i zostały tak rzucone, tak jakby ktoś
fizycznie je tam chwycił. Także zdarza się czasami, że
zmarli, szczególnie krótko po pogrzebie, po,
po swojej śmierci, no, jeszcze tutaj są na tym świecie i
podsłuchują, co się mówi. Tak, oczywiście! A
jeszcze taka historia mi się przypomniała. Już też mój
brat nie żyje. Jeden, jeden, ten żyje, co UFO
oglądał. Nie wiem, czy tamten był ze mną wtedy. W
każdym razie to zupełnie z innego czasu. Jak z kolei
babcia zmarła w Warszawie. My mieszkamy pod Warszawą, a babcia tego dnia
czy tam poprzedniego dnia bardzo czekała na wnuki, żeby zadzwonili do
niej na Dzień Babci. No i ci, co zadzwonili, to zadzwonili, ale mój brat
właśnie nie zadzwonił. I słyszy takie stukanie w okno.... No, w dzień, w, w
godzinę śmierci babci po prostu.
Stuka. No, potem się dowiedział. Stukanie w okno,
wychodzi. No, patrzy, nikogo nie ma. I talerz spadł u, w pokoju gdzieś tam u, u
mojej cioci też. Tak! W tym momencie. Także babcia dawała znak. No, to było w
momencie śmierci babci, więc to wypisz, wymaluj
monicja tak zwana, czyli sytuacja, kiedy zmarły daje znać
o tym, że zawija się z tego świata. Tak. Z tym, że na przykład ja, à
propos tej sfery sytuacji, po śmierci, jakby taki pierwszy pogrzeb w
rodzinie, czyli odejście, śmierć
mojego dziadka ze strony taty. Byłam o tyle związana z nim
codziennie, wglądu do tego domu rodzinnego jako dziecko miałam, bo tam blisko
mieszkaliśmy. Wychowywałam się tam w rodzinie też. I potem, jak ten
dziadek zmarł, no, ja zobaczyłam go w tej trumnie. Ja nie mogłam tego właśnie...
Strasznie to przeżywałam głęboko i śnił mi się codziennie. No, co noc, co
noc. Ja już mówiłam babci, ja już byłam naprawdę na
wykończeniu jako dziecko. Miałam dziesięć lat wtedy.
Mówię, że dziadzio mi się śni
codziennie, że przychodzi tutaj z teczką. Dziadzio,
dziadek w prezydium tam tych kombatantów doglądał, więc był
takim społecznikiem. I mówię: „Z tą teczką
skórzaną tak idzie przez tą ulicę, no, do domu, do uliczkę wewnętrzną.
Czego on, tak mnie męczy?” A babcia mówi: „Ty się nie bój
zmarłych, ty się żywych musisz obawiać”. No i
jakoś tak mnie z tego, i ja tak zaczęłam jakby z siebie wypierać ze świadomości.
No, wreszcie te sny się urwały. Ale rzeczywiście z tym
dziadkiem to miałam bardzo długą, no, taką taśmowę z nim, taką serię. A teraz
jak mama mi się śni, to super, to fajnie, to, to
przyjmuję to po prostu. Inaczej na to już
patrzę. No, to pewnie też takie, takie sny z gatunku przyjemniejszych, tak? No,
sen, sen jak to sen. No wiadomo. No, nie ma się co przejmować
może. Zdarza się, że
śmierć bliskiej nam osoby zostaje poprzedzona pojawieniem się
tak zwanej zjawy kryzysowej. Jedną z takich historii
przekazał kolejny nasz dzisiejszy rozmówca, który poza
tym opowiedział też o spotkaniu ze swoim zmarłym dziadkiem,
do którego doszło w OB, czyli podczas doświadczenia
przebywania poza fizycznym ciałem.
Ja bym chciał powiedzieć historię mojego taty, który
zaczął w młodości widzieć ducha. Mieszkał w takim starym
domu i miał taki duży kwiat. Tam mieszkała kiedyś jego sąsiadka i przez trzy dni
pokazywała mu się, tak jakby objawiała mu się
i pokazywała, ruszała głową tak jakby, że pokazywała, że nie. I po
czterech, po czterech albo po trzech dniach zmarła mu
siostra. Czyli taka jakby zjawa kryzysowa, jeżeli dobrze
rozumiem, tak? Coś tego typu. Tak, tak, tak, dokładnie. No i
bo ja się przepraszam, no, ja ogólnie też takie coś
miałem. Nie wiem, czy to, czy to historia taka
dla pana istotna czy nie, no ale to mnie
poruszyło ogólnie. To wydaje się ogólnie
prawdziwe, nie? Że trzy dni pod rząd była się ta
osoba, pokiwała głową, że tak jakby kiwała, że nie i po trzech dniach umarła mu
siostra, która miała dwa tygodnie. To była postać sąsiadki,
jak dobrze pamiętam? Tak, tak. No, zastanawiający się, co
sąsiadka może ewentualnie mieć wspólnego z
młodszą siostrą pana ojca. No właśnie, ale mój
tata był starszy od siostry, nie? I to jest właśnie
zastanawiające, że ona tam mieszkała, w tym domu, gdzie oni
mieszkali i ona się objawiła tylko tacie
mojemu. Mój tata ma teraz czterdzieści lat. Opowiadał mi, że
jak miał to chodzić do czwartej klasy podstawówki. No
i to były inne czasy, no bo to on jest z osiemdziesiątego
piątego roku. Rozumiem, to jest wszystko, co ojciec
zapamiętał. Po prostu pokazywanie się przez jakiś czas tej
postaci i wtedy potem śmierć siostry. Bo
rozumiemy, że ojciec wtedy był też dzieckiem, tak?
Tak, właśnie. A podobno dziecko więcej widzi
niż taka dorosła osoba i więcej duchów się tak
jakby objawia, bo ja dużo oglądam takich rzeczy i
tak, tak mi się wydaje. No, mówi się, że dzieci mają do
pewnego momentu, tam do skończenia powiedzmy siedmiu,
ośmiu lat, większą możliwość, większą zdolność postrzegania
tej niefizycznej, powiedzmy, sfery naszej rzeczywistości.
Potem to zanika u większości osób, u niektórych
pozostaje, ale większość osób tą zdolność jakby
traci w wyniku tam urabiania, powiedzmy, umysłu przez
społeczeństwo, szkołę, rodzinę i tak dalej. Tak, tak,
dokładnie. A pan wspominał coś jeszcze o swojej jakiejś
historii, tak? Znaczy, ja miałem ostatnio, ale to był takie coś, że jak to się
nazywa? Sen taki, że widzę stwory czy coś takiego, że tak jak, że wyszedłem ze
swojego ciała i ostatnio mój dziadek zmarł w tym mieszkaniu,
co mój dziadek tam mieszkał. Byłem, wyszedłem z
ciała w kuchni i on ogólnie, mój dziadek już nie
żył i szedł normalnie przez, przez pokój i
widziałem go w kuchni. Ja zacząłem... Nie byłem w
swoim ciele, tylko szedłem tak jakby za nim i widziałem,
że on się kładzie. Widziałem wszystko, co on robi, ale nie
byłem w swoim ciele. Byłem za swoim
ciałem. No, to można różnie takie sny interpretować.
Może to być po prostu sen spowodowany przeżywaniem
żałoby po śmierci bliskiej osoby, a
może to też być jakiś sygnał tego, co się z tą
osobą w tym momencie dzieje już po śmierci. Że
jest jakaś taka faza przejściowa, gdzie ta osoba cały czas
jeszcze jakby egzystuje w świecie zbliżonym do
tego, jaki miała za życia. Tutaj mieszkanie na przykład
dziadka może być. Także można to bardzo różnie interpretować,
tak? Bo rozumiem, że jakiejś komunikacji z dziadkiem w tym
śnie nie było. No właśnie nie, tylko widziałem, co on robi,
ale ja myślałem, że on mi się objawił. Na przykład moja
mama mnie, że ja też miałam, jak miałam dwa tygodnie,
zmarła, a kiedy w śnie na przykład widziałem moją
mamę, jak patrzyła się na mnie i ja na przykład jej nie
widziałem, no, na przykład byłem za mały, bo miałem dwa
tygodnie, ale widziałem ją, jak na przykład się na mnie
patrzy. To nie wiem, jak ja to mam zinterpretować.
Pan mamę rozpoznał na sto procent w tym śnie. Pan wiedział,
że to jest, to jest ona. Tak, tak, rozpoznałem, ale ja
tylko widziałem mamę na zdjęciu. Na zdjęciach, w
albumach. No, już samo to, że wiemy mniej więcej, jak dana
osoba wyglądała, zanim zmarła, już
jakby ułatwia nam rozpoznanie tej osoby we śnie, tak?
Jeżeli oczywiście zakładając, że to są rzeczywiście jej
odwiedziny, tak. No właśnie i to nie wiem, jak na
to patrzeć, czy te osoby przychodzą do mnie,
żeby mnie odwiedzić, czy to po prostu mój
mózg tak odbiera to, że nie wiem, myśli o tych
osobach i po prostu one się pojawiają? Czy...
No, nie mogę tego zrozumieć, bo dziwne takie, nie?
Zdarza się, że nasze mózgi w czasie snu
jakby głupawki czasami dostają i przywołują jakieś takie
rzeczy z głębokiej czeluści pamięci. Nam się to czasami
śni tak, jakby to było na jawie, tak? Z taką dużą
realnością. Ale niewykluczone, że też może
rzeczywiście dochodzić do takich jakby odwiedzin z zaświatów.
Niewykluczone, bo w ogóle podobno przychodzenie,
jakiekolwiek odwiedziny-... w tym naszym świecie osób
zmarłych bardzo są jakby kosztowne energetycznie.
Także czasami przychodzą dopiero, jak jest jakiś problem do
rozwiązania, a jak chcą, to czasami też mogą się
objawiać tak, tak po prostu, żeby odwiedzić, pokazać się
bliskiemu. No, tak jakby miałem ten paraliż senny, bo to tak
się nazywa, z tym dziadkiem. Tak jakby czułem,
że ja nie śpię, ale nie mogłem otworzyć
oczu, nie mogłem się ruszyć tak ogólnie. I tak jakby
wyszedłem z ciała i stałem nad swoim ciałem.
Widziałem całego siebie, tak samo, jak byłem ubrany na
przykład, jak poszedłem spać i widziałem, co moja
babcia siedziała w kuchni, coś tam robiła. Patrzę, jak mój
dziadek normalnie szedł. Miał minę taką
neutralną, że ani się nie śmiał, ani nie był smutny.
Po prostu szedł, a jak go zobaczyłem, to zacząłem za
nim iść i tylko patrzyłem, jak on się kładzie do spania. I
wtedy się obudziłem, ale byłem taki spocony,
no, ale chciałem wstać, ale nie mogłem. Dopiero
później, dopiero jak się położył, to dopiero wstałem,
bo ja czułem, że ja tak jakby nie śpię, ale nie
mogę, nie mogłem otworzyć oczu. Tak jak mówię, tutaj różne
rzeczy można brać pod uwagę. Może po prostu taka
wizja przyszła z powodu przeżywania tej żałoby, bo
ten stan między snem a jawą, gdzie jesteśmy
tacy zawieszeni, jak już wchodzi ten paraliż senny, to jest
taki stan, w którym dużo rzeczy, no, potrafi się jakby samo
z siebie zmaterializować, tak? Że widzimy to tak, jakby się działo naprawdę.
Teraz wysłuchamy kolejnych dwóch historii o spotkaniach ze zmarłymi,
które przekazała nasza słuchaczka z okolic Lublina. Jak moja mama umarła, ja
miałam niecałe osiemnaście lat, to jak tata pojechał
załatwiać te sprawy różne takie z pogrzebem, bo mama zmarła
nagle, to ona przyszła. Przyszła do
domu, już tutaj, do tego domu, w którym my teraz
mieszkamy. Ja mieszkam w bloku i ona przyszła do domu. Tam poruszała
chyba tam... Nie pamiętam dobrze, ale słyszałam jej
kroki po jej śmierci. Ona przed śmiercią
bardzo lubiła, kiedyś były takie gierki. Jakiś
wilk łapał jajka. To było takie manualne, w rękach to się
trzymało. Taka gierka. Ja nie wiem, jak to nazwać. A to
chyba też kojarzę taką gierkę kiedyś miałem
radziecką marki chyba Elektronika. Tak, tak, tak. I
ona bardzo lubiła grać na tej gierce. Nupa Gadi. O, dokładnie, dokładnie. I
pamiętam, jak mama zmarła, to potem
przez trzy wieczory chyba, przez trzy wieczory ona
dalej siedziała w kuchni i grała, bo słychać było ewidentnie
tą grę, bo ona nigdy nie wyłączyła dźwięku, bo ona
lubiła, jak tam to pykało jej. To takie miało wysokie
tony i ona lubiła, jak to grało, to potem przez trzy
wieczory to słychać było, jak ona dalej gra w tą gierkę
już po swojej śmierci. No, to taki sygnał, po
którym bardzo łatwo można rozpoznać, który ze
zmarłych- Przyszedł. Nas odwiedził, tak?
Tak. A wcześniej, jeszcze przed śmiercią
mojej mamy, cztery lata wcześniej umarł mój brat
i my mieszkaliśmy jeszcze w tym domu, co mnie tam
nastraszyło, to coś. I mieliśmy w domu piec. To się
nazywa formatyk. To taki z kafelków, z kafli
zrobiony taki piec. I naprzeciwko tego pieca, tej
grupki, stał wielki taki tapczan. I mój brat lubił siadać na rogu, na rogu tego
tapczanu i tam albo dokładał do tego
pieca, albo tak po prostu sobie siedział i się patrzył w
ten ogień. I jak mój brat umarł, on miał
dwadzieścia sześć lat, jak zmarł, bardzo młodo umarł, to
potem przychodził do naszego domu i
słychać było w przedpokoju jego kroki, potem w
kuchni i w kuchni, tak jakby dotknął dłonią do
stołu, na którym leżała cerata, bo było to takie
plaśnięcie z tej, jak, jak odlepiamy
spoconą rękę od ceraty. To jest taki odgłos.
I on tak często robił, że on zawsze musiał dotknąć tego
stołu z tą ceratą. Nie wiem dlaczego. I słychać było ten
odgłos, a ja siedziałam obok tego rogu. Nikt
nigdy nie chciał usiąść tam na jego miejscu. Ja siedziałam
obok i była wtedy w pokoju moja mama i drugi
brat, bo ja miałam dwóch braci. I my wszyscy to
słyszeliśmy. I moja mama jeszcze coś takiego
powiedziała: "Odsuń się z miejsca, bo
przyszedł". No to ja się przesunęłam kawałek i
czułam, ewidentnie czułam i nawet usłyszałam. Nie
widziałam, żeby się łóżko ugięło, nie, ale słychać było
sprężyny, jak on sobie usiadł koło mnie.
Posiedział, posiedział i zaraz wstał i wyszedł. Po
prostu ci zmarli, co odeszli, to przychodzili do
nas, nie do domu z powrotem. No, to takie, można powiedzieć,
klasyczne przypadki. Tak, to bardzo często się zdarza. Pamiętam, moja mama
jeszcze przed śmiercią, to ja byłam jeszcze młodsza, jej
teściowa, ja nie wiem, o co to chodziło. W każdym bądź
razie kiedyś mielili zboże na
mąkę, a że takie były straszne kolejki w dzień, nie
można się było do tego młynarza dopchać, to jakiś tam
młynarz mojej babci powiedział: "Dobrze" - ona miała na imię
Stefania. Mówi: "Dobrze, pani Stefanio, ja pani zmielę pani
to zboże na mąkę. Nie ma pani tego dużo,
ale pod warunkiem, że pani przyjdzie do mnie w nocy albo
nad ranem". A tu moja babcia chyba była postrzelona albo nie
wiem. Powiedziała: "Dobra, no to ja przyjdę". I ona wzięła
ten worek z tym zbożem i to się szło przez
las. I ona poszła do tego młyna. Zaszła tam
w nocy, do tego młynarza. I on tak się zdziwił. Mówi:
"Przyszła pani w nocy?" A on mówi: "No, tak jak pan
powiedział, no to przyszłam". A on mówi: "Nie bała się
pani?" Ona mówi: "A czego tu się bać? No, sama seszłam.
Jeszcze księdza spotkałam". On mówi: "Jakiego księdza
pani spotkała?" A ona powiedziała tam imię i
nazwisko tego księdza.... A ten młynarz sobie usiadł
i tak myśli, potem opowiadał. Mówi: Nie wiem, powiedzieć jej
albo jej nie powiedzieć? Mówi: A powiem jej. Mówi: Przecież
ten ksiądz mówi umarł dwa miesiące temu. To jak go pani
widziała? A ona mówi: No, widziałam go. Jeszcze się mnie
pytał: Pani Stefanio, a gdzie to pani idzie tak po nocy?
Ja mówię: A, idę do młyna. No i on se poszedł i ja se
poszłam. O, takie rzeczy. No to ja mogę tutaj
z domowego archiwum, że tak powiem, przytoczyć
teraz historię, bo niedawno właśnie ojciec mój odszedł. Mama ma dużo
snów z nim, różnych takich sygnałów z
zaświatów. Mama miała coś takiego, że opowiadała mi
niedawno sen, w którym pojawił się jej nasz ojciec
i taka nasza dawno niewidziana,
starsza od niego o dziesięć lat znajoma. I mama się
pyta ojca, co ona tutaj robi? I ojciec na
to: przyszła, bo tam sobie ta znajoma jakiś
posiłek przygotowywała i po prostu ojciec
powiedział: No, głodna była, to przyszła i sobie
je. Ja mówię mamie: Jak ty tylko usłyszałam, to sobie to
zapisz, bo to może być jakiś znak z zaświatów, jakaś moncja
albo coś innego tego typu. Po czym, jak skończyliśmy
rozmowę, przystąpiłem do sprawdzenia w internecie, czy
jakieś informacje o tej naszej znajomej się
pojawiły. No i się okazało, że zmarła
miesiąc przed ojcem. I to, co tam robiła, to był
taki sygnał, po którym... bardzo
charakterystyczny dla niej, ponieważ ona miała taką sytuację w
domu, że z uwagi na upierdliwą
synową, no, nie mogła za dużo zjeść, bo ta synowa robiła
awantury, że czemu tyle jesz, że to, że tamto. Bardzo
pilnowała lodówki, ale no i skutkiem tego ta starsza pani była, no, dosyć
taka chuda. Ciągle nie dojadała, ciągle była głodna.
Ojciec o tym nie wiedział, ale wiedziała to mama i wiedzieliśmy to my
tutaj w domu. I się okazało właśnie, że,
że ta kobieta zmarła miesiąc przed ojcem. Też nie
wiedzieliśmy, bo nie było żadnej informacji. Ona mieszkała
gdzieś na drugim końcu dzielnicy, także tam nie było
tutaj nekrologu wystawionego pod kościołem. Także też zaskoczyła nas takim
sygnałem zaświatowym. No, ale to
nie do uwierzenia, nie? Takie rzeczy. Te zdarzenia mają
tę wadę, że są bardzo subiektywne. Śnią się
najczęściej jednej, może, może jedna osoba
ma z rodziny. Na kilkadziesiąt, nie? Tak. Masakra. W
niektórych relacjach o kontaktach z zaświatami pojawia się
motyw interakcji zmarłej osoby z fizycznymi
przedmiotami. Wysłuchamy teraz jednej z takich właśnie
historii, w której pojawia się znak, którego treść
udało się odszyfrować dopiero po użyciu translatora. Co więcej, naszą słuchaczkę
zmarła mama w trakcie niezwykłej wizji sennej sama
poprosiła o odszukanie jego znaczenia. Posłuchajmy. Najgorsze, które mnie
nęka. Zmarła moja mama. Ona była nauczycielką. Była kobietą inteligentną,
wykształconą. To było samo dobro. No, mama.
Ja byłam wtedy w pracy. Tyle, co wyjechałam do
Niemiec. No i śni mi się moja mama. O piątej
rano się obudziłam. Też taka przerażona. Zaczęłam jej szukać
po tym pokoju. Tam, gdzie mieszkałam. Śniła mi się tylko na
czarnym tle jej biała twarz, tylko sama twarz. Oczy zamknięte, bledzieśienka.
I ja wiedziałam w tym śnie, że ona nie żyje, że ona po
prostu umarła. W tym śnie. A zostawiłam mamę jeszcze w
relatywnie dobrym zdrowiu, w dobrym stanie. Nic
kompletnie nie wskazywało na to, że się mamie coś stanie. No
i obudziłam się. Potem zasnęłam drugi raz, taka przerażona.
Jakoś się tam uspokoiłam, że to tylko sen. Godzina piąta
rano. To było piątego marca. To, to jeszcze
ciemno. No i zasnęłam drugi raz. I obudziłam
się o wpół do siódmej i o siódmej zadzwoniłam do
syna do Polski i mówię: Wiesz co? Idź, no, zajrzyj tam do
babci, bo mnie się tak źle śniło. No, mój syn poszedł i
nie było go dość długo. Wrócił z
płaczem, z krzykiem, bo telefon był odłożony na
stole. No i poinformował mnie tylko, że
babcia nie żyje. Mama zmarła nieoczekiwanie, kompletnie i
również tragicznie, ale no, nie chcę o tym mówić, bo to
jest bardzo bolesne. I opowiedziałam panu tą historię w
związku z tym, co nastąpiło potem. No, po tym pogrzebie ja
strasznie rozpaczałam, bo jak tak, jak powiedziałam, mama nie
chorowała. Ja nie miałam szans się z mamą pożegnać, ani też
jakoś się psychicznie, chociaż troszeńkę przygotować do
tego, że może to najgorsze nastąpić. No więc ta
rozpacz była i płakałam codziennie i codziennie ten różaniec mawiałam i
szeptałam te modlitwy i szeptałam. No i to tak
trwało około miesiąca. Kiedyś wstałam
rano, a byłam wtedy sama, no bo moi synowie, a
mam dwóch dorosłych synów, ale oni tam u partnerek swoich
mieszkali i no, nie było ich codziennie w domu.
Obudziłam się rano, poszłam zrobić sobie kawę.
Przyniosłam sobie tam do pokoju, gdzie spałam.
Usiadłam na fotelu, tak tyłem do okna i takie słoneczko
już ładne było. No i jedną kawę siedzę. I tak
zerknęłam na swojego laptopa. To był laptop, a za
każdym razem jak płakałam, modliłam się, to tak
zwracałam się bezpośrednio do swojej mamy. Mówię:
Byś chociaż jakiś jakikolwiek znak dała, jakiś kamyczek
czy jakieś piórko, że tam gdzieś jesteś, że, że, że
to wszystko ma sens i tak dalej. No, wie pan, jak to w
rozpaczy w żałobie człowiek po prostu, no, nie wiem,
chwyta się. I wie pan co? Zerknęłam na tego laptopa.
Patrzę tak z boku, bo on tak stał pod kątem. Zakurzona ta,
ta, wie pan, ten ekran. Tego kurzu się
tam nazbierało, ale widzę tam jakieś takie bohomazy na
tym są. No co to za bohomazy? I wie pan co? Nagle
światełko w głowie. Przypomniało mi się w
momencie, że ja się obudziłam w nocy na siedząco. Siedziałam i spałam.... Ale to
sobie w tej nocy wytłumaczyłam, że, bo ja mam często takie
zgagi. Po prostu męczy mnie zgaga. Zjem coś za późno,
potem mnie ta zgaga męczy, jak usiądę, to ten kwas spływa
i potem przechodzi. No i tak se to w tej nocy
wytłumaczyłam, bo się ocknęłam. Położyłam się, spałam dalej, ale
śniło mi się dalej, że wychodzę na zewnątrz, na schody i przy drugim budynku w
podwórku, na takiej pięknej, zielonej trawie, której wtedy u
nas nie było, tylko no, tak sobie, stoi moja
mama. Taka uśmiechnięta, taka rozpromieniona. Ja wychodzę na te
schody, mówię: "Mama, to ty jesteś?" A ona mówi:
"Tak, tak". Taka szczęśliwa, wie pan, ta, ta radość z tej,
z tej buzi. Te oczy takie rozpromienione. I ona mi mówi:
"Tak, tak, idź - mówi - i pisz na tej tablicy
takie piękne hebrajskie znaki, to się tam
dowiesz". Wie pan co? Jakby mi się pan zapytał, nie wiem,
za sto lat czy w nocy, czy kiedykolwiek. Ja nigdy
tych słów nie zapomnę. I wie pan co? Tam siedzę, patrzę
na tego laptopa i mówię: nie, to, to, to niemożliwe.
Odwróciłam go do siebie. Namazane palcem jakieś
takie bohomazy. I wie pan co? Nie znam
hebrajskiego. Nie znałam i nie znam do tej pory. Jedynie co,
to tam po niemiecku umiem mówić, po rusku i się trochę
uczyłam. I niech mi pan wierzy, że ja przez cztery dni
chodziłam jak obłąkana. Nie wiedziałam, co ja mam z tym
zrobić. Czy ja mam to umyć, czy szukać rzeczywiście tych
języków, jakichś tam, w tych, w tych tłumaczach, w tych
Googlach? Czy powiedzieć o tym komuś? Bo to nie jest
jakiś laptop, prawda, z ekranem dotykowym. Nie dotyka się tego
ekranu? Nie, nie, nie, to taki, to tak, nie.
No to tablety. To teraz mam tablet taki mały, no to tam
trzeba tym palcem po tym ekraniku suwać, bo, no bo nie ma
innej możliwości. Ale wtedy to był taki stary, klasyczny
laptop, taki składany na pół. Ale jeszcze mało
tego, ja po tej klawiaturze też tam nie za bardzo się
ten... I zawsze miałam myszkę do tego laptopa kupioną i
zawsze tą myszką operowałam, bo mi to było łatwiej, szybciej.
Jakiś plik tam pobrać, zapisać. No, łatwiej mi było tą
myszką to zrobić niż, niż tymi, tymi. Więc ten, ten
ekran praktycznie nie był dotykany, no bo, no nie było. No,
no po co go było tam po nim mazać, dotykać? I wie
pan co? No i wzięłam się za odwagę. Przyjechał ten mój
starszy syn, bo mnie to było, ja już byłam po dwóch
nieprzespanych nocach i cztery dni, no to kompletnie
chodziłam błędna. Nie jadłam, tylko patrzyłam.
Umyję. Myślę sobie: umyję to. Dobra, to są
bzdury. Nawkręcałaś się, idiotko. Ja jestem rozpalczy z tego
wszystkiego. I wie pan co? Idę z tą ścierką. Mówię: nie,
nie umyję. Poczekam jeszcze. No ale po tych czterech dniach
coraz więcej się kurzu na tych bohomazach tam gromadzi.
Przyjechał ten syn. Ja mu mówię: wiesz co? Ty se możesz
myśleć o mnie, co chcesz. Ja jestem twoją matką. Ja cię
urodziłam, wychowałam. Ja cię kocham nad życie. Coś ci
powiem. No i zaprowadziłam go do tego pokoju. Tam, no, w
sensie jeszcze w miarę, znaczy zachował się bardzo
dobrze, bo mówi: daj kartkę, spiszemy to i
zobaczymy. I wie pan co? Opowiedziałam mu o tym
śnie, że ona mi kazała po hebrajsku pisać na tej tablicy takie piękne znaki.
Więc ja mu się przyznałam, że to z tego snu mi się
wzięło. To, że ja ten, na tym laptopie zauważyłam te
mazaje. No i jak wpisał ten hebrajski w ten tłumacz Google, no nie, bo tam
są te opcje, można to. I zapisaliśmy te kilka
znaków, bo tam nie było dużo. To było centralnie na środku
tego ekraniku, tak ładnie napisane. No to były te litery i tak jak one
były, tak myśmy je wpisali. Znaczy mój syn to robił i tam wyszło tylko jedno
słowo, a znaczenia tego słowa były dwa: jestem, żyję. I wie pan co? Ja do tej
pory, jak mówię teraz o tym, to mam gęsią
skórę i po prostu nie wiem, co to było. Nie wiem.
Nie mam pojęcia, bo od tamtej pory
przestałam rozpaczać. Przestałam się tak modlić zajadle. Śniła mi się mama
jeszcze kilka razy, za każdym razem szczęśliwa, pogodna, pięknie
ubrana. Ale takich namacalnych znaków, jakichś
takich, jak ja to mówiłam, tych piórek albo kamyczków,
to od mamy już nie mam. A to nie wiem,
jak to wytłumaczyć. Co to było? Dlaczego to było? Kto to
napisał? Po co? Żeby mnie straszyć czy
ośmieszać, czy co? Wie pan, to nie, nie są łatwe
rzeczy, bo jak ja bym to komuś obcemu opowiedziała osobiście
koleżance czy komuś, no to ja bym się bała ośmieszenia, bo
ja się nawet bałam temu synowi powiedzieć, bo on by se
mógł pomyśleć, że z tej rozpaczy to mi się w głowie
pomieszało i se coś sama nawkręcałam, napisałam. Ale tak nie
było. Jesteśmy dorosłymi, wykształconymi ludźmi i wydaje mi
się, że no, żaden człowiek nie ma... No, pewnie
są tacy ludzie, ale myślę, że dziewięćdziesiąt procent ludzi,
którzy mają takie przeżycia i opowiadają, to mówią prawdę,
że nie ma. Co by to komukolwiek dało, gdybym ja
to zmyślała? Gdy ja se to sama napisała. No ale po
co? Co by to dało mojemu synowi? Albo mnie? Co by to
dało? No, skoro pani nie dotyka tego ekranu, nie dotykała
tego ekranu laptopa, bo nie było w sumie po co. No to-
Nie było. Ale wie pan co? To jeszcze takie
ciekawe, bo ja sprawdzałam. No bo ten ekran on był
cały zakurzony, a tutaj, gdzie były te napisy, no to były
napisy, ale u góry, dookoła i z boku, i na dole, no tam
jeszcze ten, tego kurz, ten kurz był. I wie pan co? Ja
sprawdzałam nawet tym najmniejszym palcem, swoim, tym, tym małym
palcem u ręki. I robiłam takie delikatne kreseczki
i w tą stronę, i w tą. I one ciągle były jeszcze
grubsze niż był ten napis. Także no ja nie wiem. Nie,
nie, nie mam pojęcia. Nie umiem tego wytłumaczyć. I powiem
panu, że ja o tym wszystkim, bo no, kiedyś
tam, jeszcze jako dziecko, to tam coś tam
mówiłam księdzu, bo tam jakąś czarną postać zobaczyłam, a
ksiądz mówi: "No, to wiesz, jakbyś tam zobaczyła rzeczywiście
kogoś, to nie bój się, tylko zapytaj, kim ty
jesteś i jak mogę ci pomóc?" Ale to tak nie działa. Wie
pan, bo to jest paniczny strach, jak się takie rzeczy czuje
czy widzi. I ja nie byłam w stanie wtedy kogoś się tam
pytać: co ty chcesz i jak ci mogę pomóc? No ale z
kolei moja babcia zawsze mówiła: zamknij to w sobie.
Nie wpuszczaj, nie dopuszczaj. Zamknij te drzwi po
prostu.... bo ty coś tam jakiegoś masz i po
prostu to jakieś coś tam ma do ciebie dostęp i te różne
takie rzeczy widzisz. I wie pan co? Ja się tak staram całe
życie żyć, że po prostu zamknęłam się
tak jakby. Przynajmniej tak mi się wydaje. No, tutaj takie
dosyć mocno zwracające uwagę są te
historie, te zdarzenia związane z mamą po śmierci
mamy. Tutaj ta monicja w momencie prawdopodobnie, kiedy mama
umierała, pani dostała jakby informację- Tak, tak. -o
tym, że mama już zawija się nagle z tego
świata, kolokwialnie mówiąc. No i ten, ten
taki dosyć mocny znak z zaświatów, te słowa
po hebrajsku. No, ciekawili mnie właśnie, czemu akurat
ten język? Może ze względu na prostotę jakby
zapisania tego. Ale wie pan co? Ja się też
zastanawiałam, dlaczego nie węgierski, dlaczego nie
arabski, dlaczego nie chiński? Przecież mamy tyle języków na
świecie. Mama była nauczycielką historii. Dlaczego nie
polski? Dlaczego nie polski? A dlaczego nie polski?
Dlaczego nie nasz? Tak. Dlaczego ten napis nie był po prostu
po polsku: „Jestem” albo „żyję”. A tam są dwa... To
znaczy było jedno słowo, ale Google go
przetłumaczyło na dwa znaczenia: „jestem” i
„żyję”. No, tak z językiem hebrajskim jest, że
tam jedno słowo potrafi mieć nawet kilka
znaczeń. I też zastanawiałam się wiele razy, dlaczego akurat
to? Dlaczego ten? Przecież mówię, u
nas, no, nie mamy nic wspólnego z hebrajskim
językiem. Nigdy nie mieliśmy. No, też ze znakami z
zaświatów jest tak, że one no, sprawiają
wrażenie, że są tak sformułowane, jakby, jakby
ktoś pilnował, żeby nie były zbyt łatwe do odczytania, prawda?
No, być może. Tym bardziej, że ona nazwała to w tym śnie
takie piękne hebrajskie znaki. Nie, nie mówiła litery czy
napis po hebrajsku, tylko tak mi to powiedziała dokładnie.
Ja nie zapomnę tych słów nigdy. Dopóki będę
żyć, to będę te słowa miała w głowie, bo to po prostu
nie da się tego zapomnieć, wie pan. Tym bardziej że ten
sen potem łączy się z rzeczywistością. No, to jest
niewytłumaczalne, to jest dla mnie to, tak jak
dzisiaj na to patrzę, bo to już minęło osiem lat od tego
zdarzenia, to tak teraz sobie myślę, no, że to
śmieszne, zupełnie niedorzeczne. To głupie kompletnie. A z
drugiej strony no tak, ale jeśli ja tego nie napisałam, to
kto to napisał? A jeśli ja to napisałam, nawet
śpiąc, no to skąd ja znałam hebrajski język w tym
śnie? W ogóle chyba pani mieszka sama w tym
momencie? Czy- To znaczy ja większość czasu jestem sama,
wie pan, bo ja jestem wdową. Rodzice już nie żyją. Czyli
no, nie miał kto jakby napisać tego, prawda? Nie, nie,
nie, nie. Absolutnie nie. Nie, nie. Nie było nikogo w
domu. Ja byłam sama. Synów nie było. Zresztą teraz też
jestem sama. W ostatniej części
dzisiejszej audycji wysłuchamy pełnego zapisu rozmowy, która
podzielona będzie na kilka rozdziałów. W głównej części
będzie ona poświęcona monicjom i znakom, jakie bliscy
zmarłego odebrali praktycznie w tym samym czasie,
przebywając w dużych odległościach od siebie. Całe te
wydarzenia, bo było ich kilka, miały miejsce dokładnie
trzydzieści lat temu, bo miały one miejsce we
wtorek, dwudziestego trzeciego stycznia tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiątego szóstego roku. Dzisiaj mamy dwudziesty trzeci
stycznia dwa tysiące dwadzieścia sześć. Także
taka trzydziesta rocznica, że tak powiem, tych
wydarzeń. No i właśnie postanowiłem się podzielić z
tej uwagi właśnie, że to akurat myślałem dużo o tym na
ten temat, więc postanowiłem sobie, że spróbuję się
podzielić z państwem moimi uwagami, moimi
przeżyciami i tak dalej, bo należy to do tego właśnie, do
waszej audycji, do tych tematów, do tej tematyki. No więc może zacznę tak:
ja wtedy to był dziewięćdziesiąty szósty rok. Ja pracowałem na
drugiej zmianie. Pracowałem w mieście Augsburg,
to jest na Bawarii, tutaj w Niemczech, w takiej firmie,
gdzie po prostu byłem spawaczem, bo spawaliśmy metodą BIG,
czyli tak zwaną TIG po angielsku, jeśli się nie mylę.
Praca ta polegała po prostu na koncentracji. Mówię o tym
dlatego właśnie, że po prostu jest to ważne, że nie
pozwalałem sobie na jakieś tam rozmówki, powiedzmy, z
kolegami. Po prostu musiałem się na tym ostro,
mocno skoncentrować na tej pracy. I w pewnym momencie nagle miałem coś w
rodzaju, nie wiem, nie wiem, jak to nazwać, bo to takie,
takie przed oczami. Znaczy nie w sensie hologramu,
tylko po prostu w umyśle, w głowie po prostu pojawił mi
się taki obraz, że po prostu widziałem
mężczyznę ubranego w piżamę, w jasną piżamę
i leżącego w łóżku przykrytym kołdrą po
pachy i ręce miał na... właśnie na tej kołdrze. Twarzy nie
widziałem, ponieważ po prostu nie było rysów twarzy
widać. Wiedziałem natomiast, że to był mój tato. Ni stąd, ni
zowąd. I nie wiem, jakoś tak to było tak mocne,
że po prostu przerwałem swoją pracę, bo nie mogłem się
po prostu na niej skoncentrować. Więc doszło do
takiego, no powiedzmy, przewidzenia jakby. I w tym
momencie jakbym zaczął prowadzić z nim
dialog, to znaczy w tym sensie to było tak
telepatycznie, tak po prostu nie mogłem się po prostu odgonić
od tych myśli, bo były one tak intensywne, że po
prostu tkwiłem w tym, że tak powiem. W pewnym
momencie właśnie ten głos, który po prostu nie słyszałem, tak
brzmi trochę dziwnie, ale powiedział do mnie, że
przyszedłem pożegnać się i odchodzę na tamtą stronę. To tak
wtedy sobie zapamiętałem. I wtedy ja
wiedziałem, że chodzi o mojego tatę, chociaż nie widziałem tej
sylwetki. Ten głos chyba też jakoś chyba jeszcze nie
rozpoznałem nawet go. Więc ja
stwierdziłem, że po prostu tak sam do siebie powiedziałem, że:
„No co ty, tato, się wygłupiasz? Gdzie ty tam będziesz się
wybierał na drugą stronę, jak ty jeszcze masz, powiedzmy, tu
parę lat jeszcze. Dobrze, że możesz sobie pożyć”. W tym
sensie mniej więcej. I natomiast to tak trwało,
powiedzmy około minuty. Prowadziliśmy taki dialog, można
powiedzieć. Także tak, że padały jakieś tam pytania czy zdania
i po prostu-... Ja odpowiadałem, aż w końcu
doszedłem do takiego wniosku, że na końcu stwierdziłem,
że: „wiesz co? Nie musimy się czego obawiać. Tam będzie ci
na pewno też dobrze, bo jesteś dobrym człowiekiem, więc
nie spotka cię tam nic złego". Po tej drugiej stronie, tak
myśmy to ogólnie nazwali. I w pewnym momencie,
znaczy tak samo jak to przyszło, tak nagle, tak samo to
odeszło i po prostu, no, ja stałem po prostu taki
otumaniony, taki ogłupiały. Po prostu zostawiłem
ten swój cały ekwipunek, poszedłem, zrobiłem sobie krótką
przerwę. Spojrzałem w tym momencie też na zegarek. Była
siedemnasta dwadzieścia. Przerwa była około osiemnastej
czy osiemnastej piętnaście, więc stwierdziłem, że też
jest kawałek, powiedzmy, do przerwy, ale te dziesięć minut tam
przy kawie z kolegami troszkę pogadałem i, że tak powiem,
rozluźniłem się, zrelaksowałem. Od tego tematu,
powiedzmy, odszedłem. Wróciłem do pracy i normalnie zacząłem
pracować. Zrobiłem swoją pracę w dalszym ciągu. Wtedy
spawiałem właśnie takie prototypy do znanych samochodów, więc
wymagało to bardzo dobrej... Powiedzmy, optycznie musiały
one estetycznie idealnie wyglądać. Także
wszystko chodziło o to, żeby po prostu była jak najlepsza
jakość i jak to mówi się w języku takim
spawalniczym: nie było nasmarkane, tylko naspawane tak, jak
trzeba. No i na tym się praktycznie skończyło. To nie było
takie spektakularne, ale powiedzmy, tak jak
powiedziałem, nagle przyszło, nagle poszło i zrobiło to na
mnie bardzo duże wrażenie. Jak dobrze rozumiem, to było takie,
jakby... Doświadczył pan takiego zagłuszenia
koncentracji w tamtym momencie tymi
myślami. Dokładnie. Ja nie mogłem się właśnie na niczym
skoncentrować. Dokładnie tak, pan, tak, tak, tak,
tak jak mówiłem, wymagała, moja praca wymagała bardzo
wysokiej koncentracji na tym, co robię
i po prostu w pewnym momencie tak, jakbym nie wiedział, co
mam robić i po prostu przerwałem tę pracę i po prostu
cały czas myślałem o tym, prawda? Ta cała akcja, że tak
powiem, rozgrywała się w mojej głowie, w mojej podświadomości
czy świadomości i po prostu na tej
zasadzie właśnie to tak funkcjonowało. Także było to bardzo
intensywne. To się jakby zaczęło w taki sposób, że pan przez
pierwszy moment tego zdarzenia jeszcze pracował, tak? To nie
wpłynęło w żaden sposób na bezpieczeństwo. Nie, nie, nie.
Ja właśnie pracowałem, tylko stwierdziłem... Nagle po prostu
zaczęło mi to przeszkadzać. Właśnie te myśli, bo one były
tak po prostu intensywne i nagłe, że po prostu
miałem tą przybicę do spawania i tak dalej.
Rękawice, wszystko zdjąłem, odłożyłem na bok. No i stałem
po prostu, tak można powiedzieć, prawda? I po prostu tak nie
mogłem się. Właśnie nie mogłem podjąć tej pracy dalej, bo
wiedziałem, że jest odpowiedzialna i nie chciałem tam nic, że
tak powiem, zepsuć. I po prostu z tego prostego
względu przestałem i zacząłem, znaczy, że tak
powiem, poniosłem się tym myślom, które po prostu miałem w
głowie. To jest dosyć spójne z innymi też relacjami o
jakichś tam znakach, prawda, z zaświatów, gdzie
można odnieść wrażenie, że tamta strona ma coś
ekstremalnie ważnego do przekazania. Na tyle ważnego, że jakby
zagłusza wszystko to, o czym myślimy w danym momencie,
prawda? Dokładnie tak było. Właśnie też tak.
Też tak właśnie odebrałem, tak mówię bardzo intensywnie
i bardzo, bardzo mocno to przeżyłem. I
właśnie à propos właśnie tego obrazu, tej postaci, tego
mężczyzny, tak jak powiedziałem, nie widziałem jego twarzy,
ponieważ nie miała takich rysów jakby. Ale potem, już
po jakimś czasie, już kilka dni po pogrzebie, powiedzmy za
tydzień około, kiedy rozmawiałem z moją mamą, właśnie
pytałem się, w jaki sposób tata umarł, bo po prostu ja
byłem pewien, że on umarł po prostu sobie w nocy czy tam
kiedyś tam i... A tak jak powiedziałem, to była siedemnasta
dwadzieścia, bo wtedy dokładnie spojrzałem jeszcze na zegar,
który mieliśmy na hali, taki wielki i tam po
prostu nie wiedziałem, zaczynać już przerwę, która miała się
niebawem właściwie, do której jeszcze trwało, powiedzmy
te ileś tam czterdzieści minut, czy po prostu zrobić sobie
krótką pauzę i po prostu dalej pracować. I
właśnie moja mama opowiedziała mi, że mój tato właśnie
trafił do szpitala, bo miał udar mózgu. Leżał w łóżku
właśnie tak, że to by się mogło pokrywać. Ja tu nie chcę
jakiejś tam sensacji wzbudzać, ale mniej więcej to tak
wyglądało, że leżał w łóżku i jedyne czego nie
mógł, to nie mógł mówić, bo odebrało mu mowę podczas tego
udaru. Miał zablokowany właśnie tam region mowy
i tak mama mi wtedy opowiadała, bo tak
czekałem też na odpowiedni moment, żeby o tym rozmawiać, bo
nie chciałem jej po prostu tak nagle zaskakiwać takim
tematem. Zapytałem się też, o której to było godzinie. No i
ona stwierdziła, że to było około siedemnastej piętnaście.
Także mniej więcej w tym samym czasie, co właśnie mnie te
myśli tak naszły, i że mój tato właśnie się odwrócił
się na bok, uśmiechnął się i po prostu zamknął oczy i po
prostu odszedł. Moja mama jeszcze posiedziała przy nim chwilę.
Była pobożną kobietą, więc pomodliła się przy nim. Wezwała
jeszcze pielęgniarkę, która właśnie przyszła.
Stwierdziła zgon i po prostu tak samo, żeby... Potwierdziła
też około siedemnastej piętnaście, dwadzieścia, że po prostu dla
celów, że tak powiem, tych biurokratycznych, do wypełnienia
różnych tam dokumentów i tak dalej, że zanotowała
to sobie. I stąd właśnie jest mi ta godzina bardzo
taka, taka znana, że tak powiem. Rozumiem, że pan
nie wiedział wcześniej o jakichś tam problemach neurologicznych
ojca, prawda? Pan się dopiero dowiedział po
fakcie. Nie, nie, nie. Właśnie to mnie zaskoczyła się.
Tak, tak, właśnie ja się sam wtedy zrugałem, jak te myśli
miałem takie intensywne, że po prostu zrugałem sam siebie.
Mówię: co ty tu, mówię, tatę jeszcze już na drugi świat
wysyłasz, jak on jeszcze jest w pełni, powiedzmy, bardzo
dobrej kondycji i tak dalej. Świadomy wszystkiego
psychicznie i fizycznie. Także myśmy się dopiero co trzy
tygodnie widzieli, bo byliśmy w Polsce na Boże Narodzeniu
i po prostu mój tata co prawda w tym czasie miał
osiemdziesiąt jeden lat, ale był w pełni, że tak powiem,
jeszcze aktywny i po prostu taki rześki. Był w ogóle
górnikiem, który pracował dwadzieścia siedem lat ciężko pod
ziemią, więc był takim człowiekiem, można powiedzieć, nie do
zdarcia, może tak się wyrażę, ale i właśnie zdrowie mu
dopisywało. Tylko wtedy właśnie się okazało, że miał ten
udar. Tylko moja mama mi o tym jeszcze nic wtedy nie
mówiła, bo-... Po prostu twierdziła, że i tak,
jeśli nic nie mogę pomóc na ten, ee, w tym
przypadku, a jedyne, co mi groziło, że tak powiem, to
mogłem wsiąść w auto i jak zwariowany, prawda, pędzić do
Polski, żeby ją zobaczyć, tatę jeszcze jako żyjącego czy coś
w tym sensie, nieprawda? Także jakoś, no,
przemilczała ten fakt, bo może też myślała, że będzie lepiej
po jakimś czasie. No ale, ale nie było lepiej, tylko właśnie
tata zmarł w tym czasie. Te zdarzenia wydarzyły się w tym
samym dniu, mniej więcej w tej samej godzinie, jak się
potem okazało, bo właśnie później, dopiero jak pojechałem
na pogrzeb, rozmawiałem z ludźmi i dopiero te tematy, że tak
powiem, dotarły do mnie. No więc w takim razie
przenosimy się do domu mojej siostry. W tym
samym czasie jest ten wtorek, właśnie dwudziesty trzeci stycznia
dziewięćdziesiątego szóstego roku. Godzina mniej więcej między
siedemnastą, siedemnastą trzydzieści. Moja siostra
mieszka właśnie w . To jest w takim bliźniaku,
tylko piszę, żeby mniej więcej wiadomo było, o co chodzi.
Ten bliźniak jest połączony garażami. Nad nim jest, jest taka
nadbudówka, taki pokój wielki i po prostu
po prawej stronie jest część mieszkalna, reszta części
mieszkalnej. Z tym że do drzwi wchodziło się po
takich dziesięciu stopniach. Takie płyty to nie były betonowe
schody, tylko płyty z lastriko o grubości mniej więcej
pięciu centymetrów. Czy to był jakiś zbrojony beton?
W takim mniej więcej, w tym sensie, że właśnie było to
taki podwyższony parter. Drugie wydarzenie, o którym chciałem
opowiedzieć, wydarzyło się w garażu właśnie w tym
domu. Otóż mój szwagier i mój kuzyn
układali deski po prostu w tym garażu, bo na drugi
dzień mieli przywieźć drewno opałowe. Mieli też kominek,
dlatego zamówili jakieś tam suche drewno i na
drugi dzień mieli przywieźć to drewno. I właśnie sprzątali
się, żeby zrobić troszkę miejsca w tym garażu, bo to był
po prostu wtedy ogromny garaż, można powiedzieć dziesięć
metrów długości, cztery, pięć metrów szerokości i
do tego prowadzi... Znaczy wejście było, nie była taka typowa
brama podnoszona do góry na takich prowadnicach
przesuwana, tylko po prostu to były, tak to dawniej za
komuny jeszcze budowano, były takie
dwuskrzydłowe drzwi, mniej więcej szerokości jednego
metra. Także nawet wjazd był tak wąski, że tam nikt
jeszcze, chyba, jeśli się nie mylę, żadne auto nawet nie
parkowało. To był, nazywał się garaż, ale to był taki
magazyn, spiżarnia. Tam wszystko
było, także tam można powiedzieć miejsce na opał,
na różnego rodzaju rupiecie. Przygotowywali to
miejsce na, na, na ten opał, na to drewno, na które
miało być dostarczone następnego dnia i w pewnym
momencie usłyszeli szarpanie za klamkę. Znaczy
do tych drzwi do garażu. Tak jak wie pan, takie szy, szy,
szy, jak to, jak jest po prostu luźna klamka i po prostu
ktoś szarpie nią w górę, w dół. Tak szybko, dosyć
szybko. To po prostu oni stanęli, przerwali tą robotę, te
przekładanie tych desek i patrzą. No to
więc mój, mój szwagier zawołał wtedy: „drzwi nie są
zakluczone, więc musisz mocniej nacisnąć”. Coś w tym
sensie, prawda? I po prostu. I nagle
przestało. Nikt nie wszedł, nikt nie otworzył tych drzwi.
No zgoda. Także oni tam nie zajmowali się tym. Robili
dalej swoją pracę. Za chwilę okazało się, że
znowu ta sama sytuacja, że ta klamka zaczyna się po
prostu ruszać w tą i z powrotem, w górę, w dół, w górę,
w dół. Tak szybko. To nie było tak, że ktoś nacisnął na
nią, żeby, żeby otworzyć, tylko po prostu tak są luźne,
powiedzmy, klamki, że po prostu zaczęła tak latać, że tak
powiem. Szwagier się, że tak powiem, wkurzył, bo mówi,
że ciągle mu robotę przerywają, więc zawołał do... On
stał w głębi garażu, natomiast mój kuzyn stał właśnie
tuż przy drzwiach, parę kroków od tych drzwi, od wejścia
i on zawołał do niego: "leć, no,
otwórz te drzwi, bo jakaś lebioda nie może ich, szarpie,
szarpie i nie może ich otworzyć". No więc kuzyn mój, że
tak powiem, otworzył te drzwi. Wychylił się, wyszedł na zewnątrz, doszedł do
ogrodzenia jakieś pięć metrów. Wychylił się na
ulicę. Ponieważ wtedy była zima i po
prostu dosyć tęga zima. Napadało śniegu, było jasno,
widno. Znaczy w tym sensie, że leżał śnieg i było biało
praktycznie. Także rozejrzał się, wszedł do garażu
i tylko stwierdził tak niby pół żartem, pół serio,
że jakaś dusza przyszła się pożegnać. No
więc, no nie wiem. Stanęli i po prostu nie wiedzieli, co
mają dalej robić. No ale no cóż, nikogo nie było. Także
dobra. Machnęli ręką, zaczęli dalej pracować, swoją robotę
robić. W tym czasie obok, właśnie tam,
tak jak mówiłem, było w tej części mieszkalnej, tuż obok
tego garażu, była moja siostra. Właśnie gotowała kolację,
przygotowywała kolację właśnie dla nich, bo oni za chwilę
mieli skończyć i wrócić właśnie tam na górę, do domu. Po
prostu, żeby po prostu coś zjeść, ciepłego i tak dalej. Więc
była zajęta w kuchni i nagle
usłyszała kroki po tych schodach. Właśnie, bo tutaj wspomniałem
po tych płytach. To były takie głucho brzmiące, takie
odgłosy, po prostu takie bardzo charakterystyczne, że właśnie
jak ktoś wchodził po tych schodach, także nie dało się po
prostu po nich chodzić cicho, ponieważ one same jakieś takie
wydawały dziwny dźwięk. Zawsze było słychać, jeśli ktoś po
nich wchodził czy schodził. W zależności od tego, jaki ktoś
ma stąpanie, nawet niektórzy gorzej, głośniej, niektórzy
mniej. No siostra znaczy była zajęta w tej kuchni właśnie
tym przygotowywaniem kolacji i zawołała do córki. Mówi:
"leć no tam szybko, bo ktoś wchodzi po schodach, żeby
dobrze wytrzepał buty, bo dopiero co mam podłogę w
przedpokoju". No więc moja siostrzenica
poleciała szybko, otworzyła drzwi, wraca. No i siostra pyta:
„No i kto przyszedł?” Ona mówi: „Mamo, przecież tam nikogo
nie ma”. Siostra myślę, że sobie żartuje z nią. Mówi: „Jak
to nie ma? Przecież słyszałam. Mówi: co ty sobie, mówi,
żarty ze mnie stroisz?» Mówi: »No to idź sobie sama. Zobacz,
tam nikogo nie ma. Ja oglądałam, patrzyłam, mówię, na
zewnątrz nikogo nie było. Nie było żadnych śladów na tych...
Było zaprószone. Po prostu tak leżał śnieg, tak leży
i po prostu nie było nikogo». Siostra też nie wiedziała,
co z tym fantem zrobić....Przypominam, że to było jeszcze
właśnie około godziny siedemnastej trzydzieści. Obu przypadkach w
tym garażu, jak i w tej kuchni. I po prostu jeszcze nikt
nie wiedział o śmierci mojego taty, bo moja mama dopiero
poinformowała wszystkich, o czym wszystkie moją siostrę
około godziny, nie wiem, dziewiętnastej, bo dopiero
wtedy dotarła do domu i tam mieliśmy, znaczy ona, oni,
rodzice mieli tam telefon stacjonarny i dopiero
zadzwoniła do mojej siostry. No i dobrze. No i na tym się
skończyło właśnie ta cała, te dwie sytuacje w .
Tutaj tylko moją uwagę zwróciło to, jak kuzyn
stwierdził. Rzucił tak pół żartem, pół serio, że pewnie jakaś
dusza przyszła się pożegnać. On wcześniej chyba, jak
dobrze rozumiem, nie używał takich określeń, prawda?
Nie, on był takim człowiekiem, który właśnie ja bardzo znaczy
później, już po czasie żałowałem, bo on dosyć
dużo, jeśli chodzi o taką folklorystyczne
zjawiska, takie paranormalne. Bardzo się też tym może nie tyle
interesował, co znał ich. Dużo słyszał, bo wychował się na
wsi i tam dużo o tym mówiono. On się wychował w okolicach
Staszowa i po prostu tam nie wiem. Tam u niego
właśnie. On mi kiedyś opowiadał, ale ja
po prostu nie interesowałem się tym i po prostu nie
zwracałem na to uwagi, bo on był takim człowiekiem, jakby to
powiedzieć. Był bardzo wierzący i też właśnie tego
typu właśnie sprawy, jak właśnie wiara, śmierć i tak dalej,
interesowały go, że tak powiem. I może dlatego tak rzucił
właśnie wtedy. Nie wiem, dlaczego tak powiedział. Po prostu
tak. Przypuszczam też, nikogo nie widział na ulicy ani po
prostu widoczność była tak w promieniu stu osiemdziesięciu
stopni można było widzieć na odległość pięćdziesięciu metrów.
Także nikt, kto po prostu szarpał by za tą klamkę i po
prostu przeskoczył jeszcze przez płot około metra
sześćdziesięciu i po prostu musiałby bardzo szybko biec, żeby
po prostu zniknąć z pola widzenia. W tym czasie, prawda? W
ciągu tych paru sekund, gdzie on tam właśnie wyszedł i po
prostu rozejrzał się na ulicy i tak dalej. To była też
zresztą mała uliczka, także tam nawet rzadko kiedy samochody
jeździły i było na tej ulicy. Po prostu znajdowało się, nie
wiem, pięć albo sześć takich samych bliźniaków właśnie i po
prostu tych domów. I dalej był już tylko las. Już jeśli
ja dzisiaj na pewno spojrzę, bo to było trzydzieści lat
temu. Jeśli dzisiaj na pewno się spojrzę, to już ta ulica
jest rozbudowana, bo ona prowadzi tam do powiatowego szpitala
przez las. Także jest tam, powiedzmy, trochę więcej, że tak
powiem, tych ludzi na tej ulicy, ale nie aż tyle, żeby po
prostu powiedzieć, że jest bardzo uczęszczana. Tym bardziej,
że wtedy właśnie jeszcze była taka mała uliczka na boku, że
tak powiem, na kraju miasteczka i
nikogo tam, powiedzmy, nikogo nie niosło, oprócz tych kilku
mieszkańców, którzy tam dalej jeszcze mieszkali. Ja przyszedłem
z pracy. Teraz znowu wracamy, żeby kolejny
zachować. Jest ten sam dzień, tyle że już godzina mniej
więcej dwudziesta druga trzydzieści. Ja wróciłem z tej pracy
tego samego dnia właśnie. Co właśnie z tej drugiej
zmiany. Moja żona jeszcze tam coś
przygotowywała. Miała mieć, za parę dni były jej urodziny,
więc jakieś wypróbowala, jakieś tam wypieki, jakieś specjalne
receptury na ciasto i tak dalej. Więc coś tam
piekła. No i po prostu ja przyszedłem. Jeszcze
porozmawialiśmy krótko i ona tylko wspomniała, że
gdzieś tam około osiemnastej godziny musiała wyjść z domu na krótko tutaj do
pobliskiego sklepu, żeby po prostu, bo okazało się, że jakiś
tam brakuje albo drożdży, czy drożdże były zepsute. Także
jakieś tam składniki do pieczenia. I zamiast czekać do rana,
w nocy na do drugiego, na drugi dzień to po prostu
stwierdziła, że sobie pójdzie. Znaczy mieliśmy tutaj za
rogiem zaraz sklep, także szybko skoczyła. Powiedzmy niecałe
dziesięć minut może trwało, bo to jest trzy minuty w jedną
stronę czy w drugą i parę minut, powiedzmy zakupy. Zostawiła
naszego syna. Wtedy miał pięć i pół roku. Na te dziesięć
minut samego tam siedział i tak przed
kreskówkami, ale żeby przed wyjściem jeszcze
wyłączyła telefon. Znaczy wyjęła gniazdkę, wtyczkę
telefonu z gniazdka, bo po prostu nie chciała,
żeby tam były. To, to była właśnie tak mówię. Powiedziałem
godzina osiemnasta i mniej więcej, powiedzmy, w tym czasie
znaczy znajomi czy tam powiedzmy, telefony z Polski też
mieliśmy od rodziny i tak dalej. Także nie chciała, żeby po
prostu mały odebrał, ewentualnie jakby ktoś zadzwonił
i wyjęła tą wtyczkę. No więc tak
jeszcze porozmawialiśmy sobie tam na parę tematów, na krótko,
także przez dziesięć minut i stwierdziłem, że idę spać.
Poszedłem się położyć już do łóżka, do sypialni
i żona w sumie też jakieś dziesięć minut po mnie, bo
jeszcze ja już tak zasypiałem. Już byłem w takim letargu, że
tak powiem. Tak między jawą a snem i po prostu tylko
słyszałem, że żona już gasi światła,
zamyka drzwi do kuchni, kładzie się obok mnie w
łóżku. No i tak. Nie wiem. Tak jakiś
moment upłynęło, że już właśnie leżała w tym łóżku i
nagle usłyszeliśmy... Znaczy ja to też
słyszałem. Nagle takie stukanie, bardzo elektryczne,
dosyć głośne stukanie w szybę. Takie typowe właśnie
stukanie w okno. Takie puk, puk, puk. Trzy, cztery
razy. To było tak. Znaczy jedno po drugim. I
przestało. Ja to słyszałem, tylko tak jak powiedziałem, już
między byłem już tak pół snem i po prostu
nie wywarło to na mnie żadnego wrażenia. Natomiast moja
żona wręcz zerwała się na równe nogi i zaczęła mnie
tyrpać. Mówi do mnie: słyszysz to? Ktoś puka w
nasze okno. Ja? Ja się po prostu przebudziłem w tym momencie
już na dobre, bo faktycznie mnie zaczęła mocno
szarpać, więc mówię no dobra, no.
Wstałem, zerknąłem właśnie przez okno. Mieszkaliśmy na
parterze, no ale też była właśnie śnieżna
pogoda. Znaczy dużo śniegu leżało, który parę dni
wcześniej spadł. Było mroźno i także po prostu taka typowo
zimowa pogoda. I rozejrzałem się
lewo, prawo. Tak dla świętego spokoju powiedziałem nikogo nie
ma i tak dalej. Położyłem się znowu, tylko już na tyle, że
byłem w tym momencie już dosyć taki rozbudzony i nie
upłynęło powiedzmy, nie wiem, minuta, dwie. Znów zaczęło pukać
w to okno. Tylko że wtedy to ja już się zerwałem, bo
faktycznie to było tak dosyć głośno i tak intensywnie,
że-... No, zrobiło to na mnie jakieś tam wrażenie,
więc podskoczyłem do tego okna, ale faktycznie, żeby kogoś
tam, nie wiem, złapać na gorącym uczynku, że tak powiem. W
ogóle mi do głowy nie przyszło, że tam jakieś, nie wiem,
duchy i tak dalej, zmarli i tak dalej. Także to nie było
w tym momencie ani w ogóle do
pomyślenia. Myślałem bardziej, że ktoś sobie albo żartuje,
jakiś, nie wiem, jacyś młodzi ludzie przechodzą i nie mają
co do roboty, tylko po prostu gdzieś tam, nie wiem, czy
stukają, czy rzucają śniegiem w szybę, czy po prostu coś
innego, czy po prostu sąsiad zapomniał klucza i stuka, żeby
mu otworzyć po prostu domofonem drzwi. No ale tak jak
mówię, wtedy już zerknąłem, stanąłem dłużej przy tym oknie i
rozglądam się. Było bardzo jasno, bo jak powiedziałem, było,
to było nowe osiedle, na którym mieszkaliśmy i obok była
jeszcze budowali nowy blok. Tam była budowa i po prostu była
oświetlona reflektorami, dużymi reflektorami. Tak, to
taki typowy plac budowy. Dookoła było, no,
praktycznie jak w dzień, bo to wszystko praktycznie odbijało
to światło. Także nie było tam jakiegoś tam... Nie widziałem
po prostu nikogo. Żadne, nie stały, żadne auto nie stało
zaparkowane przy ulicy ani nic. Także widoczność była
bardzo dobra, że tak powiem i nie było żadnego jakiegoś tam,
żywej duszy nie widziałem, że tak powiem. No i zgoda.
Postałem chwilę przy tym oknie. Nic się nie wydarzyło,
nikogo nie zobaczyłem, więc położyliśmy się znowu spać
i no i tak jakoś dospaliśmy do następnego
dnia. Następnego dnia wstaliśmy krótko,
żona zawiozła syna do przedszkola. Ja w tym czasie nie
dawało mi to spokoju, więc wyszedłem przed blok i zobaczyłem,
jak to przed naszym oknem wygląda. Czy widać jakieś ślady,
czy nie wiem, męskie, małe od dzieci, czy po prostu
co mogło być przyczyną tych stukań? Bo to na pewno
ewidentnie nie było żadne przesłuchanie się, tylko to było
naprawdę realne. Tak jak powiedziałem, ten śnieg już leżał
parę dni. On był taki już, była taka skorupa śniegu z
wierzchu i po naciśnięciu tej skorupy po prostu
po tej stronie był taki suchy śnieg. Także po prostu
żadnych śladów nie było. Jeszcze do tego dodam, że
dojście do naszego okna nie było możliwe, bo było po prostu
ogrodzenie około metra siedemdziesięciu z takich prętów
o odstępach dziesięciu centymetrów i po prostu w
odległości czterech metrów do okna. Także
nikt nie mógł po prostu ręką zapukać, bo to było za
daleko. Przeskoczyć też nikt nie mógł, ponieważ przed domem
mieliśmy takie małe, gęste krzewy, po prostu wysokości
gdzieś trzydziestu centymetrów i one były idealnie pokryte
jeszcze tą warstwą śniegu, także nie było na nich widać
żadnych śladów, nawet żadnego kota czy tam psa, powiedzmy,
żeby przebiegł. Stwierdziłem, że nie wiem.
Wydawało mi się, że ktoś mógł ewentualnie kulką rzucić, no
ale ten odgłos był tak charakterystyczny jak stukanie, więc
odrzuciłem tę opcję, jako że to było to dla mnie
jakoś, no, niewyjaśnialne, prawda? No, po kulce śnieżnej pewnie
byłby ślad, prawda? No właśnie, także parapet był
właśnie oblodzony, bo to, co stopniało, było właśnie znowu
zamarzało, bo w nocy było... Wtedy mieliśmy około minus
dwanaście, minus piętnaście nawet stopni. Także w dzień też
było dosyć tak chłodnawo, zimno. Jak mówię, tak
coś by zawsze zostało, gdyby ktoś rzucił. Nie było żadnych
śladów ani po kawałkach lodu, po kawałkach śniegu, także
żadnych śladów wydeptanych na tych właśnie krzakach. Po prostu
tam też trudno było w ogóle przejść. Także jak ja
wyskoczyłem wtedy za drugim razem do tego okna podskoczyłem,
to nikogo nie zobaczyłem i po prostu ten ktoś nie mógłby
nawet uciec przez ten, w tym czasie. To byłoby niemożliwe.
No i dobra. No, wróciłem do domu i wchodząc do mieszkania,
właśnie spojrzałem, nie wiem, ni stąd, ni zowąd na gniazdko
od telefonu i zobaczyłem, że ten kabel od telefonu jeszcze
leży na ziemi, także on nie został włączony. No więc
włączyłem ten kabel do gniazdka od telefonu. Nie upłynęło
dziesięć sekund, dosłownie jeszcze nie doszedłem do kuchni.
Nagle telefon. No więc wróciłem się z powrotem.
Odebrałem. Dzwoniła siostra i mówi, nie wiem, z
pretensjami nagle: „Co się z wami dzieje? Od wczoraj
- mówi - dzwonię, dzwonię do was i do i u was nikt
nie odbiera telefonów”. Ja jej dopiero wytłumaczyłem. Mówię
spokojnie, mówię: „Wczoraj wyłączyliśmy telefon i zapomnieliśmy.
Także nie, nie ten. Nic się nie stało, wszystko jest okej
i tak dalej”. No i siostra mówi: „Wiesz, tata
zmarł”. Powiem szczerze, jak to usłyszałem, to nawet
mnie to nie zaskoczyło. Nie wiem, jakoś tak byłem tak
jakby podświadomie już tak, jakbym wiedział o
tym. Oczywiście było mi smutno, było mi przykro,
ale odczułem to takie może nie ulga, ale
powiedzmy, tak jak powiedziałem, tak jakbym już o tym wiedział
i to nie byłoby żadne dla mnie niczym nowym. Ta
wiadomość o śmierci właśnie taty. No i opowiedziałem tam
tylko jeszcze tak pogadaliśmy krótko i na tym się skończyła
nasza rozmowa i... No i właśnie. No i chyba to będzie
tyle. No, także to były chyba te wszystkie wydarzenia, które
właśnie tego dnia czy tej nocy się też dodatkowo
wydarzyły. No, to jest taka jedna z trochę
rzadszych historii, ale czasem się zdarzających, gdzie
zmarły jakby informuje całą grupę osób o swoim odejściu, tak? W większości
przypadków, z tego, co przynajmniej ja kojarzę,
jedna, może dwie osoby dostają jakiś sygnał
powiązany ze śmiercią zmarłego. A tutaj,
jakby nie patrzeć, no, spora część rodziny dostała taką, jakby takie
przekazy. Znaczy, no to właśnie tak mówię. Znaczy ja z
żoną właśnie to było nas dwie osoby, które to po prostu
słyszały dokładnie to stukanie w okno, kuzyn ze szwagrem
i no i siostra. Co prawda ona była sama, ale też
dokładnie słyszała, skoro wysłała córkę, żeby po prostu
uprzedziła tą, tego kogoś, że właśnie, żeby dobrze wytarł
buty czy wytrzepał buty. Przypuszczam, gdyby to były pojedyncze
osoby, można by powiedzieć, że nie wiem. Coś przysłuchało mi
się, coś przewidziało i, ale, ale powiedzmy dwie osoby
naraz. I poza tym mieliśmy do tego w tym przypadku były to
właśnie dokładne odgłosy chodzenia po schodach
i to szarpanie za klamkę. Także to były namacalne, że tak
powiem, dowody na to, że, że jednak coś tam się zdarzyło.
To nie była jakaś tam, jakaś iluzja, jakaś, jakieś
przeoczenie czegoś czy w ogóle nie wiem, szukanie
jakiejś sensacji, czy po prostu. No, no.
Także-... Ja jeszcze dzisiaj, nawet z rana rozmawiałem ze
swoją żoną, także moja żona wtedy stwierdziła, jak jej
tylko powiedziałem, że miałem opowiedzieć właśnie o tej
Monici. Umówiłem się z panem. Ona
stwierdziła, że, że zasugerowałem sobie na pewno, bo
mój tata zmarł, więc zasugerowałem sobie tym, tą
wiadomością, że po prostu widziałem czy słyszałem to, czy
tamto. Ja mówię: „No tak, tylko że ta kolejność była
odwrotna. Ja najpierw to słyszałem, a dopiero potem, na drugi
dzień się dowiedziałem, że mój tato zmarł". Także to była...
Czy moja siostra również. Ona około godziny,
dobrej godziny się później dowiedziała o śmierci taty,
aniżeli to te wszystkie wydarzenia miały miejsce. Dlatego jest
to na pewno w jakiś tam sposób namacalne
i, no i prawdziwe, że tak powiem. W badaniu takich
przypadków taka mocno wkurzająca jest jakby nieuchwytność
tych zdarzeń. Nigdy nikt nie wie, kiedy coś takiego się
wydarzy. Dopiero się dowiaduje, jak już się wydarzy,
prawda? No dokładnie. Także no, no, w tym
wypadku właśnie no wszyscy byli zaskoczeni. À propos,
właśnie pan wspomniał na temat mojego kuzyna. Właśnie
tą całą historię. To właśnie zaczęła się już na stypie
po pogrzebie, bo właściwie z tym pogrzebem to też było
trochę hecy, że tak powiem. Chociaż to może niewłaściwe
określenie, ale do tego wrócę może później. Że właśnie
siedzieliśmy na stypie, już tak po pogrzebie i
właśnie ten mój kuzyn wtedy zaczął.
Powiedział, że wujek, bo tak nazywamy jego tatę, że wujek po
prostu przyszedł się pożegnać. No i zaczął opowiadać tę
historię. Znaczy tak ogólnie, potem jakoś później jeszcze
wypytywałem o szczegóły, bo właśnie bardzo mnie to w tym
momencie zaciekawiło. Ja opowiedziałem wtedy tą historię
czy moja żona nawet zaczęła opowiadać, bo u nas też mówi,
stukało w okno. Tak to określiła. No i
oczywiście wszyscy byli zaciekawieni, więc opowiedzieliśmy tą
historię. No i tak od słowa do słowa stworzyła się
taka jedna wielka, jedno wielkie wydarzenie, po prostu w
tym samym temacie, że tak powiem. I w dwóch czy trzech
nawet można powiedzieć, różnych miejscach, daleko od siebie
oddalonych i po prostu bez żadnych
możliwości kontaktu czy komunikowania się. Także to było
takie nietypowe i no i, no i prawdziwe
przede wszystkim. No, jakby sami z siebie zweryfikowaliście,
że coś takiego w ogóle się wydarzyło, prawda? W tym samym
czasie, w tym samym dniu. Tak, tak. No, przede wszystkim w
tym samym dniu i w tej samej godzinie, bo jak mówiłem,
właśnie siostra przygotowywała tę kolację na godzinę
osiemnastą i to się zdarzyło. No, wiadomo, nikt
nie patrzył wtedy na zegarek, ale, ale znaczy przynajmniej
oni, bo ja wtedy dokładnie wiedziałem, że to była siedemnasta
dwadzieścia, ale to było powiedzmy, te pół godziny,
dwadzieścia minut przed tą kolacją, czyli mniej więcej w tym
samym czasie, tak? Znaczy ja nie wiem, czy zmarły przychodzi
dokładnie w tej samej minucie, kiedy umiera, ale, no, ale w
tym momencie właśnie to było to mniej więcej czasowo, że
tak powiem, w tym mniej więcej w tym samym czasie. Jeszcze
jedną taką ciekawostkę, bo właśnie dzisiaj jest dwudziesty
trzeci stycznia i dzisiaj ma dziesiąte urodziny mój
wnuk. To jest właśnie ten syn tego
małego chłopczyka, który został wtedy sam na dziesięć
minut, którego zostawiła moja żona. I właśnie on się urodził
dokładnie dwadzieścia lat, w tym samym dniu śmierci
mojego taty. Także to było w 2016
roku. Także to też w pewnym sensie jakieś takie,
powiedzmy, no, takie miłe zdarzenie, że tak powiem,
bo synowa miała wtedy poród mieć pod koniec stycznia. Tak został obliczony
i po prostu no, ja zażartowałem sobie wtedy: „Byłoby fajnie,
jakby się urodził w dzień śmierci mojego taty", ale mówię,
to jest około dziesięciu dni, mówię, różnicy, dlatego chyba
nie trafimy, mówię, z tą datą urodzin. No, a tu jednak się
po prostu, tak powiem, udało. I stąd, ni z owąd po
prostu trafiła do szpitala na porodówkę i po prostu i
w tym samym dniu się po prostu urodził mój wnuk. I tak
oto niby zwykła data dwudziesty trzeci stycznia nabiera
takiego jakby magicznego, osobistego znaczenia,
prawda? No, w moim życiu na pewno. Bo tak jak mówię, to
znaczy dużo, dużo wydarzeń miało tak tego
typu właśnie w tym samym dniu, znaczy w tym samym dniu
połączone, tak jak mówię, bo urodziny mojego wnuka,
także śmierć mojego taty, te wszystkie
monice, które się wydarzyły w tym czasie, także było to
jakieś takie bardzo charakterystyczny dzień w moim życiu czy w
naszym życiu, powiedzmy no, moim i moich, moich
bliskich. Jeżeli dobrze pamiętam, to wy dopiero na
stypie się dowiedzieliście, że w ogóle od siebie nawzajem,
że mieliście takie wydarzenia, prawda?
Tak, tak, dokładnie tak. Właśnie tak jak powiedziałem, że na
stypie mój kuzyn wtedy zaczął opowiadać właśnie, że ten, który
właśnie powiedział, że jakaś dusza przyszła się pożegnać, że
właśnie, że wujek przyszedł się do nas pożegnać i zaczął
opowiadać tę historię w garażu, która się wydarzyła, z tą
szarpiącą się klamką i tak dalej. I potem właśnie ja
dołożyłem tą swoją historię. I to tak powiedzmy,
wyszła z tego, powiedzmy taka, no taka, taka, no, w
pewnym sensie taka miła, powiedzmy, że tak powiem,
takie zakończenie tego całego, tego dnia czy w ogóle
tych no, życia mojego taty, że tak powiem. Ale to
też świadczy o głębokim jakby związku, jaki
mieliście z ojcem. Też tak mi się wydaje.
Jeszcze à propos właśnie miałem powiedzieć na temat
pogrzebu. Znaczy jeszcze, że tak dodam wtedy, jeśli,
kiedy urodził, żeby nie zapomnieć, bo przypomniało mi się
teraz, kiedy urodził się mój wnuk, właśnie po dwudziestu
latach, w tą dwudziestą rocznicę śmierci mojego taty, to ja
powiedziałem do swojego syna: „Widzisz, mówię, jedno życie
odeszło, a drugie przyszło". To tak? No, w tym samym,
w tym sensie, powiedzmy, się sprawdziło, że tak powiem.
I dobra, i teraz wracam. Właśnie tak, tak jak pan teraz
wspomniał, że mój tato był... Znaczy mieliśmy, oczywiście,
byliśmy z nim bardzo związani. Mój tato był bardzo dobrym
człowiekiem. On bardzo znaczy, miał ciężkie życie,
bo on się urodził trzydziestego pierwszego grudnia 1914 roku, czyli w Sylwestra
1914 roku. Także miał już, że tak powiem,
drugą wojnę światową, też przeżył w niewoli i tak dalej.
Także miał, że tak powiem, ciężkie życie. Długo pracował na
kopalni, pracował całe życie na tej kopalni Czerwona Gwardia
i po prostu ta praca też nie była wtedy, tak jak to
dzisiaj jest zmechanizowana i lekka, tylko po prostu-...
pomimo tego, powiedzmy, trudnego życia, że tak powiem, był po
prostu w pełni jeszcze zdrowia i taki rześki.
Także niejeden by mu pozazdrościł właśnie, że w tym wieku
jeszcze można taką kondycję mieć, że tak powiem. I właśnie
jeszcze nawiązując do tego: proszę sobie wyobrazić, że
kiedy na pogrzebie, na całej ceremonii pogrzebowej podszedł do
nas ksiądz, znaczy do mnie i do siostry, ponieważ
siostrę znał, bo ona załatwiała wszystkie tam u niego
dokumenty i wszystkie te formalności związane z
pogrzebem, więc zapytał się, kim był
nasz ojciec. Bo mówi: „Bo my tak stoimy. No, jak
to, kim był? No, był zwykłym, dobrym człowiekiem, który po
prostu, który był lubiany ogólnie". Siostra
zapytała: „Czemu ksiądz pyta?". On mówi: „Bo to jest... On
jest od dwudziestu lat - jak powiedział - jest duszpasterzem
i jeszcze na pogrzebie nie było aż tylu ludzi" -
mówi. To jest jego absolutny rekord, że tak powiem, że
po prostu jeszcze nie widział tylu ludzi, którzy przyszli do
kogoś na ostatnie, że tak powiem, pożegnanie, na
pogrzeb. I to też było jakimś tam faktem, że
właśnie, że... no, że coś w tym było, że, że właśnie nasz
tatu był dosyć takim dobrym człowiekiem. I tak wtedy
mówię, tak jak miałem tą wizję, też mu powiedziałem, żeby
się niczego nie obawiał, bo jest dobrym, był dobrym
człowiekiem czy jest dobrym człowiekiem i nie ma się co
obawiać po tej drugiej stronie, jak tam pójdzie. Także, także
tak mówię. Wtedy też co prawda po tym wydarzeniu czułem
się troszkę tak nieswojo, bo, że tak powiem, posłałem tatę,
że tak powiem, na drugą stronę, znaczy w zaświaty, ale po
prostu wtedy jeszcze nie wiedziałem, znaczy nie byłem tego
świadomy i po prostu wydawało mi się, że jest to tak po
prostu taki napływ myśli po prostu. Dlatego, dlatego
to tak odebrałem wtedy. No, nie miał pan jeszcze wtedy
świadomości tego, że właśnie mówi pan własnemu
ojcu: „Żegnaj". Dokładnie. Dokładnie
tak było. Właśnie tak powiedziałem. Dopiero się dowiedziałem o
śmierci na, na drugi dzień, po prostu po dwunastu
godzinach, nad ranem dopiero. Tak. No i to w sumie
to byłaby tylko, no, tyle. Nic może takie nie było
tam spektakularne, jakichś tam wydarzeń, ale powiedzmy w
życiu moim, moich krewnych, moich bliskich właśnie to było
takie ważne i miłe zdarzenie, że tak powiem, że po prostu
mieliśmy jeszcze ten ostatni kontakt z naszym tatą i taki
namacalny, że właśnie to nie było jakieś takie,
jakieś przypuszczenia. Znaczy ja cały czas próbowałem sobie to
wyjaśnić, bo nie jestem też człowiekiem, że po prostu
wierzy we wszystko. Już tym bardziej wtedy jeszcze nie
wierzyłem w żadne duchy i tak dalej. Dopiero dzięki waszemu
radiu jakoś zacząłem się interesować tym tematem. Czy właściwie
jak jechałem na pogrzeb swojego taty, może tak powiedzmy, to
wtedy zacząłem się interesować fizyką
kwantową, bo zawsze mnie interesowało: no dobrze, no co
jest właśnie, z czego składa się atom? Z czego
składa się to, co buduje atom i tak dalej, i tak dalej.
Aż w końcu, nie wiem, doszedłem w końcu do wniosku, że, że
no, że gdzieś tam jeszcze są rzeczy, o których
jeszcze nie znamy odpowiedzi do końca. No, tutaj bardzo
zastanawiający jest ten niezmiennie mechanizm,
jakim, że tak powiem, rządzą się monidcje, bo można
czasem odnieść wrażenie, że to sam zmarły inicjuje taki
kontakt, a w niektórych przypadkach można odnieść wrażenie, że to jakby
automatycznie jakiś impuls się rozsyła do osób, z
którymi dany człowiek był związany i od jakichś
takich osobistych jakby możliwości
odbierania komunikatów z zaświatów zależy to,
czy, czy taki komunikat zostanie odebrany i prawidłowo
zinterpretowany. No, tutaj różne też można
snuć dociekania. Może też, może rzeczywiście coś z
fizyką kwantową, jakieś kwantowe mechanizmy też tutaj
zachodzą. No, ja jestem właśnie w trakcie
czytania „Kwantowej rzeczywistości" pani Danuty
Rutkowskiej. Właśnie tę książkę usłyszałem pierwszy raz na
waszej antenie, właśnie Radia Paranormalium.
Zaciekawiła mnie, kupiłem ją i po prostu, no i jestem w
trakcie czytania. Jest bardzo interesująca, muszę powiedzieć.
Także to są też tam... Przypuszczam, że będę ją jeszcze
kilka razy czytał, bo, bo są tam rzeczy, o które po prostu
chętnie wrócę i po prostu w jakiś, jakiś inny sposób sobie
zinterpretuję i, i postaram się w miarę
zrozumieć to wszystko, po prostu całe zagadnienie, o którym
tam jest mowa. Jest to na pewno jeszcze temat, który na
pewno nie, nie zostanie zamknięty dziś czy jutro, tylko będzie
na pewno trwał jeszcze długo, długo. No więc pan na dobrej
drodze dzięki temu, może nie żeby wyjaśnić tak
jakby definitywnie, jak te zjawiska, czym się te
zjawiska jakby kierują, czym się rządzą, ale
żeby znaleźć jakieś takie swoje własne zrozumienie tych
fenomenów, tak? Dokładnie tak. Jeszcze mi się coś
przypomniało. Właśnie znam dwa przykłady, o które chciałem
właśnie może, może nie tyle, nie tyle znaczy
opowiedzieć o nich, ale przede wszystkim pana zapytać, bo może
pan ma bardziej, większe doświadczenie z uwagi na to, że
większy kontakt z innymi osobami, które przeżyły może
podobne sytuacje. Chodzi mi o to, że właśnie ten kuzyn
mój, właśnie, o którym wspominałem, że on trafił
pewnego dnia do szpitala i znaczy zadzwonił do mojej siostry
ni stąd, ni zowąd, czy... Po prostu chciał się też
pożegnać. On po prostu powiedział, że dzwoni po to, żeby się
pożegnać. No więc moja siostra nie wiedziała,
że gdzie on jest, bo on mieszka w Katowicach. Moja siostra,
jak wspomniałem, i po prostu powiedział, że się
chce pożegnać. Moja siostra w takim razie zrozumiała, że
wyjeżdża gdzieś za granicę, bo on miał córkę za granicą,
więc pomyślała, że wyjeżdża za granicę ją odwiedzić. Ale on
powiedział, że jest w szpitalu i prawdopodobnie nie
będą się już widzieli. To też był tak środek tygodnia, środa
mniej więcej czy czwartek może. No i dobrze. No,
pożegnali się. Oczywiście siostra powiedziała: „No co ty się
wygłupiasz? Tam, wiesz, wrócisz do domu, będziemy dalej ten,
pogadamy później, jak będziesz w domu z tego szpitala". Miał
jakieś okresowe badania, coś w tym stylu. Także nie było nic
tam, jakichś tam, jakiegoś niebezpieczeństwa nagłego czy coś
takiego, tylko po prostu zadzwonił i powiedział, że się
żegna. No i faktycznie moja siostra zadzwoniła do
niego, do jego żony praktycznie, bo dzwoniła na jego
komórkę. Nikt nie odbierał. Dzwoniła w sobotę tego samego
tygodnia właśnie do jego żony....No i się okazało, że on
właśnie dzień wcześniej zmarł. I znaczy, to
też w takim, w tym sensie, że właśnie zastanawia mnie, że
on po prostu miał jakieś tam pojęcie na ten temat. Nie
wiem, no, pojęcie, przeczucie, że tak powiem, to może lepsze
słowo, że właśnie, że coś takiego się wydarzy. Drugą
taką sytuację miałem też. Właśnie to była bardzo podobna
sytuacja. Chodziło o babcię mojej żony,
która miała udar mózgu, również trafiła do
szpitala i po prostu leżała tam kilka dni.
Codziennie z rana dostawała jakąś kroplówkę, tak, że
przychodziła pielęgniarka, wkłuwała jej tam igłę i po prostu,
i dostawała jakąś tam kroplówkę. Nie wiem, z czym. Z jakimiś
lekarstwami, nie wiem. Pewnego dnia, pewnego ranka, kiedy
przyszła ta pielęgniarka, babcia właśnie powiedziała do
niej: „Jutro już nie będziecie mnie kłuli. Dzisiaj kłujecie
mnie ostatni raz” - coś w tym stylu. No i pielęgniarka
powiedziała: „No, nie wiem. Zobaczymy, czy lekarz
przepisze panią na następną kroplówkę, czy też nie”. Właśnie
nie, nie odebrała to tego jako jakieś przeczucie śmierci,
powiedzmy, na następny dzień, tylko po prostu, że nie będzie
już trzeba dawać tej kroplówki. W tym
sensie. No i po prostu ta pielęgniarka potem właśnie, jak
babcia już umarła, to właśnie rozmawiała z moją teściową i
właśnie opowiedziała jej tą historię, że to właśnie miało
miejsce dzień przed jej śmiercią i co właśnie babcia
powiedziała. Także to też było takie nietypowe dla nas
jakieś takie wydarzenie, że po prostu w tym sensie, że
takie przeczucie, nie wiem, o śmierci czy... To było takie
właśnie podobne do, co do, co właśnie tego kontaktu z
moim kuzynem wtedy. No, tutaj można snuć różne dociekania,
czy to po prostu zmarły wyczuwa, że jakby jego organizm już się poddaje?
Albo czy może dana osoba miała jakiś taki wgląd w to, co nazywamy Kroniką Akaszy
tak zwaną, że stamtąd jakoś się dowiedział, że jego
czas już się kończy, prawda? Znaczy, no ja właśnie,
jak słucham waszego radia właśnie, to też właśnie
dowiedziałem się dużo ciekawych rzeczy, bo po prostu nie
zajmowałem się tą tematyką. Całkiem przypadkiem właśnie natrafiłem
na Radio Paranormalium i po prostu właśnie tak, jak pan,
tak jak pan wspomniał, że po prostu istnieje coś
takiego, że właśnie, nie wiem, mamy to
pozacielesne, właśnie te wędrówki, spotkania z
przewodnikami czy z aniołami stróżami i tam dowiadujemy się o
swoim losie, czy po prostu, nie wiem, informują nas, czy
po prostu przemilczają jakąś tam informację. Jeśli to nie jest
aż tak daleko, powiedzmy, jeśli chodzi o zabranie kogoś do
tego drugiego świata i tak dalej. Także ja to tak w ten
sposób rozumiem. Przypomina mi się teraz przypadek takiego
jasnowidza. On współcześnie może nie jest jakiś znany,
bo na pewno nie jest tak znany jak Jackowski chociażby.
Ale był taki jasnowidz Józef Marcinkowski. On
funkcjonował pod pseudonimem Akara Yusuf
Mustafa. Dosyć dużo ludzi podobno do niego przychodziło po
różne wizje, porady i tak dalej. I zdaje
się, w Archiwum Nieznanego Świata jest relacja
od pewnej czytelniczki, której zakomunikował, że: „widzimy się po raz ostatni i
już więcej się nie zobaczymy”. Jakiś czas później
zmarł. Także, no, też można powiedzieć, że to taka
forma, prawda, jakby nie było,
jasnowidzenia. Nie u wszystkich się jakby uaktywnia,
ale wiele osób ma takie coś, że jakby wiedzą o
swojej zbliżającej się śmierci. No,
no właśnie. Znaczy coś musi być na pewno, skoro na
przykładzie tych dwóch wydarzeń, właśnie tej babci i
tego kuzyna właśnie, że oni, no, oni byli w stu
procentach pewni, że po prostu to jest, nadeszła ich godzina
i długo już to nie potrwa, że po prostu, że umrą. I to już wszystkie
relacje o monacjach i znakach z zaświatów przygotowane
do dzisiejszego odcinka. Dajcie znać, co sądzicie o
zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli sami przeżyliście
coś nietypowego i chcecie o tym opowiedzieć, zapraszam do
kontaktu. Kontakty do Radia Paranormalium znajdziecie
w opisie pod tą audycją. Będą one również podane
głosowo na końcu tego odcinka, już za
chwilę. Zapowiedzi kolejnego odcinka podcastu „Mówią
świadkowie” oraz innych naszych audycji znajdziecie na
stronie internetowej Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach
społecznościowych. Na stronie znajdziecie także bogatą
bazę artykułów, w tym również teksty traktujące o
życiu po śmierci, a także archiwum podcastów do
pobrania w MP3, jak również forum i czata,
na których możecie bez skrępowania dyskutować z dala od
cenzorskich macek wielkich serwisów
społecznościowych. Polecam Państwa uwadze również
nowy numer miesięcznika „Nieznany Świat”, który znajdziecie w
punktach prasowych na terenie całej Polski oraz na
platformie cyfrowej nexto.pl. Zachęcam
również do zasubskrybowania kanału czasopisma na
YouTube. Polecam również Państwa uwadze kanały Ady
Edelman „Biuro Duchów”, Piotra Cielebiasia „UFO
Historie” oraz Marka Żelkowskiego „Wehikuł
Wyobraźni”, których autorzy poruszają cały szereg
interesujących tematów, w tym również takich
związanych z zaświatami. Mówił do Państwa
Marek Sęk „Ivellios”. Radio Paranormalium -
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego
i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Oto nasze numery telefonów: stacjonarny: trzydzieści
dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero, zero, zero,
osiem. Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści sześć, zero,
zero, zero, osiem. Komórkowy: pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset
trzydzieści, sześćset dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy.
Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, istnieje
możliwość wysłania SMS-a lub nagrania wiadomości
głosowej. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących
z numerów zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o
podanie głosowo numeru, na który mamy oddzwonić.
Z każdym z Państwa umawiamy się na rozmowę
indywidualnie. W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w
którejś z audycji istnieje możliwość zmiany barwy
głosu. Czekamy również na Państwa e-maile pod adresem radio@paranormalium.pl,
radio@paranormalium.pl. Można również skorzystać z zakładki „Kontakt” na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl.
Wszystkim naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na
tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko. Forum Radia Paranormalium.
Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl. Sięgnij już dziś po „Nieznany
Świat” - najstarsze polskie czasopismo poruszające
tematy z pogranicza nauki. Artykuły o tematyce
paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i nie
tylko. „Nieznany Świat” - miesięcznik dostępny
w punktach prasowych na terenie całej Polski oraz w wersji
elektronicznej na platformie nexto.pl.