Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła. Ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam byłem.
Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia była. Po tej całej akcji, no, strasznie
się w życiu mi zaczęło źle się dziać. Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znowu widzę
to światło. Wstaję z łóżka, idę i widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: „Strzelaj!”
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk
„Ivellios”. Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do
spędzenia najbliższej godziny z kawałkiem z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie. Dzisiejszy odcinek wypełni
kolejna w historii tego cyklu paranormalna spowiedź. Tym razem niezwykłymi
doświadczeniami z całego swojego życia podzieli się nasza słuchaczka z Niemiec.
Będzie bardzo dużo wątków związanych z
kontaktami z tamtą stroną i one w zasadzie będą dominować. Pojawią się też opisy
zdarzeń związanych ze snami oraz doświadczeniami poza ciałem. Nasza
słuchaczka opisze głównie zdarzenia ze swojego życia, ale będą też opisy
incydentów, których bohaterami były na przykład jej zwierzęta. To tyle słowem
wstępu. Przejdźmy zatem do wysłuchania zapisu rozmowy.
U mnie zaczęło się to już od dziecka. Kiedy byłam mała, no powiedzmy, już tak
pięć, sześć lat, zawsze jak budziłam się,
to bawiłam się swoimi rękoma i widziałam
półświatę taką. Nie wiem, czy to aura, czy półświata, bo ja nigdy kolorów nie
widziałam. Ja się tymi rękoma po prostu bawiłam i widziałam, jak ta półświata po
prostu rusza się za ruchem moich rąk. I ona potrafi z palców też tak wychodzić,
jak takie płomyczki i tak dalej. Ja to mam właściwie do dzisiaj. Widzę to
praktycznie wszędzie, tylko nie zawsze.
Nie wiem, od czego to jest zależne, no ale
widzę to dosyć często i w przyrodzie, i
nawet jak jestem w pracy, jak są auta albo
jakieś maszyny. No i to jest, to, to u mnie się właśnie zaczęło, że jak byłam
dzieckem, zaczęłam się zastanawiać właśnie, co to może być. No i kiedyś, jak
już potem podrosłam, pytałam, pamiętam, że
pytałam koleżanki, czy ona też takie coś
widzi. I ona wtedy mi powiedziała, że nie,
i się tak dziwnie spojrzała. Więc ja już
później na ten temat nigdy nie rozmawiałam i dopiero jak już byłam dorosła, to
znalazłam książki w internecie na ten temat. No to już na dzień dzisiejszy
rozumiem, co to może być. No, aczkolwiek,
no, zastanawiam się do dzisiaj, dlaczego na przykład ja to widzę, nie? I no,
najwięcej sytuacji też, bo to był taki wstęp, tylko że właśnie jako dziecko już
jakieś dziwne takie sytuacje u mnie się działy. No i najwięcej sytuacji różnych
miałam właśnie z duchami, z zmarłymi osobami. I zacznę tak, może postaram się
po kolei. Także pierwsza osoba, jaka zmarła u mnie w rodzinie, to była moja
ciocia i ona była dosyć młoda. To była
taka nasza tragedia w sumie w rodzinie, bo ona miała trzydzieści sześć lat.
Zostawiła trójkę dzieci, z czego jedno było malutkie, miało sześć miesięcy i
sytuacja była taka, że się rozchorowała i
tylko wujek nam dał znać, że właśnie jest w szpitalu i jest ciężko chora. Nie
wiadomo, co będzie. Była w śpiączce. No i
mi się zrobiło bardzo smutno. Ja miałam
gdzieś około chyba dziewięć, może dziesięć lat, tak mi się wydaje, a może osiem.
Nawet nie pamiętam już tego tak dokładnie.
Ja bardzo lubiłam tę ciocię. My często do
nich jeździliśmy. Ja czesałam jej włosy na przykład i uwielbiałam, kiedy się
śmiała. No i po prostu z tego smutku tak sobie powiesiłam jej
zdjęcie nad biurkiem. My mieszkaliśmy w kamienicy, to był jeden pokój. Ja miałam
biurko, koło biurka była szafa z telewizorem, łóżko i ja siedziałam przed
łóżkiem. Moja mama leżała na łóżku, a mój tata robił coś w kuchni. I w pewnym
momencie, jak na biurku kiedyś tam w latach osiemdziesiątych mieliśmy takie
pudełka do szkoły, w których były, można było włożyć gumkę do mazania i kredki
różne, nie, różnej wielkości, te bardziej wyostrzone i te duże. I ja tak miałam
poukładane to w tym pudełku, pojemniczku i
nagle spadła jedna kredka. No, ja sobie pomyślałam, że się sturlała po prostu z
biurka. Spadła druga kredka, piąta, dziesiąta. I w tym momencie obróciłam się,
spojrzałam na mamę, moja mama na mnie. I teraz nie pamiętam, czy mama zawołała
tatę, bo już wyczułyśmy, że coś jest nie tak, bo po prostu było widać, jak ta
kredka sama jakby z tego pojemnika na ziemię. I mama zawołała mojego tatę. Jak
ja spojrzałam na mojego tatę, to mojemu tacie normalnie włosy na głowie stanęły.
To już wiedziałam, że po prostu jest coś nie tak. Ja się bardzo wtedy
przestraszyłam jako dziecko. I mój tata podszedł, ściągnął to zdjęcie, włożył do
szuflady i wtedy wszystko ucichło. No i potem wujek zadzwonił właśnie, że ciocia
nie żyje. Mało tego, tej samej nocy ciocia
przyszła do mnie we śnie i śniło mi się, że zapukała do drzwi. Znaczy nie, ja
jeszcze nie wiedziałam, że ona zapukała, że to ona, tylko po prostu ktoś puka do
drzwi. Ja otwieram te drzwi, patrzę, a to
ona stoi i miała takie uszy jak elf. I ja jej właśnie powiedziałam: „Przecież
ciocia, ty nie żyjesz”. I ona do mnie powiedziała, że się nie mam bać, że zawsze
jak będę potrzebowała pomocy, to mam się
do niej modlić i ona mi wtedy pomoże. No i to było na tyle. Ja potem, jak ja się
obudziłam, to, no, byłam przestraszona, bo
to było pierwszy raz w moim życiu taki kontakt. Nawet dostałam takiej nerwicy
lękowej. Ja przez dwa miesiące z rodzicami spałam w łóżku i musiało być światło
zapalone. Bałam się bardzo. Do wujka tam
przestaliśmy jeździć. Ja w ogóle nawet nie
mogłam do tego mieszkania już tam potem wchodzić. No i to tak się u mnie właśnie
zaczęło. A mało tego, jeszcze zaznaczę, że
właśnie całe życie ja mam sny codziennie. Ja potrafię mieć po trzy sny, po pięć
nawet, bo zależy, czy się wybudzę, czy nie, czy mnie koty wybudzą, bo mam dwa
koty. No, wiadomo, że koty po nocach czasami chodzą po całym mieszkaniu.
Znam niejednego, kto by takiej liczby snów
pozazdrościł w nocy. Ja na przykład nie mam od dłuższego czasu w ogóle wizyt
sennych. Jejku, ja mam całe życie, ja bym mogła
tonę książek napisać. I właśnie mnie zastanawia dlaczego? Bo ja te wszystkie
sny pamiętam, a mało tego, mam dużo snów,
które sprawdziły się. No, nie wiem, czy ja to w ogóle mam tak określać, że się
sprawdziły. Miałam też prorocze sny, o których opowiem potem po kolei, ale ja
miałam też takie sny na przykład... To podam jeden przykład, bo ja mam tego
dosyć, tak trochę jest, ale na przykład
była sytuacja, że przyśniło mi się wielkie
okno i teraz nie wiem, czy to było morze,
czy to był kanał i statki. Ja po prostu
jak się ob..., i te statki płynęły. Jak ja się obudziłam, ja wiedziałam, że coś
będzie nie tak. I tutaj chodziło o to, że
mi się w życiu wszystko wywróci, ale potem
będzie wszystko dobrze. I to też naprawdę to tak było. Ja miałam przez trzy
miesiące po prostu wszystko wywalone do góry nogami i było ciężko, a potem
wszystko się ustabilizowało. Mało tego, właśnie jak te dusze czasami do mnie
przychodzą, to one też mi, jak mi mówią na
przykład: „Będzie wszystko w porządku”, to ja już wiem, że się też coś będzie
działo, że coś będzie źle. Będę miała ciężki czas, ale potem będzie wszystko
dobrze.... Jeśli chodzi o moich rodziców, powiem dwie takie sytuacje. Moja mama
kiedyś, jak miała szesnaście lat, wróciła
do domu, do, do swojego rodzinnego domu z siostrami. Tam, gdzie mieszkała z
siostrami i z rodzicami. Tylko nikogo nie
było akurat. Jej mama była w pracy tam, czyli babcia moja, dziadek też. I jak
weszła do domu, usłyszała hałas ze sypialni rodziców i jak otworzyła drzwi,
to po prostu zasłona się zasłaniała, odsłaniała, a okna, balkon wszystko było
pozamykane. Mama mówi, że się tak przestraszyła, że uciekła do babci do
pracy i dopiero z nią wróciła do domu. I
wieczorem przyjechał kuzyn i powiedział, że jego żona zmarła razem z dzieckiem.
Czyli to była kuzynka mojej mamy. No, tak naprawdę półsiostra, tylko to było tam
ukrywane u nas w rodzinie. No, ale to są
już takie, to jest tam mało ważne. To taka była sytuacja i kiedyś
my mieszka..., bo pochodzimy z Poznania i mieszkaliśmy nad Wartą, na takich
działkach. Ja byłam malutka wtedy, ale ja
pamiętam. Ja miałam cztery lata chyba, ale
ja pamiętam, że mieliśmy ciągle dzwonki do drzwi. Mój tata wzywał, bo były
dzwonki, a nikogo przy drzwiach nie było.
I pewnego razu, chyba to była piąta rano, znowu były te dzwonki i mój tata się
zdenerwował. Wstał i stoi i zobaczył biały
obłok. I mój tata, jak to opowiada, to do dnia dzisiejszego on opowiada to tak,
jakby to było wczoraj, a to było czterdzieści lat temu. I on przecierał
oczy i patrzył, czy... Bo myślał, że mu w
oczach to po prostu coś źle widzi. I chyba
tak z trzy razy przetarł. No i wtedy się
oął, wziął, wybiegł po prostu za tym czymś i zauważył, że jak to goni, to, to po
prostu przeszło przez płot i przez furtkę zamkniętą. Mój tata musiał tą furtkę
przeskoczyć i- Znaczy przeszło w sensie jakoś tak przeniknęło, prawda?
Przeniknęło! Tak, dokładnie. Przeniknęło to przez tą furtkę i przez ten płot i w
kierunku krzaków, takich tam dosyć dużych. I mój tata pobiegł pod te krzaki i
powiedział: „Jak myślisz sobie, że za tobą
tu wbiegnę, to jesteś w błędzie”. I mój
tata tak się w końcu jeszcze przez to, że
właśnie takie coś było, czasami, ja nie wiem, czy pan pamięta takie lata
osiemdziesiąte. Tam były to ludzie jeszcze
czasami pod namioty. Pytali się, czy mogą zostać u nas w ogrodzie, na przykład
przenocować i potem iść dalej w jakimś kierunku, nie obranym.
No, ja niestety nie mogę tych czasów pamiętać, bo się urodziłem w
osiemdziesiątym ósmym, także- Aha, okej. Także mam takie pytanie właśnie,
czy ojciec oprócz tego białego obłoku zauważył jakieś,
nie wiem, cechy wyglądu tego czegoś, co gonił? Czy to był taki obłok bez jakichś
wyraźnych cech? Bez wyraźnych cech. To było po prostu taki obłok biały, taki.
Coś taka jakby biegająca chmurka, tak? Coś tego typu.
Dokładnie. No tak, dokładnie taka mgiełka.
On to zawsze mówi, jak mgła to wyglądało, ale to nie, że to się rozpościerało,
tylko to po prostu przed nim uciekało. I
to było właśnie takie niesamowite. I mój tata aż chyba też się bał w sumie, bo
wiem, że wyleciał po prostu z siekierą. I
teraz ta historia kończy się tak, że na tych krzakach się zatrzymało. Tata
powiedział: „Ja za tobą nigdzie nie pobiegnę dalej” i wrócił do domu. I wiem,
że potem się wyprowadziliśmy. I tata mi
tłumaczył, że właściwie to on nie wie, czy
się wyprowadził, dlatego, że już miał po
prostu dosyć tych sytuacji. Czy ten duch,
powiedzmy, bo mój tata wierzy w to, że to był duch, uratował nam jakby życie, bo
potem, jak my się wyprowadziliśmy, to my
mieliśmy sąsiada, który miał owce i tam on zasnął z papierosem i się wszystko
zaczęło palić. No i go nie uratowano. No i
mój tata na dzień dzisiejszy właśnie on
mówi, że nie wie, czy go ten duch uratował
nas, czy po prostu wyprowadziliśmy się, bo mój tata w ogóle już miał dosyć tej
sytuacji. No, ja bym powiedziała ze straszeniem, ale mój tata tego tak nie
odbiera, bo mój tata w sumie się nie boi
takich rzeczy. On raczej podchodzi do tego
troszkę inaczej, ale minęło, no nie wiem,
powiedzmy trzydzieści lat. Ja dokładnie teraz nie umiem powiedzieć. I my jak się
stamtąd wyprowadziliśmy, wyprowadziliśmy się do babci, potem po prostu na inne
osiedle i tam poznaliśmy sąsiada, z którymi moi rodzice się zaprzyjaźnili.
Często grali w karty i mój tata zaczął opowiadać tam historię, a okazało się, że
ten nasz sąsiad buduje domy. I właśnie
zaczęli opowiadać sobie, że w tym miejscu, w którym my mieszkaliśmy, oni teraz
wyburzali te po prostu stare budynki, które tam były. I okazało się, że z
drugiej wojny światowej wykopali w tym miejscu, w którym nasz dom stał, właśnie
koło tych krzaków, wykopali po prostu dwa... z tego, co wiem, to dwa ciała, no,
dwa trupy, już nie kości. Po prostu prawdopodobnie z drugiej wojny światowej.
No, to daje pole do dużych jakby spekulacji na temat tego, kim były te
istoty, które się tam pojawiały, ten biały obłok i czy to miało jakiś związek
rzeczywiście z obecnością tych zwłok w tamtym miejscu? Może to był jakiś taki
pochówek, który niekoniecznie spełniał pewne jakby zasady i pewne istoty się
upominały po prostu te osoby się upominały
w taki sposób, żeby jednak je pochować w sposób godny, tak?
Tak. Całkiem możliwe. Tak, tak, bo ja akurat wierzę w takie rzeczy, że tak mogło
być właśnie. Ale wiem, że jeszcze była taka sytuacja, że kiedyś policja przyszła
do mojego taty, tam właśnie na tym mieszkaniu, na tych działkach i się
okazało, że też znaleźli zwłoki jakiegoś
mężczyzny. I mój tata wiedział, że jakiś zapach był, ale on do głowy mu nie
przyszło, że to może być jakaś osoba zmarła i właśnie też do końca nie było
wiadomo. No, ale w każdym bądź razie były
osoby zmarłe. No i też właśnie straszyło.
Tylko dlaczego? No, na pewno coś te dusze moim zdaniem chciały. Albo właśnie
pochówku jakiegoś dobrego, albo żeby w ogóle je znaleźć.
No, można też domniemywać czy, czy może chcieli, żeby ktoś wyjaśnił zagadkę
stojącą za tym pochówkiem, za ich zniknięciem. Ale to takie spekulacje, prawda?
Tak, tak....Potem, jak mieszkaliśmy jeszcze na tym mieszkaniu właśnie, w
którym to my mieszkaliśmy, też w takiej starej kamienicy. To była powojenna, bo
tak chyba powojenna, ale od razu tak powojenna. No, to ona chyba mają już teraz
na pewno po sto lat. Ja zawsze się tam źle czułam. Nie wiem dlaczego. Po prostu
nie lubiłam tego miejsca i do dzisiaj nie
lubię tego miejsca. Ja tam dziwnych dużo sytuacji miałam. Ja byłam wychowywana w
religii chrześcijańskiej, czyli musiałam
chodzić co tydzień do kościoła. Chyba jak każdy w moim wieku, bo tak rodzice nas
uczyli i babcia, i dziadkowie. No, czyli
to było takie, że regularnie co niedzielę do kościoła, czasami nawet jeszcze w
tygodniu. Także ja w Boga w ogóle bardzo
wierzyłam, ale w pewnym momencie zaczęłam
zastanawiać się, bo dużo rzeczy mi się nie
zgadzało. Ja tak jakbym logicznie jako dziecko myślała, że przecież to tak nie
może być, że to się nie zgadza, co oni mówią o Jezusie albo
lub o Bogu. Ja zaczęłam na swój sposób zastanawiać się i szukać różnych
odpowiedzi. Mnie ciągle nurtowało, dlaczego my żyjemy i musimy potem umrzeć.
I to ja już miałam osiem lat, jak o tym myślałam. I to są takie... Ja to mam do
dzisiaj, ale już na dzień dzisiejszy mam
pełno książek, których czytam, które też
odpowiedziały mi na wiele pytań moich, ale dopiero w wieku czterdziestu lat
odpowiedzi dostałam. Także długo szukałam
i zawsze właśnie zastanawiałam się i nad
tym, jaka jest nasza egzystencja w ogóle? Dlaczego to tak jest, że my musimy się
urodzić i musimy umrzeć, że musi być coś potem. No i później, w tym moim całym
życiu właśnie takie różne sytuacje się
pojawiały i dziwne. Mieliśmy tam właśnie w tej kamienicy, w której jeszcze
mieszkaliśmy, mieliśmy sąsiadkę i ona zmarła, ale była alkoholiczką. Ja właśnie
mam zawsze tak, że jak przyśni mi się ktoś
zmarły, to ja zawsze w tym śnie pytam się albo zaznaczam: przecież ty już nie
żyjesz. Ja pamiętam, jak u niej zapukałam
do niej. Ona mi drzwi otworzyła i ja do niej mówię: ciocia, przecież ty nie
żyjesz. Ona była, to prawda, nie była moją
ciocią, tylko my tak kiedyś mówiliśmy do
naszych sąsiadów i ona wtedy się zamieniła
w bardzo złą osobę. Ale ja uważam, no, czyli jakby powiedzmy, ja to nazywam
demonem, aczkolwiek ja nie naprawdę nie
lubię używać tego słowa. W ogóle nie lubię
używać ani słowa demon, ani szatan. Wolę
mówić zła energia. Mam dystans do tego i
duży respekt. I ona właśnie się zamieniła
w taką, no, w potwora po prostu jakiegoś.
Powiedzmy to w skrócie. Ja uważam, że to było dlatego, że ona tak naprawdę,
ponieważ ona miała tutaj na ziemi, no, nałóg, alkoholizm, to ona gdzieś utknęła
pomiędzy, powiedzmy tutaj ziemią a niebem.
No, być może tłumaczy się to tak w kręgach
ezoterycznych, że zmarli nie zawsze są jakby świadomi swojego położenia zaraz po
śmierci. Czasami po prostu utykają w jakiejś z jakiegoś powodu na tej drodze,
na ten, na koniec tego słynnego tunelu ze
światełkiem. I tak się może dziać choćby w
przypadku osób z demencją, czy też choćby w przypadku osób, które w momencie
śmierci znajdowały się w stanie zmienionej
świadomości przez leki, przez alkohol, przez używki i tak dalej.
Tak. I mi się właśnie wydawało, że ona była na mnie zła, że jej powiedziałam, że
ona nie żyje. Ona się, ona naprawdę była na mnie zła, bo to tylko miałam jeden
jedyny raz, bo cała reszta osób zmarłych
to nie było takiej sytuacji, tylko z nią właśnie.
No, właśnie. W relacjach osób, które zajmują się odprowadzaniem zmarłych
podczas medytacji chociażby, często zdarzają się właśnie takie wzmianki o tym,
że zmarły wyraża daleko idące zdumienie faktem, że nie żyje. Przecież ja żyję. O
co ci chodzi? Ja żyję. Dokładnie! To ja za chwilę opowiem, bo tu
mam wiele. Mam takie chyba trzy, takie dosyć mocne, ale jeszcze nim wejdę, to ja
trochę tak będę mieszała, bo chcę tak po
kolei iść. Mieliśmy, bo cały czas jeszcze
jestem przy tej kamienicy, w której tam mieszkamy. Tam się jakieś dziwne rzeczy
zawsze działy. My mieliśmy psa, taki zwykły kundel, ale był mądry dosyć pies. I
niech sobie pan wyobrazi, że w dzień Wigilii on nam zawinął wszystkie rogi od
dywanu. On obszedł dywan dookoła i zawinął nam rogi. Mój tata do dzisiaj, jak to
wspomina, bo to jest tylko taka historia, ale my do dzisiaj nie wiemy, o co
chodziło. I on naprawdę podszedł i on zawinął wszystkie rogi od dywanu. Każdy
jeden róg. To było w dzień Wigilii. No i to, to po prostu była taka, no, dosyć
dziwna sytuacja, no bo nie da się ukryć,
nie? Żaden pies nie podejdzie i nie będzie sobie rogów zawijał po prostu nosem.
Dosyć oryginalna zabawa to by musiała być, gdyby to była zabawa, tak? Psy raczej
sobie jakiś jeden róg chyba, jeśli już upatrują i tym się bawią, a nie bawią się
w jakieś zawijanie, że muszą wszystkie rogi być zawinięte, tak?
... No i dobrze, i teraz przejdziemy już
do takich chyba kulminacji właściwie, że
tak powiem. Już miałam chyba dwadzieścia siedem lat. No, oczywiście cały czas te
sny miałam różne. Przez ten cały okres. Były raz lepsze, raz gorsze. No i pewnej
nocy to już, już miałam chłopaka. Byliśmy
razem chyba około sześciu lat już. No i
poszłam spać. I budzę się, i pamiętam, że
byłam... Ja w ogóle jako dziecko mi się zdarzyło, że niby dwa razy z Bogiem
rozmawiałam, ale ja go nie widziałam. Tam była tylko mgła i ja po prostu go
słyszałam, nie? I ja z nim rozmawiałam telepatycznie. I w tym śnie, o którym
teraz chcę opowiedzieć, stoję i jest mgła.
I ja już po prostu przez to, że ta mgła była, ja po prostu wiedziałam, że coś
tutaj jest nie tak. Już czułam, że w tym
śnie o coś chodzi, że coś będzie, co się
sprawdzi. I był tylko kawałek chodniczka i ławka. I nagle naprzeciwko mnie stoi
kobieta. Ja tą kobietę do dziś mogłabym namalować, narysować. Jej obraz mam do
dzisiaj w oczach. Około sześćdziesiąt pięć lat, ciemne włosy. Ani bogata, ani
biedna. Ładnie ubrana. Ja się przestraszyłam w tym śnie. Ja po prostu
nim ona cokolwiek się odezwała, ja zawsze
bałam się chodzić do wróżek, żeby karty kładły, no bo zawsze straszyli, że w
kościele oczywiście, że nie wolno, bo to
jest wszystko demoniczne i takie rzeczy. I
ja w tym śnie, taka właśnie przerażona,
jej zadałam pytanie: czy ty jesteś wróżką?
Bo ja czułam, że ona mi powie coś, co się
spełni. I ona do mnie mówi: nie. W maju
dowiesz się, że jesteś w ciąży. I to było
wszystko. Ja się obudziłam. Opowiedziałam mojej wtedy przyszłej teściowej i
przyszłemu mężowi. Mówię: haha, takie coś mi się śniło. No i nic sobie z tego w
sumie nie zrobiłam. Aczkolwiek ja już wewnętrznie czułam, że o coś tu chodzi, że
ten sen był dziwny. I minął jakiś czas, chyba z cztery miesiące. Ja o tym śnie w
ogóle zapomniałam, a to był okres, gdzie
ja, wzięliśmy ślub i ja miałam problemy,
że tak powiem, menstruacyjne i nigdy nie
miałam miesiączek regularnie, bo to się z tym wiąże. I ten sen, ten sen mi się
przyśnił cztery miesiące przed, nim dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Ale
było to tak: ja się obudziłam pewnego dnia
i stwierdziłam: ach, znowu piąty dzień. Mówię: nic nie ma. Ach, nic nowego. To
jest normalne u mnie, bo czasami przesuwało się to do dwóch tygodni nawet.
I nagle mi się przypomniał ten sen. Także
szybko poleciałam do apteki. Wróciłam do
domu, zrobiłam test. No i od razu wyszły dwie kreski. Także prawie zemdlałam ze
strachu. I nie dlatego, że przez ciążę, tylko po prostu ja wiedziałam, że ja
poszłam po ten test, bo mi się ten sen przypomniał. I wie pan, który był? To był
dwudziesty ósmy maja. I teraz tak, gdybym nie ten sen, gdybym ja tego testu nie
zrobiła, tylko bym sobie poczekała jeszcze
z pięć dni. Ja po pięciu dniach albo po około tygodnia zaczęłam plamić. Ja po
prostu bym straciła to dziecko, bo się okazało, że od razu na dzień dobry, jak
zaszłam w ciążę, miałam krwiaka. Także musiałam dostawać leki. I moja cała ciąża
była taka, że po prostu leżałam. Nie wolno
mi było nic robić. Ciąża dla mnie była ciężka. Ostatnie trzy miesiące byłam w
szpitalu i w tym szpitalu też ciągle przychodziła do mnie moja babcia. Zmarła
już. Razem z prababcią, bo to są dwie osoby, które pojawiają się najczęściej w
moim życiu. Jak się coś dzieje właśnie złego albo jak mam ciężki czas, to one
zawsze się pojawiają. Ta moja babcia to od strony mojej mamy była i one ciągle,
właśnie kiedy ja płakałam albo było mi ciężko i się bałam, że stracę dziecko, bo
to było dla mnie bardzo duże przeżycie, to
one zawsze w tych snach mi się pojawiały.
I potem, jak ja już urodziłam dziecko i
tak doszłam do siebie, a jeszcze wspomnę, że z dzieckiem prawie umarłam przy
porodzie. Dlatego mówię, to jest wszystko
takie, bo dziecko mi się urodziło z jednym punktem, a ja się miałam, się
wykrwawiałam. Miałam hemoglobinę dwa przecinek dziewięć, także tak naprawdę w
ogóle nie powinnam wstać. No to ta babcia
ciągle mi się pojawiała, tak uśmiechnięta.
Czyli ona mi dawała do zrozumienia, że
będzie wszystko dobrze. Ale ja tego wtedy,
na tamten okres tak nie odbierałam, bo ja byłam tak zestresowana tym, żeby było
wszystko dobrze, żebym dziecko urodziła.
No i teraz tak. Ja urodziłam to dziecko i
idę, bo pierwsze trzy dni, no, niestety,
przez to, że był ciężki poród, nie mogłam dziecka zobaczyć. I w momencie, kiedy
pierwszy raz zobaczyłam po tych trzech dniach, kiedy zawieźli mnie na wózku do
dziecka, jak ja zobaczyłam moje dziecko, to pierwsza moja myśl była, że to jest
stary człowiek w młodym ciele. Jak to nazwać? Stara dusza. Ja to do dzisiaj
mówię, że moje dziecko to jest stara dusza. Ona bardzo szybko zaczęła mówić, bo
już miała roczek, to mówiła pełnymi zdaniami, bardzo szybko liczyła i
zawsze... już teraz jest dorosła, bo ma prawie dziewiętnaście lat, ale z logiką,
jeśli chodzi o życie, ona jest bardzo do
przodu. Przewyższa swoich rówieśników co
najmniej o pięć albo nawet osiem lat. Ma zupełnie inne podejście. I mało tego, w
ogóle bardzo dużo zwierząt przychodzi do
mojego dziecka. I teraz był taki moment.
No, moje dziecko się urodziło, miało pełno
włosów na głowie, pełno. Ona wyglądała jak naprawdę stara kobieta, tak w tym
malutkim ciele. I potem przez wiele lat, jak potem
już moje dziecko się zrobiło starsze i
troszkę dorosło, to jak ja patrzę teraz na
tą twarz, to ja czasami mam wrażenie, że
ta kobieta, ja właśnie nie jestem pewna, ale mi się naprawdę na osiemdziesiąt
procent wydaje, że to ona była, że ona sama mi przyszła powiedzieć, że ja ją
urodzę. To mnie długo, długo męczyło. Ten
sen, który miałam przed zajściem w ciążę właśnie.
A czy córka miała może jakieś, nie wiem, wspomnienia z wcześniejszych żyć? Coś
sprzed narodzin? Mówiła w ogóle o jakichś takich rzeczach, których nie powinna
wiedzieć? Ja sobie nie umiem przypomnieć. Mi się
wydaje, że nie. Aczkolwiek kiedyś moja
szwagierka powiedziała, że ona mówiła coś,
ale ja sobie tego nie przypomnę, bo ja niestety przez pierwsze trzy lata po tym
porodzie to miałam taką traumę poporodową, o czym nawet nie wiedziałam. Także
musiałam to potem leczyć. Także u mnie to
było trochę ciężko. Ja wielu rzeczy, że
tak powiem, no, nie pamiętam. I to był też właśnie taki okres, że mi też te sny
zniknęły. I to było takie dziwne. No, naprawdę, to mi i przez,
w ciąży i po ciąży trzy lata to nie miałam tak za bardzo snów.
No, ta ciąża była dosyć z tego, co pani mówi, wyczerpująca dla organizmu. Także
może, może po prostu organizm potrzebował przez ten czas dojść do siebie po tych
wszystkich przeżyciach. Na pewno. Bo ja mówię, ja się bardzo
bałam, że po prostu stracę dziecko i robiłam, no, po prostu, no, dostałam
bardzo mocnej nerwicy lękowej. No ale to się wszystko wiąże też z hormonami, z
wyczerpaniem i tak dalej. No tak, czasami
kobiety nie mają lekko, że tak powiem. W każdym bądź razie moja babcia i moja
prababcia na pewno mnie nie opuściły, ponieważ one były w sumie przez cały okres
mojej ciąży, ale wydaje mi się, że moje dziecko... przez długi czas nie
wiedzieliśmy nic. Ale wiem jedno, że na pewno widzi rzeczy, też
dziwne rzeczy, tak? Lub dziwne sytuacje, ale to za chwilę też opowiem.... Ja się
rozstałam potem z mężem. Ja bardzo kochałam jego ciocię. Kiedy odeszłam od
męża i się wyprowadziłam, najgorsza była
taka sytuacja, że po prostu odchodząc, ja
w ogóle się nie pożegnałam z jego rodziną.
Ja po prostu zabrałam dziecko i odeszła. I było mi teraz z tego powodu przykro,
ponieważ ta ciocia była bardzo kochana. Ona była bardzo w ogóle wierząca i kiedy
szliśmy z moim dzieckiem do chrztu, w prezencie od tej cioci otrzymała mały
obrazek, ikonkę Matki Boskiej z Jezuskiem.
I to było, to jest ikonka. Naprawdę ona jest mała. Z tyłu jest drewno, z przodu
jest srebro. I ta ikonka od samego początku wisiała zawsze przy łóżeczku
najpierw, a potem przy łóżku. Obojętnie
gdzie się przeprowadzaliśmy lub cokolwiek, zawsze wisi nad łóżkiem. Do dnia
dzisiejszego. I pamiętam, ja potem wyjechałam do Niemiec. My tutaj
zamieszkaliśmy. Ja potem się musiałam przeprowadzać. Miałam koleżankę. Mówię: no
to pakujemy wszystkie rzeczy. Ona nam pomagała i tak dalej. I przeprowadziłam
się z córką na inne mieszkanie, tutaj w Niemczech. No i zaczynamy szukać. Ja
mówię: i teraz gdzie ten obrazek? Bo mówię, on musi wisieć nad tym łóżkiem. To
jest mój obrazek od chrztu, od tej cioci. Jeszcze muszę dodać jedno, że ja przez
cały czas myślałam, że ciocia żyje, a okazało się, że ciocia zmarła i ja się
dopiero dowiedziałam półtorej roku po jej
śmierci od mojej byłej teściowej, że ona
zmarła. Od tego muszę zacząć właśnie, że
ona zmarła. I byłam bardzo zawiedziona i
bardzo smutna, że mnie nie poinformowali o tym. No ale wie pan, jak jest, kiedy
ludzie się rozstają, to czasami nie jest
wesoło. No i chyba z dobre trzy miesiące było mi tak ciężko na duszy. No i potem
jakoś ten czas minął. Jakoś się przyzwyczaiłam. Mówię: no trudno. I
najbardziej mnie bolała sytuacja z tą moją
ciocią, że ja nigdy jej nie powiedziałam, dlaczego ja się rozstałam i dlaczego
odeszłam. My się przeprowadziliśmy tutaj, w Niemczech,
właśnie na inne mieszkanie i nagle się okazało, że obrazka nie ma. A ta ciocia
już właśnie nie żyła. I na początku byłam
zła, ponieważ myślałam, że moja koleżanka
albo to wyrzuciła, albo mówię: nie wiem, co z tym zrobiła. Nie ma tego. Cały
miesiąc byłam naprawdę zła i w końcu pewnego dnia, nie wiem, chyba ja wróciłam
z pracy, a dziecko krzyczy: Mama, mama, znalazłam! I powiesiliśmy z powrotem
obrazek nad łóżkiem. I pewnego dnia mój
obecny mąż był w pracy. My byliśmy w domu, dziecko było w pokoju i ja po prostu
wchodząc do dziecka, do pokoju, tak się
rzuciłam na żarty, na łóżko. Po prostu dla
wygłupów. Tak często robiliśmy. I patrzę na ten obrazek, a ten obrazek on nie
wisiał prosto. On w ogóle jest taki, że on na gwoździku wisi, ma takie kółeczko,
jakby to wisiorek był. Człowiek nie jest w stanie go krzywo ustawić. On będzie
zawsze wisiał tylko prosto, bo jak się go
popchnie, to on zaraz wróci z powrotem na pionowo, nie? Ja tak patrzę na ten
obrazek, a ten obrazek wisiał po prostu na
ukos. Ja wzięłam palec i ten obrazek na
dwa palce. Obrazek z powrotem. I teraz pan
sobie niech wyobrazi moje myślenie w tym
momencie. Mój mózg zaczął realizować tak:
kula ziemska się przechyliła? Zaczęłam...
No naprawdę, no bo na pierwszy rzut oka no nic innego mi do głowy nie przyszło.
Zaczęłam patrzeć potem, czy w pokoju jeszcze inne obrazki wiszą krzywo. Nie.
Znowu wzięłam tym palcem, ten obrazek przesunęłam, a on znowu z powrotem na
ukos. I w tym momencie już dziecko zauważyło, że ja się nad czymś zastanawiam
i patrzy na ten obrazek. I też właśnie
widziało, jak ten obrazek taki krzywy był. Podeszło do mnie. No i patrzymy. I ja
znowu. Ja tak z parę razy zrobiłam i w tym momencie po prostu w pewnym momencie
sobie pomyślałam, mówię: dziecko, ciocia tu jest. Ja mówię: to chodź, idziemy.
Wyjdziemy z tego pokoju. I my wyszliśmy z
tego pokoju, bo nie ukrywam, że ja się w
sumie na dzień dzisiejszy nie boję takich
rzeczy. Kiedyś się bałam bardzo. Na dzień
dzisiejszy nie boję się, ale to i tak jest taka sytuacja trochę
no, stresująca, jeśli chodzi o moją osobę. I poszliśmy. I ja po prostu czekałam.
Potem czekaliśmy, aż wróci mąż i syn do domu jeszcze. I kiedy oni wrócili,
to mi się dopiero po dobrych pięciu godzinach przypomniało z tym obrazkiem. I
ja wtedy krzyczę. Ja mówię: szybko, chodź,
my musimy ci coś przecież pokazać. Jak wyszliśmy do pokoju, obrazek już wisiał
normalnie. Także mi się wydaje, że to ciocia była. Aczkolwiek no dobra, to zaraz
jeszcze. No i znowu ten sen, bo po tym,
co się stało z tym obrazkiem, minęło parę dni i nagle śni mi się, że ja stoję w
Poznaniu na osiedlu Wichrowe Wzgórze bodajże i nikogo nie ma. Jestem tylko ja,
na tym osiedlu, na tym rondzie i sobie
myślę, że ja do cioci jadę, właśnie do tej
cioci, od tego obrazka i się cieszę, że
do niej jadę, bo ją zobaczę. I tak stoję i
mówię: no tak, ale jak ja mam pojechać? Ja zapomniałam, jakim tramwajem mam
jechać. I czuję, że stoi koło mnie facet.
Ja dzisiaj po przebudzeniu się po prostu
mówię o nim, że to mój przewodnik był. To
był mężczyzna. Ja go nie widziałam, ale ja
wiedziałam. Ja go nie widziałam normalnie
przed sobą. Ja widziałam go jakby kątem oka. Trudno powiedzieć. W każdym bądź
razie cały czas z nim rozmawiałam i sytuacja była taka. On do mnie mówi: ja ci
pomogę. Ja na razie na początku tego snu
w ogóle nic sobie z tego nie robiłam, ale
ja kiedyś paliłam papierosy i w tym śnie
chciałam zapalić papierosa. Ten początek papierosa, żar się zawsze robi taki
czerwony. Ja go odpaliłam i chciałam się
zaciągnąć. I w tym momencie tak, jakby mi
ktoś niewidoczny po prostu strącił ręką
tego papierosa na ziemię. Czyli to mi dało
już do myślenia, że coś tu nie gra. I ten przewodnik do mnie mówi: ja ci pokażę,
jak masz jechać do cioci. Tu musisz wsiąść
w ten tramwaj. On mówi. Ja mówię tak, ale
jak ja wsiądę w tramwaj, jak ja nie mam biletu? I mówię: boję się kontroli. A on
mówi: wsiądź w tramwaj. Drzwi się otworzyły. Jakaś kobieta mnie wpuściła.
Stoję w tramwaju. Ale to nie był tramwaj.
To było tak, jakbym była w tunelu. I teraz wszystko w tym tramwaju. No, nie było
krzeseł ani nic, tylko tak, jakby ktoś szybko jechał samochodem, ale naprawdę
szybko.... I tak po boku, jak to na wideo
często widać, jak drzewa się migają, to takie tylko kreski są. Dlatego ja mówię,
że to na pewno był jakiś tunel. I ja jadę
w tym tunelu i się cieszę, że jadę do tej
cioci. Naprawdę się tak cieszyłam i w tym
momencie z tego zachwytu, że do niej jadę,
momentalnie przeszłam w ogromny smutek,
bo po prostu dotarło do mnie: no przecież
ciocia nie żyje, to po co ja tam jadę? I w tym momencie właśnie, jak ja to
pomyślałam i poczułam ten ogromny smutek,
ona stanęła naprzeciwko mnie, więc ja, ja w tym momencie jest tyle emocji, bo to
było tak mocne. I ona stanęła naprzeciwko
mnie i ja po prostu chciałam od razu do niej biec, ją ukochać. Mówię: „Ciocia,
nareszcie cię widzę!” Oczywiście w ogóle
nie rozmawiałam z nią normalnie. I teraz, co było najfajniejsze w tym wszystkim?
Kiedy ją zobaczyłam, chciałam do niej podbiec. Ona do mnie mówi: „Nie, nie, ja
jestem chora. Nie możesz mnie przytulać”.
A mi się zdaje, że to właśnie nie idzie, bo ona była w innej przestrzeni i ja
jestem w innej przestrzeni. I w każdym bądź razie ja w trzydzieści sekund
opowiedziałam jej wszystko, co miałam jej
do powiedzenia. Po prostu tak, jakbym z mojej głowy wszystko przełożyła w jej
głowę. I ona w tym momencie powiedziała, że się nie mam martwić, wszystko będzie
dobrze, bo zazwyczaj oni tak odpowiadają.
Jeszcze był taki moment, że chciałam coś
chyba troszkę przekręcić i w tym momencie
ona już na to nie pozwoliła. Także mi się
wydaje, tam po tamtej stronie człowiek nie
jest w stanie nawet w drobnych rzeczach po prostu, nazwijmy to, okłamać albo coś
przekręcić. Po prostu nie idzie to. Oni,
tak jakby oni tam wiedzieli właśnie... Oni
wiedzą tam o wszystkim, moim zdaniem. No
i wtedy, tak jakbym się z nią pożegnała i ona odeszła. I ja się obudziłam. Była
godzina chyba druga pięćdziesiąt dziewięć.
Strasznie zaczęłam płakać. No i już nie spałam do rana, nie? No, bardzo był
wzruszający ten sen. Bardzo i bardzo mocny. Naprawdę.
Ten tramwaj, tunel. Troszkę mi przywodzi
na myśl to, w jaki sposób ten słynny tunel ze światełkiem na końcu jest czasem
przedstawiany w takich tych właśnie rekonstrukcjach, jakichś animacjach.
Skojarzyło mi się to z początkiem filmu dokumentalnego „Life after Life”, który
też ukazał się po polsku kiedyś. „Życie po
życiu”. Tam też ten tunel jest w taki właśnie sposób przedstawiony, takimi jakby
promieniami światła, szybko przelatującymi przed wzrokiem.
No, tylko u mnie to było bardziej kolorowo niż
jakieś jasno światło, nie? I tego końca tunelu nie było. Tylko mi się wydaje, że
jeżeli dusza nie chce, żeby się spotkać, to
po prostu ta moja ciocia, ona musiała zgodzić chyba tam na to, żebym ja mogła
się z nią spotkać, bo to już naprawdę był jakiś większy, dłuższy odstęp czasowy
między tym, kiedy ona umarła. Bo to był jedyny taki przypadek, że... Bo tak to
zazwyczaj przychodzą już w dzień pogrzebu
albo i przed, albo i po, bo to za chwilę jeszcze powiem. Ale to był naprawdę dla
mnie było ogromne przeżycie, bardzo dużo emocji. Ja po prostu z tej ogromnej
radości, że do niej jadę, wpadłam w taki
smutek, że przecież ona nie żyje. I ja w tym śnie właśnie, ja mam tak często w
snach, że mi się wydaje, że to jest wtedy
te świadome śnienie, bo ja wiem, co się
dzieje, nie? Do jakiegoś momentu nie wiem,
a potem nagle już wiem i logicznie myślę. To taki moment, w którym się pani
orientuje, że to jest sen, czy to jest taki moment, gdzie pani się orientuje, że
może jakby wpływać na zawartość snu? To są
różne kategorie, też świadome sny też się
dzieli na kilka takich kategorii. Takie sny, gdzie jesteśmy świadomi, że to jest
sen i możemy to kontrolować. Sny, w których jesteśmy tylko świadomi, że to
jest sen, ale nie możemy wpływać jakby na
fabułę. Albo sny, w których wpływamy na fabułę, nie wiedząc, że to jest, nie
zdając sobie sprawy, że to jest świadomy sen, tak?
Tak, to jest prawda, bo miałam kiedyś śnie tak... Ja tego nie mam ciągle, bo to
myślę, ja bym chciała, ale no niestety. Ja
bym tak chciała. Ja pamiętam, że szłam po
plaży. Ja kocham konie. I ja zobaczyłam
konie. I ja mówię: „Ja chcę do tych koni”. I to było daleko, a ja po prostu tak,
jakbym w powietrzu przeleciała w sekundę.
Po prostu, nie wiem, jakiś kilometr czy półtora i już byłam przy tych koniach. I
to szkoda, że tak częściej nie mogę. Ja mam często tak właśnie, że w tych snach
coś pomyślę i to już od razu jest. I mi się wydaje, że tam właśnie po tamtej
stronie to tak jest właśnie, że człowiek po pierwsze na pewno nie mówi, no, my
musimy być jakąś, nie wiem, świadomością taką albo tą kulą może właśnie. My na
pewno nie mamy ciała, bo ja na przykład
zawsze pamiętam, że ja siebie nigdy w śnie nie widzę. Nigdy. A jestem, że tak
powiem, nie? Mi się przypomniało w tym momencie takie,
takie zdarzenie senne, które chyba nie
wiem. Nie wiem, czy to było OB, czy jakieś po prostu jeden z tych rodzai snów
świadomych, ale miałem kiedyś coś takiego, że śniło mi się, że byłem, znaczy
wiedziałem, że, że byłem gdzieś w jakimś, nie wiem, lesie, nad jakimś lasem. W
oddali były góry i nagle pomyślałem sobie
tak, żeby się zbliżyć do jakiegoś punktu.
I taki, taki nagle zoom nastąpił, taki, że aż się przestraszyłem i
zbliżyłem się do jakiegoś tam drzewa, powiedzmy do jakiegoś miejsca. Ja się chcę
oddalić. I znowu takie zoom. Jestem z powrotem w miejscu, w którym byłem. Co się
dzieje? I z powrotem znowu pomyślałem, żeby się zbliżyć w tamto miejsce, w które
się zbliżałem przed chwilą. Znowu zoom, oddalić, zoom, zbliżyć, zoom, oddalić,
zoom. I tak się zacząłem przez jakiś czas,
dopóki ten sen się nie skończył, zacząłem się tym tak bawić, tak, bo mnie to
zaczęło po prostu ciekawić, jak to działa.
Tak, tak. No to są fajne, właśnie takie.
Ja, no, też mam podobne. Może nie aż tak
dokładnie, ale też właśnie jeśli o tak o snach teraz mówimy i o OB. Bardzo długi
okres jako dziecko miałam tak, że latałam. Często w snach latałam, zawsze nad
drzewami, ale też mi się często zdarzało, że mnie ktoś goni i ja uciekam i się
wbijam w powietrze. I to jest tak fajne. I ja czasami mówię: szkoda, że tutaj na
ziemi człowiek nie może się tak wzbić, bo
to jest naprawdę fajne. I mi się to zawsze
podobało, że ja tak latałam i tylko tak,
no, jak ptak rękoma ruszałam i potrafiłam
się wzbić w powietrze. Pan tutaj zaczął o
OB, no to ja krótko teraz jeszcze powiem o tym OB, ale to jest tylko krótka
historia. To miałam raz w życiu. Ja się na tym nie znam, aczkolwiek no, na dzień
dzisiejszy troszkę więcej wiem na ten temat, no bo po prostu informowałam się
przez YouTube. Słucham czasami Rafała Miradzika, mam jego książki, ale to od
krótkiego czasu. Miałam taką sytuację tutaj, właśnie na mieszkaniu. Ja mam dwa
koty i tak jak już wcześniej zaznaczyłam, one
czasami mnie po prostu budzą, no w nocy, jak to koty. I miałam taką sytuację, że
mój kot obudził mnie nagle. I wie pan, co
ja poczułam? Ja byłam, ale moja noga nie
była jeszcze... Ja miałam uczucie, że ja czułam, jak moja noga jakby wchodzi w
ciało. Od kolana do stopy nie było. Ja czułam, że po prostu wchodzi z powrotem.
Ja to poczułam w momencie przebudzenia i
teraz nie wiem, czy to było prawdziwe, ale
wcześniej nigdy w życiu takiego czegoś nie miałam. Potem pamiętam, że pisałam do
pani Danuty Adamskiej-Rutkowskiej i ona powiedziała, że to jest właśnie, że ja
wchodziłam w ciało, bo ja jej napisałam, że ja wychodziłam. Ona mówi, że
po prostu kot mnie przed czasem jakby obudził.
No właśnie, OB to, OB to jest taki stan, z którego
różne rzeczy jakby dookoła nas potrafią
nas bardzo mocno, bardzo nieraz gwałtownie wybudzić. A co do kotów, to ja powiem
tak: świętym i nienaruszalnym prawem każdego kota jest prawo do darcia ryja o
każdej porze dnia i nocy i do odprawiania harców.
... Niestety! No, ja to tak mam. Powiem jeszcze tak o babci mojej, bo to trochę
tego jest, ale moja babcia była chorowita.
To była mama mojej mamy i one przez jakiś czas ze sobą nie rozmawiały. I ja
pamiętam, że no, poszłam spać. Ja miałam
chyba około szesnaście lat wtedy, bo jakoś to musiało tak być. I poszłam spać. I
nagle mi się śni, że jestem na ślubie koleżanki. No i
w sumie byłam zdziwiona. Mówię: a, bo tej
koleżanki już co najmniej ileś tam czasu
nie widziałam, a tu nagle na ślubie jestem jej. O co tu chodzi? I chcę wchodzić
razem z nimi. Po tym ona wzięła ślub. My mamy wchodzić do sali, a ona mówi: Ty
tutaj nie możesz wejść. I ja tak się zdziwiłam. Mówię: no dobrze. I ona mówi:
Ty musisz iść tam, przez tamte drzwi. Ja otwieram drzwi. Pan nie uwierzy. Stół
taki, no, taki owalny. I tam już siedziało
dosyć sporo osób i wszystkie siedziały osoby zmarłe. Moja prababcia tam z
rodziny, jeszcze jacyś znajomi i patrzę, a
tam moja babcia jeszcze między nimi. I ja się z nimi przywitałam. No i się
obudziłam. I ja po prostu to krótki sen, ale ja przy wybudzeniu się zawsze jak
myślę o tym, co mi się śniło, tak jak mnie, to jest ciężko. Ja nie umiem tego
opisać. Naprawdę mi jest ciężko. Ja po prostu wiem, ale skąd to ja nie wiem. Ja
po prostu wiedziałam, że mówię: albo babcia umrze, albo się coś, albo będzie
ciężko chora. I zadzwoniłam do mojej mamy
i mówię: Mamo, zadzwoń do babci, błagam
cię. Moja mama mnie nie chciała posłuchać.
Prosiłam ją, prosiłam. Mówię: zadzwoń,
mama, bo dobrze wiesz, jak jest. Mówię: ja mam z tymi snami. I mama w końcu
zadzwoniła. I mama zadzwoniła, z babcią porozmawiała. Wszystko dobrze. Ja
zadzwoniłam i mówię: babciu, to ja przyjadę, bo ja pamiętam, że to był
czerwiec i już mieliśmy prawie koniec szkoły. Ja mówię: babcia, skończę szkołę,
to zaraz do ciebie przyjadę. Ja tylko wakacje skończę. I już nie zdążyłam. Dwa
tygodnie później pojechałam do szpitala
się z babcią pożegnać. No i babcia zmarła. No i to są właśnie takie
sytuacje, gdzie właśnie ja takie coś miałam. I pamiętam jeszcze, jak moja
teściowa też kiedyś się obudziła. Przychodzi do mnie i mówi: śniła mi się
moja sąsiadka za firanką tam, że trzyma
dziecko i tak dalej. A ja to już... Ja nie
wiem, czy to tak miało być, że ona miała do mnie przyjść, mi się to zapytać. Nie
mam pojęcia. Jak ona mi zaczęła opowiadać
tą całą sytuację, to w sumie ja mówię: ona umrze, ale nie wiem czemu. No, ja po
prostu tak jakby to intuicja mi podpowiadała. No i niech pan sobie
wyobrazi, że moja teściowa się malowała
godzinę zawsze przed wyjściem do sklepu i
poszła do sklepu. Wraca za dwie godziny.
No i się okazało, że to sąsiadka nie żyje.
No i to właśnie mam takie. Ja mam takich snów mam pełno i często. Taka sytuacja
była. I teraz tak. Następna. Kiedy ja się
rozstałam z tym moim byłym mężem, no to nie utrzymywałam kontaktu, ani starałam
się nie utrzymywać kontaktu ani z nim, ani z teściami, tylko jeżeli chodziło o
dziecko. Także dziadek dzwonił. Ja nie
robiłam problemów, dziadek tutaj dzwonił i tak dalej. No i przyszedł czas, że
dziadek umarł. I to było trzy lata temu. Bardzo się broniłam przed tym, żeby do
mnie nie przyszedł jednak, bo po prostu
sobie tego nie życzyłam. To bardziej takie
moje ego, że tak powiem. No ale niestety chyba nie do końca mamy wpływ na to. I
teraz tak. Nie wiem, jaki czas to był po pogrzebie, ale przyśniło mi się, że
siedzę. Nie wiem, czy to było w pomieszczeniu, czy na dworze teraz, ale
nieważne. I on siedzi koło mnie. Ja widzę
i on siedzi koło mnie. Ja patrzę na wprost
i to tak mam często, ale ja go widzę po boku. I on był szczuplejszy, zdrowszy,
uśmiechnięty. Ja do niego mówię, mówię: tato, ty nie żyjesz. A on do mnie mówi:
Jak nie żyję? Ja żyję. Ja mówię: nie, ty
umarłeś. A on mówi: nie, ja żyję. Zobacz, schudłem nawet. I on się cieszył, że
schudł. A ja mu cały czas mówiłam, że on nie żyje. I w tą samą noc, co mi się to
przyśniło, to przychodzi do mnie dziecko rano, mówi: mama. Dziadek był u mnie.
Dziadek często powtarzał córce, że bardzo ją kocha. On bardzo się poświęcał dla
mojego dziecka. Właściwie bardziej niż tato. I dlatego wiem, że oni mieli taką
więź dosyć mocną jako dziadek i wnuczka. I córka opowiadała, że przyśnił jej się
dziadek, tak jak zawsze, jakby jak siedział na tapczanie, ale nie śnił się
jako osoba, tylko jako światło, a nad tym światłem latały fioletowe i niebieskie
motyle. I mało tego, dziecko się obudziło. Przyszło mi to powiedzieć i nie wiem,
kiedy spojrzało na ten obrazek od tej cioci. I to jest ikonka. Ja nie wiem. Ja
mam nadzieję, że pan wie, jak wyglądają ikonki. One są zazwyczaj takie brązowe.
Srebro jest trochę i w środku ten obrazek jest taki, no, namalowany. No też jest
taki bardziej brązowy. Nie uwierzy pan. My
mamy po prostu nie idzie tego ani umyć, ani zrobić. To się zrobiło fioletowe. To
jest fioletowy kolor. Ja mogę nawet zdjęcie zrobić. To jest nie do opisania. I
ja wszędzie, ja nawet czytałam, czym to może kolor zmienić. No, normalnie nie
może. I to tak zostało. I to akurat wtedy, kiedy ten dziadek mi się przyśnił i
mojemu dziecku tej samej nocy.... I potem,
nie wiem po jakim czasie, ale wydaje mi
się, że to już na pewno był z miesiąc albo
dwa miesiące i to akurat nie wspominam tego, powiedzmy, nazwijmy to paraliż
senny, bo nie wiem konkretnie, ale chyba to, to był paraliż senny. Ja się
wybudziłam, chyba była druga w nocy. No, niestety, ja mam tak, że ja się zawsze
budzę mniej więcej między drugą a trzecią.
I ja się wybudziłam i ja po prostu byłam zdenerwowana. Czułam i nagle zaczęłam o
tym dziadku myśleć. Ja mówię: „Matko jedyna, ja nie chcę, żeby on do mnie
przyszedł”. Ja byłam tak w sobie uparta,
że ja nie chciałam zasnąć, żeby on tylko po prostu do mnie przyszedł. I wyobraża
sobie pan, co się stało? Nagle poczułam w uchu pisk i szum i w ciele poczułam,
jakbym, nie wiem, spadła czy coś podobnego. I nagle czuję, jak on do mnie
podchodzi, ten mój też i mi zaczyna mówić do ucha. Ale na szczęście trochę się
uspokoiłam, bo ja tak spanikowałam, że ja zaczęłam krzyczeć, ale mnie nikt nie
słyszał i zaczęłam ręką mojego obecnego męża po prostu chciałam uderzać: „Obudź
mnie! Obudź”. No nic to nie dało. Nic to po prostu nie pomogło. I ten dziadek
właśnie mi tylko do ucha wtedy mówił, że wszystko będzie dobrze. No i też potem,
właśnie po tym śnie też nam się wszystko... Nie wiem, czy to miało
znaczenie, jeśli chodzi właśnie tutaj o realne życie, że znowu miałam jakieś tam
kłopoty i potem było wszystko w porządku.
No ale w każdym bądź razie pierwszy raz w
życiu byłam świadoma wszystkiego, ale nie
mogłam się ruszyć. Ja nie mogłam uderzyć nawet, chociaż mi się wydawało, że ja
ruszam ręką i uderzam męża, żeby mnie obudził. Po prostu nie szło i to był taki
najgorszy, nie wiem, jak to nazwać, bo to chyba snem nie było, bo ja-
No właśnie, pisk i szum to jest podobno też jeden z objawów towarzyszących
wychodzeniu z ciała OOBE. Aha, no ale to było przerażające dla mnie,
że ja na dzień dzisiejszy to sobie pomyślałam, że jeżeli jakiś człowiek
utknął tak w ciele, to ja dziękuję bardzo.
Naprawdę to ja współczuję, bo odczucie
nie można nic zrobić, tylko się myśli. Ale właśnie dziwne było to, że ja byłam
pewna, że ja ręką ruszałam, że ja tego mojego męża cały czas ręką uderzałam, że
on mnie ma obudzić, a on tego nie czuł. Więc całkiem możliwe. Tylko ja sobie na
pewno z tego nie zdawałam sprawy. Zwłaszcza że właśnie tak jak czasami
słucham różnych audycji, to ludzie niektórzy opowiadają, że kiedy mają OOBE
albo coś, to też mają jakieś takie piski w uszach właśnie i
lub czują właśnie jakieś takie dziwne uczucie w ciele. Takie, ja nie wiem, jak
to opisać, to nie spadanie, tak no dziwne,
bardzo nieprzyjemne. W każdym bądź razie dla mnie to było to uczucie.
Takie uczucie spadania często towarzyszy podobno powrotowi do ciała fizycznego.
Zresztą każdy, każdy jakby inaczej to czuje, każdy inaczej to słyszy. Niektórzy
podczas wychodzenia z ciała czują jakby
takie prądy przebiegające po całym ciele. A są ludzie, którzy nie czują nic. Po
prostu się orientują, że są poza ciałem i mogą działać.
Pewno tak jest. Znaczy w każdym bądź razie
mi się wydaje, że... Znaczy jestem pewna, że musi coś być, bo wierzyć mi się nie
chce, że skoro tyle ludzi ma różne takie sytuacje i to są sytuacje, których tak
naprawdę nie da się wyjaśnić jakoś logicznie, tutaj one po prostu są. I
człowiek się zastanawia. No, mi co prawda
nigdy się jakby duch tak nie objawił, że
go tak widziałam, aczkolwiek na przykład
mój mąż widział ducha swojej babci. Ja mam
znajomych, którzy też widzieli duchy lub widzieli, że się kołyska rusza. Na
przykład jak zmarł dziadek. Bardzo kochał. Dopiero co
poznał swojego tam wnuka czy wnuczkę, bo
to akurat sąsiadka mi opowiadała niedawno. To ona słyszała, jak on idzie, bo on
zawsze jak wchodził, oni mieli takie panele z drewna i były nierówności. Jak on
szedł, to one trzeszczały. Jak on umarł,
to ona usłyszała właśnie, że on idzie. Ona była pewna, że on idzie, ale ona
wiedziała, że on nie żyje. I ona otworzyła drzwi, a kołyska się. I ona była
przekonana, że właśnie ten dziadek tego
dzidziusia huśtał i że on go odwiedzał po prostu. I to tak parę razy się tam
zdarzyło. Tu jest dużo takich sytuacji, właśnie
jakby połączonych z kontaktami z zaświatami. Tutaj dużo takich pani
przekazała też monacji klasycznych, że
zmarły w jakiś sposób daje znać w momencie swojej śmierci, że odchodzi z tego
świata. Tu szczególnie ta zmarła ciocia tutaj z tymi pudełkami, przyborami
szkolnymi, tymi kratkami spadającymi. O mały włos bym zapomniała. Jeszcze no
muszę. To jest też bardzo ważne i to było też bardzo mocne, no, niestety bardzo
smutne i tragiczne. Mój kuzyn trzy lata temu popełnił samobójstwo. Ogromna
tragedia dla naszej całej rodziny. To mojej mamy siostry syn był. No i ja go
ogólnie zawsze bardzo kochałam i go traktowałam jak brata, chociaż nie
mieliśmy. Czasem mieliśmy kontakt często, a czasami nie. No, zwłaszcza jak ja
wyjechałam tutaj do Niemiec, no to ten kontakt no to był, ale on i tak się
interesował mną. Nieważne. No oczywiście.
Ogromna tragedia, szok przede wszystkim.
Najpierw byłam na niego bardzo zła, że po
prostu takie coś zrobił. No i czekałam. Miałam nadzieję, że przyjdzie. To akurat
tutaj miałam nadzieję, że przyjdzie. I przyszedł. To nie raz. I teraz tak dzień
pogrzebu przyszedł pierwszy raz. I teraz jaka sytuacja? Nagle jestem w
pomieszczeniu, dookoła mnie trzy psy, myśliwskie. Ja już odebrałam te psy po to,
żeby mnie chroniły. Dlaczego? Nie wiem. Moja babcia świętej pamięci, również
babcia mojego kuzyna. Najdziwniejsze jest
to, że ta babcia zawsze jest i dziwię się, że ona jest już po tylu latach. Bo
jeszcze właśnie tak w skrócie zawsze zauważyłam, że te wszystkie zmarłe osoby,
one się przez jakiś czas pokazują, a potem
już nie. Ale ta moja babcia jedyna, ona
cały czas jest, a te inne osoby zawsze tak
pięć lat, siedem i już ich nie ma. I ta babcia nagle puka mnie w szybę jak na
żywo. Takie trzy razy: puk, puk, puk i babcia do mnie mówi wtedy:
idzie. I znowu trzy razy pukanie i znowu do trzech razy sztuka była. I że
idzie. I ja siedziałam tam i te psy koło mnie i czekam. I babcia się obraca,
mówi...... Tu jest, otwierają się drzwi,
bo my byliśmy w jakimś domu i wchodzi ten
mój kuzyn. Ja patrzę, a on wchodzi tak jak
zawsze, na luzie, nie? Czapeczka, fajnie ubrany. Jednak się nie uśmiecha. No bo
z tego, co wszyscy wiedzą, człowiek nie powinien odbierać sobie życia i na pewno
jego dusza nie miała łatwo po tamtej stronie. Ale do tego jeszcze dojdziemy. I
on po prostu przeszedł koło mnie. Ja go zobaczyłam. Pokazał mi coś na ręce. Do
dzisiaj nie wiem co. Jakiś, coś mi pokazał na ręce i poszedł. Ja się obudziłam i
mówię: „No dobrze, i co teraz?” Ja mówię.
Ja wiedziałam, że moja ciocia bardzo to
prze..., moja ciocia bardzo to przeżywała.
Oczywiście musiała leki brać i tak dalej.
I mówię: „I co tu zrobić?” Ja mówię: „Ja to muszę cioci powiedzieć”. Tylko nie
wiedziałam, jak ona zareaguje, bo ja o moich historiach opowiadam czasami, ale
boję się, bo nie wszyscy ludzie reagują jakoś pozytywnie na takie... Niektórzy
twierdzą, że, że takie coś nie istnieje,
że to ktoś ma z głową i później człowiek się boi po prostu o takich sytuacjach
mówić. I zadzwoniłam do tej cioci i mówię:
„Ciociu, muszę ci coś powiedzieć. Ja nie
wiem, jak ty to odbierzesz”. Najpierw jej
powiedziałam o sobie, że ja już tak mam od dziecka i tak dalej. Ona o tym nie
wiedziała, bo ja nigdy się tym nie chwaliłam ani nikomu nie opowiadałam z
rodziny za bardzo. I mówię: „Była taka sytuacja, ciocia”. Opowiadam jej ten cały
sen, a ona do mnie mówi: „Posłuchaj, dziecko, wiesz, co robił zawsze jak, nim
wszedł do domu? Pukał trzy razy w okno”. I
rozumie pan, jakie tutaj jest przesłanie? Po prostu moja ciocia na pewno dzięki
temu uwierzyła, że to on był u mnie. Bo duchy zawsze dają znać w jakikolwiek
sposób, tak żeby druga osoba wiedziała, że to on jest.
No takie coś charakterystycznego, żeby bliscy od razu jakby odkodowali sygnał,
tak? Tak, tak. I ona mówi: „Zawsze jak przychodził do domu, pukał w okno trzy
razy i dopiero wchodził do domu. Także my
wiedzieliśmy, że on już, że on wchodzi, a nie ktoś obcy”.
A tutaj jeszcze mam takie pytanie odnośnie kuzyna. Czy pani może pamięta, jaki
kształt miało to coś, co on pokazał na ręce? Próbowała pani zrobić jakiś, nie
wiem, opis tego? Nie, ja wiem, co to. To była taka bulwa
wyszła jakaś mi na lewej ręce, taka kulka
jakaś wyszła. To nie było nic, tylko taka kulka właśnie. Nie wiem. Nie wiem do
dzisiaj, co to mogło być, co on mi chciał
pokazać. I właśnie no szkoda. Bardzo bym chciała wiedzieć, no ale nie wiem. I
potem, kurczę, nie pamiętam teraz, wie pan, on u mnie był jeszcze dwa razy i
wydaje mi się, że ten drugi raz jak był, to była sytuacja, że nagle ja jestem, z
ciocią rozmawiam, a ciocia mówi, mi pokazuje monetę, która sama w powietrzu
lata i ona mówi: „Zobacz, co robi. Ale dziwne, że ta ciocia była, no
ale nieważne”. Mówi: „Zobacz, rzuca tą monetą”. Ja mówię: „No tak, ale gdzie on
jest?” Ja odeszłam do jakiejś szafy i w
tej szafie niby jakby jakaś dziura wyszła
czy tunel znowu. I ja do tej dziury mówiła jakby przez telefon, ale to nie był
telefon, tylko ta dziura. Ja mówię: „Pokaż
się chociaż”, no bo ja po prostu człowiek czasem tak tęskni, nie? Ja mówię: „No,
pokaż się chociaż”. A on do mnie krzyczy:
„Ja chciałbym, ale ja nie mogę. Nie wiem jak”. No i ja trochę się zasmuciłam,
gdzieś tam stanęłam, minął jakiś czas i on nagle stanął przede mną. I ja się tak
ucieszyłam i się wtedy przytuliliśmy. No i wtedy jak się obudziłam, to byłam
zadowolona. Ale na tym nie koniec. I minął
rok od śmierci tego mojego kuzyna i to te dwa razy był u mnie. Minął rok, no i
niestety wujek zmarł, czyli jego tata. No
i co? Oczywiście po pogrzebie śni mi się,
że wujek siedzi za biurkiem, zdrowy już. A jeszcze właśnie
po prostu wrzucę tutaj jeszcze tego mojego wujka. On nie był stary, był w wieku
średnim, jak zachorował na sepsę i zapadł w śpiączkę. On był chyba dwa czy trzy
miesiące. Ja mam nadzieję, że tu nie mylę niczego. Dwa czy trzy miesiące był w
śpiączce i kiedy się wybudził z tej śpiączki, on miał tylko chyba trzy procent
szans na przeżycie w ogóle, także na wszystkie inne lata on już był bardzo
chorym człowiekiem. Te szesnaście lat, które żył dalej po wybudzeniu się. Ale
kiedy się wybudził z tej śpiączki, pierwsze co powiedział, że była babcia. To
moja, moja babcia, że była u niego i jemu się wydawało, że go chowają do
ziemi, a babcia mu powiedziała, że to jeszcze nie jest twój czas. I ta ziemia go
wypchnęła. I on w tym momencie się obudził. I on mówi, że po prostu on, on
wiedział, że on nie umrze jeszcze. No i akurat jak ten sen miał i mu babcia
powiedziała: „To jeszcze nie jest twój czas, ty musisz jeszcze coś tam zrobić”.
No i wyrzuciło go z powrotem i się obudził. No, jak on potem umarł, no to
właśnie przyśnił mi się, że siedział już za biurkiem. Zdrowy, jakieś sprawy
załatwiał i w tym momencie słyszę: „Błagam, pomóż mi, błagam”. I mój, ten mój
kuzyn znowu. On mnie prosił, żebym mu pomogła, a ja po prostu cały czas miałam
wrażenie i czułam, że on no, utknął chyba. I mi się wydaje, że to
jest właśnie przez to, że, że on popełnił
to samobójstwo. Chociaż moja ciocia tak naprawdę do końca nie jest pewna, czy to
on sam popełnił samobójstwo. No, nieważne.
I ja wtedy po prostu jak się obudziłam,
jak on mnie tak prosił, żebym mu pomogła,
to ja to odebrałam tak, że mam mu pomóc jakby przejść chyba dalej. I ja wtedy po
swojemu, bo ja się na tym nie znam, nigdy tego nie robiłam, ale chyba pomogło.
Zapaliłam świeczkę, pomodliłam się, powiedziałam, że ma iść do światła, że nie
ma się martwić, że ci, którzy są przy nim
tam, to mu pomogą. I od tego momentu jest
wszystko w porządku. I już ani razu nie
był, a trzy lata minęły. I też wiedziałam,
że razem z wujkiem jest, nie? No bo oni
mi się razem przyśnili. No i dlatego wiem, że właśnie. A! I właśnie
przez to, że wiem, że oni... Bo to w tych
snach też tak mam właśnie, że ja wiem, jak
umrze moja babcia albo dziadek pierwszy, to potem mi się też pokazuje, że oni są
razem. I ta moja babcia, która się przez
wiele lat mi śni do dnia dzisiejszego, ona
tak jakby była u nas jakimś takim właśnie tym chyba głównym przewo- ja nie wiem,
jak to nazywać, bo ona zawsze się jakby
ona chroni. Mi się wydaje, że ona też tak chroni trochę nas.
No taka jakby trochę postać centralna, która zawsze jest obecna, tak?
Tak, tak, dokładnie. I ona właśnie jak umarła i do mnie przyszła, bo ona
oczywiście też do mnie przyszła, ja zapomniałam powiedzieć. Ja na nią patrzę.
Ona w kuchni była i zawsze w takim swoim fartuszku, i już też taka troszeczkę
szczuplejsza, uśmiechnięta. Ładnie wyglądała, było widać, że jest zdrowa. Ja
tak na nią patrzę, mówię: „Babcia” - mówię. - „Ale ty przecież nie żyjesz”. A
ona do mnie, ona zamiatała podobnie, nawet
się uśmiecha. Mówi: „No jak nie? Zobacz,
zobacz, ja wszystko mogę teraz robić”. I
ja obróciłam głowę. Ja obróciłam głowę, a mój dziadek, czyli mąż mojej babci, on
zmarł wcześniej dużo. I ja patrzę, a dziadek się wychylił. Tylko ja z nim
takiego kontaktu nie miałam i tak dalej.
Także ja tylko widziałam, że on jest razem z nią. I ja to potem mojej mamie
powiedziała. Dlatego ja zawsze wiem-... Ja zawsze wiem, czy są razem, czy nie te
osoby zmarłe. I teraz rok temu zmarła moja
druga babcia. Ona już była stara i ona miała pod koniec ostatnie trzy lata miała
demencję albo Alzheimera. Takiego, że ona nie mówiła.
Którąś z tych takich chorób poważnych, neurodegeneracyjnych, tak?
Ona w ogóle się nie ruszała. Do niej przychodziły pielęgniarki, które ją
karmiły, myły i obracały. I no niestety,
no, sytuacja była bardzo taka, no, no nie
za fajna. No żal nam było babci, że się męczy tak po prostu, bo babcia
dziewięćdziesiąt dwa lata, a leżała już chyba cztery w tym łóżku i to naprawdę i
ona tylko chudła i nic więcej. I do niej
przychodziły te pielęgniarki. A wie pan, co było najlepsze? Że zawsze mi się
dziadzia śnił mój. Bardzo go kochałam i
zawsze mi się śniło, że dziadek krąży koło
domu. Bo ten dom, w którym my się często
spotykaliśmy, tam u tej babci, to często mi wracał w snach właśnie. Ja zawsze
mówię: o, tu zawsze mój dziadek i babcia
przez okno w tych snach mnie patrzyli. Ja
to miałam już po śmierci teraz, ale zawsze
ten dziadek krążył. I ja mówiłam: mama,
dziadek krąży koło babci. On na nią czeka.
Ja mówię: zobaczycie. Mówię, że za jakiś
czas babci nie będzie. I ostatnie pół roku
non stop właśnie widziałam dziadka. Ja mówię: mama, bo wszyscy myśleli, że
babcia, że tak powiem, umrze wcześniej, no
bo takie były choroby. Babcia też sepsę dostała, ale ona to zapalenie płuc ona i
ona to zawsze przetrwała. No i wszyscy myśleli, że to szybciej po prostu jakoś
pójdzie. A to trwało cztery lata. I teraz
moja babcia już nie mówiła, ona tam już po
swojemu coś. Jej nie szło się zrozumieć.
Czy tam się modliła. Powtarzała jedno i to samo słowo. I pewnego dnia, to gdzieś
chyba z dwa miesiące przed, chyba przed śmiercią, mi właśnie się to przyśniło z
tym dziadkiem. I moja mama akurat pojechała odwiedzić, tam
też trochę pomasować babcię i tak dalej. I
przyszła taka ta pielęgniarka, która się zajmuje na co dzień babcią. I moja mama
opowiedziała, że ten sen miałam, że dziadek mi śnił i to... A ta pielęgniarka
mówi do mojej mamy: wie pani, co tu się wydarzyło? Babcia pewnego dnia, ona już
nie mówiła mi nic, mówi: ta pielęgniarka stała przed łóżkiem, a ta babcia moja
mówi: nigdzie nie idę. Nagle tak po prostu, jak ona tylko powtarzała jakieś:
mama, mama, nigdzie nie idę. A ta pielęgniarka tak na nią spojrzała, mówi:
ale gdzie nie idziesz? Tam nie idę. A do
kogo, babcia, mówisz? Ona mówi: no jak do kogo? Do dziadka. A gdzie on jest? No,
stoi za tobą. No to i ta pielęgniarka mówi, że się tak przestraszyła, że ona się
bała potem przychodzić. No i po dwóch miesiącach babcia zmarła.
No, taka klasyczna wizja na łożu śmierci z udziałem zmarłych.
Ja słyszałam też wiele opowieści właśnie,
że przed śmiercią ludzie wiedzą jakby i widzą chyba inne istoty.
No, widzą swoich bliskich często, tak? Takie
tutaj z takim dosyć dużym wyprzedzeniem ta
wizja, ta wizja musiała nastąpić, skoro to dwa miesiące jeszcze trwało, ale no,
może to miało na celu przygotować babcię już na przejście tam.
Mi się wydaje. Tak, na pewno. No na pewno.
I też na przykład też zupełnie inaczej podeszłam do tego całego pogrzebu, bo już
wiedziałam, że babcia starsza była i się cieszyła. Aha, i właśnie potem, jeszcze
jak babcia zmarła, to mi się przyśniło właśnie, że stoję i mówię, bo ja już
wiedziałam, że babcia nie żyje, nie? Tu, tu, tu. A mi się śni. Ja do wszystkich
chciałam wykrzyczeć: patrzcie, moja babcia, że widzę babcię. Nie, mówię:
zobaczcie, babcia. A babcia mi kiwała.
Mówi: chodź do góry. A ja mówię: nie, nie,
babcia. No także nie wiem, to było takie. No i ona, i ja już też wiedziałam. I
dziadek też był. Byli razem już. No i ja właśnie tak mam. A czy miał pan kiedyś
może ktoś opowiadał, bo ja teraz nie pamiętam
takiej różne historie, bo ja już was słucham od trzech lat. Mam wszystkie te
odcinki. I wie pan co? Raz miałam taką sytuację. To jest takie dziwne, no ale to
było prawdziwe. Obudziłam się w nocy, ale to mieszkałam jeszcze w Polsce i
mieszkałam sama z dzieckiem. I zawsze, jak
jeszcze moje dziecko było małe, to ja w nocy, jak się budziłam, szłam zobaczyć,
czy jest przykryte kołderką. No i my mieliśmy też kota. No i przebudziłam się.
Wstałam i idę do pokoju i patrzę, siedzi
kot na krześle. Tylko sobie pomyślałam: a
co on tak dzisiaj siedzi? Wygląda jak taki profesor. No bo był taki dosłownie
dostojny, tylko wiadomo, było ciemno. Ale
mówię, no, mówię: dziwne. Siedzi i patrzy. A krzesło stało przy oknie. I w tym
momencie się obracam, przykrywam dziecko, patrzę, a mój kot, ten mój. Ja miałam
tylko jednego kota. Leży na łóżku przy moim dziecku, bo on spał zawsze z moim
dzieckiem. Spojrzałam jeszcze raz na krzesło i tego kota nie było. I pamiętam,
że ja długi, długi czas się bardzo bała i to tylko, tylko miałam. No nie,
no, to miałam jeszcze, jak mieliśmy psa właśnie. I on
nam zdychł. To ja po prostu słyszałam, jak on idzie, jak pukają jego paznokcie o
podłogę, a już go nie było. To takie coś
miałam, ale nie wiem, czy to jest. Tylko z tym kotem było dziwne, że mi się taki
kot. On taki dostojny był. Ja miałam wrażenie, jakby to był kot jakiś z Egiptu.
Taki tam. No, taka jakby kocia, kocia bilokacja.
Tak, że ten kot się pojawił w dwóch miejscach, tak?
Ale jaki ładny ten kot był. Tylko że właśnie się dziwiłam, jak patrzyłam na
niego, bo jak ja potem sobie pomyślałam, to on był ładniejszy niż ten mój kot.
Tylko ja byłam przekonana, że to mój kot siedzi. Tylko że dlaczego? Czy to jest
możliwe w ogóle, żeby zwierzęta? No właśnie, to, to mnie tak zastanawia,
zastanawiało długi czas. No, tu opcji możliwych do rozważenia jest
multum, że to mógł być na przykład, nie wiem, jakiś
opiekun duchowy się w taki sposób objawił.
Możliwe? Całkiem. No, mówię ja. Ja mam takich sporo
sytuacji, w których się zastanawiam, dlaczego i po co to wszystko jest. No, na
pewno dają znaki. Ja coś muszę mieć takiego w sobie, że ja na przykład wie
pan, taką śmieszną sytuację. Ja poznałam
mojego męża obecnego jak parę lat temu i on zawsze na początku mnie-... i
opowiadał: mi się tam nigdy nic nie śni, bo ja mu od razu powiedziałam na samym
początku, że mówię: ja należę do takich osób, którym się zawsze dziwne rzeczy
przytrafiają. Mi się nigdy nic nie śni.
Jak my zamieszkaliśmy razem i tylko zaczął
ze mną spać, zaczął mieć sny i te sny ma
do dzisiaj. I mieliśmy nawet dwa razy sny, w których mi się śniło, że mi się coś
dzieje na przykład ze sercem, a on się obudził. Coś ci się ze sercem śniło, do
mnie mówiłaś. Ja mówię: co ty mówisz, mąż?
I to tak właśnie mieliśmy takie podobne.
Ale zauważyłam, że mój mąż często ma też z
duchami. I ostatnio mieliśmy tu sytuację
właśnie w domu i to było parę dni temu i
nie wiem, co to było. Ja poszłam spać, on
mnie wybudził, bo on nie lubi po prostu jak komary latają, bo zawsze go ugryzą
mocno i przez to, że mnie obudził, to ja
byłam zła. No i musiałam iść do toalety. Wracam z tej toalety, ale mówię: zapalę
jeszcze te światło, zobaczę, czy te komary
są. My patrzymy. O! Są akurat dwa koło siebie. No i on zabił te komary tak tymi
rękoma i tak trzasnął po prostu tak mocno
w suszy. No i się położyliśmy i nagle taki
sam trzask był u nas w pokoju, tylko ja nie wiem gdzie. I ja sobie pomyślałam:
może moje dziecko zabija komary teraz i szybko piszę na telefonie: zabijasz
komary? Bo to było już chyba, nie wiem,
wpół do pierwszej w nocy, a dziecko mówi: nie, siedzę i gram, nie? No i tak się
dziwnie zrobiło. Ja mówię: hmm. Bo to było
naprawdę tu słychać u nas w pokoju. I nie
minęła minuta, jak mój mąż zasnął. I to
też jest niemożliwe. To nie jest możliwe.
Ja jeszcze w życiu tak nie miałam przez ten cały czas, żeby to tak było. I ja
sobie myślę: no fajnie, obudził mnie i on, a on w minutę zaśnie, a ja potem
potrzebuję... Się tak na niego, że tak powiem, zdenerwowała. A tu nie mija trzy
minuty, a on zaczyna dosłownie taki dźwięk
wydawać, nie? A on, ja wiedziałam, że on krzyczy, tylko dla mnie się... Ja sobie
pomyślałam: dopiero zasnął i już sen ma? Przecież to nie jest możliwe. No,
aczkolwiek ja na przykład jak zasnę, to mi się wydaje, że ja też czasami od razu
śnię, ale w jego przypadku i to naprawdę
to było, to wszystko się działo w pięciu minutach. Ja mówię: poczekam jeszcze
chwilę. Jak nie przestanie krzyczeć, to go
obudzę. No ale się sam wybudził z tego krzyku. Ja mówię: co się stało? Ja mówię:
duch ci się śnił. A on do mnie mówi: słuchaj, śniło mi się, że wyszliśmy z
pokoju do salonu. I on mówi: szedłem ja, szłaś ty i nasze dziecko za nami. I on
mówi: mnie zaczęło coś ciągnąć w powietrzu
i ja się ciebie schwyciłem. No to zaczęło mnie i ciebie ciągnąć. I on po prostu
wiedział, że to duch jakiś niby nas ściągnie. I to była tak dziwna sytuacja w
tym domu tego dnia. No i ja potem paliłam szałwię białą, bo ja tak robię z
przyzwyczajenia, bo mi to pomaga. No ale to są właśnie takie dziwne sytuacje. I
jeszcze ostatnie takie powiem, bo mi się wydaje, że już chyba no, na pewno nie
wszystko, ale to, co najważniejsze, to już
powiedziałam. Jeszcze jak mieszkaliśmy na tym mieszkaniu, to z tym obrazkiem się
działy dziwne rzeczy. To tam było coś chyba niedobrego, ponieważ no, ja mam te
koty, tak? I pewnego dnia mój mąż był na
popołudniu w pracy. My już byliśmy w domu
w troje, czyli jego dzieci i moje. I nagle
patrzymy, a mój kot idzie. Dostał szeroki
ogon. Jak my mieliśmy korytarz, my na tym
korytarzu nic nie mieliśmy. Ani jakichś obrazków, ani szafki, ani komody, nic. I
jak się wchodziło w korytarz, to po lewej stronie była łazienka. No i my tak
patrzymy, gdzie on idzie i co on tak patrzy? A on dosłownie tak na ugiętych
łapkach. I było widać, że po prostu coś
widział i był przestraszony. I ja poszłam
za nim. Weszliśmy do łazienki i on z tej
łazienki jakby chciał wyjść, ten mój kot i
stanął. Przestraszył się jeszcze bardziej i on patrzył na białą ścianę. Nie było
ani muchy, ani robaka, nic nie było. Najeżył się jeszcze bardziej i w tym
momencie, co on się tak obrócił i spojrzał na tę ścianę, on się wycofał i się
schował tak pod wannę, między wanną a ten
i nie chciał wyjść. On dobre dwie godziny
nie chciał wyjść z tego, więc ja w ogóle
uważam, że na pewno to coś było, ale nie było to nic dobrego.
No, niewykluczone, że kot coś zauważył. Coś, czego nasze oko nie jest w stanie
dostrzecć, tak? Bo koty mają jednak tam
inne spektrum postrzegania światła. Także
mówi się, że to może być odpowiedzialne za
to, że zwierzęta obserwują jakieś takie istoty czy też obiekty, które operują na
innych częstotliwościach, poza tym zakresem, które jest w stanie wychwycić
nasz układ wzroku. No, dlatego ja mam dwa koty, a jeszcze bym
chciała więcej, ale nie mogę, bo no bo to
jest obowiązek jednak. I jeszcze tak na koniec właśnie mieszkam w Niemczech.
Pracuję w takiej firmie, że musiałam raz
jechać na taką, powiedzmy, delegację małą. Szef zabukował nam hotel, który miał
siedemset lat i wchodząc do tego hotelu,
sobie pomyślałam: fajnie, no bo ja ogólnie
lubię te tematy, lubię moje sny, jestem
do nich już przyzwyczajona, ale boję się.
Jakby się coś działo, to ja się boję. Ja to niby się nie boję, ale boję się. No
trudno to zrozumieć. I my zawsze z mężem, jak gdzieś właśnie jedziemy z firmy w
delegację albo coś, to sobie robimy wideo,
jak wygląda nasz pokój albo jak wygląda hotel, nie? To był stary hotel, w którym
byłam. No, porobiłam zdjęcia, ponagrywałam wideo. No i mężowi nagrałam, jaki mam
pokoik, jaką łazienkę. Mówię: całkiem okej, jest fajnie, nic nie czuję. Czyli w
porządku. Nie wyczuwam nic, wchodząc do tak starego hotelu. I minął chyba
miesiąc, a może nawet dwa. I przyszła w
odwiedziny moja przyjaciółka. Ja mówię: o,
to chodź, ci pokażę ten hotel. I mówię: zobacz, taki pokój był to i puszczam
nagranie. I puściłam pierwszy raz to nagranie na głośnomówiący i miałam
nagranego ducha, który mówi: fff!...Dokładnie tak było i on to
powtórzył parę razy i jeszcze pod koniec
coś mówi, ale ja nie rozumiem tego nawet
na słuchawkach. To wideo mam do dzisiaj.
Mogę chętnie przesłać. Najlepiej przesłać
na słuchawkach lub nawet bym radziła chyba
na głośnomówiącym, ale dobry telefon musi
być i słychać, jak on mówi: „Warten", to znaczy czekaj po niemiecku, nie? No i
pamiętam, że jak to puściłam, to wszyscy, którzy tego słuchali, to wszyscy gęsie
skórki dostali. A ja byłam w szoku, bo ja
nie sądziłam, że mi się nagrało na wideo po prostu głos jakiś. A to było drugie
wideo w życiu moim, w którym nagrał mi się głos. Zaznaczam, że to są hotele,
zazwyczaj małe i w tym hotelu akurat, w którym ja przyjechałam, był tylko mój
kolega, ja i jeszcze jakiś pan, który mieszkał dwa piętra niżej. Kolegi nie
było, bo pojechał rodzinę odwiedzić przy
okazji. Także ja zostałam sama. Nie było radia, nie było nic. No i poza tym to
słychać, że to słychać, ale to jest pozytywny duch. To nie był jakiś negatywny
duch, bo miałam kiedyś nagrane brzydkie. To ja mam to usunięte, bo tego się po
prostu słuchać nie dało. Takich rzeczy się boję, dlatego do tej złej energii mam
dystans i respektuję jak najmniej chcę mieć do czynienia z tym.
No, szczególnie, że pani jest taką osobą dosyć sensytywną z tego, co słyszę.
Jako dziecko miałam często, zwłaszcza jak chodziłam do kościoła, to miałam takie
różne dziwne sytuacje i no to raz mi się
zdarzyło, że poszłam do kościoła i bardzo
się cieszyłam, bo ja wierzę w Boga, tylko
no, kościół nie do końca. No, wiadomo, tu nie chodzi o kościół, bo ja szanuję,
respektuję. Ja chodzę do kościoła, ale ja uważam, że czy ja pójdę na łąkę się
pomodlić, czy na jakieś pole, czy w domu usiądę, się pomodlę. Bóg i tak mnie
wysłucha i ja nie muszę chodzić do kościoła, żeby... I mnie Bóg i tak nie
opuści, bo mnie Bóg nigdy nie opuścił. Bóg
czy światło, czy energia. Ja to nazywam bardziej energią na dzień dzisiejszy. No
ale są jakieś takie zjawiska, bo mówię,
pamiętam, jak poszłam i się cieszyłam. To był dzień Wielkanocy i nie chcę pan
wyobrazić, ja wyszłam taka szczęśliwa z tego kościoła. Dziecko zostało wtedy z
mężem, jeszcze byłym moim w domu. Ja idę i
nagle nie wiem, skąd się pojawił przede
mną gościu, ale on wyglądał tak, jakby on
w ogóle nie był Polakiem. Miał brodę. On
bardziej wyglądał mi na no, nie wiem. I on do mnie powiedział: „I co się tak
cieszysz? Myślisz, że do kościoła idziesz
albo że wyszłaś z kościoła?. I już dalej
nie usłyszałam. I ja się normalnie, aż mi
się głupio zrobiło, bo ludzie szli wkoło mnie. Oni się na mnie patrzą. Ja do
dzisiaj nie wiem, czy oni widzieli to, czy nie, bo jak ja się, on, ten gościu
przyszedł przede mną, mówi to do mnie.
Przeszedł obok mnie. Ja obracam głowę. Nie
ma go, bo ja po prostu chciałam zobaczyć,
gdzie on idzie i kto to jest w ogóle. Ja tego nie znałam, tej osoby i tego nie
było. A te osoby szły obok mnie i się patrzyły na mnie, jakbym nie wiem, z
kosmosu spadła. Takie sytuacje miałam też i kiedyś, ponieważ ja lubiłam poznawać
różnie, różne religie protestanckie, Świadków Jehowy również. I miałam też
sytuacje, że sobie zażartowałam, że ten zły jest moim kolegą. Tak sobie
powiedziałam i pan sobie wyobraża. Ja miałam wtedy chyba też to było, jak miałam
chyba szesnaście, siedemnaście lat. Wracam do domu, a tata mówi: „A ty co?. A
ja mówię: „Co?. „Nikogo nie spotkałaś na klatce?. Ja mówię: „Nie. No, przed
chwilą jakiś koleś był. Ja mówię: „Jaki
koleś?. On mówi: „W czarnym kapeluszu i w czarnym płaszczu. Jak mi ojciec to
powiedział, ja mówię: „Ile lat miał?. A tata mówi: „Około trzydziestki. A ja
byłam tak naprawdę dzieckiem jeszcze. Ja
mówię: „Tata, nie mam żadnego kolegi. Ja to do taty mówiłam. Ja już się cała
trzęsłam. Dostałam od razu ataku paniki, bo ja do głowy, to mnie w głowie miałam
tylko jedno, że ten zły przyszedł. I teraz tak on przyszedł, zapytał się, czy ja
jestem, mojego taty. Mój tata powiedział, że nie, że mnie nie ma. I poszedł. I
ojciec mój za nim wybiegł i się pyta: „A czy coś przekazać?. A on mówi: „Proszę
przekazać, że jestem jej kolegą i jeszcze
kiedyś tu wrócę. No i to było na tyle. I
ja potem już przestałam do tych Świadków
Jehowy chodzić. I to tak u mnie wygląda. I
ja miałam więcej takich. Też sny miałam też takie właśnie, że jak się coś złego
pojawiało i nie wiem dlaczego, zawsze od
razu się modlę i to jest zawsze Ojcze nasz
albo robię znak krzyża i wtedy wszystko
znika. To działa na pewno. Ta wiara chyba. Ta osoba podająca się za kolegę była
widoczna wtedy tylko jeden raz i już więcej się nie pokazała?
Tylko jeden raz. Nigdy więcej nikogo nie... W kapeluszu i w płaszczu czarnym,
długim. W życiu. No, taki dosyć, dosyć osobliwy wygląd.
Sądząc po opisie, kto tak chodzi? Nie wiem. I to w ogóle najdziwniejsze. No
bo to nie te czasy były, tak? Trzeba patrzeć na to. No, tylko że ja to
odebrałam, że ja to skojarzyłam niestety z
tym, bo ja mówię i co powiedział? No, że jest twoim kolegą, tu wróci. Ja to
skojarzyłam po prostu z tym, co ja powiedziałam. Nie wiem, godzinę wcześniej.
Wtedy jako dziecko to takie na żarty niby
było i ja po prostu dlatego mam respekt i tak dalej do tych rzeczy. Lepiej się
trzymać z daleka, nie? Że tak powiem. No, lepiej być uważnym, szczególnie z taką
sensytywnością, jak pani wykazuje. Powiem tak jeden by zazdrościł takiej
sensytywności, takiej liczby różnych paranormaliów dziejących się w życiu, a
ktoś inny, kto na co dzień też takich rzeczy doświadcza, no współczułby.
No, najwięcej to no, ja już bez tego żyć
nie umiem, bo ja pamiętam, że jak właśnie
wtedy mi po tej ciąży mi zniknęło na parę,
to później mi było smutno. Ja mówię, ale to wróciło i potem, krótko po tym mi to
wszystko wróciło. Więc ja się cieszę, bo
ja ogólnie kocham moje sny. No i też wiem
właśnie, że ja często mam tak, że ja po prostu w tych snach wiem, że jestem. I w
ogóle mi się wydaje, że tak jak czasami niektórzy ludzie, jak ja słucham
niektórych audycji u was lub czytam książki lub słucham audycji u Rafała
Nieradzika, to jak ja sobie pomyślę, jak
ja w tych snach mam właśnie, że człowiek
potrafi w sekundę powiedzieć wszystko, co ma na sercu i w ogóle
nie używamy wtedy mowy. Tak? No bo to jest telepatycznie i możemy robić tam tak
naprawdę wszystko, co chcemy, tylko żeby... Najgorsze jest to, że ja w tych
snach czasami szkoda, że ja nie wiem, że
ja się na przykład nie muszę bać, nie? Bo
jak się coś dzieje, no to człowiek jednak
się boi.... a tak naprawdę, no, zauważcie, że to są moje przemyślenia.
Ludzie, którzy mają podobne sny, może takie jak ja, powinni zauważyć, że zawsze
się coś dzieje. Nawet jak ci ktoś krzywdę robi, to tak naprawdę nic ci się nie
stanie. Zaboli cię to. Tobie się wydaje, że ciebie to boli. Ty masz te emocje,
które są tu na ziemi. Boisz się, czujesz lęk, ale tak naprawdę tobie się krzywda
nie zrobi. Ty możesz kogoś, nie wiem, rzucać kamieniami,
nie wiem, zastrzelić go i tak ta osoba nie, nie umrze. Nic mu się, bo duszy nie,
dusz... Jak to te przysłowie mówi na przykład, że
my nie powinniśmy się bać duchów, tylko ludzi, to to jest prawda, moim zdaniem.
No, więcej szkody na pewno potrafią wyrządzić w naszym świecie ludzie żyjący
fizycznie, tak? Tak. No i wydaje mi się, że takie właśnie
najważniejsze rzeczy wszystko powiedziałam. Ja bardzo dziękuję. Mam
nadzieję, że nie opowiadałam jakoś chaotycznie, bo ja w ogóle się też
denerwowałam. A nie ma czym. No, ale cieszę się, bo ja się zabierałam
do tego tak naprawdę długi czas, żeby do
Was napisać. Długi czas. Ja potrzebowałam
chyba co najmniej z półtorej roku. Ja już
próbowałam napisać, ale jednak nie. No bo, no, ale może się komuś przydadzą moje
historie. I tak jak ja wyciągam wnioski z
innych historii, tak być może dzięki moim historiom ktoś będzie mógł dla siebie
wziąć coś. To jest takie zawsze zrzucenie z siebie jakby pewnego balastu i
niektórym ludziom rzeczywiście bardzo długo zajmuje zebranie się w ogóle na
odwagę przed opowiedzeniem tych swoich historii. Także pani też jest bardzo
odważna, muszę powiedzieć. No, ale w sumie teraz się cieszę, że
porozmawialiśmy. No, ktoś mnie wysłuchał, no to rozumie,
tak? Bo to jest też ważne, żeby móc mieć z
kim rozmawiać. Na szczęście mój mąż też potrafi mnie wysłuchać i tak dalej. I on
też ma różne dziwne takie rzeczy. No, miała pani szczęście trafić na
człowieka z otwartym umysłem, tak? Który tak nie ocenia jak niektórzy.
Dokładnie. I tak oto dotarliśmy do końca kolejnej w
historii cyklu "Mówią Świadkowie" paranormalnej spowiedzi. Mieliśmy dziś
okazję poznać kolejną osobę, która zebrała
się na odwagę i opowiedziała o trudnych do wytłumaczenia zdarzeniach z całego
swojego życia. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś
historiach. A jeśli sami przeżyliście coś nietypowego i chcielibyście o tym
opowiedzieć, zapraszam do kontaktu. A skoro już zahaczyliśmy o komentarze, to na
koniec przypomnę tylko, że w audycji "Mówią Świadkowie" prezentowane są relacje
osób, które opowiadają o swoich doświadczeniach, czasem pojedynczych, a
czasem rozciągniętych na wiele lat życia,
często nawet na całe dekady. Liczba takich
doświadczeń sama w sobie nie przesądza o ich wiarygodności. Mówię to, ponieważ
niektórzy z Państwa w swoich wpisach, szczególnie pod odcinkami takimi jak ten,
stosują kryterium statystyczne na zasadzie: przeżyłeś zbyt wiele, więc
jesteś niewiarygodny. Które to kryterium
nie ma żadnych podstaw logicznych. Zresztą proponuję, aby przed zamieszczeniem
kolejnego takiego wpisu zastanowić się chwilę, ile państwo sami przeżyliście
sytuacji, dla których nie znajdujecie logicznego i racjonalnego wyjaśnienia? I
jak sami byście się czuli, widząc takie właśnie słowa pod publikacją opisującą
Waszą historię? Zamiast zapytać, dlaczego ta osoba mogła mieć tyle doświadczeń o
trudnej do wyjaśnienia naturze, niektórzy
komentujący zakładają, jaka ta osoba musi być, co prowadzi do przyklejania
etykietek: zmyśla, koloryzuje, pragnie atencji, ma zaburzenia psychiczne. Proszę
państwa, jest to klasyczny, fundamentalny
błąd atrybucji. Przytoczone przez rozmówcę zdarzenia tłumaczy się cechami
przypisywanymi danej osobie przez słuchającego, a nie kontekstem jej życia,
środowiskiem, wrażliwością, długim odcinkiem czasu i tak dalej. Proszę
pamiętać, co zresztą pozwolę sobie jeszcze raz przypomnieć, że wielu rozmówców
dzielących się swoimi historiami w tej audycji, opisuje zdarzenia z okresu
dzieciństwa, dorastania, dorosłości. Są to też często osoby bardziej uważne,
wrażliwe, refleksyjne, nieraz wywodzące się ze środowiska, gdzie coś nietypowego
działo się częściej niż przeciętnie. Chciałbym też jasno zaznaczyć jedną rzecz:
w audycji "Mówią Świadkowie" nie akceptuję diagnozowania w sekcji
komentarzy stanu zdrowia psychicznego moich rozmówców. Takie oceny, wystawione
najczęściej przez jakichś anonimowych ekspertów z internetu, nie są rzetelną
krytyką i nie mają nic wspólnego z merytoryczną dyskusją. W Radiu
Paranormalium skupiamy się na relacjach i ich treści. Owszem, w archiwum Radia
Paranormalium zdarzają się niekiedy rozmowy czy korespondencje, co do których
mam podejrzenie graniczące z pewnością, że zdradzają wątpliwy stan umysłowy
rozmówców. Jednak takich materiałów w podcaście "Mówią Świadkowie" nie
prezentuję i prezentować nie będę, choćby po to, żeby nie wyrządzić szkody moim
rozmówcom. I to tyle mojego przydługawego komentarza do komentarzy. Przypomnę
jeszcze, że w punktach prasowych na terenie całego kraju oraz na platformie
cyfrowej nexto.pl już niedługo pojawi się
nowy, lutowy numer Nieznanego Świata, w którym jak zawsze znajdziecie Państwo
wiele interesujących tematów, nie tylko paranormalnych. Mocno w tym numerze
zaznaczyły swoją obecność wątki związane z
UFO, szamanizmem i sztuczną inteligencją. Zachęcam również do śledzenia kanału
czasopisma na YouTube. Polecam również Państwa uwadze kanały Ady Edelmal: Biuro
Duchów, Piotra Cielebiasia: UFO Historie oraz Marka Żelkowskiego: Wehikuł
Wyobraźni, których autorzy poruszają cały szereg interesujących tematów, w tym
również te znane z anteny Radia Paranormalium i publikacji Nieznanego
Świata.... A zapowiedzi kolejnych naszych audycji wypatrujcie na stronie Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl oraz na
naszych profilach społecznościowych. Na stronie radia znajdziecie również pełne
archiwum podcastów, bazę artykułów do czytania, a także forum i czata, na
których możecie bez skrępowania dyskutować z dala od cenzorskich macek wielkich
serwisów społecznościowych. Naprawdę, szanowni Państwo, warto czasem wyjść poza
obszar tego, co w swoich aplikacjach serwują społecznościówki, takie jak
Facebook czy YouTube. Dobrze czasem odwiedzić starą, dobrą, klasyczną stronę
internetową i napisać coś na forum dyskusyjnym, bez oczekiwania, że
odpowiedzi na nasz post pojawią się teraz, już, natychmiast, zaraz. Swoją drogą
strona, na której działa dziś Radio Paranormalium, naprawdę jest stara. Jej
początki sięgają 2004 roku. Dwadzieścia dwa lata. Najpierw była mała
strona, która z czasem zyskała nazwę Paranormalium. Potem pojawiły się
podcasty, a w 2011 roku wystartowało radio. Taka to historia.
A Państwo, niezależnie od tego, gdzie i na
czym słuchacie naszych audycji, jesteście
jej częścią. I za to Wam dziękuję. Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios". Radio
Paranormalium, paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto
nasze numery telefonów: stacjonarny - Trzydzieści dwa, siedemset czterdzieści
sześć, zero, zero, zero, osiem. Komórkowy - pięćset trzydzieści, sześćset
dwadzieścia, czterysta dziewięćdziesiąt trzy. Pięćset trzydzieści, sześćset
trzy. Gdyby przy naszych telefonach nikt
nie dyżurował, istnieje możliwość wysłania
SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej
sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z
numerów zastrzeżonych bądź z zagranicy prosimy ponadto o podanie głosowo numeru,
na który mamy oddzwonić. Z każdym z Państwa umawiamy się na rozmowę
indywidualnie. W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy również na Państwa e-maile pod
adresem radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl. Można również
skorzystać z zakładki "Kontakt" na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl, www.paranormalium.pl. Wszystkim
naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na tematy
paranormalne, ezoteryczne i nie tylko. Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas
na forum.paranormalium.pl. Sięgnij już dziś po "Nieznany Świat".
Najstarsze polskie czasopismo poruszające tematy z pogranicza nauki. Artykuły o
tematyce paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i nie tylko. "Nieznany
Świat", miesięcznik dostępny w punktach prasowych na terenie całej Polski oraz w
wersji elektronicznej na platformie nexto.pl.