Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery, w sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła. Ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często, nie,
takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam.
Ja się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje.
Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to
wiem, bo tam byłem.
Klątwy. Jakby na pentagramie taka bestia
była. Po tej całej akcji, no, strasznie
się w życiu mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka i wid-widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji.
Biegnę i krzyczę do męża: strzelaj!
[wystrzał]
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do spędzenia
najbliższej godziny z kawałkiem, z
kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim
internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk
Ivellios. Ten odcinek podcastu Mówią
świadkowie wypełnią w całości relacje o
obserwacjach UFO, jakie w ostatnim czasie
napłynęły do Radia Paranormalium. Od razu
uprzedzam, że dwóch spośród naszych
dzisiejszych rozmówców prosiło o zmianę
barwy głosu i mimo iż nie wpłynęło to
jakoś znacząco na zrozumiałość ich
wypowiedzi, to jednak słuchawki mogą się
przydać. Prezentacje przygotowanych na
dziś relacji zaczniemy od zdarzenia dość
odległego w czasie, gdyż miało ono miejsce
między rokiem 1979 a
1981. Dokładnej daty autor relacji nie
pamięta. Wiadomo jednak, że
były to wakacje. Zdarzenie trwało
kilkadziesiąt minut i było obserwowane
przez co najmniej kilkadziesiąt osób. Jest
więc szansa, że potencjalni jego
świadkowie wciąż żyją i mogą coś dodać do
całej sprawy. Oddajmy głos naszemu
rozmówcy.
Powiem Panu szczerze, że naprawdę nie
mogłem się nigdzie znaleźć, jakiegoś
opisu, jakiegoś, nie wiem, świadka tego
zdarzenia znaleźć. Znaczy powiem tak - moi
rodzice i mój brat nie żyją już i nie mam
z kim nawet tego skonsultować. Znam jedną
dziewczynę, kobietę, która mogła być
świadkiem tego, aczkolwiek niekoniecznie,
ale ona mieszka w Niemczech, nie mam z nią
za bardzo kontaktu. Napisałem do niej,
ale się nie odzywała. Także powiem
szczerze, że naprawdę jestem zdziwiony, że
nie ma żadnej informacji o tym zjawisku,
ponieważ naprawdę wiele, wiele, bardzo
wiele osób to widziało. Przynajmniej ja
byłem dzieciakiem, bo ja byłem wtedy
siódma, ósma klasa, jakoś tak na wakacjach
byłem, tak jak opisałem i wtedy tych
gapiów to tam przynajmniej kilkadziesiąt
osób było, bo pamiętam, że z tych domków
ludzie po prostu wypełzli i wszyscy się
przyglądali. Każdy buzię otworzył i tylko
właśnie ja nie pamiętam, czy mieliśmy
jakiś aparat wtedy ze sobą i czy mój
ojciec robił jakieś zdjęcia, czy nie. Tam
wertowałem te swoje jakieś stare albumy,
ale no nic takiego nie znalazłem. Być może
też dobrze nie pamiętam tych trójkątów,
bo może to było odwrotnie. Odwrotnie były
ułożone, że dwa były na górze, a jeden na
dole, ale prawdopodobnie tak jak, tak jak
na tym, na tym obrazku załączonym.
Ja myślę, że dobrze byłoby, żeby pan od
początku jakby opisał cały przebieg tego
zdarzenia, tak jak pan to pamięta. To było
gdzieś między siedemdziesiątym dziewiątym
a osiemdziesiątym pierwszym rokiem, z
tego, co pamiętam.
Tak, no, więc no powiem tak, no ja byłem
dzieckiem jeszcze wtedy. Nie wiem, tam
jakoś tam w piłkę graliśmy, czy, czy, czy
nawet nie wiem dokładnie, jak to się
zaczęło. No ktoś tam, jedna osoba
powiadomiła drugą, trzecią i po prostu
zaczęliśmy patrzeć w niebo. Na niebie...
Nie wiadomo skąd, jak ja już to
zobaczyłem, to ten glob gdzieś był taki
zawieszony w powietrzu. To wie pan, to nie
były jakieś iluzje ani optyczne, to nie
był księżyc jakiś, że był bliżej, bo ten
księżyc był trochę gdzieś tam normalnie
zawieszony, tak jak jest. I powiem tak, że
no to był glob. To było coś takiego
niesamowitego, że no na pewno nie było to
ręką ludzką zrobione. To nie było jakieś
światło sztuczne. To było przeolbrzymie,
takie półprzezroczyste, właśnie takiego
koloru bahama yellow. No i te trójkąty tak
po prostu, one tak bez końca skapywały,
tak jakby spływały z tego globu i gdzieś
tam za horyzontem, bo powiedzmy, była
jakaś tam polanka, te domki były na
jakiejś tam polanie i przed nami był
kawałek lasu i dopiero morze. Tak
dokładnie nie pamiętam, czy to było gdzieś
nad lasem, nad morzem, czy nad samym
morzem też tego nie pamiętam już, bo tyle
lat minęło. Ja byłem gapim gdzieś, ja
wiem, przez pół godziny na to patrzyłem na
to zjawisko, a potem już mama Nawta
wołała do
spania, bo późna pora się zrobiła. Zaczęło
się ściemniać. Jeszcze było tak dosyć
długo widno, ale była tam dwudziesta druga
godzina. Powoli zaczęło się ściemniać,
także ja być może patrzyłem na to, nie
wiem, pół godziny, może nawet do godziny.
Także no naprawdę wiele, wiele osób to
widziało i podejrzewam, że nie tylko z
tego ośrodka, bo tamtych ośrodków było
kilka w pobliżu, a to było naprawdę
olbrzymie. To było tak duże, że no, nie
wiem, jak to jeszcze opisać. No tak, jakby
taka planeta dosłownie wisiała nad
ziemią.
Przeglądał też, rozumiem, jakieś źródła
takie ufolodziczne blogi Damiana Treli,
Arka Miazgi i tak dalej. I tam nic nie
było.
Znaczy, wie pan co, ja już nie pamiętam,
co ja przeglądałem, bo to był jakiś czas
temu, ale się zniechęciłem, ponieważ ja
szukałem po internetach gdzieś jakichś
telefonów. Dzwoniłem gdzieś. Do
Nautiliusa, napisałem. Próbowałem się
dodzwonić i bez żadnego skutku. Nikt do
mnie nie oddzwonił, nie odpisał na maila.
Także ja już nawet nie pamiętam, gdzie ja
tam tego języka zasięgnąłem. Także no
powiem tak. No tyle co pamiętam, tyle mogę
przekazać. I tak sobie pomyślałem, że
szkoda, żeby jak ja umrę, że po prostu
zaginie ta informacja o tym, bo jeżeli
nikt tego nie dotyka, nikt tego nie rusza,
a mówię świadków było naprawdę dużo, to
może gdzieś tam ktoś się znajdzie. Mówię
ta dziewczyna, kobieta już w tej chwili
ona ma koło sześćdziesiątki. Jest, bo ona
była trochę starsza ode mnie. Ona mieszka
w Niemczech. Jej też jest jakieś dziwne
nazwisko, no takie arabskie. Mówię,
próbowałem się z nią skontaktować, ale,
ale bez efektu.
Bo rozumiem, że tam świadkowie obecni na
plaży wykazali zainteresowanie dosyć chyba
żywe tym obiektem, prawda?
Tak, tak, tak, tak. No tam było gapiów,
mówię bardzo dużo osób. Z tego, co
pamiętam, to było kilkadziesiąt osób. To
była pora wieczorna i ludzie po prostu
wyszli przed domki, bo już, bo już była
taka pora szykowania się do snu, a jednak
dużo osób jeszcze, jeszcze stało i
oglądało to wszystko i przyglądało się.
Także mówię no ja tam, no kilka, nie wiem,
no kilkadziesiąt minut, no pół godziny do
godziny, tak sądzę, że obserwowałem to i
to tak można powiedzieć, to było
nieruchome, to było gdzieś zawieszone w
powietrzu, w jednym miejscu, tak mocno
osadzone. To tak jakby pan na Księżyc
patrzył tylko dużo bliżej i w innym
kolorze. To było takie pół przeźroczyste.
No trudno, ja już teraz tak nie pamiętam,
ale nie było widać, jak gdyby środka. Ale
sprawiało wrażenie takiego, że jakby
człowiek tak się dobrze przyjrzał, to coś,
coś tam w tym środku, to nie żadne
ludziki, nic, nic, nic takiego. Tylko że
no mówię, takie pół przeźroczyste, żeby
tam coś tam może zobaczył w tym środku.
Natomiast trójkąty już nie były takie
przeźroczyste i te trójkąty były takie
bardziej ostro-
Ostrokątne.
Ostrokątne, tak. Już dawno człowiek do
szkoły chodził.
Takie bardziej smukłe były tak, bo tutaj
na tym rysunku są takie, takie
równoboczne.
Jak rozumiem, te trójkąty jakoś tak
zjeżdżały z tego, z góry, z tego obiektu,
tak? Dobrze rozumiem?
Tak. On się nie zmniejszał. Tylko to jeden
za drugim, ginęły jak gdyby za
horyzontem. I kolejne trzy jak gdyby
wydobywały się z tego globu, z tego koła.
I tak. No i tak ja wiem. No to nie mam
pojęcia, ile to trwało, do której to
godziny mówię. Gdybym dzisiaj był
świadkiem takiego zjawiska, to
prawdopodobnie złapałbym telefon i to
nagrywał do samego końca, co się dalej
wydarzyło. Ale tak się nie stało. Nie było
wtedy telefonów, takiej techniki. Także
mówię, że nawet nie pamiętam, czy mój
ojciec zdjęcia robił, czy nie. W domu
żadnego nie mogłem znaleźć. Także no co
jeszcze mogę powiedzieć?
No to tak wyglądało troszeczkę, jakby taka
zapętlona animacja, że jedne trójkąty
zjechały i w tym momencie pojawiały się
następne, tak?
Tak, tak, coś takiego. One były takie
właśnie przeźroczyste. Staram się coś
jeszcze, szukam w pamięci, ale niewiele
sobie mogę przypomnieć, bo to naprawdę już
wiele lat upłynęło w tym momencie.
No, to już czterdzieści pięć lat, jakby
nie patrzeć.
No troszkę tak. Nawet jakoś tak nie
poruszaliśmy tego wątku z rodziną później
w domu. Moi rodzice szybko zginęli w
wypadku poza mój czas i tak jakoś tak
zostałem z tym samym. No i też przez wiele
lat jakoś tam się tym nie interesowałem.
Ale, ale opowiadałem młodszemu synowi o
tym zjawisku i trochę mnie wyśmiewał,
także
chyba chciałby udowodnić, że coś takiego
miało miejsce, żeby może ktoś to jeszcze
zaobserwował, może gdzieś ktoś ma jakieś
informacje, może jakieś zdjęcia? No bo nie
chce mi się wierzyć, żeby nikt zdjęcia
nic robił. Ja byłem dzieciakiem, to ja tak
jakoś tak do tego może luźno podchodziłem
i nie było dla mnie to może takie
niesamowite, jak w tej chwili.
No, przy takiej liczbie świadków to
przynajmniej jakieś wspomnienie o tym
zdarzeniu musi się myślę zachować, tak?
No ja mówię, ja tak pamiętam, że
jeden tam była wycieczka, znaczy kolonia
czy obóz młodzieżowy ze Śląska. Ja
poznałem właśnie tam tych ludzi, bo to
byli młodzi ludzie. Pamiętam jednego
chłopaka, miał nazwisko Czołunik. Jakoś do
tej pory pamiętam, ponieważ no takie
skojarzenie z czołgiem i dziewczyna Aldona
Chatlanek, takie rzeczy to wiele lat. I
ona właśnie o tej dziewczynie mówiła, że
ona w Niemczech tak nawet nie musiała się
skontaktować, żebyśmy o tym porozmawiali,
że ona też widziała to niestety z okazji.
Teraz przeskakujemy do czasów
współczesnych i przenosimy się w rejon
Szczecina, skąd pochodzi kolejny nasz
rozmówca, który przekazał opisy kilku
ciekawych zdarzeń związanych z UFO.
Pierwsza rzecz przed tym tematem
UAP, USU i tak dalej, i tak dalej nie
interesowałem się zbyt, jak to powiem,
długo, tak? Jakoś tak w ciągu ostatnich,
powiedzmy pięciu lat coś we mnie drgnęło.
Nie wiem nawet, co to spowodowało, ale
zacząłem się tym interesować. I powiem tak
pierwszą rzecz, jaką dziwną widziałem w
swoim życiu, to było cztery lata temu.
Poszedłem sobie na spacer. W lecie to
było, no chyba jakoś sierpień po południu,
weekend podejrzewam i szedłem na
powiedzmy łąki sobie nad rzeką Odrą. No i
tak sobie po prostu wędrowałem i
obserwuję ptaki. No to rozglądałem się po
różnych miejscach. Jakie było moje
zdziwienie, że na przeciwnego brzegu Odry
zobaczyłem, teraz trudno mi to nazwać,
dużą bańkę mydlaną. Tyle że, to było
oddalone ode mnie w linii prostej z pięć
kilometrów, może trzy, nie? Miałem jeszcze
sobie aparat, nawet Lumixa z dobrym
zoomem i optycznym i potem cyfrowym.
Problem jest taki, że nawet jak już miałem
te zjawisko na celu, to aparat nie
potrafił go wyostrzyć. Nie łapał ostrości,
nie? I po prostu zdjęcia są nieczytelne,
bo nic nie pokazują. Pokazują tylko
niebieskie tło. Wiadomo, no ta bańka
zniknęła po nie wiem, dwudziestu
sekundach?Do długości była tak
orientacyjnie to stawiałbym nawet do
trzydziestu metrów. Wysokość pewnie dwa i
mówię tak harowała no. Ale to jest
niemożliwe, żeby to była bańka. Nie no, bo
trzy kilometry ode mnie do pięciu
na odremu gdzie ludzi nie było i byłem
sam.
A to pierwsze zdarzenie miało miejsce w
jakiej miejscowości?
No pod Szczecinem powiedzmy. Nie chcę za
dużo tych. Jak to się nazywa? Mogę panu
na poza nagraniem po prostu powiedzieć
więcej, ale tutaj tak jak będzie pan
chciał umieścić to gdzieś, to wolałbym się
nie wychylać za bardzo ujawniać ze swoimi
danymi.
A druga rzecz, która
już mnie całkowicie zaskoczyła
[śmiech] u mnie w rodzinie, w mieście tak
[śmiech]
W miejscu, w którym się urodziłem i co
pewien czas przyjeżdżam. To był sierpień i
też był to wieczór dwa lata temu. Też
akurat Odra gra w
tym dziwnym
[śmiech]
W tym miejscu właśnie też była na pewno
nad blokiem naszym bloku z lewo zobaczyłem
takie girlandy. Wie pan, jak wyglądają
girlandy? Bo to był pod wie-- przy
zachodzie słońca, nie? Czyli takie
sznureczki z klejnotami nazwę to, z
kryształkami nie? Na wysokości no dobre
trzydzieści do stu metrów. Trudno to jest
określić, naprawdę. No i myślę sobie Jezu,
jak z początku myślałem, że to są wysoko
ptaki nie? Bo wie pan, bo czasami potrafią
ptaki lokalizować zachodzie słońca, bo to
było akurat ekspozycja na zachód, nie? I
słońce to podświetlało. Mówię no ciekawe
te te te te ptaki, że tak lecą nie jeden
za drugim, tylko na-na różnych poziomach,
nie? Ale różnie to bywa, czasami
perspektywa, kąt i tak dalej, i tak dalej.
Po czym zwróciłem uwagę, że te girlandy
mają
czym to powiedzieć - długość rozkładu
Gaussa. Czyli taka góreczka jest, nie?
Czyli od najkrótsze były po bokach i
schodziły się do najdłuższych pośrodku
tego czegoś. No i myślę sobie no ciekawe,
ciekawe. Nie miałem niestety aparatu ani
nic, że tak powiem i to się działo w ciągu
dwudziestu sekund. Niech pan sobie
wyobrazi w jednym momencie koniec tego
skrzydła czy tej girlandy. Zablokował
się, a drugi zrobił obrót o
dziewięćdziesiąt stopni i zniknął za, yy,
za dachem bloku. Już nie byłem w stanie go
po prostu potem namierzyć. To było tak
płynne, już takie dziwne uczucie aż
poczułem, że no mówię no kuźwa, coś
niesamowitego tu się dzieje, nie? Po czym
zniknęło to i tyle.
Rozmiarowo to było na pewno też
trzydzieści metrów szerokości. Na pewno to
było spore. No ale cisza. Nic, Żadnego
odgłosu ani nic. Nie no ptaki to też nie
mogło być, bo przecież ptaki no
nie nie nie fruwają w tą stroną. Nie
znikają tak, bo pobiegłem za blokiem i
tego czegoś nie było. No i ostatnie
zdarzenie było tak samo w moim rodzinnym
mieście, w tym samym miejscu, bo normalnie
mieszkam w innym mieście i pracuję. Był
wieczór około dwudziestej pierwszej z
hakiem dobrym pół do dwudziestą pierwszą,
dwudziestą drugą. Oczywiście to była
jeszcze jesień, nie? I zauważyłem światło
zielone w mieście. No myślę sobie dron
zapewne. Wie pan, jak to jest. No ale z
drugiej strony jak zacząłem tak
analizować, no to ten dron musi latać nad
blokami i to tak dosyć średnio, że tak
powiem, się zachowuje. Wziąłem podręczną
taką
lornetkę, no i tylko widziałem te zielone
światło. Nie migało ani nic, a ono się tak
powolutku unosiło w górę, w dół. Nie było
odgłosu, oczywiście drona, chociaż z
takiej odległości jakby tam było myślę z
półtora do dwustu kilometrów to nie mogę
słyszeć tego. Ale czemu panu o tym mówię?
Ponieważ mam telefon iPhone'a dwunastkę i
to ma dosyć dobry ekran. Rzeczywiście
aparat, że tak się wyrażę i stwierdziłem,
że tym iPhone'm zrobię zdjęcia tego
obiektu i sobie na spokojnie w domu po
prostu popatrzę. No i zrobiłem chyba
cztery zdjęcia. Nie byłem z nich
zadowolony, bo wie pan, no bo jest ciemno,
tam latarnie są. No to te szumy duże
wychodziły, ale trzy co najmniej były w
miarę ze złapaną ostrością tego obiektu.
Zapomniałem o sprawie. Nie wiem, na dwa
miesiące lekko i stwierdziłem sobie danego
dnia. Dobra, wracam do tego do, do jak to
się nazywa, do tego tematu. No i wie pan,
że jest Icloud z backupem. Sam sam
telefon nie? Przeglądam i ostatnie zdjęcie
jest zrobione tego dnia o dwudziestej, a
potem już nic nie ma, a ja jestem
przekonany, że były cztery zdjęcia i dalej
są następne zdjęcia kolejnych dni.
Zaginęły, po prostu. Wiem jak to brzmi.
Jestem informatykiem z zawodu. Po prostu
zachodzę w głowę. To jak się stało, skoro
to był dron? Okej, zostawmy, że to jest
dron. Zdjęć się nie pozbywałem. No co
dzień one są. Więc tak to mniej więcej te
cztery sytuacje w niedalekim odstępach
czasu, tak? Zdarzyły się, bo wcześniej to
albo chyba nie patrzyłem w niebo takich
sił, albo nie wiem, może miałem dłuższe
skupienie, tak? I nic nie widziałem takich
dziwnych rzeczy. Jeśli chodzi o takie
zjawiska, bardziej pogranicza.
No tutaj to tajemnicze zniknięcie tych
zdjęć każe nasuwać różne interpretacje,
różne możliwe możliwości, że to tak
niepoprawnie powiem, bo w końcu nie
wiadomo, co się dzieje z tymi zdjęciami po
wgraniu, prawda? Na chmurę Applowską,
tak?
Tak, dokładnie. No teoretycznie one
powinny być, tak? No ale podejrzewam, że
tam są interwały i jeśli zostaną usunięte
odpowiednio szybko, to one już się na
chmurze cloudowskiej nie znajdą w tą
stronę. Bo z tego, co pamiętam tam jest,
jest jakaś tam delikatna synchronizacja.
Nie, nie wiem, czy to jest co piętnaście
minut, czy co, bo nie badałem tematu, no
ale byłem po prostu zaskoczony i bardzo
zdziwiony. Bo nie wiem, może bym musiał
mieć duży telefon, żeby robić zdjęcia w
kieszeni, ko do domu. No ale, ale, ale,
ale tak to wygląda, po prostu.
No te nasze telefony, iPhone'y, androidy i
różne inne wynalazki. One lubią dzwonić
do domu i nie wiadomo co się tak właściwie
dzieje z tymi zdjęciami, które wgrywamy
na chmurę i czy czasem nie dostaje
jakiegoś sygnału w drugą stronę, że ma coś
skasować, prawda?
Tak. Nie, nie byłbym nawet za bardzo
zdziwiony, bo to technicznie jest tak
najbardziej do wykonania.Przy tych
możliwościach technicznych, co my mamy,
to, to jest możliwe całkiem. Tyle w
takich, z takich, z takich dziwnych
rzeczy. Bo
jak je przebywam w tym miejscu, jestem w
centrum miasta, no to tam na zdjęciach mam
jeszcze taki aparat, który ma usunięty
filtr podczerwieni, czyli mogę robić
zdjęcia w podczerwieni. No to tam raz na
jakiś czas jakieś dziwne obiekty się
pojawiają na zdjęciu, tak? Ani widać gołym
okiem, ani, ani żywe. Jakieś takie kulki
czy coś przelatującego szybkiego, ale nie
ma aparatu naprawdę no i zoomu. No to
widzi pan po prostu artefakt, powiedzmy,
który się pojawi i znika w danym, w danej
sekundzie i tyle. Więc to tyle z tych
starów spraw.
Tutaj mam takie pytanie odnośnie tej, tej
obserwacji tych girland na wysokości około
trzydziestu metrów. Rozumiem, że Pan
wykluczył opcję, że ktoś sobie tam nie
wiem,
ćwiczył dronami jakąś, jakieś akrobacje?
Nie, nie ma takiej możliwości. Tych
girland to tak stawiam lekko. Jedna miała,
o ile z tej pamięci, to miała po
dwadzieścia elementów, bo to były takie
mieniące się elementy jak mówiłem, nie?
Więc tych sznurków też było z trzydzieści,
więc tych, tych dronów tam naprawdę było
sporo. Naprawdę sporo musiałbym mieć tych
dronów, żeby, żeby coś takiego
zasymulować. Nie mam pojęcia nawet jak--
no miejscowość naprawdę mała. Wątpię, żeby
ktoś sobie pozwolił na takie żarty, nie?
Dosłownie.
No tyle dronów, to by musiała być jakaś
gruba ryba z grubym portfelem, prawda?
Żeby-
Tak.
Żeby w ogóle stać było kogoś na
organizację takiego widowiska.
Ostawiałbym lekko na sto do dwustu dronów
na raz. Tak? To też tak musiałoby się
zachowywać w sposób nie mówię o mych. Ruch
był tak płynny jak efekty CGI. Wie pan, o
co chodzi? Jak na przykład czasami
pokazują nagły zwrot tych statków
kosmicznych, tak, że jeden koniec skrzydła
zostaje, tak, a wokół tego końca się cała
reszta statku obraca. No i tak to
wyglądało. Więc jakby to był jeden
cyrkiel. To było tak mega płynne i nigdy w
życiu czegoś takiego nie widziałem. No i
mówię no ani drona, ani nic. No więc, więc
tak, nawet patrzyłem się na flight radar
obok tych wszystkich przypadkach.
Oczywiście nic nie było tak, ale no,
chciałem już wykluczyć wszelkie
możliwości.
No można sobie zadać pytanie, po co by
ktoś robił taki rzut? Atakujmy pokaz nad
obszarem zabudowanym.
No też, też, też, też się zastanawiam. Nie
mam pojęcia. No miejscowości dwadzieścia
parę tysięcy mieszkańców. No nie wydaje mi
się, żeby coś takiego mogło wać.
Tutaj jeszcze z tą bańką mydlaną, tak
zwaną. W tej pierwszej obserwacji, z tej
pierwszej relacji nasunęło mi się
skojarzenie z innymi obserwacjami, które
chociażby otrzymywałem z Tychów od jednej
słuchaczki. Na przestrzeni wielu, wielu
lat nad centrum Tychów widywałem właśnie
coś takiego, co można właściwie przyrównać
do tego, co pan obserwował. Takie
wiadomo, że coś w tym miejscu jest, ale
jakby nie widać. Tak jak, tak jakby ubrało
taką czapkę niewidką. Ona wtedy chyba
Dokładnie.
To chyba wtedy to nazwała takim jakby
workiem plastikowym, taką zrywką wielką,
latającą.
Podłużna taka właśnie. Dokładnie. Jak
bawią się ci animatorzy i robią te takie
długie bańki. Czasami się potrafi zrobić.
No to, to było identico. Też tak falowało,
też widać, że coś tam było, bo to
zaginęło, nie pękło i nie trysło. No i
właśnie też byłem zaskoczony i
stwierdziłem, że no coś jest. No zresztą z
technicznego punktu widzenia jestem wręcz
przekonany, że oni mają jakąś formę- jak
to się nazywa? Maskowania-
Kamuflażu, prawda?
Tak, jestem w stu procentach pewien. To,
to, to jest bez dwóch zdań. To jest bez
dwóch zdań.
No jak najbardziej-
Jak ktoś nie wierzy w to.
Jak najbardziej chyba można brać pod uwagę
taką opcję, że tam musiały jakieś obiekty
się pokazywać w tych relacjach,
zarówno u Pana, jak i tam z Tychów, jak i
w innych przypadkach musiało się coś
pokazać, co jakby stosowało taki kamuflaż
nie do końca, nie do końca idealny, tak?
Tak. No ale to technika, podejrzewam też
im się czasami psuje. Niestety, stety lub
niestety. Jestem tego, jestem tego w stu
procentach pewien. Naprawdę. Tak samo hit
himlas Vegas, jak te filmy się ogląda.
Jest tam nagranie z lądowania w tym ? Na
pewno pan widział. Tam też jest jeden
wielki artefakt, nagle przesłaniający
drzewo i
poruszający się. Więc
naprawdę oni mają dosyć wysoką
technologię. Bez zdania takiego my tego
nie widzimy. Nie musimy tego widzieć.
Zresztą nawet Pentagon czy MIT się
chwaliło jeszcze w tamtym roku, że
potrafią zasłonić jak to się nazywa
materiałem, metamateriałem po prostu dany
obiekt, który jest niewidoczny, tylko musi
być ustawiony prosto,
na przeciwko nas, nie pod kątem to jest
widoczne, ale my jesteśmy chyba dosyć do
tyłu w stosunku do nich i oni mają na
pewno ciut lepszą technikę, więc poleganie
na iPhone'ie na przykład czy na aparacie,
no może być bardzo złudne
i śmieszne tak?
Z ich perspektywy widząc nas.
Zawsze przy takich relacjach mi się nasuwa
skojarzenie, bo ja też dużo robię w
Photoshopie i nasuwa mi się skojarzenie z
czymś takim jak, jak, jak próbujemy usunąć
jakiś element ze zdjęcia i zostaje taka
plama, że niby tam nic nie ma w tym
miejscu, a jednak plama sugeruje, że coś
tam jest.
Tak.
Taki, takie efekty też występują na
materiałach wideo, gdzie na przykład coś
próbuje się ktoś, coś próbował wymazać,
tak?
Tak, dokładnie jest to. To właśnie typowy
taki morphing, dobieranie obrazu, który
jest za tym obiektem, tak? No bo tak to
wyglądało. No te girlandy były
najśmieszniejsze, bo to wyglądały jak
jakieś fiszbiny ryby, tak? Te płaty takie.
Tylko że to nie było rozciągłe, tylko jak
koraliki po prostu płynne. Znikło, pyk,
nie ma. Tamta bańka tak samo. No i ten
dron też zniknął po prostu w pewnym
momencie, bo tam dosyć długo czekałem i
się patrzyłem głupio na niego. Młodzież
zaczajowali oczywiście na to.
Jest ten, ten efekt, co-co też jest często
spotykany, że niektórzy to widzą, a
reszta sobie żyje, po prostu swoją
bieżącą. W przypadku, w przypadku drona
byłoby chyba widać, jak to światło się tam
odbija od tych jego, tych
śmigiełek, tak? Bo ja tutaj kiedyś-
Tak, tak, tak.
Niedawno, właśnie na pierwszy listopada
poszliśmy z rodziną
na cmentarz i widzieliśmy, jak drony
latają, coś tam sobie fotografują i było
widać, jak to światło się odbija od tych
skrzydeł.
Mhm. Tak, tak. Ich one chyba są
obligowane, żeby-- jak to się nazywa? Żeby
chyba migały tym światłem. A to światło
było po prostu ciągłe, ciągłe, zielone
takie światło. Nie no, było to jest
niesamowite. No, ktoś sobie lata w
mieście, nie w centrum, to tak wypadałoby,
czy nawet tak no to prawie w kierunku
centrum, bo mówię no okej i mówię tak
powolutku sobie stało w jednym miejscu,
nawet drony właściwie tak nie robią, bo
jak dronem się lata, tak jak pan
powiedział, że leci się w jedną stronę, w
drugą stronę, żeby mieć ładną panoramę,
ładny obraz i tak dalej, i tak dalej. No a
to mówię, tylko góra-dół, po czym
odsunęło, powiedzmy na wschód, tak? Ode
mnie i zniknął z widoku. Więc
bardziej wysoko zresztą leciał potem ten
dron, więc mi nie pasował w żaden sposób
ten dron. No ja stwierdziłem zadowolony,
że mam 3 ciastek,
o czym się przekonałem, że na tych
zdjęciach.
Kolejny z dzisiejszych rozmówców również
przekazał garść ciekawych relacji
związanych z UFO, a najwięcej miejsca
poświęciliśmy w rozmowie zdarzeniu, w
którym słuchacz i jego córka obserwowali
obiekt towarzyszący im w przestworzach
podczas lotu z Berlina do Rovaniemi na
początku 2025 roku.
Posłuchajmy.
Tak szczerze mówiąc, takimi zjawiskami to
się zacząłem interesować jakoś dwadzieścia
lat temu, a szczególnie tam Davidem
Icke'm, to ten taki znany brytyjski
komentator sportowy. No i tam był taki
okres, że go śledziłem, patrzyłem co on
tam, czytałem jego całą historię, no ale w
pewnym momencie tam stwierdziłem, że on
chyba troszeczkę odleciał, bo te jaszczury
i to wszystko. Tak dla mnie to wydawało
się troszeczkę, że poszedł za daleko. No i
tam po dwóch latach jakoś tam
interesowania się dałem sobie spokój.
Zwolniłem z tym tematem. No i tak do roku
poprzedniego, czyli tam 2024, gdzie znowu
się natknąłem na temat, że tak powiem,
tego UFO UAP. Nawet nie wiedziałem, że to
już UAP się nazywa, szczerze mówiąc. I
zobaczyłem na necie, że dużo obserwacji
jest tam wrzesień, październik, listopad
chyba, takie późniejsze miesiące tamtego
roku, że właśnie nad bazami wojskowymi i
coś tam, i coś tam. No i zacząłem czytać,
zgłębiać te dwie strony, takie polskie,
które tam obserwuję na Facebooku to
Paranormalna Polska chyba i UAP nad
Polską. I one tak na przemian zaczęły te
wzmianki wrzucać. No i potem
przyszedł Sylwester, ten ostatni właśnie.
No i postanowiliśmy tam, że ze znajomym,
ze znajomym sobie zrobimy taką domówkę
rodzinną u niego w domu. No i tam wiadomo,
po kilku kielichach zaczęliśmy coś
wiadomo, luźniejsze rozmowy i ja się go
pytam, czy on coś obserwuje na necie? Czy
widział, że tam te
ufo... Tak się wstydziłem trochę gadać na
ten temat. No on mnie zaskoczył. On mówi
to ja ci opowiem historię, do mnie i mówi,
jakieś dziesięć lat temu, czy nawet
więcej, w naszym mieście powiatowym na
Dolnym Śląsku. Właśnie mówił, szedł kiedyś
z ojcem i jeszcze z trzecią osobą szli
przez miasto. To było lato, jakoś późny
wieczór. No i mówią idą i zobaczyli gdzieś
w centrum miasta kule, takie
jakby balony. Nie balony, ale to właśnie
takie te świecące, jak one się nazywają?
To się puszcza.
Te chińskie lampiony?
To coś à la lampiony. Myśleli, że to jest,
ale to się podniosło, cyk, nagle. I
zrobiły taką roszadę między sobą, szybko.
Tu, tu poprzestawiały się i pełny gwizdek.
Poleciały gdzieś w stronę, tak
momentalnie szybko, że im szczęki opadły.
Oni spojrzeli na siebie. No i opowiadał mi
tą historię. Ja tak słucham, mówię kurczę
Felek no nawet nie wiedziałem, że takie
akcje są. No mówi zdębieli, nie wiedzieli
co się jakby to jeden z nich widział, ale
oni wszyscy w trójkę to zobaczyli, nie? I
tacy trochę przerażeni. No nie wiedzieli,
czy to, co widzą, to jest prawda. No
dobra, on mi powiedział tą historię, tam
troszeczkę żeśmy pogadali. No i oseleśni
się zakończył. No ja miałem zarezerwowany
lot
do
Świętego Mikołaja, do wioski Świętego
Mikołaja z rodziną do Rovaniemi z Berlina.
To był dwudziesty chyba bodajże trzeci
styczeń tego roku. No i tam pojechaliśmy
do Berlina. Tam żeśmy mieli. Przespaliśmy
się nockę w hotelu. Tam dołączyła do nas
jeszcze do mnie, do mojej partnerki, do
mojej żony i mojej córki. Jeszcze jedna
mała dziewczynka ze swoją babcią. No i tak
w piątkę wsiedliśmy w samolot. To była
siódma dwadzieścia pięć rano. Pamiętam,
wsiedliśmy w samolot, dziewczynki koło
mnie siedziały. To tak, moja córka przy
oknie, w środkowym siedzeniu siedziała ta
jej koleżanka. No i ja siedziałem tu przy
wylocie. No i tak siódma dwadzieścia pięć,
samolot ruszył i ciemno jeszcze było. On
to się spać chciało. Ja tam dałem im
jakieś malowanki do rysowania, żeby
dziewczyny się zajęły, bo one aktywne
były. No no to mówię sobie trochę
przyśpię. A dziewczyny nasze
to czy żona i ta babcia, to czyjej
koleżanka akurat młody wieku babcia była z
przodu w drugim rzędzie, znaczy po
drugiej stronie tak kilka rzędów do
przodu. No i tak lecimy, lecimy. Ja tam
troszeczkę przysnąłem. No i to była,
pamiętam chyba niecałe pół godziny byliśmy
w powietrzu, kiedy córka do mnie Tatusiu,
tatusiu, a co to, co to za światełko
tutaj, tutaj tak świeci? A ja mówię Boże,
co ona chce? A my siedzieliśmy za
skrzydłem takich trzy, cztery rzędy. No i
ona tato, tato, ale co to jest? No ja się
przebudziłem i tak lekko patrzę, już
byliśmy nad chmurami. To już była mówię
przed ósmą, to już było widać. Jasno było.
Zresztą zresztą już tak się dzień dobrze
zaczynał. No ja tak patrzę i widzę
skrzydło, no światełko migające na
skrzydle oczywiście jest, tam co sekundę
pyka, ale za skrzydłem widzę mocno
świecący obiekt. To był tak świecący, że
ja mówię na początku jakoś tak już
doszedłem do siebie, bo to kilka sekund od
razu mnie postawiło na nogi i patrzę,
mówię co to jest? Coś tak świeci mocno,
tak ciężko na to się patrzy i tak może coś
się odbija, coś od czegoś. Te światło to
jest. Nie no nie, to światełko samolotu.
Nie no, nie ma takiej mocy. I ona tak
patrzymy, ja patrzę na nią i patrzę, że
ona widzi. Patrzę, ta moja córka tak też
na to patrzy. No ja tak im mówię kurczę,
Felek, tak do tyłu się rozglądnąłem.
Ludzie tam zajęci byli swoimi sprawami.
Też cisza w samolocie, bo to każdy
dosypiał sobie i patrzę na to i mówię no
kurde, tak wali po oczach. Mówię to nie
należy do samolotu, to jest jakiś.Trzy,
cztery, może pięć metrów za samolotem, za
skrzydłem, znaczy za skrzydłem samolotu, a
ode mnie jakieś może dziesięć, piętnaście
metrów. To tak też mi było na pierwszy
rzut oka od razu ocenić te odległości. Ale
jak zacząłem tak się przyglądać, no to,
no to mówię no to tak, no to to jest tam
mniej więcej to jest za skrzydłem
troszeczkę i tak może mówię dwadzieścia
metrów, może maks od nas i to był nieduży
przedmiot, bo jak zacząłem patrzeć,
zacząłem się temu przyglądać, mówię no
muszę to zobaczyć, bo to jest takie
dziwne, to jak ja bym patrzył w słońce,
tak się żali, żarzyło mi i, ale w końcu
dostrzegłem takie kontury jakby tego i to
był tak moim zdaniem, tak mi się wydaje,
to mogło mieć może długość metr, może dwa
takiej długości, a wysokie było
może na pół na metr jakoś tak. No nieduży
to był przedmiot taki naprawdę, tak mi się
wydawało. Ale widzę też w tym
przedmiocie, tak jakby on mi się tak po
dłuższym patrzeniu w ten przedmiot,
zobaczyłem, że on się jakby był czarny i
mi się wydawało, że on jest czarny i ma
trzy takie okienka i z tych okienek te
światło waliło po prostu i tak mówię
Jezus, mówię no to, to, to nie jest
naturalne, to jest to leci z nami, bo
jesteśmy na wysokości już prawda lotu?
Normalnie lecimy, nie wiem, osiemset,
dziewięćset kilometrów na godzinę, a to
jest cały czas w tym samym miejscu. Ja
mówię kurczę, muszę to nagrać. I tak
szybko szukam tego telefonu, gdzie mam
telefon? Znalazłem telefon tak cały czas
patrząc na to, nie spuszczając wzroku.
Wziąłem telefon do ręki i tak chciałem
wbić ten, wbić
no szyfr swój czy pin to od razu widziałem
tam po sekwencji jak poszło, ale chciałem
znaleźć. Nie mogłem znaleźć, nie mogłem
znaleźć kamery, żeby tego i na chwilkę
spojrzałem na ten telefon i dałem kamerę,
pa patrzę, a tego już nie ma. Po prostu
zwiało mi to, zwiało mi to. Znikło mi to
po prostu. No i córka na mnie dalej plata
się, tato, co to było? Co to było? To
znikło. Ja w szoku byłem. Mówię no kurde,
tak się rozglądam z tyłu. Czy ktoś to coś
widział też? Nie chciałem psuć czyjś UFO
czy coś takiego, żeby głupka z siebie nie
robić. No i to po prostu znikło. No ja
byłem w szoku, ale wstałem
i od razu
poszedłem do swojej żony mówię, że tak po
cichu, bo ona się odwróciła, tam
troszeczkę widziała zamieszanie, chyba
czuła coś i mówi coś jest, co się stało,
co się stało, co dziewczyny? Ja mówię, że
[dźwięk pisania na klawiaturze], UFO
takiej takiej jej po prostu ustami dałem
do komunikacji. Ona mówi aaa, no i tam
żeśmy potem wylądowali. No to opowiadam tą
historię, a ta nasza koleżanka, ta babcia
tej dziewczynki, która z nami leciała,
mówi kurwa, to ja ci dam, dam,
porozmawiasz z moim synem właśnie sobie.
Jak ten, jak już wszystko, jak wylądujemy,
znaczy jak już, jak już będziemy na
miejscu na spokojnie. Mówię dobrze, no i
tam mieliśmy perypetie, ale żeśmy się
zameldowali tam w tym lokum, gdzie
mieliśmy być. No i ja właśnie potem
zadzwoniłem jeszcze tego samego dnia
rozmawiałem z tym jej synem, który mieszka
w Niemczech i mówię mu, opowiadam mu
historię, a on mówi ty posłuchaj mojej.
Mówi, że właśnie gdzieś tam w listopadzie
czy gdzieś z kumplem latali dronem. No i
właśnie jakąś kulę przyuważyli tym dronem
i zaczęli za nią lecieć mocno chcieli
dogonić go, tą kulę, ale ta kula po prostu
dawała, yyy, no
trzymała dystans jakichś tam stu metrów
czy ileś, no i w końcu im uciekła do góry,
pach! No też byli w szoku, nie? No to też
miał takie spotkanie. No ja
podekscytowany mówię no kurde, no coś się
dzieje, coś, coś jest dziwnego, że taka
jest aktywność. Ja widziałem, rozumiem,
jakbym sam widział, ale to moja córka po
prostu zobaczyła i ją to. Ona też nie
pierwszy raz leci samolotem, bo długie
trasy, chociaż ma tam cztery, miała pięć
lat jeszcze, ale, ale ona obeznana jest,
bo to już któryś długodystansowy lot był w
jej karierze, tak więc ona wie, na czym
to polega, jak wygląda samolot i jak to
wszystko się odbywa, prawda? Tak więc no
byłem w szoku, ale potem zacząłem to
opowiadać tak po cichu, nie każdemu. Tam
gdzieś kuzyn do mnie mój też zadzwonił. Ja
mu opowiadałem jak było fajnie tam o
wiosce Mikołaja, to i tamto. I też mu
mówię, mówię, ale muszę ci coś powiedzieć,
nie? I mu zacząłem opowiadać tą historię.
On mówi, a to ty wiesz, ja teści miałem.
Ja nikomu nie mówiłem, ale ja miałem
podobne, znaczy nie podobne zdarzenia, ale
jakiś tam do Francji jechał, wiózł,
ta gdzieś dziesięć, piętnaście lat temu
swojego szwagra na
budowlańców musiał zawieźć. No i też oni
tam popili w samochodzie i on jechał
gdzieś we Francji, już było w nocy, musiał
się załatwić, gdzieś stanął na jakimś
parkingu. Ciemno jak w dupie, mówi było.
No i poszedł. No to gdzieś stanął, no
właśnie. Czy to parking był, czy to było
już jakieś przydrożna też, też dobrze nie
pamiętam. Ale on mówi zaczął właśnie się
załatwiać. Sika, sika mówi, pach! Nagle
takie światło nad nim zapaliło się. On się
wystraszył. Boże święty, ciemno tutaj,
jak nikogo nie ma, a takie pach! On
myślał, że to helikopter może być, że
policja go po prostu namierzyła. Zaczął,
że on tam sika i zaraz będzie komunikat,
że coś tam się ze strachu. No miał goloty
pełne i tak się bał spojrzeć w górę. Ale
mówi, jak wzrok odwracał do góry to nagle,
puf te światło, pach, w kosmos poleciało
po prostu. I on mówi, zamarł, skóra, skóra
mu stanęła, mu gęba, taki był
wystraszony, że mówi, no to nie wiedział
co to było. No to też miał takie
spotkanie. No i się okazuje, że co, z
niektórymi ludźmi rozmawiam tak czasami no
nie otwieram się od razu, ale nie, że tam
to z każdym gadam, ale jak kogoś wyczaję,
no to co nie zapytam, to każda osoba coś
miała, coś widziałam. W pracy mam takiego
strażaka, już człowiek ponad sześćdziesiąt
lat i tak też chyba w tamtym tygodniu z
nim zagadałem. Coś poszło od słowa do
słowa, co tam był. Myśliwy jest. Po nocach
chodzi też i on właśnie. I co UFO, coś
takiego mówi? No i tam zaczął opowiadać
swoją też historię. Jak był mały, miał
wychodek na zewnątrz mówi. Wyszedł do tego
wychodka, to no zobaczył, mówi zobaczył
duży obiekt. To było cygaro, mówi, jak
cygaro podleciało. Mówi on nie wiedział co
to jest i się wystraszył. Mówi jak cygaro
tak spojrzał, jak pomyślał chyba, jak
komentował, że jak pomyślał, że to UFO, to
nagle właśnie tak bezszelestnie
to-Poleciało bez żadnych, bez niczego,
bez-- nie zostawiając żadnej smugi, nic,
żadnych silników. Po prostu zawinęło się
to-- ja mówię do tamtej pory, jak to już
chyba miał dziesięć lat. Teraz już ma
ponad sześćdziesiąt, no to mój
pięćdziesiąt lat to ciągle ogląda, ciągle
czyta, ciągle się tym interesuje. Mówi to
pamięta jak, nie jak dziś. Te spotkanie,
te te to co, to co widział i też nikomu
nie mówi. I tak wychodzi na to, że co
myślał. Z kimś się jakimś takim spotkam,
co się takim. Cz-czuję, że się interesuje.
Porozmawiam. No to taki człowiek zawsze
też się otwiera i się okazuje, że to po
prostu naprawdę dużo ludzi widziało. Coś,
coś po prostu dziwnego, coś innego, co
każdemu gęsia skórka po prostu staje,
staje dęba, jak sobie kto przypomni.
No pana córka na pewno też za pięćdziesiąt
lat będzie jeszcze wciąż żywa, pamiętała
tą obserwację tego UFO z poziomu samolotu.
Pan może rozmawiał z córką później o tej
obserwacji? Jak ona to zapamiętała?
To znaczy, no tak, właśnie to ona też była
pod moim jakby takim opisem, bo ona jest
na już swój wiek wystarczająco kumata i ja
nawet [śmiech] ja wiem, że z babcią
poszła ostatnio paznokcie robić i ona
gaduła. I zaczęła mówić właśnie, że UFO
widziała. No tam dużo opowiada, gdzieś tam
ja mówię no nie mów. Czym bardziej mówię,
że będzie mówić, no to ona się pochwali
tym, że ona UFO widziała, że to widziała
światło, które właśnie no tak jak ja, nie,
bo to szczerze mówiąc, ja jej osobistej
takiej relacji tak jakby ja jej nie
wypytywałem. No to po prostu, bo to w
milczeniu oglądaliśmy. I ona, i ja. Też ja
nie komentowałem tego, no bo w tym
samolocie ja po cichu do niej mówiłem. To
najdziwniejsze, że ta jej koleżanka, która
siedziała między nami, między mną a nią,
to ona kompletnie nie była zainteresowana.
Ona tam nie patrzyła, bo ona se tam
rysowała. Ja musiałem się rozgadać przed
nią. Tak naprawdę do córki, nie? No i moja
córka była tak szczerze mówiąc, ja jej
taki świat przedstawiam, że może to być
inaczej, niż to
wszystko jest napisane i inaczej, niż nam
mówi jakaś tam historia. Inaczej
niż babcia jej tam opowiada czasami.
[śmiech] Tak więc
to jest, no ciężko mi powiedzieć na tą
chwilę, jak ona się odnosi. Na pewno to
pamięta bardzo mocno, bo ona bardzo dużo
rzeczy pamięta, ma bardzo dobrą pamięć i
taka jest, no.
Nie wiem, czy ją to zszokowało. Ona po
prostu zobaczyła, bo też dziecko świata
nie zna i tylko była zdziwiona po prostu
tym, że coś jest za samolotem, coś leci
koło nas, bo to, to było dziwne, nie?
Jakby to było na samolocie, coś gdzieś, no
to normalna akcja, ale że, że to leci
przy samolocie i nie jest integralną
częścią samolotu, no to ją zaciekawiło to
właśnie. Dlatego ona mnie zawołała, to, to
ja tak domniemywam cały czas i myślę, że
no nie przewidziało mi się to. No bo ona
to była inicjatorem tego. Tak więc
widzieliśmy to obydwoje i ja, i ona.
A ile ta obserwacja mogła trwać od
momentu, gdy pana córka zwróciła panu
uwagę na ten obiekt?
Ja ciężko powiedzieć, ale myślę, że był
krótki okres. Może od trzydziestu sekund,
może do, do minuty, może do dwóch minut.
To ma dwie minuty, to myślę, że to jest
maksymalnie, bo to moja próba przyjrzenia
się temu. To mogło trwać piętnaście,
dwadzieścia sekund, aż te oczy mnie tak
łzawiły, bo mówię, patrzę jakby w te
słońce patrzył. Takie mocno żarzący się.
Ale mówię, jakoś coś mnie pchnęło, żebym
patrzył na to, żebym jakby przełamać ten
żar. No i właśnie wtedy, jak przełamałem
ten żar, to tak zanim zobaczył właśnie
ten, ten żar, tak jakbym przeszedł tą, tą
granicę i zobaczyłem, że ten obiekt jest
jakby czarny, cały czarny, tylko że ma
takie jakby trzy okienka. Ja sam nawet
gdzieś tam narysowałem, to szybko, żeby
nie zapomnieć. Wziąłem tą kartkę co ona
rysowała, jest, narysowałem taki, taki
koślawy obrazek, prawda, że właśnie pach
mówię, bo to człowiek. Wiem, że to
człowiek zapomina takie rzeczy. Jest.
Narysowałem te pudełeczko i zacząłem sobie
pomyśleć. Myśleć, ile i jaka to mogła być
wielkość tego przedmiotu. Nie był to duży
przedmiot. No to mówię dwa metry na metr,
może metr na półtora. No w tej
perspektywie takiej yy z tego samolotu, no
to tak mi się wydaje, że to było takie,
nie? I to właśnie czas niedługi, a może
około minuty.
A to miało bardziej kanciasty kształt, czy
bardziej taki obły?
Właśnie. I tutaj ja se narysowałem taki
jakby, ja se narysowałem chyba wtedy
kształt taki spód kanciasty, ale górę tak
jakby obłą troszeczkę. Chociaż mi się
wydaje, że tu też nie jestem pewny właśnie
tego, bo też się nad tym zastanawiałem,
że mi się wydawało, że widziałem prostokąt
jako dokładny prostokąt, ale nie wiem,
dlaczego ja narysowałem wtedy, że ta góra
to ma takie obłe kształty. Góra, bo dół to
wiem, że, że na pewno był prostokątny,
nie?
Pan jest pewien, że ten obiekt był czarny?
Czy, czy raczej bierze pan pod uwagę też
opcję, że to wzrok mógł się dostosować do
długiego patrzenia w taki jaskrawy
przedmiot?
To znaczy, no też to była pierwsza taka
sytuacja w życiu, nie? To nie wiem, jak
mój organizm, jak to-- czy, jak się mógłby
zachować. Znaczy, co mi to oko powie?
No wiadomo, co się dzieje, gdy się
patrzymy na przykład długi czas w słońce
tak? Niezabezpieczonym okiem.
Wie pan co, no mi się wydawało, że to jest
czarne. No to po prostu tak, tak jakby,
jakby mi to podświadomie powiedziało. Ja
mówię kurczę, no to jest to widzę czarne,
widzę to inne niż ten żar, inny niż ten
żar, który mi się tam na początku
prawda ten obiekt strasznie walił tym,
tym, tym, tym, tym światłem. I mówię to
tak, jakbym przełamał to, te światło i
nagle widzę takie to czarne, ale dalej z
tych okienek
no wali te-- tak jakbym to miał, znaczy
nie może, żebym miał to zobaczyć, ale no
tak mi ten mózg mój podpowiedział to widzę
trzy okna.Z których wali te światło.
I te okna były jakby w jednej linii
ułożone, tak?
Tak, tak, tak, w jednej linii kwadratowe,
w jednej linii może nieduży, nieduże
otwory, może tam dwadzieścia na
dwadzieścia centymetrów. No to takie
nieduże okienka pośrodku, tak jakby
pośrodku. No i mówię w równych odstępach,
nie? Trzy okna, takie dwadzieścia na
dwadzieścia, może w równych odstępach od
siebie. I z tego tak, jakbym z tego
widział, że z tego właśnie wychodzi mocny
świat i taki. To takie to, co mój mózg po
prostu zarejestrował i co ja zacząłem
sobie tłumaczyć i głośno też, znaczy nie
głośno, ale zacząłem sobie myśleć i
powtarzać, żeby nie zapamiętał. Mówię,
widzę taki obiekt, taki mówię sobie, myślę
dobra, jest koło metr na pół, może dwa na
metr. Taki troszeczkę większy, nie za
duży, nie jakiś tam ogromny i trzymający
się cały, cały czas tej samej, tej samej
odległości od skrzydła. Mówię trzy, cztery
metry do skrzydeł, może pięć. No to też
tak mi ciężko było ocenić tą, tą odległość
tak od razu, nie?
Jeżeli dobrze pamiętam, pan nie zauważył
tego momentu, kiedy ten obiekt się
ulotnił. Pan szukał jakby tej aplikacji
aparatu w smartfonie i wtedy panu ten
obiekt zniknął z oczu, tak?
Dokładnie tak. Wiedziałem, że mam nie
tracić go z oczu i tak się podświadomie
bałem po prostu, że jak przestanę na niego
patrzeć, no to on mi się zawinie. No i
jakoś
no i nawet kpięć wbiłem i wszystko, tylko
nie mogłem znaleźć aplikacji do tego, bo
tak trzymałem ten telefon przed sobą, tak
patrząc, ale myślałem, że tym tak jakby w
poświacie zobaczę gdzie to jest, ale
jednak nie mogłem. Tak na chwilę puściłem,
a jest tutaj pach i wcisnąłem. Chciałem
wcisnąć nagrywanie. No i to nie wiem.
Sekundę trwało. No to też długo, w
zasadzie tak sekundę, żeby się ogarnąć, bo
to
wystarczyło, żeby po prostu to znikło,
nie?
No i tutaj mamy świetne wytłumaczenie,
dlaczego wielu świadków zamiast szukać
smartfona czy aparatu, woli najwięcej
szczegółów wzrokowo, słuchowo i tak dalej
zarejestrować, tak? No zawsze jest to
ryzyko, że jak się odwróci wzrok nawet na
sekundę, to ten obiekt obserwowany czy też
inne zjawisko zniknie, po prostu ulotnie
nam się sprzed oczu i więcej już go nie
zobaczymy.
Ja myślę, że po prostu też
tak jakby mi się wydaje, że tak, jakby ono
wiedziało, że ja będę chciał chyba
nagrywać no takie sobie wytłumaczenie. No
bo dlaczego akurat w tym momencie?
Dlaczego nie zawinęło się szybciej
wcześniej to tak jakoś mi mówi, tak
podświadomie wiedziałem, że-że mi
ucieknie, ale no, no myślę, chciałbym mieć
jakiś dowód. No bo też wcześniej te tyle
tych kul latało, tyle tych tych rzeczy nad
tymi bazami było. Mówię kurczę, jak ja
bym to nagrał, no to by było super. No ale
no po prostu nie powiodło mi się.
No równie dobrze mógł to być po prostu
przypadek, że obiekt akurat w tym momencie
postanowił odlecieć, że już dosyć tego
latania.
Oczywiście też można założyć, że po prostu
postanowili odlecieć. No akurat ja
trafiłem na ten moment i teraz sobie to
też tak tłumaczę. No i od tamtej pory
często w gwiazdy patrzę. Kupiłem sobie
super lornetkę, no wiadomo, dużo satelit,
tych innych rzeczy. Wiadomo, też zdarzają
się dziwne obiekty na nieboskłonie, które
lecą jak satelita. Nagle mocnym światłem
zabłyszczą i albo znikają, albo nie wiem.
Czasami mi się wydaje, że przyspieszą. Też
może mi się wydawać, chociaż cały czas
czekam, aż które zmieni kurs. Tak
naprawdę, żebym wiedział, że to jest kurs,
zmiana kursu z linii prostej prawda? Na
jakąś tam, nie wiem, o dziewięćdziesiąt
stopni czy jakkolwiek, żebym widział, że
jest załamanie, że to nie jest naturalny
lot. No ale ciężko, no trzeba patrzeć, a
mam dużo znajomych, którzy też wypatrują
tą
sytuację. Ludzie, którzy chyba tego
doktora Greera mają tą aplikację.
No doktor Greer od tam już kilkudziesięciu
lat z ludźmi eksperymentuje. To jest
dosyć kontrowersyjny człowiek, swoją drogą
dosyć kontrowersyjny badacz, ale dużo,
dużo takich nawoływań UFO w stanie
medytacji z jego udziałem było.
Organizował takie chociażby na zboczu góry
Popocatepetl w Meksyku w wulkanu. I z
tego, co słyszałem, to rzeczywiście dosyć,
dosyć spektakularne niektóre te
obserwacje były, że tam te UFO na przykład
reagowały na miganie latarką i tak dalej,
i tak dalej. Tutaj próbuję odsiać
myślowo wszystkie jakieś racjonalne próby
wytłumaczenia tej obserwacji. No drona
raczej możemy wykluczyć, bo drony tak
szybko nie latają i nie mają takiego
kształtu. Kule zjonizowanego powietrza też
możemy wykluczyć, skoro to był obiekt
czarny z jakimiś okienkami, z tego, co pan
mówi. Samolot wojskowy też odpada, bo
byłoby chyba wyraźnie widać, że to jest
jednak samolot, a nie jakiś prawda
prostokąt czy czy jakiś-
No dokładnie to.
No obiekt. No a żeby człowiek się tam
zmieścił jakiś powiedzmy pilot,
reprezentant homo sapiens, to musiałby być
mały.
No musiał być mały.
Miał być ciasno.
Od razu wyczułem, że to jest to to
wszystko też no wiadomo też sam mam drona,
latam dronem. No nic, tutaj nie byłoby
osiągnąć, utrzymać ten sam kurs, tą
prędkość, tą wysokość. Nie żadne
stworzone, żadna stworzona rzecz przez
człowieka dla mnie.
No taką, taką prędkość utrzymać chociażby
przez te trzydzieści sekund czy mniej. No
to, to też jest jednak
dosyć duży wyczyn.
Dokładnie. Tak więc. No to taka jest moja
historia i od tamtego czasu bardziej
penetruje niebo i no i wszystkie,
wszystkie no wiadomo informacje, które
napływają. No i widzę, że co z kim
porozmawiam, to ludzie, ludzie się
otwierają, przypominają sobie historie.
Coś nikomu nie chcieli mówić wcześniej,
ale no tych ludzi jest naprawdę dużo.
Byłem zdziwiony, że tak dużo ludzi miało
kontakt z czymś dziwnym, z czymś takim,
które uważają właśnie, że to albo UFO,
albo no, albo coś niewytłumaczalnego, nie?
Jeżeli, jeżeli nie wierzą oni w UFO.
No ludzie dosyć mocno się potrafią
otworzyć, słuchając na przykład podcastu
mówią świadkowie czy jakiegoś innego
programu o takiej tematyce. Otwierają się,
widząc, że ktoś przeżył coś podobnego i
że nie są sami ze swoim doświadczeniem,
tak?
Dokładnie. Właśnie sam zacząłem słuchać i
dlatego wam mówię aj, to chyba zadzwonię,
bo ostatniego podcastu waszego. Chociaż ja
nie jestem takim długim słuchaczem, ale
tam chyba dwa czy trzy podcasty słuchałem
i ten ostatni, co pan z Karkonoszy
opowiadał z Miechowic bodajże. Bo
wiadomość dostałem. Chciałem się też
zapytać tutaj, bo ten podcast, nie wiem,
to był jakoś ostatnio robiony, czy to jest
jakiś z archiwum? Chyba numer
trzydzieści.
Oj, trzydziesty to już jest sprzed kilku
lat.
No właśnie i ja nie mogłem ja-
Od tamtego czasu zdarzyło się kilka
długich odcinków
z obserwacjami UFO, w tym odcinek
sześćdziesiąty dziewiąty. Tą niezwykle
ciekawą liczbę postanowiłem uczcić
odcinkiem czterogodzinnym. Tam jest coś
chyba z pięćdziesiąt różnego rodzaju
relacji też o różnych obiektach
latających.
Nie wiem czy go na Discordzie, bo na
Discordzie jestem i właśnie tam jakoś
trzydziesty odcinek widzę tylko. Potem
jeszcze coś chyba bodajże. Ale tak właśnie
widzę, że to jest chyba z relacji
świadka, że to z jego opowiadań, że to
jest właśnie dwudziesty może pierwszy rok
czy jakoś tak, bo w dziewiętnastym roku
chyba to ja mówię kurde, no coś nie tak.
Nie wiem, dlaczego ja tego nie widzę.
Muszę głębiej pogrzebać w tym Discordzie.
A może ktoś po prostu odkopał taki starszy
odcinek i wrzucił go całkiem niedawno?
Dobrze, tutaj wyczerpaliśmy listę ściśle
tajnych pytań, które mi się urodziły w
głowie podczas naszej rozmowy. Taka krótka
obserwacja, ale dosyć no taka zapadająca
w pamięć myślę. Będzie miała córka co
wspominać w tym-
Mam nadzieję.
W temacieW ostatniej części dzisiejszej
audycji wysłuchamy rozmowy ze świadkiem,
który zawodowo zajmuje się lotnictwem.
Przekazał on opis kilku niezwykle
interesujących zdarzeń, w tym również
takie związane z UFO, których za moment
wysłuchamy. Szczególnej Państwa uwadze
polecam drugą z historii, w której
niezidentyfikowany obiekt latający
towarzyszył naszemu słuchaczowi przez
dwieście kilometrów podczas jazdy
samochodem. Oddajmy mu głos.
To było w dwa tysiące dwudziestym czwartym
roku. To było w mieście Brodnica
osiemdziesiąt siedem trzysta Brodnica. I
byliśmy właśnie u mojej kobitki w domku,
bo ona ma, mieszkamy, znaczy mamy swoje
nieruchomości i mieszkamy w Niemczech,
pracujemy tutaj, a w Polsce mamy domy i po
prostu byliśmy w tym domu u niej. No i na
drugim piętrze akurat byliśmy i zrobił
się pierwszy zmrok, tak jakby. To było w
maju, po jej urodzinach. I w pewnym
momencie ona do mnie woła: "Chodź, zobacz,
coś leci do okna". No ja szybko wstałem,
wziąłem komórkę. Samsunga mam S23 Plus.
Włączyłem, zacząłem nagrywać i to
przyleciało pod same okno. To była kula
średnicy dwa i pół do trzech metrów, ale
to nie była kula jako jedność, tylko ona
się składała z dwóch połówek, które były w
środku tak jakby połączone. Kula była
cała czarna, z takiego, takie wyobrażenie
mam, czarna z takiego świecącej poświaty,
takie, takie, tak jakby to żyło coś
takiego. I tam były całe rzędy świateł na
niej od góry do dołu, takie malutkie
lampki. I jak to podleciało pod okno na
drugim piętrze stanęło gdzieś w odległości
trzy, cztery metry od okna. To tak się
czułem, jakby ktoś się na mnie patrzył i
zatrzymała się. I tak się chwilę żeśmy na
siebie patrzyli. Ja nagrywałem to i po
chwili to się odwróciło. No nie wiem, czy
się odwróciło. Takie wrażenie miałem i
zaczęło powoli odlatywać w kierunku tam.
Ona ma z okna widok na wieżę krzyżacką w
kierunku tej wieży krzyżackiej, no w maju
było fajne gwieździste niebo, była bardzo
dobra widoczność, ta łuna od miasta i tak
dalej. I powolutku, bezszelestnie to
odleciało. To właśnie widzieliśmy na
własne oczy.
Rozumiem, że samemu zdarzeniu w ogóle nie
towarzyszyły żadne dźwięki, prawda?
Nic. Nic. Nic. Cisza. Kompletna cisza.
To właściwie chyba wyklucza opcję pod
tytułem, że mógł to być jakiś dron czy
jakaś inna taka zabawka ziemska, prawda?
No nie. No ja
akurat pracuję w lotnictwie. Ja od
dwudziestu lat kalibruję samoloty. No to
tak mam z tym styczność. A takiego czegoś
to, bo latamy i do Stanów i tak dalej, tam
na, na reperatury, na reperacje i tak
dalej, to takiego czegoś nie widziałem w
życiu. Bo dron to wiadomo, no to ma te
śmigiełka i tak dalej, a to była kula,
kula średnicy gdzieś dwa i pół, trzy i pół
metra plus minus. To było duże. I to jak
przyleciało, to stanęło normalnie w
miejscu i patrzało się na mnie. Ja wziąłem
komórkę, ten S23 i to nagrałem i wysłałem
ten film do jej syna. On w Siemensie
pracuje, żeby zobaczył, bo jest tam
inżynierem i wysłałem to do Was do Radio
Paranormalium. Co się stało? Było to,
nagrywałem, no bo włączyłem nagrywanie, w
komórce tego nie ma i u niego też tego nie
ma, bo ja wysyłałem do Was osobiście,
wysyłałem, bo chciałem, żeby to
zmaterializować, nie? A parę dni przedtem
byliśmy w mieście, w mieście, w parku przy
tej wieży krzyżackiej i widzieliśmy u
góry nad tą wieżą, bo ta wieża krzyżacka w
Brodnicy jest dosyć duża, tam prawie
sześćdziesiąt chyba metrów wysokich ma
tak? Wysokości. Taka dosyć znana, jest
odśr-, podświetlona, bardzo ładne miejsce.
I stanął nad nami, jak byliśmy na
spacerze z psem. Ale to wysoko było. W
nocy nie jestem w stanie określić
wysokości. Trójkąt czarny, bez żadnych
świateł, bez żadnego dźwięku. Stanęło to u
góry i odleciało w kierunku na zachód.
Też bezgłośnie, bez żadnych świateł, bez
żadnego szumu, bez niczego. Razem to żeśmy
widzieli.
Patrzę właśnie na tego, na klienta poczty.
Szukam po haśle Brodnica. Nie wiem pan,
pan może podać, z jakiego maila pan to
wysyłał?
Ja to wysyłałem na Facebooku.
Aha, na Facebooku. To muszę na Facebooka
wejść. Zobaczę zaraz, czy coś w ogóle
tutaj jest. Już jestem zweryfikowany.
Właśnie wchodzę w skrzynkę odbiorczą, a
jest pan [pikanie] ale tak, to chyba
komentarze jakieś.
I tam do tego dorzuciłem właśnie ten film,
bo był na komórce u mnie normalnie na
smartfonie był, nie? Znaczy na smartfonie
się da, bardzo dobrze się zna, także nie
ma problemu, że coś tam źle go... I nagle
po jakimś czasie, bo chciałem to komuś
jeszcze pokazać i szukałem, to później w
tej historii, w tym
albumie, w albumach, gdzie to jest, nie ma
tego, ani tego nie kasowałem nic, a nie
mam też ustawione, że sam się kasuje.
Pan to wysłał jakoś w lipcu 2024? Bo tutaj
mam taki komentarz z filmem załączonym.
Tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, bo to
później mi się przypomniało, żeśmy
rozmawiali-
To się chyba znalazło.
Jest ten filmik?
Jest tam te, jakieś, jakieś takie światła,
ten obiekt puszcza i chowa się.
A u mnie to zniknęło.
No to znaleźć.
Do Facebooka nie doszło. To znaleźliśmy.
Super! Patrz [pikanie], jest, jest, jest.
I też zginęła. To dziwne.
Ale to ja jakoś coś muszę pokombinować,
żeby to ściągnąć, bo Facebook niestety nie
ułatwia życia w tym temacie.
Tak, tak, to pan nas uratował, bo u mnie i
u niej zniknęło to, z naszych telefonów
zniknęło.
No to zachowało się na Facebooku tylko w
takiej dosyć skompresowanej formie, ale no
widać, widać ten obie-obiekt. Także zaraz
to-
No byłem pod wrażeniem, bo ja widziałem na
przykład u nas drony ze straży miejskiej
i tak dalej, no to w ogóle całkiem, a to
jest kula, normalnie kula przyleciała,
nie? Takiego czegoś nie widziałem w życiu.
Ani ty nie? No, no i tu widać właśnie jak
do okna do nas doleciał. No byliśmy w
szoku. Normalnie byliśmy w szoku, że takie
coś jest. Dla mnie to jest teraz pan mi
to poświadczył, że jednak musiałem to
zgrać, skoro wysłałem, a u mnie tego nie
ma, bo u pana jest, u mnie tego nie ma,
nie? Takie coś jak ta kula to przebija
wszystko, co widziałem, bo to było tak
namacalne i tak blisko, że po prostu to
przechodzi wrażenie. I razem z moją panią
siedzi obok mnie i słucha tak, że takiego
czegoś w życiu nie widzieliśmy. I to
naprawdę mogę powiedzieć, że, że coś jest,
o czym my nie wiemy, nie?I jeszcze jedna
zaraz wciąż. To było w 1996 roku. Dlaczego
mi ta data w ogóle utkwiła? Bo wtedy
kupiłem sobie nowego Mercedesa W124
320, tytonośnieniszczalne. I to było
dwudziestego czwartego grudnia w Wigilię.
Jechałem do mamy, jak zwykle, no bo do
mamy się zawsze jeździło. Mama moja chora
była. Także bardzo często, co tydzień, co
dwa tygodnie jeździłem Hamburg-Brodnica.
No i wyjechałem z Hamburga. Po pracy. Już
było ciemno. Późne popołudnie. Też
jechałem na przejście na Świecko. No i to
było na Berlineringu, czyli na tej
obwodnicy berlińskiej. Nagle u góry zaczął
padać lekki śnieg. Byłem sam samiczeńki
na autostradzie. Nikogo nie było ani w
jedną, ani w drugą stronę. Tak jakby świat
zamarł. Lekki śnieg, taki bardzo lekki
jak cukier puder padał. Nagle zrobiło się
nad autostradą jasno. Nie wiedziałem, co
jest. Patrzę przez szybę do góry. Pojawiło
się nad moim autem światło, ale to był
tak jakby obiekt wielkości plus minus
stadionu piłkarskiego. Bardzo duże.
Składał się z sześcianów. Te sześciany
kręciły się w sobie bladym światłem. Także
to światło tak jakby nie świeciło, tylko
po prostu to było coś tak jak meduza w
morzu jak świeci, to coś takiego to
wyglądało i to leciało nade mną.
Praktycznie cały ring, ten berliński, ten,
obwodnica berlińska, później do zjazdu
jak na
Szczecin, na Świecką to leciało cały czas
nade mną, przeszło 200 kilometrów. Miałem
wrażenie, że reflektory od tego samochodu
nie świecą na drogę, tylko tak jakby to
światło dostawało załamania z tych
przednich reflektorów i świeciło do góry.
I z tego obiektu, bo on wypełniał jak na
przednią szybę, jak patrzyłem, to
wypełniał bardzo dużą część nieba. Przez
ten śnieg to było widać jak to światło
świeci, bo to nie był taki mocny śnieg,
taki leciutki jak cukier puder. Delikatnie
tak, tylko tak burzyło i wylatywały z
niego punkty różnych kolorów i one znikały
gdzieś za horyzontem i szybko wylatywały.
I takie same coś było właśnie, sobie
później uzmysłowiłem, w takim właśnie
filmie science fiction to właśnie też coś
takiego było. I teraz ja dochodzę do
takiego, do takiej jakiegoś, no, wniosku
czy rzeczy, które my jako ludzie
wymyśliliśmy, czy to jest po prostu, czy
to jest naprawdę-- po prostu ludzka
fantazja podpowiada rzeczy, które naprawdę
mają miejsce. Bo na przykład tak jak
Juliusz Verne wymyślił, że tam łódź
podwodna była atomowa i tak dalej, takie
opowieści, co nie było w ogóle na ten
temat żadnej w ogóle technologii, a teraz
już my to mamy, nie? I być może, że
kiedyś, jak te filmy produkowano, to teraz
to w ogóle to wszystko wchodzi, nie? No
takie, takie odnoszę wrażenie.
A czy przez te dwieście kilometrów drogi
mijał pan jakieś samochody, w ogóle jakieś
coś, w czym mogliby-
Nic
Być ludzie? Nic nie było?
Nic, nic. Byłem sam samiuteńki na, na
autostradzie. Bałem się jak
stopięćdziesiąt, bo to już z początku
myślałem, że, że nie wiem, że coś tam,
jakieś może reflektory czy coś. No ale
przez cały ten Rich Berliński to leciało
nade mną i te sześciany w środku bladym
światłem było widać, jak to się lekko tak
jak, jak kostki Rubika tak się kręciło w
sobie i to leciało cały czas nade mną. I
to krótko przed kołbaskowem dopiero
zniknęło. To wszystkie kanapki, co miałem
na drogę. To wszystko z nerwów zjadłem. Ja
no bo się bałem, bo nie wiedziałem co to
jest. Mówię kurde, żeby jeszcze mnie
gdzieś nie porwało, coś czy coś i już tego
świata nie zobaczę, nie? Albo przerobią
mi na jakieś kanapki dla tych istot, które
tam niby się mają zasobami ludzkimi
żywić, nie? No takie różne człowiek ma,
jak to się mówi, skojarzenia, nie? No i
strach taki.
No tutaj takim bardzo budzącym strach
elementem jest zachowanie się światła z
reflektorów samochodu. To jego zaginanie,
tak jakby ten obiekt zaginał-
Tak, tak.
W jakimś sensie w prawa fizyki
czasoprzestrzeń, prawda?
Tak, tak, tak, tak. Miałem wrażenie, że on
tak jakby pochłaniał tą energię z tych
świateł, że one normalnie się jedzie jakoś
jak taki lekki śnieżyk kruszy bardzo
delikatnie, to widać jak one tak ładnie
świecą. A to było nowe auto. To widziałem
to zagięcie tych świateł i one prosto do
góry świeciły tak takim fajnym łukiem i
prosto w górę i tak jakby on pochłaniał to
światło. Nie wiem dlaczego tak było.
Przewidzieć się na pewno się nie
przewidziałem, nie, bo zostało to mi w
pamięci, bo to taki pamiętny dzień, no
dziewięćdziesiąty szósty rok, nowe auto i
jechałem wtedy akurat n-na Wigilię do
rodziców, nie?
Rozumiem, że pan nie był wtedy na tyle
zmęczony, żeby jakieś, prawda, zdarzały
się błędy percepcyjne, prawda?
Nie, nie, nie, nie, nie. Mówią na mnie
Żelazny Oli, bo ja potrafię samochodem
trzy tysiące kilometrów bez zmęczenia się,
bo nie piję, nie palę, tylko delikatnie
wodę popijam zawsze, nie? I to właśnie
daje siłę.
To musiała być bardzo stresująca sytuacja.
Pan-
Bardzo, bardzo.
Jak rozumiem, jakoś starał się niezbyt
szybko jechać, prawda? Zachowując wszelkie
względy bezpieczeństwa. Czy nie
występowały jakieś usterki w zachowaniu
samochodu, czy w samym samochodzie?
Nicz, kompletnie nic. Nic. Jechałem cały
czas, bo tam było wtedy z osiemdziesiąt
chyba na godzinę. Także jechałem cały czas
osiemdziesiąt, dziewięćdziesiąt, szybciej
nie jechałem.
No tak, nie zawsze się bałem, bo kto
pierwszy śnieg?
Tak, tak, tak. Nowe auto. Tam nigdy w
życiu wypadku stukać nie miałem, to
starałem się tak. Zawsze rozsądnie
działać, dopasować się do sytuacji na
drodze. Sam, samiuteńki byłem na drodze.
Żadnego auta nie było ani w jedną, ani w
drugą stronę. Wiadomo, Wigilia. Może
wszyscy? To jest raz. A druga rzecz. Ni
ciężarówki, ni spóźnionego tira, co do
domu jedzie. Nikogo. Sam samutki byłem na
autostradzie. Nigdy tak nie miałem.
No a przez dwieście kilometrów nikogo po
drodze nie minąć. To jest rzeczywiście
bardzo, bardzo osobliwe zdarzenie.
Tak. My zawsze nocą jeździmy z tego
względu, żeby korków nie było.
No ale nocą, nocą to jednak też, też
czasami kogoś się prawda mienie,
szczególnie przez taką odległość, a tutaj
nic, absolutnie nic, absolutnie nikogo.
A tutaj nic. Pierwszy raz, pierwszy raz.
Zawsze jak jeździmy, to zawsze jakieś tam
auta są. A tutaj nie było pl-- nikogo,
pusto. Nawet nie było śladów, że ktoś
jechał przede mną po tym świeżym śniegu,
który pada.
A czy z tego obiektu dochodziły, nie wiem,
jakieś dźwięki, jakieś inne wrażenia?
Jedynie co to odczuwałem jedynie, co,
lekkie wibracje, ale żeby dźwięk
jakikolwiek był, to nie.
A jak wyglądała sytuacja z dźwiękami z
otoczenia? Rozumiem, że
jadąc samochodem bardziej się człowiek
skupia jednak na tym, co widzi przed
maską, prawda? Ale czy dochodziły jakieś
dźwięki, nie wiem, z otoczenia takie
normalnie słyszalne na autostradzie?
Nie, nie, nie. Nie było kompletnie nic
słychać. Jedynie tylko-- nie, nie było nic
słychać, bo Mercedes dobrze wygłuszony
był. Sczelny. Nowe auto to było, także
cichutko. Spokojnie jechałem tylko tyle
właśnie, że widziałem ten obiekt, jak
leciał nade mną i zagięcie świateł z
przednich reflektorów prosto do góry takim
ładnym łukiem. Nie, że pod kątem prostym
były zagięte tylko po łuku, to szło do
góry normalnie, tak jakby auto świeciło
kawałek do przodu i później to światło
szło do góry.
Żadnych rozumiem jakichś
zaburzeń postrzegania, zaburzeń
świadomości również przez ten czas pan nie
zauważył. Po prostu pan cały czas jechał
z takim dziwnym poczuciem, że coś tu jest
nie tak, że autostrada pusta, ten obiekt
nad panem, to światło się zagina i to na
tym właściwie się skończyło, prawda?
Tak, tak, tak i to wszystko. I przed
granicą, przed Kołbaskowem jeszcze granicy
nie było widać. Może z jakie pięć
kilometrów, dziesięć kilometrów przed
granicą. Na przejściu tym kołbaskowo
odle-- no znikło to po prostu. Rozmyło się
to tak, jakby się rozmyło. Te światło się
robiło coraz... Teraz jak sobie tak to
przypominam, bo to już było kupę lat temu,
nie? Ale to utkwiło mi właśnie w pamięci.
No bo to szereg właśnie było tych różnych
zdarzeń, które się ze sobą
spotkały i to się skumulowało w pamięci.
Nowe auto i tak dalej, Wigilia i ten
obiekt po prostu tak jakby powoli się
wygaszał i zniknął.
Rozumiem, że po tym zniknięciu tego
obiektu wszystko wróciło do normy, tak?
Jakieś tam samochody się pojawiły po
drodze, coś?
Tak, tak, tak, tak, tak, tak właśnie było.
Cały czas przez te dwieście kilometrów
było tak samo, tak? Cały czas.
Cały czas to leciało nade mną, cały czas
leciało nade mną i jak z tatą na ten temat
jeszcze jak żył, rozmawiałem, to tata
mówi może to, może jakaś nowa technika czy
coś mówi. Może oni patrzą, co robiłeś i
tak dalej, bo wiadomo, ja już doznałem
takiego czegoś, że na przykład helikopter
nade mną leciał i tam mierzył prędkość.
Już nawet dawno to robili w Niemczech, ale
to nie był helikopter, no bo to było
olbrzymie coś. Zresztą w nocy też
helikopter by nie latał, nie?
No, nawet gdyby ten helikopter miał
naprawdę mocne światła, to nie sprawiałoby
wrażenia, że ma wymiary bliskie stadionu
piłkarskiego czy też zbliżone do niego.
Tak, to było olbrzymie. No i helikoptery.
Tutaj, gdzie mieszkam, bo mieszkam w
Hamburgu, pod Hamburgiem, Breiberg. To
tutaj w nocy latają też helikoptery
malutkie, czarne, w ogóle bez szyb, bez
niczego. I one się zatrzymują nad domami.
Stoją i później odlatują. Nie wiem, po co
to jest. Patrzyłem w internecie, to ludzie
w Polsce o tym samym piszą. Nie wiem, co
to jest za cel. Małe czarne helikoptery,
całe czarne, bo dzień też widziałem.
Czasami dostaję relacje, w których
helikoptery takie może niekoniecznie małe,
ale czarne, bez jakichś oznaczeń, bez
świateł pojawiają się po obserwacji przez
świadka jakiegoś obiektu, jak na przykład
z Mazowsza. W zeszłym roku taką relację
dostałem.
Słuchałem ją, słuchałem, słuchałem. Bardzo
interesujące to jest. To, co w ogóle
Radio Paranormalium puszcza, to wszystko
słucham od deski do deski, nawet po dwa,
trzy razy, bo interesujące rzeczy są, bo
ja to tym bardziej samemu widziałem,
samemu przeżyłem i wiem, że takie coś
jest, nie.
No i też jakoś tak człowiekowi lżej,
prawda? Gdy słyszy, że ktoś też czegoś
podobnego doświadczył.Jakoś tak człowiek
nie czuje się sam ze swoim doświadczeniem,
tak?
Tak. Właśnie, no, chciałem zawsze z panem
na ten temat porozmawiać. To już, no,
prawie rok czasu minęło, czy więcej, jak
wtedy to pisałem, bo chciałem to po prostu
z siebie wyrzucić, bo no... No tak nawet
nie ma z kim na taki temat porozmawiać, bo
dużo ludzi nie ma takiej wiedzy, nie? A
tak jak ja na przykład, no, ja pracuję
tutaj w tej firmie. Jak żeśmy jeszcze do
Cin cin latali z firmy tam na serwis, też
do tej bazy lotniczej, tak tam
rozmawiałem, bo tam dużo jest też Niemców
i z nimi rozmawiałem, to oni tak samo
nawet z samolotu widzieli te obiekty, ale
robią raport i to gdzieś znika, nie? To
sami mi mówili piloci, czy ci mechanicy,
że są takie rzeczy, że po prostu pojawia
się u góry i z taką prędkością to leci, że
tego w ogóle przeczy w ogóle wszelkim
prawom fizyki, jakie my kiedyś mamy, nie?
To tak jak, no nie wiem, tak jak Niemcy
kiedyś wymyślili ten system, te glocke,
te-te latające, te całe te talerze, co
kiedyś ta Trzecia Rzesza jeszcze miała.
Być może, że to ktoś po prostu tą
technologię opracował, a być może są to na
pewno istoty z
innej, z innej cywilizacji, nie?
Co do samego glocke są pewne wątpliwości,
czy to czasem, czy tego czasem Igor
Witkowski jakby nie podkoloryzował, krótko
mówiąc. Ale, no, samo to-
Tak, tak, tak.
Że pojawiają się tego typu zdarzenia, tego
typu obiekty, świadczy o tym, że, że
rzeczywiście coś na rzeczy może być. Inna
sprawa oczywiście, kto to, kto tymi
obiektami steruje.
Tak. No, u mnie na przykład w firmie z
czasów wojny jeszcze
są, widziałem żyroskopy, które były z
lagerowanego aluminium robione,
bo aluminium musiało tam ileś lat leżeć,
żeby się uspokoiło. To już w tamtym czasie
mieli taką technikę, gdzie
rzadko gdzie na świecie mieli, ale tu już
takie coś robili w tamtym czasie, nie,
like wojny. Bo, bo u nas to na sali jest i
tam są te żyroskopy właśnie takie. Tam są
z czterdziestego któregoś roku, nie?
Historia taka.
No, Niemcy byli już dosyć.
Niemcy bardzo mocno nas, że tak powiem,
wyprzedzili pod pewnymi względami
technologicznie, także, także
rzeczywiście.
Mój tata mi opowiadał. Mój tata pochodzi w
ogóle z Lidy, to jest teraz Białoruś, a
kiedyś była Polska. Tam mieliśmy
dwadzieścia tysięcy hektarów i jak małe
dziecko był. To Rosjanie polowali na
niemieckie samoloty. Jak-- udało im się
strącić, to pierwsze przyjeżdżała właśnie
brygada tych mechaników i pierwsze
wszystkie urządzenia pokładowe, czyli te
zegary, wszystko mi wymontowywali. To było
pierwsze, co robili.
No, wszystko, co się może przydać, prawda?
Wszystko takie, wszystkie takie
interesujące ich elementy, a resztę na
złom.
Tak. A resztę na złom. Tak, tak właśnie
było.
I tym akcentem kończymy kolejny odcinek
podcastu Mówią świadkowie. To już
wszystkie przygotowane na dziś relacje.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o
zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli
macie jakieś swoje spotkania z Nieznanym i
chcielibyście o nich opowiedzieć,
zapraszam do kontaktu. Tradycyjnie
przypominam, że w punktach prasowych na
terenie całej Polski oraz na platformie
cyfrowej Nexto.pl czeka na Państwa
miesięcznik Nieznany Świat, który obok
tematów związanych z parapsychologią,
ezoteryką, zjawiskami paranormalnymi czy
choćby naturoterapią, porusza również
tematykę ufologiczną. Warto również
zajrzeć i zasubskrybować kanał czasopisma
na YouTube. Polecam również Państwa uwadze
kanały Ady Edelman Biuro Duchów, Marka
Żelkowskiego Wehikuł Wyobraźni i Piotra
Cielebiasia Ufo Historie, których autorzy
poruszają cały szereg interesujących
tematów z pogranicza, w tym również te
znane z anteny Radia Paranormalium. A
zapowiedzi kolejnego odcinka Mówią
świadkowie i innych audycji znajdziecie na
stronie Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl. Tam również czeka na
Państwa archiwum podcastów do pobrania w
mp3 i wiele, wiele więcej. Mówił do
Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio
Paranormalium — paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach.