Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zagadkowe obiekty.
Tajemnicze istoty.
Niezwykłe wizje.
Klątwy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie
i zapraszam do spędzenia dzisiejszego wieczoru
z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Dzisiejszy odcinek audycji Mówią Świadkowie poświęcony będzie tematowi,
który zawsze wywołuje gorące dyskusje w komentarzach, nie tylko na YouTube.
Zaprezentuję bowiem garść mniej lub bardziej wstrząsających,
ale zawsze prawdziwych relacji o bliskich
spotkaniach z istotami o nieustalonej proweniencji.
Poznamy dziś zdarzenia z udziałem nie tylko przybyszów z innych wymiarów,
które nasuwają oczywiste skojarzenia z żywym folklorem,
ale również opisy istot, które mogą przynależeć do domeny kryptozoologii.
Zaznaczę tylko, że w części z rozmowami telefonicznymi
kilku moich rozmówców prosiło o zmianę bariery,
zatem warto poszukać słuchawek lub włączyć sobie napisy.
Tym oto wstępem ruszył nasz szalony pociąg,
a my, biegnąc po torach niezwykłości, spróbujemy go dogonić.
Z pociągu owego w naszą stronę spadać będą coraz to bardziej zadziwiające
i niekiedy mroczne jak muzyka Black Sabbath i mrożące krew w żyłach historii.
Zaczniemy od relacji przekazanej drogą telefoniczną,
której autor prosił o zreferowanie do nas.
Zrobiłem więc transkrypcję, w oparciu o którą przygotowałem następnie artykuł,
który trafi wkrótce na stronę www.paranormalium.pl do działu
Zgadnijcie jak może się on nazywać, mówią świadkowie oczywiście,
a jego dźwiękową wersję zaprezentuję już za chwilę.
W 2001 roku na odludnej drodze w rejonie Podlaskim
wstępowałem do artykułu, który wkrótce zaprezentuje
wersję, którą przygotowałem.
W tym roku na odludnej drodze w rejonie Poznania doszło do tajemniczego
i wciąż niewiaśnionego zdarzenia, które na zawsze odmieniło życie świadka.
Podzielił się on swoją historią z radiem Paranormalium przez telefon,
zastrzegając, aby nie emitować jego głosu,
a jedynie streścić całe zdarzenie.
Młody wówczas mężczyzna wracał nocą do domu od swojej dziewczyny.
Była godzina około 3 nad ranem, a droga, którą podróżował
biegła przez typowo wieński, niezabudowany teren.
Kilka domów, długa, prosta szosa,
z obu stron otoczona polami.
Pierwszej nocy, zupełnie niespodziewanie, w oddali dostrzegł kilka ciemnych sylwetek
przechodzących przez drogę.
Ich obecność o tak późnej porze i w tak odludnym miejscu wydała mu się dziwna,
lecz ponieważ znajdowały się w sporej odległości,
nie próbował ich śledzić ani sprawdzać, kim są.
Niemal o tej samej porze i w tym samym miejscu zdarzenie powtórzyło się.
Tym razem jednak postacie znajdowały się znacznie bliżej.
Około 30-40 metrów przed samochodem, który prowadził,
drogę przecięło 5 lub 6 zakapturzonych postaci.
Wyglądem przypominały upiornych jeźdźców znanych z filmu Władca Pierścieni.
Postaci były całkowicie obrane w powłóczyste czarne szaty,
z głęboko nasuniętymi kapturami, bez widocznych twarzy.
Najbardziej niepokojące było to, że postacie te nie szły,
unosiły się nad ziemią.
Według świadka ich peleryny płynęły około 20 cm nad jestnią,
a światła samochodu przechodziły pod spodem,
co potwierdzało brak kontaktu z podłożem.
Nie było widać nóg ani żadnych ruchów chodu.
Poruszały się cicho i bezszelestnie.
Wtedy postaci nie mogły się zaskoczyć.
Świadek miał pełne przekonanie, że otrzymał przekaz
Nie bój się, wszystko będzie dobrze.
Masz w sobie moc, dobrze ją wykorzystaj.
Mimo niezwykłości sytuacji mężczyzna nie odczuwał lęku.
Otworzył drzwi samochodu i przyglądał się tej scenie z zaskakującym spokojem.
Po powrocie do domu dotarło do niego, że był świadkiem czegoś zupełnie niezwykłego.
Od tego momentu jego życie diametralnie się zmieniło.
Świadek relacjonuje, że zaczął odczuwać obecność duchów
i czegoś, co towarzyszyło mu w różnych sytuacjach,
zarówno w Polsce, jak i po przeprowadzce do Wielkiej Brytanii.
Przedmioty przemieszczały się bez jego udziału,
światła włączały się same,
nawet te, które wymagały fizycznego pociągnięcia sznurka,
a w jego obecności dochodziło do spadków temperatury
i zakłóceń pracy urządzeń elektronicznych.
Zdarzało się również, że w miejscu jego pracy,
gdzie pełnił funkcję inżyniera,
uruchamiały się alarmy, sprzęty odmawiały posłuszeństwa,
gdzie pełnił funkcję inżyniera,
a na nagraniach z monitoringu uchwycono tajemniczo obiekty
poruszające się w nienaturalny sposób,
zmieniające kierunek lotu o 190 stopni.
Kolędzy z pracy zaczęli z czasem żartować,
że dziwne rzeczy dzieją się od momentu,
gdy on tutaj pracuje.
Na pamiątkę spotkania z tajemniczymi istotami,
mężczyzna wytatuował sobie na ramieniu wizerunek mnicha.
Tak bowiem sam ich nazwał,
Choć do dziś nie wiem z czym dokładnie miał do czynienia.
W relacji przyznaje, że próbował korzystać z rzekomej mocy,
np. przesuwać przedmioty siłą woni,
jednak bezskutecznie.
Ma jednak przeczucie,
że przy odpowiednim prowadzeniu i treningu
byłby w stanie tę zdolność rozwinąć.
Z biegiem lat intensywność zjawisk nieco zmalała,
Choć nie zniknęły one całkowicie.
Co ciekawe, według relacji wciąż zdarza się,
że co noc mężczyzna budzi się w środku nocy,
zawsze po godzinie trzeciej,
co sam powiązał z tzw. godziną duchów.
Tajemnicze postacie,
które pojawiły się w 2001 roku
na polnej troce pod Poznaniem,
do dziś pozostają dla świadka zagadką.
Choć próbował znaleźć analogiczne przypadki
zarówno w polskim, jak i anglojęzycznym internecie,
np. pod hasłem Hooded Figures czy Shadow People,
nie natknął się na nic,
co mogłoby z całą pewnością wyjaśnić jego doświadczenie.
Mniejszy materiał został sporządzony
w oparciu o transkrypcję rozmowy telefonicznej
za słuchaczem.
I to tyle, jeśli chodzi o relacje z Poznania.
Teraz zaprezentuję Państwu opisy
kilku zdarzeń nadesłane drogą tekstową.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium
w czerwcu 2024 roku.
To było około 1990 roku.
Miałam wówczas jakieś 9 lat.
Była godzina po siódmej rano.
Jasno, więc przypuszczam,
że była to późna wiosna.
Leżałam sama w łóżku w naszym pokoju.
Rodzice byli już w pracy,
a brat na porannym treningu.
W pokoju obok była babcia.
Obudził mnie przeraźliwy dźwięk,
zwiercił mi się w głowie,
szumiąco piszczący, podobny do odgłosu
pojawiającego się kiedyś po zakończeniu
programu telewizyjnego.
Otworzyłam oczy, lecz nie mogłam się poruszyć.
W kącie pokoju, tam gdzie stała kuchenna
szafka Paulina, to był jeszcze
koniec PRL-u, mieszkaliśmy w
trzy rodziny w jednym mieszkaniu,
próbowała się zmaterializować jakaś
postać. Była półprzezroczysta,
fioletowa, o normalnych ludzkich
wymiarach. Towarzyszył
jej ten sam okrutny, pulsujący
dźwięk zakłóceń, który świdrował
mi głowę. Chciałam
krzyczeć, ale nie mogłam.
Postać oplatały czarne okręgi,
jeden na wysokości nóg, drugi
na wysokości klatki piersiowej.
Całość trwała
kilkanaście sekund. W rytm
pulsowania dźwięku zjawisko stawało
się raz bardziej, raz mniej wyraźne.
Nie widziałam
twarzy. Wyglądała jak trójwymiarowy
fioletowy cień. Po
kilku próbach zjawa zniknęła,
dźwięk umilkł, a ja
znów mogłam się ruszyć.
Jak z procy wystrzeliłam
do pokoju babci, krzycząc
przerażona. Babcia uznała
to za mój koszmar. Nie słyszała
niczego poza moim krzykiem.
Od tamtej pory co wieczór modlę się
słowami, które z czasem ewoluowały,
lecz sens pozostał ten sam.
Boże, uczyń mnie i
moją rodzinę niewidzialnymi
dla nich i dla ich mocy.
Drugie zdarzenie wydarzyło
się rok, może pół roku wcześniej,
zimą. Leżało
wtedy dużo śniegu. Razem
z kolegą zjeżdżaliśmy na sankach
z górki przed domem, byliśmy sami.
Na dole wzniesienia
rosło drzewo otoczone murkiem.
Ponieważ stało na zboczu,
murek z jednej strony miał 50
do 70 centymetrów wysokości,
a z drugiej ponad metr.
Górka nie była stroma,
więc prędkość zjazdu nie była zawrotna,
ale na końcu trzeba było ominąć
murek. Zjechałam
pierwsza, po mnie kolega. Stałam
obok murka i patrzyłam.
On w ogóle nie sterował sankami,
jechał prosto na kant, który
znajdował się mniej więcej na wysokości
jego czoła. Zderzenie
wydawało się nieuniknione.
I nagle, około metra przed murkiem,
dodam, że nic tam nie
wystawało, teren był gładki,
sanki wraz z kolegą uniosły się
i dosłownie wskoczyły na murek.
Pamiętam jego przerażone,
a jednocześnie zdumione spojrzenie,
gdy zorientował się, gdzie się znalazł.
Szukaliśmy potem
przy murku czegokolwiek, co mogłoby go wybić.
Ale jaka to musiałaby być
skocznia, żeby z miejsca
wskoczyć na wysokość 50 do
70 centymetrów?
Do dziś nie wiem, co się wtedy wydarzyło.
Czy to był anioł stróż,
czy coś innego?
Korespondencja
nadesłana do Randia Paranormalium
9 listopada
2024 roku.
Zdarzenie miało miejsce w nocy
z 23 na 24 lipca
2024 roku.
Jeździliśmy z kolegą
na hulajnogach elektrycznych.
Była noc. Byliśmy w Parku Grabiszyńskim
we Wrocławiu.
Nagle zobaczyłem z daleka jakiś blask
przy drzewie. Pomyślałem,
że jest to coś, co tylko odbija
światło z naszych hulajnóg,
że to jakaś butelka czy denko puszki.
Mówię do kolegi, żeby zobaczył,
co to, ale on nie reagował.
Patrzył na mnie i gadał swoje
o paranormalnych rzeczach.
Poruszał wątek o tajemniczych zaginięciach.
Kiedy podjechaliśmy,
zobaczyłem z daleka, jak przemyka
jakieś dziwne, małpopodobne stworzenie.
Było niskie. Miał może
kilkadziesiąt centymetrów wzrostu.
Kolor taki jasny brąz,
ale też trochę czerni.
Istota szła na dwóch nogach,
pomagając sobie łapami.
Istota znikła w krzakach,
ale krzaki nawet się nie poruszyły.
Tak, jakby to małpopodobne stworzenie
nagle zupełnie znikło.
Uświadomiłem sobie, że ten blask,
który wcześniej widziałem,
to jego stwora.
Było późno w nocy, około godziny pierwszej.
Po tym zdarzeniu pogadaliśmy jeszcze chwilę
z kolegą o tym, co zobaczyłem
i pełni pytań i niepewności
rozjechaliśmy się do domów.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium
w styczniu
2025 roku.
Jako kilkuletni chłopiec
miałem wtedy około 4-6 lat.
Spałem w łóżku z rodzicami,
przydarzyła mi się bardzo dziwna historia.
Mieszkałem wtedy na małej wsi
w dużym piętrowym domu.
Obudziłem się w nocy
i nie mogąc zasnąć, wpatrywałem się
w okno naprzeciwko łóżka,
obserwując światła latarni ulicznych.
W pewnym momencie dostrzegłem
dziwną postać, a właściwie jej cień,
który lampy ustawione za nią
rzucały na szybę.
Sypialnia znajdowała się na piętrze,
nie było więc żadnych drzew
ani innych podpór,
a odległość okna od ziemi wynosiła
około 4 metrów,
co wykluczało by ktokolwiek stał tam na ziemi.
Postać rzucała duży cień
na okno i do wnętrza pokoju,
więc nie mogło to być złucenie.
Wyglądało to tak, jakby unosiła się
w powietrzu, utrzymując stałą wysokość
i poruszając się
nieznacznie w górę i w dół,
o maksymalnie kilkadziesiąt centymetrów.
Na podstawie kształtu cienia
sądzę, że była to kobieta,
pochylona i siedząca,
w naturalny dla niej sposób bokiem.
Wydaje mi się, że siedziała na miotle.
W pewnym momencie
istota zapukała w okno.
Przerażony nakryłem głowę kądrą,
podczas gdy rodzice spali głębokim snem.
Po chwili zdjąłem kądrę
i istota zniknęła.
Na pewno nie był to paraliż senny,
ponieważ mogłem się swobodnie poruszać.
Wydarzenie było tak żywe
i oczywiste,
że nie mam żadnych wątpliwości,
iż stało się naprawdę,
a nie było wytworem dziecięcej wyobraźni.
Wydarzenie było tak żywe i oczywiste,
że to przeżycie odcisnęło
na mnie piętno.
Przez około dziesięć, dwanaście lat
bałem się zasypiać,
zakrywałem głowę kądrą.
Zasłaniałem okna ruletami
i szczelnie otołałem się kądrą.
Nie wiem, czym mogła być ta istota.
Najbardziej mi pasuje mí,
że to była wiedźma.
6. Korrespondencja nadesłana do Radia Paranormalium
bohaterii.
Kode, multimedia,
Mam obecnie 45 lat. Mało co pamiętam z dzieciństwa, uchowały mi się jedynie
krótkie wspomnienia, ale jedno wydarzenie zachowało się w mojej pamięci w całości.
Od urodzenia jeździłem co roku na wakacje z rodzicami, bratem, wujkiem, ciocią oraz
kuzynem na cały miesiąc do ośrodka wypoczynkowego w Rentynach niedaleko Olsztyna.
Ośrodek położony jest nad jeziorem w lesie i do
dziś pozostaje miejscem stosunkowo trudno dostępnym.
Doskonale znałem każdy zakątek okolicznego lasu podczas spacerów,
zbierania grzybów czy zabaw ze starszymi dziećmi w podchody.
Nie pamiętam dokładnie w którym roku to było, ale musiałem mieć najwyżej 5 lat.
Tego dnia wybraliśmy się z rodzicami, wujkiem i ciocią na
spacer główną leśną drogą. Było po obiecie, nawet później.
Po około 2 kilometrach.
Po około 2 kilometrach pogoda nagle zaczęła się pogarszać i postanowiliśmy zawrócić.
Wtedy zapytałem czy mogę wrócić skrótem i poczekać na nich w umówionym miejscu.
Rodzice zgodzili się.
Poszedłem skrótem podczas gdy oni wracali drogą, którą przyszli.
Kiedy dotarli do miejsca, w którym mieliśmy się spotkać, nie było mnie tam.
Po 10 minutach czekania stwierdzili, że zapewne zdarzyłem
wrócić wcześniej do ośrodka i również tam poszli.
Tymczasem ja cały czas szedłem.
Bez przerwy.
Nagle stanąłem, bo zobaczyłem zbliżającą się postać.
Była wysoka, ubrana w zielony płaszcz z kapturem.
Kiedy mijaliśmy się, spojrzałem na twarz, jednak
żadnych rysów nie dostrzegłem, tylko pustkę.
Co więcej, ta istota nie szła, ani nie biegła.
Wydawało się, że po prostu płynie.
Nie zareagowała na mój wzrok.
Minęła mnie i zniknęła.
Później ruszyłem dalej i dotarłem do wyznaczonego miejsca.
Ale nikogo nie zastałem, więc wróciłem do ośrodka.
Gdy dotarłem do domku, rodzice i wujek strasznie spanikowali.
Szukali mnie po całym terenie przez ponad 45 minut.
Nie rozumieli, jak mogłem się spóźnić prawie o godzinę,
skoro według mojego odczucia szedłem cały czas bez przerwy.
Lata później, już jako ojciec, zapytałem ich, jak mogliście pozwolić
małemu dziecku pójść do lasu i to właśnie wtedy, gdy pogoda się pogarszała.
Mama odpowiedziała, że i oni sami często sobie to pytanie zadawali.
Nie rozumieli, jak żadna z czterech dorosłych osób nawet się nie sprzeciwiła.
To wydarzenie pamiętam doskonale, mimo tak młodego wówczas wieku.
Przypominam, że cały czas można nadsymać swoje relacje do Radia Paranormalium.
Wszystkie kontakty znajdziecie w opisie pod tą audycją oraz
na naszej stronie internetowej www.radia.paranormalium.pl.
Teraz przechodzimy do relacji od słuchacza, który
miał już sposobność gościć w naszej audycji,
w jednym z odcinków poświęconych obserwacjom UFO.
Dziś poznamy przekazane przez niego historie dotyczące
zdarzeń z udziałem niezidentyfikowanych istot.
Ja pamiętam tyle, że była cisza. Było to chyba przed 12.00.
Taka totalna cisza.
Mam pineszkę. To było nad jeziorem.
W sumie to jest miasteczko, Walentuny. Jezioro też walentuńskie.
Forma jeziora to jakiś owal.
To była dodatkowo podkowa wchodząca w brzeg.
nie wiem jak to wytłumaczyć
taka zatoka?
tak, o właśnie, o dokładnie
i jest ta zatoczka, nie wiem, jest
przed dwunastą tam
to jest tak, nie jest płaski
teren, bo tam jest
schodzi brzeg takimi
ze skałami i na górze są
sosny czy jakieś drzewa dookoła
w takiej formie
podkowy, dosyć spore
to jest jakbym kiedyś przesłał
pinewkę i narysował te
korony drzew, to wszystko
jest dosyć spore
no i w pewnym momencie jakiś
taki huk w koronach drzew
tak jakby ptak skrzydłami
walił o te gałęzie
o te liście, jakby jakaś małpa
przeskakiwała, ale to w ułamku sekund
pokonywało
ten cały, taką podkowę
w tych koronach drzew, tak się przemieszczało
tak błyskawicznie, że nawet nie
jest to w stanie człowiek opisać
coś takiego
no włosy nam dęba stanęły
zaraz żeśmy stamtąd
się, że tak powiem
zawinęli, ale to tak
taki był huk
ogólnie była cisza, ale jak to zaczęło
skakać po tych koronach drzew
i to w ułamku sekund
naprawdę tyle
taką przestrzeń
pokonywało, tam i z powrotem
że byliśmy w szoku
do tej pory nie wiem
co to było, na pewno
nic normalnego, że tak powiem
tak szybko by się nie przemieszczało
udało się wam może zarejestrować
jakieś szczegóły wyglądu tej postaci
to był, nie wiem
to był jakieś coś bliżej małpiem
bliżej ptaka
nie właśnie, tylko sam dźwięk
sam odgłos, huk
tych gałęzi, tych liści
w tych koronach drzew
nie udało się nic, to było tak błyskawicznie
szybko się przemieszczało
że to niewyobrażalne nawet
fizycznie, żeby tak
coś w ułamku sekund
po tych koronach drzew
a to jest dosyć spora odległość
takiej zatoczki
jak to ująłeś
tylko dźwięki, to było niesamowite
wręcz
nie wiem jak to określić
nie do opisania
tak błyskawicznie się przemieszczało
a wtedy się interesowałem
też dużo czytałem, szukałem
w ogóle nad Szwecją i dużo przypadków
było tam rejestracji
i obserwacji ucho
byłem wtedy sezonowo
pracować, jeździliśmy na ryby
z kolegą
i takie coś
żeśmy spotkali
tylko dziwne, że kolega nic nie pamięta
ale był przecież ze mną
ja pamiętam, to nie wiem czy jakiś
syndrom wyparcia, bo są
nie wiem, w stresie mam
takie przypuszczenia, że
organizm potrafi wypierać
pewne rzeczy albo zapomniał
bo to już było 2012
2013 rok
to już ponad 10 lat
ten ten już miał prawo
pozapominać tych szczegółów, ale wtedy
było widać po nim, że
zauważył też coś, prawda?
No oczywiście, żeśmy patrzyli na siebie
i żeśmy nie dowiedzieli
co to mogło być
nie pamiętam czy żeśmy na pewno
żeśmy coś rozmawiali
ale żeśmy się szybko popakowali
i zawinęli
do domu
A to długo trwało?
Jak długo trwała ta
obserwacja tych dźwięków
i z jakiej odległości
jaką odległość mogła to istota?
pokonać tak mniej więcej?
Z jednej strony
to ileż to tam było do tych
10-20 metrów się zaczynała
na początku tej podkowy
że tak powiem tego zakola
a później to nie wiem
100-200 metrów dookoła
i z powrotem tak w błyskawicznym
tempie w ułamku sekund
taki huk po tych
gałęziach jakby się coś
przemieszczało, że
niewyobrażalne, to nie do opisania
po prostu
musiałby ktoś być i słyszeć to
taka szybkość, że tak powiem
to jest niemożliwe, żeby tak
coś skakało
rozumiem, że jakiś ptak
w jednym miejscu gdzieś tam przeskoczył
chwila, ale tu goniło
po tych koronach
przemieszczało się w tym zakolu
no z straszną
prędkością i to
duży ten huk był
tych liści, tych gałęzi
naprawdę nie do opisania, to jest coś niesamowitego
tam
to za szybko nawet jak na ptaka, prawda?
a nie, to nawet
niemożliwe jest, bo to
czuć było, że to coś
takiego dużo większego
bo taki hałas, żeby
wytworzyć w tych gałęziach
nie pamiętam, czy się
ruszały, te chyba się ruszały
no, bo człowiek
konsternację przeżył
w takim momencie, to
to się zapomina o wszystkim
znaczy, rozumiem, że było słychać się
wyraźnie jak tam, jak ta istota,
ląduje na każdym z tych drzew, prawda?
no, ta jakby skakała
przemieszczała się po tych koronach
drzew, tam są drzewa
to z satelitem może będzie
widać, są dookoła drzewa
i ta jakby przemieszczała się
w ułamku sekund
dosłownie w takiej
potężnej odległości, że
tak powiem, z takim hukiem
łomotem w tych koronach
że nie mogło być malutkie
coś, bo nie zrobiło takiego
dźwięku. Krótko mówiąc, że to jest
krótko mówiąc, mamy tutaj tylko obserwacje
tych odgłosów i
jakby reagowanie drzew na
pojawienie się, na przeskakiwanie tej
tą błyskawiczną szybkość
ten huku tego w tych koronach
to jest niewyobrażalna
prędkość, o słyszę
mój pogłos, no nic
no zarejestrowane przeze mnie
no to tylko i przez kolegę ten huk
niesamowity i prędkość
niewyobrażalną
wręcz niemożliwą, żeby tak
się coś przemieszczało w ułamku sekundę
po całej tej przestrzeni
takiej potężnej w tych koronach drzew
no coś niesamowitego
a mógłbyś mi jeszcze raz podać nazwę tego
jeziora? To jest jezioro
walentuńskie, czy jak?
Walentuna, przez V
jak wpiszę
wygoczy miasteczko i będzie takie
jezioro potężne. Mógłbym
wziąć nawet i tą
pineczkę przesłać
od razu, jakbym
dał rady grzebów. Ale chyba już znalazłem
Walentuna Sion, chyba tak się
to nazywa, z tego co mi tutaj
Google pokazuje
taką zatoczkę właśnie
no dosyć duży obszar
musiałby to
przeskoczyć
Mała uwaga
do tej relacji. Słuchacz
prosił o wycięcie nazwy miejscowości
Przejdźmy jeszcze do
i to też
na tym kempingu, że tak powiem
dwudniakach, te dzieci co widziały
tą czarną postać
nie wiem, dzisiaj rozmawiamy
bo to jest moja chrześnica
także jeszcze mi opowiadały
już jest, ma 17 lat
wtedy miała chyba 11
pojechały sobie tam w stronę
właśnie las te dzieci jechały
jedno z nich
stanęło, no jak to stanęło
no się nigdy nie odzywali
do siebie, no to ta moja chrześnica
patrzy
tam nie wiem, z 50 metrów
czarna, taka owalna
ta jakby postać
coś owalnego z rękami chudym
nad ziemią unosząca się
mówiła, że dosyć
duża, z 2 metry to miało
no i dzieci wróciły tak zszokowane
że rodzice nie mogli
nie mogli poznać
nie mogli po prostu
no te dzieci
były no przerażone
tym widokiem tej postaci
A dzieci jakoś
opisywały bardziej szczegółowo wygląd
tej postaci, jakieś porównania robiły
czy tak ogólnie
tylko, że wiedziały jakąś
sylwetkę, coś takiego
nieludzkiego
tak, nieludzkiego, czarną, że czarna
duża postać
unosząca się nad niej, bo jeszcze dzisiaj się
wypytywałem tej mojej
chrześnicy, jak to wyglądało
dokładnie, mówię, że bardzo duże
takie jakby owalne, nie było
kształtu postaci takiej ludzkiej
tylko takie bardziej
owalne coś, dwumetrowe
i że ręce chude miało takie
długie palce
mówiła, że były palce
z rękami długimi
piszącymi takie w dół
Coś jak taki
coś w typie chyba
Slendermana może
Nie wiem
Nic z tego rodzaju, bo tak
mi trochę ten, częściowo
poprawia mi się za Slendermanem, nie wiem czy kojarzysz
Nie, nie, nie kojarzę
ale ma powiązanie
to, bo sobie przypomniałem
i ona mi przypomniała, że
dzwoniły do mnie 21, bo ja
często siedzę w takim garażu sobie
21 i 22
koło 21
to było tutaj
u nas jest taki stok pomianowski
mam też tam
kineskę, mam wszystko do tego
i dzwoniły przerażone, bo
znowu zauważyła postać
też dużą, ogromną
było wieczór, tam było dużo dzieciaków
tylko, że miało czerwone oczy
już ta postać
ta moja chrześnica, nie wiem
może ona ma jakieś predyspozycje
do tego, że widzi takie rzeczy
ale przerażone też dzwoniły
co to mogło być
ale to już miało czerwone oczy
dosyć duża ta postać cienna
mi się skojarzyło z Leszym, bo ostatnio
słuchałem żywy folklor
czy Leszym miał
że ma czerwone oczy
nie wiem czy dobrze to kojarzę
No Leszy występuje w różnych, że tak powiem
konfiguracjach wizualnych
często pokazuje się
z rogami podobno
na głowie
nie wiem jak z oczami, ale przyjmuję taką
mocno humanoidalną postać
z tego co mi wiadomo
taki mały lasek jest
szpital
bo to wszystko się jakby działo blisko lasów
tak?
znaczy tu akurat to drugie
teraz co mówię, to jest już tutaj
bo nie na tym kempingu
ta postać druga
ta z czerwonymi oczami
to było niedawno
był krwawy księżyc, nie wiem czy 23
teraz, w 22
któryś to było, takie
głośna obserwacja
księżyca
krwawy księżyc, którym to był?
23 chyba, tak?
albo 22
był, był taki, no dosyć niedawno
krwawy księżyc, czy jakoś tak się nazywał
chyba 23 rok
28 października
tutaj pokazuje
no to mówiła, że wtedy był
właśnie ten, ten
bo poszli chyba, nie wiem czy nie obserwować
tego księżyca
bo to jest taka wzniesienie górka
lafek, taka studnia jakaś
tam musiałbym być
muszę tam pojechać, zobaczyć
i też przerażone dzwoniły
akurat z tego
wydarzenia, że dosyć duża czarna
postać, tylko oczy
i taka bardziej ludzka
postać, te oczy
mnie ich przeraziły
tą moją chrześnicę najbardziej
czerwone oczy
i jeszcze krwawy księżyc właśnie
to mi powiedziała, że wtedy był właśnie
krwawy księżyc, ale to według niej był
była taka fizyczna postać czy
bardziej jakby coś na zasadzie
zjawia czy przewidzenia
coś takiego fizycznego, realnego
bardziej taka ludzka
postać, tylko duża
czarna oczywiście, no te oczy
pewnie się musiały wybijać
w tej postaci, jeżeli
mówiła, że zwróciła na te
oczy, to ją przeraziło, czerwone
oczy, dosyć też
duże, duża ta postać była
ja tak się zastanawiałem, co mogło spowodować
że akurat chrześnica i
tym drugim, przepraszam
nie pamiętam jakiej płci było
to drugie dziecko chyba
tą pierwszą, tą obserwacją
był kolega jej
taki dobry, który
stanął na rowerze
nad tym kempingiem, na tych dwutniakach
stanął na rowerze
ona nie wiedziała co się dzieje, też stanęła
no i wtedy zobaczyła
chyba się nie odzywali nawet do siebie, bo tylko
on spojrzał przerażony
nie wiedziała co się dzieje, stanęła
zobaczyła tą
tą dużą, chyba z dwa metry
miało, tak z pięćdziesięciu metrów
unoszącą się
no i od razu ogień zawinęli
z powrotem na kemping
i do tych rodziców przerażeni
to było gdzieś tak, nie wiem, osiemnasta
po południu już, osiemnasta, dziewiętnasta
przed tym lasem
i tam mi opowiadała, że
są bunkry, gdzieś jeszcze nie byłem nawet
Z województwa lubuskiego pochodzi
kolejne relacje o stworzeniu
które można chyba zaliczyć do
wielu zainteresowań kryptozoologii
Mam też historię,
którą przeżyłem z kolegą w Niestulicach
to jest województwo lubuskie
to jest jedno z najczyszczych jezior
w Polsce
tu, jeśli można to podpiąć pod kryptydę
jaką ja z kolegą spotkałem w wodzie
to było w wodzie
moczyliśmy nogi
na takim, tam są też obozy harcerskie
tam są różnorakie wyspy
i my po prostu moczyliśmy nogi
to było jakieś stworzenie wody
to było takie stworzenie wody
też nie mogę podpiąć
pod żadne znane zwierzę
i tak dalej, to nam przepłynęło
dosłownie my to widzieliśmy
no może 2-3 sekundy
ale to nam przepłynęło obok nóg
to było coś owłosionego
moim zdaniem to przypominało takiego
jakiegoś smoka wodnego
no i to, aż to jest niesamowite
bo my się zastanawiamy, do dzisiaj
się z tym kolegą zastanawiamy co to mogło być
Niestulice to jest bardzo głębokie jezioro
jedno z czystych, że tam widać
dno tam na
dużo metrów
i właśnie też przeżyliśmy coś takiego
nie jestem w stanie panu dokładnie opisać
bo to mówię 3 sekundy było
ale to było, przypominało takie
no nie wiem, smoka wodnego
węża wodnego, ale to było owłosione
ani to nie był żaden bupr
ani ten, bo z tego co wiem to tam
bobrów nie ma i takich różnych stworzeń
i to też bardzo mi utkwiło
do dzisiaj z kolegą się zastanawiam
co to mogło być
bo nie jesteśmy w stanie
zrozumieć co się wydarzyło z bobrem
i odpowiedział pan na pytanie, które miałem właśnie zadać
nie nie nie to tak
no 70% że to nie był bupr
no nie wiem, że to był jakiś może przerośnięty bupr
no ale szczerze to ja tak wielkiego
bobra w życiu nie widziałem
więc to mi odpada
no ale to akurat no to mogło być takie stworzenie
nie wiem, którego ja nie znam
no ciężko mi jest powiedzieć
dokładnie co to mogło być
a mogło to być na przykład słomu
bo one potrafią takie dosyć duże
wymiary też osiągać
słom raczej no słom raczej nie jest
obłosiony a to ewidentnie
miało taką sierść dość sporą
taką sierść ale to nie była
taka sierść jak mają takie zwierzęta
że bupr tak jak właśnie tylko to była
taka sierść roztrzepana
trochę taka jakby się wydawała
nie mam słów ale to nie była
taka typowa sierść
takiego ze znanych zwierząt
tylko to była taka nastroszona jakby ta sierść
no mówię to niesamowite
bo do dzisiaj się z kolegą zastanawiam
co to mogło być bo my się
mocno dość wystraszyliśmy wtedy
i oczywiście te nogi z tej wody wyciągnęliśmy
bo to tak jak pan ma brzeg
my sobie siedzieliśmy tutaj przy brzegu
moczyliśmy nogi i to dosłownie
no nie wiem no pół metra
no nie więcej centralnie takim szybkim
ruchem przepłynęło obok
nóg
kolejny nasz dzisiejszy
rozmówca pochodzi z Mazowsza
prosił on o wycięcie nazwy
miejscowości w której rozegrały się
opisane przez niego zdarzenia
jest to mała wieś
posłyszymy przegazane przez niego
obserwacje postaci jak gdyby
zrobionej z czarnej mgły
może zacznę
zacznę od takiej historii która
miała miejsce w 2007 roku
około pamiętam
byłem wtedy po pierwszej albo
w drugiej klasie gimnazjum
wyszliśmy z kolegą na spacer
tam jakieś jakieś jakieś zabawy
typu wezwanie czy
czytkóżowsko coś takiego i ja
zasugerowałem tak jakby padła kolej
na mnie żeby iść na cmentarz bo to był taki
czas jak była godzina około 22
no i wiesz poszliśmy na ten
na ten cmentarz wie pan tam
pochodziliśmy główną
alejką tam nie nie
jakoś tam się nie wgłębialiśmy po prostu
spacer wejść wejść i wrócić do domu
czy gdzieś tam jeszcze się przejść
no i w pewnym momencie gdzieś tak na wysokości
bo na tym cmentarzu aktualnie
są z mojej rodziny 4 osoby
pochowane na tamtym czas były 3 osoby
między innymi moja
moja siostra no której nie znałem
zmarła przy urodzeniu i ta dziadkowie
znałem no no aktualnie tam jeszcze
jeszcze jeszcze mój ojciec który zmarł
w zeszłym roku nie w tym roku będzie 2 lata
on zmarł tak już wracając
w stronę bramy cmentarnej
zatrzymaliśmy się na chwilę bo coś przykuło
moją uwagę gdzieś właśnie
mniej więcej w okolicach grobu tam gdzie
leży moja rodzina tak no
patrząc pierazy oko nie zobaczyłem że
jest coś coś jakby
coś czarnego nie wiedziałem czy to jest
krzak czy czy to jest
fragment nagrobka ale
zatrzymałem się wkręcałem palce i mówię do kolegi
patrz widzisz to mówię tam
takie takie ciemne coś nie
on mówi no widzę mówię co to
jest no i tak stoimy chwilę zastanawiamy się
co co to jest bo
było ciemno to mogło być wszystko tak naprawdę
no jednakże to to coś co widzieliśmy
w tamtym momencie to coś zaczęło się
zmniejszać to było czarne
tak było ciemno i widać że
to było jeszcze ciemniejsze tak czyli czyli jak
coś jakby czarna masa to tak wyglądało
to zaczęło się zmniejszać
no i my takie no dzieciaki nie wiem ile to było
może było 13 14 lat mieliśmy
zaciekawieni weszliśmy
tam w tą alejkę między między tymi
grubami idziemy to zniknęło w pewnym
momencie to już nam trochę się
trochę nam ciary
weszły bo to było nienaturalne
w ogóle pierwszy raz coś
takiego widzieliśmy znaczy właściwie
drugi raz ja widziałem bo
też też odnośnie tego
będę miał taką zagwozdkę
tutaj podeszliśmy bliżej
niczego tam nie było
tam były groby tam dalej
był jakiś był jakiś krzaczek
iglasty i wie pan co tak stoimy
przy przy pod drzewem to akurat
było stoimy tam przy tym i
nagle z ziemi tak jakby
znikąd no czy z powietrza czy z ziemi ciężko
mi określić wyrosła ciemna
czarna wręcz taka postać
to wyglądało jakby miała
się na nas rzucić
urosło to coś na około 3 metry
i się wychyliło w naszą stronę oboje widzieliśmy
to samo bo jak
no oczywiście zaczęliśmy uciekać
no mało no nie połamałem
powiem szczerze i tak
uciekliśmy no pamiętam jak
to miało około ze 3 metry
długie jakby ręce z obu stron tak
no jakby się chciało na nas rzucić
i oboje widzieliśmy to samo bo ja się pytam
widziałeś to tak a ty to widziałeś
tak i opowiadaliśmy sobie co widzieliśmy
nawzajem to było po prostu ja
czytałem że jest coś takiego jak ludzie cienia
a to
no przynajmniej wtedy dla mnie
jako dzieciaka to było przerażające
i nie wiem czy pan oglądał
wysyłałem panu filmik
na mailach
ten z taką postacią nad rzeką tak
tak tak tak
to co ma obrazować coś
coś podobnego do tego co widzieliście tak
tak to było praktycznie
powiem panu no
identyczne tak no miało około
3 metry tylko że no
to ten nagranie jest jakby
na drugim brzegu
a my to tak jakby no
face to face staliśmy obok tego
no i nie wiem co to było tak no
na tym filmiku tak ja zobaczyłem
ten filmik na facebooku to momentalnie
go pobrałem i jeszcze
temu koledzy wysłałem pytając czy
pamięta tak no ale on chyba
woli o tym zapomnieć bo bo
no pamiętam i uciął rozmowę i już
więcej nie chciałem z tym temat mówić
jaka to była miejscowość
to jest podpiaseczny miejscowość
wieś właściwie
jaki ta ciemna postać bądź ta ciemna masa
miała kształt czy to było wyraźnie
czy posiadało to wyraźnie widoczne
odcięcie między tą czarną masą
a resztą tła postać
w ogóle sprawia jakieś wrażenie całkowicie
fizycznej to była
ciemna skondensowana masa
tak jak w tamtym momencie
nie było latarni na tym
cmentarzu więc było dość ciemno a to było
też ciemniejsze jakby
od ciemności która panowała wokół
można było rozróżnić kształt tak
te wyciągnięte ręce sylwetkę
jakby ludzką tylko że to nie naturalnie
wysoki był prawda więc
to przypominało ludzką postać tylko
po prostu taką dużą i wyraźnie
się odcinało na tle
tego co było za tą postacią tak
a czy czuliście coś od tej
czarnej masy czy też postaci
czy po prostu sam jej wygląd
sama jej aparycja
was tak wystraszyła
że postanowiliście uciec
no nie no nas wystraszyło to że
że tu się na nas zyciło tak
tak jakby nas zaapetowało
a później tak jak staliśmy tak
pytaliśmy się siebie na wyjem czy
czy widzieliśmy to samo dopiero do nas jakby dotarło
pomału że coś takiego miało
miejsce no w pierwszej kolejności
szok a później przyszło takie
no przerażenie nie to tak samo na tej
zasadzie jakby ktoś mi wyskoczył na przykład
za drzewa i się na mnie rzucił to
do tego mogę porównać w ten sposób
takie emocje
no tutaj to że ta postać
się na was rzuciła właściwie
wyklucza też opcję
pod tytułem pareidolia że mózg
jakby źle zinterpretował w tamtym
przypadku układ
jakby cieni tak?
no jestem w 100% pewien
że to nie było przewidzenia
i tak odnośnie tej postaci
bo też mi się przypomniało jeszcze
jeszcze wczoraj ja widziałem
coś takiego dwa razy
najpierw nie wiem czy chronologicznie będzie okej
czy najpierw widziałem to na cmentarzu
czy u siebie w domu ale był
był taki noc właściwie
leżałem sobie w łóżku już zespiałem
ciemno w pokoju nic
nic nie było o światła latarni
bo tutaj mam przy ulicy okna
tu wiesz tam mieszkam w domu jednorodzinnym
też znaczy stary dom w tym momencie
około 60 letni
działo się tutaj sporo różnych dziwnych rzeczy
i to nie tylko mi
ale tak wracając do
tej nocy leżałem sobie w łóżku zasypiałem
i w pewnym momencie też poczułem jakby ktoś
mi chuchał na policzek takie
takie chłodne dmuchnięcia
i no leżę
powtarza się i znowu
i znowu i znowu no w końcu odwróciłem
się na drugi bok i to samo
drugi policzek taki jakby chłodne delikatne
dmuchanie nie wiem bo leżałem parę minut
z powrotem przewróciłem się na ten sam bok
no na drugi bok tak jak leżałem na początku
no i w momencie jak
poczułem dmuchnięcie tak ja
otworzyłem oczy i no
zobaczyłem takie coś
właśnie też stało nachylało się
nade mną nie powiem że wpadłem w
paraliż ze strachu tak ale chwila minęła
ta postać zniknęła ja po prostu
no ze strachu bałem się ruszyć
nie wiem zamknąłem oczy parę minut poleżałem
odważyłem się podnieść zapalić
lampkę no i nigdy nigdy no oprócz
tych dwóch sytuacji nigdy więcej czegoś
takiego nie widziałem i
szczerze powiedziawszy nie mam pojęcia co to mogło być
to to jedno z takich dwóch rzeczy które
no zapadły w mojej pamięci
bo dość intensywne
emocje temu towarzyszyły
głównie lęk i no i jakaś
jakaś obawa też swojego rodzaju
tak teraz teraz też
widuję że tak powiem różne rzeczy
ale no jestem ja jestem starszy jestem
po 30 więc nie robi to
na mnie już takiego wielkiego obrażenia ale
ale z czegoś takiego jak wtedy tak
w tych dwóch sytuacjach to nigdy nigdy
nie widziałem a tam wtedy w sypialni
w swoim pokoju pan miał jakieś takie odczucie
nie wiem czegoś jakieś obecności
że to jest taka jakby fizyczna
istota która
przyszła pana nie wiem
postraszyć szczerze nie pamiętam
chyba chyba obecności wtedy w tamtym
momencie nie czułem ale ja czułem
czułem te podmuchy na policzku tak
i to było dla mnie dziwne bo się
zastanawiałem czy ja przypadkiem nie kłukam w pobiskę
tak i to powietrze tylko
że no no z ust powietrze
jest ciepłe tak a to był
świetnie chłodny chłodny taki
delikatny powietrza wykreślał
policzka tak okna były pozamykane
nie pamiętam jaka to była roku ale
ale no wykreślał
przy zamkniętych oknach
także specyficznie
a jeszcze jeszcze właśnie bo jak
zapaliłem tą lampkę tak
usiadłem na chwilę i tak
no bałem się trochę tak położyłem
się po paru minutach z powrotem
no i nie wiem bo ja mieszkam
tutaj to jest dom taki
piętrowy jednorodzinny
ja mieszkam mam swoje tutaj
swój pokój na piętrze między dwoma
strychami partylizemuje
aktualnie moja mama i
to no dom jest stary tak jak wspomniałem
tak i te ściany one nie są
jakby z płyty gipsowej
tylko takie płyty wiódowej i jak
się dotyka tej ściany ręką
czy przesunie się paznokciami
palcami to ona wydaje taki charakterystyczny
dźwięk i powiem panu też
że słyszałem takie coś nie wiem
czy to była wtedy moja wyobraźnia czy już
po prostu w tym skrachu dźwięki z otoczenia
odbierałem jako coś
co mnie to nastraszyć
ale przez chwilę
dosłownie tak kilka razy słyszałem takie jakby
dosłownie jakby ktoś palcami
po tej ścianie od drugiej strony
strychu gdzie jest oczywiście
zamknięty tak na co dzień
jakby ktoś palcami przesuwał po tej ścianie
od drugiej strony. Ja tutaj jeszcze mam takie pytanie
właściwie też
spostrzeżenie odnośnie tej
tej sytuacji w sypialni
bo pan cały czas
z tego co pamiętam był
w stanie się poruszać, zmieniać
pozycje, obracać się z boku na bok
czyli możemy wykluczyć właściwie
paraliż senny i ewentualnie jakieś
towarzyszące temu prawda
jakieś nie wiem omamy wizje czy coś tego typu
tak? Tak, tak, tak możemy to wykluczyć
ponieważ no to było
to wydarzenie miało miejsce
nie wiem kilka lat
nie jestem w stanie określić przed tym
zanim zacząłem się interesować
OBE i
świadomymi snami także
w pewnym momencie te paraliże
przesenne one dla mnie stały się
jakby no te kuserą
do wyjść
takich astralnych prawda i
myślę, że to na pewno
nie było to bo ja tak jak mówię
przekręcałem się z boku na bok i
w ogóle nie usnąłem tak
a paraliż senny jestem w stanie
odróżnić. Wiem co to jest
doświadczam tego
dość regularnie
więc paraliż
tak przy śnięciu mogę w 100%
tak wykluczyć. Rozumiem też, że jest
pan pewien, że wykluczył
pan całkowicie opcję, że to mogło
być na przykład dostrzeżenie
tej postaci czy cokolwiek
to mogło być wtedy w sypialni
że
wykluczył pan opcję pod tytułem
nie wiem coś na zasadzie pareidoli, że
mozg coś źle
odczytał, coś źle zinterpretował?
Nie, ja to tak wykluczam
tak jak pan mówi, ponieważ
no na wysokości mojego wzroku
przy mnie przy łóżku tak jak leżałem tak
nie było nic co mogłoby się
wydać, że stoi przy mnie, a właściwie
nachyla się. Meble były
ustawione tak jak łóżko
wzdłuż ściany tak no to
obok łóżka też przy ścianie
stały meble tak
środek pokoju był pusty, nic
nie było takiego co mogłoby jakby
no
omamić tak, znaczy pomylić
co mógłbym pomylić, przepraszam tak
z tą postacią. No miało
ludzki kształt jakby nie patrzeć
na to, że to było mniejsze tak od ciemności, która
mnie otacza. Może to było jakieś
przewidzenie, nie wiem, ciężko mi stwierdzić, ale
to jakby
dmuchanie w policzek, nie przekonuje mnie
tak, że to było coś
co mogłem pomylić
z tą postacią.
Tutaj mi się nasuwa
taka kwestia typu czy to rzeczywiście
był podmuch powietrza, czy może
jakiś po prostu się pojawił
taki zlokalizowany
spadek temperatury, bo też czasami
ludzie o takich rzeczach mi tutaj zgłaszają,
że na przykład
zauważają, że w jednym miejscu
temperatura się
temperatura spada, a wystarczy się parę
metrów przesunąć i już tego nie ma
tak? Pan czuł wyraźnie, że coś panu
odmucha, tak? Tak, tak, tak.
Czułem no ten policzek,
centralnie policzek.
Tak jakby coś się nade mną nachyliło
i mi delikatnie chuchało.
Nie, nie, nie przypominam sobie, żebym
odczuł spadek temperatury wokół mnie
jakoś specjalnie, tak? No to taka
jakby ktoś się pochylał nade mną i
mówię no i muchał już ten
policzek. Być może, być może coś takiego
się stało i dlatego
czułem te podmuchy, nie wiem, ale
no ja to odebrałem jako
podmuch powietrza, tak? Jakby ktoś
na mnie chuchał. Nie wiem na ile panie są
znajome z tymi tematami,
dlatego pozwolę sobie jeszcze zapytać, czy
zna pan, bo pewnie
w przyszłości po tym zdarzeniu
pewnie pan jakieś tam poszukiwania
poczynił w internecie,
co to tak naprawdę mogło być, czy
uprawnionym będzie porównanie tego
do bliskiego spotkania
z taką często
opisywaną, zakapturzoną
postacią? Właściwie
można by to w ten sposób
porównać, tak? Bo
to było ciemne, tak?
Może, może to miało
taki kształt, może było zakapturzone.
Nie, nie, nie widziałem
aż takich szczegółów, ale ja tak oczywiście
czytałem na ten temat dość sporo,
bo tak jak mówię od dziecka się tym
interesuje i internet w tym, no
jak się pojawił w moim domu komputer
z internetem, no to ja całe godziny
spędzałem na szukaniu informacji
i czytaniu na te tematy,
aczkolwiek nie definiuję tego
w żaden sposób, tak? Po prostu, no
czarna postać, tak to nazywam.
Nie wiem, co to było też,
nie kwalifikuję tego w żaden sposób,
jeśli chodzi o takie, o rzeczy,
tak? Bo podobne historie czytałem,
uznaję, że nie wiem, co to jest po prostu.
Kolejne dwie relacje również pochodzą
od słuchacza, który gościł już w naszej
audycji. Przenosimy się bowiem
do Złotowa w województwie
wielkopolskim.
Tutaj teraz jest może coś,
coś innego niż UFO, niż jakieś
latające rzeczy
na niebie, to
bo ja tutaj sobie też jakby
zrobiłem taką listę mniej więcej, bo żebym się tam
też połapał, to może przejdę do takiej
sytuacji, która wydawała mi się
bardzo, bardzo straszna
i no, aż mi się nogi
trzęsły po
całym tym zdarzeniu, bo wracałem
tutaj też właśnie w
Złotowie, mamy kilka jezior
i jedno jezioro jest
całkowicie nieoświetlone.
Z daleka było widać światła
latarni, ja po prostu tam sobie stoprzewałem
po tym jeziorze, trochę zrobiło się
ciemno, no to postanowiłem
wrócić do domu i tak
jak sobie szedłem, to po prostu
no, było już tak ciemno,
że było widać właśnie tylko te
latarnie z tego
dalika, a
słyszałem, że coś po prostu siedzi
na drzewie i tak jakby
nie wiem, coś jakby spadało,
to chyba najlepsze takie
określenie, jak siedzi albo
jak, nie wiem, jak
gałęzie się łamią, coś takiego, więc
jak spadło, to był taki
tupot, no to było coś naprawdę
ciężkiego, że jakby
tak człowiek pomyślał, to nie wiem, jakby się
jakaś gałąź oderwała albo coś
takiego, no i taka była pierwsza
po prostu myśl, a tam nic nie było, więc...
tylko, że zaraz po tym jak to spadło,
to słyszałem coś jakby
biegło na mnie i to
też było dziwne, bo to było jakby
nie wiem, tupot, koty albo
no nie wiem, no
coś, coś chyba na tak
jakieś zwierzę chyba czworonożne,
nie wiem, i po prostu
no, moja reakcja była taka
no, pięknie stowa taka, że
no wiadomo, no człowiek ma kilka
reakcji na takie te jezdnie,
po prostu jeden zacznie uciekać,
drugi zacznie coś innego robić, no
ja akurat się skręciło,
że to jest jakieś zwierzę, więc
starałem się być, udawać większego niż jestem,
zacząłem skakać tam,
rzeć się, wynochiwać
rękoma i słyszałem po prostu,
że to coś przebiegło
obok mnie, biegło na mnie,
ale w pewnej chwili po prostu skręciło
obok mnie, że pobiegło
tak jakby za mnie i
w tym momencie już
w ogóle no adrenalina to mi tak sięgała
wysoko i
za chwilę po prostu znowu słyszę, że
to biegnie na mnie, tak jakby
znowu się zastanowiło i znowu koszyło,
no to ja znowu zacząłem te krzyki
jak za pierwszy raz, bo
dało to jakiś efekt
i znowu to skutkowało, bo tak jakby
właśnie biegło na mnie i jak
zacząłem tam podnosić ręce, skakać i
krzyczeć, to
tak jakby ten tupot przestał,
tak jakby zatrzymało się to tuż
dosłownie przede mną, ja miałem
światła latarni wtedy za sobą,
czyli jak pomału się
cofałem, świeciłem sobie
zapaliłem telefon po
dosłownie tam trzech, czterech, pięciu
krokach, ja po prostu cały czas czułem,
że to tam jest, że stanęło
trochę bliżej mnie i się na mnie
patrzy i w każdej chwili
byłem przygotowany, żeby znowu tam
skakać i tak dalej, ale wyciągnąłem
w pewnym momencie telefon i
chciałem tam zaświecić w to miejsce,
no ale już nic, nic
po prostu tam nie było, nie? I
cały czas z tyłem cofałem się,
nie wiem, tam było może 200 metrów
do latarni ulicy,
licznych, nie? I już dopiero wtedy
tak wszystko stale ciśnienie ze mnie zeszło,
musiałem aż usiąść, nogi dosłownie jak
w baty, jeszcze nigdy takiego
czegoś nie miałem, także to takie
nie wiadomo co to było.
No to mogło być wszystko, mi się przypomniało
kiedyś jak słuchałem Pana
Pana historii, jak mi się
przypomniało jak chodziłem sobie kiedyś
po górach w wakacje, się zagapiłem,
zrobiło się już trochę ciemno,
chciałem już wrócić
do sanatorium, wtedy
byłem i nagle słyszę takie
kuj, kuj, nagle dududub, dududub, dududub,
coś biegnie na mnie, oczywiście
locha to musiała być, ja to biegnę,
uciekam, chyba
ubiegłem jakieś 100 metrów,
50 do 100 metrów,
stanąłem, żeby sobie odsapnąć,
cisza, spokój,
nagle znowu kuj, kuj, kuj, dududub, dududub,
kurde,
uciekałem aż się kurzyło,
ale chyba w Pana historii,
w Pana przypadku chyba można
lochę wykluczyć, prawda? Bo locha
jak sobie kogoś upatrzy to, to
no raczej się nie chowa przed nimi.
Znaczy no tam nie było,
na 100% nie było tam
żadnych, żadnego gospodarstwa,
ani nic takiego
i to było
po prostu, nie wiem, tak jakby coś
padło, nie? Po prostu
w góry. Aha, czyli to musiało siedzieć
na drzewie, krótko mówiąc. No tak,
tak, tak właśnie mi się wydawało,
nie? No wedle mojej wiedzy raczej
dziki nie mają takiej możliwości
się wdrapiewać tak wysoko.
Wydaje mi się właśnie też, dlatego
tym bardziej to jest dziwne, nie?
Panu nie udało się jakby zauważyć
konturów tej postaci,
sylwetki. Znaczy mi się wydawało
na początku, że to było coś białego,
ale nie wiem, czy to po prostu moja
wyobraźnia później tak działała, czy
jak i
no jest tyle, nie?
W takich
słabych warunkach oświetleniowych, szczególnie
w ciemności, no wyobraźnia rzeczywiście
może nam płatać w iglę.
Mózg jest jakby nastawiony
na wyszukiwanie, zauważenie jak najmniej
szybciej potencjalnego
przeciwnika w pobliżu. No właśnie,
ja właśnie nie widziałem, kątem oka
może coś tam też tam białego, wielkości,
no nie wiem, wielkiego
psta, coś, coś, ale to
nie wiem, to już po prostu pewnie mi wyobraźnia
podpowiada, nie? Tutaj mam
teraz takie zdarzenie na
tym, które wywołało chyba
najwięcej takich emocji,
które cały czas w ogóle przeżywam
moim kuzynem.
To jest to zdarzenie, które pan
opisał w mailu, tak? Tak, tak.
To właśnie było
też właśnie w Złotkowie, tylko
że na taki PKP.
I poszliśmy tam
z kuzynem, wzięliśmy, bo tak
czatami lubimy po prostu
sobie wyjść, przysłowiowo
odchamić się, wziąć tam sobie
jakieś alk, jakieś piwo, czy
coś i po prostu porozmawiać,
wypić i tyle, nie?
I tak, tak właśnie teraz
też zrobiliśmy i wzięliśmy,
usiedliśmy tam
za peron PKP,
tam są takie nieczynne tory
i po prostu rozmawialiśmy
sobie z kuzynem, piliśmy
wódkę, ale nie, żeby
nie było, że tam jakaś
jakiegoś nielegalnego źródła, czy
coś tam było dodawane, czy ten,
po prostu normalna jakaś tam, nie
pamiętam, no, sztok, czy coś takiego
i ledwo, ledwo
zdążyliśmy tam upić
dwa kieliszki i słyszymy
z kuzynem, że ktoś idzie, nie?
No to ja patrzę, a tam policja, więc
szybko, szybko schowaliśmy, ale
nie było alkoholu, policja przyszła,
porozmawiali, porozmawiali, poszli.
No i później siedzimy sobie znowu
i właśnie zaczęły się takie tematy
duchowe, a propos też UFO
i życia po życiu
i to
właśnie teraz najdziwniejsze, bo
sobie siedzieliśmy i nagle
wokół nas po prostu siedziały
też jakieś inne istoty
i najlepsze w tym wszystko było
to, że w ogóle nie czuliśmy
tego, że oni tam się
zjawili tak jakby nagle. To wszystko było
tak, nie wiem, to ciężko
w ogóle opisać. Po prostu tak jakby
z nami tam przyszły. Pamiętam, że się
tam śmialiśmy z czegoś,
że cały czas rozmawialiśmy,
że oni odpowiadali tam na jakieś
nasze pytania i tak dalej i czuć
było w nich naprawdę taką bardzo
wielką przyjaźń, miłość, takie dobro
i no nie wiem, i właśnie
nie pamiętamy w ogóle
o czym rozmawialiśmy, nie
pamiętamy jak one wyglądały,
czy to były one, oni,
czy to byli ludzie, czy
ktoś zupełnie inny.
Po prostu zdarzyło się coś takiego, że
znowu kuzyn coś usłyszał
i znowu myśleliśmy, że to policja.
Więc wstał, coś tam
właśnie krzyknął, czy
halo tam, czy policja i tak dalej.
Ja wtedy też wstałem
no i to wszystko zniknęło. Te wszystkie
osoby, które tam były po prostu
zniknęły jak, nie wiem, no
jak w jakiejś bajce, tak jakby
w ogóle ich nie było. I no kuzyn
był w takim szoku, że
aż tam się
zniknęło.
Ja mówię do niego, bo ja sam nie wiedziałem,
czy ja zgłupiałem, czy co teraz.
I mówię kuzyn, co ty widziałeś, nie?
Powiedz mi, co ty widziałeś.
I on mówi, no że tu byli ludzie,
że wszyscy byli po swojej stronie,
około 10 jakichś tych, że gadaliśmy,
coś tam, coś tam. Ja mówię, kurde
zupełnie to samo.
No po prostu pokryło się to
100% z tym, co ja widziałem.
Więc to nie mogło być
ani jakaś halucynacja
wywołana, nawet nie wiem,
nic w ogóle nie daliśmy, żeby nie było.
My tam wypiliśmy morze, spiliśmy
tam, nie wiem, z pół butelki
tej wódki półlitrowej, a
mamy bardzo mocne głowy, więc to
jest praktycznie tyle, co
nic dla nas. I po prostu
te osoby, jak zniknęły, to były dla nas
taki szok, takie niedowierzanie.
Jedyne, co bym mógł tak
przyrównać, zawsze przyrównuję, jak
gdzieś tam komuś opowiadam, to
jakbym miał tak przyrównać, to
że się idzie na imprezę,
załóżmy na jakieś urodziny, całą
korektyczką do kogoś tam, wszyscy się
świeją fajnie, bawią, bawią, bawią, a
nagle po prostu
wszyscy ludzie znikają
i się okazuje, że się jest na tym imprezie samym.
Także to jest
taki sam szok był.
No tutaj osoby postronne, słuchające
takiej relacji mogą
jakby obarczyć
za te pojawienie się tych istot właśnie
ten udział środków
o podwyższonym procentażu.
Natomiast zawsze mi się
nasuwa na myśl, zawsze mi się
coś jakby tak przypomina
w takich momentach, to co
czasami opowiadają osoby
jasnowiedzące, że po
spożyciu alkoholu zaczynają jakby
widzieć z reguły jakieś takie
negatywne rzeczy, jakieś takie ewidentnie
niskowibracyjne, jak to się mówi.
Ale no to potwierdzałoby,
że alkohol tam jakby uruchamia
możliwość postrzegania
takich różnych innych rzeczy
z innej rzeczywistości, z innego
wymiaru naszej rzeczywistości, prawda?
No właśnie to czuj się tak wydaje.
Że coś, coś mogło być
w tym. Tylko, że właśnie gdyby to było
na przykład tam, jeżeli
ktoś powie, że no, że to kwestia
alkoholu, że to przez to i dlatego
mieliśmy jakieś zidy, no to
po pierwsze, to pierwszy raz w życiu
mi się zdarzyły takie zidy
pseudo, a po drugie
gdybyśmy mieli zidy, no to wątpię, żebyśmy
widzieli identycznie to samo.
Więc to tak, tak
dziwnie chyba było, wtedy bardzo dziwnie.
Żeby alkohol tak identycznie
prawda, oddzielał,
oddziaływał na dwie osoby, tak?
No właśnie, że takie same
po prostu, wszystko identycznie,
wszystko się zgadzało. No i naprawdę
ja byłem w szoku i on, i
że ta pseudo faza
powiedzmy, że zakończyła się w tym samym momencie
i tak samo się zaczęła.
W tym samym momencie, gdy zawołaliście tą
policję rzekomo, tak?
Tak, tak, tak. Okazało się, że tam już nikogo nie było
po prostu, że no po prostu
jak uzyn wstał,
zawołał, ja wtedy też wstałem,
chciałem zobaczyć i nagle
odwróciliśmy się, a już tam nikogo nie było,
więc to był straszny szok.
Ze Złotowa przenosimy się do Lublina,
gdzie w 2010 roku
dokonano obserwacji latającej
postaci przypominającej
z wyglądu bardzo owłosionego
humanoidalnego psa.
O, jeszcze mogę dodać,
bo tutaj zapomniałem dwie rzeczy, na przykład
widziałem też latającego psa,
coś takiego nad blokami, humanoida
takiego i to w momencie, kiedy wulkan ten walnął
na Islandii, wtedy co ten
potłuczył, patrzyliśmy się właśnie, czuliśmy,
tak, tak, tak i tutaj jakiś
latający, lecący pies, mówię co to było
i kolega tego nie widział, bo miał kaptur
i tak dalej. To takie coś było,
on miał kaptur i stał przede mną, a ja
stałem za nim i jakby więc większą
pole percepsy tego widokręgu
miałem jakiś tam.
Czy zapamiętał pan może jakieś szczegóły
wyglądu tej postaci? Gdzie to dokładnie się
wydarzało? Jak by pan mógł
szczegółowo opowiedzieć?
Lublin Bronowice, tam sobie
stałem, kolega, podjechał taki sceptyk,
w ogóle, który tam, potocowaliśmy jakiś
karton gipsy z nim, wiem. No i sobie
tak mówię, bo te takie
starlinki tak zwane, co latają cały czas,
widział pan pewnie, takie małe
kropeczki świecące, co tam, oni mówią,
że to starlinki są, no a u nas tam lata
tego dużo, nawet w szczykach
takich, że... No i wtedy tak też
latały takie rzeczy i wtedy też zacząłem zauważyć,
że coś lata, no przecież nie ma lotów, a zobacz,
coś leci, mówię. No nie, i tak się patrzyli, gdzie to
lata, coś tam, gdzie tam coś lata. I nagle
normalnie przeleciał jakby
owczarek wielkości, tak,
tak, 20 metrów nad 30,
nie wiem, nad, o, jeszcze panu powiem
coś, 30 metrów nad, nad, nad
blokami przeleciało.
I on tego nie widział. Ja mówię, kurde,
nie zobaczyłeś, nie? A on mówi, no przecież ja
widziałem, bo to leciało, to mówię,
kaczka jakaś, ale kaczka tak szybko nie leci, taka nie jest
duża. Mówię, przeleciało, owłosione,
wydaje mi się, że widziałem nawet,
bo to tak blisko dosyć było,
gdzieś tam, mówię, 30 metrów od
czerebrokowego, no z czerebrokowym
tym, przeleciało,
że taką sierś było widać, nie?
Nie, nie, pióra z sierś.
Zobacz.
I zaraz usłyszymy, miało miejsce
w okolicach Rybnika w województwie
śląskim.
Jest jeszcze jedna historia,
słucham,
Marii Walno-Pcino z Kucowa,
tutaj, że się nazywało,
w Kucowach. I tam właśnie było
opisane postacie dużych,
które ktoś tam widział, co odbyło się
z pięciu metrów, jakby duży ptak.
I właśnie kiedyś też mi się,
wtedy, jak byłem dzieckiem,
przydarzyło się, bo coś takiego,
jak dzieci, to właśnie jest tak, że,
często ludzie mówią, że dobrze jest audycja,
bo ludzie się nie wstydzą,
ale ja myślę, że to też tak działa,
że dobrze jest taka audycja.
Bo jak ludzie to mówią, to
mi się pamięć po prostu odświeża
i jakby inaczej na to patrzę.
Bo to wtedy, to też było takie,
ja do końca nie wiedziałem, czy ja to wiedziałem wtedy.
No to, że było po sąsiedzku,
ja mieszkałem jako dziecko w takiej
starszej zabudowie, tak kiedyś
to było na Śląsku, czyli
pole po babci podzielone na
mniejsze działki,
i każdy z synów dostał jedną działkę.
I tam ogrody były takie stare,
już takich drzewa, bo to wtedy było duże.
I osiem grusza, taka duża.
Gdy ja właśnie umiem w ogrodzie,
i po sąsiedzku właśnie
to uważałem, że coś leci,
i to przysiadło na tej gruszy.
I tak się wtopiło w nią, tylko zanim się wtopiło,
to to zadoładało dla mnie
tak, jak człowiek dorosły,
ale drobny, z krzydłami podobnymi
do krzydła litoperza,
które też się tak składały, jak krzydła litoperza.
I właśnie czerwone oczy.
I ta postać na mnie popatrzyła.
I właśnie wtedy tak,
teraz sobie tak to przypominam,
to takie miałem wrażenie, że
ona do mnie jakby mówi,
że mam jej nie widzieć.
To była taka mieszanka, że ona się nie boi,
ale ja się mam bać. Takie strasznie coś
nieokreślone, że i współczułem jej,
i trochę się bałem.
Aczkolwiek właśnie mój nóż tak zareagował,
że jakby zaparł, bo
gdybym zareagował tak normalnie teraz,
to bym do tego w życiu nie wszedł.
No ale, no ale po prostu,
zdarzyło się to. Pamiętałem o tym,
ale jakby nie było o tym śladu
takiego przepięknego urazu.
No i to było na tyle, teraz tej gruszy już nie ma.
Pan był jedynym
świadkiem pojawienia się tej postaci.
Tak, tak, tak.
Ona wyglądała jak taki człowiek właściwie,
ale taki jakby, nie wiem,
wtopiony, jeżeli dobrze pamiętam.
To była taka postać wbita jakby
w grusze, tak?
Dobrze zrozumiałem?
Nie, ona właśnie, nie, ona jakby
no, dwie ciała na nią.
Jakby, jak tak,
ratuje do drzewa, siada na garańdzie,
tylko właśnie ona, bo to jest takie
miejsce, gdzie nie ma lamp ulicznych.
I po prostu już było ciemno, ona się
tak wtopiła w cień tego drzewa,
czyli jakby
dofrnęła do pnia, przysiadła,
okryła się tymi skrzydłami,
tylko właśnie najpierw wziął te oczy i potem już jakby nic.
Czyli to było coś takiego jakby
takiego, tak jak
ptak, tylko takiego bardziej demonicznego,
tak? Dokładnie, dokładnie jakby
postać dorosłego człowieka,
aczkolwiek takiego drobnego,
i z takimi skrzydłami, dojrzymi,
jak u nietoperza.
Coś typu takiego naszego Mothmana,
tak? Takiego w wersji mini.
No dokładnie tak, chyba tak.
To właśnie było takie dziwne,
to tyle patrzenie,
tylko pamiętać to wzrok i to,
żebyśmy się porozmęcali w jakiś sposób.
I też właśnie ten absolutny brak
strachu potem, żeby chodzić
to samo miejsce, ale też taki
takie wrażenie, że to takie
niesamowite pamięcia.
Ja tylko jak wiem, no to nie muszę, bo
co sytuację fizycznie pamiętam,
że byłem w tym ogrodzie, lubił właśnie
sobie po ciemku pochodzić, po obronie
zawsze, być sam.
No i to było już w takim, już w takim,
już w takim wypadku.
Ale jest pan przekonany, że ta postać
była wtedy całkowicie fizyczna?
To nie był jakiś, to nie była jakaś
mara, prawda?
Nie, nie, nie, nie.
Fizyczna, ona się zachowała tak jak
właśnie, jak taki duży ptak,
lądiący na czymś tam.
I te właśnie potem te okrycie
tymi, tymi skrzydłami, to byłem
pamiętny, że, że wtedy się tak
odwróciła, w jednym oczu, okryła
się, tymi, tymi zleła się z
drugimi.
Nie miałem ochoty wtedy, no tak się
wpatrywać, czy rzeczywiście jest, czy
nie jest, no.
Ale tak to wyglądało.
No jakiś tam troszczyk emocji
zawsze w takich sytuacjach
musi być, prawda?
Dokładnie tak.
Nie wiadomo, do czego to będzie
zdolne, tak?
Tak, no dokładnie.
No a przykładem był taki właśnie,
taki, lepiej tego nie ruszać,
może tak, tak to było najwłaściwsze.
Lepiej takiej istocie, krótko
mówiąc, nie podskakiwać.
No dokładnie.
Z Rybnika przenosimy się do Niemiec.
Konkretnie do Hessi, aby
poznać historię ze wścibskimi
istotami zaglądającymi przez
okno do mieszkania, w którym
przebywał jeden z naszych słuchaczy.
Wie pan co, u tej ciotki też tak
po prostu często tam przebywam.
Ona tutaj mieszka niedaleko mnie w
Niemczech.
I któregoś razu właśnie tam po
śmierci tej babci właśnie, żeśmy
były, ciotka też taka z tymi
tematami zaprzyjaźniona.
No i któregoś wieczoru
zimowego sobie siedzimy, wie pan co,
zawsze miałem takie przeczucie u
niej, jak siedziałem.
Tam na noc zostawałem czy coś
lubiłem, zawsze siedzieć w dużym
pokoju. Tam mieli telewizor, ja
sobie tam lubiłem puścić moje
YouTube, sobie pooglądać te moje
te rzeczy.
Wie pan co, i oni mieli takie zawsze,
mieli i mają dalej w tym pokoju
takie wielkie okna.
Wie pan co, to są takie wielkie
okna jak na całe ściany.
To są normalnie zsuwane, jak na
taras się wychodzi, trzeba przesuwać
całe te okno.
W każdym bądź razie bardzo duże
okna. Ja miałem zawsze takie
wrażenie, jak u nich siedziałem
wieczorem, że ktoś mnie normalnie
tego okna obserwuje.
Normalnie miałem takie zawsze
wrażenie. Ale to sobie człowiek
czasem myślał, no dobra, przestań,
bo zawsze znowu, znowu sobie coś
obzdurałeś. Oglądałeś się o tych
duchach tego czy coś, sobie
znowu obzdurałeś coś.
Ale tak miałem nieustające
wrażenie, wie pan co, że coś się na
mnie patrzy za te szyby.
Jak nie za jednej, to za drugiej.
No i któryś, no mówię, z któregoś
wieczoru zimowego siedzimy
tam u ciotki w tym dużym pokoju,
rozmawiamy sobie tak na te tematy.
Ja jej nigdy o tym moim uczuciu
tak nie mówiłem.
Nagle ona do mnie wywala tekstem
słuchaj, ja to mam czasami wrażenie
takie, że jak siedzę tutaj,
w tym pokoju, to że ktoś mnie przez
szyby ogląda.
Wie pan co, w tym momencie mi się
włosy zwierzyły na całym
ciele i ja do niej mówię, mi
się to to samo ciągle wydaje, jak
tutaj jestem u was w tym pokoju.
Nie.
Także wie pan co, się okazuje, bo
ciotka nam się dowiedziała, że tam
jakaś żyła wodna przebiega
pod tą, między
tam paroma domami, jaka żyła wodna
przechodzi.
I sąsiad kiedyś widział, jak dom
budowali, że na tej górce, gdzie ona
mieszka, normalnie widział, rano
wstał,
do toalety, mówi czwarta nad ranem,
czy coś stało i widzi przed oknem
normalnie białe postacie.
Jak maszerują cztery postacie do
połowy ziemi, w dół, jak idą.
I one z czasem normalnie w tej, jakby
się normalnie w tą ziemię zapadały,
wie pan co.
I się okazuje, bo z czasem tam się
dowiedziałem, że to była jakaś
droga umarłych, tak zwana.
Z czasów cholery, pandemii, cholery,
co tu kiedyś w Europie grasowała.
I gdzieś tam tych
schorowanych, czy tych, gdzieś
tam grzebali, gdzieś tam tych
okolicach, wie pan co.
I wtedy teren był,
jak to się mówi, topografia terenu
była nieco niżej niż teraz,
niż na ten moment.
Także jak się widzi tych zmarłych,
którzy tam maszerują, ten sąsiad
co widział, to on widział ich właśnie
dlatego tak do połowy ziemi, że
oni według starej topografii, inaczej
ten teren był ułożony na tamte lata,
że oni właśnie po tym starym
gruncie jakby się poruszają, że
to resztki ich właśnie energii
właśnie, którą zostawili jeszcze na
tym West Paddle.
Taka właśnie historyjka,
co do tych spraw paranormalnych.
No właśnie, mówi się, jest taka teoria
mówiąca, że
jeżeli w danym miejscu
rozegrały się jakieś znaczące
historyczne wydarzenia,
to całkiem możliwe, że coś
jakby, że to tak ujmę się w
tym miejscu nagrało i się odtwarza
i tym mogą być spowodowane
obserwacje jakichś
dziwnych istot idących
w jakimś
określonym kierunku.
Także tak.
Rzeczywiście może być
to jakby istoty
zatopione w gruncie mi się
skojarzyły z sytuacją, gdzie na przykład
coś takiego, coś z gier
komputerowych, prawda?
Gdy ktoś postanawia
przenieść jakieś miasto
czy inną lokację z innej gry i
coś tam nie do końca zagra i postaci
pojawiające się w danym miejscu są
utopione jakby
tam, gdzie powinny iść, tak?
Tak, tak, rozumiem, o to panu chodzi.
Jeszcze chciałem nawiązać do tej żyły wodnej.
Tak, tak, tak.
Często słyszę właśnie, że takie
żyły wodne, strumienie,
cieki wodne w ogóle są
uznawane jako źródło
w ogóle tych fenomenów paranormalnych.
Może pan coś słyszy na ten temat?
No ja tam raczej tematyką żył wodnych
się nie zajmuję, także ciężko mi tutaj
coś dodać.
Tak, tylko słyszałem
jakby no pirazy oko, że
cieki wodne, żyły wodne
mogą coś tam powodować
ze zdrowiem, jakiś
wpływ mieć
na ludzi, no ale ciężko mi coś
tutaj więcej powiedzieć.
No właśnie dosyć
często właśnie zderzyłem się właśnie z tą teorią
właśnie, że właśnie te
źródła wody
są też często źródłem
właśnie tych fenomenów, że właśnie
duchy wczerpią sobie energię
z tej wody.
Przyszło mi jeszcze też do głowy
coś tam kiedyś słyszałem
wzmiankę, że żyły wodne mogą
jakby zaburzać w jakiś sposób naszą
percepcję, wpływać na naszą percepcję i to też
może w jakiś sposób tam niby
powodować widzenie przez nas
takich a nie innych rzeczy,
tylko no to jest za słabo
znam temat, żeby tutaj jakby wyrokować.
Na koniec tego odcinka
wracamy do Polski,
konkretnie w rejon Szklarskiej Poręby,
gdzie w 1982
roku spokój
pewnej rodziny postanowili
zakłócić osobliwi intruzi
zaglądający do środka
domu przez szybę w drzwiach.
To jest
historia, którą ja znam
z opowieści, która się
wydarzyła kiedy ja już na świecie byłem,
ale no akurat
nawet gdybym był na miejscu, to niewiele
bym pamiętał z tego
zdarzenia, bo miałem wtedy dwa lata.
Dom w górach, dom w którym
wydarzały się różne
dziwne rzeczy, niewytłumaczalne.
Wyczucie czyjejś
obecności, ale tu jest coś
więcej niż wyczucie, bo
w tym wypadku chodzi o zobaczenie
dziwnej istoty. Jest
koniec roku 1982,
jest
zima, moi krewni,
którzy mieszkają w tym domu, mają
gości, goście wieczorem
wychodzą po przyjęciu,
żegnają się, już
zakładają wierzchnię, ubranie mają
wychodzić i w tym momencie
właściciel domu
dostrzega, że przez
mleczne szkło, które jest w drzwiach
wejściowych, ktoś lub coś
próbuje zajrzeć do środka.
To wygląda to jakby
jakiś człowiek, czy to nie człowiek,
ale bardzo niewielkiego
wzrostu, pokryty w całości
sierścią czarną,
jakaś taka bardzo, bardzo kudłata istota,
wyraźnie dwunożna,
która przykłada twarz lub coś, co wygląda
jak twarz do tego otworu z mlecznego
szkła w drzwiach. Wszyscy reagują
na to, wiecie,
są cztery osoby, które to widzą i
reagują na to z ogromnym
jakimś zdziwieniem.
Widać, że to coś, co zagląda
do środka, z zewnątrz,
domu, nie boi się, jakby chciało
się z ciekawością przyjrzeć
temu, co jest w środku tym ludziom,
którzy są. Mija kilka
sekund, zanim ktoś rzuci przytomnie pomysł
otwierać te drzwi. Zobaczmy, co to jest.
Gość, który był najbliżej drzwi,
rzuca się, żeby otworzyć zamek.
Zamek niestety jest
dość skomplikowany, otwiera się w drugą
stronę niż zazwyczaj się otwierają zamki
w drzwiach, więc zanim się orientuje,
że dwa razy zamknął drzwi
zamiast je otworzyć, ci, którzy
się z drzwiami nie szarpią i widzą,
co się dzieje, patrzą, że ta dziwna
istota od tych drzwi odchodzi,
odwraca się,
pospieszają tego kogoś, żeby
drzwi otworzył szybciej,
a ten, kto nie pospiesza,
próbuje sam przez te
niewyraźne, bo
nie przezroczyste szkło wyjrzeć
i widzi, że ta istota odwraca się i schodzi,
ale do domu prowadzą
schodki, kilka stopni schodków.
Widzi, że schodzi jak człowiek
na dwóch nogach czy dwóch łapach,
ostrożnie, delikatnie
depcząc, otwierają drzwi,
nikogo ani niczego nie widzą.
Spadł świeży śnieg,
nie widać żadnych śladów na tym śniegu.
Wszyscy są bardzo dziwi,
nie wiedzą, co to takiego.
Właściciele domu mają
wolno biegającego psa,
ktoś sugeruje, że to może ten pies tam
zaglądał, bo pies też jest kudłaty
i podobnej barwy, ale
gdzie tam? Nawet próbują tego psa
jakoś przystawić do tych drzwi,
chociaż nikt w to nie wierzy, że to był pies,
pies nie chodzi na dwóch nogach, pies sięga,
mniej więcej połowy
tej wysokości, gdzie zaglądała
ta istota. Z tego, co pamiętam,
jeszcze było widoczne
coś w rodzaju oczu bardzo ciemnych
i czegoś, co przypominało mały język.
Nikt z obecnych tam nie był
w stanie powiedzieć, z czym mieli do czynienia,
co przed chwilą zobaczyli. Później
jakoś to wiązano,
choć też ci, którzy dowiedzieli, nie potrafili
powiedzieć, dlaczego zapowiedział śmierci, ponieważ
dwie osoby z czterech, które to widziały,
w krótkim czasie jedna
po drugiej zmarły. No, ale to
nie musi mieć żadnego związku,
gdy to mniej więcej tyle. Ja
różnym osobom opowiadałem te historie,
skazując na lokalizację i próbując
się dowiedzieć, czy ktoś może
w latach osiemdziesiątych
na Dolnym Śląsku, bo tam się to działo,
miał podobne doświadczenie, widział taką
istotę i proszę sobie wyobrazić,
że trafiłem na kogoś takiego
i to był, nie byle kto, bo to był
senior polskiej fantastyki Adam Hollanek,
z którym się spotkałem na spotkaniu
autorskim, no, jak miałem lat już
siedemnaście, czyli to było po tych
wydarzeniach, to było po tych wydarzeniach piętnaście
lat. I on powiedział, że
tak, on słyszał bardzo
podobną historię, jakby z identyczną
sytuacją, że ktoś taką
włochatą istotę widział,
mniej więcej półtora metrową
i też w tym regionie. Nawet
od
pana Hollanka, pisarza, usłyszałem
konkretną miejscowość, że w Szklarskiej
Porębie coś takiego się wydarzyło. Może
słuchacze Radia Paranormalium też
mieli takie doświadczenia, także
chętnie się dowiem. A czy Świat
udało się dostrzec jakieś szczegóły
wyglądu twarzy tej
istoty, czy cokolwiek tam zaglądało?
Udało się dostrzec i zapamiętać,
że twarz, tak jak całe
ciało, była pokryta też
czymś w rodzaju włochatej sierści,
kręconych ciemnych włosów, oczy
lub coś, co przypominało oczy,
jak czarne węgielki i
w tym miejscu, gdzie
ludzie mają usta, coś to
wyglądało jak język wystający
z ust. Mały języczek
u niektórych właśnie ras psów, stąd
jeden z gości stwierdził, że to być może
pies właścicieli. No, a pies
niewątpliwie zostawiłby jakieś ślady
na śniegu. Nie znam
psa, który nie byłby w stanie
jakby tak bezśladowo się poruszać
po świeżym śniegu, tak?
To było spotkanie
z czymś, co jest w tym sensie
nie z tego świata fizycznego, że
nie zostawia śladów. Pan zna tę
relację od wszystkich
żyjących świadków? Czy ci świadkowie,
którzy zmarli w krótkim czasie, zdążyli
panu to jakoś potem zrelacjonować?
Czy... Znam
relację od
dwojga ludzi, z twórki,
która to widziała i
z tych dwóch osób jedna jeszcze żyje.
Rozumiem, że wszyscy zapamiętali
to zdarzenie tak samo, tak?
Nie było żadnych rozbieżności.
To jest też
dziwne, że rozbieżności nie było.
Jedyne co było, że
najwięcej zapamiętała ta osoba,
która przywarła do
szyby i starała się
zobaczyć szczegóły.
Ale
ci, którzy widzieli,
nie kwestionowali, że
to coś było
niższe, albo że miało inny
kolor niż ciemny, albo
że zaglądało.
Relacje są podobne, tylko różnią się ilością
szczegółów, w zależności od tego, kto gdzie stał i kto
co robił. Rozumiem, że wszyscy
świadkowie wyrażali przekonanie, że
ta istota była całkowicie fizyczna. To nie
był jakiś, prawda,
stwór natury duchowej,
powiedzmy. Nie, nie.
Mieli wrażenie, że to jest coś,
fizycznego, dlatego wielkim zdziwieniem
było to, że nie było śladów
na schodach zewnętrznych
wobec obserwacji
przez jedną osobę, że to coś schodziło
na dwóch nogach po tych schodach.
Rozumiem, że nie było też śladu na drzwiach
na tym okienku, tak?
Żadnych widocznych, żeby
coś takiego zostało.
Na przykład ślady jakichś
zadrapań czy odciski.
Dobrze, tutaj na razie nie mam żadnych pytań,
tylko to potwierdza, że
Dolny Śląsk rzeczywiście
jest areną takich wielu różnych
dziwnych zdarzeń.
Też już miałem na przykład z Dolnego Śląska
relację o obserwacji przez jednego
mężczyznę młodego wilkołaka,
który jakby przed nim uciekł.
To zresztą jest dostępne w wersji takiej tekstowej
też na Radiu Paranormalium.
Zdaje się, że nawet słyszałem to, tak, tak.
Odsłuchiwałem sobie.
No taka kolejna ciekawa historia,
która wymyka się jakby
klasyfikacji w jakimś sensie.
Nestor polskiej fantastyki mi potwierdził,
że zna sytuację od osoby,
która widziała właśnie też tam coś podobnego
i w tym mniej więcej czasie.
Ja też bardzo liczę na słuchaczy.
Może ktoś coś w komentarzach napisze,
że tak jakoś tak się spodziewam i przeczuwam.
Intuicją dosyć dobrą,
że to się w pewnym momencie
może coś wyjaśnić,
albo może ktoś coś dopowie.
I tak oto nasz szalony pociąg
dotarł do stacji końcowej,
zostawiając pasażerów z mnóstwem
trudnych pytań o prawdziwą
naturę naszej rzeczywistości.
Dajcie znać w komentarzach,
co sądzicie o wysłuchanych dziś historiach.
A jeśli macie jakieś swoje relacje,
którymi chcielibyście się podzielić,
zapraszam do kontaktu.
Przypominam o stronie internetowej
Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl
gdzie obok innych ciekawych materiałów
znajdziecie m.in. pełne
archiwum naszych audycji
do pobrania w formacie MP3.
Tam oczywiście można słuchać bez reklam,
które z tego co mi wiadomo,
niektórych z Państwa wybitnie irytują.
Niestety na dużych platformach
typu YouTube jest coś takiego,
że platforma bardziej promuje materiały,
na których sama może więcej zarobić.
Wiadomo też, że twórcy treści
z czegoś muszą żyć,
a ponadto dochody z reklam
pozwalają na pokrycie również
kosztów związanych z prowadzeniem
tak rozbudowanego projektu,
jakim jest Radio Paranormalium.
Na szczęście radio
oprócz profili społecznościowych
posiada również swoją platformę,
działającą niezależnie od społecznościówek,
na której można nie tylko słuchać,
ale nawet pobrać wszystkie
dostępne audycje na swój dysk.
A na YouTube warto również śledzić
i subskrybować kanały
Piotra Cielebiasia "UFO Historie",
Marka Żelkowskiego "Wehikuł Wyobraźni"
oraz kanał Ady Edelman "Biuro Duchów",
których autorzy omawiają
cały szereg interesujących tematów,
w tym również te znane
z anteny Radia Paranormalium.
W tym również te znane
z anteny Radia Paranormalium.
Zachęcam również do sięgnięcia
po najnowszy numer miesięcznika Nieznany Świat,
gdzie stale obecna jest tematyka
związana między innymi z parapsychologią
i zjawiskami paranormalnymi,
jak też do odwiedzenia kanału
czasopisma na YouTube.
Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios".
Radio Paranormalium, paranormalny głos w Twoim domu,
dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia
w kolejnych naszych audycjach.