Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po 2, 3 i 4 osób.
Spore odległości wydawały się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światło.
To się wydawało tak, jakby to było... Nad chmurami było jakieś ognisko tego światła.
Ja do tej pory jestem w soku, Bo to się nie zdarza często, nie?
Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista.
Ja byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam i się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje.
Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem osobą posiadającą wiedzę.
Ja nie wierzę w to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, Bo tam byłem.
Klątwy.
Jakby na pentagramie taka bestia była.
Po tej całej akcji, no strasznie się w życiu mi zaczęło źle się dziać.
Mrożąca krew w żyłach przeżycia na granicy światłów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi, znów widzę to światło.
Wstaję z łóżka, idę, idę...
Zostacie.
Ale czuję jakąś grążę sytuacji.
Biegnę i krzyczę do męża, strzelaj!
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia
dzisiejszego wieczoru z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Od razu informuję, że jeśli macie gdzieś pod ręką słuchawki, to warto z nich
skorzystać, bowiem moja dzisiejsza rozmówczyni prosiła o zmianę barwy głosu.
Modyfikacja nie wpłynęła zbytnio na zrozumiałość jej wypowiedzi, jednak pomoc
w postaci słuchawek lub na YouTube włączonych napisów
może w niektórych momentach okazać się przydatna.
Dziś wysłuchamy kolejnej historii tego cyklu paranormalnej spowiedzi,
przy czym nie boję się użyć tego określenia.
Będzie to spowiedź z gatunku tych zdecydowanie wstrząsających i
prowokujących do zadania sobie wielu trudnych
pytań o prawdziwą naturę naszej rzeczywistości.
Usłyszymy opisy zdarzeń z wielu różnych kategorii, począwszy od spotkań z dziwnymi
istotami, poprzez obserwacje UFO, zdarzenia podczas OB, czyli w stanie
przebywania poza ciałem, coś co wygląda na wzięcie na pokład obcego pojazdu
kosmicznego, kontakty z zaświatami, wspomnienia z poprzednich wcieleń itd.
Wiele z opisanych przez naszą słuchaczkę incydentów nosi znamiona wysokiej dziwności.
W zdarzeniach odbywających się w naszej sferze rzeczywistości często brała udział
nie tylko moja rozmówczyni, ale też jej bliscy i znajomi.
Zwracam Państwa szczególną uwagę również na opisy reakcji psów na pojawienie się
przybyszów o nieustalonej, przypuszczalnie innowymiarowej proweniencji.
Z naszą słuchaczką spędzimy dziś nieco ponad 1,5 godziny.
Zapraszam zatem do słuchania.
No to opowiem to, co ile ja pamiętam i co po prostu związanego
z tym wszystkim przeżyłam, Bo tych rzeczy było dość sporo.
Zagadkowych i niewyjaśnionych dotąd nieraz.
No sama nie wiem, jak do tego podejść.
I praktycznie niewielu osobom o tym mówiłam,
Bo wiadomo, z czym to może się nieraz spotkać.
I też nieraz tego doświadczam na różnych grupach, nawet UFO.
Jakieś grupy, jakieś były rzeczy typu wyśmianie, czy po prostu no nie wierzę już
i takie... Albo żeby coś tam jakoś udowodnić.
No mówię, no nie zawsze się to udawało, żeby coś
udowodnić, Bo no jak opowiem, to będzie może wiadomo.
Więc ta moja historia, odkąd ja ją pamiętam, to się zaczęła od dziecka.
W sumie od kilkuletniego dziecka, Bo pierwszy raz to miało miejsce na ogrodzie.
A mieliśmy taki naprawdę bym powiedziała dziki ogród,
Bo tam był bez na ładnych parę metrów krzaki bzu.
Taki duży szpaler, no gdzieś 10-12 metrów długości.
Gęste krzaki, takie malinnie przycinane, takie po prostu dziko rosnące.
I drzewa takie starego typu, nie tak jak teraz ładnie regulowane z drzewka,
tylko to naprawdę jakieś jabłonie, czy śliwa, tereśnia.
To były takie naprawdę potężne drzewa.
Między tym krzaki agrestu.
No to dość tak opisuję, ale ma to znaczenie.
Bo wtedy pamiętam, jak miałam morze za 4 lata i się na tym ogrodzie tam bawiłam.
I generalnie wtedy się pojawiła taka istota.
I po prostu co ciekawe, ona powiedziała, że mam nikomu o niej nie mówić.
No i praktycznie ja tego doczymywałam, tego słowa nie mówiłam nikomu.
I te spotkania były na tym takim zacienionym, w tym dęstym ogrodzie.
Jednego razu była sytuacja, gdzie praktycznie, Bo moi
rodzice też oni byli i są jeszcze nadal ogrodnikami.
Może to też będzie istotne.
I po prostu jednego razu mama tam coś robiła w tunelu obok, a ja też na tym
ogrodzie się bawiłam tam sama jakimś miśkiem, czymś.
I praktycznie no, pamiętam, że wtedy mnie wołali na obiad.
I ja byłam tak zajęta z tą istotą.
Ta istota normalnie była fizyczna, ona brała do swoich
rąk tam jakieś moje klocki, czy po prostu też pytała.
Bardzo wiem, że ciekawiło, co w środku ma ten misiek.
I raz to pamiętam, że ona tak położyła rękę na tym miśku, Bo on miał takie...
w środku była taka piszczałka, takie coś jak zaszywany, nieraz jest w zabawkach.
I po prostu bardzo ją interesowało, co to jest.
I ona tak, pamiętam, że położyła temu misiowi
tak jakby na brzuchu i na tym swoją rękę.
I wtedy mama by...
Ona mnie nie mogła na ten obiad jakby dowołać, czy coś takiego potem.
I tak jakby prawie, że nas jakby naszła, że ja jestem z tym kimś, z czymś.
Ale ta istota się szybko zorientowała i błyskawicznie
ona po prostu czmychnęła, były te krzaki takie agrestu.
I praktycznie no to było...
Ja jeszcze wiedziałam, że ona tam za ten krzak,
a mama już akurat moment i była koło mnie.
Co to wyglądała?
Właśnie do tego też zmierzam, Bo po prostu z tym się wiąże dalsza taka część.
Te zdarzenia były cykliczne, Bo ona przychodziła jakiś
czas systematycznie i pojawiała się jakby znikąd.
Zawsze u mnie jakoś za plecami.
Po prostu kiedyś się bawiłam ona stała.
Mieliśmy taką wannę do sadzonek, tam była ziemia,
mama tam coś doniczkowała z tego, jak to się tam mówi.
I po prostu byłam też sama wtedy.
Patrzę i jest koło mnie.
I praktycznie, no mówię w tym dzieciństwie, to ja wcale jakoś tak nie
pragnąłem kontaktu jakoś z rówieśnikami czy z dzieciakami.
I potem to zanikło.
I praktycznie nie było bodajże cały rok na pewno.
Tak to jakoś kojarzę.
I potem znowu było pojawienie się.
No i później to była historia w 1980 rok na pewno.
I moja siostra się miała wtedy urodzić.
Siostra jest 6 lat.
Młodsza.
I praktycznie no ja wtedy miałam 6 lat.
I byłam w domu.
My mieszkaliśmy jeszcze z babcią.
Czyli mama, tata, babcia, dziadek już nie żył i ja.
No i mama była wtedy w szpitalu w strzelnie.
Ta siostra się miała urodzić w maju.
I praktycznie babcia z tatą pojechali i ja zostałam sama w domu.
No teraz może to nie do pomyślenia, że tam
taki dzieciak w tym wieku zostaje Sam w domu.
A oni jadą tam te kilkanaście czy dwadzieścia kilometrów do tego szpitala.
Ale praktycznie tak było.
No ja dość szybko Bo miałem 4 lata zaczęłam czytać i jak miałem zostawione
książki, miałem tam jakieś klotki, zabawki to po prostu.
A z drugiej strony ja widziałem, że wtedy tak
jakby oczekiwałam już tego, że pojawi się ten ktoś.
No i po prostu oni pojechali do tego szpitala.
Mama jeszcze wtedy wiem, że była jakaś awantura Bo ona
była zła Bo mu wyzywała, że dzieciaka samego zostawili.
A ja nie chciałam jechać.
No i babcia pojechała z tatą.
Tam mieli nie być za długo.
No nie wiem, może im tam jakiś tam czas zeszło.
Na pewno to było dłużej niż godzina.
I praktycznie ja się, no wyśmienicie się wtedy z tą istotą bawiłam.
Znaczy tak zawsze mówiłam, że z nim, ale no nie wiem.
No jakiś tam on powiedzmy.
I się z nim fajnie tak bawiłam, że pamiętam jak oni
wrócili, to otworzyli drzwi, odkłótyli te drzwi.
I po prostu, a ja w pokoju byłam i mamy takie, no
wejście jest teraz altana, kiedyś tego nie było.
Jest korytarz, kuchnia, pokój, w którym byłam ten, ten wtedy nasz taki dziecięcy.
I praktycznie ja się tak fajnie z nim bawiłam,
że jeszcze się śmiałam, jak oni byli w korytarzu.
I praktycznie się rzucaliśmy klockami.
On mi te klocki wkładał odwrotnie.
To były takie wciskane klocki.
I po prostu no ja z tego nie wiem, miałem taki ubaw po pachy.
Chociaż też pamiętam, że on mnie pytał o jakieś rzeczy.
Tak jakby mi się te rzeczy wydawały jakieś takie, bym teraz powiedział jako dorosła
osoba takie banalne, ale no po prostu była naprawdę wyśmienita zabawa.
I ja jeszcze się śmiałam.
No i pamiętam, że babcia mówiła potem jak przyszli, to od razu jednak nie było.
Po prostu tak jakby rozpłynął się.
I jak przyszli, to babcia się pyta co się tak,
co się tak śmiałam, co mi tak wesoło i tak dalej.
A ja wtedy pamiętam, że pierwszy raz się wygadałam, że po prostu bawiłam się z nie
mówiłam istotą, tylko mówię, że bawiłam się z nim, że tu był u mnie i tak dalej.
No i tata z babcią byli przekonani.
Oni sobie tak jakoś no założyli, że na pewno to był duch mojego zmarłego
dziadka, Bo dziadek zmarł w lutym tego samego
roku właśnie i to siostra się urodziła.
I praktycznie oni cały czas mi wmawiali jakby, że to jest duch dziadka.
A ja jeszcze mówię, że nie, że to nie był duch, Bo jeszcze coś tata mówił.
Że pewnie był taki, czy wyglądał jak dziadek, czy był mały, czy był duży.
A ja po prostu z tego co pamiętam, praktycznie tak jak analizuję,
Bo ja jak poszłam do pierwszej klasy byłam też takim dość niskim dzieciakiem.
Miałam tam bodajże nawet niżej chyba niż metr.
Najmniejsza byłam w klasie.
I po prostu ta istota była ode mnie jeszcze niższa.
Ja bym tak powiedziała, że tak 70-80 cm.
I ona była szara, ale szara w takim sensie nie brzązowa, nie popielata.
Nie wiem jak to określić.
Głowę na pewno miała łysą.
I z tym, że ona miała takie ja bym powiedziała tak w dotyku jakby,
tą skórę miała aksamitną, ale jednocześnie miała taką guziołkowatą, jak jak to
powiedzieć, coś w stylu nie wiem, jak na krokodylu na grzbiecie takie, takie.
Coś takiego.
I praktycznie z tego co pamiętam ręce, jak kładła tą rękę na tym misiu i w ogóle,
no to ręce normalnie miały 5 palców, ale były szczupłe szczupłe, długie i tak
miałem wrażenie, że one inaczej miały te stawy, jak u człowieka.
Takie, no inne były te ręce.
Tyle mówię, kojarzę z tego, nie?
I praktycznie nigdy nie było między nami komunikacji, żeby ta istota się odzywała,
czy wydawała jakiś pisk, dźwięk, czy coś takiego.
Tylko po prostu jak ja się na nią spoglądałam, to tak jakby to czułam,
co ona mówi, czy chce powiedzieć, czy myśli, coś takiego.
A ja po prostu jej odpowiadałam normalnie, tak jak, no praktycznie mówiłam do niej,
chociaż nieraz też się łapałam na tym, że coś myślę, a tak jakby ona to wie.
Nie wiem, powiedzmy, że weź tam czerwonego klocka i że ona to wie.
Naprawdę taka komunikacja mieszana, telepatyczno-słowna, coś na tej zasadzie, tak?
Coś takiego było.
I potem z tym były dalsze, jak dla mnie, jakby kłopoty, Bo jak poszło...
i to było ostatnie spotkanie, takie dziecinne.
Jak poszłam do szkoły, to przez pierwsze bodajże 3 lata chyba podstawówki,
był z tym pewien problem, że na przykład ja
nie mówiłam nauczycielom nigdy dzień dobry.
Powiedzmy, czy sąsiadom.
Jak szłam do szkoły, to po prostu ja myślałam w głowie, że przechodząc koło tej
osoby dzień dobry i ja byłam pewna, że te osoby wszystkie mnie tak jakby rozumieją.
Czy słyszą to, czy to odbierają, nie wiem.
I nawet nauczycielka zwróciła wtedy wychowawczyni mamie na wywiadówce uwagę
kiedyś i raz i drugi i nauczyciele mówili, że dobrze się uczę, ale jestem jak to
powiedzieć, niegrzeczna, czy taka, że ich ignoruję, czy coś takiego,
Bo po prostu no choćby nie wiem co było, to ja nie powiedziałam dzień dobry
nauczycielowi, dyrektorowi, no mówię to było jakieś takie, mówię, dziwne.
Później ta cała podstawówka, to mówię, tych jakichś takich dziwnych rzeczy nie
było, ale w międzyczasie jeszcze było takie zdarzenie, że rodzice jako ci
ogrodnicy oni chodzili zimą do sadzonek palić w takich dużych piecach w tunelach.
I to rozpalanie zawsze tam trwało jakiś czas.
Oni potem dokładali do tych piecy, żeby to do rana w mrozy powiedzmy tam
trzymało temperaturę i nasze to pole z tymi
foliami, sadzonkami, ono przy takiej łące jest.
I pewnego razu oni poszli też, Bo to im zabierało to dokładanie,
to tam może tam z kwadrans do pół godziny, a oni
pewnego razu poszli i nie było ich dwie godziny.
I co charakterystyczne, to do dzisiaj oni to opowiadają, pamiętają doskonale.
Będąc w tym tunelu w nocy zobaczyli, że coś się błyska, jakby pomarańczowo na
niebie i mama jeszcze mówi, że pewnie będzie burza.
No a tata coś tam, że gdzie burza, o tej porze burza, no że nie bardzo, nie?
No ale to znowu błysnęło coś.
No i oni z zaciekawieniem wyszli z tego tunelu i my nie mieliśmy wtedy tego pola
naszego ogrodzonego, tak jak to jest teraz.
I praktycznie było pole i potem już ta łąka.
Łąka była, na łące taka góra jest i na tej górze kiedyś był słup energetyczny.
No i oni wychodząc z tego tunelu zobaczyli,
że nad tym słupem unosi się ogromna kula.
Ona gdzieś tak, jak tata gadał, to wielkości może piętrowego domu.
Ogromna kula i on to tak określał, że jakby ta kula to tak wyglądała,
imitowała pomarańczowe światło i była jakby, tak
mu się zdawało, że jest jakiejś jakby pianki.
No i co ciekawe, ja podobne coś widziałam
niedawno teraz parę, ładnych parę lat temu tutaj.
Nie za dawno, to już było dwa tysiące któryś rok, gdzieś tam mam to spisane.
No i po prostu oni na tą kulę patrzyli i tata stwierdził, że coś go tam zaczyna
przyciągać, że on jest ciekawy i on chce zobaczyć.
I mówi do mamy, że on tam pójdzie do tego.
A mama po prostu, ona się rozpłakała i krzyczała,
jakby w taką panikę wpadła i nie chciała go puścić.
I mi się zdawało, że oni tam byli może dwadzieścia minut.
A jak wrócili do domu, to po prostu babcia
się wtedy tam pytała gdzieście tak długo byli?
Co żeście tak długo tam robili w nocy?
No i oni to potem opowiadali.
No ale to były te laty jeszcze tak zwane
PRL-u, no i to tylko my to wiedzieliśmy w domu.
Nikomu to nie było opowiadane gdzieś tam, Bo rodzice
po prostu Bali się, że ktoś weźmie za wariatów.
No i potem jeszcze później ja miałem znowu takich sporo zdarzeń.
Jedno takie naprawdę, które no pamiętam bardzo,
mówię, aż po prostu mam wyjrzał stwórkę jak opowiadam.
To była taka sytuacja, było to dość późno też w nocy.
Uczyłam się, wtedy już byłam na studiach, do Poznania jeździłam.
To były zaoczne studia, no i miała być ta sesja, więc to był styczeń na pewno.
I co charakterystyczne, to był czas, pełnia księżyca była.
Bo po prostu zawsze ja mam miałam wtedy pokój na tą stronę
południową i księżyc jak świecił, to tak mi prosto w okno.
Ja nigdy nie lubiłam zasłaniać okna.
Zawsze uwielbiałam na ten księżyc patrzeć.
I w pokoju miałem dość jasno.
Sama w tym pokoju tam przebywałam, Bo siostra była z babcią w innym pokoju i
rodzice też byli w innym, na przeciw leku jakby części domu.
I praktycznie no może nie sama do końca, Bo w tym pokoju był też mój pies, bokserka.
I bokserka spała zwykle na takim fotelu.
To był taki duży fotel, typu takiego rozkładanego do spania, jak tam nieraz
goście przyjechali czy coś, to się ten fotel uruchamiało, że tak powiem.
A tak to po prostu ona tam spała sobie na tym fotelu.
I ważny szczegół, nad tym fotelem wisiała półka z książkami szkolnymi mojej siostry.
Bo ona tam po prostu spała razem w pokoju z babcią, a te książki
tam jeszcze miała jakieś tam szkolne sobie na tej półeczce.
I praktycznie ja się wtedy uczyłam do chyba dwudziestej
trzeciej jeszcze sobie coś tam powtarzałam z tych studiów.
I patrzyłam na ten księżyc no i zasnęłam.
I teraz w nocy się obudziłam leżąc tak właśnie twarzą jakby do okna.
I się obudziłam i odwróciłam się i po prostu zobaczyłam na tym fotelu postać.
I ta postać praktycznie no przez chwilę to byłam w szoku, Bo
jakiś tam czas temu mieliśmy też próbę jakby włamania do domu.
Ktoś tu pijany chodził no tam drzwi popsuł i w ogóle to było w nocy.
I to było jeszcze wtedy jak nie było telefonów tych komórkowych tylko stacjonarnych.
My akurat nie mieliśmy telefonu, sąsiad miał najbliżej.
No i tam po prostu no widząc jakąś postać w nocy na tym fotelu no to trochę mnie tak
jakby no zszokowało zanim po tym obudzeniu się doszłam do siebie.
I później spojrzałam i zaczęłam tak analizować.
I tak patrzę ta postać siedził, łysa głowa, dość duża, co na pewno była
też niższa, była po prostu tam osoba nawet tak
niska jak ja, Bo ja mam 156 centymetrów wzrostu.
I ja pod tą, na tym fotelu nie mogłam usiąść
swobodnie, Bo głowa by mi dotykała tej jakby półki.
I po prostu tam dziecko to mogło sobie wygodnie
usiąść, a dorosły czy ktoś taki wyższy już nie.
A ta osoba musiała być mniejsza, może miała metr z trzydzieści,
czy tam trzydzieści parę do metra czterdziestu,
Bo się pod tą półeczką mieściła na siedząco.
Rękę miała jedną dosłownie na tym oparciu od tego fotela.
Bardzo chudą tą rękę miała, też szczupłe, długie palce i tak jakby, nie wiem,
nasze palce są tak jakby na trzy takie segmenty te paliczki, a tamto miałam
wrażenie, że jest ten o jedno jeszcze dłuższe.
I praktycznie ta osoba, ta osoba, ta istota to miało ciemne, ciemne takie
wyraziste przeszywające oczy, jakby bez wrażenie miałem, że
bez źrenic żadnych, tylko takie same, same takie ciemne oczy.
Jak ja na to spojrzałam potem, Bo już mówię, może mi się coś wydaje,
może mi się śni, może się uczyłam za dużo i zrobiłam coś takiego, że odwróciłam się
znowu i za chwilę się znowu przekręciłam w tym łóżku,
patrzę i w tym świecie księżyca widzę, że nadal jest.
I wtedy po prostu tak jakby mnie coś, ja nie wiem jak to powiedzieć,
czy to poszła jakaś wiadomość, czy mi do głowy, że po prostu ja
wiedziałam w tym momencie, że to, to jest
to samo, co do mnie przychodziło za dziecka.
I co dziwnego, że ja jako dzieciak się w ogóle tego nie bałam, a w tym momencie to
poczułam taki strach, taki no naprawdę no taki paraliżujący wręcz strach.
I pomyślałam, Bo zawsze tak się starałam logicznie, co tu zrobić.
I teraz mówię, nie pójdę, nie przejdę koło tego, Bo drzwi do pokoju siostry i babci
były tak, że musiałabym przejść po prostu pół metra od tego czegoś.
I mówię, nie pójdę do pokoju rodziców, Bo po prostu ja bym musiała być w tym,
w kontakcie z tym.
I nie chciałam tego.
Co jeszcze zauważyłam, że po prostu spokojnie wiadomo jak i kiedy uciekł pies.
I faktycznie tak się stało.
Pies umiał otwierać drzwi łapami i ona musiała po
prostu wyjść przed tym, Bo ja nie słyszałam tego.
Musiałam spać wtedy jeszcze, że pies skoczył na tę klapkę, otworzył te jedne
drzwi, które były do korytarza i te drugie do pokoju rodziców.
I po prostu pies poszedł jakby spać do pokoju tam do rodziców na drugą część domu.
No i ja byłam z tym czymś sama i praktycznie potem jak tak się jeszcze
wpatrywałam i naprawdę w pokoju było bardzo jasno od tego księżyca,
no to w pewnej chwili po prostu mnie ogarnęło coś takiego, że tak mi się
zechciało mocno spać i praktycznie ja się odwróciłam
i tak jakby wszystko mnie odcięło i koniec.
I nie wiem co się potem działo.
Ale jak się obudziłam to naprawdę to wszystko znaczy wszystko.
Pamiętałam to i dość długo tak sobie po prostu no leżałam w łóżku i myślałam nad tym.
I jeszcze myślałam czy powiedzieć im w domu czy nie mówić w ogóle nic Bo po
prostu mówię, no powiedzą że chyba zbizikowałam albo może od nauki albo coś.
I praktycznie no wiem, że potem po jakimś czasie, to na pewno w tym samym tygodniu
to powiedziałam, że coś takiego było, miało miejsce.
I to chyba dlatego, że coś poszło o psa, że właśnie otwiera te drzwi, że łazi w
nocy i po prostu ja potem powiedziałam, że
ona uciekła w nocy i byłbym od coś takiego.
I co charakterystyczne ten pies już do końca praktycznie
swego życia się nigdy nie położył na ten fotel ulubiony.
Nigdy.
To było to takie coś też co mówię, dobrze naprawdę pamiętam.
No właśnie w tym momencie pani odpowiedziała na pytanie, które sobie zapisałem.
Jak się pies zachowywał po tym zdarzeniu?
Czy to unikanie tego miejsca, tego fotelu było jedynym takim takim jakby symptomem,
że coś się rzeczywiście mogło stać poważnego?
Nieraz było jeszcze tak, Bo ten fotel jakby był za drzwiami czasami jakby pies
tam też szedł i jakby patrzył jakby to był no fajny pies, szkolony mądry pies i
czasami tak jakby patrzył, że po prostu ja miałem wrażenie, to jakby ten pies tam
czegoś czy oczekiwał, czy coś czuł, czy nie wiem.
No coś takiego było, nie?
I później jeszcze takie zdarzenie potem było coś takiego, ale to już było w czasie
jak były te kręgi w Wylatowie, w zbożu.
To miało miejsce coś takiego, że z rodzicami
byłam na podwórku i to było krótko przed biurą.
Praktycznie to było na pewno jakiś był wolny dzień
wtedy z tego co kojarzę, albo sobota chyba, coś takiego.
Bo tak to już potem jeździłam do pracy do i na Wrocławia i
całe dnie mi nie było w domu, a wtedy wiem, że byłam w domu.
I praktycznie tata to zauważył.
W chmurach było coś takiego, że jak podbiegłam,
Bo ja poleciałam zaraz do domu po telefon.
Jeszcze miałam wtedy taką starą Motorola, takie te pierwsze telefony.
I praktycznie zdjęcia tam już udało się robić, ale
ona też dosyć, tak mówię, często rozładowywała coś.
No i wiadomo, że to nie były takie zdjęcia jakościowo jak teraz.
I pobiegłam po ten telefon.
Ten telefon był na ładwany i praktycznie chciałam zrobić zdjęcie temu, co
widzieliśmy, Bo zaraz mama też przyszła, Bo tata wszystkich zawołał.
I praktycznie patrzyliśmy i w chmurach unosiło się coś takiego świetlistego.
Dół się kręcił jakby w jedną stronę, a w drugą
stronę z takimi światełkami i takimi okrągłymi.
Nie wiem jak to powiedzieć, Bo ja to rysowałam gdzieś na grupie.
No i oczywiście na tej grupie zostałam wyśmiana, więc zaraz
z tej grupy tam znikłam i nie chcę już mieć nic wspólnego.
Po prostu to tak fajnie wyglądało, że jakby w tej dolnej całej obręczy były
takie małe jeszcze kółka jakby i one się kręciły w przeciwnym kierunku.
Jedno chodziło w jedną stronę, drugie się kręciły w drugim.
I po prostu to tak jakby z siebie wypuszczało jakby taką mgłę czy coś takiego.
I praktycznie no my byliśmy w szoku.
Staliśmy to tak można powiedzieć niecentralnie pod tym, ale dość w dość
takiej niedalekiej odległości, tylko nie wiem jak to było wysoko w tych chmurach.
I praktycznie gdzieś rysowałam to panu któremuś związanemu z tym wylatowem tam,
ale nie pamiętam nazwiska teraz tego pana, Bo to było już ileś lat temu.
On był u nas tu już dość dawno.
No tam dosyć dużo badaczy się, dosyć wielu badaczy się tam przewinęło.
Damian Trella, Arkandiusz Miazga, Robert Bernatowicz...
Wiem, że ten pan mówi, że jest ino Wrocławia, ale kurczę nie pamiętam.
W mailu to bym gdzieś może znalazła nazwisko w tym
mailu, Bo tam miałam maile te stare zachowane gdzieś.
To coś mi się kojarzy, że chyba Stanisław Barski to mógł być.
Chyba tak.
Na 90% tak.
A pani ma jakieś jakoś gdzieś te szkice zachowane?
Nie wiem, na dysku albo na skrzynce?
Mam na pewno to gdzieś na laptopie, Bo wtedy temu panu to przesyłałam.
Bym musiała po prostu poszperać.
I praktycznie my patrzyliśmy bardzo długo na to.
I powiem szczerze, było to bardzo wyraźne, Bo to się zbierało na burzę.
Takie były chmury, takie no... wyraźnie było widać ten obiekt.
I pobiegłam wtedy jeszcze, mówię, Bo muszę zrobić zdjęcie.
Jeszcze mama krzyczała idź po jakiś aparat, czy coś, szybko.
Ja pobiegłam do góry, do siebie, do pokoju,
Bo potem już byłam w innym pokoju, do góry.
Pobiegłam, żeby aparat wziąć.
Miałam wtedy, pamiętam, aparat taki Kodaka,
taki... no to już był ten bez kliszy taki, nie?
Ale on miał w środku jakieś baterie, więc szybko
po prostu pobiegłam i chciałam zrobić zdjęcie.
Te baterie się okazały, że są rozładowane.
No to szybko pobiegłam jeszcze raz do domu i wzięłam z pudełka no wiosieńkie baterie.
I powiem panu, że jak próbowałam robić to zdjęcie, to po prostu te baterie
natychmiast aparat mi pokazywał tryb rozładowania.
Po prostu trzy razy zmieniałam baterie i nie mogliśmy zrobić temu tego zdjęcia.
No po prostu, no byłam zrozpatrzona i mówię, no kurczę, takie coś, nie?
Mówię, nikt nam nie uwierzy, nie?
No i potem chyba kojarzę, że jeszcze gdzieś dzwoniłam do jakiegoś pana,
jak to było tam na tym niebie.
Właśnie też związany z Wylatowem i kojarzę tylko, Bo on dał nam wizytówkę.
Ale ten człowiek, znowu on był z Poznania i pamiętam, pamiętam, że on miał na tej
wizytówce psycholog, seksuolog, coś takiego, Bo jeszcze
kiedyś pokazał nam koleżancę, ona się śmiała, że seksu...
A ja mówię, nie, Bo mówię, to był taki pan, mówię, z Wylatowa i ten.
Ale też nie pamiętam teraz nazwisko.
No kojarzę, kojarzę, jeżeli Poznań, to kojarzę bodajże poznańską grupę
ufologiczną, a z nazwisk chyba tylko pamiętam,
że tam był taki pan o nazwisku Adam Piekut.
Nie wiem, czy to był on?
Chyba nie, nie, nie.
Raczej nie, to był jakiś inny nazwisko.
Nie wiem, nie chcę teraz przekłamać, ale nie wiem, czy
to nie jakiś był Szymon, czy coś od Szymona nazwisko.
Coś mi się tak jakoś kojarzy.
No nie mogę też spać, ale w każdym razie, no też nie, nie dało rady się tam po,
ten, Bo nie, nie miałem tego zdjęcia, nie, no nie mieliśmy nic, nie,
my tylko, to też tą relację temu panu właśnie z Inowrocławia
wtedy opowiadaliśmy wszyscy tutaj, nie, i tata, mama.
Potem się, Bo, Bo to akurat tak jakoś, Bo w tym czasie ja po prostu już po tych
studiach, jak miałem tą pracę, przeniosłam się z tego pokoju,
tego powiedzmy małego, tego dziecinnego nazwijmy,
przeniosłam się mieszkać jakby na, na stałe na strych.
I u nas na strych jest połowa strychu do dziś
niezakonspirowana, Bo to tak po prostu wyszło, że, że tak jest.
Też tam miałem się gdzieś wyprowadzać i tak dalej, no ale na tą chwilę i tak
jestem w tym pokoju, gdzie wtedy się przeniosłam.
No i tu się zaczęły dziać dziwne rzeczy, tylko, że tu już był, musiało coś być
wcześniej, Bo kiedyś u nas jakiś czas mieszkałam mała ciocia, która po prostu
kończyła gdzieś tam szkołę taką zawodową po prostu do Gniezna jeździła,
do Polaneksu tak zwanego i ona tu do góry rodzice tam jej przygotowali ten pokój i
praktycznie ona tu przespała jedną noc i nie chciała powiedzieć co się działo,
ale powiedziała, że nigdy już tu w tym pokoju nie będzie spała.
I potem była na tym, na dole w tym pokoju tym moim tam.
I praktycznie no nie chciała powiedzieć, jeszcze mama mówi, coś cię tam straszyło,
czy coś tam się działo, czy nie, ona nie będzie
nic tego, ona po prostu tam nie będzie tam spała.
Ja wtedy jeszcze nadal miałam tego psa tą bokserkę i ona do góry tu chodziła ze mną
na noc po prostu spać, w dzień tam była z rodzicami na ten a praktycznie jak ja z
pracy wracałam, no to ona tu się ładowała,
że tak powiem, do snu też do, na ten strych.
No i tu też miało miejsce takie zdarzenie i to nie jedno, że praktycznie no wtedy
miałem trochę na tył meblowany uciążek, oczywiście ten pokój jak teraz,
ale na pewno tak, nie było telewizora w ogóle w pokoju, Bo bardzo rzadko to
używam, zatem miałem magnetofon taki jeszcze wtedy kastetowy i tam słuchałem
sobie jakiejś muzyki nieraz przed snem, no i po prostu zaczęły się takie rzeczy
też robić krótko po tym moim wprowadzeniu tu do tego pokoju, Bo on był cały tam
wyremontowany, tam malowany na wotapety, coś, jak to wiadomo ten i wtedy jeszcze
jak ta ciotka tu była i praktycznie no ja to po tym meblowałem po swojemu i sobie
zamieszkałam, no i jednej nocy pies usilił, po prostu nie chciał, zaczął też
łapami na drzwi że chce wyjść i tego no to poszłem z tym psem na podwórko no ale pies
ani się nie załatwił nic, no nie tego wróciliśmy do góry i znowu no za nic nie
mogłam tego psa w tym pokoju trzymać i mówię no kurczę co, co się dzieje,
mówię jak nie chcesz siedzieć to zostań tam na dole w korytarzu
i przyszłam, położyłam się, wzięłam sobie jeszcze na...
uszy słuchawki i miałam taki długi kabel do tego magnetofonu tam, stał tam gdzieś
kawałek dalej i po prostu w tym łóżku sobie leżałam i sobie słucham tej muzyki i
światło w pokoju miałam zgaszone, ale też naprzeciw tutaj okna mam akurat te
lampy uliczne i lampa jest tak akurat dosłownie wprost w okno, że też w tym
pokoju jest jasno oczywiście okna nigdy nie zasłaniałam, Bo nie lubię i to mam do
dzisiaj, Bo nawet mamy te rolece zewnętrzne, ale ja nie lubię, nie
zasłaniam a jeżeli już, to nigdy nie do końca leżę sobie z tymi słuchawkami na
uszach, muzyczka sobie gra i naraz słyszę, czuję że po prostu coś mi ściąga całą
kołdrę za mnie, a to było zimą i po prostu no mówię co jest i tak jeszcze pomyślałem,
że czy się zdrzemnęłam czy coś i wzięłam tą kołdrę zaciągnęłam na siebie i sobie
znowu leżę ale oczy miałam przymknięte, ale już byłam czujna i po chwili znowu to
samo i praktycznie no się zdenerwowałam, ale zawsze się starałam jakieś
wytłumaczenie logiczne, jakieś rzeczy, że tak powiem znaleźć i praktycznie tak
pomyślałam, że wyłączę ten magnetofon i może zrobię światło, ale jakoś tak się
stało, że w ogóle się nie mogłam ruszyć ani odwrócić i tylko kątem oka,
zobaczyłam kątem oka, że tak jak leżę w łóżku to przy głowie z mojej lewej strony
Bo to łóżko prawą stroną byłam przy ścianie i tam też miałam kontakt ze
światłem wyłącznik i po prostu kątem oka zobaczyłam, że stoją mi przy łóżku trzy
postacie i praktycznie te postacie widziałam, one miały też dość takie oczy
ciemne na głowach miały jakieś takie dziwne jak to nie wiem kaptury,
nie kaptury nie wiem jak to, Bo to nie był to ani do końca kaptura ani jakaś taka
szata, nie wiem co to było w sumie, ale takie takie coś opływające i ta postać
z tej mojej strony najbliższa co stała on był, wyglądał bym powiedziała takiego
ludzkiego, bardzo ludzkiego ale ta postać przy mnie to miała ten kaptur czy to to
właśnie na głowie takie zsunięte leko i i zobaczyłam, że po prostu różnią się uszy i
te uszy to one nie były takie, kurcze coś najbardziej jakby porównać jak
te elfy w bajce mają czy coś takiego ale nie aż taki szpic ale też nie okrągłe ucho
jak u człowieka i dłuższe ucho i po prostu no mam taki wręcz jakby paraliż,
nie wiem jak to nazwać czy ze stresu ale w pewnej chwili tak jakbym poczuła,
że jakby mogę ruszyć ręką i chciałam natychmiast zapalić to światło w pokoju i
po prostu no nie mogłam się od tej pory już ruszyć, nie?
i na tym mi się to urwało, skończyło się nie wiem co było dalej rano po prostu rano
jak się obudziłam to gdzieś słuchawki leżały na podłodze, ten kabel od tego był,
no psa w pokoju nie było a i po prostu no no co, no pojechałam do pracy i potem już
do pracy wyjeżdżałam w Wino Wrocławiu, Bo też się przeniosłam tutaj od nas i
jeździłam do tego Wino Wrocławia i miałam znowu takie zdarzenie za jakiś czas,
że i to było w tym drugim roku tych kręgów w Wylatowie siostra jeszcze mieszkała tu u
nas, Bo jeszcze nie wyprowadziła się z domu wtedy i praktycznie siostra zajmowała
ten pokój, który kiedyś rodzice, a ja nadal tu do góry.
No i zawsze wstawałam przed szóstą rano nawet, Bo o ósmej miałam pociąg,
dokładnie ósma godzina był pociąg do Wino Wrocławia
do pracy, na której chodziłam jeszcze na dworzec.
Tego dnia po prostu no była taka sytuacja, że Bo potem mi się zaczęło wszystko
przypominać Bo to nie był sen na pewno nie i praktycznie wstałam rano, zadzwonił
budzik, patrzę na mój budzik no jest ta szósta godzina, schodzę na dół,
a moja siostra ona chodziła do pracy na ósmą i była strasznie
zdziwiona i mówi do mnie, a Ty co wolne sobie zrobiłaś?
A ja mówię jak?
No mówię jadę do do Wino Wrocławia przecież a ona się śmieje i mówi jak jedziesz?
Przecież to już dawno twój pociąg pojechał i mówię co Ty mówisz, nie?
i po prostu się zdenerwowałam Bo jeszcze w tym dniu miałam w pracy jakąś zbyt gorszą
kontrolę mieć czy coś a pracowałam w takiej placówce z kredytami, ogólnie tak
mówiąc związanych z bankowością no i praktycznie no zobaczyłam i siostra mi tak
jakby powiedziała tak jak teraz na te czasy halo tu
ziemia, patrz która godzina patrz na zegarek, tak?
i pokazuje mi zegarek ja patrzę na dole na zegarze tam w tym pokoju gdzie siostra
jest po ósmej patrzę na wieży takiej od muzyki tam na dole też w domu,
patrzę i jest po ósmej no więc po prostu ja błyskawicznie chyba trzema susami po
schodach się znalazłam do góry u siebie i ja patrzę tak, zegar jeden ma godzinę po
szóstej zegarek budzik mój ma godzinę po szóstej taki zegar na ścianę który jest
wahadłem ma godzinę po szóstej i mówię, to jest niemożliwe, nie?
tak jakby dwie godziny i gdzie te dwie godziny?
i po prostu ja byłam w takim oszołomieniu, że błyskawicznie, Bo musiałam do tej pracy
jakoś dojechać i po prostu błyskawicznie to było ubranie się mycie wszystko ten i
bieg na drugi wtedy nie wiem czy autobus chyba do Mogilna jechałam i potem stamtąd
czymś jadąc do pracy zaczęłam takie coś mieć jakby takie przebłyski i potem ja to
sobie gdzieś spisałam w zeszycie i co śmieszniejsze ten zeszyt mi zginął i to po
prostu nie wiem to tygodniu ja praktycznie mówię zwykle rzeczy odkładam w to samo
miejsce ja tego zeszytu nie mam i szukałam go bardzo długo i wszędzie gdzie to było
możliwe i nie mam i praktycznie zaczęło mi się przypominać coś takiego To miejsce
jest takie jakby przepełnione światłem, ale to
światło nie jest rażące, ale jednocześnie jasne.
Nie umiem tego po prostu określić.
Miejsce jest bez żadnych okien, bez takie jakby
mlecznawo-matowo-białe, żadnych okien, niczego.
Jest jakieś, nie biurko, tylko jakby jakiś pulpit.
To miało jakieś też guziczki i miało monitor.
Duży jeden monitor.
Skojarzy mi się tak jak bardzo dawno, jak miały komputery takie te stare,
takie te grube obudowy, to to miało taką grubaśną obudowę.
I praktycznie po prostu zobaczyłam jakby, czy w tym, co mi się zaczęło jakby
przypominać, zobaczyłam siebie, że siedzę na czymś.
Na jakimś takim dziwnym jakimś krześle, taburecie, czymś,
ale takim w ogóle nie wyglądającym jak, no nie wiem na czym.
Nawet nie potrafię teraz powiedzieć, na czym polegała ta dziwność tego,
ale nie było to takie krzesło, jakie normalnie się widuje.
Coś takiego dziwnego.
Siedziałam na tym i z tyłu miałam tak, że za moimi plecami stała jedna z tych
właśnie tych przybysłów jakby, których tu miałam wtedy w pokoju.
I ta postać mnie dotykała, na ramionach mi położyła ręce.
I praktycznie dwie, Bo tu wtedy też były trzy, dwie stały obok.
One też miały jakieś takie te dziwne ubiory.
I Bo to nie były, nie powiedziałbym, że to był kombinezon, to było jakby,
nie wiem, połączyć jakiś kaptur od mnicha z jakimś strojem takim arabskim.
Takie jasne, białe.
Z nakryciem głowy.
No takie jakieś, mówię, dziwne coś.
No i w każdym razie, ja tak jakbym w tym, no nie śnię, Bo to nie był na pewno sen.
Po prostu się zapytałam, jakby co robię tu, czy gdzie jestem i takie coś.
I praktycznie wtedy, tak jakby te istoty, one pokazały mi na tym ekranie,
na tym monitorze przede mną, już miałam odpowiedź.
Po prostu zobaczyłam Ziemię.
Ale przepiękną, tak.
Piękną Ziemię, no po prostu to się nie da opisać.
Na takiej czerni była ta kula i po prostu taka, nie do końca jak w atlasach,
jakiejś od szkoły, tylko taka naprawdę zielono-niebiesko-biała.
I ja potem nawet o tym, nie wiem, tego, tak mną to wstrząsnęło, że napisałam
automatycznie, dosłownie w dwie minuty wiersz o tym.
To mi się, nie wiem, skąd wzięło, Bo to jest zrymowane, a po prostu ja to
tylko pisałam jednym ciągiem, tak jakby ciurkiem.
I nic tam nie myślałam nad tym.
I praktycznie na tym monitorze ta Ziemia się zaczęła zbliżać.
I ja miałem w głowie coś takiego, że co to jest, jakie to w ogóle jest,
czy to jest jakiś inny świat, czy coś takiego.
No w głowie jakbym miała wtedy tysiące myśli.
I pokazało mi się coś takiego, że zostało to jakby skierowane,
tak jakby oni chcieli powiedzieć, że widzą wszystko.
I został jakiś punkt skierowany, jakby jakieś wiązki.
Czy coś takiego na Ziemię.
Wiem, że to była gdzieś dungla w Amazonce.
I Bo zbliżała się, było widać po prostu Amerykę.
I to nagle tak jakby uderzyło w ten las.
I się pokazał las i coś takiego.
Nie wiem, jak my widzimy te zdjęcia z tego Google Earth.
Tylko, że one są nieruchome, tak?
A tam wszystko było tak, jak w realu.
W tym dosłownie tasie.
Po prostu w jakiejś ściółce na Ziemi, takie chodziły duże mrówki.
I praktycznie potem usłyszałem do głowy też coś takiego.
Jakąś sentencję.
Ja to już nawet szukałam teraz w tej inteligencji.
W tym chatbocie, co to może znaczyć.
Albo kto mógł to powiedzieć.
I to było takie coś.
Takie słowa.
Każdy organizm został wyposażony w odpowiednią ilość nośników energii.
Wyczerpanie się nośników energii powoduje śmierć.
I potem po prostu...
Zobaczyłam, że oni to mogą kierować gdzie chcą.
Na wszystko.
Nie wiem.
W środek wnętrza domu.
W mieszkanie.
W jakieś... po prostu nawet przez piwnicę.
Gdzie po prostu się pomyślało.
Tam to było skierowane.
I praktycznie mówię... Ja wtedy takiego czegoś doznałam, że... Po prostu...
Jaki człowiek jest głupi.
Jaki człowiek jest marny, bezradny.
Coś, coś... Coś takiego w tym sensie.
No... Po prostu pomyślałam, że...
Strasznie człowiek jest taki, taki... Bardzo mały.
Taki, taki marny, mizerny.
I praktycznie no... Oni jeszcze tak jakby mi się... Spytali.
Coś takiego.
Czy ja wiem gdzie jestem.
I teraz nie chodziło chyba o to... Że... Czy na ziemi, czy nie na ziemi.
Bo ja już po prostu wiedziałam, że muszę nie być na ziemi.
Jeżeli to tak widzę.
I praktycznie... Powiedziałam, że... No... Nie wiem gdzie jestem.
A tu im chodziło chyba o to miejsce w tym wszechświecie.
Czy coś takiego.
I... Mówię, że nie wiem gdzie teraz się znajduję.
I praktycznie od nich dostałam tylko... Znaczy takie... Odpowiedź, nie odpowiedź.
Tylko to było takie... Coś takiego, że... Tak jakby... Dobrze.
A ja znowu sobie pomyślałam, że... Kurczę, no jaka jestem głupia.
Że nie wiem gdzie jestem.
Nie?
I starałam się coś tam gdzieś zobaczyć.
Ale mówię... No tam nic nie było.
To nie było pomieszczenie jakieś.
Ani z oknem.
Ani z drzwiami.
I praktycznie nawet pomyślałam, że mówię... No...
Kurczę, nawet stąd nie ma jak uciec.
Czy coś takiego.
Nie?
I... Potem po prostu to się skończyło.
I tyle.
I brak mi tych dwóch godzin.
I męczy mnie to tak strasznie.
Że próbowałam nawet do hipnoterapeuty się udać.
Skontaktowałam się z takim panem... Mi... Z Poznania.
I on mi robił regresję.
Ale nie zauważyłem, że... Zrobiliśmy tej na temat... Właśnie tego.
Robił mi inną tam hipnozę, która wyszła bardzo tak obiecująco.
I po prostu stwierdził, że to jeszcze pociągniemy, zrobimy dalej.
No i o dziwo tu mówię na przeszkodzie różne rzeczy.
Miałam nawet z tą hipnozą.
Bo w tym dniu, co miałem jechać do niego na sesję.
To coś się stało z pociągiem.
Pankłaszyna, czy coś takiego.
I to w ogóle nie było zimą.
I pociąg nie jechał.
Ja nie poszłam do pracy wtedy.
A po prostu poszłam na dysk.
Na dworzec się okazało komunikat, że pociąg nie pojedzie.
Dwie godziny spóźnienia.
I po prostu mówię, nic się nie klei.
Nie możemy się spotkać.
Drugi raz się mieliśmy umówić.
To znikąd po prostu zachorowałam.
I tam miałem temperaturę i to.
I mówię, no to nie ma co.
To sobie odpuściłem.
No, ale chcę to po prostu wyjaśnić.
Bo te dwie godziny mi, no... Nie dają mi spokoju.
To całe, to coś.
To jakoś tak było za... Jakby za dużo.
Jeszcze tylko ostatnia rzecz.
Co pamiętam.
To było jakby podejście do jak... Do tej białej ściany.
I to było... Tam nie było prostych ścian.
To było tak jakby wszystko... Jakby... To pomieszczenie.
To kształt jakby takiego ragby.
I po prostu tylko pamiętam... Podejście do ściany i... W zasadzie...
Nie wiedziałabym, że tam są jakieś drzwi, czy wyjście.
Bo tam nie było żadnej klamki.
Żadnego guziczka.
Niczego.
Żadnej ryski.
Tak jakby stojąc w danym miejscu.
Te drzwi nagle jakby się nagrywały.
Jakby one się stworzyły.
Nie wiem.
Nie wiem jak to w ogóle określić.
To przekracza mi jakieś ludzkie pojęcie.
Coś takiego co mi się skojarzyło.
Co występuje w niektórych filmach.
Z takimi właśnie motywami.
Na jakichś statkach kosmicznych.
Że jest niby ściana.
A nagle na tej ściany pojawia się na przykład jakieś światło.
Czy coś w kształcie drzwi.
Coś może w tym stylu.
Coś może w tym... Coś może takiego.
Tylko mówię.
To też w ogóle tam wszystko było takie dziwne.
Bo ja się zastanawiałam skąd tam się bierze światło.
Bo tam nie było żadnej lampy.
Jakby światło było z tych ścian.
Czy z podłogi.
Czy z tego sufitu.
Jak to nazwać.
Jakieś to wszystko było bardzo dziwaczne.
I praktycznie też miałem... To był chyba 2010 rok.
Coś takiego.
Miałem taką obserwację ciekawą.
Wyszłam.
Bo dużo po prostu chodzę sama z psem.
Dużego psa mam.
I dużo spacerujemy.
I takie odludnę dość miejsca i różnie.
Ale tu akurat wyszliśmy na wieczór.
Na podwórko.
Tylko na siku takie.
I po prostu to było chyba gdzieś.
Nie wiem.
22 może.
I patrzę.
Jest coś znowu na niebie.
Jakiś taki pomarańczowy punkt.
Ogólnie to w ogóle kupiłam sobie kiedyś lunetę.
Lorneczkę.
Bo praktycznie mówię no... Kiedyś naprawdę mówię zrobię zdjęcie.
Upoluję, zrobię zdjęcie.
No ale generalnie fotograf i tak ze mnie jest słaby z tego co wszyscy mówią.
Bo jakoś mówię nie, nie mam do tego drygu.
No ale może mówię się kiedy uda.
No i było coś takiego.
Zauważyłam tą pomarańczową taką kulkę.
To było w pewnej odległości od naszej wieży ciśnień.
Się unosiło powyżej wieży ciśnień.
I tak dosyć na niebie wysoko.
Generalnie było dość duże.
Bo ta wieża ciśnień jak kojarzę no to mówię
to musiało być większe od tej wieży ta kula.
I była pomarańczowa.
I wydaje mi się, że tak do złudzenia taka jak to co widzieli rodzice wtedy.
Tylko, że jak ja pobiegłam do domu po lornetkę.
To wyraźnie zobaczyłam, że na tym ta kula cała była pomarańczowego koloru.
Ale to nie był równy pomarańczowy kolor.
Tylko ona takie coś miała przez lornetkę jak patrzyłam.
To tak jakby były w tym takie jakby przewody czy żyły.
I w tym jakby płynął taki żywy ogień po prostu.
On tak miejscami to było aż takie pomarańczowe.
Miejscami czerwone.
Potem było w złote przechodziło.
I to tak pulsowało.
I generalnie to dość długo było w miejscu.
Ja też wołałam tatę, mamę żeby zobaczyli.
I praktycznie oni przyszli no zobaczyli.
Ale po prostu.
Oni już tak podchodzą do tego, że jak coś jest to jest.
I okej.
Nie tego.
Nie wydziwiają, że tam.
I też nigdzie tego nie zgłaszaliśmy.
Tylko też mówiłam wtedy temu panu.
Opowiadaliśmy z tego z Inowrocławia.
On spisywał sobie dość dużo z tej relacji.
I praktycznie obserwowałam to dość długo.
Pies tam sobie na podwórzu chodził.
Ale też w pewnym momencie do domu i do domu.
No to wpuściłam go do domu.
Mówię spokój.
Będzie i sobie tą lornetkę ładnie tam ustawiłam.
Patrzę.
I po prostu.
W pewnym momencie z tego czegoś.
Ale nie wiem gdzie.
Bo nie było nic widać.
Żeby coś się tam otworzyło.
Żeby coś tam się uruchomiło.
Po prostu kula była kulą.
Zawiśniętą w powietrzu.
I wyraźnie widoczną.
Bo to było no ciemno już.
I praktycznie.
Z tej kuli wyleciało takie coś.
Co bym to tak nazywał jak.
Po prostu.
Kształt jak oscypek.
Takie wrzecionowate jakieś.
I to tak na oko.
Mówię tak porównując.
Produkt tej wieży ciśnień.
Tych przęseł.
To co wyszło.
To mogło mieć tak ze 3 metry długości.
Do 3 metrów długości gdzieś.
I to po prostu się oddaliło.
Od tej kuli tak.
No może.
Mówię no mogę się mylić.
Bo to mówię.
Ja to oglądam z odległości.
Ale może na odległość.
No kilkunastu metrów.
Nie za daleko.
W kierunku tej wieży.
Właśnie ciśnie.
I to też zawisło.
To się nie ruszało.
Chwilę dłuższą.
I potem.
Nagle.
To małe.
Bardzo szybko.
Wleciało.
Wpadło.
Do tego.
Do środka.
Do tej kuli.
Ta kula po prostu.
Rozbłysła.
Takim światłem.
Te wszystkie żyłki.
Takie się aż.
Takie zrobiły.
Naprawdę.
Taki mega pomarańcz.
I po prostu.
Błyskawicznie.
Ona odleciała.
W kierunku.
Tak południowy.
Zachód.
I znikło to.
Często były też.
Te sytuacje.
Z tymi nocnymi.
Takimi nawiedzeniami.
Bardzo często.
I zawsze.
Bo już potem.
Kiedy miałem jednego psa.
Zawsze psy.
Chciały przed tym.
Jakoś wyjść z pokoju.
Czy.
Po prostu.
No nagle coś.
Ten pies mógł spać.
I po prostu.
Nagle.
Chce gdzieś iść.
I koniec.
Ja już wiedziałam.
Że on nie chce siku.
Nie chce nic.
Tylko po prostu.
Chce iść na dół.
No i.
I te psy.
Zawsze mówię.
Na dół sprowadzałam.
Przychodziłam.
Tu do góry.
No i coś się.
Zaczynało dziać.
Później też.
Takie zaczęło.
Rzeczy.
Doświadczać.
Że.
Na przykład.
Leżałam na łówku.
I.
Po prostu.
Było to.
Wychodzenie z ciała.
Ja tego się nie uczyłam.
Bo niektórzy.
Tam widzę.
Że są jakieś grupy.
Teraz.
Gdzieś tam modne.
Bo tam patrzyłam.
Też na to mówię.
To.
Dużo.
Tam teraz.
O tym piszą.
Ale to mówię.
To.
Od wielu lat.
To.
Mam.
I.
Nieraz.
Coś takiego.
Nawet.
Że.
Po prostu.
Jak ono leży na.
Popczanie.
Śpię.
No leżę.
I to nie tak.
Jak tam to eksperymentują.
Że.
Bo tam.
Potem czytałam.
Że niektórzy tam zalecają.
Żeby prosto leżeć.
Wyciągniętym.
Ręce wzdłuż ciała.
Nie.
U mnie to jest różnie.
Nieraz jest tak.
Że.
To się zdarza.
Te wędrówki.
Gdzieś dalej.
A nieraz tylko.
Tak jakbym była zawieszona.
Pod sufitem.
Widzę siebie.
I pod tym sufitem.
Tak jakby.
Jakbym się tam.
Huśtała.
Czy coś takiego.
Chwilę tam jestem.
Widzę siebie.
Widzę tego mojego.
Zwierzaka.
Jak śpi.
Nawet kiedyś się zdarzyło.
Bo ja wtedy się nie mogę.
W ogóle poruszać.
Znaczy.
Ciało się w ogóle.
Wtedy nie może poruszać.
I nawet się zdarzyło.
Że pies mi kiedyś.
Nadepnął mi na rękę.
Nie.
Czasem mi ta ręka.
Do dzisiaj boli.
Bo po prostu.
Ja będąc.
Jakby do góry.
Pod tym sufitem.
Ja widziałam.
Że on.
A coś tam.
Jakiś był hałas.
Rano za oknem.
I on po prostu.
No skoczył.
I mi nadepnął.
Na tą rękę.
A ja po prostu.
Ja to widziałam.
A nie mogłam się poruszyć.
Nie mogłam.
Tej ręki zawrać.
Żeby.
Żeby tak się nie stało.
Nie.
Jeżeli dobrze rozumiem.
To są zawsze takie.
Spontaniczne oby.
Pani nigdy.
Jakby nie robi.
Czegoś.
Żeby ten Stan wywołać.
Tylko pani się po prostu.
Kładzie.
I to się.
W takich przypadkowych momentach.
Samo dzieje.
Tak.
Dokładnie tak.
Nigdy.
Ja nawet.
Długi czas.
Nie.
Tylko miałem też.
Taką historię.
Pierwszy raz.
Chyba.
To mi się tak stało.
Że ja sobie.
Zwiedzałam.
Nocą.
Chodziłam.
Po.
Miasteczku.
Środa.
Wielkopolska.
I nie wiem.
Dlaczego.
Środa.
Wielkopolska.
I to.
Też.
Dlatego.
Chciałem.
Drążyć.
W tej hipnozie.
U.
Tego.
Pana.
Bo.
Po prostu.
Ja.
Chciałem.
Powiedzieć.
Czy.
Chodziłam.
Bo.
Nie.
Chodziłam.
Po.
Było.
To.
Akurat.
W nocy.
Też.
I.
Po prostu.
Tak.
Jakbym.
Była.
Zawieszona.
Tak.
Nie.
Wiem.
Czy.
Cztery.
Metry.
Nad.
Ulicą.
Tak.
Wyglądało.
I.
Po prostu.
Przemieszczałam.
No.
I.
Kiedyś.
Była.
Taka.
Sytuacja.
Pamiętam.
To.
Było.
W pracy.
To.
Było.
Chyba.
Dwa.
Tysiące.
Może.
Szósty.
Siódmy.
Rok.
Pracowałam.
W tej.
Pracówce.
Bankowej.
Jechaliśmy.
Na.
Szkolenie.
Wtedy.
Bankowe.
Gdzieś.
To.
Było.
Za.
Poznaniem.
Bodajże.
Jaszkowo.
Taka.
Miejscowość.
Tam.
Chyba.
Była.
Stadnina.
Koni.
Coś.
Takiego.
I.
Akurat.
Jechaliśmy.
Też.
Przez.
Tam.
Środę.
Wielkopolską.
No.
I.
Przejechaliśmy.
Samochodami.
Dwoma.
Z pracy.
I.
Tam.
Jeszcze.
Kolega.
Mówi.
Bo.
On.
W tej.
Środzie.
Też.
Nigdy.
Nie był.
A.
Wtedy.
Jeszcze.
Jakoś.
Tak.
Mówię.
Te.
Nie wiem.
Tam.
Czy.
Używał.
Tej.
Nawigacji.
Czy.
Coś.
Że.
Po prostu.
Mówi.
Kurczę.
Mówi.
Trzeba.
By.
Benzyny.
Czy.
Tu.
Gdzie.
Będzie.
Gdzie.
Paliwo.
Kupić.
W ogóle.
A.
Ja.
Mówię.
No.
Będzie.
Mówię.
Tam.
Zjedź.
I.
Jedź.
Tam.
I.
Tam.
Jest.
Stacja.
No.
I.
Potem.
Coś.
Tam.
Mówię.
Dalej.
Jak.
Jedziemy.
Że.
Jedź.
Tam.
I.
Tam.
Bo.
Tam.
Jest.
Coś.
A.
Koleżanka.
Się.
Pyta.
I.
Mówi.
A.
Ty.
Już.
Kiedyś.
Byłaś.
Mówi.
A.
Ja.
Tak.
No.
Mówię.
Nie.
A.
Ona.
Mówi.
A.
To.
Może.
Rodzina.
Masz.
Czy.
Coś.
Mówię.
Nie.
Mówię.
Tak.
Jak.
Jakoś.
Mówię.
Ten.
Że.
Po prostu.
Też.
Tam.
Kiedyś.
Gdzieś.
Oglądałam.
Nie.
I.
Z telewizji.
Czy.
Coś.
I.
Po prostu.
No.
Nie.
Chciałam.
Się.
Z tym.
Nikomu.
O tym.
Nie.
Opowiadałam.
Tu.
Poza.
Powiedzmy.
Domownicy.
Siostra.
I.
Tam.
Jedna.
Z.
Najlepszych.
Takich.
Koleżanek.
No.
Bo.
W sumie.
Jak.
Tu.
Komuś.
Jak.
Tu.
Komuś.
Wytłumaczyć.
Że.
Takie.
Rzeczy.
Się.
Poznała.
Bo.
Prawda.
Nie.
Wiem.
Nie.
Wiem.
To.
Jest.
Ciężko.
Bardzo.
To.
Wytłumaczyć.
Raz.
Też.
Mi.
Się.
Takie.
Coś.
Zdarzyło.
Bo.
Ja.
Tym.
Jakby.
Nie.
Mogę.
Nie.
Mogę.
Tym.
Jakby.
Zawiadywać.
W pewnym.
Sensie.
Chociaż.
Raz.
W wielkich.
Emocjach.
Mi.
Się.
To.
Udało.
Bo.
Miałam.
Taką.
Sytuację.
To.
Naprawdę.
Na.
To.
Mam.
Nawet.
Świadków.
Potem.
Po.
Latach.
Się.
Przeniosłam.
Do.
Pracy.
Tu.
Do.
Banku.
I.
Ten.
Bank.
Był.
W.
Innym.
Miejscu.
Niż.
Teraz.
Obecnie.
Jest.
Ta.
Placówka.
Bo.
Teraz.
Tu.
Nowy.
Otworzyli.
W.
Innym.
Budynku.
Po prostu.
Ale.
W.
Tym.
Starym.
Jeszcze.
Budynku.
Pracowałam.
I.
Tam.
Były.
Dwa.
Wejścia.
Do.
Banku.
Było.
Takie.
Centralne.
Dla.
Klientów.
I.
Było.
Wejście.
Boczne.
Dla.
Właśnie.
Obsługi.
Personelu.
I.
Tam.
Dla.
Panów.
Którzy.
Bankomat.
Ładowali.
W.
Gotówkę.
I.
Tak dalej.
No.
I.
Mieliśmy.
Taką.
Sytuację.
Że.
Akurat.
Była.
Taka.
Koleżanka.
Ona.
Była.
Główną.
Kasierką.
I.
Ja.
Miał.
Takie.
Stanowisko.
I.
Doradca.
Kredytowy.
I.
Kasier.
Takie.
Mieszane.
I.
Po prostu.
Tego.
Dnia.
Akurat.
Razem.
Ze.
W.
Tym.
Skarbcu.
Po prostu.
Liczyłyśmy.
Pieniążki.
Wszystkich.
Tych.
Kasierów.
Przyjmowałyśmy.
Te.
Raporty.
Dzienne.
Żeby.
Rozliczyć.
Kasę.
Odprowadzić.
Do.
Skarbca.
I.
No.
Tam.
Według.
Procedur.
No.
I.
Teraz.
Brakowało.
Nam.
Nie wiadomo.
Skąd.
Sto złotych.
I.
Praktycznie.
Po.
Każdy.
Kasier.
Był.
Rozliczony.
Każdy.
Kasier.
Miał.
Okej.
Te.
Pieniążki.
Sprawdziła.
To.
Kierowniczka.
A.
Po prostu.
Nam.
Gdzie.
Na.
Drodze.
Tak.
Jakby.
Nie wiem.
Od.
Przeniesienia.
Pieniędzy.
Od.
Kierowniczki.
Do.
Skarbca.
Zginęła.
Stówa.
No.
I.
Praktycznie.
Był.
Kłopot.
Bo.
Wtedy.
Wiadomo.
Raporty.
Do.
Dyrektora.
I.
Tam.
Jakie.
Rzeczy.
Kto.
Tam.
Zawinił.
Wyjaśnienie.
Sprawy.
Bo.
Musiało.
Jakoś.
Się.
Wyjaśnić.
Prawda.
No.
I.
Wtedy.
Pamiętam.
Że.
No.
Chyba.
Z.
Będzie��.
Jakб.
Do.
No, więc.
Zobaczymy.
No jak ör.
Że tam.
Zada.
Gdzie.
Tam.
To z.
Tu.
M.
No to.
Z.
Idziemy na zmianę popołudniową, a ta moja koleżanka szła na rano,
Bo ona była głównym kasjerem, to musiała być.
Ona była od rana do 16 bodajże.
I położyłam się spać.
No i nastąpiło znowu to moje wyjście.
I najlepsze było to, że ja byłam kompletnie tego świadoma.
Po prostu poszłam do banku, weszłam dwiami, czułam
taki po prostu strach, że włączy się zaraz alarm.
No przecież ja jestem w środku.
Tam było takie kserokopiarka stała na tym zapleczu.
I minęłam tą kserokopiarkę i ja mówię, jestem
w środku, zaraz wszystko tu zacznie wyjść, nie?
I po prostu, ale nic, idę, przemieszczam się dalej.
Dotarłam do tego skarbca i praktycznie tak jeszcze jakby
omiotła wzrokiem całe to nasze bankowe pomieszczenie.
I po prostu potem w tym skarbcu patrzę, w tym skarbcu tam wszystko było.
Te kasetki z tym i ten... to było takie duże jakby pokrętło do otwierania tego sejfu.
Stempel był i zauważyłam ten stempel właśnie dzienny, Bo na nim zawsze
następnego dnia rano się przesuwało datę, to taki był ceremonial w początku dnia.
I praktycznie ten stempel stał na takiej okrągłej, dużej poduszce z tym tuszem tam.
I tak pomyślałam, że muszę zostawić znak, że tu byłam.
I przewrócę ten stempel.
No po prostu mimo, nie wiem, moich naj... jakichś
usilniejszych prób, nie byłam w stanie tego zrobić.
I patrzę po tym pomieszczeniu i naraz widzę, tam był ten sejf i były te szafki
takie, tam była jeszcze taka jakby lada deska, coś takiego, gdzie tam się też
układało te szkatułki, szufladki i liczyło te pieniądze.
I po prostu to 100 złotych zielone nam wpadło tak między taką, no, szparę,
że tam prawie nie miało możliwości być w tym miejscu.
I wystawał ten różek tego banknotu.
No i praktycznie jak ja zobaczyłam ten pieniądz,
to wtedy pyk, był od razu powrót do ciała i okej.
No i teraz tego dnia to się naprawdę nie mogłam następnego doczekać pójścia do pracy.
Bo mówię, pójdę tam i powiem, pieniądz leży pod tym, w sejfie między szafkami.
Ale wchodzę do banku i widzę, że się śmieje ta, ta sierka, ta ***.
I mówi tak, wiesz co, mówi, stówa się znalazła.
A ja, no, nie wiedziałam co i mówię, tak, a gdzie?
A ona mówi, no, wiesz co, mówi, no, my już żeśmy miały w starcu.
Także mówię, niesamowite.
Gdzieś to kiedyś też opisałam, to oczywiście mnie
tak wyśmiali i poheitowali, że już miałam dosyć.
I po prostu mówię, no, różne takie rzeczy były.
A pierwszy to jeszcze pamiętam od szkoły.
Tak w szkole to była ponadpodstawowa szkoła.
Z koleżanką autobusem jeździłyśmy do szkoły.
I koleżanka takie miała nawyk, że nieraz jak mama idzie na autobus,
to ona wola nie kupić biletu, a jechać na gapę, a przeznaczyć na coś tam innego.
I po prostu ja tego dnia jeszcze mówię do tej
koleżanki, mówię, wiesz co mówię, kup bilet.
Kup dzisiaj bilet.
Ona, nie, nie kupię biletu, Bo coś tam, Bo jak se dołożę.
To będę miał jakiś tam pierścionek czy coś.
I ja mówię, kup bilet.
Ona nie uparła się, że nie kupi.
No i ja potem w tym autobusie jedziemy i my już
przyjechałyśmy, Bo jeździłyśmy do Mogilna do szkoły wtedy.
No to było czemeszno, były tu po drodze kilka małych
przystanków na wioskach, w tym też, w tym w Latowie.
No i minęłyśmy tu cytrynowo, nie było kontroli
przystanek, w Lubinie nie było kontroli.
I ja opowiadam tej koleżance w tym autobusie, mówię,
słuchaj, ja po prostu miałam, wiesz co, taki realizm.
Normalny jakiś sen.
I mówię, ja widziałam, że po prostu wchodzi kanar i mówię, Ty nie masz biletu,
dostajesz jakąś tam karę, jeszcze masz jakieś problemy.
I mówię, idziemy do szkoły i jeszcze mało tego, to mi się śniło, że się spóźniłyśmy
i nas złapała na wchodach dyrektorka i dostałyśmy taki ochrzan, że po prostu masakra.
No i też mi te przystanki minęły i było właśnie to jeszcze ten przystanek w tym
Wylatowie i potem był jeden mały taki przystanek w Chabsku i Mogilno.
W Wylatowie tam ludzie wsiedli, jacyś facecik dwaj wsiedli, no i się
okazało, że właśnie to była kontrola od biletów i to jeszcze jakaś taka,
że ich było dwóch, jakaś tam gdzieś, nie wiem, wojewódzka czy taka większa
kontrola, koleżanka miała kłopoty i po prostu tak wyszło.
Puścili ją do tej szkoły, ale po prostu tam ktoś, wiem, że jeszcze tuż tam aż na
to jechało osoby, to ktoś tam się składał, żeby jej ten bilet
i dostał jakąś tam jeszcze coś tam, jakąś karę, że coś tam.
No dopłata, jakieś rzeczy.
I praktycznie do tej szkoły się spóźniłyśmy i teraz idziemy na tych
schodach i ta k***a się śmiała jeszcze i mówi, wiesz co, mówi, to jak tak ci się
sprawdziło to wszystko, to mówi, idźmy drugim wejściem od szkoły,
Bo jak nas ta dyrektorka jeszcze złapie na tych schodach
i po prostu poszłyśmy wejściem od sali gimnastycznej.
No i idziemy już tu takie uradowane, Bo to te jedne schody żeśmy przeszły,
nikogo nie ma, a ten korytarz był taki z dwóch stron.
Można było wejść.
I praktycznie kumpele już się śmieje i powiedziała wręcz do mnie, no zobacz,
jednak nie wszystko się sprawdziło, czy coś, coś takie słowa w tym sensie, nie?
I praktycznie my idziemy i tak wzrok skierowany na te schody i patrzymy,
a tam na, za barierką, tak jakby do góry, patrzy sobie na nas pani dyrektor.
I praktycznie lekcje już były w toku, więc wybraliśmy takie opieprz.
No, także mówię, takie, takie rzeczy.
To nie mocno z wątkiem prekognicyjnym, tak, pani jakby czuła wcześniej,
przeczuwała wcześniej, co się wydarzy.
I to się w stu procentach sprawdziło.
Jeszcze też, tak, takie jeszcze zdarzenie z pracy.
Pamiętam, jadąc kiedyś do pracy swoim samochodem do Ina Wrocławia, zepsuł mi się
dzień wcześniej komputer i znajomy, który w Janikowy miał sklep komputerowy,
mówi, weź mi go przywieźć jak jedziesz do Ina,
A po pracy sobie go odbierzesz naprawionego.
No i też tak zrobiłam.
Wzięłam ten komputer, wyjechałam sobie tam odpowiednio
wcześnie i jest taka miejscowość koło Strzelna, Trląg.
Też mała wioska między Strzelnym i Janikowem.
I tam jadąc jest taki mocny zakręt.
Tam jeszcze dom jest na rogu, taki naprawdę mocny.
Tam trzeba i ze Strzelna droga też skręca, więc trzeba tam zawsze zwolnić.
I przyjechałam ten zakręt i po prostu za mną jechało jakieś auto.
I patrzę, wychodzi z rowu, tak jakby z pola znikąd, duży czarny pies.
Taki naprawdę ogromny, coś jak Nowofundland, ale to był kudłaty, duży czarny pies.
I praktycznie ja jestem zwierzolubna bardzo.
Pierwsza myśl to była, ktoś psa potrącił i on z tego rowu wyszedł.
I miałem wrażenie, że on mi się zatrzymał, gdzieś stanął przed maską.
No więc przyhamowałam.
To auto za mną też zahamowało.
I praktycznie siedzę w tym samochodzie, patrzę, no mówię, nic.
No to wysiadłam.
A facet za mną trąbi.
No więc ja wysiadłam, patrzę, że tą maskę nie ma psa.
No to mówię, może już najechałam prawie tego psa, patrzę, pod samochód nie ma psa.
Gościu za mną się wkurzył, trąbi, potem mnie wyminął.
A ja chodzę koło tego samochodu jak taka głupia i po prostu
mówię, no nie mógł się ten pies rozpłynąć w powietrzu.
Do tych zabudowań tam też nie poszedł.
No mówię, gdzie ten pies?
Pojechałam potem do tego tego Janikowa.
Całą drogę jeszcze jak tam ruszyłam z tej drogi, to patrzyłam w lusterko wsteczne,
boczne, czy gdzieś tego psa, no ale no nigdzie.
A tam płaski teren nigdzie, mówię, no nie było widać.
Nawet pobiegł.
I dałam komputer temu znajomemu do tej naprawy.
I jadę dalej taką prostą przy tych zakładach, na to wtedy
była Janikosoda, teraz tam chyba Ciech, to się nazywa.
I przy tych zakładach zawsze tak na tej prostej,
no kusiło, żeby szybko jechać, nie powiem.
Nie jechałam nieraz tam szybko.
A tego dnia coś mi ciągle te myśli do tego psa wracały.
I po prostu cały czas coś takiego, jedź wolniej, jedź wolniej.
I naraz coś mi pękło w samochodzie.
I po prostu ten samochód mi zjechał, a tam takie są metalowe słupy od ogrodzenia.
Więc jakbym wjechał w te słupy, no to by nie było dobrze.
I jeszcze rów.
I ten samochód mi nie szło kierowek, coś się stało.
I praktycznie wjechał mi w ten przejazd do tej Janikosody.
I wyszedł portier, zaczął na mnie krzyczeć, że mam stąd teraz spieprzać,
Bo zaraz tir pojedzie z jakimś tam towarem.
A ja mówię, pani, no ja nie mogę tego samochodu ruszyć, ona nie drgnie.
No, to zaczął o coś, oczywiście od głupich bab i tak dalej.
I mówię, pan Sam zobaczy, nie?
I on chciał, złapał za drzwi za kierownicę, a tu samochód mi.
No i szybko zadzwoniłam do tego znajomego, mówię, słuchaj, czy jakąś pomoc drogową,
czy coś, mechanika, Bo mówię, mam kłopoty potężne.
No i on mi tam szybko zorganizował telefon do mechanika i ten pan przyjechał.
No i się okazało, że... a samochód był świeżo po
przeglądzie i był świeżo po wymianie klocków hamulcowych.
I się okazało, że klocek hamulcowy wszedł w koło.
I jak mi ten pan potem mechanik pokazał, jak ten
klocek się skręcił, to po prostu nie wierzyłam.
I on mówi, że takiego czegoś jak jest mechanikiem, to nie widział.
Bo mówi, klocki zużyte, no, różne są, ale to jest mój nie do wiary, co tu się stało.
I praktycznie mówi, że miałam, jak to się mówi, więcej szczęścia w
rozumu, czy po prostu, że tak to się skończyło, jak się skończyło, nie?
Cały czas potem, mówię, wracając do domu, Bo wracałam pociągiem, to auto zostało
mechanika, to się zastanawiałam, mówię, co to było i skąd się wziął ten pies.
Bo mówię, jakby nie ten pies na drodze, to ja bym
jechała tak, jak jechałam i już by mnie tu nie było.
Wydaje mi się, że rzeczywiście występuje jakiś związek między pojawieniem się tego
psa, pies-widmo dosłownie, można powiedzieć, a tym, co się stało później.
Tak, i właśnie ja tak nie wiem, czy coś za pomocą tego psa, Bo ja naprawdę
lubię zwierzaki, mówię, bym nigdy nie przeszła
obojętnie, jak to się mówi, wobec czegoś tam.
I nieraz tam jakieś ratowałam koty, czy tam coś jakieś potrącone, ale po
prostu, czy coś nie chciało za pomocą tego obrazu tego psa, jakby, czy hologramu psa,
nie wiem jak to nazwać, do mnie jakby przemówić
jakoś do tej podświadomości, że jedź wolniej, nie?
Po prostu, no mówię, dziwne to.
No też Sam wygląd tego psa jest dosyć tutaj znaczący w kontekście tej historii.
Czarny pies.
Tak.
Czarny pies kudłaty, taki naprawdę straszny, którego by
człowiek nie chciał gdzieś tam spotkać w uliczce, powiedzmy.
No tak mówię, dziwnie.
A jeszcze nawiązując do tych spotkań moich takich dziwnych właśnie z tymi istotami.
Po jakimś czasie dłuższym, to się dowiedzieliśmy,
Bo mój dziadek był poważnie dość chory, miał raka.
I tego raka to miał po prostu przy uchu, to było operowane, on był do końca był
zupełnie świadomy i sprawny tam umysłowo i tak dalej.
Ale jak się dowiedział, że ma tego raka, no to
powiedział też nam, że musi coś nam opowiedzieć.
I praktycznie on do nas przyjechał, wtedy jeszcze pamiętam, motorkiem i mówił,
że miał takie zdarzenie i to po prostu było też wielokrotnie się zdarzało,
że w pokoju nocą takie coś właśnie jak u mnie, że
coś mu jakby odkrywało kołdrę czy tam pierzynę.
I praktycznie pewnego razu mówi jakaś istota, jakby
chciała go jakby, nie wiem, czy dusić czy coś w tym sensie.
I on po prostu złapał to.
Dziadek był rolnikiem, prosty człowiek, on sobie nie wymyślał jakichś też rzeczy.
Mówi, że jednego razu i że też nigdy nie mógł
właśnie zapalić światła, żeby to zobaczyć.
A jednego razu mówi, że tak się zawziął i taką sobie w umyśle mówił, że po prostu
powtarzał sobie, że on nad tym zapanuje i złapał to.
I mówi, trzymał coś też jakąś, mówi, powstać.
Trzymał to, Bo mówi, czuł to po prostu w rękach, że z
całej siły to trzymał, to się próbowało wyszarpać, wyrwać.
I jak nie mogło, Bo on mówi, że ręce zacisnął jak imadło, to jak nie mogło się
wyrwać, to mówi, zaczęło się robić z tego, zaczęło się to robić coraz mniejsze.
Mówi, po prostu się robiło tak małe, że tak jakby,
jak napompowana piłka, by traciła powietrze.
I tak, mówi, w szybkim tempie.
Małe, małe.
I potem, jak trzymał, to mówi, obydwa dwoma rękami,
rozdusił, to była, mówi, taka jakby świetlista kula.
I to, mówi, ta kulka, taka gdzieś w wielkości może tenisowej kulki,
wyszczeliła i po prostu wyleciała mu przez otwarte okno,
Bo to było latem, nocą ciepłą i po prostu tam, i takie coś.
I też, no mówi, też miał takie zdarzenie, że coś go tam jakby, nie wiem,
nawiedzało, gnębiło i po prostu ja potem sobie tak
myślę, czy to nie idzie u nas jakoś od pokoleń.
No Bo, mówi, rodzice powiedzieli coś tam.
U mnie to się zdarzało od, no, od, naprawdę, jak pamiętam.
No, to wygląda jak taka... można powiedzieć, wypisz, wymaluj, redukcja,
formy jako sposób na ucieczkę z uścisku, tak?
Coś tego typu.
Dziadek opisywał jakoś wygląd tej istoty?
Udało mu się jakoś...
Nie, Bo to było, to było zawsze o ciemku, zawsze nocą, aczkolwiek tam też,
jak ja byłam na wakacjach, To miały miejsce dziwne zdarzenia takie i to też
większość rodziny była świadkami tego, Bo po prostu w tym domu pojawiały się,
to wszyscy to słyszeli, to było bardzo słyszalne, były jakieś takie dziwne takie
piski, takie po prostu no jak to nazwać, no taki naprawdę przeciągły pisk.
I to w różnych miejscach domu było, to naprawdę dużo osób, niektórzy z rodziny
się mówili, że jakiś dom nawiedzony czy coś takiego.
I ja też pamiętam zdarzenie za dzieciaka, jak byłam tam na wakacjach, to wtedy
chodziłam chyba do czwartej klasy podstawówki, to było znów takie zdarzenie,
że babcia z dziadkiem szli na... mówili, że idą przerywać buraki.
I mieli tam Polo, nie jechali rowerami z haczkami,
po prostu nie mieli to gospodarstwo zmechanizowane.
To jeszcze było, który to był rok osiemdziesiąty, tam chyba czwarty.
I ja zostałam w domu z ich córką, czyli małą ciocią.
Akurat ta ciotka była tylko o rok starsza ode mnie.
Dostałyśmy tam jakieś zadania, pamiętam, że
na pewno miałyśmy obrać ziemniaki na obiad.
I siedziałyśmy w kuchni, obierałyśmy te ziemniaki i też był
tam pies podhalański, suka, owszarek podhalański, dziadka.
I ona leżała na takim półpiętrze, jak się szło do góry po schodach.
Na piętro, to tam ten pies lubił sobie po prostu na tym cementie leżeć.
I pies chciał wyjść, tak nagle.
Po prostu z tych schodów zbiegł i chciał wyjść.
Zaczął piszczeć, no i ta moja ciocia mówi, no to weź wypuść korę.
Wypuściłam tą korę.
Ona poszła na dwór, i ja wróciłam do kuchni, ogierać też te ziemniaki.
I naraz słyszymy, Bo oni tam na schodach nie
mieli dziadkowie żadnych, że tak powiem luksusów.
Wiele takich, że tak powiem luksusów.
Tam nie mieli dywaników i już tammi.
Kiedy wskoczyliśmy na siebie, a jak to lato, ten dom ich taki na uboczu wsi,
Bo to był ostatni raz, że ktoś z tych wschodów z góry schodzi.
Idą w sumie za wsią.
I w pierwszej chwili my żeśmy na siebie równo popatrzyły, oczy wielkie i po prostu
strach, że jeszcze po cichu mówimy, że jakiś złodziej.
No ale te kroki na tych schodach, to było, no powiem panu, coś
niesamowitego, Bo było te kroki słychać, a nie było nic widać.
I jak my żeśmy z tej kuchni poszły na podwórko, to zostały te pyrki,
woda rozlana z miski, nóżyki leżące w kuchni.
I wybiegłyśmy na zewnątrz.
Zamknęłyśmy drzwi na klucz, Bo to jeszcze był mój pomysł, Bo ja mówię, zamkamy drzwi
na klucz, tak jak tam ktoś jest, ale znowu mówiliśmy, no jak ktoś jest,
jak my słyszałyśmy, że idzie, a nie widzimy.
I po prostu zakluczyłyśmy te drzwi i był problem, Bo tam został się jeden rower w
składach i ta moja ciocia mówi, to ja pojadę po
rodziców, a ja mówię, a ja tu sama nie zostanę.
To mówi, ja pojadę, a ona znowu mówi, ja tu sama nie zostanę.
No i żeśmy usiadły, Bo tam była na podwórku taka wieżba trochę dalej i taka
ławeczka i żeśmy usiadły na tej ławeczce i tam żeśmy siedzieli
jak takie trusie, aż dziadkowie nie wrócili z tego pola.
I babcia się pyta, co my robimy, potem zaczęła wyzywać, że w tej kuchni
taki bałagan, wszystko porozwalane, czemu te ziemniaki nie obrane.
I my tak zawsze mówię, ja dziadkowi lubiłam zawsze coś tam opowiadać i po
prostu potem pod tą wieżbą żeśmy tam opowiedziały.
Że było coś takiego, nie?
No i też takie dziwne rzeczy tam się działy.
A te piski to też słyszałam, rodzice też to słyszeli.
To było tak, że człowiek mógł stać i tak jakby pół
metra od człowieka coś piszczało, a nie było nic widać.
I to były takie, no naprawdę jakieś takie dziwne, dziwne rzeczy.
A próbowaliście dojść do tego, co te piski mogło powodować?
Szczerze to powiem tak, że moja mama tu jakąś
teorię wysyła, znaczy teorię jak teoria.
W gospodarstwo kupił jakąś tam niebywałą okazję.
I wcześniej tam mieszkał pan, który on tam miał, tam kupa dzieci była, nie wiem,
sporo dzieciaków, siódemka czy ileś.
I po prostu on mieszkał z żoną i ta żona jednego dnia,
jednego dnia, nawet nie dnia tylko nocy, ona zniknęła.
I praktycznie on mówił wszystkim, że ona wyjechała.
Ale krótko po tym, Bo to może nawet nie było około miesiąca, po prostu... A ta żona?
Jeszcze ona była ponoć w ciąży.
I jeszcze wszyscy we wsi gadali, że no jak to
możliwe, że ona wyjechała, że zostawiła tyle dzieci.
I w ciągu tego miesiąca, jak ona szkomo wyjechała, ten człowiek tam przy tym
gospodarstwie zasadził mnóstwo takich brzóz.
To było takie skupisko dziwne tych brzóz, Bo one
tak jakby w jednym miejscu tam brzoza przy brzozie.
No i tylko tego oczywiście mój dziadek tego nie wiedział, Bo on był, można
powiedzieć, gdzieś z innego tutaj końca w ogóle Polski mieszkali kiedyś.
I praktycznie no tak się zdarzyło, że dziadek stwierdził, może to
gospodarstwo swoje tam powiększyć, czy coś.
I mówił, może byśmy tam się przenieśli, Bo tam się dowiedział z jakąś okazją,
że ktoś chce tanie bardzo sprzedać 10 hektarów i z domem.
I tam był taki, tam był stary dom, dziadek potem w tym domu to tam mieli
jakiś lew, czy coś tam trzymali, a wybudował tą piętrówkę.
I wszyscy się dziwili, że ten facet tak to tanio sprzedał.
I tak szybko się tam wyniósł i no po prostu do nikogo nie docierało,
że jak to możliwe, że ta matka ona tak bardzo
dba o te dzieci, że ona je tam porzuciła.
Ale co ciekawe, po jakimś czasie, jak tam dziadek już mieszkał z pół roku,
to ten były właściciel przyjechał do dziadka, rzekomo tak odwiedził,
znaczy on rzekomo twierdził, że był tam gdzieś u rodziny i po prostu postanowił
wpaść i zobaczyć jak tam się dziadkowie gospodarzy.
Ale mama, Bo mama wtedy była...
też dzieciakiem, nie wiem ile mogła tam mieć, 11 lat może, Bo najstarsza była i
tam była piątka, mówi, że to zapamiętała, że on bardzo dopytywał, mówi do dziadka,
mówi, a tu nic nie słychać, nic się tu nie dzieje, spokojnie się tu żyje i tak dalej.
No i dziadek tak potem gdybał i mówi, czy ten człowiek po prostu, on nie zrobił
jakiegoś przestępstwa i po prostu coś z tą
żoną się stało, Bo on bardzo napomykał na...
potem jeszcze przyjeżdżał kiedyś tak jakby coś go tam przyciągało i mówi,
no Bo to też takie no dziwne trochę i praktycznie dziadek wtedy miał kupioną
taką cegłę, Bo chciał tam chyba powiększać, mieli oborek i coś i ta cegła
była tak złożona wzdłuż w taki jakby murek przy tych brzozach i dziadek jeszcze mówi,
że no Bo tu planuje tam te brzozy wyciąć i mówi się zrobi fundament, a ten pan mówi,
o niech pan tych brzozek nie rusza, niech pan tych brzozek nie rusza,
niech pan tych brzozek nie rusza,
niech pan tych brzozek nie Pan tego nic tam nie wycina, Bo tu tego taki cień dają
i to, a dziadek mówi, tak się tego zabierał do tego, żeby te drzewa
zlikwidować, no potem gdzieś tam, gdzie indziej to zrobili jednak te do
koni, tam jakieś było pomieszczenie, a potem tak wszyscy tu rozmawiali i mama i
mój tata potem i tam wszyscy tą historię tu w rodzinie znają i wuja nawet,
który tam został na tej gospodarce i mówi, że kto wie,
czy tam ta kobieta po prostu zakopana nie została.
No też mi się właśnie takie spostrzeżenie tutaj na sobie może...
Pewnie nie ma śladu, ale no w każdym razie on ewidentnie, ten człowiek, coś tam mu
zależało, Bo jeszcze jak przyjeżdżał, to stale wspominał
te brzozy i mówi o, te brzózki jakieś już duże.
A potem jak tam mama miała siostrę młodszą, to mówi, jak jej wózek tam stał w
tych brzózkach, to mówi, o, te brzózki, jak się przydają go, ile cienia dają,
mówi, nie wycinajcie tych brzózek, no.
I tak po prostu stale no i też tak kiedyś gadaliśmy mama do tego brata, co tam
właśnie gospodarzy, że kiedyś już, nie, że mówi ciekawe, czy tam by mówił,
co w korzeniach tych brzózek nie było, nie, ale po prostu no, oni tam się zawsze
Bali to ruszać, mówi, że niech już to tak zostanie, czy co, Bo po prostu no,
nie chcą, nie, ale te piski to naprawdę były straszne, Bo nieraz tam było tak,
że z rodziny ktoś przyjeżdżał, czy było jakieś wesele, czy coś i tym byli
oszołomieni, nikt już tam nie chciał, że tak powiem, nocować, czy coś takiego.
No tutaj ta historia z tą zaginioną żoną, z tym, z tymi brzózkami i innymi detalami,
no rzeczywiście tutaj każe podejrzewać, że
zaszło jakieś takie kryminalne zdarzenie, tak?
No kiedyś tam nikt nie szukał, no on on, podobno tam jakiś policjant,
to wtedy chyba z Mogilna był, był i pytał, ale on powiedział, że żona gdzieś tam
wyjechała do rodziny i tyle, i nikt nie wnikał w to.
Nie?
Bo to było po wojnie w sumie, no Bo to, to było po wojnie, dziadek się przenosił,
że tak powiem, z tej miejscowości tam chyba Folwark, co byli do, do teraz tam.
No można tutaj też podejrzewać, że właśnie podejrzewane przeze mnie i
chyba przez panią też pochowanie żony w tym miejscu jest odpowiedzialne za to,
co, za te różne takie zdarzenia, zjawiska, jakieś odgłosy.
No tam tak naprawdę mówię, no dziadek, dziadek z babcią wtedy, i to nie raz,
prosili księdza, żeby coś tam na miejscu zrobił, więc były tam jakieś u nich w domu
modlitwy i jakieś powiedzmy, nie wiem, typu egzorcyzmu, czy coś takiego,
ale to jakoś nic nie dało, Bo to naprawdę to było latami.
Ja już potem, jak byłam też starszy, jak byłam na wakacjach chyba w ósmej
klasie podstawówki, no to już o tym więcej wiedziałam, Bo jak byłam mała,
no to pamiętam, że jak to słyszałam chyba pierwszy raz, to może miałam siedem lat,
i mówię, co tak pisze, czy ćwiczy, a babcia mówi
a kurczak się gdzieś zgubił i ćwiczy, piszczy.
Także jakiś czas mi to tak ukrywali przede mną, ale no potem ja już też, jak
wiedziałam swoje, to po prostu ja wiedziałam,
że to nie jest coś takiego z tego tutaj świata.
I po prostu mówię, no dużo takich rzeczy człowiekowi towarzyszy, Bo potem nawet też
tak było, że dziadek jak zmarł, to on do mnie, mogę powiedzieć,
pierwszy przyszedł, Bo ja byłam na ogrodzie i
poczułam, że ktoś mi kładzie ręce na ramionach.
I praktycznie odwróciłam się tak szybko i nikt nie ma.
I przyszłam do domu i chciałam jeszcze tu mamie powiedzieć, że kurczę, mówię,
że miałam takie zdarzenie na ogrodzie, a mama mówi
ciotka dzwoniła przed chwilą, dziadek nie żyje.
No to wygląda jak taka w sumie municja.
Dziadek chciał jakąś panią, nie wiem, zaczepić, poinformować o swoim odejściu, tak?
Tak.
Coś tego typu.
Tak.
Bo skoro to się dokładnie w tym samym czasie
zdarzyło, jak ciotka zadzwoniła, to rzeczywiście.
Tak.
Dokładnie.
Dokładnie tak.
To było dwie minuty, aż po prostu z ogrodu przeszłam do domu, nie?
Taka municja, chociaż pani żadnej myśli o dziadku wtedy chyba nie miała, prawda?
Żadnego takiego czegoś, co wyglądał jak przekaz.
Nie, nie, nie.
W ogóle wtedy co innego było?
Nie, nie, nie.
To akurat w ogóle tak znikąd jakby się wzięło, nie?
I też podobne zdarzenie miałam, jak babcia umarła, Bo to wtedy akurat tam
siedziałam w pokoju, oglądałam jakiś film, czy coś.
I też poczułam ręce na ramionach i mówię no kurczę, to to jest za jakiś taki,
mówię, jakiś zwyczaj rodzinny taki, czy co?
Bo też takie coś miało miejsce.
Nie wiem, czemu tak mnie dotykają, informują.
Nie, nie mam pojęcia, czemu takim jestem.
Jakimś takim, mówię, przekaźnikiem, czy co?
No może to być spowodowane tym, że pani jakby wydaje się taką osobą,
bardziej wyczoloną na postrzeganie tych różnych takich, że to tak ujmę,
paranormaliów, tych różnych sygnałów, takich subtelnych z tej niefizycznej strony.
To się chyba u pani odciągnęło od dzieciństwa, tak?
No tak, no ja po prostu, ja w to wierzę.
U mnie też rodzina w to wierzy.
Też, no mówię, wierzę w reinkarnację.
To jeszcze też takie miałem zdarzenia, to właśnie
skąd się wziął ten pan, pan ten hipnoterapeuta.
Od dziecka też mnie gnębiło coś takiego, Bo z tego akurat robiliśmy seans hipnozy.
Gnębiło mnie coś takiego, że wołałam nieraz, że chcę jakieś buty.
I praktycznie doskonale ja wiedziałem, jak te buty wyglądały.
Ja nieraz brałam kawałek materiału i babci pokazywałam,
zawijałam sobie na nogę i mówię, że miałam takie buty.
No a i że takie buty bym chciała, czemu takich butów nie ma.
No a to było, kurczę, to było, gdzie 80 rok w PRL-u, no
to były buty, jakie się w sklepie dostało, takie się...
nie, nie było, tak jak teraz, wyboru.
Oni tam, rodzice i ten, że coś tam sobie ubzdurałam, że jakieś buty, jakieś buty.
No i też jako dzieciak tak się dziwnie bawiłam, Bo mówię tam, tym miśkiem z tą
istotą to na pewno, ale jeżeli już potem, tak mówię, ten okres tam, może pierwsza,
druga klasa, podstawówka, to ciągle było jakieś robienie łuków, jakichś oszczepów,
jakieś dzidy z kuzynami i już nieraz się śmiałam potem z tego po latach,
z kuzyną poszłem, Bo oni nieraz narzekali tam, czy koleżanki, że bawmy się w jakiś
dom, albo w szkołę, albo w coś, a ja tylko chcę w tej jakiejś dzidy,
w jakieś takie coś i jakieś noże z drewna strugane i no cuda tam były.
I po prostu stali jakieś, jakaś wojna, jakieś napadanie, jakieś takie, takie rzeczy.
I też miałem problemy z kręgosłupem, Bo miałem jakby krzywy kręgosłup,
ale miałem takie coś, miałem, no mam, jak takie zrośnięte jakby dwa te...
kręgi, czy coś takiego.
I to mi zauważyła pani w szkole na...
jak były te badania tam, te bilance jakichś tych dzieciaków, no to po prostu,
wiadomo, na tam ustawiali, rozbierali u pielęgniarki
w gabinecie i, że coś tam mam z tym kręgosłupem.
A ja po prostu nie wiem, dlaczego ja mówiłam, że mnie
tam ktoś jakby szczelił do mnie z łuku, ten kręgosłup.
I nie wiem, skąd takie rzeczy wymyślałam, Bo po prostu, no
wymyślałam, no, no, tak po prostu byłam tego przekonana.
No i zrobiliśmy, z tym...
tą hipnozę.
Wreszcie do tego doszło, do tej jednej, Bo to trwało naprawdę parę ładnych godzin.
Co wyszło po tym cofnięciu?
Wyszło mi coś takiego, że ja naprawdę, mówię, widziałam
siebie, czułam gorący piasek, że leżę na piasku, na pustyni.
Byłam tam facetem wtedy.
Na pewno był to kraj arabski.
Miałam takie ciuchy i miałam takie buty.
Takie właśnie charakterystyczne buty, z takimi
noskami, czubkami, zawiniętymi trochę, materiałowe.
Leżałam na ziemi, jakby plecami do góry i
widziałam, że koło mnie stoi taki krąg ludzi.
No i w tej hipnozie mówi, jak ci ludzie są
nastawieni do mnie, a ja mówię, że bardzo niedobrze.
Mówię, że oni krzyczą nade mną, tak ręcami wytrząsają, mam zaciśnięte pięści.
I jakiś taki mówię, staruch, on trzyma taki jakiś
filtr, jakiś coś i ten tak stuka w tym piach, tak, tak.
I on wypytał mnie, a ile masz lat?
I to też takie ciekawe, Bo wtedy pewnie mówię, ludzie
to nawet może nie znali dobrze roku, kiedy się urodzili.
I ja tak jakoś powiedziałam, nie wiem, czy dwadzieścia sześć, czy dwadzieścia
siedem, coś takiego, że nie wiedziałam, ile lat.
On chciał też wydobyć jakoś, Kim ja jestem.
No i ja i on mi podawał te litery w tej hipnozie i po prostu ja ze zdziwieniem,
Sam, sama sobie ze zdziwieniem po prostu, no,
powiedziałam, że z tych literek wyszło słowo Achmed.
I praktycznie on potem mi się pyta, czym się trudnisz Achmedzie?
A ja nawet nie powiedziałam najpierw, tylko pamiętam,
że tak jakbym ręką pokazała, że podrzynam komilkarło.
I mówię, to takie było, no, naprawdę mocne przeżycie i praktycznie potem narysowałam
nawet ten taki luf jakby, to był taki zakrzywiony, taki, taki zakrzywiony z
rękojeścią, z kulką na końcu, taki, taki z jednej strony szeroki, ale coś jak
ala jakby sierp, coś takiego w takim sensie, taki, taki jakby krótka maczeta i
ja to rzekomo tym robiłam i porabowałam ludzi.
I ci ludzie mnie dopadli jednego razu i to życie się skończyło tak, że właśnie ten
staruch taki, co go widziałem, Bo on był z taką siwawą brodą,
pomarszczony, stary, on wziął jakąś taką włócznię, dzidę, jakieś takie coś,
z grotem w każdym razie i on mi to wbił w plecy.
Generalnie się tak ten, ten żywot zakończył, ale faktycznie mówię,
ta hipnoza była dobra i mi bardzo dużo dała, Bo czasami mi się też tak zdarzało,
że w tym życiu, Bo właśnie zapytał, co z tego życia Achmeda zabrał tutaj i po
prostu ja powiedziałam, że taki upór i też taki gniew nieraz, Bo po prostu czasami,
Bo ogólnie jestem bardzo spokojnym człowiekiem, ale nieraz jak mnie coś
zezłości, to mnie tak zezłości, że naprawdę to jest kipiel wtedy i to mi
się wydarzy, wyłazi wtedy ten Achmed cały i naprawdę mówię, no jestem no mówię,
pod wrażeniem tego, tego, co było w tej hipnozie i dlatego mówię, no chcemy
kontynuować i pociągnąć ten wątek ten właśnie ten taki ufologiczny, Bo cały czas
mi nie daje spokoju to, co tam się jeszcze działo w ciągu tych dwóch godzin,
które mi się zgubiły i to jeszcze one mi się zgubiły dokładnie w tym dniu,
kiedy te kręgi były wylatowi, to było 5 sierpnia 5 sierpnia i teraz już nie
pamiętam rok, Bo to było rok po roku chyba 95 czy nie, jakoś nie, to było rok po roku
na pewno to to w tym drugim roku 5 sierpnia jeżeli dobrze się orientuję,
z tego co pani mówi, to ten jakby dalszy ciąg tych zabiegów hipnotycznych musi
przeprowadzić ten Sam hipnotyzer, tak?
no znaczy musi, nie musi, no powiem szczerze, że z nim się kiedyś już
umawiałam, ale tak jak mówię, no ja byłam chora i wtedy odpuściliśmy i też nie
zawsze mówię, jak jemu pasowało, to mi, Bo kiedy on ma też tych pacjentów
swoich poumawianych, jakieś tam też terminy a znowu jak on był taki trochę
wolniejszy, no to po prostu ja na przykład miałem w sklepie inwentaryzację czy coś,
no mówię, ciężko nam się jest wgrać, albo mówię, może jakoś los tak chcę,
czy jakieś siły, że że ktoś stoi na przeszkodzie, że mam się może czegoś nie
dowiedzieć, nie wiem no tak, momentami to rzeczywiście wyglądało tak, jakby coś
pilnowało żeby pani pewnych sekretów nie odkrywa, tak?
te nagle jakieś awarie, to jakieś zdrowotne tematy, tak?
tak.
No i też te, mówię, te spotkania one z tymi istotami, ale tymi trzema to się po
prostu naprawdę wleczę Bo ja opowiadałem o tym no, miałem też pokazywane jakieś
znaki, ja mu te znaczki rysowałam, próbowałam dojść co to są za znaczki,
co to jest za pismo, patrzyłam w różnych językach pisma i to po prostu jest takie
szczególne, to są jakieś wężyki jakieś spirale, jakieś zglaki, nic to nie jest
jakiegoś takiego znanego, no nie wiem co to by było, ja mu też w tej hipnozie też
szukaliśmy, że miałem to narysować, tą tabelę co oni mi prezentowali i to
miałem pokazywane naprawdę kilkadziesiąt razy i ja nie mogłam tego, nie byłam w
stanie zapamiętać, jak zapamiętałam dwa znaki, to było naprawdę dużo i
praktycznie, no nie byłam w stanie zapamiętać i jednego razu tak naprawdę no
mocno starałam i mówię muszę zapamiętać jakiś układ tych znaków czy coś takiego i
wtedy tylko też usłyszałam coś od tej właśnie postaci tak jakby mi dotknęła ręką
głowę i usłyszałam w głowie, Bo to nie było głos jesteś pojętnym uczniem tyle i
po prostu no starałem się w tej hipnozie jak najwięcej tych znaków zapamiętać i to
pokazać ja to narysowałam, tą część co pamiętałam, on to miał gdzieś tam też
komuś przedłożyć, dlatego no powiedział, że go to interesuje i chce zrobić mi tą
kolejną ale no mówię może się uda jakoś teraz może ku wiośnie no zobaczymy Bo
naprawdę no mnie to intryguje i po prostu ja bym wiedzieć co w ciągu tych dwóch
godzin się stało, Bo nie wierzę że to było tylko coś takiego, że znalazłam się w tym
miejscu skąd widziałam tą ziemię i co jeszcze charakterystyczna rzecz
zapomniałam to powiedzieć jak ja byłam w tym miejscu to po prostu tak jakby oni
powiedzieli, że nic się przed nimi nie ukryje nic, zupełnie, Bo takich miejsc,
jakby z których oni obserwują ziemię to jest nad nami wokół ziemi siedem i
praktycznie no to tak mam wrażenie że my tego albo ludzie tego nie widzą i nie
wiedzą albo nie wiem, może nasi rządzący coś ukrywają przed nami a wiedzą siedem to
tak jak liczba czakr też ich ma być podobno siedem no właśnie a to nawet nie
pomyślałam tak, ale na pewno siedem pamiętam, że tak powiedział, że tego
takich punktów, czy tych ośrodków czy tych, nie wiem jak to nazwać jest tego
siedem siedem oprążają ziemię coś takiego i chyba też siedem ciał z których mamy się
składać z tego co kojarzę no tutaj się bardzo wybiła ta symbolika siódemki w tym
momencie nie wiem co o tym wszystkim myśleć jest to trudne ja też mam wrażenie
znaczy mam wrażenie na pewno, Bo myślę, że trochę się orientuję w tym nasz czas a
ich czas to są bardzo różne rzeczy po tym jak oni mi tą dali zagadkę że ten każdy
organizm został wyposażony w odpowiednią ilość nośników energii i wyczerpanie się
tych nośników energii powoduje śmierć zacząłem to tak jakby rozkładać na
czynniki pierwsze i mówię że każdy organizm został wyposażony i potem mówię
takie miałam pytania w głowie przez kogo, kto to wyposażył Bóg, oni, czy kto potem,
że każdy organizm został wyposażony w odpowiednią ilość ale teraz mówię jaka
jest ta odpowiednia ilość Bo przecież mówię nieraz jest
tak małe dziecko się urodzi, żyje miesiąc i umrze, tak?
a ktoś powiedzmy żyje sto lat i o co tu chodzi czy tych nośników jest mniej że one
się wyczerpują czy od razu jest to zaprogramowane gdzieś nie wiem w kodzie
DNA i to mnie gnębiło i ja nad tym bardzo długo myślałam naprawdę mówię ile ja się
raz nad tym zastanawiałam i ja tego nie mogłam rozwikłać i szczerze był taki
moment że mówię już mam to gdzieś nie myślę o tym Bo mówię no trzeba też
normalnie żyć wiadomo praca coś tam i w tym dniu kiedy to sobie tak na wieczór
pomyślałam To w nocy znowu miałam tu ich i po prostu dali mi wskazówkę, Bo oni tak,
oni się nie śmieją, oni nie są, ale też mam wrażenie, że tak potrafią
sobie żartować trochę z człowieka, chociaż nie ma tego tak jakby mimicznie,
tego śmiechu czy żartu, ale dali mi po prostu taką jakby wskazówkę, czy jak to
nieraz mówią, polecajta, że coś mi powiedzą, ale nie powiedzą więcej.
Tak jakbym ja miała sama do tego dojść i generalnie myślałam, gdzie te nośniki
energii są, gdzie to jest i potem mówię, może to jest krew.
Poczytałam wszystko i co ze szkoły, pamiętałam o krwi
i mówię, nikt mi nie pasuje, że to nie będzie to, tak?
Bo wtedy na przykład no przetoczenie krwi by zawsze powiedzmy od małego,
od młodego dziecka czy coś takiego w starej osobie powinno te nośniki jakby tam
powiedzmy może zwiększać czy coś, ale to nie.
Tędy droga.
I myślałam, myślałam i wreszcie mi dali wskazówkę,
że sekret jest w ludzkich mitochondriach.
No to znów zacząłem o tych mitochondriach czytać i mówię, no naprawdę generalnie
mówię, tyle pytań mam odnośnie tego, że pewnie bym sobie chętnie porozmawiała z
niejednym jakimś tam badaczem, naukowcem tych biologicznych rzeczy,
Bo po prostu no to te pytania się cisną, ale jak mówię,
ja się czuję na to za głupia, żeby taką zagadkę rozwikłać.
I od nich to, co usłyszałam, to to, że jak człowiek rozwikła to, gdzie są te
nośniki i jak to funkcjonuje, to na pewno nie, że osiągniemy nieśmiertelność,
ale będziemy bliscy, że znacznie byłoby wydłużone życie,
coś tak jak było to za czasów tam opisywanych biblijnych.
Tak mnie to męczy, że naprawdę stale szukam jakichś informacji, no mówię o tych
mitochondriach, to już przeczytałam tyle, że chyba mówię, no pewnie...
Ręczni Rosy, tyle nie czytali jakiejś tam medycyny czy co, ale mówię, i tak nadal są
pytania i to po prostu jest no do mnie nie do przejścia.
No ja co prawda medycyny nie studiowałem, ale studiowałem na tyle dużo i na tyle
długo, że rzeczywiście mogę potwierdzić, że z tym
czytaniem wśród studentów to bywa naprawdę bardzo różnie.
Ale już może już dzisiaj nie dojdziemy do tych rozwiązań.
Nie do rozwiązania tych zagadek.
Szczególnie, że już dosyć długo dzisiaj rozmawiamy, prawie dwie godziny zaraz miną.
Jakby nie było.
Magiczne dwie godziny.
Także będziemy chyba po wlotku już zawijać do brzegu, czy to jest wszystko,
czym się pani chciała dzisiaj podzielić?
Myślę, że tak.
Powiem jeszcze tyle, że po prostu mi te rzeczy,
te spotkania nocne tyle nie dawały spokoju, że...
Nawet był taki moment, że poszłam z tym, żeby sobie no
ocenić zdrowie i wszystko, poszłam z tym do psychiatry.
I rozmawiałam długo z panem doktorem starszym, takim naprawdę dobrym doktorem.
I doszedł do wniosku, że mówi on tu nic nie widzi,
ale mówi no jestem niezmiernie ciekawe, nie?
I praktycznie no nie wiem czemu mnie to spotyka.
Jestem ciekawy jak to.
Bo to jest bardzo ciekawe.
I to jest sekwencyjnie, co jakiś to nieraz
jest rok taki, że jest cały rok spokojniutki.
A potem na przykład się dzieje wiele tych spotkań, tych widzenia tych obiektów.
Jeszcze też kiedy w maju, w maju 2022, to nawet miałem nagrany film.
Mam na laptopie, nie wiem czy tam akurat do was wysyłałam.
To było, mamy telefonem nagrane po prostu no
skaczące kule po chmurach w nocnym niebie.
I to trwało bardzo długo.
Bo to oczywiście pies też wtedy panicznie się bał z podwórka.
No nie mogłam go na podwórko wydostać.
A pies jest po testach też psychicznych.
Bo taki po prostu no mówię to w szkole też psy i
pies tam nie boi się wystrzału czy jakiejś rzeczy.
A po prostu no reakcja na to, to była ucieczka do domu i tyle.
No reakcja na coś dosyć takiego oddalonego, co nie
powinno teoretycznie stwarzać zagrożenia dla psa, tak?
To znaczy ja myślę, że pies odbiera chyba jakoś bardziej energię.
Bo jeszcze tylko dopowiem coś takiego, że też miałam takie zdarzenie.
Też to było 2022.
I też wieczór, Bo to też było późno około 22 godziny,
Bo tak zwykle po prostu wychodzę ostatni raz z psem.
Bardzo blisko mnie przyleciał świetlisty obiekt w takim kształtu rąbu.
I on był też taki blado pomarańczowy.
I generalnie jak to przeleciało po polu.
W niedalekiej odległości mnie.
To po prostu coś takiego było, że tak jak to mówią włosy na głowie się jeżą.
I to nie było ze strachu, tylko to była jakaś reakcja chyba na tą energię.
Bo po prostu mówię włosy czy na rękach, czy na głowie,
to mówię ja miałam te włosy naelektryzowane po prostu.
I wtedy pies też chciał uciec.
Też do domu na tyś miast.
Byłam akurat z nim na smyczy, to mnie wyciągnął ostro.
Rąbu no nie udało się nagrać.
Bo miałem co prawda przy sobie telefon.
Ale miałem w saszetce, więc zanim wyciągłam to już po rąbie nie było śladu.
A te kulki tak.
Bo te kulki były długo one do wpływy drugiej w nocy to obserwowałam.
I jeszcze pisałam na jakiś portal o UFO.
Ale to najpierw długo obserwowałam.
Potem już chyba po północy napisałam.
Na jednej grupie, drugiej.
I nikt tam się nie odzywał.
I jeszcze napisałam czy ktoś tu gdzieś stąd z okolic.
Patrzcie tam na niebo tu i tu.
Ale mówię no nic nie było wszystko.
Chyba wszyscy spali czy nie czytali.
Czy... No po prostu zero reakcji, nie?
A na drugi dzień były heheszki.
Więc odpuściłam sobie i mówię już teraz nawet
choćbym coś miała to nigdy na Facebooka nigdy...
Lepiej mówię też unikać, Bo po co potem czytać jakieś
mówię takie komentarze, że nie chce się czytać tego.
Ja to w ogóle troszkę tak tęsknię za tymi czasami, kiedy jeszcze Facebooka nie było.
Kiedy w internecie dominowały fora dyskusyjne.
Takie zwykłe, stare, dobre fora dyskusyjne.
Na których obowiązywało coś takiego jak regulamin, etykieta i tak dalej.
Tam jak się już człowiek rejestrował to w jakimś konkretnym celu.
Nie żeby sobie poheheszkować, nie żeby sobie potrolować.
Tylko konkretnie czymś się podzielić, o coś zapytać.
A dzisiaj mamy sytuację taką na Facebooku i na innych społecznościówkach,
że mamy od cholery za przeproszeniem grup niby
zrzeszających osoby o takich zainteresowaniach.
Ale banalność jakby zapisania się tych grup, banalna łatwość sprawia, że...
stają się one celem na troli niestety internetowych.
No tak, tak też bywa.
I to często.
Właśnie myślę tak, czy zwrócić się do tego pana z Inowrocławia, Bo...
Ja tam gdzieś w mailu mam te dane, a... Pan Barski już nie żyje niestety.
No Bo on tu był przed pandemią u nas.
I potem jeszcze właśnie mama tak wspominała.
Może chłop umarł w pandemii.
Bo on był krótko przed tą pandemią.
Pamiętam.
Tu też mu rysowaliśmy różne rzeczy.
To tam mu poszedł pokazać to miejsce, skąd wtedy widzieli tą kulę pomarańczową.
Gdzie też im te dwie godziny czasu umknęły.
To poszli tam na to pole, na łąkę.
I po prostu tam pokazywał mu... O!
Jeszcze co ciekawe powiem panu.
Tam na to był dowód.
Na tą kulę.
Bo ta kula była przy słupie.
Tam był słup energetyczny.
I ona tam... Ojciec stwierdził, a ojciec jest elektrykiem z zawodu.
Że to pobierało... Prąd.
Bo tam jakby szedł taki łuk elektryczny do tej kuli wtedy.
I co było ciekawe, po latach tam został ślad.
I to było wiele lat.
To było chyba, nie wiem... Z 30 lat albo lepiej.
Zimą w tym miejscu na przykład... Tam bodajże nie było śniegu nigdy.
W tym miejscu.
Jak coś... Jak tam gdzie była ta kula.
Przy tym słupie.
W tym miejscu, gdzie ten słup i w tej okolicy.
Tam w promieniu jakichś, nie wiem... Kilkanaście metrów tam nigdy... Nie było śniegu.
Takie dziwne.
Zwróciliśmy na to uwagę.
Zawsze patrzyliśmy na tą górę, że w tym miejscu jest taka łysa.
Tam dzieciaki na sankach potem zjeżdżały.
To i to takie było charakterystyczne, że czemu tam wszędzie
dookoła jest ten śnieg, a to jedno miejsce takie dziwne.
No to jest dosyć spójne z takimi przypadkami,
które zna chociażby też polska ufologia.
Gdzie w miejscach, w pobliżu których znajdowały się jakieś obiekty latające dziwne.
Na przykład albo nie ma śniegu, tak jak pani wspominała.
W jakimś tam punkcie.
Albo jakieś dziwne rzeczy się z roślinnością dzieją.
Powstają tak zwane czarcie kręgi.
Gdzie na przykład nic nie chce rosnąć.
Albo trawa cały czas wygląda jak taka, nie wiem, wyschnięta, wypalona, coś tego typu.
Także tutaj jest pewna spójność z innymi tego typu zdarzeniami.
To mam takie pytanie odnośnie tej historii z tymi brzozami podejrzanymi.
Z tą zaginioną żoną.
Czy dziadkowie opowiadali o jakichś podobnych zdarzeniach?
O jakichś tam dźwiękach?
Nie wiem, widziadłach?
Czymś w domu?
Nie, Bo to tak się głównie nasuwało.
To po prostu, no po jakimś czasie, no mówię, jak to nieraz jakby rodzinne spotkanie.
I tak wszyscy tam, powiedzmy jakieś imieniny, coś.
I tak opowiadali to, jakbym powiedziała, wszyscy tam te klotki dopasowywali.
I tak każdy gdybał, że tam coś musiało się stać takiego, nie?
Bo tak to nie, Bo tam mówię, nie było no...
Mówię, jako, nieraz jako dzieciaki, to my żeśmy może coś tam wymyślali sobie.
Bo, Bo tam akurat dziadek w takim miejscu mieszkał.
Tam też były sowy puszczyki i tak dalej.
To my, mówię, jako dzieciaki sobie coś tam nieraz wymyślaliśmy.
O duchach, czy się tam straszyliśmy, ale to było zupełnie co innego.
To nie, nie miało jakby na pewno związku, nie?
Takiego, żeby... Nie, tak to nie.
No mówię, dziadek generalnie, no mówię, był no prosty rolnik.
I taki, no człowiek, no co, lubił sobie Biblię poczytać.
Taki, mówię, też był ciekawy, lubił dużo czytać.
Taki ciekawy, mówię, świata życia, jakichś tam różnych zjawisk.
Ale tak to nie.
Właśnie mówię, no to, to nas zaskoczyło nawet, że jak on zaczął opowiadać.
Bo potem on już wiedział, że ma tego raka tam nieoperowalnego, czy coś takiego.
I po prostu nam to opowiedział.
No, to jeszcze nawet chyba mama mówiła, że no, a nigdy tam tego nie mówiłeś, czy coś.
A on mówi, że on tyle lat, to tak się z tym zmusił.
I nie mówił też tego nikomu.
Potem babcia umarła i mówi, no, też jakoś, jakby, nie
wiem, nie chciał tam straszyć wszystkich, czy coś takiego.
No, dotarło do niego, że może pewne tajemnice,
pewne zdarzenia zabrać z osobą do grobu.
A warto byłoby je komuś przekazać, tak?
Mhm, pewnie tak.
Bo dziadek, jeżeli dobrze rozumiem, nie był jakiś taki paranormalnie zakręcony.
I pani też nie miała jakiejś styczności, nie
wiem, z treściami takimi o tematyce paranormalnej.
Nie, nie.
Dziadek był po prostu rolnikiem.
Prosty człowiek.
On tam chyba miał nawet tylko podstawówkę.
I generalnie, mówię, jego całe życie to była, mówię, praca konie, pole,
tam, poczytanie sobie Biblii i takie, no...
No, mówię, taki naprawdę, mówię, prosty człowiek, ale umiał, mówię,
obserwować jakieś te rzeczy i po prostu, no, nie wiem, tak jakoś, mówię...
Czy mnie to też jakoś zainteresowało w pewnym czasie?
Nie.
Bo ja...
Cała, mówię, podstawówka, liceum, to ja bardzo właśnie czytałam raczej takie
książki sensacyjne, jakieś tam, mówię, miałam
inne zainteresowania, bardzo akwarystyką.
Także, mówię, nie miałam tego, żeby tak... Nawet takie książki chyba były
kiedyś, nie wiem, czy ja to pamiętam, czy jakieś te...
To była jakaś lektura, czy wakacje z duchami, czy to film, czy coś.
To powiem tak mnie to średnio... Tak, tak, było to, zostało to z...
To już było, ale...
Powiem szczerze, mnie to tak akurat jakoś średnio interesowało, nie?
A teraz nie powiem, Bo w zeszłym roku kupiłam naprawdę sobie parę książek,
takich, tej tematyki UFO, to chyba tu jakieś UFO w Polsce, jakieś coś.
I zaczęłam po prostu to bardziej czytać.
Zdarza mi się teraz oglądać, taki znalazłam fajny
program na Fukusie, chyba Starożytni Kosmici.
Od też nawet niedawna, Bo nie wiem, rok czy góra może.
Mam to też na Facebooku.
Ale mówię, te wszystkie rzeczy, a zwłaszcza mówię te za dzieciaka,
to mówię, no nie były o jedynie co, to mogę powiedzieć, że długi czas moi
rodzice i tu rodzina mi cały czas wręcz jakby wmawiali, że to, co u mnie wtedy
było w domu, jak oni byli w szpitalu u mamy,
że to był na pewno duch tego zmarłego dziadka.
Tego... Bo to był nie ten dziadek, który to widział, tą postać istotną.
Tylko drugi dziadek tutaj od strony taty.
No tu mieszkali na miejscu z nami.
Ten dziadek mieszkał z babcią.
I oni cały czas mówili, że to na pewno był ten dziadek, Bo oni się potem pytali,
wypytywali, a co to było, a jakie, a mały był, a ja mówię, że mały.
I miałem na myśli, że ta istota była taka naprawdę mała.
A oni, że no dziadek był mały, Bo dziadek był niskiego wzrostu.
A ja mówiłam, ale to nie był dziadek.
A oni mi, no ale Bo to był duch dziadka, wiesz.
A ja i tak wiedziałam po prostu swoje.
Bo to w żaden sposób nie było podobne do dziadka, no w życiu.
No ani wzrost, ani wygląd jakby się nie zgadzał.
U nas tutaj, no co jeszcze bardzo często się jakieś rzeczy zdarzały.
Kiedyś to było coś takiego, że jakieś też światło biło z jeziora.
I naprawdę nie wiadomo, my tu mamy długie jezioro,
no kilkanaście kilometrów, ma to Popielewskie.
I to po prostu wtedy jeszcze babcia zauważyła, Bo my tak mieszkamy.
I jest ta góra, potem za tą górą jest pole, jest jezioro.
Takie, mówię, dziwne rzeczy tu mają naprawdę miejsce.
Nie wiem, może to by faktycznie wymagało jakiegoś większego zbadania.
Bo to, tak mówię, jest zagadkowe nieraz rzeczy.
Wysłuchaliśmy jednej z tych wciągających rozmów, które wydają się nie mieć końca.
A jednak w pewnym momencie niepostrzeżenia się kończą.
Zostawiając uczestników z mnóstwem trudnych pytań o prawdę.
O prawdziwą naturę naszej rzeczywistości.
Pozwolę sobie jeszcze odczytać SMS-a, jakiego otrzymałem
od słuchaczki po tym, jak już się rozłączyliśmy.
Co do rozmowy, to zapomniałem jeszcze wspomnieć o znakach.
Zawsze po tych spotkaniach pojawiają się na moich
rękach ślady w kształcie idealnego trójkąta.
Zawsze je mierzę i za każdym razem wychodzą równe co do milimetra.
Pojawiają się na prawej lub lewej ręce, zazwyczaj
odrobinę poniżej łokcia, po wewnętrznej stronie.
Udało mi się je nawet sfotografować.
Zastanawiałem się też nad pytaniem, czy te
doświadczenia w jakiś sposób na mnie wpłynęły.
Czy może już wcześniej miałem takie zainteresowania.
Doszłam do wniosku, że to właśnie pod wpływem
tych zdarzeń zaczęłam czytać dużo o kosmosie.
Kupiłam Atlas Nieba, kilka książek o UFO i o wychodzeniu z ciała.
Aczkolwiek co do tego ostatniego długo myślałem, że każdy ma takie doświadczenia.
To, że zostałam zawstydzona tym, iż nie znam kosmosu,
sprawiło chyba, że teraz czytam o nim tak dużo.
Choć dziwne jest to, że odkąd pamiętam, zawsze
wychodząc z domu najpierw patrzyłem w niebo.
Rozpoznaję coraz więcej gwiazd, a moimi ulubionymi są Orion i Syriusz.
Nawet mojego obecnego psa nazwałam na cześć jednej z nich.
Ciekawą rzeczą jest też pisanie wierszy w sposób automatyczny.
Zdarza się, że budzę się nagle o drugiej czy najczęściej trzeciej w nocy i w
pośpiechu zapisuję wiersz na kartce, tym, co akurat mam pod ręką.
Dotyczą one życia, nieśmiertelności, reinkarnacji, wychodzenia z ciała.
Nigdy ich nie wymyślam.
Mam wrażenie, jakby ktoś mi je dyktował, a ja tylko spisuję.
Dziwne jest to życie.
I tak oto dotarliśmy do końca kolejnej w historii tego cyklu paranormalnej spowiedzi.
Wbrew temu, co piszą czasami niektórzy z komentujących, duża liczba przekazanych
opisów zdarzeń o trudnym do wytłumaczenia charakterze, nie świadczy jeszcze na
niekorzyść autentyczności całej relacji przekazanej przez świadka.
W większości przypadków świadkowie dzielący się
paranormalnymi historiami pamiętają jedno, może kilka zdarzeń.
Są też jednak osoby, którym dziwne incydenty towarzyszą przez dłuższy czas,
a niekiedy nawet i przez całe życie.
Nasza dzisiejsza rozmówczyni styka się z różnego
rodzaju zagadkami już od wczesnego dzieciństwa.
Czasami takie życie za pan brat z nieznanym, skutkuje rozwinięciem się
różnych zainteresowań, jak na przykład w przypadku naszej słuchaczki, która
wykazuje silne zainteresowanie zagadkami, jakie skrywa w sobie kosmos.
Dajcie znać co sądzicie o przedstawionych przez naszą słuchaczkę zdarzeniach,
a jeśli sami przeżyjecie coś nietypowego i chcielibyście o tym opowiedzieć,
zapraszam do kontaktu.
Przypomnę jeszcze, że w punktach prasowych w całej Polsce oraz na platformie nexto.
pl czeka na Państwa wrześniowy numer miesięcznika nieznany, ten numer
szczególnie polecam Państwa uwadze ze względu na kapitalny reportaż autorstwa
Marka Żelkowskiego, poświęcony sprawie, która była prezentowana w podcaście Mówią
Świadkowie, w jednym z odcinków o błędach w Matrixie.
Chodzi mianowicie o zdarzenie, w którym dziwny, bezkształtny blob
wchłonął samochód z kierowcą w środku i na to wygląda, w
jaki sposób przeniósł go na trasie spory kawał drogi wstecz.
Marek wykonał kawał świetnej roboty, przeprowadzając wywiad ze świadkiem oraz
przedstawicielami świata nauki, próbując znaleźć
jakieś wytłumaczenie dla tego intrygującego zdarzenia.
Naturalnie przypominam również o kanale Nieznanego Świata na YouTube, gdzie obok
relacji z rubryki Dotknięcie Nieznanego, ukazują się między
innymi dźwiękowe wersje wybranych artykułów z archiwum czasopisma.
Warto też śledzić kanały Ady Edelman Biuro Duchów, Marka Żelkowskiego Wehikuł
Wyobraźni, oraz Piotra Cielebiasia UFO Historie, których autorzy omawiają cały
szereg ciekawych tematów, w tym również te znane z anteny radia Paranormalium.
A radio, przypominam, posiada swoją stronę internetową www.paranormalium.pl,
na której można nie tylko czytać artykuły i dyskutować na forum i czacie z innymi
słuchaczami, ale również pobrać wszystkie dostępne audycje w formie plików MP3.
Tam również znajdziecie zapowiedzi kolejnych audycji.
Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios".
Radio Paranormalium.
Paranormalny głos w Twoim domu.
Dziękuję za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.