Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery. W sporej odległości wydawały się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami i było jakieś ognisko
tego światła. Ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam.
Ja się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje.
Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to
wiem, bo tam byłem.
Klątwy.
Jakby na pentagramie taka bestia była. Po
tej całej akcji, no, strasznie się w życiu
mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka i widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji.
Biegnę i krzyczę do męża:
"Strzelaj!"
"Mówią Świadkowie" w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do spędzenia
dzisiejszego wieczoru z kolejnym odcinkiem
najbardziej paranormalnego podcastu w
polskim internecie. Przy mikrofonie Marek
Sęk Ivellios. Cechą szczególną cyklu
"Mówią świadkowie" jest to, że obok
odcinków, nazwijmy to monotematycznych,
pojawiają się również kompilacje, w
których słuchacze Radia Paranormalium
dzielą się dziwnymi zdarzeniami z całego
swojego życia. Z inspiracji jednego z
moich rozmówców postanowiłem nazywać takie
nagrania Paranormalnymi Spowiedziami.
Często są to wyznania, przy których
przycisk "otwórz" wcisnąć łatwo, ale już
muśnięcie chociażby przycisku "stop"
potrafi sprawić niemałą trudność.
Dzielenie się zaś takimi historiami
całkiem szczerze to nie jest takie, wiecie
Państwo, pici-pici. Dziś wysłuchamy
właśnie dwóch takich paranormalnych
spowiedzi. Pojawią się w nich wątki z
różnych kategorii, w tym zdarzenia
związane z UFO, duchami, monicjami,
nawiedzonymi mieszkaniami, spotkania z
dziwnymi istotami i tak dalej.
W wielu zdarzeniach uczestniczyli nie
tylko moi rozmówcy, ale też ich bliscy i
znajomi. Pierwszą część dzisiejszego
wieczoru spędzimy z naszym słuchaczem z Kielc.
Najpierw to może... Kurde, jakby to
zacząć? Dobra, zacznijmy od mamy.
Takie szczegóły, szczegóły jakie pan
pamięta. Wszystko co tam prawda... Rok,
miejscowość, kształt, zachowanie
się obiektu, zjawisk i tak dalej.
To znaczy z rokiem dokładnie to nie wiem,
ale to będę panu mówił tak mniej więcej...
Znaczy teraz to będzie, nie wiem, czwarta
podstawówki, no nie? To nie wiem, ja tu
jestem siedem, osiem rocznik, to trzeba by
to odliczyć. Także może najpierw
zaczniemy może tutaj od mamy. Kąpałem się
w wannie, sobie leżałem po prostu.
Relaksowałem się. No i ten później jak tam
wyszedłem, to mama mówiła, że jakiś, nie
wiem, samolot tu lądował, coś... Zerwał
się wielki wiatr, szum drzew
i nagle tak ustało i mówiła, że tak było
jasno bardzo, no nie? Później, jak tam
zacząłem się później dopytywać, to to nie
był samolot, bo ona jeszcze nie wiedziała,
że o, istnieje właśnie tych statków
pozajemskich takich dopiero tam chrzestna
jej zaczęła opowiadać i właśnie... I
dopiero doszliśmy do wniosku, że to nie
był samolot ani żaden jakiś helikopter czy
coś. Bo też mówiła właśnie, że taki-- mam
też zdjęcia zrobione, to wyślę panu. Tam,
gdzie wylądowało ten kwadrat między
szkołą a blokiem tutaj koło mnie. Tam jest
boisko takie w takim zakątku, bo szkoła
ma takie różne kształty w kształcie litery
L. Dalej idzie tam jakieś H. Właśnie L.
Wylądował tam kwadrat, nie wiem, pięć na
sześć metrów, pięć na pięć może miał.
Kwadrat,
jasne światło, wyrazisty taki. To
dosłownie mówi, że była chwila. Wylądował.
Nie wiem, czy dotykał ziemi, czy, czy
nie, bo to już teraz już takich mama
szczegółów nie pamięta. Wylądował. Nie
wiem. To było dziesięć do dwudziestu
sekund, może piętnaście i wystrzelił w
górę. A następny tam jakiś tam... Co już,
co mama widziała. No to, to były już takie
jakieś pojedyncze przeloty tutaj, między
tymi blokami, bo mieszkam tutaj w Kielcach
na osiedlu. Także na ładnym osiedlu, bo
to jest takie już wysunięte za obręb
miasta na krańcach. Także widoki mam
niezłe, bo mieszkam w wieżowcu. Osiedle
nie jest takie ciasno nastawione. Są duże
przestrzenie i między jednym
a drugim tutaj osiedlem, bo tak ogranicza
ulica, są takie baniaki. I właśnie mówi,
że nad tymi baniakami z wolną takim jakby
schron to wygląda. W stronę się poruszało
wschodu. Tam, że jednego dnia przeleciał
no to ten klasyczny talerz, taki jak się
pytałem jakiego to było kształtu, to mama
pokazała tutaj talerz leżał. Mówię taki
płaski czy, czy jak dwa złączyć? No to jak
się złoży talerze odwrotnie, no to
wychodzi taki dysk. To był drugi raz tam i
mówi, że tam jeszcze parę razy było. A
już może wróćmy, wrócimy, wrócę do już
tych wydarzeń tutaj. Z mamą szedłem na
przystanek, była właśnie jakaś czwarta,
piąta podstawówki. Szliśmy na przystanek
na autobus i jest, jest taka, jest po
prostu między blokami jest taka
przestrzeń, taki korytarz i ten... I
patrzę w górę, a było czyściutkie niebo.
To był ranek, gdzieś godzina po szóstej
czy siódma, po siódmej. Już tak gdzieś w
tych godzinach. Na ósmą chyba miałam do
pracy tam, do szkoły, bo wcześniej
jeździłem do szkoły i później tam do
swojej też. Także zszedłem na przystanek i
patrzę, co tak kurde mówię, wisi na
niebie. Tak troszeczkę płynęło. Bardziej
to bym zaliczał do takiego zawisu, bo
minimalny to był ruch. Obiekt był w
kształcie piłki do rugby. Kolor obiektu
był brązowy i miał trzy takie
czarne, czarne koła. Nie wiem, czy to były
jakieś... Czy to było, czy jakieś... To
była jakaś szyba, czy po prostu nie wiem,
coś... No tak to po prostu wyglądało.
A czy te koła to były jakby okna tego
obiektu, czy co to było?
Raczej chyba okna, bo raczej nie jakieś
włazy wylotowe, bo raczej to był...
Obstawiam, że to jakieś były okna na jakiś...
Tak jakby to były takie boulaje, tak?
Prawda?
Ja to widziałem, to było płaskie, nie
wystawało. Ja widziałem po prostu od, od
boku. Wysokość była, nie wiem, może dwustu
metrów. Obiekt, nie wiem, oceniam na
jakieś, nie wiem, do dziesięciu metrów,
może średnicy do piętnastu. Nie no, za
dużo. Do dziesięciu gdzieś.Tak gdzieś no
widoczny był. Nie był na dużej wysokości,
nie był na dużej odległości. Po prostu
sobie wisiał. No i wsiedliśmy do-do
samochodu. Mówię: mamo, patrz, patrz, UFO.
Mama tam się śpieszyła. No, no, no. I tak
po prostu, ten, weszło się do autobusu,
pojechało się i idziemy. Siedliśmy w
mieście, bo tam jest cztery i pół
kilometra do miasta się zjeżdża. Tutaj od
mojego osiedla, Stoku, do centrum Kielc to
jest cztery i pół kilometra w dół. Także
idziemy tą, yy, drogą do szkoły i, yy, tam
do-do mamy pracy i patrzę, mówię, obok
szkoły jest taki duży kościół także... I
patrzę, mówię nad tymi, yy, nad tymi
wieżami, tymi kościołami świeczniczymi
takimi. Z czerwonej cegły jest kościół
także taki stary bardzo. Czerwonego Krzyża
chyba. Już nie pamiętam. Nie będę
przekręcał, bo nie pamiętam, jaka nazwa.
Ale mówię: patrz, mamo, znowu, patrz!
Mówię, a mama: a no, no, no i tak. I się
śpieszyła, żeby zdążyć tam, bo mama na
kuchni pracowała tak, że żeby te wszystkie
te gary poobierać, ziemniaki, to
wszystko. No i to właśnie to, to była taka
moja pierwsza obserwacja, yy, właśnie
ten, statków pozaziemskich.
A ile to mniej więcej trwało? Jak długo ta
obserwacja, nie, mogła trwać? Rozumiem,
że pan koło kościoła zauważył ten sam
obiekt, tak? To było cały czas to samo?
Nie, już przepraszam. Od ronda, od ronda,
od połowy, od połowy drogi. Obserwacja w
mieście trwała, powiem panu, z jakieś
trzy, cztery minuty. Tam się idzie od
ronda do tej szkoły, tam. Bo jest taki
wiadukt dalej i to jest przed wiaduktem,
jakieś trzy, cztery minuty. Ja-jes-ja się
cały czas gapiłem. Mama mnie tam trzymała
za rękę i-i się po prostu gapiłem w górę,
bo to sobie tak, wtedy to sobie tak
płynęło też. Od prawej do lewej. A tutaj,
yy, jak szliśmy na przystanek, yy, z
mojego osiedla, to od strony lewej tak
minimalnie, no widać, że to był, że to po
prostu płynęło jak, jak chmura. Nawet tak
bardzo wolno, no. Jakby ktoś tak chwilę
popatrzył, no to coś wisi w powietrzu, prawda?
Rozumiem, że pan wtedy był dzieckiem.
Może, może nie rozmawialiście tak mocno w
tamtym okresie jeszcze o UFO, ale może
później jakieś wspomnienia, jakieś
spostrzeżenia, jakieś rozmowy z mamą. Może
mama jakoś to też skomentowała?
Znaczy, wie pan co, dzisiaj akurat-- niee,
przez ten czas nic nie gadaliśmy. A
z-z-dzisiaj się wypytałem dokładnie,
właśnie przed tą rozmową się wypytałem, co
ona widziała, yy, jaki kształt i-i w
ogóle to już wcześniej mówiłem, ale nie
wiem, no też mama już ma trochę lat, ponad
osiemdziesiąt, to, to też tam z tą
pamięcią, ale to tam
jakieś tam szczegóły podała, to
przedstawiłem, a nie wiem, czy by
pamiętała akurat to. Nie wiem, śpi chyba
teraz, śpi. Yyy, zapytałbym o to, to czy
by to pamiętała, to nie wiem, nie wiem, no
może by to pamiętała. Ma na pewno te
swoje, yyy, swoje obserwacje tutaj, yy, to
widziała. A, i te obiekty tutaj jeszcze
jak wróciłem do mamy, to te obiekty nie
leciały na wysokości dziewiątego piętra,
bo ja mieszkam w wieżowcu, tylko leciały
niżej, na na wysokości czwartego, piątego
piętra, tuż nad tymi baniakami, tak nie
wiem, z pięć do siedmiu metrów. Niewysoko.
Było poniżej, mówiła. Widziała po prostu
nie na równi oczu, nie w górę, nie było ponad blokiem,
tylko dołem leciało. No, między blokami.
Yy, następna obserwacja to, yy, staliśmy
tutaj w moim, yy, właśnie bloku, to nie
wiem, była jakaś jesień. Chmury były na
takim ni-niskim pułapie, nie wiem, na
dwustu metrach może. Nisko były bardzo
chmury. No i gadałem z kolegą na klatce i
mówię do niego: "Patrz, co?" Mówię:
"Helikopter leci". Bo czasami tutaj
przelatuje ratunkowy taki helikopter, ma
taki mocny masz teraz czy też, prawda? Ale
patrzymy tak jakoś kurde, nie słychać
dźwięku ani nic. Leci to i tak na granicy
tych chmur, yy, pod-pod powierzchnią
właśnie. I tak patrzymy, a to taka była
żółta kula, żółta kula i tak pamiętam
właśnie tak przyciemniała się i
rozjaśniała to, po prostu przelatywała pod
tą dolną warstwą, yy, tych chmur. Nie
wiem, czy to był początek wiosny, czy-czy
jesień, coś-coś w tym stylu, ale już po
prostu było chłodno. No i-i wieczór był
wcześniej. Staliśmy na klatce, no i kolega
patrzy tak, no i przeleciała gdzieś tak
do połowy i po prostu, yy, pod ukosem do
góry już w te chmury i-i po prostu to
znikło. Takie biało-żółte światło. Coś w
tym stylu to było.
A miało to takie elementy hel-helikoptera,
prawda? Śmigło, statecznik i tak dalej.
Czy to była tylko taka, taka kula bez dodatków?
Nie. To było-- jak już się to zbliżyło i
zobaczyliśmy, to ja to, ja to odróżniam
wszystko. Samolot, helikopter, Stirlingi.
Teraz ostatnio widziałem, ee, Falcona
dziewięć leciał tutaj, ale już robiłem
akurat tym telefonem, ale słabo to wyszło.
Ten człon, co się oddzielił od rakiety,
prawda, przelatywał tuż nad blokiem,
akurat na tej linii później. Tylko nie
wiem, czy to był sła-- wcześniej nie
wiedziałem, czy to jest chińska rakieta,
czy, czy jaka, ale później, yy, na drugi
dzień już pisało, co to było. No niektórzy
by to wzięli za, prawda, za jakiś obiekt
pozaziemski albo za jakieś zjawisko, no nie?
Albo za roską rakietę w dzisiejszych czasach [śmiech].
Możliwe. No więc ta obserwacja z kolegą,
to helikopter po prostu takiego manewru
nie-nie wykonał, takiego gwałtownego i
przyspieszenia w górę pod kątem, yy, nie
wiem, yy, czterdziestu, czterdziestu
pięciu, pięćdziesięciu stopni. Troszeczkę
przyspieszyło i poszło w chmury i chmury
były nisko, to po prostu to już zniknęło.
A jakie to mógł być rok?
Już, to już było dalej. Wie pan co, to już
było dalej. Nie wiem, ja może miałem
piętnaście, szesnaście lat. To jest-
No to tak, dziewięćdziesiąty trzeci,
dziewięćdziesiąty czwarty rok, jeżeli
dobrze liczę, tak?
Gdzieś tak, no. Z datami to będzie u mnie
słabo, wie pan. Słabo tak określić się. To
ostatnie to tak, co widziałem tę
obserwację i tutaj następną mam obserwację
nad moim blokiem. Tak, to było tak:
gdzieś około dziesięć do piętnastu lat
temu to było. Rozmawiałem, leżałem sobie
na fotelu, bo ja mam taki rozkładany
fotel. Okno mam za sobą. Nieraz widzę, jak
samoloty latają, to się patrzę. No i tak
gadałem z koleżanką z ponad trzy godziny.
Mówię dobra, mówię, bo bateria mi pada,
mówię, skoczę, mówię tylko załatwić
potrzebę i-i ten, coś się napiję i jeszcze
tam chwilę możemy pogadać. Godzina była
po trzeciej w nocy.Było piękne, czyste
niebo. To był kwiecień na bank. To był
kwiecień na bank, bo jeszcze, jeszcze nie
było tak ciepło, ale liście się już powoli
te pęki-- nie było tak jak teraz nam na
drzewach, że już to wystrzeliło, tylko
były jeszcze takie badylki, tam tam pod
tych drzewach było. No i tak patrzę,
skończyłem rozmawiać. Tak chwilę leżę,
patrzę, wylatuje, wylatuje coś czerwonego,
miga. Za chwilę w małym odstępie coś
drugiego mówię: kurde, mówię samolot koło
drugiego pasażerski tak blisko? Przekręcam
głowę, patrzę, mówię nie, nie samolot.
Otworzyłem okno. Patrzę a te-- to musiało
po prostu, te statki musiały się po
prostu-- one nie leciały w linii prostej,
tylko schodziły pod kątem, bo pamiętam
pierwszy widok to właśnie tak jak samoloty
lecą tutaj na Rado, na Warszawę to
schodzą i mniej więcej pamiętam są na
jakiej wysokości. Otworzyłem okno, mówię
ja pierdzielę, mówię kurde. Patrzę u
kolegi się świeci, tutaj mam blok obok i
drugi ma w poprzek wstawiony łączony. U
kolegi się światło świeci, bo on-- to było
z niedzieli na poniedziałek, bo on się
pakował rano i tam w delegację
jeździł na mosty. Patrzę, mam jeszcze
baterii full. Dzwonię do niego. Odbiera.
Mówię co jest? Szybko mówię, szybko mówię
do okna. Podbiega, co? No mówię, patrz co
tam leci! Gdzie? No tam mówię jak w
stronie Włoszczowy się kurde ten. Mówi, ja
pierdzielę, no nie? Kurde. Patrzę, mówię,
kurde, gdzie on biegnie? Wybiegł z
pokoju, za chwilę wraca, patrzę, a
lornetkę se wziął. No i tego mu właśnie
zazdroszczę, że po prostu z lornetki sobie
obejrzał. Statki były gdzieś na wysokości
około stu pięćdziesięciu metrów, może do
stu trzydziestu obniżały lot, bo teraz tak
wszystko to zacząłem przypominać
szczegółowo. Jak już obniżały lot i
oddalały się, to jeszcze wrócę. Jak
widziałem z góry i obniżały się, jak się
troszeczkę już obniżyły, tak w takim
pułapie, że było je widać, to już na
takim, co siadły pułapie z tym poziomem.
No to mniej więcej określam
średnicę statku na około trzydzieści
metrów z drugiego taki sam. I jeszcze jak
tu wylatywały od góry, jak je widziałem,
to było delikatnie podświetlone koło,
takie czerwone, taki pasek i na tym pasku
taki mocny czerwony przeskakiwał punktowo
pod spodem. Jak one się oddaliły, jak już
się troszkę oddalały, zniżały, to
zobaczyłem, że po bokach były obsadzone
takie duże białe światła. To taki kolor
białego światła to jeszcze nie widziałem
takiego koloru, ani tego z tych nowych
taki-- nie był jasny, bo było widać
idealny okrąg. Były bardzo ciasno
poukładane te światła dookoła statku.
Świeciły bardzo wyraźnie, świeciły, że
było widać ten obrót idealny i były
idealnie dopasowane. I później jak się te
statki po prostu sobie wolniutko sobie
płynęły zero, zero huku, zero szumu. Nic.
Cisza totalna. Takim lotem patrolowym. Jak
już się troszeczkę oddalały,
to ten po lewej stronie był wyżej, a ten
od strony prawej niedaleko go odstawał, bo
dosłownie zahaczał. Jak widziałem u góry
jak schodziły to nie odstawał od niego
daleko był. Ten od prawej był troszeczkę
niżej, jakiś może dziesięć metrów poniżej
tego statku i po prostu tak, tak
patrzyłem, kurde, chciałem to nagrać,
zdjęcie zrobić, ale już telefon był
rozładowany. Ja jeszcze miałem Nokię Slide
500 i po prostu no oddalały się, oddalały
się kolega tam patrzy przez lornetkę i po
prostu no i znikły tam za horyzontem.
Także powiem, to była moja taka chyba
najlepsza obserwacja ogólnie tutaj z bliska.
A koledze jakieś szczegóły udało się
dostrzec przez te lornetki?
Kiedyś z nim poruszałem ten temat. No
kształt statków mniej więcej określam po
ułożeniu świateł, bo jak one, jak one po
prostu się oddalały, to widziałem jak były
ułożone światła. Na pewno spód był
płaski, góra, nie wiem, czy coś wystawało,
ale ja już narysowałem mniej więcej tak
po prostu je takie jakby. Ale jak widząc
je po prostu na od boku, na równym
pułapie, tak jak się już wyrównały,
obniżyły lot. To takie jak prawda, jak
cygara, jak cygara, kształt cygarra. I na
tym cygarze te światła poustawiać ciasno.
Tylko że prawda kształt okrągły. Ja mówię
widok boczny, prawda? No to tak wychodzi
na rysunku. Zacząłem też rysować. Zdążyło
mi się już udać narysować właśnie od
widoku od góry, z dołu jak widziałem te
statki. No i poprzedni ten to pan też.
Porobię zdjęcia, wyślę i jeszcze tam
dokończę to rysować. Także no to jest, to
jest moja taka najlepsza obserwacja. Z
kolegą jeszcze poruszę, zadzwonię do niego
i po prostu wypytam, może, może będzie
chciał jeszcze też on się do tej audycji
tutaj po prostu nagrać i podzielić swoją
obserwacją. Później jak już on odjechał,
to było już po czwartej. Ja też jeszcze
nie spałem, bo to wrażenie było wielkie
takie. Najlepsza moja taka obserwacja. No
to mi pisał: No jednak istnieją. Mam, mam
jeszcze na tej Nokii, mam, mam te SMS-y,
tylko musiałbym po prostu, bo mam je, mam
zreaktywować tą Nokię, tak ogólnie to taka
mała fajna mam taśmę, tylko dokupić
wymienię i mam te SMS-y od niego i właśnie
mówił: No jednak, jednak istnieją. Miałeś
rację. Ja mówię no dzięki mnie
zobaczyłeś, bo mówię kurde, patrzę się u
ciebie świeci, to dzwoniłem od razu do
ciebie, mówię. No tylko że ty - mówię -
lornetkę masz i jeszcze lepiej, zobaczyłeś
to z bliska. No i później napisał SMS-a:
Nie mów chłopakom,
bo i tak nie uwierzą. I tak nie mówię, bo
mówię, bo po co? No nie?
No ale dobrze, że pan ma kogoś takiego,
takiego kolegę, który no jest też, no
wydaje się mieć otwarty umysł na tego typu
rzeczy, prawda?
Znaczy on tak interesował się tak trochę
wierzę. Znaczy, no tak, trochę wierzył. Ja
to, ja to w sumie tak wcześniej tym
tematem to tak się właśnie od szewcnej
zaciekawiłem, bo tam zawsze opowiadał
takie właśnie paranormalne sytuacje albo
jakieś takie rzeczy. Także o, yyy, i
właśnie najpierw o tych szarakach, jakiś
tam kiedyś film mi puścił, a też jest
uprowadzenie, to w Stanach, prawda? No i
później takie różne rzeczy, no także. Ale
wie pan co? Wydaje mi się, że to była
nasza ziemska technologia. Ja takie miałem
odczucie, że tam po prostu nie były
jakieś gady, szaraki i inni reptilianie,
tylko po prostu, że to byli ludzie. A w
takim moim odczuciu to mi to wygląda na
ziemską technologię, na po prostu. Jak są
już ten projekt Aurora od
siedemdziesiątych lat latające trójkąty to
były zaobserwowane w takim moim odczuciu.
Może to byli jacyś Plejadianie, może tam
nie wiem, jakieś te inne rasy, bo ogólnie
jest tutaj zidentyfikowanych u nas przez
rząd Stanów Zjednoczonych sześćdziesiąt
ras, a ogólnie jest, ogólnie jest więcej.
No to równie dobrze mogło być coś
ziemskiego, ale niekoniecznie ludzkiego, tak?
Super były te statki po prostu, no takie
wrażenie robiły, że no nagrać to jakąś
dobrą kamerą
w cztery K, powiedzmy teraz i super
wstępówka do filmu science-fiction
naprawdę za darmo. Ale wydaje mi się po
takim, w takim odczuciu, odczuciu, takim
moim to po prostu właśnie to, że, że tam
ludzie byli. Nie wiem, czy po prostu
Plejadianie, czy jacyś tam, bo też są
różne rasy, też obcych ludzi z innych
planet, co wyglądają tak samo jak my. No
planeta nasza została zasiana, prawda? Od
dawien dawna. Co tam przez te-- jest
zapisane na tych w Egipcie i na tych
wzorach sumeryjskich i jeszcze przez inne
cywilizacje, prawda? Ja to tam troszeczkę
oglądałem, to trochę wiem. Także to, to
była taka najlepsza obserwacja.I jeszcze
między tą kulą wcześniej a tym, to właśnie
też przed blokiem
się tutaj siedzieliśmy w dzień, yyy, to
już było tak, słońce trochę zachodziło i
ogólnie jasno było. I mówię patrz do, do
już nie pamiętam z kim tam, z chłopakami
spod bloku, patrz, zobacz, cały czas mówię
ten, to wisi nad nami takie o wielkości
było takiej gwiazdy świecącej na niebie. A
to mówią to jakaś gwiazda czy coś tam.
Mówię poczekaj, pójdę po lornetkę. No i
poszedłem po lornetkę, ale już tego nie
było. No to też taka obserwacja mi się
przypomniała.
Następna obserwacja to było, jak
poszedłem sobie na blok. To było w
sierpniu, bo to były te Perseidy, noc, co
się zaczyna, spadających gwiazd. Miałem
też lornetkę, tylko że po prostu to się
zadziało szybko. Leżałem sobie, patrzyłem
się w niebo i od strony byłem ułożony tak
jak śpię, czyli głową na północ, nogami
na południe. I nagle taki był błysk, taki
przelot i takie rozszerzenie. Co to było?
Mówię, tak to nie spada, mówię trzy
sekundy dosłownie. To było właśnie
dziwnie, jakby to opisać. Po prostu
najpierw widziałem takie pomarańczowe
światło i ono się rozszerzało i jak
dolatywało tam na południe, czyli tak jak
właśnie długość moich nóg, to się po
prostu to rozszerzyło tak jakby jakieś
powiększenie, jakby niebo było powiedzmy
wyłożone w jakimś takim szkłem czy czymś,
prawda? To się rozciągnęło. To jest
właśnie, to jest dla mnie było dziwne
takie kurde, no jakby jakiś statek
wchodził w atmosferę, ale to się tak
trochę rozciągnęło i, i zaleciało za
horyzont. Właśnie taki pomarańczowy kolor,
taki jasny podrzucał żółty, taki ciemny
żółty, pomarańczowy, jasny, taki był
kolor. Aż mi to było ciężko pojąć, co ja
widziałem, bo to się zadziało szybko trzy
sekundy raz, dwa, trzy i ten jakby po
prostu nie wiem, nasza powiedzmy, jest
nasza atmosfera i przed tą atmosferą, bo
to było wyłożone szkłem, prawda? I to był
taki właśnie efekt, jakby się to
rozciągnęło tam przy horyzoncie, tutaj nad
tymi blokami w stronę południa, tak?
Rozszerzyło się to, bo też właśnie kiedyś
czytałem też czy oglądałem, że ogólnie to
tutaj mamy też nieraz wyświetlane rzeczy,
że to jest po prostu nie wiem, w Matrixie
żyjemy, no coś takiego.
Rozumiem, że ten obiekt cały czas jakby po
linii prostej leciał i dopiero tak zaczął
już się spalać, jakby?
Nie, nie, nie, właśnie on po ukosie
uderzył. Po prostu powiększał się,
powiększał do takich, no nie kurde, jak
efekt specjalny, wie pan? On schodził w
atmosferę, tylko może to po prostu ta
atmosfera go, nie wiem, yy, powiększyła na
końcu ostatniej sekundy. Takie. No dziwne
to bardzo było. I to właśnie dało trochę
do myślenia. Właśnie mówię, co jest?
Kurde, może w tym trochę prawdy jest.
Mówię, co oni mówią o tym właśnie, kurde,
no bo to różne są teorie, prawda? No nie wiemy, no.
No bo to jest też opcja, że mógłby to mogł to być
meteor gwałtownie się rozpalający.
Nie, nie, nie, ja ile razy widziałem, to
widziałem super spadający meteory. Bardzo
ładny, jasny błysk. Nie, to było za duże.
Wie pan, to w pierwszej fazie jak to
wchodziło, to już było większe od tego
meteora, co się widzi, prawda? I to się
tak momentalnie rozszerzało. Było widać
taki zarys takiego kształtu połowy,
takiego, no kurde, jakby pan patrzył na,
powiedzmy na przez szkło, na noc i ja bym
wziął taki podświetlany obiekt w kształcie
spodka, prawda? Takiego grubego, o coś
jak są te hanebooki takie tylko z tą
wystającą kopułą taką, ja to narysuję i to
tak niewyraźnie było widać, bo to był
taki pomarańczowy. To nie byłby ten kształt. Po prostu
ta końcówka była taka już ostatnia sekunda
właśnie, że była taka połówka, taka jedna
trzecia tego, właśnie tego. No, to było
naj-dziwniejsze, takie właśnie mówię. No
nie wiem, może po prostu jakaś soczewka
czy coś jakoś zaczęło działać tam w
atmosferze, że to po prostu się
powiększyło, no. I też zero dźwięku, zero
dźwięku. No kurde, jakby takie właśnie ponagrywać, to
nawet jakbym ustawił na filmowanie jakiś
taki aparat pionowo, to by to zapisał, to
by to zapisał i to był najlepiej, to by
było, bo to ciężko wytłumaczyć. Właśnie z
tym mówię, będę miał problem. To, co
widziałem, tą obserwację. Następną taką
obserwację, to jak z dziewczyną siedziałem
tam u niej jakieś trzy kilometry linii
prostej od mojego osiedla. Jest taka
wzdłuż, jest ulica Wikaryjska. I właśnie
tam przed domem siedziałem w lato. I tak
siedzieliśmy. Takie trochę chmur było na
niebie. I tak godzina była, nie wiem,
dziewiętnasta. Jakoś tak właśnie... T o
był chyba sierpień. Cieplutko było. I
mówię do niej Ty, patrz, co tam tak kurde
leci powoli. Mówi tak właśnie ona patrzy,
mówię: "Co to samolot?" Mówię: "Zaraz, to
nie samolot", mówię, "bo za wolno to
leci". Ona: "Samolot" albo coś tam. Mówię:
"Nie samolot". Mówię: "Masz lornetkę?".
Ona mówi, że nie ma. No kurde, mówię, to
tak było w odległości, nie wiem, może z
dwóch, z półtorej kilometra do dwóch
maksymalnie. To nie była taka idealna
kula, tylko właśnie tak jakby takie
podłużne coś. Nie jak cygaro, ale tak
właśnie coś pod spodek, coś pod, no-No, to
było daleko, ale na pewno nie była taka
idealna kulka koloru chmur. Ale to się
wyróżniało jasnością, taką jasne, takie
żółte światło, takie z domieszką takiego
lekkiego złota. I sobie tak płynęło,
płynęło i za chmurę wyleciało. Później zza
tych chmur się wynurzyło i sobie płynęło
tam w stronę zachodnią. No taka krótka
obserwacja właśnie.
Ten podłużny kształt mi się skojarzył z
kształtem coś w typu, typu, typu latający
spodek, tylko że składający się z dwóch brytfann.
Mhm.
Nie wiem, czy to można.
Raczej taki właśnie. No taki tak, jakby
dwa takie talerze złożyć, ale właśnie to
tak jakby troszeczkę zaokrąglony. No
daleko to było, to, to tak ciężko to
opisać. Też wyostrzałem wzrok, o ile tam
dałem rady, ale to lornetka by się
przydała. No trzeba by chodzić na co dzień
z lornetką jakąś taką, ale to nigdy się
nie przewidzi.
Bo to był jakiś taki
jakby sterowany ruch. To nie było takie
chaotyczne poruszanie się, prawda?
Nie-e-e, to było statyczne. Takie sobie
płynęło, coś płynęło sobie coś po prostu
po niebie. W przeciwną stronę chmury się
poruszały, w stronę zachodnią, a to się
poruszało ten obiekt, w stronę wschodnią
się poruszało.
Aha, czyli to nie mógł być jakby obiekt
poruszany siłą wiatru, to już odkłada w tym momencie.
Nie, tak, tak, no. Chmury sobie wolniutko
płynęły w stronę zachodnią, a to się
poruszało w przeciwną stronę, właśnie
do kierunku chmur. No, to sobie po prostu
płynęło. Tak się właśnie ładnie się
błyszczało, przez to światło ciężko było
określić kształt, no. Tak właśnie teraz
sobie to przypominam. No raczej kula nie
była, ale taki lekko podłużny,
zaokrąglony. No właśnie raczej taki
podtalerzowaty, bym powiedział. No
półtorej kilometra, no maksymalnie może do
dwóch. A już wielkości to już nie
określę, bo to jest za daleko, żeby coś
określić, wielkość obiektu. I jeszcze tak.
I ostatnia moja obserwacja, to tutaj, jak
obok mojego osiedla zaraz się przechodzi,
jest ulica i jest dużo takie połacie
działek i tutaj bloki stawia deweloper
tam. To był październik, bo pamiętam,
przyjąłem się do pracy tutaj na tej budowie, tam
były dwa baraki, tam sobie siedzieli
pracownicy, tam jeszcze mówię, nie było za
bardzo miejsca. No to mówię idę sobie
siądę tutaj, mówię na te, na deski.
Siedziałem sobie na deskach na placu i tam
prowadzi właśnie wzdłuż działek prowadzi
taka droga na Świnią Górę i tam, jak jest
ta Świnia Góra, jest taki uskok i tam są
te działki. I tak patrzę, patrzę, jem,
patrzę, ładna pogoda, mówię o
statki, to mówię jeszcze w tej budzie się
wysiedzę. No i tak patrzę, mówię, patrzę
koło słupa wysokiego napięcia tam w dole,
jak się obniża teren, patrzę, coś takiego
czarnego wisi, jakaś kulka i tak się
wpatruję, mówię dron, mówię dron, mówię za
bardzo okrągłe. I to była zaraz, to była
przerwa, to była pierwsza, to było z rana,
z rana to było zaraz, czy to było koło
czternastej? Nie, to było przerwa była
około czternastej i bo słońce już tam jaki
kąt miało słońce, to już było za mną. No
i ten czarny obiekt wisiał taki wielkości
no nie wiem, nieduży był. No powiedzmy,
określiłbym z tej odległości, co
widziałem, no to musiał mieć co najmniej
od dwóch do czterech metrów może, bo że
to, że to widziałem, może to było trochę
mniejsze, może za bardzo wyolbrzymiam.
Ciężko, ciężko powiedzieć. No ale tak jak
po prostu troszeczkę mniejsze to było od
jednogroszówki, jakbym to przełożył w dwa
palce i obok tego, co widzę, prawda, to
tak bym określił ten obiekt, co tam
wisiał. No i długo się wpatrywałem, długo
wisiał tam, ptaki gdzieś tam gdzieś w
oddali latały i właśnie się patrzyłem, czy
jakiś balon coś, coś puszcza. Nic. No
wisiało w powietrzu po prostu, tak jak nie
raz też widziałem na filmikach, co są po
prostu, co się odłączają od statków te ich
sondy czy coś, no to, to coś takiego
właśnie kolistego, czarnego wisiało. No i
przerwa się skończyła. Tam jeszcze jak
chodziłem, to patrzyłem jeszcze, to było,
a już za jakiś czas już tego nie było. To
nie było na dużej wysokości. Tam jest
zejście terenu, więc nie wiem, to mogło
być na wysokości dwudziestu metrów, że to
wystawało tak lekko nad poziom tego
horyzontu. Tutaj, tu gdzie byłem jest
wyżej, a później jest teren opada w dół.
Właśnie ten teren działkowy, bo to jest
jeden z największych terenów działkowych
właśnie tego osiedla w Europie. To może do
tych paranormalnych teraz bym tutaj już
zaczął temat. Z tych paranormalnych to
będzie tak. To były, które to były czasy.
Wiem, że tańczyłem breakdance'a. To było,
o której zacząłem? Od czwartej? Nie, od
siódmej podstawówki, ósmej gdzieś. Siódma,
ósma klasa, gdzieś zacząłem
przygodę tam z breakdance'm. No i tutaj z
chłopakami z treningu to było już zaraz,
to było jaki to był
rok, to nie przypomnę sobie mniej więcej
tak można mniej więcej policzyć. Ale co to
było za miesiąc?
No tak, umówmy pi razy oko około
dziewięćdziesiątego drugiego,
dziewięćdziesiątego trzeciego pewnie, prawda?
Tak czwarty, coś takiego. No to był
wrzesień, to był wrzesień, poszliśmy, ale
był ciepły wrzesień. Poszliśmy do mnie na
działkę. Tam się właśnie idzie tą drogą,
co wspominałem wcześniej. Wzdłuż, za
osiedle się przechodzi jedną drogę, ładnie
taką główną na Warszawę, co leci do
Kielc. Przechodzi się i jest właśnie duże
połacie działek i do mnie na działkę się
idzie wzdłuż właśnie tej granicy działek.
Jak porobię zdjęcia to, to po prostu tam
będzie Pan, będzie to Pan
po prostu pokazywała pod mój głos jak
będzie podłożony. Idzie się wzdłuż i
później się odbija, przyszedł na lewą
stronę i siedzi jakieś trzysta metrów
później w prawo i jest działka moja. No i
poszliśmy nam o tą moją działkę. Tam
posiedzieliśmy. To już było późno i tak
każdy był trochę już po tym treningu, taki
zmęczony, trochę się tam
wypiło, ale to tak jakieś takie piwka,
takie bardziej smakowe. Kolega się jeden
zawinął, mówi, wziął, bo tam miał taki
właśnie magnetofon. Mówi ja to się
zawijam, kurde, coś tam obcy
ten predator coś tam. Zaczęło, zaczęliśmy
się śmiać, bo to takie ogólnie, ogólnie
mówiąc takie właśnie poczucie humoru. Się
zawinął, ja zostałem sam
i ogólnie trójka nas została. Poszliśmy,
byliśmy w cztery osoby. Noc była, jak
szliśmy, była piękna, piękna, pełna
księżyca. A później jak się zawinął to
[demonizowana wtrętka].Że naszły chmury po
prostu. Cała taka wielka chmura
nadciągnęła. Zrobiło się ciemno. Że na
tego księżyca nie było widać. Nie
przebijał się nigdzie przez te chmury, ani
nie było widać, że jest taka księżycowa.
Nieraz widać, że przez chmury się
przebija. Było takie ciemne chmury i mówię
do chłopaków: mi to się kurde, nie chce
zbierać. Albo tu śpimy, albo, albo, albo
się zawijamy. Im też się nie chciało, a że
były duże dwa łóżka, to ja na jednym, oni
tam na drugim, jakoś usnęli też zmęczeni
i pamiętam, że nie mogłem coś usnąć, coś
przesypiałem, coś się budziłem. Taka
dziwna aura była w nocy. Oni coś jeszcze
gadali przez sen. Ja się budziłem, mówię
co? Co tam gadasz? A nic nie odpowiadali.
No to mówię: "A to gadają przez sen". No i
tak usnąłem. I tak mi się śniło, że tak
gdzieś się przebudzałem, że stoi nade mną
sam, trzyma duszkę i coś tam gada.
Przebudziłem się, patrzę, no
śpią, leżą. Mówię: "No nie". Mówię: "Ja to
się stąd zawijam". Nie mogłem ich
dobudzić, coś tam mamroteli. No to
zamknąłem ich. A od drugiej strony przez
okienko wrzuciłem tam klucz pod drzwi i
zawinąłem się z tej działki. Wracając,
minąłem właśnie tam jedną tę alejkę i jest
taka ta prosta, długa do szlabanu. I
właśnie wzdłuż tej drogi też, też są
ogródki działkowe, bo to całe to jest. I
patrzę, tam jest takie drzewo śliwkowe,
tak? Idę z daleka, patrzę, ktoś tam stoi
przy tym drzewie, tam drzewo, a tak na
wysokość to może miało z trzy metry. Ktoś
stoi tam przy tym drzewie i na stojąco. I
widzę tak wyciąga rękę w górę i tak wolno
zrywa te śliwki. I tak idę, patrzę, tak
wytężam wzrok, mówię [pikanie], krzyczę.
Nic. Zero reakcji. I patrzę, dochodzę
powoli, bo to jeszcze tam było, nie wiem,
jakieś dwadzieścia, byłem na piętnastu
metrach. Dalej coś zrywa. Jak już
przekroczyłem tą powiedzmy te dziesięć
metrów, patrzę, ktoś kucnął tyłem do mnie.
Podchodzę do tego ogrodzenia. Tak się
wychylam, patrzę kurde, żeby zobaczyć
twarz, kto to? Patrzę, kurde, to nie tak
[pikanie] i tak mnie kurde, to po prostu
zdziwiło. Mówię, to dziwne zachowanie, bo
jakby ktoś, nie wiem, wszedł na szaberek,
tak zwaną kradziejki, to by już dał nogę,
nawet jakby był na swojej działce o tej
porze, o tej godzinie to by się odezwał.
Mówię to [pikanie], to ty? Zero reakcji.
Tyłem odwrócony i na kucaka tam jeszcze
chyba dwie, trzy śliwki zebrał z dolnego
tego, z najniższych gałęzi i nie wiem. I
po prostu ciężko mi było dojrzeć. No,
takie ciuchy nie były szare ani ciemne.
Już wiem, że... I wtedy po prostu mówię
aha, zapaliła się czerwona lampka w
głowie. Coś mi tutaj nie halo. I mówię
taak. Powiedziałem inaczej, jak powiem to
innym słowem. Mówię: "Kurde,
pierdzielnięty o tej godzinie zrywa śliwki
w nocy" i zacząłem się śmiać. I tak
kurde, taka jakaś lekka niepewność. Mówię:
"coś mi tu nie halo". I tak jeszcze parę
razy tak próbowałem dojrzeć. Tu z jednej,
tu z drugiej. Mówię, a że była ta siatka
trochę wyżej, ja bym przeszedł. Ja to się
nie boję, ale kurde mówię rozwalę se
spodnie, bo miałem takie spodnie dresowe
właśnie Adidasa w kroku, se-se rozwalę
przechodząc i tak kurde wychylałem się, tu
przeszedłem, tu to tu nic i cały czas
tyłem do mnie ten ktoś był i zero reakcji
na ten. No i w końcu mówię zgłupiałem,
mówię "Nie no, zawijam się". Mówię, jak po
tym, co powiedziałem, że się zaśmiałem.
Mówię "pierdziel, o tej godzinie zbiera
śliwki". Zacząłem się śmiać, ale to tak bardziej jakoś
nie wiem, takie w odczuciu. To ten śmiech
taki kurde był u mnie taki trochę.
Nie ba-- nie bałem się, tylko taki byłem
po prostu zmieszany.
Taki śmiech, śmiech zdradzający emocje,
coś tego typu, tak?
Znaczy może nie. Znaczy nie chciałem
zdradzać emocji, bo bać się nie bałem, ale
tak właśnie tą-- zdezorientowany byłem i
po prostu tak zareagowałem tak, bo ja
sztucznie coś troszkę zacząłem się śmiać.
Taka reakcja, tak ode mnie to wyszło tak
sztucznie, bo tak zgłupiałem właśnie w tej
chwili po prostu zareagowałem takim
sztucznym śmiechem. Nie to, że mnie to
rozśmieszyło, prawda? Tylko takim
sztucznym, tak, żeby pokazać, że po prostu
no, że się nie boję, ale bać się nie mam,
ja to się nie boję. I ogólnie tylko po
prostu mnie to zdezorientowało, że kurde,
no ktoś by był, to by się odwrócił albo by
odszedł, albo by podszedł. A tu zero
reakcji. Tyłem odwrócony jak ktoś, no na
pewno jakieś takie ubranie było, że to nie
był ani jakiś
długi płaszcz z kapturem. Bo ciężko to
było dojrzeć, kurde, taki no ciemno było,
było ciemno i mało detali. No zarys
sylwetki, no mojego wzrostu to było
powiedzmy. Ktoś mojego wzrostu, ja mam
metr siedemdziesiąt, może metr
siedemdziesiąt pięć, jak po prostu już z
tych dziesięciu metrów, jak tam
podchodziłem i kucnął, bo tak mniej więcej
pod nagą gałęź patrzyłem mniej więcej,
gdzie tam sięgał. Jeszcze
stała ta osoba, albo nie wiem, czy to była
osoba w ogóle. No tak se później zacząłem
się kminiać, jak się zacząłem śmiać,
mówię: "Czy ja nie mam do czynienia z
jakąś diabłą, czy, czy z jakimś duchem?" I
zacząłem się śmiać, kurde. Mówię, no
przecież ktoś normalny to by albo uciekł,
albo by podszedł, albo by podszedł. A to
zszedłbym sobie zerwać parę śliwek.
Albo powiedziałby: "Co się drzesz w nocy?"
Tak! Albo w ogóle by się odezwał. I to
było-- to milczenie, to mnie w ogóle
zdezorientowało właśnie. To zachowanie
takie-- ani to nie znikło, ani to nie
uciekło, tylko po prostu nie wiem, może
ktoś po prostu. Może... Nie wiem. Ciężko
mi to określić, czy to była zjawia, czy to
człowiek. Bo czy się ktoś tak zachował?
No ja bym się tak nie zachował, jakby ktoś
tam. To bym uciekł, jakbym był na
szaberku i ktoś, ktoś idzie, ktoś mnie
woła, a to nie ja, że coś tam. To bym się
zawinął najprościej. Gdzieś tam przez spot
przeskoczył drugą działkę, trzecią,
czwartą. Także no chodziło się też tutaj
na te działki, tam jakieś opuszczone, czy
czasami u kogoś się weszło, tam urwało
parę śliwek i nawet jakiś tam dziadek mnie
pogonił. Jak przez spot już prawie
przeskoczyłem, gdzieś mnie złapał. Później
coś tam mówił, że te śliwki pryskały. A
to było wcześniej, przed tą sytuacją, jak
jeszcze byłem mały. Tam szósta, siódma,
piąta podstawówki się chodziło czwarta na
szaber i tutaj na ogólnie na czereśnie, na
truskawki, na gruszki, na jabłka, na
właśnie co tam ludzie uprawiają, no. No
tam się urwało po parę, nie tam jak inni
widziałem wychodzili z tych działek z
ryksa łubkami, no. Także no, chodzi mi o
właśnie całą sytuację zachowania. No nie,
raczej... Właśnie to mi dało, no myślałem,
że raczej by się tak człowiek nie
zachował. Także no taka sytuacja. No i
później jak już odchodziłem, obracałem się
za siebie. No i nic, po prostu ani nikt
nie wstał, ani po prostu chyba ktoś tam--
ta zjawa czy ten człowiek kucał. I tak to
wyglądało. Oddalam się jeszcze się,
oglądałem za siebie, jak
doszedłem do tego szlabanu i jeszcze tam
po drodze czy nie idzie, nie idzie za mną
i w ogóle. No i to taka właśnie sytuacja.
Doszedłem do domu i później z kolegami się
zobaczyłem następny dzień. No to mówi, że
oni to spali. I właśnie mówiłem, co tam
się działo i że to myślałem, że, że to
[pikanie].Jak pytam się [pikanie] to on od
razu poszedł do domu. Także taka sytuacja
była tu na działkach. A teraz, bo tu mam
zapisane, yy, u mojej dziewczyny też
właśnie, w domu. Yyy, może powiem
najpierw, jak byliśmy razem. No, rodzice
wyjechali właśnie, mojej dziewczyny, na,
na wakacje. To był lipiec albo sierpień
gdzieś. Obstawiałbym na sierpień. Było
ciepłe lato, okno było otwarte. No i to
duży dom, tam u góry. Byliśmy na górze. W
pokoju już, już godzina była, nie wiem,
gdzieś koło dwudziestej trzeciej. Koło
północy. Piękne lato. Niebo było, chyba
księżyc świecił albo było gwiaździste, bo
nie było pochmurne. Układ domu jest taki,
że po prostu jak się wchodzi, to się
skręca w lewo i jest długi korytarz i
pokoje po bokach. I tak samo jest u góry.
My byliśmy u góry i słyszę głośno i
wyraźnie, właśnie -- ktoś wchodzi, bo tam
są od klatki, są pierwsze drzwi i trzeba
było cały przejść korytarz mijając pokoje.
A ten korytarz ma może nie wiem, z
dziesięć do dwunastu, trzynastu metrów. Na
wprost jest, właśnie się idzie, właśnie
do mojej dziewczyny się wchodzi. I właśnie
się otworzyły te drzwi, te z klatki, z
korytarza, tam z pierwszego piętra
słyszymy. Głośno i wyraźnie otworzyły się
i zamknęły. Mówię, mówię: "Co jest? Twój
brat przyjechał? Przecież on za granicą
jest". "No nie, no jakby miał przyjechać,
to by mama mi powiedziała". No i tak
słyszymy raz, dwa, trzy kroki. Mówię:
"Kurde, jak kto wszedł? Mówię złodziej?"
Jak, czy, czy kto, czy co? Bo też kiedyś
mówiła, że ktoś tam się koło domu kręcił,
coś obserwował. No nie wiem, kurde, twój
brat czy kto? No nie wiem. No i dobra, no
to mówię kurde, ubrałem się, założyłem
spodenki i było słychać znowu dwa, trzy
kroki drzwi i ja wyskoczyłem szybko,
patrzę, nie ma nikogo. Za chwilę zapaliłem
światło. Pobiegłem do tam, do tych, do
korytarza na dół, wszystko zamknięte.
Drzwi na dole były zamknięte. Szybko do
brata pokoju. Patrzę — tutaj wszystko
pozamykane. Do następnego pokoju obok,
między pokojem mojej dziewczyny a jej
brata jest jeszcze jeden pokój. Nie ma
nikogo. No i później tak zacząłem z nią
rozmawiać i to mi mówiła, że takie nieraz
się dziwne rzeczy u niej dzieją. A jeszcze
z jej opowieści też jak byłem. Tylko że
ja byłem w innym pokoju, a [pikanie] była
w tym pokoju między swoim a brata i
właśnie tam usypiała nasze dziecko. I
mówię, co tak długo nie przychodź, tak
długo usypiasz? A bo jakaś, yy, tam ma
takie drzwi, jak są takie drzwi z szybą i
taka kratka. Mówi, że za tymi drzwiami
taka jakaś biała postać po prostu stała.
No i się bała. To było raz. Mówię: "czemu
nie wołałaś?" A bo ze strachu czy coś. No
mówię: "no ja pierdzielę. Przynajmniej bym
zobaczył", no nie?
A partnerka zauważyła jakby szczegóły tej
postaci, czy tylko taki zarys?
Nie, to było przez szybę. Szyba nie jest
taka idealnie czysta, tylko jest taka
prawda matowa, taka brązowa, że tylko
widać zarys postaci nawet w dzień. To taka
podłużna postać, tak jakby ktoś na siebie
nałożył, prawda, białe prześcieradło i
podświetlił światło.
No tak jak na, na, na
szyba z cenzurą jakby.
Dokładnie tak. Tylko że to jest właśnie
szyba szklana, prawda? Nie ta z tej maty
dykty. Tylko właśnie szklana. I jak tak z
nią zacząłem rozmawiać, to tam jeszcze
widziała parę razy. Ale to, co jeszcze
pamiętam, to ostatnio to było z rok temu
czy z półtorej. Zeszła zrobić mleko na dół
i jak tam się idzie, właśnie się idzie
wzdłuż korytarza na parterze, to tam jest
jeden pokój, jest po lewej, po prawej jest
łazienka i mają taki duży pokój z
kuchnią. Znaczy, no taki, a e, to jest tak
zbudowane, że to jest razem jedno
połączone takie duże. Kuchnia z dużym
pokojem, prawda? I zaraz jak się idzie na
wprost naprzeciwko są drzwi balkonowe i
taki balkon. I mówi, że bała się iść, bo
zobaczyła taką postać na czarno ubraną.
Tak starodawno bardzo było. Takie ubranie
starodawne jakby, kaptur z takich jakichś
filmów o właśnie typu Van Helsing, jak
byli ubrani. No osiemnasty, siedemnasty
wiek. Tak zacząłem ją wypytywać, takie
przesłuchanie robić, jak to wyglądało. I
że po prostu stała i stała za tą szybą,
za, za tą, za tym oknem balkonowym i po
prostu tam opisała, że jakieś takie włosy,
jakieś szare, że taki, tak staro jakoś
wyglądała. Mówi, tylko już nie pamiętam,
czy to-- raczej facet to był, w kapturze,
na czarno, taki długi jakiś płaszcz i jak
ją zobaczył, to po prostu tak jakby w
prawą stronę uciekł za okno. A tam nie da
się uciec, bo nie było nic słychać, bo tam
jest pół metra i jest po prostu ściana i
jest płot. Więc jakby było coś słychać, że
prze-- bo jak nieraz pies uciekał
tamtędy, właśnie to, to było słychać. W
ogóle coś było słychać. Mówi, że nie było
słychać i ona wróciła się, bo bała się do
tej kuchni już wchodzić, no. Także tam co
jakiś czas, nie wiem, się coś dzieje. Jak
rozmawiam z chrzestną, to mówię, pytałem
właśnie dziewczyny. No nie wiem, ten dom
to, co to było wcześniej? Bo to był
budowany dom. Co to było wcześniej? Może
jakiś stary był dom czy coś? No raczej
nie. To było pole, bo nie wiem, czy coś po
prostu może w tej ziemi jest pod tym
domem, czy to... A chrzestna też mówiła,
że to może być po prostu w tym miejscu,
otwierać się może czasami portale do
naszego świata właśnie i te jakieś istoty
po prostu wychodzą. A! Zapomniałem dodać.
Wychodząc z tego domu, tam jakiś niecały
kilometr jest cmentarz. Za tym domem,
przez łąki idąc prosto. I właśnie tam, jak
się idzie w pola, to się idzie na
cmentarz, miejscowość Cedyna właśnie, to
jest mniej więcej kilometr będzie do tego
cmentarza. No właśnie to nie wiem. Albo,
albo po prostu ta aktywność jest
spowodowana, że w pobliżu jest cmentarz,
albo po prostu ten portal, albo coś, coś
nie wiem, pod tym domem, nie wiem, coś tam
ktoś coś pochowany czy coś, ale raczej,
raczej bym obstawiał na ten portal, albo
właśnie, albo cmentarz. Tam to po prostu z
cmentarza te, te, te duchy czy te diabły
po prostu, nie wiem, przychodzą.
No, po-portale potrafią się, że tak to
ujmę, pokazywać w najmniej przewidywalnych
miejscach, prawda? No to kiedyś odebrałem
relację o właśnie takich też dziwnych
zdarzeniach z bloku w Tychach. W środek
bloku mieszkalnego i po prostu jakieś
ginące przedmioty, jakieś rzeczy typu
ktoś, ten ktoś tam widział sytuację, która
dopiero miała się wydarzyć chwilę później
z wyprzedzeniem także. No w różnych
ciekawych, w różnych
nieprzewidywalnych miejscach się to
po-potrafi, że tak powiem, otworzyć.
Tak, tak. A nieraz, a nieraz jest właśnie,
nieraz też jak ludzie widzą po prostu
jakieś inscenizacje bitew, że dwie armie
na siebie nacierają, powiedzmy rycerzy,
prawda? I jakieś takie inscenizacje bitew
się pojawiają i to albo chwilę trwa, albo
dłużej i to zanika. Po prostu jakieś takie
właśnie może zakrzywienia czasowe po
prostu, no nie? To też są też takie
jakiegoś... Jakoś to jest też nazwane,
prawda? Oprócz portali, prawda?Także
wrócę, póki pamiętam i się przypomniało,
bo też bym to pominął. Dobrze sobie
przypominam o tym cmentarzu. To był drugi
chyba listopad. Dość idzie do pracy. Było
rano, godzina nie wiem, jakaś godzina była
już jakoś po szóstej, ale było jeszcze
ciemno. Mgła była taka. Jak się idzie tą
ulicą, się wychodzi od mojej dziewczyny,
to tam się idzie z jakieś dwa kilometry do
ulicy Sandomierskiej Głównej, która
prowadzi do-do miasta. No i tam jakieś
dwieście metrów
idąc po tej samej stronie do ulicy
Sandomierskiej, jest kapliczka i jest
między domami taka przestrzeń, powiedzmy,
nie wiem, pięćdziesięciu, sześćdziesięciu,
osiemdziesięciu metrów. Nic nie jest
postawione i po prostu jakbym tam za tą
kapliczkę skręcił, poszedł do góry, to bym
z pola wszedł i po ukosie bym miał ten
cmentarz. I jak szła, to usłyszała takie,
takie [odgłosy podniecenia]. Ogląda się i
patrzy. Takie cienie przeskakiwały za tą
kapliczką. Tam dalej, dalej przeskakiwały.
Po prostu takie ciemne cienie w tej mgle.
No i po prostu bała się iść, aż
zadzwoniła do mamy, a mama mówi "A co ty
opowiadasz? Idziesz do tej pracy. Idziesz
dalej". Bała się po prostu tam dalej iść.
No bo to było po boku. Także właśnie też
taka sytuacja, którą mi się przypomniała,
którą mi opowiadała.
A tam nie było widać żadnych zwierząt, prawda?
Nie. To, to było w powietrzu. To było nad
ziemią. Jakiś metr, półtorej. Tak
przeskakiwały tak, tak szybko, tak po
prostu. Jakby to wytłumaczyła tak: taki
cień i taki był, właśnie jakieś takie
[odgłosy podniecenia],
coś, coś w tym stylu.
Czyli te odgłosy
wykluczają też, że to mogły być ptaki
przeskakujące po drzewach, prawda?
Nie, to było sylwetki ludzkie. Takie było widać
dwa metry, metr siedemdziesiąt, coś
takiego. We mgle, nad-- właśnie w mgle. Po
prostu tak przeskakiwały w powietrzu
półtorej metra ziemią do dwóch metrów, o.
I to tak szybko przez tą całą długość, tak
jak ona to tłumaczyła. Także to wyklucza
jakieś zwierzęta czy coś. Nie, nie, nie.
No to rzeczywiście, rzeczywiście tutaj
duże pole do interpretacji i do snucia
domysłów, co to mogło być.
No ja to myślę, że może to właśnie, nie
wiem, jakieś te dusze, może z cmentarza,
takie właśnie, które się tam nie dostały
do nieba, czy tam może to może jakieś. Nie
wiem. No to był już Dzień Zaduszny,
prawda? Drugi, drugi
listopad, prawda? No i właśnie z tym
charczeniem, co też mi się przyda, bo bym
pominął. Jak wyjechaliśmy do Holandii z
dziewczyną, wyjechałem tam do pracy, to
ulokowali nas w takich domkach. Taka
miejscowość, że trochę lasu było. Takie
domki letniskowe. W jednej części tam był
taki wspólny duży aneks i były dwa pokoje.
Były. I tam
urzędowała. Też byli Polacy. Był też
chłopak z dziewczyną. No i my tutaj w ten
pokój, co nam przydzielił ten koordynator
holenderski. Ciasne tak dwa łóżka po boku.
No rozpakowaliśmy w pierwszy dzień,
rozpakowaliśmy te bagaże, tam trochę
pogadaliśmy
z tymi
lokatorami, się poznaliśmy. No i godzina
była już przed północą. No i ja się
walnąłem. Jak się wchodzi do tego pokoju,
walnąłem się po lewej stronie na łóżko, a
[nazwa zalogowany] była po prawej stronie.
No i ona mówi Chodź do mnie, chodź do
mnie. Mówię Dobra, zaraz poleżę sobie. No
usnęło mi się. I pamiętam, że
nie to, że budzę się w śnie, tylko śni mi
się to, że po prostu leżę, jest ciemno i
nie mogę się ruszyć. Mówię. Co jest,
kuźwa? Mówię, gdzie jestem? Kurde, co
jest, że nie mogę? Kurde, nie widzę
siebie, nie mogę wstać, nie mogę nic. I za
jakiś czas mi się pojawiło, wyświetla mi
się po prostu śni mi się, że za tym oknem,
za tym pokojem jest taka zjawa, takim
jakimś, w takim swetrze starodawnym,
jakieś takie włosy, takie opadające,
proste, takie jak od szczotki. To była
damska zjawa i tak zmieniała jej się
twarz. I tak na mnie tak
[imię niewyraźnie]. No to kurde, ona
chciała mnie wystraszyć, no to ja
[głośne warczenie] na nią głośniej, ona na
mnie głośniej, to ja na nią głośniej i aż
w końcu się obudziłem, dziewczyna
krzyczy, piszczy i też jak się obudziłem,
w tej ostatniej sekundzie wiedziałem, że
wydałem z siebie dźwięk. Mówię, co się
dzieje? Ona mówi kurde, spałeś? Spałeś?
Zacząłeś nagle warczeć, warczeć i
obudziłeś się właśnie z tym krzykiem takim
[głośne warczenie] tak bardzo głośno.
Chciała mnie wystraszyć i ten. No to ja na
nią głośniej, ona głośniej na mnie. Aż
się obudziłem i później, jak już
wróciliśmy z tej Holandii, to jeszcze mi
się tutaj śniła, ale już nie miała chyba
za bardzo mocy i pamiętam ją, zwyzywałem w
śnie. Nie wiem, zwyzywałem ją i od tamtej
pory już mi się nie śniło. I na drugi
dzień powiedzieliśmy koordynatorowi, jaka
była sytuacja, że nie chcemy tutaj, w tym
pokoju. No i zmieniliśmy na-- udało nam
się zmienić na następny domek. No i tam
już wszystko było okej. Parę domków dalej.
Nie wiem, czy akurat ten dom, czy coś pod
tym domem było pochowane czy coś, czy,
czy po prostu jakoś nie wiem, to miejsce,
czy coś tam się działo wcześniej. Nie
wiem, nie wiem, bo to Holandia. Nie znam
historii też nie wszyscy Holendrzy dobrze
mówią też po angielsku i nie pytałem się
już nawet, no a ci lokatorzy mówią, co żeś
ich tak tam darł? No i opowiadam, co mi
się działo, czy był spokój, bo gdzieś też
śniło, no nie? I coś mówi i się później
zaczął śmiać, no nie? Oni tam też długo
nie byli, ale już nie pytałem się, czy coś
gdzieś ich przenieśli i po prostu tak
porozlokowywali nas, bo to było
tymczasowo. Dobrze, że tymczasowo, bo jak
bym tam miał tak po prostu spać, to bym
był niewyspany rano do pracy. No taka
właśnie sytuacja z paranormalnych jeszcze.
No to niekoniecznie musiało być jakieś
prawda, nawiedzenie czy coś tego typu. To
równie dobrze mógł się w
taki sposób zmaterializować, nie wiem,
jakiś stres związany z wyjazdem, coś tego typu?
A może, może też. No tylko właśnie za
oknem to było. No nie wiem, może tam coś
się działo, może to jakiś stres czy coś,
no ale to właśnie to też tak podchodziło
pod to, jak są te fazy snu, co ludzie też
opowiadają o tych, o szarakach, że nie
mogą się ruszyć, albo są też w ciemni, że
taki bezwład, prawda?
No to też ten paraliż, paraliż senny, tak?
No to właśnie też mogło być prosto, tak? A
właśnie jeszcze mi się przypomniało. Na
moim mieszkaniu tutaj byłem mały. No to
kurde, no to mogłem mieć sześć lat.2017,
siedem może. Do mojej mamy-- siostra z jej
męża i ja spałem w dużym, a oni spali
teraz w moim pokoju tutaj. No i pamiętam,
ja spałem z mamą w dużym i miałem wtedy
rozłożony tutaj i obudziły mnie rozmowy.
Mówię, rozmowa mnie obudziła w nocy i tak
przekręcam głowę, mówię, patrzę, wujek
stoi z kimś, gada jakaś taka pani ubrana w
chustce i w taki ten strój, taki
folklorystyczny, w paski takie kolorowe,
taki... To się zarzuca taką, taki jakby
kocyk i się zasuwa, prawda? Taki jest do
pasa i taka spódnica. I wujek mówi, nie
wiem, ta pani powiedziała: "Śpij, śpij
sobie, śpij". I później coś mi się
przypomniało na następny dzień i mówię "Z
kim rozmawiałeś?" "A co, pamiętasz to?"
Mówię: "No pamiętam". "No... Z moją mamą".
"Aha", mówię. No i się okazało, że
właśnie, no, przyszła się z nim, yy, pożegnać, no.
Czyli krótko mówiąc, unicja. Sytuacja,
kiedy zmarły informuje o swoim odejściu.
Tak, tak. No i ubrana była w strój ludowy
właśnie, bo to z Krakowa, to w tym taki,
jak się tam krakowiacy ubierają, tylko
bardziej nie, nie tak w mieście, tylko ten
taki jak na wsi, no nie? Coś takiego, no.
Wujek też jakby to widział tak na granicy
snu i jawy, tak? Coś tego typu?
Nie, nie, nie! Normalnie wstał. Wstał
normalnie, tak jak ja teraz i po prostu
i-i-i rozmawiał. Nie, nie, nie, nie mu się
śniło. No trzeźwo stał, no. Z tego, co
opowiadał, to nie to, że mu się śniło.
Nie, nie, nie.
Aha, czyli tak jakby mama- Na żywo!
Tak jakby jego mama odwiedziła go
fizycznie. Ale to było, to było-- to nie
były takie fizyczne odwiedziny, tak?
No nie fizyczne, tak, a-ale on nie spał.
Stał na nogach, no. Tak jakby po prostu,
nie wiem, powiedzmy, poszedł załatwić
potrzebę, wychodzi i spotyka mamę, no nie?
No to potwierdza to, co się mówiło o
dzieciach, że do pewnego momentu dzieci
jakby są bardziej otwarte na postrzeganie
tych różnych rzeczy, że to tak ujmę, zaświatowych.
Tak, chyba, chyba do czwartego roku życia, no.
No, różnie, różnie. Jedni do czwartego
roku życia, a niektórym, czasami niektórym
się zdarza nawet do ósmego roku życia tak
częściej widywać tego typu z-zdarzenia. A
potem to, a potem to zanika, bo prawda tam.
Tak, tak, tak, bo nawet, yy, przypomniał
mi pan, po przykładzie jednego syna
właśnie mojej chrzestnej. On miał chyba,
nie wiem ilu on miał, już mówił,
trzy, cztery, trzy lata może. On im
wyjaśniał zasady padania, jak jest, jak
widzimy ten półksiężyc, prawda? Cienie na
Księżyc. Yyy, jak tą zasadę wyjaśniał.
Dziecko trzyletnie, że jak pada światło z
słońca, że zasłania, że dlatego widać tam Księżyc i-i-i
ogólnie no skąd to dziecko mogło wiedzieć, prawda?
No trzyletnie, dodajmy.
Tak, no trzyletnie, także no. No też, też
oglądałem na przykład, że też dzieci, yy,
dzieci pamiętają, były w poprzednim życiu
tam na YouTubie, nawet jakby je pan sobie
wpisał. Są dwa takie krótkie dokumenty.
Dziecko, które pamięta, że było pilotem
podczas drugiej wojny światowej. Właśnie
jeden jest, właśnie jedno dziecko jest z
Anglii, to latał właśnie na, na właśnie
tutaj na Spitfire, Hurricane, już nie
pamiętam, a drugi ze Stanów i też właśnie
po prostu dziecko znało idealnie samoloty,
nawet pamiętało, jak się nazywa. Tam
zaczęli rodzice szukać, szukać, no i
znaleźli, yy, właśnie go z poprzedniego
życia. I pamięta, że z-został zestrzelony
nad Iwo Jimą właśnie. Też jest bardzo fajne dokumenty.
No dużo jest takich ciekawych przypadków.
Ja mam taką manię od, od jakiegoś czasu,
że oglądam nagrania transmisji z tych
ataków z jedenastego września na Nowy Jork
z dwa tysiące pierwszego roku i YouTube w
polecanych podsuwa mi od jakiegoś czasu
materiały o-o-o dziecku, które twierdzi,
że było tam w poprzednim życiu, w tych
wieżach World Trade Center. Także no
ciekawe. Też dużo takich przypadków jest,
szczeg-szczególnie dużo w, na Sri Lance, w
Indiach, tam, tam w ogóle jest chyba inna
kultura, bardziej, bardziej otwarcie do
tych tematów w ogóle podchodzą. Brazylia też.
Tutaj to ja to tak w sumie dużo osobno nie
mówiłem, tam trochę po rodzinie, co
widziałem właśnie, ale to tak przy okazji,
bo ja to tam-- po prostu to, co
widziałem, to ja mogę komuś powiedzieć, a
jak on sobie to przyswoi, czy zareaguje,
czy się będzie śmiał, to mnie to nie
obchodzi. Ja po prostu mogę też powiedzieć
publicznie, tam mogą się wszyscy śmiać,
brawo bić. Ja tylko właśnie też panu
powiedziałem to, co widziałem
i mi to nie zależy, żeby ktoś w to
uwierzył, prawda? Chodzi mi o to właśnie
takie grono tych zwykłych zjadaczy chleba,
prawda? Ja ogólnikowo podchodzę do tego.
No takie, takie zdrowe podejście mi się
wydaje. Nie przejmować się jakoś
specjalnie. No chyba, że się wykonuje
jakiś prawda zawód wymagający publicznego zaufania.
No bo gdzieś prawda, gdzieś, gdzieś kurde
w wojsku, gdzieś w rządzie, no to wiadomo,
tak? A tak to-
No nie tylko tutaj, tutaj. Zdarzają mi się
rozmowy z kierowcami ciężarówek. Oni co
jakiś czas przycho... Przechodzą, yy,
okresowe testy psychologiczne. No i też,
no j-jak składają jakieś, dzielą się jakąś
historią z tam z pogranicza naszej
rzeczywistości to też zawsze proszą, żeby zmienić głos.
A nie! Mi proszę nie zmieniać. Tak jak
jest, jak mówię oryginalnie, żeby był
zachowany, nie, ja nie mam takiej
potrzeby, żeby zmieniać głosu, także nawet
jakby była wizja czy coś, jakaś rozmowa
przez kamerkę, to też normalnie bym się
pokazał. Ja, ja się nie wstydzę. Ja mówię
to, co widziałem, a jak ktoś nie wierzy,
no to prawda brzmi musi. Ja nie zamierzam
go przekonywać. A i na koniec mam jeszcze
tutaj, bo patrzę, mam zapisaną taką
historię. Na ulicy stałem, prawda, w
mieście. Patrzę, leci wrona, prawda? Leci
wrona w moją stronę na powiedzmy wysokości
tam dziesięciu, piętnastu metrów, no do
piętnastu metrów. Przeleciała powiedzmy
raz, dwa, trzy, cztery, pięć sekund,
prawda? I nagle, nagle widzę, jakby się
cofnęła te pięć sekund i od tego samego
miejsca znowu leci, nie wiem, błąd Matrixa
czy coś takiego, no? Taką kiedyś miałem
też, no po prostu jakby ktoś mi po prostu
cofnął moją wizję w mojej głowie, to co
widziałem przed minął. Także chyba raczej
to wszystko tam tutaj co zapisywałem, co
mi się poprzypominało już opowiedziałem
także. No, także to będzie tyle no nie?
Z tych moich rzeczy, co widziałem, a może
jeszcze coś w przyszłości będzie, czy coś,
może w niedługim czasie, bo też ja jak
jest wolny czas, jest lato, to nie siedzę
w domu, czy albo jak jestem zmęczony, to
idę na bloga, albo na miejscu spotkania
blisko, albo gdzieś wyjeżdżam też poza
Kielce, na-na-na widok czy w dzień, czy,
czy w nocy sobie posiedzieć,
wychilloutować się, posłuchać sobie
właśnie muzyki takiej właśnie
chilloutowej, ambientowej tam. Bo to lubi
się tak właśnie chilloutowe, popatrz sobie
gwiazdy przez lornetkę też, Księżyc, no,
także, jakby coś jeszcze tam się
wydarzyło, to tam się zgłoszę.
Oczywiście jak najbardziej.A gdy już się
rozłączyliśmy, telefon po chwili zadzwonił
ponownie i dzięki temu poznamy zaraz
jeszcze jedną historię z 2023 roku.
Akurat mi się przypomniało, kurde, bo taki
krótki był epizod. To było na jesieni w
zeszłym roku. Pojechałem właśnie tutaj od
siebie z osiedla. To jest jakieś dwa, dwa
i pół kilometra do trzech w dół. Tam jest
galeria, w galerii jest echo, jest duże
taka. Byłem, pojechałem na zakupy, w
sklepie coś kupowałem. Wiem, że niedużo to
było. Wszedłem, jak są sklepy, po boku
jest wejście, na środku jest galerii, tam
jest-- się wchodzi do, do, do toalet.
Wszedłem do toalety za potrzebą. Wychodzę.
Tutaj tym korytarzem wychodzę. No i
patrzę, kurde, gdzie ja jestem? Nie wiem,
gdzie jestem. Widzę, że galeria jest na
tej zasadzie, wie pan co? Jakby pan, jakby
pan się obrócił-- zna pan galerię,
powiedzmy jakąś tutaj swoją. Wychodzi pan
z ubikacji, odwraca się pan tyłem, daje
panu lustro, prawda? I tutaj patrzy pan w
tą lustro. No niech pan teraz idzie,
powiedzmy tyłem. Czy pan poznaje tą
galerię? Wszystko jest inaczej, prawda?
Tak jakby świat gry się nie do końca
zespół nowa poprawnie coś w tym stylu.
Jakoś nie było, nie było głośno. Taka
cisza była w tej grze. Ludzi było. Nie
było bardzo dużo. To był chyba
poniedziałek. Też było mało, ale jakoś tak
spokojnie chodzili i tak kurde mówię, co
jest, coś mam z głową czy coś? Mówię
kurde, przecież znam na pamięć tą galerię,
nawet nie po ciemku przecież, już dużo
razy tu jeździłem. I tak kurde stoję,
patrzę, no zacząłem iść, mówię kurde, nic
nie poznaję, mówię co jest kurde? I
dopiero jak wszedłem całą długość, bo to
jest-- tam się obchodzi po prostu naokoło
taki kwadrat. To jest jedna część tej
galerii i ona jest taka piętrowa. I
dopiero jak przeszedłem całą długość, to
nie wiem, to jest jakieś dwieście metrów,
dwieście pięćdziesiąt długości może? No
może powiedzmy zostańmy przy dwustu,
dwustu pięćdziesięciu. Dopiero jak
zarówno, to tak nagle, jakby, jak nie raz
jest muzyka stłumiona, to tak się
podgłasza, yyy, taka stłumiona,
niewyraźna. To tak właśnie tak wróciło
wszystko, takie, mm, taka naturalność
wróciła tak jakby było-- jak szedłem przez
ten, to było wszystko takie
wytłu-wytłumione. Rozglądam się i po
prostu nie poznawałem. Mówię kurde,
przeniosłem się gdzieś do jakiejś innej
rzeczywistości, ale mówię, nic mi się nie zgadza
z tym moim, z rejestracją tej mapy, którą
pamiętam. Mam w głowie, prawda, tej
galerii. No takie właśnie dziwna, dziwna
sytuacja. Dopiero jak wyszedłem za ten
róg, mówię o dobra, już to poznaję. No
kurde, nie wiedziałem gdzie jestem. Nie
byłem ani pierwszy raz, nie byłem w tej galerii.
No to taka, taka sytuacja mi się teraz
przypomniała, kiedyś była chyba
relacjonowana też w Radiu Paranormalium,
że to było dwóch tam młodych takich
nastolatków. Jechało z wycieczką szkolną
autobusem. Film się obydwu urwał w tym
samym czasie. Pan kojarzy chyba tą, tą
relację?
Akurat tego słuchałem.
Także, także kojarzy pan ten motyw? Jak
tam powoli im, że tak powiem, wracał
kontakt ze światem. I też coś takiego
było, że ten dźwięk był na początku
przytłumiony i z czasem stawał się coraz wyraźniejszy.
Tak, tylko że jak ja wyszedłem, ja
wszystko pamiętam. Tylko że mi się nic nie
zgadzało, wie pan? Nie zgadzało mi się po
prostu tak, jakbym patrzył, jakbym miał
przed sobą lustro. Tak jak ten efekt panu
wytłumaczę na takiej zasadzie, prawda, że
wszystko jest odwrócone, jak się patrzy w
lustro? Zna pan, powiedzmy, galerię. A
niech pan wyjdzie sobie. Pan stanie tyłem
i wszystko jest inaczej. I to na takiej
zasadzie mogę to wytłumaczyć, że wszystko
mi się nie zgadzało, tak jak w lustrze.
Wie pan, efekt lustra. I kurde, mówię
kurde, i właśnie tak ludzie tam jakoś
wolno, czyli tak jakby, nie wiem,
powiedzmy jakieś na uspokojenie herbatkę
czy jakieś tam środki dostali. Właśnie tak
obserwowałem, pamiętam ludzi, bo kurde,
mówię tak, no bardzo dziwne uczucie, nie
byłem w strachu, ale mówię co jest? Kurde,
mówię, mówię no wszedłem, wiem, gdzie
wyszedłem, bo wróciłem się nie drugą
stroną wyszedłem, bo tam jest--
można na drugą stronę przejść, jest
korytarz i po prostu po lewej są toalety.
Wróciłem się i mówię kurde, no co jest?
Nic nie poznaję, mówię. Cały czas byłem
świadomy, tak ja z panem teraz rozmawiam,
tylko po prostu efekt lustra. Nic nie
poznawałem. Dopiero przeszedłem całą
długość, nie pamiętam, czy się najpierw w
jedną, nie przeszedłem w jedną stronę za
róg. Nie poznaję i dopiero tak patrzę,
stanąłem. Nic mi się nie zgadza i dopiero
się wróciłem znowu pod te toalety i
poszedłem w drugą stronę, tam za róg i
dopiero tam za rogiem go, zacząłem już
poznawać wszystko, ten układ cały. I
później obszedłem to dookoła i wszystko mi
się zgadzało. Po prostu albo coś, albo
coś, po prostu jakiś
błąd mózgu, albo nie wiem, że nie wiem,
jak nazwać te zdarzenie.
Tak właśnie mi się skojarzyło. Czy może
coś czasem nie-nie zaburza tego
w niektórych sytuacjach tego sposobu, w
jaki nasz mózg rejestruje obraz, prawda?
Może być tak, że nagle zaczyna rejestrować
z wyższą jakby prędkością klatek, ale
odtwarza sobie ten obraz cały czas z taką
samą. Nam jednak się wydaje, że-że-że po
prostu wszystko spowolniło, tak?
To ja to nazywam efektem lustra, bo na tej
zasadzie panu mogę to wytłumaczyć, jak ja
to widziałem, że było wszystko odwrócone,
prawda? Nic mi nie pasowało. Układ
właśnie tak jak się w lustrze widzi przed
sobą, a tu jest jakby za tobą i, i kurde,
no nic nie pasowało. No tak właśnie mi się
jeszcze tutaj przypomniała sytuacja. Jak
właśnie rozkładałem teraz hotel, bo tam
mam taki i ten. I właśnie mi przypomniało,
to mówię, a jeszcze pewnie pan jest pod
telefonem, to zadzwoni, że od razu, bo tam
na tygodniu to zapomnę. I właśnie mi się
przypomniało. No bardzo dziwna sytuacja,
ale to myślę, że coś, coś raczej właśnie
tak jak pan mówi, coś, coś z głową, że tam
coś po prostu nie wgrało tej mapy, nie
pamiętało tego tutaj, co na pamięć się
znam. Każde piętro i każdy zaułek i to
wszystko. A tam był poziom minus, minus
minus jeden, minus jeden, bo tam jest
zero, jeden, dwa i trzy góra, no nie, w
galerii tutaj u mnie w mieście i byłem na
minus jeden. Wyszedłem i kurde,
po prostu stanąłem i rozglądam się,
patrzę, mówię no co jest, kurde, gdzie ja
jestem, gdzie ja wyszedłem? Takie dziwne
miałem właśnie uczucie, że jakbym się nie
w czasie się gdzieś przeniosłem, kurde,
czy coś takiego zaczęło takie jakieś
pierwsze takie myśli nachodzić, ale mówię
no nie no kurde, ludzie chodzą, zacząłem
ludzi obserwować. Idę za pierwszy róg,
właśnie wyszedłem. Patrzę, kurde, nic nie
poznaję, kurde, znaczy mniej więcej wyjść
do wyjścia bym trafił, bo widziałem gdzie
jest wyjście czy coś. Po prostu nie
zgadzał mi się układ tych sklepów tak jak
mam zapamiętane jak się wychodzi to na co
dzień, prawda? Wszystko było odwrócone tak
jakbym pierwszy raz był w obcej galerii.
O tak, efekt lustra, prawda? No a cały
czas byłem, cały czas byłem przytomny. Tak
jak teraz rozmawiam z panem i tutaj
jestem w pokoju. Jest właśnie wszystko, Mi
oczy rejestrują obrazy i układ pokoju i
wszystko. I tam powiedzmy patrzę za okno teraz, także
mi się film nie urwał, ale takie właśnie
dopiero jak przeszedłem za ten drugi róg,
to dopiero właśnie mówię no już wiem,
gdzie jestem, ale kurde obszedłem to
dookoła. Właśnie ten minus jeden. No kurde
wszystko się zgadza nagle, także nie wiem
co, mi się wydaje właśnie, że-że-że coś,
jakaś anomalia mózgowa czy jak to nazwać?
Po prostu coś nie mogła wgrać, odczytać
i-i-i ten- No wszystko możliwe, w każdym razie
jakiegoś rodzaju błąd mogło wystąpić, tak?
Tak jest, tak samo jak z tą bronią, co
opowiadałem, błąd Matrixa. A widział pan
może na YouTube'ie mi się przypomniało
odnośnie Matrixa, błąd Matrixa z cytryną.
Jak dziewczyna kroi na pół.Wsadza do
torebki takiej foliowej i ma gdzieś tam
ten i patrzy. Jest cała cytryna i
przykleiła i później ją na nowo i miała
trzy połówki. Widział pan może ten filmik?
Nie, nie widziałem, ale raczej nie jestem
jakimś fanem tego typu, że tak powiem,
nagrań. Podchodzę z dużym, z dużym jakby...
No rozumiem, ale to właśnie było z takiej
kamery, jak to właśnie jest w typu jak KFC.
Na kuchni jest, że tam pracują pracownicy.
To było z takiej. No i że po pracy poszła
po to nagranie, no nie? Bo też sama nie
dowierzała. Tak mi się przypomniało. Także
właśnie jeszcze mówię zadzwonię do pana,
póki pan jest od telefonu, bo mi się to
właśnie ta sytuacja z galerii przypomina.
Efekt lustra.
Z Kielc przenosimy się do jednej z małych
miejscowości na Podlasiu, przy czym autor
tej relacji prosił o niepodawanie jej
nazwy. Tutaj również pojawi się mały wątek
ufologiczny, jednak większą część rozmowy
zajmą opisy spotkań z duchami oraz
kontaktów z zaświatami. Posłuchajmy.
Zacznijmy od tego, że mieszkałem wiele lat
na jednym z podlaskich osiedli. Na
osiedlu, w którym był kiedyś cmentarz
żydowski. Mieszkałem tam ponad trzydzieści
lat. I co tam miało miejsce? Miało
miejsce to nie tylko w moim mieszkaniu, w
tym, w którym mieszkałem z rodzicami, ale
też w innych mieszkaniach, że na przykład
nie działy się takie różne rzeczy.
Dla mnie może nie dziwne, bo jakoś miałem zawsze
inną percepcję postrzegania rzeczywistości
i świata. Ale no, działo się coś takiego,
że na przykład nie wiem, proste rzeczy,
włączanie i wyłączanie telewizora, tak? Na
przykład... Co jeszcze? Kiedyś mama
przywiozła z Włoch takie wielkie szyszki
jako dekorację. Używała dwie i siedzieliśmy,
ja byłem w innym pokoju, ojciec był w
innym pokoju i nagle ojciec zaczął
krzyczeć, chociaż mówię od razu mówię, że
on tam jest. W takie rzeczy to nie wierzył
raczej. Też szyszka zaczęła sama się
trząść. Jedną i drugą. Druga stała w
miejscu, a jedna zaczęła po prostu z
miejsca na miejsce. Tak jakby człowiek
przeskakiwał z nogi na nogę. I ojciec
zaczął krzyczeć wulgarnymi słowami, tak
jakby chciał, jak się powinno robić, tak
naprawdę chyba te byty, które tam sobie
chodzą. To była taka rzecz, może nie
pierwsza, ale istotna. Pierwsza rzecz,
którą pamiętam tak naprawdę z tego
mieszkania, to była taka, że kiedyś
wieszało się takie, nie wiem, jak to się
nazywa profesjonalnie, kinkiety chyba tak?
Na ścianę i składało się szkło i
nakręcało się żarówkę dopiero wtedy w ten
kinkiet, nie? I któregoś razu to był nie
pamiętam, który rok, ale ja byłem jeszcze
w podstawówce, pewnie w którejś klasie.
Obecnie mam czterdzieści ponad lat, nie? I
po prostu był jakby huk, że coś spadło i
najlepsze było to, że wybiegliśmy do
pokoju. I właśnie te rzeczy działy się
głównie w tym ostatnim pokoju, bo to jest
mieszkanie trzy pokojowe. Weszliśmy do
tego pokoju i to szkło leżało na ziemi, a
żarówka była wkręcona. Nie ma możliwości.
Ja mam jeszcze do tej pory nawet te-te
szkło gdzieś tam w piwnicy. Nie ma możliwości.
Żeby było nienaruszone?
Nie, szkło nienaruszone zupełnie. To tak
jakby ktoś zdjął po prostu ten, to szkło
położył na ziemi, tak? Czy tam rzucił, a
żarówka była wkręcona, nie? Żarówka była o
średnicy większej niż otwór w tym szkle.
No to była taka chyba najbardziej taka
pierwsza rzecz, z którą ja tam się
spotkałem tak naprawdę. Oprócz tam
czyszczenia szklanek w kuchni i tak dalej,
to było na przestrzeni tam wielu lat,
nie? Ale jakieś dziesięć lat temu, więcej,
z trzynaście lat temu, miała miejsce taka
sytuacja, że na przykład byliśmy na
przykład w pokoju. Właśnie w tym ostatnim
takim. Ja byłem wtedy... Mój brat spał
obok, bo my mieliśmy dwa oddzielne łóżka
pojedyncze. Ja nie spałem. Znaczy,
wydawało mi się, że zasypiam, ale
obudziłem się. O tak w ten sposób, nie? I
słyszę po prostu
szuranie, nie? Bo tam była wykładzina, nie
bo mieliśmy jeden pokój, taki, taki jakby
przechodni. I słyszę po prostu takie jakby
było gumolitu tego gumowego, takiego
gumoleum, nie było dywanów, tylko było to
po całości tak położona taka wykładzina,
nie? A'la dywan. No i
słyszę, że z tego pokoju, takiego
przechodniego do mojego jest takie jakby
szuranie. No i leżę. Miałem otwarte oczy,
ale nie dałem rady po prostu się jakby
poruszyć. Nie wiedziałem, o co chodzi, bo
to pierwszy, pierwszy raz miało miejsce
właśnie coś takiego. I słyszę te szuranie
i brat spał obok na tym łóżku i jakby to
szuranie zbliżało się do tego mojego
łóżka, na którym ja spałem. I po prostu
ktoś się nade mną pochylił i zaczął mówić,
jakby wydawało mi się, że brata głosem
moje imię. Po chwili, po kilku, nie wiem,
może dwóch minutach, może to... Bo to był
krótki okres czasu. Kroki znowu jakby
posunęły się w drugą stronę tego pokoju i
za jakieś kilka minut znowu się to
powtórzyło. Czyli były, były te kroki, tak
jakby kopia tej sytuacji, która miała
miejsce kilka minut temu, nie? I w tym
pokoju, takim przechodnim.Stało biurko z
krzesłem obrotowym, takim do komputera. I
ono po prostu no wiadomo, jak się siada,
to trzeszczy nie, często. I słyszałem jak
ktoś na to krzesło siada i to krzesło
trzeszczy. Na drugi dzień brat do mnie
mówi, że czy słyszałem,
że ktoś w pokoju był, nie? No i ja mówię,
no że tak mówię, no, że ktoś siadał na
krześle, mówi, mówi myślałem, że to ty,
ale nie było w ogóle jakby jasności
monitora w pokoju, w którym ja byłem, bo
to wiadomo, jakiś tam blask oddaje. Jak
mówi, że on słyszał po prostu, że, że ktoś
siada, nie, na tym krześle. I to było
tylko jednorazowo. To się powtórzyło.
Znaczy jakby dwie sytuacje w kilku
minutach, ale jednorazowo ogólnie, nie? Z
tego mieszkania. Później właśnie też
zauważyłem, że na przykład
siedziałem przy komputerze, bo miałem tam
komputer jeszcze drugi, w tym swoim
pokoju, już trochę nowocześniejszy. I tak
sobie siedzę i miałem telewizor taki
jeszcze z tym tak zwanym tyłkiem, z tym
kineskopem starym. Pilot leżał
na łóżku odwrócony odwrotnie i sam
telewizor na przykład zapalił się kilka
razy, nie? Ja go gasiłem, on sam się
zapalał i tak w kółko, nie? To taka
sytuacja miała miejsce. Co więcej, już
pomijając już tam nie chcę takie szczegóły
bardzo wchodzić odnośnie tego mieszkania,
bo tam już takie rzeczy to były takie,
takie błahostki. Ale obok w mieszkaniu, bo
my mieliśmy, my mieszkaliśmy pod
trzynastką, a pod czternastką miała druga
moja siostra mieszkanie. Zanim wyszedłem,
wyszedłem. Zanim ożeniłem się, to
mieszkaliśmy tam ze swoją dziewczyną rok
czasu. Tam mieszkała kiedyś sąsiadka,
która mieszkała kiedyś w Tarnowie. Ona to
mieszkanie jakby w zamian za opiekę nad
nią do końca życia, to jakby przepisała na
moją siostrę. Tam siostra jakieś tam
pieniądze zapłaciła. Niewielkie.
Czyli taka umowa, umowa o dożywocie, tak to się mówi?
Tak. Tylko że siostra za to mieszkanie
zapłaciła, nie? Tam oczywiście mniejszą
kwotę, ale nie całość. Tak jak te
mieszkania teraz na przykład chodzą. I
wtedy urodziła nam się córka. Malutka
była, tak, kilka miesięcy. Ona wiecznie
płakała, płakała w tym, w tym mieszkaniu
wiecznie, nie? Leżała w łóżeczku. Dążę do
meritum. Chodzi o to, że ja słyszałem
jeszcze wcześniej, jeszcze tą rzecz
pominę, jeszcze wrócę trochę, bo mówię,
nie zrobiłem tej synchronizacji zdarzeń.
Jeszcze miałem przed tą żoną, już obecną
teraz, miałem jeszcze inną dziewczynę, z
którą też tam po prostu spędziliśmy
noc. I w pewnym momencie, między drugą a
trzecią godziną zaczęło się stukanie.
Jakby wydawało mi się, bo tam był taki w
kuchni okrągły stół, szafki i trzykrotne
stuknięcie albo w stół, albo w szafkę.
Nie, nie wiedziałem w co no, bo tego nie
da rady zdiagnozować. Minęło tak samo
około dwóch, trzech minut. Sytuacja się
powtórzyła, nie? Mieliśmy rolety, okna
pozamykane, dźwięki dobiegały centralnie
właśnie z kuchni. No to można sobie jakoś
wytłumaczyć, tyle że jakiś czas później
mieszkał w tym mieszkaniu. Kilka lat
później, no już później mieszkał siostry
syn i często tam zapraszał kolegów na
przykład i tam grali sobie w gry. Chłopak
miał wtedy szesnaście lat. On tego nie
mówił, ale powiedział po prostu, że któregoś razu, że
przyznał mi rację, że oni jak siedzieli
tak samo w tym mieszkaniu, to tak samo
usłyszeli trzykrotne stuknięcia. No, tak
jak ja opowiadam, nie? I mówię, no
synchronizacji nie zrobiłem, ale jeszcze
dopowiem tą rzecz o tym poprzednim
mieszkaniu, gdzie rzecz się działa pod
trzynastką, nie pod czternastką. Jakiś
czas wcześniej też jak siostra moja
jechała za granicę ten syn mieszkał, był
młodszy i w pewnym momencie, jak ja spałem
właśnie, bo mój brat się wyprowadził z
tego mieszkania. On spał na tym samym
łóżku, co mój brat i któregoś razu obudził
mnie. Tym, że wychodzi z tego pokoju,
nie? No i ja do niego mówię Mateuszek,
gdzie ty idziesz? A on mówi No idę, tak? A
wziął kołdrę i z tą kołdrą szedł po prostu
do pokoju obok. No i rano ja do niego
mówię, co się stało? A on do mnie mówi, że
nic. Ja mówię no mów, co się stało, tak?
Co się stało? Nie wiem, czy coś cię
wystraszyło? Nie wiem. Cokolwiek, tak? Nie
chciał mi powiedzieć. Dopiero po kilku
dniach siostra z nim rozmawiała i
powiedziała, że w tym pokoju właśnie, w
którym zdarzyło się, zdarzyła się ta
sytuacja ze mną, że ktoś wchodził do
pokoju i wychodził, to on
obudził się w nocy i widział nad sobą
postać faceta w czarnym kapeluszu. On nie spał. On
jakby zamknął oczy, bo się wystraszył.
Otworzył znowu i znowu widział tego
faceta, nie? W tym czarnym kapeluszu. I to
on mówi, że to trzykrotnie powtarzał i go
cały czas widział. Za czwartym razem już
go nie widział. Po prostu znikł. To taka
sytuacja. Dalej. Według tego, co pamiętam,
to był dwa tysiące któryś rok. Już nie
mówię, nie chcę kłamać. Nie pamiętam
dokładnie, kiedy to było. No ja jeszcze
byłem kawalerem. Już później oczywiście
żonatym. W dziewięćdziesiątym siódmym
lub dziewięćdziesiątym ósmym roku miałem
praktyki w jednej z piekarni tutaj właśnie
w województwie podlaskim. I
sytuacja miała miejsce taka, że ja
dojeżdżałem z dostawcą pieczywa rano do
jakby do na te praktyki, do pracy. To była
między godzina siódma a ósma, coś
takiego. No i tam zawsze ja czekałem i
zawsze on przyjeżdżał. No ale któregoś
razu czekałem i on nie przyjechał. Zawsze
jak coś się działo, to zawsze na stopa.
Kiedyś było inaczej złapać tego stopa, bo
wiadomo łatwiej trochę ludzie może
bardziej ufali ludziom i złapałem tego
stopa. To było, to było auto osobowe i
wysiadłem. Wysiadłem, bo ten facet ogólnie
skręcał w stronę jezior. Tam są ośrodki
wypoczynkowe i ten facet skręcał w stronę
jezior na te ośrodki wypoczynkowe. Ja
wysiadłem około kilometra od samej
miejscowości, od znaku. Kilometra, może
więcej. No i sobie maszeruję, tak? To było
lato. Siódma godzina około rano.
Widoczność naprawdę super. Niebo błękitne.
Spojrzałem w lewo. Kiedy spojrzałem w
lewo, zobaczyłem obiekt-Duży, srebrny, w
kształcie dysku z takim na trzy czwarte
rozłożonym, na trzy rozłożonym, tak jakby
to była wieżyczka na trzy czwarte tego
dysku rozłożona, nie? I na tym, na tej
wieżyczce były już teraz, nie
pamiętam, ale trzy lub na pewno trzy lub
cztery takie czarne jakby wydawało mi się,
że to są okna lub szyby.
Ja to nazwałem okna. To leciało równolegle
ze mną. No i jak ja szedłem bardzo wolno,
żeby tam dojść do tej miejscowości, to,
to równiusienko ze mną leciało na wysokości jakby
świerk dwa razy do góry, tak? Czyli tam
nie wiem ile ten świerk może mieć
wysokości. Nie mam pojęcia. To leciało na
takiej wysokości podwójnego drzewa, na
górze, w odległości ode mnie około dwustu
metrów maksymalnie, czyli bardzo blisko,
nie? Ale to było duże. Nie wiem, nie
jestem w stanie określić teraz wielkości i
szerokości tego obiektu. Ile on miał szerokości? Bo
no jednak dwieście razy tą szerokość, no
nie wiem, mógł mieć około, nie wiem, z
piętnaście metrów może maksymalnie. No nie
wiem, ciężko mi to określić. No ale był
strasznie wyraźny, nie połyskiwał, był
srebrny i nie wydawał żadnego dźwięku. Był
taki, jak szedłem, właśnie szliśmy razem
z tym obiektem, że tak nazwę około stu
pięćdziesięciu metrów i był taki z samego
brzegu drogi, był taki zagajnik leśny,
gdzie tam jest chyba jakieś przepompownia
wydaje mi się. Mogę panu kiedyś tam jak
będę, to zdjęcie wyślę, jak to wygląda. I
właśnie w tym momencie jechał właśnie ten
dostawca z tej piekarni. No i on zatrzymał
się i ten obiekt dalej leciał
bardzo wolno i ja wsiadłem do tego
samochodu. Stary Lublin, jeszcze pamiętam
i mówię do niego Zbyszek, mówi zobacz, co
to jest, nie? On gdzie? Ja mówię no
zobacz, po lewej stronie leci, nie? To on
tak zobaczył, mówi no nie wiem, co to
jest, nie? I jak żeśmy wsiadli do tego
samochodu, on zaraz ruszył. I tak złożyło
się, że ten obiekt leciał właśnie wzdłuż
tej drogi głównej, bo to droga bodajże S61
jak chyba dobrze pamiętam. I
jak my ruszyliśmy, to on równo z nami
jakby leciał i schował się za tym
zagajnikiem leśnym. A po drugiej stronie
on był ten zagajnik leśny, bardzo krótki,
tam około nie wiem, właśnie stu metrów
może, może i nie taki, taki malutki. I jak
już wyjechaliśmy z drugiej strony, to go
nie było widać. Ale napomknę jeszcze o
jednej ciekawej rzeczy. Mój kolega
pracuje, nie wiem, czy mogę mówić, no ale
w Służbie Ochrony Państwa ma tam działkę
nad tym jeziorem. W latach
dziewięćdziesiątych, jeszcze kiedy miał
kamerę VHS, zdołał nakręcić... Szukaliśmy
tej kasety, nie mogliśmy jej znaleźć. Nie
wiem, gdzie ona przepadła, ale nakręcił
obiekt w kształcie cygara. Później
zacząłem wychodzić po prostu. Czy to jest
prawda, czy nieprawda?
Znaczy ja wiem, co widziałem, tylko chodzi
o to, czy ludzie dobrze zinterpretowali
to, co oni widzieli kilka lat temu,
właśnie pod tą miejscowością. Mówię tam
jest tam jest duże jezioro, jest kilka
wiosek i spytałem brata ciotecznego mojej
żony, czy po prostu tak, żeby
on się nie sugerował tym, co ja mówię, ale
też żeby nieee pomyślał, że ja coś tam
kręcę albo że coś mi odbiło, nie? No i tak
go fajnie zapytałem. I on mówi, że nad
tym jeziorem to jest-- mówię, jeżeli pan
będzie chciał, to panu wyślę to czy z
google'i, czy-czy będę tam na miejscu, to
panu wyślę tą trasę, pan będzie widział,
bo to, bo to wszystko jak na dłoni widać,
nie? I on po prostu widział też tam różne
czerwone punkty na niebie, za czasów,
kiedy nie było jeszcze dronów. Widział
różne czerwone punkty na niebie, które się
poruszały albo migotały, nie? No i mówię
do niego, mówię: co to mogło być? A on
mówi: nie wiem, mówi. Samolot to raczej
nie był, tak? Coś to mogło być, no ale nie
powiedział, co to mogło być.
A jakieś obiekty wojskowe mogły to być?
Znaczy wojskowe stałe, nie. Sam jestem
żołnierzem zawodowym, więc w tamtych
czasach nawet to nie było możliwe, żeby te
obiekty były. To było kilkanaście lat
temu i wtedy jeszcze nie wiem, czy w ogóle
drony wchodziły w życie. Tak naprawdę to,
co widział ten brat cioteczny, to było w
miejscu, nie? To nie poruszało się, po
prostu wisiało i migotało, nie? Pulsującym
światłem, czerwonym. On mówi, że to było
czerwone, nie? Tak samo i ten kolega,
który widział te cygaro, co on miał
nakręcone, to mówił, że też wydawało taki,
ale delikatny kolor czerwony, nie? I to
właśnie nad tym jeziorem właśnie było,
było tam trochę tych rzeczy widać. Nie
wiem, czy to ma związek z tym, co ja
widziałem, czy nie, ale to jest
trajektoria lotu bardzo podobna do tego,
co widziałem ja, czyli ten dysk. I taka
sytuacja. Kolejna sprawa. Mówię, moje
wydarzenia były kiedyś opisane w Nieznanym
Świecie. Mówię szczerze, bo
nie chcę tutaj, żeby ktoś mnie jakoś tam
dziwnie oceniał albo jakoś tam, żeby był
jakoś tam, nie wiem, gwiazdą, tak? Tylko
chodzi o to, żeby ludzie zrozumieli po
prostu, że coś się dzieje tutaj, na tym
świecie, że są inne rzeczy niż oni widzą i
to jest realne. Najciekawszą rzeczą, o
której chciałem panu powiedzieć, to były
sytuacje tak naprawdę od śmierci mojego
dziadka. On zmarł w 2001 roku i byłem
strasznie z dziadkiem zżyty. Dziadek
chorował na raka dosyć, no bardzo długo,
tak siedemnaście czy osiemnaście lat raka
krtani. No i ja wtedy miałem, kurczę, nie
wiem ile? Piętnaście? Nie no, trochę
więcej lat, chyba, chyba trochę więcej, no
ale bądź co bądź byłem kumaty i dziadek
umierał u siebie
w domu, w tym samym mieście, w którym ja
mieszkam. Mówiłem mamie, że jak dziadek,
bo ona nad nim czuwała, to był ojciec
mojego ojca, ale mama to nad nim czuwała,
bo zawsze tata był gdzieś tam w trasie, bo
jeździł ciężarówką i mówi: jeżeli coś tam
będzie się działo, to przyjdź. Wtedy nie
było telefonów komórkowych i mówi: mnie
wołaj, tak? No i mama przyszła. Ja
pojechałem tam do niego. Dziadek wtedy
leżał, pamiętam na podłodze. Telefony były
tylko stacjonarne. Tam niewiele osób tak
naprawdę na tej ulicy miało te
stacjonarne. No i ja zasiadłem, tu dziadek
dogorywał i zadzwoniłem właśnie do mamy,
bo też właśnie mieliśmy tam w bloku
stacjonarny ten telefon i mówiłem, że,
mówiłem, żeby przyszła szybko, tam mój
dziadek umiera. Mama przyszła i dziadek
leżał na podłodze na takim kocu, poduszkę
miał pod głową, tylko że on nie mówił, bo
miał raka krtani. Miał wycięto tutaj to,
tą krtań, tylko pisał jak-Jak sobie ktoś
miał do powiedzenia, to pisał. No i leżał
na tej podłodze i tak jakby chciał mnie
odepchnąć, nie? I ja mówię dziadek,
widzisz coś? A on mówi tak i mnie odpycha.
Nie, ja mówię co widzisz? A on tak
ramionami, że nie wie, że nie wie co to
jest. No i pokazuje palcem na kuchnię, bo
to był taki stary dom z ponad stu letni.
Jeszcze pamiętam kurczę, że taka trzcina,
trzciną wysadzany w środku, nie? Jak
kiedyś była. Robili z czachu, nie był kryty, był tam
eternit. Ale mówię, ten dom był strasznie
stary. Jeden z najstarszych domów tam na
tej ulicy akurat. Odepchnął mnie i wydaje
mi się, że też od tego mogło się zacząć,
bo zawsze mówię- ja byłem troszeczkę inny
pod tym względem, że więcej rozumiałem niż
reszta i starałem się zrozumieć więcej
niż reszta. Czy od tego się zaczęło? Może
tak, może nie. Nie mam pojęcia. Wcześniej
w tym domu mieszkała też moja prababcia.
Dziewięćdziesiąt parę lat żyła i też
pamiętam właśnie jeszcze jak dziadek żył i
babcia. Zaszedłem tam do tego domu po
śmierci kilka miesięcy tej prababci. Nikt
nie powiedział, jak ona zmarła. Ona prawdopodobnie
udusiła się. Nikt jej po prostu nie
pomógł, bo nikt nie wiedział, że ona
umiera. No i któregoś razu jeszcze
pamiętam nawet film, jaki oglądałem, który
był czarno-biały telewizor i budzę babcię
w nocy. Mówię kurde, ktoś chodzi, bo tam
były takie schody, bo to był piętrowy dom,
na którym na pierwszym nikt nie mieszkał,
tylko na dole i były takie stare
drewniane schody, nie? I budzę babcię i
mówię, mówię babciu, ktoś chyba po
schodach chodzi. A babcia mówi no jak tam
nikogo nie ma, żadnych tam kotów, zwierząt
nie mieli. Nie no, mieli kury na
podwórku, tak? Jakieś tam świnia, jakiegoś
jednego, ale żadnych tam zwierząt innych
nie mieli. No i
po prostu no słyszałem, że ktoś wchodzi
albo schodzi, tak? Takie głośne, głośne
tupanie. Słychać było kroki. No i się
wystraszyłem, bo to wiadomo, że to
pierwsza taka sytuacja, bo to była
pierwsza, bo to był dziewięćdziesiąty
chyba pierwszy rok, jak ta prababcia
zmarła. Mówię, synchronizacji nie zdążyłem
zrobić z wydarzeń, bo to tak mówię już
jak mogę, nie? Tak. No ale tą ostatnią
rzeczą, taką najważniejszą według mnie,
może te wszystkie sytuacje, które miały
miejsce, doprowadziły do tego. Było to i
właśnie, jeżeli chodzi o tego dziadka, że
być może od tego się zaczęło, bo kilka lat
po śmierci moja siostra. Ja miałem kilka
sióstr i ta siostra po prostu jedna z nich
nie interesowała się w ogóle rodziną,
tak? No i ona nie była na pogrzebie tego
dziadka. Kilka lat po śmierci przyjściu mi
się ten dziadek.
A najlepsze jest to, że ja do niego kiedyś
powiedziałem, bo my żeśmy to mówię,
byliśmy zżyci i mówię do dziadka:
"Dziadku, jeżeli kiedykolwiek umrzesz, to
pamiętaj, że możesz do mnie przyjść i mi
powiedzieć, jak tam jest". A dziadek mi
napisał na kartce. Pamiętam wtedy. "Jak
będzie można, to dam znać", tak? No i tam,
po kilku latach, po kilku,
dwóch pewnie może dwóch, no. Przyśnił mi
się, że siedzi na środku, na krześle, na
środku tej kuchni, gdzie on patrzył po
trzech śmierci na krześle i był zły. Widać
było, że jest niezadowolony. No i ja do
niego mówię: "Dziadek, a co ty jesteś taki
zły?" No i on nic nie powiedział,
żadnego gestu nie było. No i do niego
mówię: "Co? Obraziłeś się, że jesteś zły,
że jesteś zły. Po prostu, że wnuczka nie
nie powiem po imieniu?" Obiecałem i mówię,
przyszła na pogrzeb, nie? A on pomachał
głową, że tak. No i ja się obudziłem.
Następnie, później już najważniejszą
rzeczą, o której chcę powiedzieć, to była
sytuacja, gdzie któregoś razu szedłem już
tutaj. Już mieszkam w blokach. Nie
pamiętam, kiedy to było. Kilkanaście lat
temu na pewno, bo to był ojciec mojego
kolegi. On mierzył dwa metry wzrostu,
około. Taki chłop dosyć dobrej postury. No
i ja wyszedłem. Nie miałem żadnych
słuchawek na uszach, nic. I przechodziłem
obok ich domu. I ten ojciec tego kolegi
stał na podwórku. Przechodząc obok niego,
usłyszałem głos w głowie, że on umrze,
nie? Zatrzymałem się, obróciłem się
dookoła. Nikogo nie było. I tak dalej. I
znowu on umrze, nie? Ten facet zmarł około
dwa, trzy tygodnie później. On miał raka.
No po prostu zmarł na raka. To jest
sytuacja tego typu. Miała miejsce
też po jakimś dosyć długim czasie, gdzie
no właśnie. W tym bloku mieszkaliśmy i
naprzeciwko mówię, tam jest takie
zgrupowanie tych bloków, no i
jeszcze moja mama żyła. I śni mi się, że
kurczę, facet umiera na parterze po prawej
stronie. Ja wchodzę do klatki, wchodzę na
parter, idę na prawo, wchodzę do
mieszkania i na podłodze umiera facet,
starszy facet. No i po jakimś czasie
bardzo krótkim w ogóle tak sobie idę obok
tego bloku patrzę, wisi właśnie ta
klepsydra, jak to się nazywa ta kartka,
gdzie tam ktoś umarł? I tak mówię. Mówię
mamo, mówię tutaj, w tym bloku pomrzeb
jakiś. A ona mówi no bo koleżanka do mnie
dzwoniła i mówi, że jej ojciec zmarł. Ja
mówię, a na którym piętrze oni mieszkali i
po której stronie? No mówi, no
na parterze, po prawej stronie. No i mówię
do matki swojej, że mówię, ja chyba
widziałem, jak on umiera, nie? Ja faceta
nie znałem, w ogóle nie wiedziałem, kto to
jest. To taka sytuacja. To może być też
powiązane z tym, że jak mój dziadek zmarł,
przy którym byłem, to ja czułem zapach
kwiatów. To nie były róże i nie były
kwiaty pogrzebowe. To było tak, jakby
lilię, coś takiego. Z tego, co ja
pamiętam, co będzie miało też przełożenie
na historię dalsze pod tym względem. Były
sytuacje kilkukrotne, że
na przykład szedłem obok klatki schodowej
albo lub człowieka i czułem zapach właśnie
takich kwiatów. I nawet z żoną już
późniejszą żoną szedłem i mówię do niej
ten facet umrze, nie? Albo na przykład w
tej klatce ktoś umrze. Na bank, nie? Ona
mi na początku nie wierzyła. Uwierzyła
dopiero później, bo po jakimś czasie
właśnie tam były te kartki z tymi
nazwiskami ludzi, których ja nie znałem i
nawet nie wiedziałem, kto to umarł, tylko
czułem zapach w tych blokach, obok ludzi,
którzy tam już tam przechodzili obok. Tego
dużo nie było, ale było. Zdarzało się
kilku, kilkukrotnie.
To taki jakby zapach zwiastujący czyjeś
przyjście na tamten świat.
Tak mi się wydaje, bo to był ten sam
zapach właśnie takich kwiatów, jak mój dziadek zmarł.
To było identycznie. Tak jak mówię, to nie
było tak, jakby ja idę wzdłuż bloku,
powiedzmy i pachnie tymi kwiatami wzdłuż
bloku, tylko w konkretnym punkcie, nie?
Tylko w konkretnym punkcie, czyli przy tej
klatce, przy tym człowieku.
No, nie bez powodu lilia nazywa się
podobno kwiatami Maryi. Według senników na
przykład wskazuje taki zapach, na
tęsknotę za czymś pięknym, na jakby nowy
początek, znak miłości.
Bardzo możliwe tylko że też głównie to się
pojawia przy ludziach świętych też nie?
Tylko że tutaj raczej nikt święty nie był.
Raczej inaczej, nie ogłoszony świętym,
tak? No bo ludzie świętość otrzymują
inaczej troszeczkę niż przez
przewatykanie.
No można powiedzieć, że to przejście na
tamten świat to jest jakby w pewnym sensie
uwolnienie, oczyszczenie. Tak.
Tak, to jest prawda. Tak, to jest
prawda.No i jeszcze powiem taką fajną
rzecz. Fajną, ciekawą bardzo, bo to mówię,
moja żona też nie wierzyła w takie
rzeczy. W tej maści, które zawsze, w
której zawsze ja siedziałem. I na przykład
w tym mieszkaniu,
w którym mieszkaliśmy później właśnie w
tej siostry, mieszkaniu pod czternastką,
gdzie właśnie te pukanie było. Żona moja,
sąsiadka, to były trzy mieszkania na
jednej kondygnacji, czyli na parterze, ne?
Było trzynaście, czternaście, piętnaście.
To właśnie my, kiedy te pukania były,
mieszkaliśmy pod czternastką, to była
kawalerka, pod piętnastką mieszkała
sąsiadka, która miała nałożoną stomię i
chorowała na raka też. Ja tam chodziłem do
niej czasami telewizor jakiś ustawić,
kanały i tak dalej, ne? I jak wtedy nam
właśnie córka się urodziła pierwsza, to ta
pani powiedziała do mnie, mówi: "Jak ja
bym chciała, żeby zobaczyć twoją córkę".
Ja mówię: "To proszę przyjść do nas, tak?
Podwiedzimy, herbatę wypijemy, jakoś
pogadamy sobie normalnie". Ale ona nigdy
nie przyszła. Ta pani, ona zmarła. Zmarła
w szpitalu. Po jakimś czasie, niedługim...
Właśnie też chciałbym pana zapytać, nie?
Bo ja się tam dowiadywałem. Miałem takiego
kolegę, który zmarł już, ale, ale on
zajmował się energiami. Dużo mi tłumaczył.
Właśnie w tym mieszkaniu były sytuacje,
że na przykład miałem sen, jak ta sąsiadka
zmarła. Miałem sen, jak to właśnie córka
się budziła w nocy, to miałem sen, że
stoi na ziemi jakby czworonożna postać z
twarzą jakby człowieka, ale wykręconą i
jakby, od-- jak w filmach horroru
odwróconą do góry nogami na czterech
łapach, nie? To było to. Do czego dążę? Do
tego dążę, że jeżeli to był poltergeist,
tak? To później jakiś czas i to też krótki
czas był, że leżałem na przykład w łóżku.
To zdarzyło się dwukrotnie i znikąd
kapnęła mi oleista ciecz na środek czoła.
Dosłownie dwa razy w to samo miejsce, ne?
Z sufitu. No niemożliwe. Oglądaliśmy z
żoną ten sufit, no tam żadnego, żadnego
czegoś takiego nie było. Po prostu
oleista. Jak wziąłem w rękę to była
przezroczysta, oleista, taka-taka substancja, nie?
No na suficie raczej byłbyś ślad, gdyby to
z sufitu spadło.
No tak, no to przede wszystkim był ślad.
No nie było żadnego śladu. I to nie była
woda, nie? Przede wszystkim. Nie było--
jak wąchałem, to było to bezwonne. Tylko
że to było strasznie oleiste. Tak jakby
olej, ale przezroczysty, bez żadnego, bez
żadnego koloru, nie? I to się zdarzyło
dwukrotnie. Co jeszcze
było? No mówię no, przede wszystkim
niespokój dziecka w tym mieszkaniu, te stukanie
i tak dalej. No i chyba z tego, co
pamiętam, to wszystko, co chciałem panu powiedzieć.
Ja tu właśnie zapisałem sobie takie
pytanie odnośnie pana córki. Czy jak córka
się nauczyła mówić, to czy opisywała
jakoś to, co widziała, co ją budziło?
Ja mam dwoje dzieci, ja mam dwoje dzieci.
Ona nie opisywała tego, bo ona miała
niecały roczek. Ale była sytuacja taka,
kiedy ona miała około dwóch lat bodajże.
Już mieszkaliśmy w innym mieszkaniu. To
ona kiedyś do mnie mówi tak. Te wszystkie
sytuacje w ogóle mnie nie zaskoczyły, bo
ja się tym razem interesowałem od czasów
pierwotnych, kiedy byłem, chodziłem do
podstawówki, nie? Już coś po prostu we
mnie było, że zacząłem się interesować
rzeczami, które były obce dla innych. Ale
córka mi kiedyś powiedziała fajną rzecz.
Mówi do mnie Tata, jak ja byłam na
chmurce, mówi to ja widziałam ciebie i
mamę i ja chciałam strasznie do was nie?
Ja mówię jak byłaś na chmurce? No, ja
byłam, widziałam ciebie z góry i widziałam
i mówiłam sobie, że ja chcę do was iść,
nie? To taka akcja była. To tylko jedna z
tych rzeczy była, ale więcej córka nic nie
mówiła. Jeżeli chodzi o inne rzeczy, to
nie. Tylko płakała strasznie w tym mieszkaniu.
Czyli nie dzieliła się jakimiś swoimi,
prawda, wspomnieniami z tamtego okresu?
Nie, no bo ona wtedy była mała, nie? Ona
była mała. Ona była malutka, no miała
niecały roczek. W tym mieszkaniu,
jak tam mieszkaliśmy. No niecały roczek,
tylko mówię, że strasznie płakała.
No ale to wspomnienie sprzed narodzin
jakby nie było, jest rzeczywiście ciekawe.
Ale to wspomnienie z przed narodzin to
było dopiero później, jak ona miała dwa,
trzy latka około.
No to już taki moment, gdzie dziecko
potrafi jakby zwerbalizować to, co pamięta
jeszcze z tam, z takiego-
Wiem, o co chodzi. No jasne. Powiem panu
kurczę, że ja miałem dużo na przykład snów
odnośnie na przykład Wielkiej Brytanii. W
tej Wielkiej Brytanii, gdzie ja często
widziałem na przykład
w tym śnie faceta w wysokim cylindrze, w
takim jakby fraku. Marynarka, frak,
marynarka i cały czas ten sam facet mi się
śnił. Nie wiem, co to było. Może
wspomnienie, może po prostu jakaś
wizualizacja czegoś. Nie mam pojęcia.
No taki brytyjski dżentelmen, prawda?
No właśnie, brytyjski dżentelmen,
brytyjski dżentelmen. I to było
wielokrotnie. Właśnie mi to się śniło. No ale są też
twoje jakby zdarzenia, przeinaczając nawet
je z danego dnia, nie?
No wiadomo, to jest taka też pora, gdzie
mózg przetwarza różne jakby rzeczy.
Dochodzi stres, dochodzi wszystko, to wiadomo.
A tutaj mam takie jeszcze pytanie odnośnie
tych zdarzeń z poltergeistem w
mieszkaniu. Czy zawsze było tak, że
wszystkie osoby przebywające w danym
momencie w mieszkaniu bądź w danym
pomieszczeniu słyszały lub widziały te same zjawiska?
Znaczy to jest kawalerka, nie? Ona już
jest sprzedana dla innych właścicieli,
więc nie wiem, co tam się działo,
aczkolwiek tam dużo osób też nie
mieszkało. Tylko mówię, ja tam mieszkałem
rok czasu, po ślubie, znaczy przed ślubem
i później po ślubie. Wcześniej tam byłem,
spędziłem noc albo dwie z, właśnie z tą
byłą dziewczyną. No i później mieszkał tam
syn mojej siostry, nie? No i my jakby we
dwójkę, we trójkę, no bo moja była
dziewczyna, słyszeliśmy te dźwięki, tak?
To tylko ja, ona i właśnie syn mojej siostry.
A było odczuwalne jakieś takie uczucie obecności?
Powiem panu tak. Swego czasu borykałem się
trochę z depresją, nie? Z pewnego powodu.
Ja lubiłem tam chodzić, kiedy mnie to
mieszkanie było jeszcze puste. To ono było
chwilę puste, ale ja tam lubiłem chodzić.
Tylko jak tam się wchodziło, to po prostu
wydawało mi się, że te mieszkanie nie
jest puste, jakby czymś wypełnione. To nie
był jakby zrok lub obiad, tylko po prostu
tak, jakby taka ciężka atmosfera była, nie?
Jeżeli dobrze pamiętam, to to jest budynek
wzniesiony na- Blok.
-blok wzniesiony na miejscu dawnego chyba
cmentarza żydowskiego, tak?
Tak, cmentarza żydowskiego.
To tak można, można pospekulować, czy tam
coś czasem w tym miejscu się jakby nie
przykleiło, jakieś istoty?
Proszę pana,
mówię: ja pamiętam tylko to, co
sobie jeszcze zdołałem przypomnieć. Ta
sytuacja była jeszcze taka. To zdjęcie,
jeszcze jak nie znałem Radia
Paranormalium, to wysyłam zdjęcie do
Bernatowicza, takie, że siostra moja
młodsza interesuje się fotografią, nie?
Robiła sobie zdjęcie tam do bodajże
jakiejś sesji, bo ona tam z jakimś tam
modelingiem było trochę, tam gdzieś tam
jakieś sesje zdjęciowe. No i robiła takie
jakby portfolio i zrobiła sobie zdjęcie. I na tym ona
na samym zdjęciu nic nie wyszło. W tym
pokoju właśnie, w którym to się działo, co
ja panu opowiadałem. Ale jak nałożyła
jeden filtr, tylko jeden filtr nałożyła,
na zdjęciu wyszła nad nią, koło niej,
znaczy, taka dosyć wysoka postać, twarz,
nie? Były normalnie widoczne były takie
zarysy oczu, twarzy, buzi i tak dalej. To
był tylko filtr, który miał wygładzić nie,
jakby jak ona opowiadała, że to miało
wygładzić tylko po prostu skórę i nic
więcej. I po wrzuceniu tego filtra właśnie
wyszła ta twarz, na przykład.
To był filtr nałożony w programie do edycji, tak?
To był
filtr nałożony w telefonie, w programie do
edycji i tam nie było-- mówię, jak ona mi
pokazała to zdjęcie, bo ona miała dwa te
zdjęcia oryginalne i te zdjęcie po
filtrze, nie? Na tym zdjęciu, które było
oryginalne, nie było widać nic, a na tym
zdjęciu, gdzie był nałożony filtr, od razu
wyskoczyła twarz i to bardzo dobrze
widoczna, nie? Wysłałem to zdjęcie dla
Bernatowicza. Bernatowicz
wysłał mi na maila wtedy obróbkę tego
zdjęcia. Tam niby nie dopatrzył się
żadnych anomalii, nie? Znaczy ja wiem, że
siostra nic tam nie zrobiła w tym, w tym,
bo dla niej to w ogóle nie zależało.
Tutaj by się bardzo przydała informacja,
jaka to była aplikacja. Bo jeżeli to była
jakaś aplikacja, która przy obróbce
zmienia twarz, to mogło wykryć
coś, co wyglądało tej aplikacji jak twarz?
Znaczy tak. Tylko powiem panu bardzo
możliwe. No nie mam pojęcia, nie wiem,
jaka to jest aplikacja. Siostra już tego
telefonu nie ma, zdjęcia też nie ma.
Próbowałem do Bernatowicza się dodzwonić,
żeby mi to zdjęcie odesłał. Ta strona jego
chyba była zmieniana, więc nie wiem, ale po raz, że
to nie było jakby zarysy samych konturów,
na przykład twarzy, owalu, tak?
Ust i tak dalej, tylko to był taki jakby
cień, taki jakby oczy ciemne, trochę ust i zero, zero
nosa nie było, tak? Tylko jakiś taki jakby
kontur tej twarzy. I ona była o wiele
wyższa niż moja siostra, nie? Moja siostra
tam ma około metr siedemdziesiąt wzrostu,
to ona była o wiele wyższa od mojego
wzrostu. Ja mam metr osiemdziesiąt pięć i
ona robiła po prostu ze statywu to
zdjęcie. Nikt inny nie robił tego zdjęcia.
Inna siostra, znam ją.
Ona nawet by o tym nie pomyślała, żeby
robić sobie takie jaja. Ale powiem jeszcze
panu jedną ciekawą rzecz, która mi się
przypomniała odnośnie właśnie tego
mieszkania pod czternastką. Kiedy zmarła
ta sąsiadka z boku spod piętnastki, ja
żonie mówiłem, mówię, że ona już
wiedziała, że ja tam dużo rzeczy mogę czuć
i widzieć. Opowiadałem jej takie sytuacje
i któregoś razu też było. No właśnie, po
śmierci tej sąsiadki była sytuacja, że ja
już spałem, bo miałem rano do pracy, a
żona nie spała. Mówię, to była kawalerka.
Rolety były pozasłaniane, jak co wieczór i żona mówi
dopiero mi powiedziała, jak wróciłem z
pracy. Mówi: wiesz, co ja widziałam? Mówi:
ja widziałam kulę, jasną kulę na jakby na
drzwiach wejściowych. Ona wisiała na
wysokości wizjera, czyli tam ile tam metr
siedemdziesiąt mniej ten wizjer może mieć?
Nie wiem. I ta kula była w miejscu. I ta
kula po jakimś czasie wleciała powolutku
do naszego pokoju i przeleciała obok
naszego łóżka i znikła w ścianie, tam,
gdzie mieszkała sąsiadka, nie?
No to taka kolejna relacja, którą
rejestruje o jakiejś
dziwnej kuli, która bierze się nie wiadomo
skąd, nie wiadomo po co i znika równie
szybko, jak się pojawiła.
Znaczy ja uważam, że to mogła być właśnie
ta pani, pani sąsiadka, która chciała nas
odwiedzić. Nie wiem, co żona wtedy czuła,
ale mówiła, że strachu nie czuła, tylko po
prostu, że była zdziwiona, że coś jest na
drzwiach. Tak, bo to była jasna kula,
dosyć duża, większa niż piłka do tenisa
ziemnego i ona po prostu wleciała i tak
powolutku przesunęła obok naszego łóżka i
zniknęła w ścianie, nie?
No można sobie zadać pytanie, czym tam
właściwie takie kule są? To ma to jakieś
skupisko energii, które dają się wyczuć, zobaczyć?
Wydaje mi się, że tak.
Miałem przypadek jednego słuchacza, który
chyba już gościł w podcaście „Mówią
świadkowie", że kula pojawiła się w jego
mieszkaniu niewidoczna, ale wyczuwalna w
taki sposób, że nie mógł jakby przejść
przez korytarz.
Znaczy chodzi tak, jakby czuł bariery, tak?
Tak jakby taka bariera w powietrzu zawisła
i nie pozwala mu przejść.
Znaczy to też może mieć, właśnie to też
może mieć miejsce nie z samą kulą, tylko z
energią, tak? Z jakimś bytem, który
jest bardziej fizyczny, nie widząc go niż,
niż jakby był fizyczny. To też może mieć
coś takiego miejsce. Bardzo ciekawa sytuacja.
Tak. Jeszcze mam pytanie, czy te
odwiedziny dziwnych bytów w mieszkaniu
wpływały jakoś na życie w mieszkaniu, na
domowników? Próbowaliście się jakoś tego
pozbyć? To Wam jakoś przeszkadzało?
Znaczy tata, mówię, tata zaczął wyklinać,
nie? Jak ja zacząłem się tym wcześniej
interesować, jeszcze przed tą całą
sytuacją. Znaczy, powiem tak nigdy nie
bałem się tych rzeczy, no bo zawsze
powiedziałem, że tak. Byłem przy
narodzinach dwóch córek i byłem przy
śmierci kilku osób, nie? I zawsze jak już
byłem przy śmierci kilku osób, to
powiedziałem, że chcę być przy narodzinach
życia, żeby zobaczyć po prostu kontrast,
nie? No i byłem. Udało mi się. Ale tutaj
sytuacja była taka, że po prostu ja się
tego bałem, nie? Ja nie spałem wtedy po
tej sytuacji kilka miesięcy w nocy. Jaaa
wchodziłem spać, jakby zaczynało świtać,
nie? No to, no naprawdę niczego takiego
się nigdy nie bałem. To jednak to zrobiło
na mnie wrażenie. Ale ogólnie rzecz
biorąc, to sytuacje były mniejszego lub
większego kalibru. Tak jak mówię,
trzeszczenie szklanek, coś tam gdzieś
spadło, tak? Jakieś tam takie rzeczy,
włączanie się telewizora. I tak właśnie było.
Tutaj właściwie w tej rozmowie pojawiło
się parę dowodów na to, że świadomość
jakby nie jest powiązana z mózgiem, z
ciałem fizycznym, to, to, że córka pamięta
jakby to, co się działo przed jej
narodzinami, to, że dziadek z jakiegoś w
jakiś sposób wiedział, że jedna z wnuczek
nie przyszła na pogrzeb, to też.
Tak, tak, dokładnie.
I to nawet skomentował.
Skomentował, nawet nic nie mówiąc, bo to
tak, jakbym był tam, ale słyszał to w
myślach, nie? Znaczy skinieniem głowy też,
ale jakby usłyszał też to w myślach.
Tutaj sobie jeszcze zapisałem takie
pytanie o tą sąsiadkę pod numerem
piętnaście, jeżeli dobrze pamiętam. Czy
ona opowiadała o jakichś dziwnych
sytuacjach w swoim mieszkaniu?
Nie. Znaczy, powiem panu, że tam nikt
nigdy nie opowiadał o tych sytuacjach w
tych mieszkaniach, bo mówię cały-- a tam
jest dwanaście bodajże bloków. I jeszcze w
latach dziewięćdziesiątym pierwszym roku
tam kiedyś były stare piece, nie? W tych
blokach, bo to takie stare, mówię, bloki z
lat sześćdziesiątych. I w latach
dziewięćdziesiątych zaczęli kopać tam doły
pod ciepłą wodę, żeby założyć ciepłą
wodę, ogrzewanie i tak dalej. W latach
dziewięćdziesiątych wykopywano jeszcze
czaszki, szkielety ludzi, nie? Tam nie
wszystkie zwłoki zostały usunięte, nie
wszystkie szczątki tam były w ogóle.
Mówię, jeżeli będzie pan chciał, ja panu
wyślę zdjęcia i mniej więcej nakreślę, jak
to wszystko wyglądało, bo tam jest niedaleko sklep
znanego dyskontu, już nie pamietam
jakiego. I w miejscu tego dyskontu kiedyś
był dół, taki głęboki dół i tam był sad.
Tam normalnie był. Taka była, taka mała
chatka, mieszkali starsi ludzie i był sad.
I w tym sadzie, jak się wchodziło właśnie
od strony tutaj, bo to jest przy głównej,
jednej z głównych ulic w tym mieście, w
którym ja mieszkam. I tam po prostu leżały
macewy. Tak dobrze się mówi macewy, macy,
macewy. Żydowskie pomniki, nie?
No, nagrobki.
Tak, one były rozwalone. Były rozwalone na
większe i mniejsze kawałki. I to właśnie
były pozostałości po tym, po tym
cmentarzu. Później to zniknęło. Ja to w
ogóle zgłaszałem tam później do urzędu,
żeby to usunąć, no bo to jest trochę
profanacja, tak? To nieważne, kto jaki
jest, ale ważne, że to jest profanacja
jakiegoś tam miejsca pochówku, gdzie tam
mówię, nie wszystkie, nie wszystkie
szczątki na bank usunęli nawet pewnie do
tej pory tak naprawdę. Tam w ogóle jest
taka tablica upamiętniająca bodajże stu
dwudziestu zamordowanych Polaków, Rosjan i
Żydów jak dobrze pamiętam, w tym właśnie
miejscu, nie? To jest jakby na
skrzyżowaniu ulic dwa bloki właśnie od
tego bloku, w którym ja mieszkałem, nie?
No, takie miejsce, gdzie jakby
jest duże- Skupisko energii.
Duże skupisko energii spowodowane, jakby
nie było, wydarzeniami historycznymi.
Tak, tak. No bo mówię, kiedyś właśnie w
tym mieście, w którym ja mieszkałem, w
ogóle tutaj, w tych rejonach, gdzie ja
mieszkam, bo to jest około sześćdziesięciu
kilometrów od
Jedwabnego. Kojarzy pan sytuację, tak? Z Jedwabnego.
No tak, kojarzę.
Mord Żydów w Stodole, nie? Więc tak, tutaj
w ogóle z tej okolicy kiedyś mieszkali,
mieszkało bardzo dużo Żydów. Cała ta
miejscowość, w której ja mieszkam tak
samo. Więc sama, sama ta sytuacja
historyczna tutaj robi robotę. Pewnie, to prawda.
No to jedno z takich miejsc obfitujących
jakby w wydarzenia historyczne, które
poskutkowały
nagraniem się pewnych sytuacji. Też
niedawno w Radiu Paranormalium był
materiał fragment książki poświęconej
nawiedzonym miejscom w Warszawie, w
miejscu dawnego getta warszawskiego jest
dużo takich podobno też obszarów, gdzie
różne dziwne paranormalne zdarzenia mają
miejsce. To się też łączy z miejscami,
gdzie w dawnych czasach mieszkało wielu
Żydów, którzy no niestety skończyli tak,
jak skończyli. Także możliwe, że w tamtym
rejonie, o którym pan dzisiaj opowiadał,
też coś takiego występuje. Takie
nagromadzenie paranormaliów związanych z historią.
Powiem panu jeszcze taką fajną,
fajną, no ciężko sformułować.
Fajną w sensie tak ciekawą.
Ciekawą, ciekawą, bo mówiłem o tym
zdjęciu, które było zrobione u mnie tam w
mieszkaniu, nie? Jakieś, nie wiem, trzy
lata temu. Tam wiadomo, wszyscy znamy się
na tym osiedlu, wszyscy rozmawiamy. Tylko
mówię, nie każdy chce mówić o takich
rzeczach, które widzi albo boi się o tym
mówić. Ale rozmawiałem z moim kolegą. On
mieszka w tym samym bloku, co jego kolega
też nie? Tylko że piętro wyżej. On mieszka
na trzecim piętrze, to był jego kolega, a
właśnie ten mój kolega mieszkał na
piętrze bo zając, że drugim. I któregoś
razu rozmawiałem z nim właśnie na temat
takich rzeczy właśnie
mało wyjaśnionych, albo ktoś mało się
interesuje, którymi, nie? No i on do mnie
mówi: "coś ci pokażę", nie? Ja mówię: "no
dobra". Mówię to dawaj. I on mi pokazał
właśnie zdjęcie z tego mieszkania swojego
kolegi, gdzie zdjęcie robiła dziewczyna
tego jego kolegi w lustrze, tak jakby selfie, tak?
Które można nazwać selfie, ale odbicie w
lustrze pokazywało vis-à-vis było okna,
nie? Pokoju i rozumie pan?W tym oknie to
było trzecie piętro. Była widoczna twarz,
nie? I to autentycznie było, bez żadnych
przeróbek. Zdjęcie nie było w żaden sposób
przerabiane. My te zdjęcia mieliśmy, ja i
siostra, mieliśmy te zdjęcia tak samo i
on. No ale mówię, ja miałem zmieniany
telefon, kasowany wiele rzeczy i nie wiem,
czy w ogóle to zdjęcie gdzieś jest.
Jeżeli będzie, to na pewno znajdę i wyślę.
No ale to właśnie trzecie piętro.
Wydawało mi się, może żeśmy robili retusz
tego zdjęcia, tego właśnie z trzeciego
piętra. Mówię to niemożliwe. Mówię
przecież to tam nic. Widać było, że tam
coś jest, tylko nikt nie wierzył w to, że
to może być twarz. I to nie była twarz
taka ludzka, nie jakby tylko taka
złowroga. Można było powiedzieć, że ktoś
jest wkurzony, ostro, zmarszczone brwi,
twarz taka, taka jakby stara, nie. I ona
była tak nie na środku okna, tylko tak
jakby w kącie, w rogu okna. I ona była
bardzo dobrze wyraźna, bardzo dobrze
widoczna. I my żeśmy robili retusz tego
zdjęcia, wyostrzyliśmy wszystko i
faktycznie tam było, tam było. Tam była twarz.
No, tutaj zawsze w przypadku takich zdjęć
trzeba brać poprawkę na to, że może
występować na przykład coś takiego jak
pareidolia. Także nasz mózg się
dopasowuje.
Tak, tak. Tylko że akurat naprawdę ja
interesuję się tym kupę lat. Wiem, o czym
pan mówi, aczkolwiek odróżniłbym na
przykład coś, co nie wygląda jak twarz od
twarzy. Nie jestem przekonany, że
mówię nie chcę tutaj tak samo
wszystkiego wypiętrzać, że o, coś tam
widziałem. Super jest ekstra. Tak? Tylko
mi chodzi o to, żeby ludzie poznali pewne
rzeczy, które są na tym świecie, nie? I
nie każdy pewne rzeczy widzi, nie każdemu
jest dane coś zobaczyć, ale trzeba
ustwierdzić się w przekonaniu, że jednak
to istnieje, nie?
No zawsze trzeba.
Ja staram się zawsze podchodzić do tych
zdarzeń na takiej zasadzie, że najpierw
razem z moimi rozmówcami odsiewamy
wszystkie możliwe, jakby racjonalne
wytłumaczenia i dopiero na końcu bierzemy
pod uwagę wytłumaczenia paranormalne.
Takie zdrowe podejście bez-
O ile jeszcze można, o ile jeszcze można
na przykład odrzucić pewne
rzeczy jak pareidolia, o tyle sytuacji,
które mają miejsce i dotykają na przykład
samego człowieka, tak jak w moim przypadku na przykład.
No nie tylko jednego człowieka, bo pana
tutaj te sytuacje kilku osób tak dotykały.
Znaczy to tutaj też, ale wiem, że ludzie,
dużo, dużo osób takie coś przeżywa, tylko
że o tym nie mówią. I szkoda, nie? Bo jednak to jest-
To jest wielka szkoda.
No właśnie, bo ludzie, ludzie po prostu
wstydzą się. W moim przypadku no mówię,
pracuję, gdzie pracuję. Czy to mi
zaszkodziło? Nie wiem, ale proszę po
prostu, żeby nie podawać moich danych.
Imię może być tak, ale-
No właśnie tutaj zaznaczyłem sobie.
Zaznaczyłem sobie miejsce, w którym pan
chyba podał swoje imię z tego, co
usłyszałem.
Może być,
może być ok. W porządku. Tylko żeby nie
było nazwiska i z racji zawodu, żeby nie
było miejscowości. Ale jeżeli pan będzie chciał-
Miejscowości nawet nie znam, także...
No to panu powiem. Powiem panu już po
programie. Jeżeli pan wszystko zapisze,
tutaj po prostu powiem panu, co gdzie
jest. Jeżeli pan będzie chciał, wyślę panu
zdjęcie nawet z Google Mapy czy tam podam
namiary, pinezki, cokolwiek i pan
zobaczy, gdzie te sytuacje miały miejsce, nie?
I tak oto kończy się druga z
przygotowanych na dziś paranormalnych
spowiedzi. Dajcie znać, co sądzicie o
zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli
sami przeżyliście coś nietypowego i
chcielibyście o tym opowiedzieć, zapraszam
do kontaktu. Przypominam, że jeszcze
przez kilka dni w punktach prasowych w
całej Polsce oraz na platformie cyfrowej
Nexto.pl czeka na Państwa październikowy
numer Nieznanego Świata. Numer wyjątkowy,
bo jubileuszowy, z okazji 35-lecia
ukazywania się tego miesięcznika. Polecam
również zajrzeć na Kanał Nieznanego Świata
na YouTube, gdzie ostatnio ukazują się
zapisy nowych spotkań w Nieznane Światowej
Księgarni, z których szczególnej Państwa
uwadze polecam spotkanie z Amelią Kinkade
poświęcone pozazmysłowej komunikacji ze
zwierzętami. Zachęcam także do zajrzenia
na kanały Ady Edelman Biuro Duchów, Piotra
Cielebiasia UFO Historie oraz Marka
Żelkowskiego Wehikuł Wyobraźni, których
autorzy omawiają cały szereg
interesujących tematów, w tym również te
znane z anteny Radia Paranormalium. Warto
również odwiedzić stronę Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl, gdzie
obok zapowiedzi kolejnych audycji,
ciekawych artykułów, a także forum i
czata, znajdziecie również pełne archiwum
podcastów do pobrania w MP3. Przy okazji w
owym archiwum zaszła ostatnio mała
zmiana. Otóż podcasty z dodaną
transkrypcją są teraz opatrzone specjalnym
oznaczeniem. Mówił do Państwa Marek Sęk
Ivellios, Radio Paranormalium,
Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję
za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie
zapowiedzi na www.paranormalium.pl oraz na
naszych profilach społecznościowych.