Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery, w sporej odległości wydawały się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty. Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła. Ja do tej pory jestem w szoku,
bo to się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty. To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam.
Ja się normalnie trzęsłam ze strachu. Niezwykłe wizje.
Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam byłem.
Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia była. Po
tej całej akcji, no, strasznie się w życiu mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka i widzę
postacie. Ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża:
"Strzelaj!" "Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższej godziny z kawałkiem, z
kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim
internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Premiera tego odcinka odbywa się
pierwszego listopada i to zdecydowanie
nie przypadek, że przeglądając mój zbiór
nagrań trafiłem na trzy niezwykle
interesujące materiały, które dziś Państwu
zaprezentuję. Będą to historie z wielu
powodów bardzo pasujące do obchodzonego
właśnie w Polsce Święta Zmarłych.
Usłyszymy dziś mały paranormalny miszmasz
z dominującym elementem kontaktów z
zaświatami. Pierwszym z przygotowanych na
dziś nagrań będzie swego rodzaju
paranormalna spowiedź, jaką zarejestrowała
dla nas pewna słuchaczka, która
udostępniła nagranie Radio Paranormalium
za pośrednictwem Facebooka. Oddajemy jej
głos, by mogła nam opowiedzieć historię, w
której dużą rolę odegrał jej przedwcześnie zmarły brat.
Więc opowiem tutaj historię mojego brata i mojej ciotki. Moja ciotka przyjeżdżała do
nas w sensie odwiedzać moją mamę, czyli
swoją siostrę. Była to różnica około
pięciuset kilometrów w jedną stronę, więc
nie miały jakby tego takiego fizycznego
kontaktu często. Przyjeżdżała raz na kilka
lat i zostawała zazwyczaj tydzień, dwa,
nawet miesiąc. Moja ciotka była taką
osobą, że bardzo właśnie lubiła te tematy,
tak? O duchach i tak dalej, i tak dalej.
Ja wtedy miałam, myślę, że piętnaście lat.
Nie było to wtedy jeszcze aż tak
interesujące. Natomiast bardzo lubiłam,
jak ona opowiadała różne rzeczy. No i
kiedyś tak siedzimy w kuchni, pamiętam to
jak dzisiaj, a było to około dwadzieścia
lat temu. Pamiętam, jak siedzi, na jakim
krześle, jak była ubrana. Wszystko
pamiętam. I ja mówię tak: ciocia, ty
kiedyś umrzesz, za jakieś tam dwadzieścia,
trzydzieści lat, to weź przyjdź i
wszystko mi opowiedz. No i faktycznie,
moja ciocia zmarła w szpitalu. Miała
zator. I zaczęły się sny. Sny trwały kilka
miesięcy. Co noc, co noc. Wszystko
mi pokazywała. Gdzie jest, jak zmarła,
pobyt w szpitalu. Wszystko, wszystko,
wszystko. Do tego stopnia, że ja już
miałam tego dosyć. Bo, ile można, tak? Raz
czy drugi, trzeci, okej, ale to trwało
kilka miesięcy. Skontaktowałam się z takim
panem, który powiedział mi, że no, ona po
prostu nie przeszła na drugą stronę,
ponieważ ktoś bardzo za nią płakał. I
on... Myślę, że to zadziałało. Powiedział,
że przeprowadzi jakiś rytuał, że pomoże
jej przejść na drugą stronę i tak dalej,
żebym ja też pojechała na cmentarz zapalić
świeczkę, ponieważ no nie byłam na
pogrzebie ze względu-- jakby przez tą
odległość, tak? I on tak zrobił. O tym
czasie nic się nie działo. Nie było już
snów. I pamiętam, że pojechaliśmy na
wakacje. Wracając z wakacji jeszcze
odbiliśmy tam jakieś trzysta kilometrów,
musieliśmy odbić, żeby pojechać tam
właśnie do tej miejscowości, do tego miasta. I pojechałam na ten cmentarz.
Pamiętam, że kupiłam piękne kwiaty,
zapaliłam znicze. Mówię, że ciociu, ja już
wszystko wiem, już mi wszystko powiedziałaś i myślę, że, że wystarczy.
Proszę mi wierzyć, że do tej pory, do tej
pory mi się już nigdy nie przyśniła. Nigdy
mi się nie przyśniła. A naprawdę to były
przeróżne sny. I fajne, i koszmary. No bo
co może się śnić codziennie, tak? Przez
kilka miesięcy już miałam dosyć. Miałam
zmiany nocne, później nie mogłam w dzień spać, bo mi się śniło. Budziłam się i tak
dalej, i tak dalej, i tak dalej. Także to
jest pierwsza historia. Druga historia mojego brata. Mój brat zmarł na raka. Rak
został wykryty bardzo późno, właściwie już
w stadium podtrzymującym życie, tak? Już
nie było ratunku. I on miał też problemy
właśnie już z chodzeniem. Już, już go
plecy bolały, nie miał siły wstać i tak
dalej, i tak dalej, i tak dalej. To było w
okresie pandemii koronawirusa, więc no, nie było możliwości, żeby pojechał do
szpitala. Nikt nie brał wtedy do szpitala nawet osób
po prostu w takim stanie. On już nawet nie potrafił wstać do toalety. Nic. Moja mama
się nim zajmowała. Pamiętam, że przyjechałam kiedyś w odwiedziny.
Pamiętam, że go jeszcze nakarmiłam. I wie
pan co? Nie zapomnę tego do dzisiaj, bo
odjeżdżając już,
ja wiedziałam, ja wiedziałam, że widzę go ostatni raz. Mało tego, ja
wiedziałam, że on też to wie, że my
widzimy się ostatni raz, że on też to wie.
Nie wiem skąd. Po prostu wiedziałam to.
No i faktycznie, później już było tak
bardzo źle. Moja mama już nie dawała rady,
tak? No i wzięliśmy na wizytę domową
lekarza, który wypisał skierowanie do
szpitala. No i wzięli go do szpitala.
Robili mu tam jeszcze jakieś badania, żeby
to wszystko potwierdzić, bo to jeszcze
nie było wszystko potwierdzone. Natomiast
tak, to był to rak.Z przerzutami i podczas
jednego z badań, on stracił przytomność i
już nie odzyskał. Pani mówiła, że
reanimowali go godzinę, ale nie odzyskał.
Ja myślę, że mój brat nie miał żony, nie
miał dzieci. Po prostu tak mu się życie
ułożyło. Myślę, że on nie miał jakby
takiej woli walki. Już nie. Nie miał
takiej woli walki. Nie miał tego sensu
życia takiego. Po prostu poddał się. Nie
chciał żyć. On też właśnie wiele razy
powtarzał mojej mamie, jak jeszcze w domu był, że on i tak zaraz umrze. A moja mama
do niego: "Gdzie tam jeszcze wstaniesz,
pójdziesz na piwo do sklepu z kolegami".
Jak to czasami na wioskach jest, że tam
się spotykają gdzieś na piwko. [wzdycha]
No i tak dobrze. No i później już
generalnie mój brat zmarł przed świętami
Bożego Narodzenia, 16 grudnia. Pogrzeb był
jakoś po trzech dniach chyba. No i
wszystko zaczęło się znowu jakby psuć.
Firma pogrzebowa podała nam złą datę jakby
pożegnania, tak? Bo mój brat był kremowany. No i pamiętam, że ja
przyjechałam do Polski, to już było przed świętami. Miałam jeszcze urlop przed
pogrzebem, przed świętami miałam zostać,
mieliśmy zostać na długi czas. No i
przyjechałam do Polski, bo ja generalnie
mieszkam w Niemczech i dzwoni pan z
zakładu pogrzebowego i mówi tak: "No gdzie
państwo są? My zaraz musimy jechać". Ja:
"Jak to gdzie?" No jak to gdzie? Przecież
pożegnanie i tak dalej. Przecież to miało
być jutro, nie dzisiaj. I my dosłownie w
pięć minut. To było dosłownie z dziesięć
minut przed tym, jak ja przyjechałam.
Ubraliśmy się i pojechaliśmy. Proszę sobie
wyobrazić, że żegnaliśmy mojego brata w
korytarzu, [wzdycha] co było moim zdaniem
bardzo niegodne, tak? Bo oni już nie mieli
czasu. Oni już musieli schować trumnę z
ciałem do samochodu i jechać na kremację.
Dobrze, no! Zapomnieli różańca, bo
prosiliśmy, żeby był różaniec. W trumnie
też nie było, bo oni już teraz nie mają
czasu. Nie będą ten-- moim zdaniem firma
pogrzebowa, że tak się brzydko wyrażę,
bardzo dała dupy, co się później jeszcze
okaże. No i pożegnaliśmy się. Później, na
drugi dzień chyba był pogrzeb czy tam na
trzeci, już dokładnie nie pamiętam. I
pamiętam, że w kościele ksiądz bardzo
mówił pięknie i tak dalej. Mój brat zmarł
bardzo wcześnie, bo miał trzydzieści
dziewięć lat. To jest bardzo młody wiek.
Ja sama mam teraz trzydzieści osiem. No i
wszyscy płakali. Wszyscy płakali. Wie pani
co? Ja nie miałam takiej potrzeby, żeby
płakać. Po prostu nie płakałam. Było mi
smutno, tak? Ale nie płakałam. Co jest
bardzo istotne w późniejszych opowieściach
na ten temat, tak? Bardzo istotne. Mój
brat zaczął przychodzić do mnie w snach,
dość długo po pogrzebie. Było to myślę, że
kilka tygodni, pierwszy sen. I co on mi
pokazywał? [wzdycha] Pierwszy sen był
taki, że pamiętam była taka ogromna dziura
jakby na niebie i pośrodku były schody,
ale po bokach było bardzo czarno. Było
widać tylko te schody i on schodził z tych
schodów. Był ubrany normalnie, jakieś tam
nadrasowane, miał plecak na plecach i
mówi tak: "Bracia, siostry, skurwysyny".
Ja mówię do niego, a tutaj zmienię jego
imię. Nazwijmy go Mirek. Ja mówię do
niego: "Mirek, przecież ty nie żyjesz, ty
musisz wracać". I on się odwrócił i zaczął
wchodzić do góry z powrotem po tych
schodach. I się obudziłam. Tak. Już nic
się nie odezwał, nic nie powiedział. Tych
snów było bardzo dużo. Myślę, że nie
wszystkie pamiętam. Zazwyczaj wszystkie
sny, oprócz na przykład tego czy tam jakiś
innych. Ale jeżeli były jakiekolwiek sny
w domu, to zawsze były w domu rodzinnym, w
moim pokoju. I on przyszedł i siedział na
łóżku. I on do mnie mówi, że on już teraz
idzie, że on się musi pożegnać, ale
bardzo ładnie wyglądał. Dużo młodszy, taki
zdrowy, naprawdę fajnie wyglądał i on
mówi, że on musi się przytulić i musi się
pożegnać, że on już idzie. On już nie
przyjdzie, nie? I pamiętam, że podjechał
pod dom taki samochód, który był cały
rozwalony z przodu, tak jakby nie wiem,
podjechał jakiś kolega, który zginął w
wypadku po niego. Ale to wszystko. Ten
samochód podjeżdżając i on jak wychodził z
domu, to, to wszystko się działo jakby w
przyspieszonym tempie o myślę, że nie
wiem, jak błyskawica. On wychodził z tego
domu, wsiadł do tego samochodu i tak jakby
ten samochód jakby z prędkością
błyskawicy po prostu odjechał. Oczywiście
to nie był ostatni raz, kiedy on przychodził. Śnił mi się wiele razy
jeszcze. Naprawdę tutaj podaję takie sny.
Myślę, że bardziej istotne. A śnił mi się
kiedyś tak mówi do mnie, że on chce, żebym
go pocałowała. No i dobrze, no to
pocałowałam go w czoło, a on do mnie, że
nie, że on chce w usta. Także to też było
takie głupie, nie? Kolejny sen był taki,
że przyszedł właśnie z jakąś grupą ludzi i
wszystko zawsze się działo w moim tym
pokoju. I zaczął ścielić łóżka. Tam były
porozkładane łóżka i on ścielił, tam
zakładał pościele i tak dalej. On mówi, że
oni tu będą dzisiaj spać. Ja mówię:
"Boże, tyle ludzi, będziecie tutaj spać
wszyscy?" "No tak". No ja widzę, że jakby
wszyscy już się położyli. On ścieli
jeszcze dla siebie i dla jeszcze jednej
osoby. A ja mówię: "A po co ci to jeszcze
jedno łóżko? Przecież już jakby wszyscy
mają swoje miejsce". On mówi do mnie, że--
że jeszcze ktoś przyjdzie. Ja się obudziłam i na drugi dzień właśnie
usłyszałam od znajomych, że
kolega jego również, tak? Gdzieś tam z tej
miejscowości w Polsce wpadł pod pociąg,
tak? Także nie wiem, czy on dla niego to
łóżko szykował, czy nie. Ja myślę, że
sobie coś jeszcze przypomnę, ale dodam
tutaj taki jeszcze inny. Ja mieszkam w
Niemczech, tutaj mam dużo znajomych
Niemców. Mieliśmy taką grupę motocyklową,
jeździliśmy Harleyami, wszyscy taką grupą.
Spotykaliśmy się na właśnie jakieś takie
krótkie trasy. I ten jeden właśnie ze
znajomych okazało się, że ma raka i zmarł.
Oczywiście poszłam na pogrzeb. Pierwszy raz byłam na niemieckim pogrzebie.
Zupełnie inaczej się odbywał, w kaplicy.
Najpierw była taka pani, która prowadziła
to wszystko, jakby tą całą ceremonię. I
ten pogrzeb był naprawdę piękny, ponieważ
no nie widziałam nigdy, żeby ta pani
najpierw mówiła około pięciu minut o nim,
o rodzinie do rodziny. Później, po tych
pięciu minutach została puszczona muzyka,
ulubiona muzyka właśnie tego kolegi, który
zmarł. I to nie była żadna smutna muzyka,
wesoła. Dla mnie to było w ogóle szokiem,
nie? Piękny ten pogrzeb, naprawdę piękny. Proszę mi wierzyć, że
jak kiedyś umrę, to chyba sama poproszę o
coś takiego. W sensie zanim umrę.
[śmiech] No i ja się wzruszyłam, tak?
Przepięknie to wyglądało. No i po prostu
łzy mi same poleciały. Braciła-- byliśmy
tam na stypie, bo stypy oni też robią. I
pamiętam, że przed tym pogrzebem mój brat
w ogóle mi się nie śnił, nie wiem, z trzy
miesiące? W ogóle nic! I tej nocy po
pogrzebie on mi się przyśnił i on mi się
pierwszy raz przyśnił tutaj w Niemczech.
Tak? Pierwszy raz. Przyszedł z taką grupą
ludzi swoich znajomych. Myślę, żeee nie
skojarzyłam nikogo znajomego z jakby z tej
grupy i on stał przed drzwiami z tą grupą
ludzi. Ja skąd-- po prostu nie wiem, skąd
wracałam i gdzieś mi w głowie coś takiego
się utrwaliło, że on po prostu... Że jak
ja go zobaczę, to będę według niego
zaskoczona. On taką postawą swoją, taką,
nie wiem, jak to nazwać. Z taką pewnością
siebie chciał mi pokazać, że on żyje, że
jak ja go zobaczę, to ja będę mega
zaskoczona. Jak to? Przecież ty nie żyjesz
i tak dalej. No i faktycznie podeszłam do
tych drzwi i w ogóle nie byłam zaskoczona, bo ja generalnie wierzę w
takie rzeczy, życie po życiu, reinkarnację
i tak dalej. I on do mnie mówi tak: "A
widzisz, ja wszystko widzę. Na moim
pogrzebie nie płakałaś". Wie pan co? To
już mi po prostu dało taką stuprocentową
pewność, że to wszystko istnieje. Że oni
zmarli. Że oni, dopóki jeszcze gdzieś nie
odeszli albo jak może mają jakiś żal, albo
coś, oni będą się z nami kontaktować. On
po prostu przyszedł mi powiedzieć, że on
widział to, że ja popłakałam się na
pogrzebie dla niego, obcej osoby, tak? A
na jego pogrzebie nie płakałam. Tak. To mi
dało stuprocentową pewność. Ja się
obudziłam, mówię Boże, nie no to nie ma
opcji, że nie ma życia po życiu, ż-życia
po śmierci, że tam nic nie ma. To jest
niemożliwe. To jest niemożliwe! Ja zawsze,
od zawsze gdzieś czuję w sobie coś
takiego, że jak to ja umrę i mnie już nie
będzie? To jest niemożliwe! Takie uczucie
mam od bardzo dawna, od bardzo dawna.
Pamiętam jeszcze jak byłam mała. Z mojej
rodziny nikt tego już nie pamiętał.
Pytałam się właśnie nawet ostatnio mamę,
ale zupełnie nie pamięta. Miałam wtedy
cztery, pięć lat. Mieszkaliśmy na wiosce.
Wtedy nie było telefonów, takich aparatów
jak teraz. Były po prostu te na klisze i
tak dalej. I pamiętam, że pamiętam tą
sytuację jak dziś. A miałam wtedy cztery,
pięć lat i szliśmy gdzieś na łąkę. Były
takie słupki siana gdzieś może tam, nie
wiem, we wrześniu, nie pamiętam. W każdym
razie robiliśmy, poszliśmy z moim
chrzestnym, z rodzicami, z moim bratem.
Poszliśmy robić zdjęcia. Oni chcieli nam
właśnie zrobić na tym sianie zdjęcia. Do
tej pory gdzieś mam te zdjęcia w domu. A
ja mówię tak. Ja mówię, że nie, że ja nie
chcę tych zdjęć. Ja nie chcę tych zdjęć.
Nie chcę, żeby-- w sensie nie mówiłam, że
nie chcę zdjęć, tylko mówiłam, że nie chcę
zastrzyków. Mówię: "Nie róbcie mi zastrzyków". Mi się kojarzył aparat
fotograficzny z tym, że jak on ktoś mi
zrobi zdjęcie, że jakby zrobił mi zastrzyk
jakiś. I mam takie zdjęcie. Podarowałam
to zdjęcie kiedyś mojej koleżance. Ona na
pewno gdzieś je ma. A ja tak stoję, taka
mała, tak trzymam się za głowę, tak
trzymam się za głowę, jakbym się chowała tutaj. I bo mówię nie, nie, nie chcę, Nie
chcę zastrzyków, nie? Także skąd to się
wzięło? Nie mam pojęcia. Może gdzieś
zmarła? W poprzednim życiu ktoś mi jakiś
zastrzyk zrobił? Ja generalnie teraz,
jakby w tych czasach, gdyby dziecko mi powiedziało coś takiego, to ja bym mieć
mgła za język, nie myślę, że ludzka
świadomość też już jest teraz zupełnie
inna na te tematy. Myślę, że na pewno o
czymś zapomniałam tutaj jeszcze. Jeśli
chodzi o mojego brata, na pewno o czymś
zapomniałam i nie chciałabym, żeby dzisiaj
mi się przyśnił. Nie chciałabym, żeby dzisiaj mi się przyśnił, bo jestem sama w
domu. [śmiech] Generalnie nie, nie, nie,
ja się nie boję. Ja nawet do snu jakby słucham
Radia Paranormalium. Zawsze sobie włączam i albo mówię włącz mi
do chłopaka, włącz mi, włącz mi. On: "Nie
ma nic. Nie wrzucili nowego". Mówię: włącz
mi nawet stare jakieś odcinki, ja muszę
posłuchać, bo idealnie mi się przy tym
zasypia. [śmiech] Tak, myślę, że jak mi
coś jeszcze więcej się przypomni, to na
pewno się z państwem skontaktuję. No
mówię, no tych s-- tych snów właśnie z
moim bratem było dużo więcej, nie? Dużo,
dużo więcej. Ale no teraz już tak. Nie
wiem dlaczego wyleciało mi to wszystko z
głowy. No natomiast już jakiś czas mi się
nie śnił. Nie wiem może... A nie, jeszcze
było coś takiego. Tak! A jeszcze wcześniej
w Polsce znalazłam kota, małego.
Znaleźliśmy jego, przegarnęliśmy, bo on
był już taki chory i tak dalej. W każdym
razie ma już trzy lata i jest zdrowy.
No i ja wtedy byłam sama w tym mieszkaniu
i oglądałam sobie jakiś serial. Kot leżał
ze mną w łóżku. No i wiadomo, jak to taki
mały kot, który gdzieś tam jego przeznaczeniem było umrzeć, ale jednak
został uratowany. No to trzeba go
rozpieszczać. Kupiliśmy wszystkie zabawki.
Miał takiego ptaka, który piszczał jak
się nim potrząsnęło, albo jak ktoś na
niego nadepnął, albo jak się nim rzucił. I
pamiętam, że leżałam właśnie z kotem w
łóżku, oglądałam sobie serial i ten ptak
gdzieś w korytarzu leżał i usłyszałam
kilka razy, jak zapiszczał ten ptak, nie?
Co było niemożliwym, że jakby nie wiem,
czy wiatr, czy cokolwiek poruszyłem z nim.
Nie, to po prostu naprawdę trzeba nim
było potrząsnąć, żeby on zapiszczał. I później zobaczyłam w oknie
taką białą plamę, ale ja wiedziałam, że to
mój brat. Tak jakby on był na pewno na tego ptaka nacisnął, a później
przemieszczał się jakby po tych oknach.
Tak? Bardzo się wtedy przestraszyłam.
Bardzo się przestraszyłam. Ale to była
właśnie jedna sytuacja, że właśnie-- i to
nie było możliwe, żeby to było, nie wiem,
coś przeleciało, jakiś ptak albo dym, albo
coś. Nie, nie, nie, nie, to na sto
procent taka-- nie da się tego opisać. W sensie da się to opisać, ale to jest
niemożliwe, żeby coś takiego zobaczyć ot,
tak. Takie rzeczy się nie dzieją. Była
ogromna plama myślę, że wysokości--
wysokości, myślę, że takiej długości
półtora metra i na szerokość może z pół
metra. I ona tak falowała, tak się
przemieszczała. Strasznie, strasznie się
wtedy przestraszyłam. Strasz-- to było właśnie takie pierwszy raz, kiedy on
właśnie przyszedł. A później właśnie w
tych snach. Tak mi się przypomniało teraz.
Co chwilę coś mi się przypomina i myślę,
że jak skończę nagrywać, znowu coś mi się
przypomni. Ale no myślę, że to najważniejsze zostało powiedziane i mam
nadzieję, że... Mam nadzieję, myślę, że
jeżeli straciliście kogoś bliskiego, to
nie myślcie w ten sposób, że jego już nie
ma. Jest! Chociaż jest niewidoczny, ale
jest z nami. Widzi, co robimy. Jest
zadowolony, jeśli my jesteśmy zadowoleni. Myślę, że też
nie można zbyt długo płakać.
Tą konkluzją kończy swoje nagranie Słuchaczka, która podzieliła się z nami
swoją historią za pośrednictwem Facebooka. Drugi z naszych dzisiejszych
rozmówców podzielił się dwiema historiami - jedną związaną z jego przeżyciem
z pogranicza śmierci oraz krótkim opisem odwiedzin jego nieżyjącego ojca.
W 1999 roku przeżyłem wypadek dość groźny,
samochodowy, gdzie zginął mój tato i
dziewczyna, która spowodowała ten wypadek.
I tak mówię, przeżyłem ledwo lekarze
mówili, że to cud i przeżyłem wstęp właśnie do tej śmierci klinicznej.
Chciałbym zaznaczyć, że to nie była
całkowita taka śmierć kliniczna, tylko
tutaj u jednego z słuchaczy właśnie, jak
słyszałem, on przeżył bardzo podobną
rzecz. A propos, że w momencie, kiedy
przeżyłem ten wypadek i było to całe
życie, w milisekundach od poczęcia
przeleciało mi w milisekundach klatka po
klatce. Nie wiem, jak to opisać. Każdy
moment, szczegół, że to było tak szybkie,
że to wydawało się, że to. No nie wiem,
nie wiem. Wie pan co? Nie wiem, jak to
opisać, ale to było takie poklatkowe. Od
poczęcia, od łona mamy kaażdy część mojego
życia przeleciało. I potem właśnie widziałem ten biały tunel, ale się
obudziłem. Nie było żadnych tam postaci
ani nikt mnie nie wołał. To, to było
pierwsze takie zjawisko, które mi się naznaczyło w życiu.
Czyli takie klasyczne dwa elementy wystąpiły, prawda? Takie-
Tak, tak, właśnie te poklatkowe, że całe
życie klatka po klatce, tak jakby. Nie da
się opisać tej prędkości, bo to było
niesamowicie szybko. I właśnie widziałem
ty, ten, ten taki tunel, ale ja się od
razu potem obudziłem. Tak ta wstępa
wyglądała. I właśnie jak słuchałem rozmowy
świadków i w ogóle spotkałem kiedyś pana,
który przeżył bardzo podobną sytuację, to
on mi wytłumaczył, że to właśnie jest
wstęp do tej śmierci klinicznej, bo ja
naprawdę byłem poturbowany całkowicie. Ja
miałem wtedy jedenaście, między dziesięć a
jedenaście lat, bo to było piątego marca
w dziewięćdziesiątym dziewiątym roku, dokładnie.
Czyli w Pana przypadku dosyć szybko się to
doświadczenie jakby skończyło z tego, co,
z tego wniosek. Tak, tak, tak, tak, tak. Tylko że tak jak
mówię, no to było to od łona mamy do
właśnie momentu praktycznie tego wypadku,
bo ja całego wypadku nie pamiętam, ale to
było tak klatkowo jakby wie pan co,
włączyłby pan telewizor i klatka po
klatce. No bo to można powiedzieć było, że
to moje wrażenie takie było, że to, to
było tak, jak ja bym to oglądał z boku.
No, można powiedzieć nawet, że tak, jak ja bym to oglądał na jakimś ekranie. Klatka
po klatce, każdy szczegół z mojego życia
do tego momentu wypadku właśnie.
Używając terminologii gamingowej to taki
jakby rzut izometryczny w jakimś sensie, tak?
Dokładnie, dokładnie, dokładnie tak.
Takie klasyczne pytanie mi się nasuwa czy
to w jakiś sposób zmieniło Pana życie, jakieś jakoś poglądy na
rzeczywistość? Czy życie? Ciężko jest powiedzieć, czy na
życie. No ja byłem dzieckiem, to ja wtedy
tego jeszcze nie rozumiałem dokładnie. Ja
się po latach dopiero dowiedziałem, że, że
właśnie coś ten pan mi wytłumaczył, że to
właśnie był ten wstęp do tej śmierci
klinicznej. Bo ludzie, którzy są blisko
śmierci, z tego, co ja wiem, właśnie
przeżywają ten moment taki, że każdy
szczegół życia, tak jakby klatka po
klatce. No to nie da się tej prędkości nawet opisać, bo to
nie była sekunda, to były milisekundy, bo
to wie pan, jakby pan włączył telewizor i
wyłączył telewizor. No to, to była taka prędkość moim zdaniem.
Rozumiem, że zainteresowanie tymi tematami
jakby urodziło się u pana
dopiero po tych doświadczeniach, prawda? Tak, tak, tak, tak.
Nigdy wcześniej nie miał Pan styczności z
taką, z literaturą czy z filmami, czy
jakimiś innymi rzeczami na ten temat?
Nie, nie, bo to mówię, że jak tą śmierć
kliniczną, taką wstęp przeżyłem, to ja
byłem jeszcze dzieckiem, to ja. Wie pan
co? Zginął mi tato wtedy. Ja tak
mówię w Boga. Jako Boga nigdy nie
wierzyłem. Wiem, że jest jakaś siła, która
nas stworzyła i tak dalej, ale w Boga
jako tako nie wierzę. I wtedy jako dziecko
no to jeszcze, no jestem z rodziny katolickiej, wychowany w wierze
katolickiej, to tak znienawidziłem tego
Boga. Mówiłem czemu zabrałeś mi tatę i tak
dalej, ale sytuacji jakichś takich
jeszcze wtedy, jako dziecko namacalnych,
no nie przeżywałem. Dopiero to z wiekiem
się tak to nawarstwiło. Też mówię no to,
to dość ciekawe. Też się zastanawiam nad
tym poklatkowym całym życiem, tak jak mija
tu właśnie na audycji jedna osoba, ja już
nie pamiętam, czy to był pan, czy że, że
miała bardzo podobną sytuację. Tylko ja
nie pamiętam, w jakich okolicznościach to
było i to mnie zaciekawiło i mówię no,
jest ktoś, kto przeżył to samo. Mówię,
jakie to jest ciekawe, że coś takiego
jest, że nie wiem, czy mózg jako komputer
się resetuje wtedy i całe życie przed
oczami przemija. No bo to, to, to jest
niesamowite. No, tak jak mówię, w
milisekundzie od łona mamy każdy moment,
klatka po klatce. Ja też wspomnę, że jak
ja przeżyłem ten wypadek, ja trzy miesiące
leżałem na OIOMie w bardzo ciężkim
stanie. Życie mi uratował-- to takie, też
takie mówię, jakby ktoś czuwał. Dwa dni
przed wypadkiem, wie pan co? Zgubiłem
okulary, bo bym był prawdopodobnie ślepy.
Mi życie uratowało wtedy, bo to był ten
duży fiat. W dziewięćdziesiątym my
jechaliśmy dużym fiatem, ta dziewczyna
Citroenem i ona wyjechała nam zza zakrętu
na czołówkę, że lekarze mówili potem mi,
że mi życie uratowało to, że tylnie
siedzenie, bo ja z tyłu siedziałem,
złożyło się tak jakby w kanapkę. I to
podczas tego całego uderzenia na tyle
zamortyzowało siłę, że ja po prostu
przeżyłem. Więc to takie, takie rzeczy,
które odbiły na mnie, mówię. Chciałbym się
dowiedzieć, na czym właściwie polega to,
że jak człowiek jest bliski śmierci, to
całe życie mu tak jakby w tych klatkach
przemija. To jest dość zastanawiające i ciekawe.
No, tutaj to dużo zależy chyba też od
osobistego nastawienia osoby, która
opowiada bądź słucha tego typu historii.
Bo na przykład ludzie wyrażający pogląd
taki ściśle materialistyczny zwalają,
kolokwialnie mówiąc, wszystko na mózg.
Czytałem, tłumaczyłem nawet kiedyś artykuł
prezentujący takie właśnie podejście. Ten tunel, który widzą osoby
w momencie doświadczenia z pogranicza
śmierci, to tak naprawdę jest przejaw
tego, że mózg, wszystko, jakby wszystko w
mózgu się wyłącza i zmysł wzroku to jest
ostatni zmysł, który jeszcze działa przez
tam, powiedzmy chwilę. I dlatego ludzie
widzą to jako taki tunel, a ten jakby
przegląd życia to też jakby taka taśma,
jakby w mózgu się łączyła. Też, też jest to
obarczone. Też to jest
jakby. No, mózg podobno jest-- ma być
odpowiedzialny za odtwarzanie tych wspomnień, których tak na świadomym
poziomie nie mamy, ale są jakby nagrane na
głębszym poziomie naszej pamięci. No właśnie. Też czytałem, że bardzo
podobny, że mózg właśnie działa podobnie
do komputera. I to jest tak jakby reset.
Dlatego-- no to takie ten, ja do końca w
to nie wierzę. Mi się wydaje, że to jest coś głębiej. Dlatego mówię-
No, to jest takie podejście ściśle
materialistyczne, które pomija wiele aspektów
innych, takich jak na przykład obserwowanie przez niektóre osoby
wydarzeń, które dzieją się wiele kilometrów dalej, na przykład.
Też moja mama ma taką historię, dosyć
ciekawą, że po śmierci mojego taty no
przyszedł się z nią pożegnać i ja jako
tako z duchami jakichś takich zjawisk nie
przeżyłem. Można tak powiedzieć, bo nie
zdarzyło mi się tylko... Mówię, a moja
mama mi jeszcze opowiadała. Taka
ciekawostka, historie, że jak mój tato
umarł, to pierwsza sytuacja była to takie,
że radio z muzyką taką kościelną, dosyć
chóry się włączyło samo, ale to ja
podpięłem, że mogło być ustawiony ten
włącznik, nie wyłącznik radia, bo to była
wieża, to mówię, ale mama mówi, że się
obudziła w nocy i normalnie siedział obok niej tato i po chwili znikł.
No z tym z radiami takimi elektronicznymi
mam, mam, chociażby historie jeszcze nie
wiem, czy ją już publikowałem, bo ja dosyć dużo materiałów mam jeszcze
nieopublikowanych, ale mam w archiwum
Radia Paranormalium taką historię, gdzie
radio elektroniczne. Co prawda ono było
wyłączone podczas chyba tam jakiejś stypy
czy jakiejś, jakieś takie spotkanie rodzinne po pogrzebie było i przy
obecności domowników wszystkich zebranych
radio nagle się włączyło i chyba się
nastawiło na piosenkę, którą zmarły szczególnie jakoś lubił.
No to, to tam była taka właśnie kościelna
muzyka. No nie wiem, jakieś chóry to też.
Ostatni z naszych dzisiejszych rozmówców
przekazał kilka zdarzeń z różnych
kategorii, w tym opis obserwacji ogromnego
UFO, który zostanie zaprezentowany w
którymś z kolejnych odcinków cyklu "Mówią
świadkowie". Dziś natomiast skupimy się na
historiach bardziej duchowych, z których
jedna dotyczy kontaktu z jakąś bliżej
niezidentyfikowaną opiekuńczą istotą,
którą słuchacz nazywa Maryją. Druga zaś
historia, bardzo poruszająca i pełna
emocji, będzie się koncentrowała wokół
zdarzeń towarzyszących śmierci mamy mojego
rozmówcy. Oprócz tego poznamy też trochę
wątków związanych z dawnymi wierzeniami
ludowymi. Jednak tematy duchowo-zaświatowe
będą tutaj zdecydowanie dominować.
Oddajmy zatem głos naszemu słuchaczowi.
Powiem Panu szczerze, że tak nie
od niedawna zacząłem
słuchać tych pana programów. Bardzo mi przypadły do gustu te
Mówią świadkowie, ta seria. No i wczoraj
tak pięćdziesiąty ósmy dopiero odcinek czy
pięćdziesiąty siódmy zacząłem właśnie
słuchać. Zawsze lubię przed snem albo jak
idę do garażu do piwnicy włączyć po
prostu, lubię Pana głos, bo tak trochę mnie uspokaja. I
właśnie była tam rozmowa
z takim panem, który właśnie z Pana
przedmówcy-- znaczy z rozmówcą, co opowiadał właśnie, że no dużo ludzi
nie wierzy, dopóki nie na własnej skórze
nie doświadczy czegoś takiego. Są bardzo
sceptyczni. No i też tam właśnie był ten,
tu akurat był ten program, co pan mówił,
że musiał pan na jakimś szkoleniu sam do
siebie list wysyłać, z jakimiś tam
gratulacjami. Coś, coś takiego było, że
tam piętnaście tysięcy chciał sobie pan
pogratulować. No mniejsza z tym. No akurat
jestem-- nie jestem akurat na tym etapie.
No ale, no chciałbym też właśnie
moją historią się podzielić. No i powiem
Panu szczerze, że no to się zaczęło
dziać-- znaczy to pierwszy przypadek.
Pierwsza historia to jest z czasów mojego
gimnazjum. Pierwsza gimnazjum.
Nienawidziłem tej szkoły, nie lubiłem tam
chodzić. Były tam takie dwie grupy
patologiczne, które terroryzowały tą
szkołę. No i po prostu bunt młodzieńczy.
Nie wiem, co mi odwaliło, jak to Karramba
śpiewał, no że nażarł się tabletek. No i
właśnie w kuchni znalazłem jakieś tam
tabletki mojej mamy. No i nasypałem sobie
garść. Zjadłem. Nikomu nic nie mówiłem. No
i poszedłem spać. Uśpiły mnie one.
No i to było gdzieś-- to już był letni okres.
Wcześnie się zaczęło widno robić. No i to
była gdzieś czwarta trzydzieści, piąta
godzina. Obudziłem się. No i właśnie
pierwsza gimnazjum, pierwsze papieroski i
też ukrywanie się przed rodzicami. I wyszedłem przez moje okno. U mnie
w bloku na drugim piętrze mieszkałem. Co
prawda jak po kryjomu paliłem, no to trzeba było się naturalnie
wychylić bardzo daleko, zaprzeć nogami o
łóżko, o biurko, żeby nie wylecieć, żeby
po prostu smród do środka nie wleciał. No
i jak się obudziłem, no to szybko
papierosek. No i zobaczyłem Maryję na
końcu mojego bloku, aż z niedowierzaniem.
I tak szła powoli do mnie. Ja tego
papierosa szybko wyrzuciłem, schowałem się
z powrotem do chałupy. No ale z
niedowierzania jeszcze raz się wyjrzałem.
Musiałem zobaczyć. No to już nie była na
końcu bloku, tylko już była jakby przy
następnej klatce. I jak ja to zobaczyłem,
że to tak się szybko przemieściło.
Zamknąłem okno. No i to było właśnie
gdzieś czwarta, czwarta trzydzieści, przed
piątą. No i wtedy właśnie obudziłem
matkę. Powiedziałem jej, że widziałem Maryję, że
wziąłem tabletki. No jak zwykle dostałem
po łbie. No i matka, że tak powiem, czuwała nade mną do samego rana,
sprawdzała, bo poszedłem dalej spać. Po tym incydencie
te tabletki jakieś tam silnie nasenne
były. Prawdopodobnie. No sprawdziła też co
wziąłem. No, ale no to była właśnie
pierwsza moja taka historia, że po prostu
no zobaczyłem Maryję. Nie wiem, czy to
były jakieś halucynogenne sprawy związane
z tym, że po prostu wziąłem te tabletki.
Nie wiem. Do dzisiejszej pory się
zastanawiam. Czasami nieraz właśnie myślę o tym.
Można to na różne sposoby interpretować.
Albo to mogła być jakaś wizja właśnie
spowodowana spożyciem tych tabletek, albo też
jakaś zjawa kryzysowa, wizja w momencie
kryzysowym albo jakby połączenie kilku tych czynników, tak?
Nie wiem. Naprawdę
do dzisiejszego dnia nie mam
jasnej odpowiedzi. Ale
zaraz dojdziemy jeszcze dalej, bo jeszcze
to niejedna historia właśnie związana właśnie z
tym obrazem, no nie wiem, jak to nazwać, z
Maryją. No ale no coś takiego normalnie
Maryja, tak jak nie raz na obrazkach mamy
niebieskie szaty, biało niebieskie szaty.
Była na końcu bloku, dosłownie w parę
chwil się tak jakby przesunęła. Już
była szósta klatka. Nagle była w drugiej
klatce, zaraz obok. No
to mnie właśnie przeraziło. Dostałem wciry
od matki. Matka nie kazała mi o niczym
nie mówić. Poszedłem jakby nigdy nic do
szkoły. No i pamiętam, że właśnie pierwsza
lekcja, jaka była, no to była religia i
całą lekcję przespałem jakoś. Potem już
rozbudziłem ten dzień, jakoś mi przeszły te tabletki, no i jakoś dalej
funkcjonowałem. A pan był jakimś takim mocno religijnym
wówczas człowiekiem, czy to po prostu tak pojawiła się ta Maryja?
No religijny, no wie pan, no w szkole
chodziłem na katechezę, uczęszczałem
normalnie, jak wszyscy inni, aczkolwiek
do kościoła czy coś takiego wcześniej nie
powiem, jak byłem mniejszy, no to tam
razem z mamą chodziliśmy praktycznie tam
nieraz co niedziela, a później, no to wie
pan, już zaczął mi się inne życie, sport także już
miałem inne, że tak powiem, zainteresowania. No i właśnie później
dalej gimnazjum się wziąłem właśnie za
sport. Troszkę mi tak uszły te problemy i
no jakoś się tam wyrównało to moje życie.
Trochę zapomniałem o tym. No ale co rusz,
nieraz przed snem cały czas coś myślę
właśnie o tym, co to, to wtedy mogło być.
Czyli tak bez takiego jakby zaangażowania
mocno religijnego, po prostu jakoś tam
religia była w pana życiu i tyle, prawda?
No tak, tak. No ale no mówię panu, no
dla mnie to naprawdę było dziwne.Zobaczyć
ją. Schowałem się, wyrzuciłem papierosa,
schowałem się. Wyszedłem drugi raz przez
okno. Ona była już tak blisko i cały czas
się na mnie patrzyła. Jeny, jak ja wtedy
żem się przestraszył. No naprawdę się
wtedy... Obudziłem matkę. Szczepciry dostałem przez łeb. No, za to, co
zrobiłem, za te tabletki, za to wszystko.
No nie było ciekawie, że tak powiem.
No co prawda to związane ze śmiercią mojej
mamy. Następne co mam, takie troszkę niewyjaśnione, dziwaczne i no,
nadzwyczajne, paranormalne. Nie wiem, jak
to jeszcze dobrze określić, ale po
prostu... Grudzień 2021, okres świąteczny. Tutaj z takim jednym
kolegą wzięliśmy, no i ciekawi
świata właśnie po tym koronawirusie
odkrywanie nowych światów, że tak powiem, wszyscy
nagle się uduchowie-- bardziej ćwiczyli
swojego ducha, modlitwy, uduchowianie
swojej wiary czy coś w tym stylu. No, nie
powiem. No też właśnie dzięki temu, że
było tyle czasu wolnego, też poodkrywałem
tyle tych różnych kanałów na YouTubie. No,
wcześniej tylko praca, dom, praca, dom,
swoje zajęcia. Zapisaliśmy się na
szamańskie tam jakieś te ayahuascę, ten
rytuał. Tutaj, w Belgii, podobno jest to
nielegalne, no nie, nie-- tak samo jak w
Polsce. No ale no poszliśmy, zapłaciliśmy,
dostaliśmy swoje osobne pokoje, wypiliśmy
to. No i zaczął się trans. No ja co
prawda po tym transie wielką miłość do
mojej matki poczułem. Nie wiem czemu. No
te kolory czy coś tam, wizje, tam,
wchodzenie w te, te głębokie światy czy
te... Nie wiem. Ja się, jak się wybudziłem
z tego transu, z tego, tego wszystkiego,
no wielką miłość do matki, aż się bałem,
nie wiedziałem, o co chodzi. I ja po tym,
po tym, tym, tym seansie zacząłem się
zastanawiać i wręcz bać się, nawet
rozmawiając, kurwa, żeby moja mama czasem
mi nie kipła. Ja-- no taką miłość do matki
czy coś. To był okres świąteczny, dosłownie przed Sylwestrem, między
świętami a między Sylwestrem mieliśmy ten
seans. Ja z takich, no się zastanawiałem,
jak nie wiem, no ale no życie szło jakoś
dalej. No i koniec lutego, po moich
urodzinach. Mam w lutym urodziny. No mama
zaczęła chorować i to poważnie zaczęła
chorować. Już z łóżka nie wychodziła. Ja
co prawda tutaj byłem, ale w Belgii. No
ale z mamą to nieraz trafiłem. Po trzy
razy dziennie do siebie dzwoniliśmy. Mieliśmy-- to była moja najlepsza
przyjaciółka i ona wiedziała wszystko o
mnie, a ja wiedziałem wszystko o niej. No i
też no nie ukrywam już im bliżej tej
śmierci, tego, tej śmierci, tej daty, co
się stało, ja już nawet też czułem w
kościach i rozmawiałem z moim znajomym.
Mówię: słuchaj, ja czuję, że będę musiał
jechać do Polski. Coś się dzieje nie tak z
moją mamą. No i powiem panu tak, że
pierwsze właśnie nadzwyczajne zdarzenie,
jakie się stało, moja mama odeszła
czwartego marca, dwa dni przed swoimi
urodzinami szóstego. No to było właśnie
noc z trzeciego na czwartego marca, gdzieś
godzina pierwsza. Te godziny, co były
wpisane też w akt zgonu mojej mamy. Głos
mnie obudził, który mówił mi nad prawym
uchem: "Zabili twoją mamę, twoja mama nie
żyje". Ja jak wystartowałem z łóżka, to aż
nie dowierzałem. Mówię: "Kto tu mówi? O
co tu chodzi?" Ale ja też czułem właśnie,
że coś złego się stało. Wyszedłem na
ulicę, zapaliłem papierosa, spojrzałem w
gwiazdy. Rozpłakałem się. Mówię: "Żeby to
nie była prawda, żeby to nie była prawda".
No i na drugi dzień dostaję telefon o
godzinie siódmej rano, że no, no niestety
od ojca, no, że mama nie żyje. Szybka
organizacja transportu do Polski. Pojechałem
szybko do domu. No jak to, no wie pan, no
ciężko to też określić. Płacz, łzy, nerwy?
Nie wiem. No to jest przeżycie. Wiem, że
no każdy będzie musiał to przejść, kto ma
rodziców, ale no to nie jest naprawdę miły
okres i oby jak najdłużej. Nie życzę
nikomu takiego, tej przykrej, no, przykrej
sytuacji, jaka... I smutnej, jaka
nadchodzi w tym smutnym życiu naszym.
No to wygląda tak, jakby taki rodzaj
jakiejś monicji. Chociaż tutaj ten, ten
przekaz, z tego, co zrozumiałem, został
jakby podany w trzeciej osobie, że to nie
mama sama poinformowała o swoim odejściu,
tylko ktoś jakby pana poinformował.
Męski głos. Męski głos. Ale to nie jest raz. Drugi raz mi też
coś powiedział, ale to zaraz powiem.
"Zabili twoją mamę. Twoja mama nie żyje".
No to... No właśnie to. Wyszedłem na
papierosa, rozpłakałem się. Zacząłem drzeć
ryja do nieba. Żeby to nie była prawda.
No rano ten transport do Polski. No co prawda na pierwszy, no to właśnie do
szpitala, co i jak teraz zgony ten. No i
nie chciałem też zobaczyć mamy, czy tam na
sekcji, czy coś. No to, to, co zrobi
sekcja? No wiadomo, że już nie żyje. Co
jeszcze? Będziecie ją kurwa tam kroić? No
nie zgodziłem się na to. No i pierwszy raz
zobaczyłem mamę. To już jak załatwiliśmy
tą firmę pogrzebową. No i poprosiłem
pogrzebowego, że nie widziałem ją w żadnej
kostnicy. Nie chciałem tam chodzić do
kostnicy. Po prostu już zawiozłem ciuchy,
w jakich mama miała być pochowana. No i
poprosiłem po prostu pogrzebowo-bogowego,
żeby przyszykowali mamę, że ja jeszcze jej
nie widziałem, żebym tutaj mógł w tym,
tym zakładzie. "No i dobrze. Pan przyjedzie po południu. Będzie mama
wszystko ogarniać". No, spotkałem się
właśnie z mamą. No to wiadomo, wielki
płacz, wielkie łzy. I zaczęło się właśnie
od tego momentu, co jeden dzień, co
właśnie byłem sam w domu z moim ojcem. No
i odkąd mamę zobaczyłem, przyszliśmy do
domu jeszcze przed pogrzebem. Siedzę w domu, no mamy tam po prostu
stary parkiet, że po prostu jak się
chodzi, no to te płytki strzelają, znaczy
no słychać, jak ktoś idzie po prostu, no słychać te
stopy pod tym parkietem. Ja siedzę u
siebie w pokoju, ojciec u siebie w pokoju.
Co prawda, no widzimy siebie. No to
mieszkania w bloku, to te klatki dla
szczurów. No ale słyszę, jak ktoś chodzi
po przedpokoju i to tak, jakby moja mama
chodziła. Słyszę ten parkiet strzelający.
Zacząłem gadać do mamy, że mnie zostawiłaś. Czemu? Dlaczego? Gadałem w
domu tak, jakby była cały czas przy mnie.
Dlaczego mnie zostawiłaś? To tamto. Ja
dosłownie słyszę, idzie po przedpokoju,
wchodzi do mnie do pokoju, wychodzi ode
mnie z pokoju. Ale to dosłownie było
słychać ten parkiet, każde stopnięcie. No
moja mama też. No było kawał kobiety. Ja
też nie ukrywam, też nie jestem jakimś
małym krasnalem. No ale no, no słychać
było, jak chodziła po-po-po domu. Wszystkie zegary zostały zatrzymane
właśnie za piętnaście, za piętnaście druga
w nocy. To była też ta sama praktycznie
godzina wtedy, co mi to coś powiedziało.
Co się wtedy obudziłem? Że twoja mama nie
żyje. Zegary w domu zatrzymane za dwadzieścia druga.Kwiaty wszystkie
uschnięte, ale to wszystkie jakie były. No
wszystkie kwiaty u mamy w pokoju,
wszystko pachnięte, uschnięte, jakby nie
były z miesiąc czy dwa podlewane. Nie
wiem. Też słyszałem właśnie, że jak ktoś
odchodzi, to że wszystkie rośliny usychają. Właśnie te zegary się
zatrzymują. No rodzina mi tam dalej
pomogła przejść przez tą całą ceremonię
pożegnalną. Pożegnaliśmy mamę, wróciliśmy
tego samego dnia do-do siebie do domu. No
i też tak czekałem, ja czekałem. Mówi:
"Uważaj" jeszcze do mnie mówi jedna moja
kuzynka, "żebyś się nie przestraszył, bo [dźwięk cenzurowany] jeszcze do ciebie na
pewno przyjdzie nie raz. Będzie ci stukać,
pukać, będzie ci pokazywać, gdzie co pochowała, żebyś ty to Wszystko
poznajdowywał". Ja mówię, kurwa mać, też
taki przeraźnięty byłem. Pierwszej nocy po
tym pogrzebie, z tego zmęczenia, z tych
wszystkich emocji, no padłem. Jak
poszedłem do łóżka, no to padłem. Dopiero
na drugi dzień ta sama godzina, za
piętnaście druga zaczęło walić, walić w
kuchni. Ale to tak walić-- taborety jakby
się przesuwały. Ojciec też wstał. To było
nieprawdopodobne, że on też o tej godzinie, co ja
się obudziliśmy z tego hałasu, poszliśmy
obydwoje do kuchni. No i tak dalej z nią
tak jakby rozmawiam tak, jakby ona była
gdzieś przy nas. Że o co chodzi, co chcesz
pokazać, o co chodzi. No i tak mówię, już
to była druga. Mówię, a wezmę już od
razu, no bo jak nie było mamy, no ja
musiałem się zająć tym gotowaniem, żeby
coś, jakieś coś do jedzenia zrobić. Mówię,
wezmę to z zamrażarki, zajrzę co tam mama
miała, no i coś żeby rozmrozić, żeby na
jutro na obiad zrobić, żeby nie kupować
teraz trzeba to wszystko powyjadać jak już
się nie ma ani nic. Wyjąłem warzywa, położyłem przy zlewie, żeby się
rozmroziły. Ojciec wrócił do siebie do
pokoju, ja do siebie. Nagle słyszymy
jeeep, znowu coś w kuchni. Ja wchodzę
szybciej do kuchni. Ojciec co prawda za
nim stanie, znowu się podniesie. No był
parę chwil po mnie. Wszystkie warzywa,
wszystko, co wyjąłem z zamrażarki,
wszystko było na podłodze. Mówię oho,
czyli coś może być w zamrażarce? No i
natrafiłem. No mama po prostu w słoiczku,
tammm jeszcze papierem owinięte
w lodówce, między, między tam mięsem, że
tak powiem, coś po-zamrażała. No i tam te
swoje skarby, że tak powiem, trzymała. Się
bała. No i to był taki pierwszy, pierwsza
taki oznaka, mówię. No ja się przeraziłem, że no dawała mi takie
sygnały, może żebym to znalazł czy coś. No znalazłem. To prawda.
No można to tak zinterpretować. Nie ma
jakiegoś tam rozmrażania sobie warzywek.
Tutaj macie mięsko i proszę to mięsko
zjeść. Tak, tak. Taka trochę troska zza światów. Można to powiedzieć.
Nie wiem, nie wiem jak to. Ja potem
przejrzałem tą całą, no wie pan też, jak
to wszystko było tyle lat. Znaczy, no nie to, że tyle lat, no ale jak wszystko
za-zamarznięte, wie pan, jakże ciężko,
żeby tam coś yy wyjąć czy coś. No musiałem
wszystko ładnie poprzekładać z miejsca na
miejsce. No i znalazłem właśnie ten słoik
z pieniędzmi. No tam była dość, dość, dość
duża, duża suma. Owinięty jeszcze w
szmatkę, żeby nie było widać z zewnątrz, co tam jest, w razie czego, jakby ktoś
znalazł. No ale mnie toachnęło odkręcić ten słoik.
Czyli to nie było żadne jedzenie, tylko,
tylko pieniądze tam były ukryte? Tak?
Tak, tak. Pieniądze. Pieniądze. Pieniądze.
Pieniądze. Tak, tak, tak. Pieniądze. To
nie chodziło o to, tylko po prostu. No
pieniądze były w zamrażarce. No takie
miałem. Takie właśnie moja matka jeszcze
starodawne PRL-owskie jakieś skrytki, że
tak powiem, przed złodziejami, bo to w
tych blokach to różnie tam było. I tego
obrobili, i tego. Taka trochę nie za
ciekawa dzielnica, co prawda w tym moim
mieście, no ale, no dalej, proszę pana. Co
dalej się działo? No to właśnie to. No
oczywiście też opowiedziałem na drugi
dzień od razu też kuzynce, jak dzwoniła,
też przyjechała i pu-później pomogła
wszystko tam sprzątać po mamie. Tam co
nieco troszkę już tam powyrzucaliśmy od
razu na następny dzień tych rzeczy, co tam
było nie-niepotrzebne, co ona też
uważała, żeby to już od razu wyrzucić, oddać biednym. Czy
proszę pana, no ja dosłownie po tym
po-pogrzebie, no byłem jeszcze miesiąc tam
w Polsce, no musiałem coś tam ojcu pomóc,
no bo to też przeżycie dla niego tyle lat
związku, no i teraz musi niestety sam
sobie zaopiekować. No ja tutaj mam swoje
życie za granicą, no ciężko mi też tam
jest. Też nie chcę być tam. Mam problemy w
tym mieście, także nie chcę tam wracać.
No i proszę pana, następne dziwne spotkanie. Właśnie
p-przed naszą rozmową zrobiłem panu zdjęcie takiego jednego obrazka i
wysłałem. Właśnie Maryi. Chciałem właśnie
wrócić do, do Maryi. Pakując się chyba--
ojciec, no, nie mógł mi zrobić tego
kawału, bo on poza pilotem i telewizorem
to nie ma teraz świata. To jest stary, już
emeryt. Leżał sobie spokojnie na swojej wersalce, patrzył
w wóżko. No ja co prawda u niego w pokoju
się pakowałem, znowu na wersalce mojej
mamy. No chyba pan wie, co pan, co pan
wkłada, jak się pan pakuje sam? No wie pan
co, co pan wkłada do walizki, nie?
Próbuję zamknąć walizkę, że tak powiem,
złożyć ją, zasunąć. No nie idzie. No
musiałem znowu ją otworzyć i poprzekładać.
Ja patrzę, obrazek Maryi, który wisiał
cały czas w przedpokoju i to dosłownie
teraz mi się w tamtym momencie mi się
skojarzyło, że to był dosłownie ten sam
obrazek, takie same szaty, taki sam kolor
jak pierwszy raz, co widziałem wtedy paląc
tego papierosa. To była ta sama Maryja,
ten sam obrazek, ta sama figurka wtedy, co
mi się pojawiła. Niebiesko białe szaty
to. Jak ja zobaczyłem obrazek w swojej
walizce, mówię znowu, że mama, bo ona mnie
przysyłała nieraz tutaj właśnie różne tam czy to jakieś
obrazki, czy to jakieś krzyżyki, różańce.
Właśnie jak nieraz mi tutaj paczki robiła
za granicę lub potrafiła właśnie wkładać
takie rzeczy. I mówię pewnie matka mi się jeszcze pomogła, zza światów
pomogła spakować do walizki. No
rozsunąłem, nie mogłem zamknąć tej
walizki. Mówię no, jeszcze raz musiałem ją
otworzyć, poprzekładać rzeczy, żeby mi
się to wszystko, co chciałem zabrać, żeby
mi się zmieściło. No wielka walizka,
osiemdziesiąt litrów już tych, tych, tych,
tych naprawdę wielkich. Mam tą walizkę.
No i jak?Ja patrzę i jest obrazek. No
przecież no wiem, co wkładałem do walizki.
Czemu ten obrazek z przedpokoju mi się
znalazł nagle w walizce? Co ojciec nawet
by nie był w stanie, żeby on to włożył. On
nawet nie pomyślał. On jest właśnie tak
trochę obrażony na religię, na to wszystko. Niepełnosprawna osoba od
dzieciństwa, brak nogi i on jest taki
trochę obrażony na to, że tak powiem, na
Boga i na to Wszystko. No ja tak na dwa
razy, no ale to bardziej przechodzę przez
takie różne, że tak powiem, przejścia,
zdarzenia w moim życiu, tym bardziej po
prostu no wierzę, że no jednak musi coś
tam być, no, skoro takie rzeczy się dzieją.
Ojciec nie byłby w stanie, jeżeli dobrze
rozumiem, sięgnąć po ten obrazek, tak, i go zdjąć.
Znaczy no, no chodzi po prostu o protezie
całe życie, ale po prostu, no zanim on by
wstał z łóżka, właśnie ubrał protezę, poszedł po obrazek czy coś, no to ja bym
też widział, że on się ruszył czy coś. No
bo ja latałem od swojego pokoju do
walizki. Co mi było potrzebne, no to po prostu wkładałem czy to moje ciuchy, czy
tam jakieś pamiątki po mamie, czy
do PRL u, no co chciałem zabrać. No ale ja
też nigdy bym nie wziął sobie obrazka.
Wisiał, wisiał na przedpokoju tyle lat. No
niech se tam wisi, a nagle się u mnie w
walizce znalazł. [śmiech] To takie dziwne
było. No i no, no i jak został w tej
walizce, no to znalazłem go w walizce. No
to co prawda, no wziąłem go, no i
przykleiłem. Jest teraz u mnie tutaj w
pokoju. I właśnie też zrobiłem panu
zdjęcie, żeby pan w sensie pokazać ten
obrazek. No chciałem dalej zrobić właśnie
takie zdjęcie dla pana, żeby pan też
zobaczył, o co chodzi. No i mi się kopnęło
dopiero właśnie wtedy, że to dosłownie ta
sama Maryja, te same kolory, co wtedy
pierwszym razem, w tym pierwsze gimnazjum, co widziałem.
No Maryja, Maryja u nas funkcjonuje w
naszym jakby tym takim kodzie kulturowym
jako taka personifikacja matczynej
miłości, takiej ogromnej energii, tak? Jednak mi się właśnie skojarzyło, jak pan
opowiadał tą pierwszą historię o tej
istocie. Właśnie skojarzyła mi się z taką
ogromną siłą, która postanowiła się w
tamtym momencie objawić, a pana świadomość
to zinterpretowała jako pojawienie się
takiej właśnie istoty, która budziła
pozytywne skojarzenia. W tym wypadku była to Maryja. Tak.
Być może no ma pan rację. No też tak mi
się udało. Właśnie myślałem właśnie, że
coś wyczuwało nade mną w tym momencie. I
jeszcze mam różne też przeżycia, ale o tych to naprawdę nie
mogę mówić nawet Panu. O to tam. No
dużo osób po prostu życzy mi źle. U mnie w
mieście już były polowania i różne cyrki
właśnie związane. No i jakoś mi się zawsze
udawało wyjść co prawda żywym z tego wszystkiego i tak
no nie wiem, też tak właśnie czuję, jakby
coś czuwało czy takie sny jakieś u mnie.
Raz mam prorocze, że coś się wydarzy. No
jest kurwa ścigacz, No sam chuje znowu jeżdżą za mną. No wie pan,
co mam na myśli. No i następne zdjęcie, co
panu wysłałem, to może pan się domyślić,
ten whiteboard, co mam na ścianie? No czym
się zajmuję tutaj? Ale też nie chcę mówić, żeby po prostu nikt tam nie
skojarzył. Ale może pan sobie zobaczyć, że
są tam różne sportowe zagrywki do PRL.
No i właśnie się tym zajmuję. No i tak
nieraz sobie myślę kurczę, no co tu dalej
robić w tym swoim życiu? Tak cały czas. To
jest półtora roku, no ponad niecałe dwa
lata po tej właśnie śmierci mamy. I co tu
mam robić? Co z takim, no mam taką pustkę.
Ona mi zawsze dobrze radziła. Co mam
robić, co mam robić? Nagle jeb z tego
whiteboardu. Widzi pan, że na tym zdjęciu
są położone markery, gąbka do zmazywania.
Nieraz sobie coś zapisuję, nieraz od razu
zmazuje. W tym momencie co mam robić? Bum!
Spada mi to te pisaki z tego, czyli sygnał, żebym dalej się
po prostu wziął za to, co robię do tej
pory. Po jakichś 2 miesiącach też mi tak
naszło. Jakiś zły dzień, coś takiego.
Właśnie teraz ostatnio to było nie tak
dawno, z trzy tygodnie temu. To takie
długie już zimowe wieczory i też mi tak
przeszło przez głowę. Co tu robić? Jeb to
samo. Znowu spadło. No żeby tutaj był
jakiś wstrząs czy coś. Nic. Aha, jeszcze
co mi się... Właśnie o spadaniu. Po
śmierci mamy. No, wziąłem jej telefon, miałem przy sobie. No bo dużo osób jeszcze
do niej dzwoniło. Chyba miałem jeszcze z
pół roku włączony. Opłacałem jej telefon,
no ale któregoś razu to już było tak
świeżo po jej odejściu, po tym, jak tutaj
z powrotem przyjechałem do siebie, do
mieszkania, tak płakałem, zaliłem się
znowu i tak mówię kurwa, żebym mógł
chociaż z tobą porozmawiać, żeby tak
jeszcze raz do ciebie mamo zadzwonić. Jej
telefon spada z szafki na podłogę. Jej
telefon spadł. Nie wiem, nie wiem. Różne
rzeczy mi się tutaj zaczęły właśnie po
śmierci matki dziać. Stukanie, pukanie.
Idę do sklepu. Nagle przy mnie przy kasie
zaczynają paragony wyskakiwać same. Nie
to, że drukować się, tylko pusty paragon
zaczyna wychodzić z maszyny. Praktycznie
cała rolka w samoobsługowej kasie zanim ta
baba przyszła, ogarnęła, o co tu chodzi,
o co chodzi. Wszystko wy-wylatywało, a
dosłownie parę chwil przed pójściem do
kasy to było też właśnie za świeżego
prawa. Znaczy zaraz potem pierwsze zakupy.
Potem jak wróciłem po pogrzebie, też tak
mi przeszło przez głowę. No matka by
widziała, że ile ja tu kasy tracę na te
jedzenie. Zamiast pobrać sobie w walizkę
właśnie jakieś tam jedzenie, bo no,
przesyłała mi mama tutaj właśnie żywność z
Polski i zawsze płaciłem jej pieniądze
sto pięćdziesiąt euro na miesiąc, a ona mi
przysyłała. Tutaj jest tak z dwadzieścia
kilo, zawsze paczką DHLon różnego rodzaju
mięsa, przetwory takie ten i właśnie
zamiast pobrać sobie do walizki, to
pobrałem jakieś tam pamiątki niby
kosztowności zamiast jedzenia. I tak sobie
pomyślałem. Właśnie mówię, żeby ona to
widziała, ile ja tutaj wydaję na jedzenie,
to by ją goła.Rozpalała i nagle podchodzę
do kasy i paragony wyskakują. Pierwsze
zakupy właśnie po śmierci mamy. Paragony same, same zaczęły się
nie to, że drukować, bo wychodziły czyste,
ale dosłownie taaka cała serpetyna gdzieś
z piętnaście metrów tego wyleciało. Cała ta rolka wyleciała, tak?
No, ta jakby cała rolka się odwijała,
odwijała. No wie pan, jakby drukowało,
nie? Tylko że po prostu zamiast druku, no
to sama, sama rolka. Aż już do tego
czerwonego dochodziło. Jak już jest czerwone na rolce, no to już się kończy,
kończy rolka. Nie? Ale to dobre z
piętnaście, dwadzieścia metrów wyszło. Tak
o. Zanim baba przyleciała, wyłączyła
maszynę, ją tam otworzyła. Też takie dziwne.
Jeżeli to rzeczywiście pana mama za tymi
rzeczami wszystkimi stoi, to można tak...
To optymistycznie troszkę brzmi, że mama
cały czas jest jakby przy panu, cały czas
jest obecna w jakiś sposób w pana życiu.
Chociaż tutaj znam też osoby, które podniosłyby
alarm, że mama nie przeszła jeszcze na
tamtą stronę. Nie wiem, jak pan to interpretuje.
No teraz mogę panu powiedzieć następne.
Mogę panu też podesłać screenshota, tylko
musiałbym na mailu znaleźć. Właśnie z
Częstochowy znalazłem panią, która jest jakimś medium i po prostu
chciałem się dowiedzieć, czy wszystko jest
dobrze u mojej mamy, czy właśnie przeszła
już na drugą stronę, bo też zacząłem w to
więcej wierzyć. No co prawda trzeba było
zapłacić do tego medium. Po paru dniach
się brało i otrzymywało wiadomość zwrotną.
Tak jakby otrzymałem od tej pani. No, że mama już przeszła, że, że
na drugą stronę, no, że ona też jest... Że
też mogła porobić troszkę inaczej w swoim
życiu, no i że mi wybacza to wszystko.
Potem właśnie, no co ją poprosiłem, żeby
po prostu przekazała, no to mi
odpowiedziała, że ona ci wybacza wszystko,
że będzie nadal nade mną czuwać. No i tak
mówię, kurczę, tak jak to pierwszy raz.
Znaczy, no byłam w połowie tego czytania,
mówię, no to takie coś, co tam każdy
mógłby tylko mi ułożyć, nie? Taką formułkę
pisaną dla każdego i wziąć kasę i takie
trochę niby mi się wydawało oszustwo, nie?
Aż dopóki nie, nie dalej nie przeczytałem. No coś, co tylko moja mama
mi mówiła. I nawet
dziwne by było, żeby druga osoba ubrała te
same słowa tak, jakby powtórzyła, że mama
w ciebie wierzy. Tylko ty musisz w siebie
więcej uwierzyć, że wszystko będzie
dobrze i żebyś nie był uparty. A ja mówię
o kurwa, no przecież zawsze matka mi tak
mówiła, żebym nie był uparty, że Ty jesteś
uparty jak dzielenie. Zawsze mi to matka
mówiła, że odpuść, jesteś tak uparty i to
samo mi medium napisało, że żebym nie był
uparty. Już panu od razu. Zaraz jak skończymy rozmowę, od razu
biorę tego maila,
odszukam, zrobię screenshota i panu wyślę.
Bo to taka krótka odpowiedź, od, od tego medium dostałem właśnie.
A mnie zastanawia skąd się wzięła ta treść
tego komunikatu? Jaki pan usłyszał tym
męskim głosem? Zabili twoją mamę. Czy mogę zapytać o taką jedną rzecz?
Dobrze, że mi pan przypomina. Właśnie o
tamtej noc, właśnie żywioł ma też
przejście do śmierci mamy. Zacząłem też
no, teraz naprawdę czuję się samotny.
Mieszkam sam, nie mam żadnej kobiety, nie
mam żadnej rodziny. Naprawdę ciężko mi
było przejść ten okres jej żałoby i do tej
pory cały czas mam ciężko. Nieraz po
nocach płaczę z tęsknoty za matką, a wiem,
że tak nie powinno się robić. Wiem, że
już teraz jest na pewno w lepszym miejscu.
Nie ma jej co tutaj ściągać magią. Może i
ona cały czas jest tutaj przy mnie i
czuwa, ale któregoś razu właśnie tak mówię, kurwa, żeby właśnie
te takie moje zastanowienia, co mam dalej
robić, że albo to mi tutaj właśnie
odnośnie mojej pracy ten whiteboard, te
wszystkie markery spadają albo telefon. No
i właśnie tak mówię, kurde, żeby wygrać w
tego totolotka i mieć wszystko już w
dupie, wyjechać sobie. I słyszę znowu ten
głos nigdy [śmiech] Rozumie pan to? To był
drugi raz ten sam głos, dosłownie z tej
samej strony. Prawe ucho tak z tyłu i do
mnie mówi nigdy [śmiech] No, wtedy się też
tak przeraziłem się. Obróciłem to byłem
sam w pokoju. Wtedy pierwszym razem, jak
mi to obudziło i powiedział o śmierci
mamy, no to byłem na leżąco u siebie w
łóżku, a drugim razem no to dosłownie
stałem tutaj w przedpokoju i tak właśnie
se mówię kurwa, żeby to wygrać tego
totolotka, mieć wszystko w dupie, żeby se
wyjechać. A słyszę, mówi nigdy! [śmiech] To było drugim razem.
No to już można to na różne sposoby
interpretować. Czy po prostu tak, tak coś
pana trzyma, żeby pan się nie uwolnił z
tego kieratu tak zwanego? A też może być
to takie ostrzeżenie przed tym, co się
może stać, gdy na pana spłynie jakby,
gdyby pana na pana spłynęła taka duża suma
pieniędzy, tak nagle. Z tą frazą zabili
twoją mamę właśnie mi się sk-- nasunęło mi
się coś takiego. Takie pytanie czy mama
miała jakieś może przykre przygody ze
strony naszej służby zdrowia polskiej?
Proszę pana, powiem panu szczerze, że jak
zabrali mamę, ja o tym wiedziałem, że
właśnie mama pojechała do szpitala. Nie
mogłem się tam już dodzwonić. Zadzwoniłem
tam na dyżurkę i prosiłem, żeby po prostu mnie połączyli, czy to z lekarzem, czy
coś, że ja mogę być najpóźniej na drugi
dzień, no bo w nocy nie jestem w stanie tam pojechać. Nie mogłem się dodzwonić ani
nic. Moją, moją mamą się opiekowała też
taka osoba, no, że tak powiem, troszkę
uduchowiona, taka jakby siostra mamy,
dawna koleżanka z dawnych czasów PRL-u, co
właśnie jeszcze przyszła pomóc się nam
wykąpać. Pojechała z nią razem właśnie do
szpitala karetką. Była tam przy niej,
jeszcze wróciła się do domu, że jak mama
ma tam zostać, wróciła się jeszcze po jej
tam rzeczy typu tam piżama jakiś tam
zawiozła jej drugi raz. No i też właśnie z
nią jak rozmawiałem, no to ona już też
tak czuła, że już się też mama żegnała,
tak jakby wiedziała, że to już jest ostatnie pożegnanie, że już podziękowała
tej właśnie siostrze, tej [pisk] że za
wszystko, za całą opiekę, że już się tak
jakby-Ona też tak poczuwała, jakby się już
żegnała po prostu ostatni raz.
Podziękowała właśnie za tą całą opiekę. To
jak mi ona opowiadała. No i mama
niestety, no wiedząc, że ja jestem za
granicą, ją po prostu w razie czego podała
do tego kontaktu, do tych informacji te
RODO czy nie wiem co to jest prawo w
szpitalu, że ona była tylko upoważniona do-
Do informacji o stanie zdrowia osoby.
Tak, tak, tak. No i dosłownie na drugi
dzień jak ja pojechałem. No i gdzie moja
mama-- zaczęli ten, no to niestety pani
doktor też nie chciała się ze mną widzieć,
ze mną rozmawiać. Podobno nawet to, co mi
pielęgniarki powiedziały, że no mama,
twoja mama miała pecha, że trafiła na taką
panią doktor. Z tego względu, że no
miałem potem nieprzyjemności w aktach
zgonu, bo w deklaracji tej karty leczenia
szpitalnego było wpisane, że zawał serca
mięśniowego. Z objawami takimi przyjechała
właśnie z objawami zawału serca
mięśniowego. W karcie zgonu znowu wpisane
nie, nie, nie, niezidentyfikowane czy coś
w tym stylu. No i mówię no jak tutaj w
karcie leczenia jest napisane tak, a tutaj
tak, no to weź to wszystko odkręcaj i chciałem, żeby mi to-- tu musiałem do
ordynatora chodzić. Wielkie halo.
Jak poszedłem do pani
doktor, do jej gabinetu, no to ona chciała
policję od razu po dwóch słowach moich mówi: Dzień dobry, jestem [pikanie] proszę
stąd wyjść, bo wezwę policję. Także no
naprawdę też się zastanawiałem. Mówię, o
co tu chodzi? No teraz to już się nawet
nie dojdzie, czy nawet by podała jakieś
złe leki, czy może specjalnie ją uśmierciła, czy-- no różne rzeczy mi
przechodziły przez głowę właśnie po tych słowach, co właśnie usłyszałem, że właśnie
zabili twoją mamę. Jeszcze właśnie po
tym, jak mi ta pani, no tam któraś z
pielęgniarek, która mi pomagała, żeby zrobić tą
kartę zgonu poprawnie, żeby było wszystko wpisane, bo
no nie ukrywam, no to też chodziło też o
ubezpieczenie, o całe te, te, te no dalsze
sprawy prawne z mamą. Mówię, żeby to było
wszystko dobrze wpisane, tak jak było w
karcie leczenia, żeby to mi po prostu
odkręcili i napisali poprawną kartę, tak
jak było do tej karty zgonu, tak jak było
w karcie leczenia napisane zawał serca
mięśniowego. Ja jak chodziłem, żeby po
prostu to odkręcić, musiałem czekać aż
przyjdzie, przyjdzie po dwóch dniach pani
ordynator z urlopu wróci. Dopiero ona
burknęła na tą panią doktor, żeby ona to
wszystko napisała poprawnie, a ona nie
chciała. Tak jakby miała układ z
ubezpieczalnią, że wpisują nieokreślone po
to, żeby po prostu rodzinie nie dostawały
tego odszkodowania, czy tam tego ubezpieczenia, czy coś. No naprawdę
niemiła pani. No i tak jak właśnie ta
pielęgniarka mi powiedziała, że no twoja
mama miała pecha, że trafiła na taką panią
doktor. No i tyle. To jest najostrzejsza
podobno kurwa z tych wszystkich doktórek, które są w tym szpitalu.
No tutaj krótko mówiąc, dużo takich przesłanek do
dociekania, czy tam czasem coś nie odeszło
przy powiedzmy leczeniu pana mamy, czy nie
odeszło coś, co odejść nie powinno, jakieś grube akcje. Myślę, że źle
zrobiłyście nie robiąc tej sekcji zwłok,
bo kto wie, co by tam mogło wyjść, prawda?
No nie wiem. No wie pan, ja dopiero, że
tak powiem, te dokumenty, co dostałem czy
coś, ja nie byłem w stanie tego po prostu
czytać. Ja cały czas miałem łzy w oczach.
To dopiero wie pan, narodzina dalsza na
drugi dzień, jak oni to przeczytali tam
kuzynki czy tam rodzina właśnie mamy. Jak
ona, wtedy kuzynka z mojej strony mamy,
jak ona to przeczytała. Ona dopiero
właśnie doszukała się tego błędu, że jest
tutaj tak, a tutaj tak. Ja to bym, wie
pan, ja to jestem prosty chłopak. Jakbym
dostał te papiery, poszedłbym takie
zaniósł i tyle. To dopiero wie pan, na
drugi dzień po tych namysłach właśnie
rodziny, po tych radach rodzinnych, nie?
Dopiero chciałem to skorygować. No ale to
pierwsze co, jak byłem, musiała przyjechać
też ta siostra [pikanie], bo ona musiała
być przy mnie, żebym ja dostał te dokumenty. No bo ona tylko była
upoważniona. Nawet nie ojciec, ani nic.
Tylko ona była upoważniona do tego.
Musiała też przyjechać. Była ze mną też
oddała mi tam matki te łańcuszki czy tam
złoto, naszyjniczki. Co ta mama miała, to
właśnie jej dała, że na przechowanie. No
różne tam. No to naprawdę ciężko teraz. No
i pierwsze właśnie, co ja nawet nie
wiedziałem, że, że tak, że to właśnie tą
sekcję. No ja po prostu nie chciałem. No mówię, no nie żyje, no to, no to
przecież już życia jej się nie wróci.
Mówię: "Co? Będziecie jeszcze ją kroić?
Już wystarczy jej". No tak chciałem. A jeszcze powiem panu jeszcze
jedną rzecz, że moja mama pochodziła z
rodziny, co miała dwie siostry. Jedna
umarła w wieku czterdziestu siedem. Moja
chrzestna druga siostra w wieku
pięćdziesiąt siedem i moja mama w wieku
sześćdziesiąt siedem. Wszystkie z
siódemką. No i też jeszcze za życia mojej
mamy jakaś tam dalsza też tam ciotka z
rodziny. Jej tak też palnęła, że: "Ty!
Byłaś na cmentarzu i widziałaś to?
Pierwsza umarła czterdzieści siedem,
pięćdziesiąt siedem. Uważaj, bo tera
sześćdziesiąt siedem, ty tera będziesz
kończyć". No niestety przed jej urodzinami
zdarzyło się jej odejść. No ale normalnie ma
na płycie napisane, że sześćdziesięciu
siedmiu lat dożyła tam bez dwutniowego
oznaczenia. Jeszcze tutaj sobie zapisałem pytanie, czy
kuzynka jakoś mocno siedzi w tematach
ezoterycznych? Ta, co pana uprzedzała o
tych możliwych zdarzeniach po śmierci mamy?
Powiem panu tak: że to ona, właśnie ten dom
od strony mamy. Ten rodzinny dom. Są ze
wsi po prostu. I tam się naprawdę różne
rzeczy dzieją. Tam, o jeny, tam-to są
takie historie, że od małego nawet moja
mama jeszcze jak moja babka, pamiętam,
żyła. Ja to byłem no co prawda tam
gówniarz, ale pamiętam te nieraz
zjazdy rodzinne i właśnie jak opowiadali,
że to-to się stało, że to-to się stało,
że jak sąsiad umarł, no to dosłownie jego
zjawa przyszła. Otworzyły się drzwi-Jaśka
umarłem. No i ja do-do mojej babci, nie?
No i moja babcia podobno powiedziała: no, to się połóż i odpocznij. On się położył,
odpoczął i zniknął, nie? Ta zjawa
zniknęła. Tam są opowieści dopiero, żeby oni się zgodzili
panu opowiedzieć, to ja to tam tylko tyle,
co tam pamiętam za gówniarza albo nieraz
teraz, jak tutaj już parę, no, dwanaście czy tam trzynaście lat mieszkam
za granicą, też nie mam takiego dobrego
kontaktu tam z nimi, tylko wtedy, co właśnie to było, to
okres śmierci mojej mamy. No, ale to, co
ja pamiętam, co w tamtym domu się
wyrabiało właśnie nawet jak ta pierwsza
siostra umarła w tym, tym
czterdzieści siedem lat, jakie tam były
cyrki, że ktoś wrotami tak jakby od
stodoły zaczął walić trzy razy. Psy
pozagryzały wszystkie kurczaki w tym samym
momencie, że tak to psy biegały między
kurczakami, się razem bawili, jak to na
podwórku, parę psów, tam tych wielkich,
groźnych, co prawda uwięzionych są, no
teraz to te unijne wymogi to, to mają
zagrody swoje za siatką, normalnie mają
przestrzeń do biegania. No, kiedyś były na łańcuchu, a tam dwa zawsze takie kajdki
małe, biegały sobie luźno po podwórku i to
wszędzie. No, ale w tym czasie to właśnie
ta, ta pierwsza umarła. No, to trzy razy
ktoś walnął, jakby petardami strzelał.
Mówiła, opowiadała ciotka jeszcze jak
żyła, ta, co pięćdziesiąt siedem lat
miała, jak umarła, że wszystkie te, te
wrota zaczęły się jakby trzy razy ktoś
walnął i psy pozagryzały wszystkie kaczki
w tym samym momencie. Wszystkie kury,
wszystko z morda pokrwawione. No, tam to są
cuda niewidy w tym, tym, tym właśnie domu.
Albo znowu z następnej strony jest--
jeszcze żyje, się dowiedziałem nie tak
dawno. Też było dla mnie szokiem. Taka
stara baba, co? No, źle wróżyła o
wszystkim. Podobno jak moja matka była jeszcze we wózku
ze swoją mamą, z moją babcią. Jak to nam
dalej... Dawno, dawniej na wsi spacery,
no, to tylko od sąsiada do sąsiada się
przejść z wózkiem, żeby dziecko trochę się
dotleniło do chałupy i tyle. Albo gdzieś
tam na podwórku. No i jak babka podjechała
z moją matką, ee, do właśnie do tego domu
wyszła ta-ta-ta, co źle wróżyła. Się
potem okazało, że, nie wiem, to ciota się
nazywało. Był kiedyś program nie do wiary
właśnie o takich ludziach. Zaraz panu powiem dalej, o co chodzi.
Takie szeptuchy, takie baby, jak to się mówi.
Takie, takie właśnie ten. I że moja mama
na wózku była i babka to opowiadała, przypominała właśnie przy tych zjazdach
rodzinnych, że dotknęła właśnie jej: a jaka [piiiiiiw]
-ma ładne włosy, dotknęła włosy i
dosłownie. Ile to jest? Ze sto metrów? Sto
pięćdziesiąt metrów od jednego domu do
drugiego? A zanim babka wróciła z moją
mamą do domu, no to moja mama już była
łysa. Wszystkie włosy jej wypadły, nie?
Albo że dziadek zobaczył kurczaka jakiegoś
tam nie swojego na podwórku, nie? Wziął
kija, przetrącił po łapach. Znaczy no,
żeby to spieprzało. Na drugi dzień ta, ta, ta, co źle
wró-wróżyła, nogi miała połamane. Żaby
były, jakaś inwazja żab podobno u nich na
podwórku. To dziadek podobno posolił
wszystkie te żaby solą. Na drugi dzień ta,
co źle wróżyła, miała całą twarz popaloną. A tam to się w ogóle cyrki
działy, o jeny! Albo jeszcze tam z dalszej
jeszcze rodziny. To prawda, jest jedna,
ee-ee, rodzina, co się zajmuje-- pomniki
stawiają właśnie, te dewonalia świeckie,
takie sprawy. Oni też są tam jacyś
pokręceni, lekko opętani, jak tam jednego
tego właśnie wujka z dalszej strony syn
najechał, jechał, jechał w nocy, on ani
nie pije, ani nic. Jedzie po-po równej
drodze, a nagle się obudził, miał wypadek,
jechał do kościoła, nie? No tam to są w ogóle już cyrki.
No, to tak jakby ta szeptucha była takim
centrum wszelkiego zła w tej wsi, jakby też można powiedzieć- No
właśnie teraz dopiero, tak właśnie po tej
śmierci mojej mamy, no, mam lepszy kontakt
z tą kuzynką. Dzwonimy do siebie częściej, że tak powiem. No i tak się
właśnie zapytałem, bo umarła, co tam
prawda właśnie z tego, z tej szeptuchy chałupy, jej
synowa. I ja tak się zapytałem to, co teraz, ten
[głośny dźwięk pikania] -sam tam jest, nie? A on:
"Nie. No przecież matka jeszcze żyje". Ja mówię:
kurwa, to ona jeszcze żyje? Przecież to teraz będzie miała gdzieś z
dziewięćdziesiąt, no jak nie setkę. I to
cały czas się trzymamy, widzi pan?
Jeżeli ona rzeczywiście tym jakimiś takimi
magicznymi tematami się zajmuje, to można
powiedzieć, że się też karmi czyjąś
energią i dlatego tak długo jej się tutaj,
na tym świecie pożyło. Nie wiem, być może, nie wiem, nie wnikam.
Ja to jak najdalej. Pamiętam, że zawsze
mama nie chciała, żeby jechać od tamtej
strony, żeby zajechać. Nigdy. A już jak
musiała przejeżdżać, to zawsze się
przeżegnała przed tym domem. Nigdy nie
chcieli, nig-nigdy jechać nawet na skróty,
żeby gdzieś do sklepu dojechać przez,
właśnie przez tamtą część wsi. Wszystko
dookoła jeździli, żeby jak najdalej od
tego chałupy. Tam w ogóle taka jakaś
dziwna energia, te takie wielkie dęby,
takie czarne, wszystkie budynki, wszystko,
wszyscy dookoła jakoś tak odnowione mają
czy pokolorowane, znaczy, znaczy no,
pomalowane te elewacje. U nich to taki
czorny, takie, takie ciemne to, to takie,
to takie jakieś dziwne. Ten, dziwna jakby
aura, energia w ogóle tam jest. Ja tam
może byłem za dzieciaka raz u nich na
podwórku coś tam zanieść czy odnieść, jak
to tam na wakacjach się spędzało. U nich
tam na wsi coś i zanieść czy tam odnieść. Byłem może raz, ale to takie
zapuszczone, stare jakby żywe miejsce,
takie dziwne. Oj naprawdę dziwne. To i tak
czuć z daleka, prawda, że coś tam jest
nie halo krótko mówiąc kolokwialnie.
No jest, jest, jest. Ale to niech-- nie
będę dalej opowiadał, bo to szkoda czasu. Ja też tak
piąte przez dziesiąte, że tak powiem,
pamiętam to już naprawdę no, szkoda, że
jeszcze, no właśnie, że nie ma tej mojej
mamy. No, ona to by jakby zaczęła
opowiadać, to tam nieraz takie historie
były, że to naprawdę z archiwum X czy tam
różne te, te, te w radiu, co to były
kiedyś w Polskim Radiu jakieś tam właśnie
w niedzielę takie opowiadania, właśnie UFO czy coś w tym stylu. Nieraz też właśnie
tam na wsi się tego słuchało, to tam nie wystarczyło,
to-to-to. No nic, przy tym, co właśnie było nie raz
przy stole poruszane jakieś kurde w
lasach, jakieś światła, że trzeba-- jak
się coś świeciło, trzeba kółko, coś tam
zrobić, krzyżyk na tym, że tam może być
jakiś skarb zakopany, ale jak weźmiesz ten
skarb, to może cię coś tam dręczyć całe
życie. O jeny! Tam takie opowiadania szły
od strony mojej matki babki, że o jeny.
Jeżeli mnie pamięć nie myli, to w
dawniejszych źródłach można chociażby
napotkać na podania, gdzie jakieś dziwne
obiekty pojawiające się na niebie powodowały, yyy, tak, jakoś tak to
skojarzono ze znikaniem dzieci czy też z
nagłymi chorobami młodszych osób. Także no
dużo jest takich różnych legend.
O, o właśnie. Typowo takie UFO, coś, coś z nieba to nie było tam
z tego, co tak mi się teraz przypomina—nigdy nic babka ani nic nie,
nie opowiadała. Tylko właśnie o tej
sąsiadce, że to takie właśnie złowróżenie
było z jej strony i oni to tam nazywali ją
ciota, że to ciota ciota, że jak ciota
była gdzieś tamten, to wszyscy się
chowali. Na nią ciociowa zawsze wołali na
tą sąsiadkę. No i coś tam, że jeszcze
jakaś biała dama, jakieś zjawy przy
kościele się kiedyś też tam pojawiały.
Mówiło się kiedyś dzieci, kania leci
właśnie przed kanią, przed taką istotą,
którą tak właśnie nazywano ą, dzieci
ostrzegano, żeby miała tym dzieciom różne
dziwne, brzydkie rzeczy robić. No to nie wiem. No to już takie dawno,
dawno, dawno. Ale teraz to tak wszyscy o
tym zapominają. Te młoda generacja to jak
nieraz patrzę na, na tych synów, na tych
synów mojej kuzynki, to, to już w ogóle
nie wierzy, bo to tylko te Minecrafty i te
inne sprawy. To jest ten świat pokemonów
i ten to to to to już na pewno nie będzie
pamiętać w ogóle o takich zdarzeniach czy
coś takiego nawet jakby przeżyli, to by
machnęli ręką, poszliby dalej, bo myśleliby, że nie wiem, jakiś kod se
wpisali w gierkę [śmiech] albo coś. No
jeszcze testy dawne opowieści to jeszcze
właśnie-- dlatego też tak lubię nieraz
posłuchać tych opowiadań u Pana na kanale.
Co do-- nie, nie, nie tak dawno odkryłem
Pana kanał. No dopiero właśnie jestem na
te pięćdziesiąty siódmy, tak jak Panu
mówiłem, pięćdziesiąty ósmy odcinek
właśnie wczoraj co słuchałem. No i tak po
tym, po tej rozmowie tego Pana rozmówcy,
po tych słowach, że właśnie niektórzy nie chcą-- są zdziwieni, właśnie te informacje
do nich nie docierają i właśnie nie wierzą. A niejeden ma tyle
tego w jednym życiu, że przechodzi tyle
tych zjawisk, nie? Ani jeden, ani ani
razu. I tak mówię, mówię spróbuję się z
panem skontaktować i podzielić tą, tą, tą historią, moją.
Ale wie pan, też dużo młodych ludzi jednak
doświadcza pewnych takich trudnych do
wytłumaczenia zdarzeń, czego przejawem są
chociażby liczne wpisy na grupach na
Facebooku, gdzie jest włączone anonimowa
możliwość wstawiania postów. Wiem, bo
kilkoma takimi grupami też zarządzam. Może
nie jakimiś strasznie dużymi, ale jednak
mam ich kilka pod opieką. I też dosyć
takich, dosyć sporo takich wpisów od
młodych bardzo osób, jeszcze około dwudziestu lat,
może nawet często nawet mniej. No dzielą się też tymi swoimi
przeżyciami. Anonimowo co prawda, bez
podawania żadnych tam personaliów swoich
czy pseudonimów, ale no dzielą się. Także
młodzi też tego doświadczają, tylko
niezbyt chętnie, jakby chcą się pod tym
podpisać publicznie, tak? Też dużo takich,
dużo, dużo prowadzi swoje kanały na
YouTubie czy na TikToku chociażby. I też
tymi kanałami też dzielą się swoimi historiami ze spotkań z Nieznanym.
A wie Pan, jakie to są grupy? Może bym tam
odwiedził, zobaczył coś ciekawego? To, to są takie grupy, Zjawiska
paranormalne, UFO, reinkarnacja, coś tego
typu. Tych grup jest dosyć, dosyć dużo,
także, także musiałby pan jakby się rozejrzeć.
Też właśnie zacząłem się
ostatnio interesować tą reinkarnacją.
Znaczy nie interesować no po prostu z
tych, tych czy pana, czy właśnie tego
Bernatowicza, tych, tych, tych podcastów,
tych filmów na YouTube, co tam właśnie
sobie włączam i tak powiem panu jeszcze tak jedno,
co mi się też utrwaliło. Też opowiadałem
to po śmierci mojej mamy, właśnie kuzynce,
że właśnie ta rekarnacja, że te sprawy.
Moja mama no miała przede mną jeszcze
jedno dziecko, które zmarło, Darka i po
prostu to było sześć lat przede mną.
Zmarł, jak miał trzy miesiące. No i mi się
coś takiego utrwaliło z mojej młodości.
Ale to naprawdę byłem Kajtek, może z trzy
latka. I że ja krzyczałem wręcz na mamę, to pamiętam, że był przy stole przy
kolacji, że to ja jestem Darek, nie? Mama!
To, że to ja jestem Darek, to pamiętam,
że coś takiego mi się utrwaliło w głowie.
Nie wiem dlaczego to ja to pamiętam z
tamtych czasów, ale to, że ja właśnie
krzyczałem, że to ja jestem mama Darek, że
to ja jestem Darek. No to pamiętam. Coś
takiego mi się utrwaliło, ale też już
takie rozmazane wspomnienia, że tak powiem. No ale siedzi mi w głowie.
A można to tak zinterpretować, że jest pan
jakby ponownym ucieleśnieniem, ponowną
inkarnacją tego Darka. Zdarzają się takie historie, gdzie na przykład
jedyne dziecko jakiegoś małżeństwa umiera,
za jakiś czas rodzi się następne dziecko
i jakoś tak dziwnym trafem posiada ono
wspomnienia odnoszące się do tego dziecka
wcześniejszego, którego nie miało teoretycznie szansy poznać, tak?
Być może no są takie.
Dziwny jest ten świat, że tak powiem. Im
więcej wiem, tym mniej wiem. [śmiech]
No im więcej, im więcej się wie, tym
więcej się pytań pojawia. Każda odpowiedź
generuje szereg kolejnych pytań, tak? Nie ma łatwo.
Zobaczymy, może się po śmierci dowiemy więcej.
Po śmierci mogą nam się urodzić kolejne pytania.
A co mogą się. Dosłownie. To już raczej
wszystko. Raczej nic mi się już nie
przypomni. Jeżeli by się przypomniało, to mogę jeszcze panu
napisać, czy tam jeszcze kiedyś się połączymy. Ale pierwsze co, to
żeby panu potwierdzić, wezmę tego maila od
razu screenshota wyślę Panu i Pan sobie
też przeczyta i to mnie u-u-u--
ja byłem w szoku. No mówię te pierwsze
słowa, że no mama żałuje, że cię też
kocha, że to tamto, że też by inaczej
zrobiła. Mówię — to takie pierdolenie o
Szopenie, przepraszam za wyrażenie, że
takie coś to pewnie każdy może tylko tak
mi odpisała, żeby tylko po prostu zgarnąć
kasę, nie? Ale na koniec, żebym nie był
uparty, a przecież kurwa matka zawsze mi
tak mówiła. To są mamy słowa, nie? To co
rozmowę, bo ty jesteś uparty, bo ty
uparty, bo ty uparty. O kurcze, jak mówię
kobita, co mnie nie zna, co ja jej też opisałem.No, ja miałem tak, że krótko
przez rozmowę po prostu. Co by chciał się
zapytać mamę, czy wszystko dobrze, czy
przeszła właśnie na tą drugą stronę, to ja
nic takiego jej nie powiedziałem. A tu
nagle ona mi wyskoczyła. Dosłownie jakby
moja mama to powiedziała. No to też takie dziwne.
Takie potwierdzenie tego. Potwierdzenie,
zweryfikowanie tego, co, co
ta osoba odebrała z zaświatów, tak?
Dosłownie tak jakby właśnie ona mówiła, że
swojego przewodnika prosiła o kontakt
właśnie z moją mamą. No i właśnie, że
wszystko dobrze, że ten... No to od razu,
zaraz, teraz se zrobię tego screenshota dla pana i panu jeszcze wyślę.
I to już wszystkie relacje przygotowane do
dzisiejszego odcinka. Myślę, że nie tylko
u mnie tego typu historie, jak te
zaprezentowane dzisiaj wzmacniają tylko
przekonanie o tym, że nasze życie wcale
nie kończy się wraz ze śmiercią fizycznego
ciała i że jest to tylko pewien etap, po
którym kontynuujemy swój byt w jakiejś
innej formie. Dajcie znać w komentarzach,
co o tym wszystkim sądzicie, a jeśli macie
jakieś swoje historie, którymi
chcielibyście się podzielić, zapraszam do
kontaktu. Nadmienię jeszcze, że wspomniane
w ostatniej rozmowie medium gościło
kiedyś na antenie Radia Paranormalium.
Pani Izabela Kijak, osoba jak najbardziej
godna polecenia w tematach duchowych, była
gościem jednej z audycji z wizytą w
Biurze Duchów prowadzonych przez Adę Edelman. Prowadzi również stronę
internetową i profile społecznościowe,
więc tam w razie potrzeby można nawiązać z
nią kontakt. Tradycyjnie przypominam, że
w punktach prasowych w całej Polsce oraz
na platformie cyfrowej Nexto.pl czeka na
Państwa listopadowy numer miesięcznika
"Nieznany Świat". Jak na listopad
przystało, w tym numerze bardzo mocno
swoją obecność zaznaczyły tematy związane
z zaświatami, Zaduszkami i tak dalej. A
jednym z tego przejawów jest obszerny
artykuł autorstwa Artura Wójtowicza
poświęcony reinkarnacji w chrześcijaństwie. Polecam zagłębić się w
tę niezwykle interesującą, wieloczęściową
lekturę. Zachęcam też do śledzenia profili
społecznościowych "Nieznanego Świata", w
tym kanału czasopisma na YouTube. Gorąco
polecam również Państwa uwadze kanały Ady
Edelman Biuro Duchów, Piotra Cielebiasia
Ufo Historie oraz Marka Żelkowskiego
Wehikuł Wyobraźni, na których autorzy
poruszają i szczegółowo omawiają cały
szereg interesujących tematów, w tym również te znane z anteny Radia
Paranormalium. Ada Edelman będzie też
gościem księgarni galerii Nieznany Świat
przy ulicy Kredytowej 2 w Warszawie.
Spotkanie autorskie odbędzie się 20
listopada 2025 roku, a szczegółów dowiecie
się już niebawem ze strony internetowej oraz profili społecznościowych
"Nieznanego Świata". A zapowiedzi
kolejnych audycji i innych publikacji
Radia Paranormalium wypatrujcie na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl oraz na naszych profilach
społecznościowych. Na stronie znajdziecie
m.in. pełne archiwum audycji do pobrania w
mp3, dużą bazę artykułów, dział z
blogami, a także forum i czata, na których
możecie bez skrępowania dyskutować z dala
od cenzorskich macek wielkich serwisów
społecznościowych. Mówił do państwa Marek
Sęk Ivellios. Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję
za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Tych z
Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i
chcieliby nam o tym opowiedzieć,
zapraszamy do kontaktu. Oto nasze numery
telefonów. Stacjonarny 32 746 00 08. 32
746 00 08. Komórkowy 530 620
493. 530 620 493. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, istnieje
możliwość wysłania SMS-a lub nagrania
wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o
sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się
Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy
dzwoniących z numerów zastrzeżonych bądź
zza granicy prosimy ponadto o podanie
głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z
każdym z Państwa umawiamy się na rozmowę
indywidualnie. W razie wykorzystania
zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.
Czekamy również na Państwa iMaile pod adresem: radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl. Można również
skorzystać z zakładki kontakt na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl.
www.paranormalium.pl. Wszystkim naszym rozmówcom i korespondentom
gwarantujemy pełną anonimowość.
Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na tematy
paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas
na: forum.paranormalium.pl. Sięgnij już dziś po
"Nieznany Świat". Najstarsze polskie
czasopismo poruszające tematy z pogranicza
nauki. Artykuły o tematyce paranormalnej,
ezoterycznej, ufologicznej i nie tylko.
"Nieznany Świat". Miesięcznik dostępny w
punktach prasowych na terenie całej Polski
oraz w wersji elektronicznej na platformie Nexto.pl.