Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery, w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko tego światła. Do tej pory jestem w szoku,
bo to się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam byłem. Klątwy.
Jakby na pentagramie taka bestia była. Po
tej całej akcji no, strasznie się w życiu mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka i widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Zapraszam do spędzenia najbliższej około godziny z kolejnym
odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie. W
dzisiejszym odcinku wysłuchamy kolejnej historii cyklu "Mówią Świadkowie"
Paranormalnej Spowiedzi, w której dziś jeden z naszych słuchaczy mieszkający w
Stanach Zjednoczonych Polak, oprócz przedstawienia nam kilku ciekawych zdarzeń
z różnych kategorii, podzieli się również swoimi spostrzeżeniami na temat UFO,
zjawisk paranormalnych i prawdziwej natury
naszej rzeczywistości. Opowie nam również co nieco o swojej drodze prowadzącej
między innymi przez kilkadziesiąt książek do głębszego zrozumienia własnych
doświadczeń i nie tylko. Zanim przejdziemy
do słuchania, pozwolę sobie przypomnieć o stronie Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl, na której oprócz archiwum podcastów i bazy artykułów czeka
na Państwa cała masa różnych innych interesujących treści oraz o forum Radia
Paranormalium pod adresem forum.paranormalium.pl, na którym możecie
Państwo dyskutować z dala od cenzorskich
macek wielkich serwisów społecznościowych.
Cały czas oczywiście czekamy na Państwa relacje z dziwnych zdarzeń, a możecie je
nadsyłać pod kontakty, które są wklejone w opisie tej audycji oraz będą podane
głosowo pod koniec dzisiejszego programu. To tyle słowem wstępu. Czas zatem
zaprezentować przygotowaną na dziś paranormalną spowiedź.
Pierwsza sytuacja to było gdzieś tak może gdzieś koło dziesięciu lat temu. Na
wprowadzenie jestem imigrantem, mieszkam w
Stanach prawie trzydzieści lat. Mieszkam w Filadelfii. Wracając do pierwszej
sytuacji, to było jakoś chyba z może dziesięć, dwanaście lat temu. Dokładnie
nie pamiętam, ale to była jedna z takich różnych prac, jakie miałem tutaj
mieszkając w Stanach. No i to było no, rozwoziłem chleby do jakiejś tam jakiejś
restauracji w centrum Filadelfii. Pierwsza
sytuacja to było coś takiego, że no to była praca na noc, więc jeździłem, w
zasadzie wjeżdżałem do miasta gdzieś tak
druga, pierwsza w nocy. No i miałem-- tam
restauracje, ale miałem też różne miejsca,
takie dość ciekawe. W centrum, od różnych
muzeów po hotele, po dość stare budynki w centrum Filadelfii. Oczywiście mówiąc
stary, mówię na zasadzie amerykańskiej, czyli pewno trzysta, czterysta lat. W
każdym razie, no i sytuacja jest taka, że miałem dowóz towaru dość duży,
no pewno kilka tysięcy dolarów, bułek i
chleba do miejsca, które organizuje śluby w centrum. I to jest, to jest w takim
budynku, no nie wiem, ile on ma lat. Pewno z tysiąc siedemset, jakoś tak.
To znaczy tak gdzieś na oko około tysiąc siedemsetego roku powstał tak?
No i ten budynek tam to był budynek w zasadzie u góry był, ma pewno chyba z
sześć, siedem pięter. No to są w zasadzie głównie apartamenty, apartamenty dość
ekskluzywne, dla jakby do-doktorów, pielęgniarek i tak dalej. Na dole w
budynku, jak się wchodzi jest takie duże lobby, w którym jest dookoła, jest tam
może kilka jest jakichś sklepów, jakieś małe restauracje. W całym tym lobby to
jest dość duże takie pomieszczenie i w całym tym lobby była-- też było takie
miejsce, taka jakby przystań dla takich security guards, czyli tam, czyli
ochroniarzy, którzy pilnowali budynku. No
oni zawsze byli tam, tego? W każdym razie ja wchodziłem do tego budynku i tam
szedłem, przechodziłem przez to lobby i
wchodziłem do windy i jechałem na górę do takiej wielkiej sali, w której były te
śluby organizowane. No w każdym razie, za
tym jakby miejscem tych security guards, czyli tych ochroniarzy, była taka jakby
poczekalnia zrobiona w stylu jakby takiej
małej biblioteczki dla mieszkańców tego budynku. Na przykład, jak ktoś wchodził,
bo to jest jednak centrum Filadelfii, więc
jak ktoś wychodzi i na przykład zamawia
sobie czy taksówkę, czy Ubera, to tam mógł sobie usiąść w tej jakby małej
biblioteczce i czekać na ten transport. Więc no ja tam jadę, dowoziłem tam w
zasadzie towar raz na tydzień, głównie na weekendy, bo
tam były właśnie takie organizowane różne
imprezy i wchodziłem tam, przyjeżdżałem
tam, to była godzina, były godziny nocne,
czyli gdzieś tak między druga a trzecia w
nocy. No i właśnie raz zdarzył się taki weekend, kiedy przyjechałem tam.
Przyjechałem, podjechałem, miałem duże takie zamówienie, załadowałem to, miałem
takie wózki, załadowałem no tego i wiozę.
No i wchodzę do budynku. Przechodzę koło
tych dwóch ochroniarzy tam. Powiedziałem im hej, cześć i tak dalej. I jak
przejeżdżałem za nimi i widziałem po lewej
stronie, no może była odległość, może nie wiem, trzy, cztery metry ode mnie, tą
biblioteczkę po prostu. I tam były, i tam
były takie, mówię, były fotele jakby stół
i to. No i tam przechodząc tego przechodzę
i no i widzę, że siedzi jakiś gościu na jednym z tych foteli.Eee, no i on chodzi
generalnie tak, że siedział po prostu jak
ja. Ja się patrzyłem na lewo do siebie i
widziałem go. On się patrzył na mnie. Ja tylko kiwnąłem głową, nawet nic nie
powiedziałem, ale kiwnąłem głową i poszedłem dalej. No i poszedłem dalej i
wjechałem tam windą na górę. Wystawiłem
ten towar, wracam, patrzę już o już, tego gościa nie ma. Pożegnałem się z tymi
ochroniarzami, wyszedłem do samochodu, załadowałem te, te moje wózki do tego
mojego samochodu dostawczego i wszedłem do samochodu. I tak, i przychodzi taki
moment, taki nie wiem jak nagle się tak
zapaliłem papierosa i tak myślę do siebie,
mówię, coś mi nie gra, po prostu co jest grane? I dopiero wtedy zacząłem nagle,
nagle, nagle miałem taki, taki po prostu taki,
nie wiem, taką kaskadę wszystkiego, jakiegoś, tego, co się właśnie stało i
dopiero skapnąłem się po prostu, żeby w ogóle ten facet, który siedział w tej
biblioteczce... No w ogóle pierwsze, co
dopiero się zorientowałem, że on wyglądał, jakby był wzięty. Po prostu nie wiem,
ubrany jakby było, właśnie nie wiem, może
nie wiem, era jakaś 1800? Na głowie miał taki wielki surdut, miał wielką taką
brodę, długą brodę, był ubrany w ogóle w
też taki jakby stary fraking. No i w ogóle
wtedy się też zorientowałem, że w ogóle ca-cała jego twarz była po prostu taka
sina, po prostu dosłownie sina. Jak ja przechodziłem, bo ja przechodziłem tak no
mówię, ja musiałem patrzeć na lewo, żeby
go widzieć. Jak w ogóle jego, jego twarz w
ogóle się nie poruszyła. Po prostu tylko jego oczy po prostu podążały za mną. Ja
tylko kiwnąłem głową i to-to było wszystko. I no mówię to było, to było to
mnie tak, tak w ogóle. Siedziałem w tym samochodzie taki był zszokowany, ale,
ale-w pewnym momencie już spaliłem tego papierosa. Działało mi to na głowie i
dosłownie ja nie-mówię, nie wytrzymałem. Mówię Ok, dobra, nigdzie nie jadę.
Wyszedłem z samochodu, wszedłem, wróciłem z powrotem do tego, do-do środka, do
budynku. Wchodziłem do tego, do tego lobby
i poszedłem proprosto do tych tych, do tych ochroniarzy. I mówię: słuchajcie, a
tutaj tu-był ktoś przed chwilą zamawiał jakieś czy jakoś taksówkę, czy ktoś
czekał? Oni się na mnie patrzą zdziwienie.
Nie, tutaj nikogo nie było. No więc no mówię, no nie wiem, co powiedzieć, czy to
było, czy- czy to był duch, czy co widziałem? Nie mam pojęcia. Natomiast to
ciekawe. Później spotkałem też gdzieś na
jakiejś imprezie wśród polskich imigrantów
spotkałem chłopaka, który-który pracował tam w tym budynku jako tak zwany
maintenance, czyli-czyli tam w zasadzie
taka osoba od wszystkich jakichś napraw i
tak dalej. I on powiedział, że sam słyszał historie o tym budynku, że czytam, że
były tego ponoć tam nawet ktoś popełnił
jakieś samobójstwo, wyskoczył tam chyba z
szóstego czy siódmego piętra. On mi sam powiedział, że powiedział, że-że jak
pracował tam na noc, to były pewne-pewne-pewne miejsca, w których się
nawet nie-nie-nie, tego nie-nie-nie zachodzi w tym budynku.
No tutaj różne można jakby wersje wyciągać
na podstawie tej historii. Bo to mogła być prawda, jakieś-jakaś zjawa kogoś
sprzed wielu, wielu lat. A mi się to skojarzyło. Wie pan z czym? Z Men in
Black. Co prawda tutaj nie wspomina pan, żeby był
ubrany na czarno, ale to jest taka szeroka
kategoria tych właśnie dziwnych istot, które wyglądają jak ludzie, ale tak jakby
zawsze jest jakiś taki element, który no nie pasuje do naszej, że tak to ujmę,
rzeczywistości. Na przykład ubiór, na przykład sposób zachowywania się, na
przykład wygląd, twarz, prawda? No tak, na-na-na pewno. No właśnie. To
było właśnie to było coś takiego, że mówię, że no pracowałem, więc wie pan, ale
po prostu robimy, robimy to swoje w zasadzie, no jesteśmy ustawieni w tym
systemie i tak robimy. I dlatego właśnie przychodzą takie momenty i to mnie, to
tylko-tylko właśnie był ten efekt takiego,
właśnie taki musiało, musiało, musiało to po prostu jakoś docze-dotrzeć. Może
akurat w tym momencie to tru-tru-trudno, krótko trwało, bo on tak jak czasami
czytam, to ludzie mają czasami dopiero dużo, dużo później dochodzą do tego.
Natomiast, ale tutaj to było szybko i mówię, i tak byłem, tak byłem roszony, że
po prostu chciałem to sprawdzić. Więc no coś tam musiało być. No bo no mówię, no
nie sądzę, że-że goście ochroniarze, którzy tam byli o godzinie trzeciej w
nocy, okłamali by mnie, że-że-że widziałem
kogoś, a tam nie było, no i tak dalej. No, o tej porze, gdyby się ktoś
tam zjawił, to byłoby go na pewno słychać, że idzie, prawda? Musieliby zwrócić
uwagę. Tam jest, tam jest. To jest trzecia w
nocy, druga w nocy. Tam jest pusto, tam nie ma nikogo. Więc. Więc no mówię, to
było, to było moje takie chyba pierwsze,
pierwsze takie doświadczenie paranormalne. No, tutaj też duże pole do spekulacji
otwiera jakby wiek tego budynku, bo pan mówił, że to jest gdzieś tak z tysiąc
siedemsetnego tam któregoś tysiąc osiemset
któregoś, prawda? Także budynek z dużą historią.
Mógłbym to sprawdzić i nawet mógłbym przesłać dokładnie adres tego budynku. No
i mówię właśnie później ta historia z tym, z tym chłopakiem, którego spotkałem i
właśnie też, który też słyszał i sam mówił, że po prostu ja nie wiem, czy to,
czy to jest kwestia jakichś energii, czy-czy tego, ale, ale co-co-coś musi być,
że-że ludzie czasami czują w jakichś niektórych miejscach takie-takie rzeczy i
gdzieś-m gdzieś tam jest, po prostu jest. Nie wiem, czy to się jakoś po prostu
miksują rzeczywistości, czy-czy tego albo, albo też, czy po prostu są
ludzie, którzy no nie wszyscy. Mam wrażenie, że nie wszyscy też, nie wszyscy
są po prostu tak dostosowani. Są ludzie, którzy są bardziej jakoś nastrojeni na
takie rzeczy lub nie. Albo może. Czy to jest kwestia przypadku?
No tutaj też mogło się coś wydarzyć takiego doniosłego, że jakby ta istota się
albo nagrała, albo że ten człowiek, który
tam się pokazuje, no w jakiś sposób jest
związany mocno z tym miejscem, dlatego tam jest widywany.
No, no, wie pan, no to trudno, trudno mi powiedzieć, ale mówię to-to było w
zasadzie tyle z takiego pierwszego.E-e
więc wie pan co? Tak. Drugie doświadczenie
to było może kilka lat później i to było w zasadzie też, ee-- to już nie było w
Filadelfii. To, yy, wybrałem się z moją byłą dziewczyną, z jej synem, jeszcze
kilkoma innymi parami. Była tam sytuacja,
że były-- mieliśmy wypożyczony dom nad, nad oceanem. To było w New Jersey i to
jest, bym powiedział gdzieś. Wie pan co? To już też trochę, trochę czasu minęło.
Nawet nie pamiętam dokładnie miejscowości,
aczkolwiek bym powiedział gdzieś tak na południe od Atlantic City, czyli gdzieś
tak, y, no nie wiem, gdzieś tak do pół godziny, do godziny od Atlantic City. No
była taka okazja. Wybraliśmy się tam na
cały weekend. Ładna pogoda, lato. To była
taka też sytuacja, że, że byliśmy tego, że
no, by-były dzieci też. Tam głównie cały
dzień na tego, na plaży, tam zabawy i tak
dalej, później powrót do domu, gotowanie i
tak dalej. W każdym razie wieczorem była sytuacja, nie powiem, czy nawet nie
jestem, nie pamiętam, czy to był pierwszy,
czy to była pierwsza noc, czy druga, ale była taka sytuacja, że już wieczór i
godzina ósma, dziewiąta chyba, gdzieś w zasadzie wszyscy położyli dzieci, już
dzieci spały. Siedzieliśmy tam, yy-- dom
taki dość duży, no do-dość duży dom, bo to
było na ile, na ile-- ileś par tam było. W każdym razie na ten dom przy domu był
taki wbudowany dek, taki tak na, na drugim
piętrze, że ładny widok na ocean i tak dalej. I-i siedzimy oczywiście-
Tak jakby taras, jakby po polsku. No d-d-dokładnie, dokładnie. No i
siedzie-- wyszliśmy na ten taras i się tam
trochę grillowaliśmy. Były oczywiście, były też jakieś piwa. Nie, żadnych,
żadnych narkotyków nie było, ale były jakieś piwa. No i siedząc tam w zasadzie
no to, to chyba ja, ja to oczywiście- znaczy
ja na pewno to zauważyłem, że siedzą na tym tarasie. Siedzieliśmy, też był
wieczór, ja przypuszczam, może godzina dziesiąta, jedenasta. Nie, nie żeby jakoś
późno. Więc nawet też- nawet-żeby nawet
patrząc na, na efekt jakiegoś alkoholu, no to nie wiem, może dla-- to był moment
taki, że może ludzie wypili, może po dwa, trzy piwa. No i poza tym to też parę
rodziny, to nie jakieś imprezowe towarzystwo. No i siedząc tam w pewnym
momencie ja siedziałem, siedziałem i nagle patrzę właśnie, że widzę, że z daleka
były-- widzę jakieś światła. I światła, które, wie pan co, no jakbym powiedział,
że tak na odległość spokojnie bym powiedział z może dwa, trzy kilometry. I
te światło. Dlaczego ja zauważyłem te światło? Bo wie pan co? Bo
tak siedzieliśmy. Ale ja też jestem taki
też, że siedzę w towarzystwie. Lubię też
gadać, ale czasami przychodzą, mam takie momenty, że, że, że,
że, że się tak zadumam czy tego. I w pewnym momencie zauważyłem, że te światła
po prostu one, one wisiały w powietrzu. A
te światła to były światła-- więc tak, na
odległość bym powiedział, no mówię dwa, trzy kilometry. Natomiast one się
pojawiały też to były te-- one się nie świe-- znaczy świeciły się. W zasadzie
cały czas któreś z nich się świeciło. To
były, tak powiedziałbym, takie światła ich
było może z cztery, pięć. Więc jeśli to
była odległość dwóch trzech kilometrów, to
myślę, że one się pojawiały tam, czasami się pojawiały w odległości, wie pan co,
one się pojawiały w odległości tak między,
m-m-między sobą, gdzieś tak między sto a
dwieście metrów. I wisiały, i wisiały, to
nie było-- w zasadzie próbowałem, nie było nawet jakiegoś takiego systemu, w
zasadzie w jakim tego-- to było takie wszystko takie dość spontaniczne, takie
random po prostu, że... Ale wisiało, nie,
tego? No to była sytuacja taka, że jak ja to w końcu zauważyłem i tak się tego w
końcu, w końcu wszystkim po-pokazałem całemu towarzystwu. A tam było chyba z
może osiem, dziewięć osób. No i to wszyscy
obserwowali tego, obserwowali. No i one
wisiały, wisiały te, powiedzmy tego. Mnie
to zastanawiało po prostu, no bo to nie
mogły być samoloty, a one po prostu tego,
czasami znikały mnie, tego. No i tutaj to
była sytuacja ba-bardziej tak, że no nie, nie, to nie było inspeklu-
spektakularnego. One po prostu sobie tam
świeciły. Tam ludzie przez jakieś chyba z dziesięć, piętnaście minut ludzie
obserwowali i wszystko w zasadzie wróciło
na normal. Więc wszyscy wrócili do-do tam,
powiedzmy, grillowania, gadania o dupie Marynie i tak dalej. Ja tam jeszcze
obserwowałem, to ciekawe. Tylko właśnie to mi pokazało też w zasadzie, że-- co
ciekawe, że to mi pokazało też nas-nastaw tak ogólnie, ogólnie naszej, naszej
cywilizacji, społeczeństwa do-do takich rzeczy, że-że w zasadzie coś, co-co-coś,
co wybiegało poza jakieś tam, powiedzmy tego, po-poza coś, no mówię, coś, co
normalnie się widzi. To-to było tak na dziesięć minut. Nie wiem, czy to jest
właśnie tak, tak zwane to, czy to jest to,
że jak mówią, że powoli skraca się nam ten tak zwany attention span, że, że ten,
no ale nic, to-to po prostu było może po
dziesięć minut. Natomiast jeśli chodzi o mnie, to no mi to chodziło po głowie do
tego stopnia, że jak wróciłem do Filadelfii, to sprawdziłem później na
mapie. Tu minęło czasu już dużo, więc nie
pamiętam miejscowości. Natomiast pamiętam,
że dzień po tym, jak czy po weekend, jak
wróciliśmy tego. Sprawdziłem na mapie, bo
zastanawiałem się, czy może tam jest jakaś jednostka wojskowa, czy tego. No bo
jednak Ameryka na-na tych wybrzeżach jest trochę tych-tych różnych
baz militarnych. I tak patrzyłem na mapie,
mówię, patrząc tam, gdzie byliśmy, więc jestem przekonany, że to nie było nic--
no, próbowałem sobie jakoś logicznie znowu
wytłumaczyć, czy to mogło coś być, ale nie, nic nie było tam nie było żadnych,
jakieś coś. No-no nic nie mogło tak-- nie,
nie to nie-mogło być jakiś maszt, który
by był. To było-- to widzieliśmy z daleka,
z dwóch trzech kilometrów i to wisiało pewno, no nie wiem, na jakiej wysokości,
może kilometra, dwóch, coś takiego. Z takiej tak z tej odległości, jak
widzieliśmy. Więc no mówię, to-to jest taka druga, druga rzecz, jaką widziałem.
A te światła to były jakby osobne obiekty,
czy one tworzyły jakąś spójną całość? Jak
w ogóle wyglądała między nimi przestrzeń? To była eskadra świateł czy to
światła raczej jakiegoś większego obiektu? One wisiały, więc to-- i nad tym też
myślałem, choćby z tego, z tego powodu, że mówię--
w zasadzie wyemigrowałem do Stanów w dziewięćdziesiątym piątym roku, a w
dziewięćdziesiątym siódmym roku, no była-b
była bardzo sławna akcja, czyli tak zwane the Phoenix Lights. Nad tym spędziłem
dużo, bo to mnie zaoferowało i tak trochę
do tego porównywałem. Więc właśnie, czy jest tam jakaś struktura, czy tego-Eee,
wie pan co, to jest trudne do powiedzenia tak, że no nie wiem, żeby to był jakiś
trójkąt czy czy jakiś taki jakiś v-shape,
czyli takie w kształcie V. One się. One na
pewno były w miejscach, więc. Ale, ale nie było tak, żebym jakoś mógł se jakoś
tak w głowie poukładać jakąś strukturę, to nie powiedziałbym. One po prostu. Ale
i-i-i mówię, nie było jakiegoś takiego tego, że wie, czy były jakieś interwały.
Nie, to było jakieś takie, po prostu pojawiało się jedno, wisiał i nagle te
jedno po prostu świeciło i nagle za chwilę pojawiły się drugie świeciło. Czasami
świeciły po dwa, trzy. Różnie. No-no w
chyba w największym momencie to było chyba
z pięć, sześć świateł, wiele było tego. I to w-to wtedy to by było rozlokowane
gdzieś tak na odległości pomiędzy nimi to by było pewno dobrych kilkaset metrów.
Rozumiem, że te światła jak się pojawiały to... I znikały i pojawiały się z
powrotem, to one cały czas jakby pojawiały się w tych samych miejscach, tak?
Tak, tak, tak, tak, tak, dokładnie to było to one. Więc one się nie tego, to nie
było coś tak jak czy tam o tych o orbs, czyli takich tych kulach tego, gdzie,
które się tak wolno ruszają czy coś. Nie,
nie, to było, to było w zasadzie w jednym.
One się po prostu pojawiały. To nie, nie
mówię, nie błyskały, one się pojawiały i
znikały, ale no mówię, to nie wiem, jak to powiedzieć. Więc nie, nie ten, nie...
Jedyne, co mogę powiedzieć, porównać do czego, co widziałem, ale to, to rok temu
widziałem. Rok temu, jak, jak, jak jeździłem, to robiłem takie dość długie
wakacje i jeździłem po Stanach. Jest w
Stanach taka miejscowość się nazywa Marfa,
w Teksasie. I tam jest takie sławne zna--
zjawisko się nazywa to na to mówią, tak,
na to mówią Marfa Lights, czyli ma-Marfa
światła. I to jest, to jest w zasadzie to
jest małe miasteczko, które ma może, nie wiem, z pięćset osób, które te, no nie
wiem, na pustynię. No i to jest zjawisko, które jest zaobserwowane już chyba od
ponad stu lat. I tam jest po prostu coś, taka sytuacja, że w nocy tam są,
jest pustynia, ale też są z daleka góry i
tam widać po prostu pojawiają się światła.
W nocy. I tam były różne, różne teorie, że to są światła, które się odbijają od
jakiejś drogi. Ale, ale co ciekawe, te
światła zaczęły się pojawiać już ponad sto
lat temu, więc tam nie było jakichś. To nie, to były czasy, że nie było jeszcze
tak jakieś tak, yy, takich dróg rozbudowanych i to-to tego. Ale to mówię,
to już znowu trochę odbiegając od tego, co
widziałem, to-to bym tylko do tego czegoś mógł porównać.
A ilu wtedy było świadków? Oni w ogóle jakoś komentowali to, co widzą? Czy to
o-on-- na zasadzie o jakieś światła? No rzeczywiście i-i przeszli nad tym do
porządku grillowego. No właśnie dlatego, wie pan co, to jest,
co ciekawe, to właśnie to było przejście takiego do-do tego. Ale ja mówię, no to
teraz mówię. Nie wiem, czy nawet kontynuować dalej z takim szczerym tego.
Natomiast ja, ja na przykład teraz powoli mam czterdzieści siedem lat i widzę po
sobie na przykład, że nie wiem, czy po prostu, czy bo
jak-jak bym powiedział tak, w zasadzie tak. W ogóle urodziłem się w Poznaniu, w
Polsce. I wie pan co? No to ciekawe. No przede wszystkim
to mama mi mówiła jeszcze za małego, jak byłem mały, to w ogóle nie wiem, jak
budziłem się w nocy i chodziłem do balkonu. Mama musiała uważać, żeby nie
otworzył, żebym nie otworzył balkonu i wychodził. To są takie rzeczy. Po prostu
teraz zaczynam zbiegać tego po prostu jak-jak reaguję na ten temat, bo to się
też przerodziło w zasadzie-- no mówię, to
też nie jest powód tych moich wydarzeń.
Nie wiem nawet właśnie dlatego zastanawiam
się jak ten. W każdym razie, ale byłem też...
Przepraszam bardzo, pan coś pamięta z tych, yy, jakby nocnych
wyjść? Że to tak ujmę? Aaa, wie pan co? No właśnie to jest też to
są te były. Były takie momenty, że po prostu nagle byłem, nagle mówię o kurde,
co ja tu robię? Więc nie, no ale. Ale, ale wiem, że to tylko to było, to było za
małego. Ale później też, jak byłem, jak byłem mały, to też dużo chorowałem, dużo
chorowałem i-i chorowałem do takiego momentu, do takiego momentu, że po prostu
do drgawek, gdzie po prostu traciłem przytomność. Jedną rzecz mówię to są też
mam takie luki z tego całego dzieciństwa.
Nie no, ja nie wiem tego. Natomiast jest to, że-że jak byłem mały właśnie, czyli
pamiętam właśnie w takich-takich takich
dość zapalnych stanach czy przy drgawkach,
czy coś był taki dziwny sen, który się zawsze powtarzał, ale nie wiem, to po
prostu ube-ubedziwy, przerażający. To w zasadzie
koszmar. Ale i nawet nie wiem, ciężko mi
sprecyzować ten sen, bo to było po prostu
chyba jakaś wielka przestrzeń i byłem ja.
Ja stałem przy jakimś to nie, nie było,
nie było żadnych potworów, tylko ja byłem.
Stałem ja po prostu przy jakiejś wielkim
strukturze, jakimś bloku, ale to było po prostu gigantyczne. To był, to był taki
sen, który się powtarzał. Dlaczego? Ale
mówię, dlaczego teraz tak mówię o tym. Tak
więc przy jakichś tych doświadczeniach,
no to zaczęło się to... Aha, jeszcze jedna
rzecz, co bym powiedział. Co ciekawe, to też tak mówię,
tak łączę te wszystkie rzeczy po prostu. W
każdym razie, jak przyjechałem do Stanów w roku dziewięćdziesiątym piątym. Nie
wiem, jak to się stało, ale przypuszczam
to-to, nie minęło dużo czasu, bo to może jakieś dwa, trzy lata minęły, ale nie
wiem, dlaczego zacząłem zauważać numer jedenaście jedenaście. I to kontynuuje
dzisiaj, dzisiaj, dzisiaj, dzisiaj. Wie
Pan, to nie wiem. To też te. Bo mi kolega mówi, a wiesz, bo ty masz komórkę, to
patrzysz. To ja mówię, słuchaj, ja wtedy
nie miałem komórki. Nie, nie, nie tego nie
wiem, nie wiem. Nawet nie wiem, skąd to się wzięło. Nie wiem, ale czytałem,
próbowałem, próbowałem, czytałem różne tam rzeczy na internecie na temat tego.
Natomiast nie wiem, jak się ustosunkować do tego.
No, niektórzy ludzie, yy, jakby którym kojarzyła się jakoś jedenastka, ee,
kojarzą to z jedenastym września, prawda?
Bo to też pewne takie różne doniesienia o-o tak zwanych przeczuciach co do tego,
co się może wydarzyć. Eee, też, też właśnie czasami się pojawiają. Też teraz
mam dostęp, jestem pracownikiem czasopisma Nieznany Świat. Mam dostęp do-do
chociażby tej bazy, gdzie są publikacje sprzed lat i tam ta-taka rubryka
Dotknięcie Nieznanego. I tam właśnie też
coś podobno jest po jedenastym września.
Jakieś-jakieś przeczucia ludzi, że się tam
z jedenastką coś kojarzyło i tak dalej. Całkiem możliwe. Chociaż wie pan, mówię,
to trwa, to trwa do dzisiaj. To-to widzę
tego. Chociaż wie pan co ciekawe, że pan powiedział, bo to jest, mam-mam dobrą
przyjaciółkę w Polsce i ona-ona się trochę
śmieje ze mnie, bo ona mówi, że jak ja pojawiam się wie pan, próbuje jeździć do
Polski na te wakacje, jak i na ile się da.
Natomiast ona się śmieje ze mnie, bo ja
mówię, że ja pr-przyjeżdżam i mówię takie
rzeczy i to się później dzieje. Nie wie pan co, tylko ja nigdy o tym tak nie
myślałem. A wydawałoby się, że wszyscy tak
mają, ale ja nie wiem, nie mam jakiejś
tam jakiejś wizji tego. Ja, wie pan co, ja sobie zawsze tłumaczyłem, że to jest
jakieś irracjonalne myślenie, że tego, ale
mam czasami takie sytuacje, że po prostu widzę coś, co się wydarzy w ciągu
następnych, nie wiem. No ale to jest, to
jest takie, takie, nie wiem, to, że widzę coś i widzę, że
po prostu przewiduję, co się stanie i-i, no i przed czasem. Bo nie, nie jest to
zawsze, nie, nie tego. To są, to jest, wie pan, nie wiem, jak to wytłumaczyć te
dziwne rzeczy. No miałem takie przeczucie,
to nawet sam tego nie wiedziałem. Dopiero
siostra mi tego podpowiedziała. Jak, yy,
jak zaczął się covid.Eee, no to w zasadzie
jak zaczął się covid, nie? Nawet jak się
zaczął, dopiero jak zaczęły się pojawiać
jakieś wiadomości. Ja nie wiem dlaczego, bo mi siostra to przypomniała, bo ja
powiedziałem, ja mówię to będzie bardzo
złe i ona mi to przypomniała o tym, ale ja
nie tego nie miałem. To było jakieś takie przeczucie, że że że wie pan, no
słyszałem o tych, o tych wcześniejszych
jakichś wirusach, nie wiem dlaczego, ale,
ale coś, coś z tym po prostu mi, nie wiem, nie wiem dlaczego, ale czułem, że coś
będzie z tym tego. No ale wie pan co? I
teraz nawet w zasadzie tak jakby wchodząc
na właśnie na tą pandemię. Bo co ciekawe, to takie właśnie takie. No bo to moje
życie jako imigranta, no bo w zasadzie przyjechałem tutaj do Stanów, pracowałem
różne, różne prace, dużo też imprezowałem, w zasadzie trochę didżejowałem, więc
tego, więc też eksperymentowałem z różnymi
pseudonimami. No i co ciekawe, właśnie tak, bo ale no mam czterdzieści siedem
lat, człowiek też już dorasta, robi się coraz starszy
i nagle też. Aha, i w tym czasie gdzieś tak od iluś lat, już pewno od dziesięciu
lat mam swój biznes, więc w zasadzie też trochę dyktuję swoje
godziny. Przy okazji się rozstałem ze swoją dziewczyną, jestem singlem. No i
przyszła pandemia, czyli 2019. No i przyszła pandemia, więc skończyły się
imprezy. Wie pan co? Nie wiem, nie wiem
jak to się stało, ale to było jakoś w roku
2020. To będzie chyba z trzy, cztery lata temu. Nie wiem co się stało, ale po
prostu tam miałem. To już było po tych
pierwszych jakichś dwóch doświadczeniach i
po prostu nie wiem, coś mnie chwyciło. Po
prostu. Wie pan co? Chyba też to była ta pandemia, że człowiek nie mógł chodzić.
Nie było w zasadzie życie socjalne, bo ograniczone, a do tego mój biznes po
prostu. No bo ludzie nic nie mogli robić.
Mój biznes polega na tym, że ja sprzedaję
tam ciastka dla tam jakichś takich dość
dużej. Jestem częścią drugiej pod względem wielkości kompanii w Stanach, więc po
prostu mój biznes mi dawał tak w kość, że
po prostu miałem zapieprz, bo ludzie nic
nie robili. Więc jak to Amerykanie jedli. Więc imprezy się skończyły.
No podobno Amerykanie jak się, jak nie mają co robić, to albo jedzą, albo albo
seks uprawiają. Tak też słyszałem. No to wie pan,
no to nie będę wchodził na te-te-tego, no bo mówię, widzę, co tu się dzieje i
dlatego myślę powoli, żeby robić desant. Ale. Więc wie pan co, Co ciekawe się
stało, że właśnie przyszła pandemia, no skończyły się imprezy i coś, nie wiem,
człowiek siedział jednak więcej przy tamprzy internecie. I wie pan co? Ja
głównie siedzę na tej stronie Reddit, tam tam różne tego.
Mam swoje konto i tak dalej. Wie pan co? I tak jakoś nie
wiem. Nie wiem. Nie wiem, czy to jest przypadek, czy nie, czy są przypadki, ale
zacząłem wchodzić tam w temat UFO. No tak i to było jak. Ale to było w zasadzie
niezależne od tych moich jakichś tam paranormalnych doświadczeń. Aczkolwiek
powiem, że od małego, od małego zawsze kochałem fantastykę, science fiction.
Mówię no, jestem rocznik siedem siedem, więc jeszcze już w podstawówce
prenumerowałem I-I-I fantastykę i jeszcze nie pamiętam,
czy to był Feniks jeszcze, czy takie chyba było czy Feniks? Chyba tak, bo takie
jeszcze czasopismo z opowiadaniami. No ale
mniejszy z tym. To to. I w zasadzie moja pierwsza introdukcja w ogóle z jakimś
takim UFO to było nie pamiętam, ale nie
pamiętam, czy to był Świat młodych, czy to był osobny komiks, ale pamiętam, że
jeszcze jak byłem mały, to czytałem-- był taki komiks o Janie Wolskim i całej
sytuacji w Emilcinie. To była moja pierwsza taka w zasadzie tego. No i wie
pan co? No mówię teraz, mówię były te dwa
doświadczenia, przychodzi pandemia, no i zacząłem i po prostu nie wiem, nie wiem
skąd, ale nagle, ale się po prostu kompletnie wkręciłem w ten temat. No
mówię, to jest, jest jest, tego jest. Nie,
nie, właśnie nie wiem, nie wiem, co czym to jest spowodowane, czy jest jakaś
relacja do tych moich doświadczeń, czy nie. Natomiast. Ale od trzech, czterech
lat jak tak jak jak wszedłem w ten temat, no to po prostu. Też wspomniał pan
Nieznany świat. Kupuję tutaj w Filadelfii, jest dostępny tutaj tego z tym więc,
ale no mówię, doszedł do tego stopnia. Oczywiście zaczęło się od czytania na
internecie, zaczęły się podcasty, w pewnym momencie już podcasty to już było za
mało, więc zacząłem. Zacząłem książki czytać i w zasadzie tylko wie pan, to jest
po prostu to jest coś w zasadzie mam trochę wolnego czasu. Nie no, chyba rok
temu przeczytałem chyba siedemdziesiąt książek na ten temat, od różnych, od od
oczywiście od Jacka Vallele, John Mak, Bud Hopkins, Pasulka. No wie pan co, no
kupuję, czytam, chłonę tą wiedzę. Bardzo, najbardziej lubię książki takich
w zasadzie takich tak zwanych tych experiencers, bo uważam, że to jest takie
najbardziej takie czyste doświadczenia.
Dlatego też powoli zaczynam łączyć fakty. Zastanawiam się na przykład, czy
wie pan co, nie wiem, czy to, czy to jest,
nie wiem, tak czytam. Natomiast nie wiem,
czy to jest dobry pomysł, czy to jest coś dobre do otwierania. Na przykład
zastanawiałem się, czy pójść na-na hipnozę regresyjną.
No może być tak. Tak zresztą jest w niektórych przypadkach, że to
zainteresowanie, takie żywe ufologią i tego typu tematami wynika z tego, z
jakiegoś przeżycia w przeszłości, którego
świadek jakby często na takim świadomym poziomie nie pamięta, które gdzieś tam
głęboko w pamięci siedzi. Coś czasami u niektórych osób takiego występuje w
dzieciństwie na przykład, że ta sfera ufologiczna, czy też szerzej paranormalna,
no jakby wdziera się do obszaru postrzegania, do zakresu postrzegania
świadka. No i występuje taka jakby, taka podświadoma czy też mniej lub bardziej
uświadomiona potrzeba, taka naturalna wyjaśnienia sobie tego, tak?
Znaczy, no na pewno coś w tym jest, bo wie pan co to jest? No mówię, ja
mówię, jak mówię, że byłem zawsze takim dość dziwnym człowiekiem albo nawet
dzieckiem. No pamiętam chyba bodajże w drugiej klasie podstawówki, jak pytałem
się mamy, jaki jest sens życia, gdzie mama po prostu trochę spanikowała, czy nie
wysyłaj mnie do jakiegoś psychologa. No
ale co ciekawe, wie pan, mam czterdzieści siedem lat i no Yhm.
No, ale to są, to są cały czas przemyślenia i jakie, jakie tam, jakie
mnie tam nużą? Nie wiem, bo ja mam. Nie wiem. Cały czas myślę, że jeśli
przedłużenie tych genów i tego to jest
sens, że to jest trochę mi brakuje w czymś
w tym wszystkim, albo to jakieś słabe, ale. Ale to są moje przemyślenia.
Natomiast. Ale już kontynuując ten temat.
Więc no zacząłem czytać książki. To jest
ciekawe. Wydaje mi się, że po prostu, że
jest dużo, jest dużo informacji. Po prostu
to, co czytam i jest. Ja myślę, że jakieś
tam jest i dużo jest jakiejś tej prawdy zakamuflowanej w tych całych wszystkich
historiach. Po prostu tylko, tylko jest. Tylko po prostu potrzeba osoby, żeby to
wszystko poskładała. Powiem tak więc teraz
jak zacząłem, to co ciekawe teraz to jest
ta pandemia i wszedłem w ten temat i po prostu. I wie pan, no mówię, pochłania
mnie to strasznie, ale no nie, no ale fascynuje mnie to. Więc czytam. No mówię,
co ciekawe, że czytam o to od Karla Younga już tylko
jakieś consciousness. Różne tematyka o tzw. near death experiences o no
abductions i to wszystko powoli, to wszystko ma jakiś sens. No ale tak teraz
luźno poprowadzę właśnie do mojego trzeciego, trzeciego takiego
doświadczenia. Nawet wie pan co? Szczerze
mówiąc, nie jestem pewien, czy bym nawet mógłbym określić to doświadczenie
paranormalnym. Ale, ale, ale było to na pewno dziwne.
No dla osoby, która jakby całe życie z mniejszą lub większą częstotliwością
jakichś paranormaliów doświadcza, to coraz
bardziej przestaje być paranormalne, a staje się normalnością. Tak na przykład
dla osób, które całe życie z dużą łatwością osiągają stan OB. Często jest
tak, że takie osoby uważają, że wszyscy
tak potrafią na zawołanie wyjść z ciała, a tu się okazuje, że no niekoniecznie.
No ja bym znaczy no na pewno coś tam, wie
pan, na przykład takich doświadczeń sam nie mam, jeśli chodzi o te out of body
experiences. Mogę powiedzieć bardziej moje, moje takie tego. To bym bardziej
wchodził z psychodelicznych rzeczy i gdzie uważam, że psychodeliki na przykład
zmieniły mnie jako osobę na lepszą choćby z tego punktu
widzenia, że wie pan co? No okej, powiem tak wylądowałem w Stanach
tutaj przez wujka, który był księdzem w
polskim Kościele, więc pochodzę wiadomo z
chrześcijańskiej katolickiej rodziny, ale bardzo szybko odszedłem od religii i w
zasadzie i od Boga jako takiej wiary. Jakoś nie tego, no jakoś to wszystko takie
te racjonalne myślenie to było odejście tego. Natomiast psychodeliki sprowadziły
mnie z powrotem, ale już nie na stronę
religii, tylko bardziej na stronę bardziej
taką spirytualną. Więc mówię tak, jakbym powiedział nie
wierzę w Boga, natomiast wierzę, że jest
coś, coś, czym nie nazwałbym tego Boga. I uważam, że te wszystkie organizowane
religie jakoś są trochę przefiltrowały nam to całe, całe tego, co bym to mógłbym
powiedzieć o ciebie właśnie czytając te wszystkie książki tam z różnych tematach
są na przykład bardzo mentalnie, bo uważam, że mam tam trochę depresji, ale
bardzo mentalnie mi pomogło. To przeczytałem jakoś chyba może z dwa lata
temu przeczytałem coś, co się nazywa Dekabalion. To jest ten. Nie wiem, czy pan
kojarzy tekst Hermetyków. To było napisane ze sto lat temu i to jest to.
Myślę, że chyba nawet niedawno. Też zajmuję się w nieznanym świecie
mailingiem. Dostałem tę książkę do wrzucenia do mailingu przez księgarnię.
Także także kojarzę, kojarzę tytuł. To wie pan co, to mówię, to polecam. To po
prostu to jest, to jest dla mnie to naprawdę to jest kompletnie coś innego. I
uważam, że po prostu to jest lektura, która po prostu może biegać w kółko wokół
i Biblii, Koranu i tak dalej. No ale mówię to już tylko personalna opinia
oczywiście. Natomiast do czego dążę? Więc tak
mówię przepraszam, to trochę też takie moje ADHD, więc biegam po tematach.
Natomiast więc wracając do tego może z tego czytania tych książek przejdźmy do
tego trzeciego doświadczenia i które, które w zasadzie no bo to było dziwne, ale
później po nim przyszła też jakaś taka
synchronizacja. Więc wie pan co? No mówię, wtedy miałem te 2019, zaczęła się
pandemia, no miałem dwa lata, dostałem mocno w kość, ale w tym momencie ja mam
biznes, który w zasadzie spłacałem, dobrze
zarabiam, ale. No ale mieć pożyczkę na dość dużą pożyczkę przez te dwa lata zero
imprez, zero socjalnego życia. No i po
prostu. No ale miałem dobrze, biznes szedł
dobrze, a poza tym nic nie miałem, nic nie miałem do roboty, więc zacząłem się
trochę bawić jakimiś kryptowalutami. No
koniec końców skończyło się tak, że przez dwa lata spłaciłem biznes
płacąc go bitcoinem. No i wtedy trochę się
otworzyła lampka w oczach. I wie pan co?
Bo byłem teraz też zmęczony. Jakoś mówię
widzę pustkę w tym wszystkim, zapierdalam, ale po prostu to jest. Mówię, to jest
takie gonienie za tym przysłowiowym dolarem,
ale, ale po prostu mnie to męczy. No i w tym momencie miałem biznes spłacony.
Zatrudniłem gościa, no i po prostu pojechałem, powiedziałem, mówię dobra, ja
nie miałem trochę wakacji, dostałem w kość, biorę, jadę, jadę, biorę swoje auto,
miałem akurat kupione nowe auto, małe auto, zwykłe Mazda 3 hatchback, ale po
prostu takie, że nawet mogę w nim spać.
Pojechałem w Amerykę, pojechałem po prostu na no bo chciałem głównie nawet nie
miasta, tylko po prostu jeździć po wszystkich parkach narodowych i tak dalej.
No ale wracając do tego i to był pierwszy czy drugi dzień, jak wyjeżdżam, jak
wyjechałem z Filadelfii i jadę na zachód.
Ja kocham amerykańską, cały amerykański
Zachód, tą pustynię. Jest to niesamowite.
Mówię tak mówię do znajomych, że chyba w poprzednim życiu byłem jakimś nie wiem,
gdzieś tam byłam, bo po prostu tam, tam, tam, nie wiem, czuję się jak w domu. No
ale wyjechałem z Filadelfii i wie pan co
to jest? Plan był taki, że bus zatrzymał się pierwszego dnia, chyba po sześciu
godzinach podróży w Pittsburghu. Nigdy tam
jakoś przejeżdżałem przez te miasto, a
nigdy nie było ni tego. Ale jak wyjechałem
z Filadelfii, to wie pan co? Nie miałem wakacji przez kilka lat. To mówię, jak
wyjechałem, to-Eee, przejechałem pięć dni
i mówię kurde, jadę do przodu. Po prostu
nie wiem. Im dalej się oddalałem, tym było
większe uczucie wolności. Jechałem. No i
jak pojechałem? No to była pierwszy dzień, to miałem dużo. Drugiego dnia
przyjechałem, to już byłem. Wie pan co? To było gdzieś, bo już byłem daleko. Już
byłem gdzieś w okolicach przypuszczam, gdzieś w okolicach Kansas. Jakoś tak.
Chyba. To już jest tam, tam są takie. To jest po prostu kurwa płaska, płaska
ziemia. Farmy, farmy, farmy. No i ja. To
jest drugi dzień. Jadę autostradą. To jest autostrada I7 i czy to jest I-70? To
jest-- ona idzie tam ze wschodu na zachód or na odwrót. To był
wieczór. Kończyło-- musiała być już godzina chyba dziesiąta. Już tak
jeździłem. Chyba jeździ-- jechałem cały,
no cały dzień tą autostradą. To jest duża autostrada. Z każdej strony jeba
przynajmniej trzy linie, czasami cztery. Wie pan co? I jechałem tą autostradą.
Robił się wieczór i tak już mówię. Tak się
robiłem zmęczony. Mówię chyba będę, chyba
tego będę. Zacznę się rozglądać za jakimś
motelem, żeby zjechać. Jadę tą autostradą i-i mówię jadę tą autostradą, bo mówię
wieczór, jadę na po prawym pasie, jechałem specjalnie na poprawnym pasie, żeby
jechać wolno. Mówię, nie tego. I wie pan co? Jadę tą autostradą, to mówię
dziewiąta, dziesiąta, ale to jest pusto. Tam jest dookoła. To nie jest pustynia,
ale jest pusto. Po prostu pola, jest płasko, mało aut już było, no bo to jest
tak, to jest taka, taka okolica. I jadąc
tym autem, patrzę tak nagle, kur-- nagle z
tego, bo to jest ciemnie, jest ciemnia, piękne niebo jest tego, bo tam nie ma
miast dookoła. Z tej ciemni z boku wychodzi wilk. No co pan mówi? Wilk? No
wilk jak wilk. Nic paranormalnego nie ma. Natomiast wychodzi
ten wilk i on tak z boku wyszedł z jakiegoś tego, z tego, z ciemnej, z
ciemności, z tego pola wyszedł ten wilk.
Ja jadę, on jak ja jechałem, to on musiał wyjechać, wyjść, wyjść to jak ja go
widziałem, to już musiał być przede mną. Mnie już może tak ze sto metrów, bo
widziałem tą sylwetkę. I jadę. I wie pan
co? Jak ja jechałem wolno, może jechałem z
siedemdziesiąt kilometrów na godzinę. I jadę i zbliżam się. Widzę, że ten wilk
wyszedł i on normalnie. Wie pan co? Ten wilk w ogóle. On nagle sobie tak. On tak
jak podszedł do tej drogi. No w ogóle to było tak surrealne, bo on się zachował
normalnie, logicznie, jak człowiek. Po prostu ten wilk wyszedł, stanął przy tej,
przy tej autostradzie. Mówię, to duża autostrada, akurat w tym miejscu tam nie
ma żadnych jakichś barier, tylko normalnie
pola tego. On wyszedł, stanął przy tym na
tym pasku, w zasadzie takim bocznym przy
autostradzie i on sobie spokojnie usiadł. Usiadł i nagle w tym momencie tak jak
usiadł, to nagle jak ja jechałem, on tak jak widzę, że on się patrzy na mnie, on
się patrzy spokojnie i patrzy, i siadł. No i wie pan, no mówię, no nic.
Przejechałem, przejechałem tego, tego. To
tak było na początku. Mówię o kurde, no
wilk dobra, ale nagle przyszedł taki, taki
moment i to było w zasadzie bym porównał to do tego mojego pierwszego
doświadczenia, z tym nie wiem, czy to był duch, czy to to, co widziałem w tym
budynku, że znowu był taki moment jakiegoś
takiego nagle zaskoczenia. Takiego nie wiem, może dziesięć, dwadzieścia czy tam
trzydzieści sekund później. Ja mówię, co
jest grane? I teraz panu powiem, co, o co
chodzi. No mówię, już same zachowanie tego
wilka było dziwne. On to nie był jakieś dzikie zwierzę. On sobie normalnie,
spokojnie podszedł do tego, tego. Usiadł sobie na tylnych nogach i na
przednie był, wie pan, jak wilk siedzi, czyli przednie
są wystawione do przodu i ten usiadł. Tylko teraz, wie pan co? Taka sytuacja, że
jak przyjechałem, ja się zorientowałem,
że w ogóle. Że to była jakaś ten wilk był
gigant. No nie gigant, no był wielki. Wie pan co ten wilk jak siedział, czyli na
tylnich siedział na tylnych łapach? No proste miał przednie miał wyprostowane,
ale ten wilk był. On był spokojnie na pewno wyższy, o wiele wyższy od mojej
Mazdy. No po prostu ja widziałem wilki już
tutaj, nawet pod Filadelfią mamy farmy, gdzie można jechać i gdzie tam można
jechać normalnie i z wilkami tego tych z wilkami normalnie przebywać po prostu.
Więc widziałem wilki. Natomiast no to, co
widziałem, to było w ogóle jakieś to mówię przede wszystkim i zachowanie, i po
prostu mówię nagle to jest jakieś tego. Co
ciekawe. Więc mówię. To mnie tak. To było
tak chyba z pół minuty później. Wie pan co? Przejechałem może jeszcze z kilka
kilometrów. Zobaczyłem, zobaczyłem, był
tam jakiś exit na autostradzie. Zjechałem, znalazłem motel. Było późno. W ogóle
byłem pod jezdem, pod parking. W ogóle masa aut. Mówię, o będzie ciężko, bo będę
nocował w aucie, ale chciałem wziąć prysznic. Ale okazało się, że tam jest
tego właściwie i tam załatwili pokój. No
więc wyszedłem po jakieś po swoje rzeczy
do samochodu. Idę na parking do samochodu i biorę, tak, wziąłem, wyciągnąłem tam
jakieś tą torbę z samochodu. Zamknąłem drzwi, zapaliłem sobie papierosa na
parkingu. Wieczór, patrzę sobie na niebo.
Ale to było tak, że zapaliłem papierosa i
patrzę na niebo. Mówię, bo piękne, piękne
niebo. Wie pan, człowiek żyje w mieście, to zapomina, jaki to jest spektakl, po
prostu. Iii mówię. W momencie, jak zapaliłem papierosa, popatrzyłem na górę i
jak popatrzyłem, to nagle, nagle widziałem tak, jakby coś mrugnęło. Ale
tylko raz mrugnęło. Czy to była satelita,
od której jakieś światło się odbiło, czy nie? Ale, ale to było tuż po tym, jak
widziałem tego jakiegoś tego wielkiego
wilka dziwnie zachowującego się. Nie wiem, nie wiem jak tego. Natomiast do czego
dążę, tutaj z tym doświadczeniem jest jeszcze powiązana taka synchronizacja, bo
to już był ten etap, że no wtedy już jechałem na tą wycieczkę. To już był etap,
że już siedziałem w temacie UFO, więc już byłem, już miałem książek masę i tak
dalej. Teraz zobaczyłem to i jedna z książek, którą miałem, ale nie ze sobą,
ale którą przeczytałem chyba później, będąc chyba kilka miesięcy później byłem w
Polsce na wakacjach i czytałem tą książkę
w Polsce kilka miesięcy później. I-i nie
wiem, czy pan jest-- kojarzy książkę. Były
dwie książki tego George'a Lackadskiego. George Knapp, Lackadsky i jeszcze tego
jest o Skin Walker Ranch. E, książek nie kojarzę, ale kojarzę temat.
Powiem tak. Temat. Więc wie pan co? Ja tak? Ja powiem tak temat jest ciekawy.
Ten temat bardzo mocno rozbiera na swoim kanale Piotr Cielebiać, który też się w
Radiu Paranormalium bardzo mocno uciera na UFO historiach.
Więc ja panu powiem tak. Ja osobiście, ja
mówię ja-ja więc to są dwie książki, dwie książki, które-które przeczytałem.
Pierwsza jest właśnie o tej historii tego
Skinwalker Ranch. A druga książka to jest Skinwalkers at Pentagon. To już jest
książka, która już odchodzi, jest bardziej, pisze o tak zwanym tym całym
trick effect, że jest ten efekt tego, że
ludzie, którzy byli na tym ranczu, później
to coś, co było na ranczu, poszło za nimi i tego. No ale wie pan co? Natomiast
pierwsza książka jest, zaczyna się o doświadczeniach tych pierwszych, tych
pierwszych rancherów, tam jakichś, tych tej pierwszej pary, która tam mieszkała,
gdzie to się zaczęło. I wie pan co teraz?
Taka jest akcja, że ja mówię ja miałem tą sytuację z tym, z tym wielkim wilkiem.
Widziałem tego dziwnie zachowujący się, ale pojechałem później jeszcze coś
zobaczyłem na niebie. Kilka miesięcy później czytam książkę o Skinwalker Ranch
i autentycznie ta książka w pierwszych dwóch, trzech stronach jest w książce
napisana sytuacja tego farmera, który tam
mieszkał jeszcze jaktutaj, gdzie jak tuż
jak się przysporze-- pierwszy dzień, jak
się przeprowadzała na tą farmę skinwalker
ta rodzina, pierwsze co widzą, że widzą,
że widzą jakiegoś wielkiego wilka, który
podchodzi do tej farmy. Na początku jest
przyjazny, później zaczął atakować jakąś tam nie wiem, nie wiem, czy krowę, czy
buffalo, czy cokolwiek tego. Ale wie pan
co? I teraz ja mówię, ja mówię co to jest za synchronizacja? Bo w ogóle tam jest
sytuacja, że oni strzelali do tego wilka.
Po prostu tam nic po nim zatrywało. To są
to z książki. Ale mówię no ja tak łączę,
właśnie mówię, jakie są szanse, że mówię to widziałem coś i nagle trzy miesiące
czytam o tym. To jest takie, mówię, takie
eee zaczynam widzieć po prostu jakieś nie wiem, czy
to są przypadki, czy właśnie, czy to jest po prostu wszystko, czy odgórnie jakoś
ustalone, bo to jest wie pan co, kolejna
rzecz tak jak czytam, mówię. Na początku
zaczęło się czytanie o UFO. Ja mówię no, zawsze byłem przekonany, że muszą być
jakieś cywilizacje, coś tam musi być. Ale natomiast tak jak czytam teraz, gdzie
jednak to chyba bardziej idzie dalej, gładziej w temat i świadomości tego i
consciousness. I wie pan co? Po dwóch, trzech latach takiego naprawdę
dużego, dużego tego. No nie mam żadnych odpowiedzi. Mam swoje teorie oczywiście,
ale coraz bardziej się skłaniam w stronę
tego, że żyjemy prawdopodobnie w jakiejś
symulacji, która tutaj, gdzie właśnie to,
jak wspomniałem, ten Kybalion, że to jest
chyba coś takiego, że po prostu, że to, co my tutaj wszystko przeżywamy na tym
3D wymiarze, to chyba jest tak wszystko, na
wszystko dookoła wywrócone po prostu, że to jest tutaj, to jest taki chyba, nie
wiem, jakby nie wiem, czy to jakiś wymiar
na doświadczanie tego, natomiast mówię, ale natomiast to mówię, to my myślimy
tutaj, że to jest prawda czy coś takiego,
a że żesenie tego, że to jest kompletnie wszystko na odwrót. Nie wiem, to są,
mówię, takie dziwne przemyślenia, ale. Ale jedno, co jest pewne też, że to
zainteresowanie spowodowało to, że po prostu, że wyszedłem z tej nie wiem, tej
jakiejś pułapki, tego gonienia za tym,
jakieś pieniądze i tak dalej. Po prostu od
kilku lat zacząłem podróżować, ile mogę, tyle, tyle ten. Bo mam wrażenie, że po
prostu, że tego, że z tego, co czytam, to uważam, że po prostu, że tutaj ta
cywilizacja jesteśmy chyba tutaj powoli dochodzimy do tego, do takiego mega
resetu. Chyba nie pierwszego na tej planecie i my już w sprawie klimatu
uruchomiliśmy, uruchomiliśmy takie rzeczy. Ja nie wiem nawet tutaj, czy czekając
jakieś ludzie czekają na jakieś UFO Disclosure, że czy to może być jakaś
pomoc, bo chyba, bo to chyba tak nie będzie.
Ja w sprawie klimatu taką ciekawostką się
podzielę dzisiaj. Wczoraj czytałem o tym,
że taka ciekawostka właśnie klimatyczna, związana też z
redukcją emisji zanieczyszczeń konkretnie przez Chińczyków. Rząd w Pekinu od
kilkunastu lat walczy z emisją aerozoli do atmosfery. I
się okazało, że jakoś to tak dziwnie się skorelowało w czasie z tym, że Pacyfik
zaczął się bardziej nagrzewać. Co się okazało, aerozole blokowały dostęp
promieni słonecznych. No, odbijały je po
prostu w kosmos w dużej części i dlatego Pacyfik przez długi czas był taki
chłodniejszy. A w momencie jak zaczęli Chińczycy już od parunastu lat
eliminować, zmniejszać emisję tych zanieczyszczeń, tych aerozoli i innych
różnych rzeczy, to Pacyfik jakoś tak dziwnie zaczął się nagrzewać i ten efekt
cieplarniany się no potęguje w tym rejonie. Jeszcze
odnośnie tego wilka to mi się skojarzyło.
Może Pan po prostu natknął się na jakiegoś
opiekuńczego ducha tego miejsca? Bo są takie miejsca na świecie jak na przykład
to Rancho Skinwalker'a słynne, czy też to
też takie skojarzenie mi się uruchomiło z australijskimi psami, które nazywa się
Mirri lub Muriula, które też mają takie jakby swoje stałe miejsca, w których się
pojawiają. I gdy się w takiego wilka spojrzy, to jest taki wilk
z no taki typowy, można powiedzieć wilk,
tylko taki troszkę większy, z czerwonymi
oczami. I gdy się w takiego wilka spojrzy
pierwszy raz, to on właśnie robi się też
taki coraz większy i większy, i większy i
osiąga nawet rozmiary cielaka z tego, co czytałem. A za drugim spojrzeniem wilk
znika całkowicie. Tak mi się skojarzyło
właśnie, że mogą w niektórych miejscach na świecie występować takie, takie jakby
opiekuńcze duchy, które w taki sposób się no pokazują świadkom.
No wie pan co, ja na przykład ja wierzę w to, ja wierzę, że są, są tak, jak pan
mówi, miejsca, no mówię tak. Więc to było wtedy, jak pan mówi, że to była
moja pierwsza wycieczka.Eee, zrobiłem po
Stanach. Natomiast druga wycieczka to była już w ogóle kompletnie [śmiech]
zorientowana pod tematem tego. Więc rok temu, rok temu pojechałem, pojechałem
znowu na taką wycieczkę. To mówię, zrobiłem w dwa miesiące chyba prawie
czterdzieści tysięcy kilometrów i jechałem właśnie w miejscach, miejscach takie
typowe dla-dla-dla-dla tego, czyli byłem w
Sedona, Arizona. To jest miejsce, które uważane jest tam różnymi portalami i tak
dalej. Byłem, spędziłem cały tydzień, cały w tym w miejscowości Rachel w Nevada,
czyli w zasadzie po drugiej stronie góry od Area 51. Bardzo ciekawe miejsce. Wie
pan co, to jest miejsce, jak się tam jedzie, że
no wtedy się rozumie, dlaczego Amerykanie
tam założyli taką bazę, bo to jest bardzo
nieprzystępne miejsce. Natomiast, a, wie pan co ciekawe,
mogę nawet powiedzieć o czwartym doświadczeniu, ale to nie wiem, to w ogóle
nie, nie wiem, to chyba nie wiem, czy jest paranormalne, czy nie, bo à propos
tego właśnie wyjazdu. Byłem miesiąc, znaczy tydzień po prostu przy samochodzie
i wie pan co? Ja mam na tam, mogę nawet wrzucać zdjęcia na
Instagramie. Mam, wie pan co, ja po prostu
biorę auto i jadę gdzieś na pustynię i
tam po prostu sobie nocuję na pustyni. Ale
teraz więc było doświadczenie takie, że
raz byłem właśnie w tym przy tym Area 51.
Wie pan co? I akurat zatrzymałem się tam, tam niedaleko. Jak się je to jest w
zasadzie tylko jedna droga, która prowadzi tam. To jest taka lokalna droga. I ta
droga, zresztą to wie pan co, tam widać nawet jak jeżdżą te autobusy dowożące
pracowników do Area 51, to są normalnie
autobusy pomalowane wszystko na szaro, na szaro, wszystko szyby są, wszystko są
yy. Szyby są zamalowane tak, że nic nie
widać, kto jest w autobusie, ani ludzie z
autobusu nic nie widzą. Co ciekawe jest yy, mówię, pojechałem tam jest tam jest
też gdzieś tak może z dwadzieścia, trzydzieści kilometrów
od tej najbliższej miejscowości Rachel.
Tam jest takie, zrobili takie mini muzeum, bo tam o wie pan, takie jak to
Amerykanie, gadżety z jakimiś alienami i tak dalej. Ale miałem taką sytuację
właśnie, że też tam byłem tam przez tydzień, ale raz jechałem, mówię, a
zatrzymam się za tym muzeum to też tak gdzieś były jakieś tam były jakieś domy,
może z kilkaset metrów dalej od tego. I wie pan co? Podjeżdżam na ten parking,
zatrzymałem się, mówię, a tutaj nocuję, nie tego. I to dziwne też jak tam są tak
przepiękne widoki, że ja po prostu sobie wyciągam sobie
taboret i po prostu patrzę, mówię no, kocham tą pustynię. Ale to była taka
sytuacja. Przyjechałem o godzinie nie wiem, ósma, dziewiąta. Jeszcze było jasno,
bo to było lato i po prostu nagle nie wiem, jak to było, bo nie, nie że bym
jakoś cały dzień jeździł, nie byłem zmęczony. Ale przyszła godzina dziewiąta,
jeszcze dopiero się robiło tak niebe-- tak
się słońce zachodziło. Ale to było też śmieszne, bo mówię po prostu nagle
ogarnęło mnie straszne zmęczenie. Ale wie
pan co to było? To było tak momentalne po prostu, że tak jak se siedziałem,
siedziałem na zewnątrz, to normalnie po prostu takie mnie zmęczenie ogarnęło,
że w ogóle, że mówię, wie pan, ja muszę jeszcze auto sobie poskładać, siedzenia
wystawić tam materac, żeby sobie w aucie tego. Więc po prostu myślałem, że
że że nie dam rady, że po prostu zasnę. No
ale nic i poszedłem spać. Poszedłem spać. No mówię, niedaleko, to po prostu przy
samym, mówię, kilka, kilkanaście mil od Area 51. Poszedłem spać. Po prostu byłem
zmiotło mnie. I rano się obudziłem. Auto, akumulator zero, kompletne zero. A ja
myślałem tego. Musiałem jechać jakieś,
iść, iść najpierw, żeby znaleźć kogoś, kto
mi da jakieś, podjedzie ze mną. Wie pan,
no to jest pustynia, tam jakieś znalazłem
domy. W ogóle komiczna sytuacja, jak to Ameryka. Pierwszy dom, do którego
podszedłem. Wszedłem tam, tak jest droga,
wchodzę, wchodzę, wchodzę, tam nie wiem,
pięć, pięćset metrów idę do takiego domu,
bo to pustynia, jakiś domek stoi. Pukam do drzwi. Jakiś szczyl. Słyszę psy,
oczywiście, ale nikogo nie ma. Dobra, odchodzę. Wie pan co? Odchodzę.
Pięćdziesiąt, sto metrów jestem od domu.
Kobieta się jakaś otwiera okno, kobieta i zaczyna krzyczeć. Jak nie zacznę stąd
spieprzać, to zaczniesz strzelać. Ameryka. Heh. Więc
to jest tego. Natomiast mówię, co ciekawe.
No mówię, nie wiem, co się stało, ale,
ale po prostu zasnąłem chyba w kilka minut
i następnego dnia obudziłem się, mówię auto łapie. Auto nawet nie chodziło. Auto
było zaparkowane już chyba z godzinę i auto było-- bateria była tego. Bo to też
tak jak z mojego doświadczenia czytałem,
że są rzeczy, że po prostu, że ale jak się
wyłączają to się włączają później. Więc wie pan co, nie wiem, trudno mi
powiedzieć. A jakieś inne sprzęty pan sprawdzał? Nie
wiem, telefon? Coś, cokolwiek, co pan miał takiego też na baterie?
Wie pan co? A to ciekawe. To dobrze, że
pan zapytał, że yy w zasadzie taki sprzęt jakby telefon. I co ciekawe, telefon
działał, ale bateria była, bateria też była prawie na jeden procent. Po prostu
ledwo, ledwo zipał. Bo pamiętam też wtedy
mówię kurde, nie, już, już mówię nie, nie
dosyć, że nie tego nie mogę, nie mogę się ruszyć. Jestem trochę na pustce, to
jeszcze tego. Ale mówię telefon miał chyba na jeden, dwa procent, ale działał.
No to może można tak troszkę pół żartem,
pół serio powiedzieć, że ten jeden procent
to panu z litości zostawiła, żeby mógł pan pomóc.
He he he. Wie pan co? No nie wiem, trudno powiedzieć. Nie, nie wiem, dlatego, że
ee mówię też, bo też czytałem te książki. W tych książkach się człowiek czytał o
tych abdukcjach, ee chyba taką pierwszą
książką była właśnie Abdukcja Johna Macka, która no dla mnie w ogóle no to, że
goście, no szkoda, że tak młodo umarł, ale, ale lubię, no
wie pan co, jak przeczytałem dużo tych książek o tych abdukcjach i no coś w tym
jest. To są historie z całego świata i są
pewne schematy się powtarzające. Zresztą podobnie jak tak zwane near death
experiences. I później wie pan co, przeczytam też o reinkarnacji. No są to
sytuacje, są to, są. Ja myślę, że teraz,
teraz właśnie czytałem przez, przez, przez
eee, przez-- skończyłem czytać książkę takiego gościa Madena, który
napisał książkę. To filozof też jakiegoś
amerykańskiego. I tutaj pojawia się ktoś w zasadzie Diana Pasulka też o tym
wspominała, o tej jaskini Plato po prostu,
że no my żyjemy. He he. Nasza percepcja jest chyba jest, jest trochę po prostu,
yyy, no nie jest do końca tego to, to, to, to, to, to, co widzimy, to co
doświadczamy, to chyba to jest chyba tyle
okrojone, a jest, jest dużo więcej, tylko
po prostu. Tylko teraz pytanie jest kto kontroluje to, to wszystko?
No to są takie sytuacje zawsze, które prowokują do różnych pytań o prawdziwą
naturę naszej rzeczywistości. Tutaj mam jeszcze takie pytanie, czy Pan sprawdzał
może Pani się upewnić, że w samochodzie nic nie było włączone w takim w tamtym
momencie? Światła wyłączone, radio wyłączone?
Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie mówię, wie pan co, ja
to mówię. Auto już było zaparkowane przed
godzinę. Ja tylko po prostu szedłem. Tylko mówię. Nagle ogarnęło mnie takie
zmęczenie. Wziąłem, rozłożyłem to po prostu. Wie pan, nawet ja czasami mówię
tam z dziesięć książek miałem w aucie to,
że człowiek czytał czy coś też z tego, ale
to było to. Nawet nie było szansy na to
po prostu, bo nagle ogarnęło mnie tego. I
dlatego, dlatego, dlatego mówię wracam do
tego. Zastanawiam się, czy może pójść na,
na właśnie na taką hipnozę regresyjną. Na przykład wie pan co? No
jeszcze przepraszam, że tego, ale teraz nawet chyba słyszałem ostatni odcinek
właśnie pana programu tam opowiadają świadkowie. Tam był jeden z tego, jeden z,
jeden z panów mówił, że właśnie też miał chyba-- dla mnie, dla mnie to, co
przynajmniej opowiadał, to była taka klasyczna abdukcja, bo on później miał
jeszcze, pojawiły mu się, zdaje się chyba
trzy kropki w kształcie trójkąta na ciele,
które tam chyba trwały, bo przez kilka lat miał to.
No mówię, no ten, ten, ten pan, no po prostu prawdopodobnie jakby właśnie
poszedł na taką hipnozę regresyjną, no to
wtedy by bardzo dużo by się dowiedział.
No tutaj problem u świadków jest taki, że
chyba nie za bardzo wiedzą. Niektórzy się
boją iść na taką hipnozę regresyjną, bo to nie wiadomo co z takiej hipnozy może
wyjść, prawda? Nie wiadomo jakie czy te, czy wyciągnięte wspomnienia z głębokich
czeluści pamięci nie wpłyną jakoś negatywnie na ich dalsze życie, prawda? No
też nie za bardzo chyba wiedzą do kogo się udać. Mamy tutaj takiego ufologa na
Warmii i Mazurach Arkadiusza Kocika, który
jest po kursie właśnie takim po kursie hipnozy, jeżeli dobrze kojarzę. Tylko nie
wiem jeszcze, czy ktoś się do niego zgłosił, czy miał może okazję jakiegoś
świadka swojego badać. No ale, no ciężko
chyba taką osobę znaleźć ludziom. Tak mi się wydaje.
Wie pan. Wie pan co? Ja na przykład wchodząc właśnie w tą tematykę te kilka
lat temu, mimo, że zawsze mówię, czytałem
fantastykę, no zawsze, zawsze jakieś tam UFO, zawsze mnie to interesowało.
Natomiast no mówię, człowiek był młodszy, imprezował, to było jakoś poboczne.
Natomiast uważam teraz, jak wszedłem w ten
temat, że no niestety, ale jednak szeroka
publika nie jest doinformowana i ludzie żyją. Właśnie no mówię, żyjemy w jakimś
systemie tak, że ludzie są zagonieni tym wszystkim, tym, tego
całym stylem życia. Zresztą wie pan, no widzę, sam widzę, na przykład jeżdżąc do
Polski, wyjechałem z Polski w dziewięćdziesiątym piątym roku. Coś
dopiero były. No, te zmiany już się zaczęły w Polsce. Natomiast teraz jak
jeżdżę do Polski, trochę mnie to przeraża, bo Polska zaczyna wyglądać jak
pięćdziesiąty pierwszy stan Ameryki i pewnie jak reszta świata. Niestety Ameryka
eksportuje to to to to ten dziki kapitalizm i wie pan, i to jest właśnie
mówię. Dlatego się zastanawiam, czy to
jest, czy, czy to jest po prostu ten cały, ten, ten, to, co robimy teraz, ten
cywilizacyjny, tego mówię. Wydaje mi się,
że my wszystko, wszystkie nasze nadzieje
położyliśmy w stronę jakiejś technologii i że technologia rozwiąże wszystko.
Natomiast no wie pan co, patrząc na klimat
i na tego zresztą zresztą, no mówię nawet
i czytając książkę o abdukcjach, no i non
stop jest ten sam temat pojawiający się w abdukcjach, kiedy ludzie, którzy mają,
którzy są abduktowani, czyli experiencers,
czy abductives, nie wiem, jak to nazwać. Oni dostają non stop ten sam message,
który mówi zacznijcie się troszczyć o swoją planetę i uważajcie na konflikt.
Przede wszystkim na konflikt atomowy. No bo, no bo jesteśmy, przecież jesteśmy w
zasadzie cały czas od naciśnięcia jednego,
bo jak poleci jeden, no to już mamy efekt domina. Wie pan co,
kolejna rzecz, tak jak czytam, dlaczego się skłaniam w stronę symulacji, to jest
to, że no jest dużo z tego, co czytam, to ludzie, ludzie, ludzie mówią, no jest
Missing Time. Jest to, że, że po prostu,
że no, ludzie mają Missing Time, czyli oni mają, oni mówią, później mówią nam o
regresjach, mówią o jakichś doświadczeniach, które czasami trwają
godzinami, a czasami ten missing time to
jest, to jest tam, powiedzmy, to nie jest adekwatne do tego, co do ich, do ich
doświadczeń. To prawie jak sytuacja w filmie Kontakt z Jodie Foster, która miała
na samym końcu. Nie wiem, czy pan pamięta scenę, co ona zleciała. To była niby
sekunda, jak zleciała w tym całym podzie czy jakoś tak. Ale, ale było nagrań
kilkanaście godzin. No a teraz fizycy, fizycy w ogóle zaczynają coraz, coraz
więcej astrofizyków zaczyna mówić, że-Że
no. Czy czas, czy czas w ogóle istnieje? Więc ja, nie wiem, wie pan co, nie, nie
wiem po prostu. Ale, ale te moje kilka lat
teraz czytania doprowadziły mnie do tego, że po prostu zmienił mi się też ten
mindset i doszedłem właśnie do wniosku,
że, że po prostu chcę, chcę po prostu jak najwięcej po prostu podróżować,
doświadczać tego, bo mówię no, nie wiem,
no to tak, zrobiliśmy z tego właśnie to, co Ameryka przenosi, a ten cały
materializm, z którego zrobiliśmy religię. I to jest religia, która nas zabije w
zasadzie, no bo po prostu żyjemy tak do przodu. Ja mówię, ja pracuję w takim
biznesie, gdzie widzę, ile towaru się marnuje. To, to jest po prostu-- to już
jest niemoralne. Ale to nie jest tylko o
jakiejś-- tego, bo to już chyba globalnie się dzieje.
No zachłysnęliśmy się tą Ameryką, a teraz zachłystujemy się AI. To jest takie
powiedzenie teraz się rodzi, że na wszystko jest jakieś AI, prawda? To nas
zgubi prędzej czy później. No, znaczy przede wszystkim chyba to jest
to, że w zamian za to, że weszliśmy w tą taką chyba technologiczną pułapkę,
straciliśmy, oddaliśmy ten chyba jakiś taki kontakt z naturą, który
prawdopodobnie mówię, no, tak jak czytam, uważam, że chyba ta Ziemia, ta planeta
jest żywym organizmem i my będąc tutaj jesteśmy jakimś tam, powiedzmy obojętnie
czy symulacja, czy nie, to jesteśmy tutaj jakoś powiązani z tego ten, ja mi się
wydaje, że mówię, my zaczynamy się zachowywać jak po prostu jak wirus. A mam
wrażenie, że ta ziemia, że ta ziemia to po prostu nie tego, nie, to nie pierwszy
raz, jak będzie musiała się pozbyć wirusa,
przypuszczam, bo mówię, popatrzmy dookoła
świata, trochę podróżuję. W zeszłym roku byłem w Nepalu, dwa lata temu w Peru.
Głównie mówię, chodząc po górach, też w tym Machu Picchu. Wie pan co, no to jak
się patrzy na to, co mamy, no czy piramidy i tak dalej,
to jest dużo rzeczy, które jest nadal niewyjaśnionych. To są, to nam muszą być
poprzednie cywilizacje, które prawdopodobnie poszły inną ścieżką. Może,
mówię, my poszliśmy technologiczną, oni inną, ale, ale też, ale na pewno jakoś
żyli. I zresztą podobnie jak jest, jak ten, jak jest, mówi ten pan Graham
Hancock, że jesteśmy cywilizacją z amnezją
i coś, coś w tym jest, bo mówię, no nie,
nie, nie uczymy się z naszych doświadczeń. No już chyba kilka lat tysięcy
cywilizacji, tyle wojen. Chyba to już chyba wojen byśmy nie powinniśmy mieć. A
jednak, a jednak. A jednak coś jest na rzeczy.
Co ciekawe, mówię, że to jest temat tak z
trzy lata. Mówię teraz kolejny. Wczoraj
kolejna książka przyszła. Wie pan co, tak patzę przed siebie, mam tu z
dwadzieścia, trzydzieści książek, zresztą książki, które wysyłam tam na, do
znajomego w Polsce, tam znajomy w Polsce
czyta wszystko po angielsku, ale dużo. Wie pan co, mam, wysłałem, byłem na tych,
byłem na dwóch konferencjach w Nowym Jorku, więc mam, wysłałem mu podpisaną
kopię tego Communion Whitley Strieber. Był
tam właśnie na konferencji był Whitley Strieber, był Gary Nolan, Chris Mellon.
Niejeden za taką książkę z podpisem dałby się pokroić.
No wie pan co, no mówię, no to jest. Ale ja wiem. No ja patrzę, ja to wszystko
wysyłam do kolegi. Kolega czyta, ale mówię
zresztą jakbyście, wie pan co, jak mogę skontaktować, ja mu może wysłać, wysłać
listę, jakby pan chciał tego, ktoś coś tam
nie wiem, czy pożyczy, czy tego, bo ja te wszystkie książki, co przeczytam to
wysyłam tam. Różne rzeczy, o tym mówię. No kupuję też dużo nowych rzeczy, czytam
stare. Zresztą wie pan co? Nawet szczerze mówiąc, nawet teraz jak sobie
przypomniałem i jakby mógłby pan nawet na WhatsAppie napisać jakieś wiadomości,
polecić jakieś książki z polskiej literatury, na przykład właśnie
w tych tematach. No ja mogę na przykład polecić książki
Damiana Treli oraz Arkadiusza Miazgi. Oni
tam głównie takie tematy ufologiczne też poruszają. Ale tu dużo też jest takich
tematów z tak zwanego żywego folkloru. Też takie
jakieś spotkania z wilkami, z wilkołakami
i tego typu stworzeniami. Jest też Arek Miazga w najnowszej chyba swojej książce
też opisuje spotkanie z tak zwanymi Women
in Black, czyli taki żeński odpowiednik Men in Black. Men in Black, ok.
Tak. W Polsce, co ciekawe, też takie przypadki Arek Miazga odnotował. A także,
no tutaj jeszcze Piotr Cielebiaś książkę
po angielsku wydał UFOs Over Poland z taką okładką nawiązującą do książek innego
autora, Lucjana Znicza. Lucjan Znicz, też
oczywiście cała seria Goście z kosmosu, Nieznane obiekty latające. Kogo by tu
jeszcze? Kazimierza Bzowskiego można też polecić. No to takie nazwiska, które mi
tak na szybko przychodzą do głowy. Takie topki ufologiczne.
No będę musiał tego. A pytanie na przykład do pana już tak ogólnie jak, jak, jak
tego na przykład, jak się, jak, jak, jak w
Polsce, czy jak pan siedzicie w temacie!
Jak się zapatrujecie na to właśnie, co się dzieje z całym, całym tym disclosure
tutaj, bo to jest też, to jest też temat,
ja to obserwuję ciekawie. Tak widzę, że
polskie podcasty, tak widzę, że trochę tak to mniej więcej się powtarza, to co
słyszę na amerykańskich podcastach czy tam na angielskich, ale, ale tak z zasadą
jak, jak pan się zapatruje na to, co się dzieje, czy tam pan widzi jakąś szansę,
czy nie? Znaczy ja już kiedyś wyraziłem swój
pogląd, że disclosure i w ogóle tematyka ufologiczna w Stanach Zjednoczonych w
ostatnich latach jest traktowana tak samo, jak w Polsce aborcja. Trzeba jakąś
zasłonę dymną puścić, żeby tam jakieś machlojki finansowe, podatkowe przepchnąć.
Ludzie się trochę pojarają, pojarają, pokrzyczą, troszkę się tym pointeresują, a
ktoś wyżej postawiony w tym czasie przeprowadzi to, co sobie zaplanował i jak
już będzie temat niepotrzebny, to się go wyciszy.
Wie pan co, to jest tak. Poniekąd zgodzę się, bo o
disclosure to się mówi od kilkudziesięciu
lat i co ileś lat tam jest wielkie halo i tak dalej, ale nie tego. Natomiast
tak jak czytam i tak widzę, widzę, tak, jak wołujesz [boomerang].
Tak, obserwuję, wie pan co, mi się wydaje, że na przykład dużo jest też prawdy w
tym, że-Eee, że faktycznie jest, jest w ogóle tam, no te wszystkie te
prawdopodobnie są te programy, te back engineering programy i tak dalej. No tam
nie wiem, czy pan czytał książkę tego, yy,
tego Corso The After Roswell to było to. Wygląda na to, że te wyszły technologie
najwyżej te tranzystory to wyszły z tego
z, z Roswell. Natomiast do czego dążę, to
jest, że z tego, co ja tak jakby te no, to
wygląda na to, że tutaj jest duży opór, jest, przychodzi ze strony tam takich
ultra prawicowych republikanów, czyli tak bardzo religijnych. I ponoć tam jest,
ponoć temat jest taki, że oni w ogóle, że oni uważają cały temat UFO, że to są
jakieś demoniczne tego. Haha, umiarkowanie mamy, mamy znowu jakiegoś, nie wiem,
nie-nie wiem, ile w tym prawdy. Natomiast powiem tak. Wie pan co, ja tam słucham
tego i lu-lu Elizondo tych różnych, tych
tak jak David Grusch wyszedł rok temu, ale
dla mnie jest takich, takich ba-bardziej
gości, który taki on jest trochę, trochę też taki oddball, czyli taki trochę
dziwak. Ale nie wiem, czy pan słyszał jakieś wywiady z takim byłym agentem CIA
się nazywał John Ramirez. A ja tutaj akurat wywiadów jakby nie
śledzę, też nie za bardzo mam na to czas,
szczerze powiedziawszy. Tutaj bardziej by
się chyba wypowiedział w tym temacie Piotr
Cielebaś, bo on tak jakby bardziej też mocniej siedzi w tych tematach, bardziej
śledzi tego Gruscha i tak dalej, i te wszystkie wydarzenia w Kongresie także. No
ja-jakby tutaj nie ma, nie mam zdania.
Disclosure to taki troszeczkę teatrzyk jak dla mnie.
Znaczy, wie pan, ja uważam, ja uważam cały czas,
że-że-że Elizondo to jest tam to jest to
tam on udaje, że niby jest nie tego, ale on cały czas pracuje dla tego, dla
Pentagonu, dla tego Department of Defense.
Więc on nie to jest tego. Ale jest teoria taka, że te wideo, które wyszły w dwa
tysiące siedemnastym roku, to był początek
takiego urabiania, a właśnie ten gościu z CIA, on słyszał, wie pan, bo on
powiedział wyra-- on powiedział wyraźnie w jednym z wywiadów, że tak, że te całe
Disclosure to jest not up to us, czyli to
nie jest, to nie jest zależne od nas. To
jest dużo historii, to jest przeczytanych,
bo przecież są historie, że Eisenhower podpisał jakiś tam, podpisał niby jakiś
tego. Nie wiadomo ile to jest konspiracyjna teoria, czy nie. No ale
zobaczymy, zobaczymy. Żyjemy na pewno w ciekawych czasach. Hehe.
No zobaczymy co z tego prędzej czy później wyniknie. Taka książka mi przyszła do
głowy, która właściwie zachęciła mnie w jakiś sposób do założenia tego, co się z
czasem przemieniło w Radio Paranormalium. Taka książka Karla Shukla Tajemnicze
zjawiska na planecie Ziemia. To jest też w oryginale to jest Mysteries of Planet
Earth. Taka luźna książka, bardziej poruszająca, przyziemne tematy typu
kryptozoologia. Też wątki związane z tym,
co nazywamy w Polsce żywym folklorem. Też
może jakby pana ubogacić w jakiś sposób. No wie pan co, jeśli już znalazłem, już
znalazłem na Amazonie. Zaraz dodam i tak jest dostępne, więc dziękuję ślicznie.
W ogóle chyba książki tego autora są takie z bardziej takich godnych polecenia.
Wie pan co, to ja od siebie to mogę polecić. Poza tym, co tym, co panu
wspomniałem o tych to książka. Tylko nie wiem, czy to było wydane w Polsce, ale
książka autora się nazywa William Bramley
i to jest książka z dziewięćdziesiątego trzeciego roku się nazywa The Gods of
Eden, Bogowie Edenu. Chyba coś kojarzę, że coś takiego mogło się pojawić.
No, no to polecam. To jest dobra lektura, dobra lektura i ten. Ale mówię, no to
jest, wie pan co mówię, no tak, jak widzę
książki dają mi więcej informacji. Lubię podcasty, uważam za uzupełnianie, ale
mówię no i fajnie, że prowadzicie takie programy. Słu-słucham tutaj
amerykańskich podcastów, ale i pana, i pana radia i-i tego. I mówię fajnie, że
przynajmniej coś, że coś się dzieje i fajnie, że podchodzicie do tematu trochę
poważniej, bo miałem też znajomych, którzy
wysyłali mi jakieś podcasty z Polski, ale
to było takie jakieś, nie pamiętam nawet nazwy, ale to było jakieś takie wie pan
co, takie chyba zrobione na zasadzie o to temat się zrobi popularny, zrobimy
pieniądze. Tak to wyglądało. No, kiedyś były takie audycje u nas w
radiu, w Polsce, w eterze. Między innymi Strefa Zero w
Radiu Park FM w Kędzierzynie-Koźlu. Nic się z tych audycji chyba nie zachowało
w takiej formie ściągalnej z Internetu, ale to była taka audycja regularnie się
ukazująca, yyy, ale też takie w konwencji
takiej sensacji taniej robione, prawda?
No jest, jest. Tak-nak jak wczoraj pisałem panu tę-tę UFO historię czytałem,
słuchałem wywiad właśnie nie wiem, nie
pamiętam imienia tego nazwiska, tego pana.
To było takie świeże tego. A to też było dobre. No i był zresztą bardzo
inteligentny ten, który-który tam no i ich
prowadzący i tego i tego. Więc mówię no fajnie, że wiesz.
Piotr Cielebiaś ma kilku takich gości.
Igor Witkowski, Arkadiusz Kocik, Arkadiusz
Miazga, Damian Trela, no tam takie grono
też. Ada Edelman z bloga Biuro Duchów też
się czasami na kanale u Piotra pojawia. A czy macie jakieś konwenty w Polsce?
Jakieś na przykład konwenty czy jakieś spotkania, czy?
W tej chwili nie. Tutaj Janusz Zagórski
próbował reanimować UFO Forum, ale raczej
z mizernym skutkiem. Ma problem w ogóle z
gośćmi, ma problem z frekwencją. Także no też padło to wszystko, że to tak ujmę.
Dzisiaj miał być jakiś piknik ufologiczny
w Emilcinie, gdzie główną gwiazdą miał być rzekomo Robert Bernatowicz. No taki
niezbyt przez nas lubiany pan. Ale się okazało, że Robert Bernatowicz z Fundacji
Nautilus nie dość, że w ogóle nie promował w żaden sposób tego pikniku, to
prawdopodobnie z tego, co mi wiadomo, najprawdopodobniej w ogóle się na nim nie
pojawił, nawet jakby go tam jakieś problemy zdrowotne dopadły. Nic nie
poinformował organizatorów. Szukali tak na ostatnią chwilę kogoś, kto by go tam
zastąpił, no ale nie wiem, jak to wyszło. Wie pan, bo ja z ciekawości patrzę, bo
widzę, że tutaj jednak w Stanach zaczyna,
wie pan co, to jest chyba to powoli, to
powoli będzie to chyba szło do tego, że-że
tego tym bardziej, że no ludzie mają też
jakieś doświadczenie chyba i chyba jest, chyba jest coraz będzie tego więcej ze
względu z kamerami i-i ten, no i oczywiście coraz więcej widzą po prostu
nie tego tylko tego, żeby zaczęli patrzeć
w górę, a nie w komórki hehehe. To jest kolejna rzecz. No.
[muzyka przewodnia] Jak państwo zapewne zauważyliście, tę rozmowę
zarejestrowaliśmy już jakiś czas temu. Jak Państwo zapewne wiecie, wspomniany w
rozmowie Janusz Zagórski doznał niedawno
bardzo poważnego w skutkach zawału serca. Niestety utracił też świadomość i
przynajmniej z tego, co mi wiadomo, do tej
pory jej nie odzyskał. Także, jeżeli nie jest Państwu obcy los człowieka, który
wielu z Państwa wprowadził w tematy ufologiczne i paranormalne, to zachęcam do
wsparcia bądź udostępnienia [oczywiście nie jest to obowiązkowe]
zbiórki na jego leczenie. I tak oto kończy się kolejna w historii Radia
Paranormalium i podcastu Mówią Świadkowie "Paranormalna Spowiedź". Tak jak
zapowiadałem w rozmowie, oprócz przekazania opisów kilku ciekawych
zdarzeń, nasz słuchacz podzielił się również licznymi spostrzeżeniami na temat
UFO, zjawisk paranormalnych i prawdziwej natury naszej rzeczywistości. Zachęcam
oczywiście do dyskusji na poruszone w tej audycji tematy oraz do podzielenia się
opinią na temat zaprezentowanych dziś historii. Możecie to oczywiście robić w
komentarzach pod tą audycją, bądź to na YouTube, bądź w archiwum podcastów Radia
Paranormalium. Zachęcam także niezmiennie
do zajrzenia na forum Radia Paranormalium
pod adresem forum.paranormalium.pl, gdzie możecie swobodnie dyskutować z dala od
cenzorskich macek wielkich serwisów społecznościowych. Tradycyjnie
przypominam, że w punktach prasowych w całej Polsce oraz na platformie cyfrowej
Nexto.pl, a także jak się przekonaliśmy w
dzisiejszej rozmowie, również w sklepach
polonijnych za granicą, czeka na Państwa listopadowy numer miesięcznika Nieznany
Świat. Zachęcam także do zajrzenia i zasubskrybowania kanału czasopisma na
YouTube. Polecam również Państwa uwadze
kanały Ady Edelman "Biuro Duchów", Piotra Cielebiasie "UFO Historie" oraz Marka
Żelkowskiego "Wehikuł Wyobraźni", których autorzy poruszają cały szereg
interesujących tematów, w tym również te znane z anteny Radia Paranormalium. A
zanim powiemy sobie dobranoc i do usłyszenia, myślę, że wielu z Państwa
domyśliło się, co w tytule oraz w okładce dzisiejszej audycji robi John Wayne w
okularach ajurwedyjskich. Generatorze frajdy, to, co zrobiłeś, było po prostu
piękne. Tym akcentem kończymy kolejny odcinek podcastu Mówią świadkowie. Powoli
zbliżamy się do setki. Przed nami jeszcze
odcinek dziewięćdziesiąty dziewiąty. Nie wiem, o czym on będzie, ale wiem, że
odcinek setny prawdopodobnie będzie poświęcony spotkaniu z żywym folklorem. I
może nie będzie to odcinek najdłuższy w
historii tego całego cyklu, ale myślę, że
będzie to zdecydowanie jeden z dłuższych. Cały czas oczywiście czekam na Państwa
relacje z tej oraz innych paranormalnych dziedzin, a możecie je Państwo nadsyłać
pod kontakty, które są wklejone w opisie
tej audycji, a za chwilę będą też podane w
sposób głosowy. Mówił do państwa Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto nasze numery
telefonów. Stacjonarny 32 746 00 08. 32 746 00 08. Komórkowy 530 620
493. 530 620 493. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, istnieje
możliwość wysłania SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o
sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych bądź zza granicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z
każdym z Państwa umawiamy się na rozmowę indywidualnie. W razie wykorzystania
zapisu rozmowy, w którejś z audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu.
Czekamy również na Państwa e-maile pod adresem radio at paranormalium.pl. Radio
at paranormalium.pl. Można również skorzystać z zakładki "kontakt" na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl. www.paranormalium.pl. Wszystkim
naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość. Ufo
Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO www.uforelacje.pl.
Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska
Baza relacji o obserwacjach UFO www.uforelacje.pl.
Sięgnij już dziś po "Nieznany świat". Najstarsze polskie czasopismo poruszające
tematy z pogranicza nauki. Artykuły o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej i nie tylko. "Nieznany Świat". Miesięcznik dostępny w punktach
prasowych na terenie całej Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie
Nexto.pl.