Autentyczne historie osób, które przeżyły
spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła,
różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały
się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie
światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko
tego światła. Ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam.
Ja się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje.
Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to
wiem, bo tam byłem.
Klątwy.
Jakby na pentagramie taka bestia była. Po
tej całej akcji, no, strasznie się w życiu
mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę
to światło. Wstaję z łóżka i widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji.
Biegnę i krzyczę do męża:
"strzelaj!".
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do spędzenia
dzisiejszego wieczoru z kolejnym odcinkiem
najbardziej paranormalnego podcastu w
polskim internecie. Przy mikrofonie Marek
Sęk Ivellios. Dzisiejszy odcinek wypełnią
w całości relacje o obserwacjach duchów i
innych dziwnych, duchowych widziane.
Zaznaczam, że część moich rozmówców
telefonicznych prosiła o zmianę barwy
głosu i choć nie wpłynęło to znacząco na
zrozumiałość wypowiedzi, to dla
pełniejszego komfortu słuchania polecam
poszukać słuchawek. Tym, którzy są z nami
dzisiaj po raz pierwszy, przypominam, że
Mówią Świadkowie to nieregularnie
ukazująca się audycja, w której ludzie
tacy jak Wy dzielą się swoimi historiami o
spotkaniach z Nieznanym całkiem szczerze,
całkowicie anonimowo. Audycja ukazuje się
na antenie Radia Paranormalium, a
archiwum odcinków w postaci mp3 do
pobrania oraz masę innych ciekawych
materiałów znajdziecie na naszej stronie
www.paranormalium.pl. Jak już wspomniałem,
dzisiejszego wieczoru naszą anteną rządzą
duchy. A ten odcinek rozpoczniemy od
prezentacji kilku historii nadesłanych
drogą tekstową. Korespondencja nadesłana
do Radia Paranormalium w kwietniu 2018 roku.
Pierwsze zdarzenie miało miejsce w latach
sześćdziesiątych. Miałam wtedy trzynaście
lub czternaście lat. Dokładnie już nie
pamiętam. Była noc. Spałam, gdy nagle coś
mnie obudziło. Leżałam na plecach z rękami
uniesionymi nad głową. Otworzyłam oczy i
zobaczyłam młodego mężczyznę siedzącego
obok mnie na wersalce, na której spałam. W
tym samym pokoju spali moi rodzice.
Pomyślałam: "pewnie mi się to śni".
Zamknęłam oczy i po chwili znowu
otworzyłam. Był nadal. Powtórzyłam to
jeszcze dwa, trzy razy. On wciąż tam był.
Postanowiłam obejrzeć dokładnie pokój, by
upewnić się, czy wszystko jest na swoim
miejscu. Przecież jeśli to sen, to coś
powinno być inne. Dzięki latarni świecącej
za oknem w pokoju było dość widno i
mogłam dobrze się rozejrzeć. Wszystko się
zgadzało. Wtedy spojrzałam znów na postać.
Mężczyzna miał ciemną karnację. Widziałam
jego nagi tors i głowę, ale to, co
najbardziej zapamiętałam, to fakt, że miał
tylko jedno duże oko, pośrodku czoła. Nie
ruszał się, tylko patrzył mi prosto w
oczy, a jego wzrok był tak przenikliwy, że
poczułam prawdziwy strach. Zamknęłam
oczy. Nie chciałam już na niego patrzeć.
Włosy stanęły mi dęba, aż czułam, jak
kłują mnie w ręce, które wciąż miałam nad
głową. Próbowałam krzyczeć, ale nie mogłam
wydobyć głosu, mimo ogromnego wysiłku.
Chciałam obudzić rodziców. Słyszałam ich
miarowe oddechy. Spali spokojnie. W
myślach dziękowałam Bogu, że on się nie
porusza, bo gdyby to zrobił, chyba
umarłabym ze strachu. Kiedy poczułam, że
znów mogę się poruszyć, nie otwierając
oczu, nakryłam się kołdrą na głowę. To był
mój jedyny sposób, by się przed nim
schować. I wtedy poczułam, jak coś zaczyna
ściągać ze mnie kołdrę od nóg aż do pasa.
Piszę "coś", bo nie otworzyłam oczu. Nic
nie widziałam, tylko czułam. Ze wszystkich
sił chwyciłam kołdrę i ponownie się nią
zakryłam. Wtedy wszystko ustało.
W pokoju zrobiło się spokojnie. Nikogo już
nie było. To był jedyny taki przypadek w
moim życiu. Dodam, że mieszkaliśmy wtedy w
poniemieckim bloku. Może to miejsce miało
jakieś znaczenie? Nie wiem. Minęło już
ponad pół wieku, a ja do dziś dokładnie to
pamiętam i nie potrafię wytłumaczyć co to było.
Drugi przypadek, tym razem z Duchem. Był rok 1979.
Mieszkaliśmy wtedy z rodzicami w nowym
bloku. Była sobota około północy.
Oglądaliśmy z mężem film w pokoju
gościnnym. Rodzice już spali w swoich
pokojach. Mąż leżał na tapczanie
naprzeciwko przedpokoju. Dalej były drzwi
wejściowe. Ja siedziałam obok na fotelu,
bokiem do przedpokoju. W pewnym momencie
poczułam, że mój wzrok ściągany jest w
stronę przedpokoju. I wtedy ją zobaczyłam.
Stała przy drzwiach wejściowych. Kobieta,
dość korpulentna, okryta dużą chustą,
taką jak kiedyś nosiły starsze kobiety na
wsiach. Stała bez ruchu i po prostu
patrzyła na nas. Nie odczułam strachu.
Byłam bardzo zdziwiona. Za to mój
mąż aż zzieleniał ze strachu.
Zrobił wielkie oczy. Nie był w stanie
wypowiedzieć ani słowa. Zaczęłam go
wypytywać, czy coś widzi. Kiwając głową,
potwierdzał. Zapytałam: "kobieta czy
mężczyzna? W co ubrana?"Opisał dokładnie
to samo, co ja widziałam, więc nie mogło
nam się to przewidzieć. Widzieliśmy to
oboje. Kobieta stała może ze trzy minuty,
po czym zaczęła się rozmywać, aż stała się
przezroczysta.
Przez jej sylwetkę prześwitywały drzwi i w
końcu zniknęła całkowicie. Później
pytałam rodziców i ciocię, czy to mogła
być jakaś dalsza krewna. Nikt nic nie
wiedział. Ale wtedy zrozumiałam, dlaczego
ciocia, która często nas odwiedzała, nigdy
nie chciała spać sama w tym pokoju
gościnnym. Zawsze wolała spać z moją mamą,
mimo że było im ciasno, bo mama była
osobą otyłą. Zamiast przespać się wygodnie
jak królowa w osobnym pokoju. W końcu,
przyciśnięta moimi pytaniami, ciocia
przyznała, że też coś tam widziała, ale
nie chciała o tym mówić. To był nowy blok.
Nikt przed nami w tym mieszkaniu nie
mieszkał. Wcześniej były tu tylko sady i
drzewa, a nasze mieszkanie znajdowało się
na trzecim piętrze.
Nikt z sąsiadów nigdy nie wspominał o
takich zjawiskach. Nie wiem więc, czy to
działo się tylko u nas. Miałam w życiu
tylko dwa takie zdarzenia, ale były na
tyle szokujące, że pamiętam je do dziś.
Bardzo chciałam komuś to opowiedzieć, ale
komuś, kto byłby w stanie w to uwierzyć.
Ludzie są dziś tak zagubieni w swoich
małych światach, że nie dopuszczają do
siebie myśli, iż istnieje coś więcej, coś,
co wykracza poza to, co znamy.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w lipcu 2022 roku.
Witam, na wstępie proszę o
zachowanie anonimowości. Chciałabym
opowiedzieć swoją krótką historię o tym,
jak nastraszył mnie duch w Londynie.
Mieszkałam w Londynie przez kilka lat.
Opisywane zdarzenie miało miejsce w 2015
roku. Od dawna interesowałam się
opowieściami o duchach. W mojej rodzinie
było ich całkiem sporo. Londyn, jak
wiadomo, pełen jest miejsc uznawanych za
nawiedzone. Jednym z nich jest The
Grenadier Pub, w którym ponoć straszy duch
żołnierza Kedricka, zabitego pod lokalem
za oszukiwanie w kartach. Bardzo mnie to
zaciekawiło, więc kiedy odwiedzili mnie
znajomi z Polski, zaproponowałam, byśmy
poszli właśnie tam. Byłam tam wcześniej
tylko raz, ale wtedy nie doświadczyłam
niczego niezwykłego. Tego dnia miało być
inaczej. Będąc w pubie ze znajomymi,
opowiedziałam im legendę o duchu, licząc
na to, że tym razem coś się wydarzy. W
myślach przyzywałam ducha, prosząc, by dał
mi jakiś znak, pokazał się albo zrobił
cokolwiek. Na moje nieszczęście ktoś mnie
chyba wysłuchał. Opuszczając pub czułam
się dziwnie. Nie potrafię dokładnie opisać
tego uczucia. Może była to obecność
czegoś nienazwanego, jakaś ciężka
atmosfera, poczucie grozy. Wróciliśmy do
mojego mieszkania, a ja niedługo potem
położyłam się spać. Nie mogłam jednak
zasnąć. Cały czas czułam niepokój, a nawet
strach. W nocy zaczęłam mieć wrażenie, że
ktoś mnie dotyka. Czułam delikatny dotyk.
To na plecach, to na ręce. Przestraszyłam
się. Zakryłam się kołdrą po sam czubek
głowy i wierciłam się niemal do rana,
próbując wmówić sobie, że to tylko
wyobraźnia. W pewnym momencie położyłam
się na plecach i wtedy zobaczyłam coś, co
do dziś mam przed oczami. Nade mną na
chwilę pojawiła się biała, niewyraźna
postać bez twarzy, ale z widoczną
sylwetką, długawymi włosami i
rozpostartymi rękami, jakby w geście,
którym chce się kogoś przestraszyć.
Przeraziłam się. Zaczęłam się modlić:
Ojcze nasz pod Twoją obronę. Widocznie to
wystarczyło, bo duch zniknął i dał mi spokój.
Obok mnie cały czas spał mój chłopak, ale
nie obudziłam go. Wiedziałam, że i tak by
mi nie uwierzył. On nie wierzy w duchy.
Rano opowiedziałam o wszystkim bratu przez
telefon i wysłałam mu zdjęcia z pubu.
Zrobiłam ich kilka ze znajomymi. Brat
zauważył na jednym z nich coś dziwnego. W
tle wyraźnie było widać przezroczystą,
białą postać. Bok twarzy mężczyzny z
wyraźnymi rysami, miał dość długie włosy
do ramion i duży, prosty nos. Znalazłam
kilka artykułów o tym pubie i duchu
Kedricka. Próbowałam wysłać zdjęcie do
jednej ze stron zajmujących się zjawiskami
paranormalnymi, ale za każdym razem coś
się działo. Nie mogłam wysłać ani maila,
ani wiadomości. Naciskałam wyślij i nic.
Tak jakby duch nie chciał, by o nim
pisano. Próbowałam wielokrotnie, na różne
sposoby, bez skutku. W końcu
zrezygnowałam, bojąc się, że duch wróci,
by mnie dalej straszyć. Od tamtej nocy już
nic się nie wydarzyło. Do pubu więcej nie
wróciłam, a wkrótce potem na dobre
wyjechałam z Anglii. Niestety zdjęcie się
nie zachowało. Było zapisane tylko na
telefonie. Nie miałam wtedy konta Google,
a telefon się zepsuł. Mam nadzieję, że ta
historia Was zainteresuje. Pozdrawiam serdecznie.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w lutym 2023 roku.
Od samego urodzenia mam dziwne i
nadnaturalne doświadczenia. Otóż kiedy się
urodziłem, lekarze poinformowali moją
mamę, że raczej nie przeżyje nocy.
Następnego dnia mama dowiedziała się, że
nie tylko żyje, ale i mój stan znacznie
się poprawił. Przypuszczam, że wtedy po
raz pierwszy otarłem się o drugą stronę.
Mieszkałem z rodzicami w starej kamienicy,
która w czasie II wojny światowej
znajdowała się w centrum krakowskiego
getta. I to właśnie tutaj miały miejsce
dziwne wypadki. Kiedy miałem może sześć,
siedem lat, zapadłem na bardzo poważne
zapalenie oskrzeli. Jedną z nocy spałem
razem z mamą.Obudziło mnie przeczucie, że
ktoś jest w pokoju. Pomimo zupełnej
ciemności zobaczyłem postać mężczyzny. Był
on wysoki, wyższy niż nasz piec kaflowy,
czyli około stuosiemdziesięciu,
studziewięćdziesięciu centymetrów. Ubrany
był w ciemne spodnie i brązowy sweter. Nie
widziałem jego twarzy, ale zapamiętałem
oczy wpatrujące się we mnie. Oczywiście
zacząłem krzyczeć. Zaświecono światło i
nikogo nie było, a rodzice stwierdzili, że
mi się przyśniło. I może ta historia na
tym by się skończyła, ale kilka lat
później odwiedziłem aptekę pod Orłem przy
Placu Bohaterów Getta. Na jednym ze zdjęć
rozpoznałem tego samego człowieka. Był
identycznie ubrany. Mieszkał w getcie
przed wojną, a ponieważ był Żydem, został
również umieszczony w getcie. Kilka lat
później również obudziło mnie przeczucie.
Zobaczyłem jakiś cień przesuwający się
nade mną. Zdążyłem jedynie przykryć się
kołdrą, kiedy zwaliły się na mnie talerze
i bardzo ciężkie pudło ze sztućcami.
Wszystko to wypadło ze stojącego po
drugiej stronie pokoju pawlacza. Niemal
wszystkie talerze rozbiły się, wszystkie
sztućce wypadły z pudła. Nie ma takiej
możliwości, żeby to samoistnie doleciało
do łóżka. Odległość między pawlaczem a
łóżkiem to dobre dwa metry, a waga
zwłaszcza tego pudła ze sztućcami była
znaczna. Myśleliśmy, że oberwała się
półka, lecz nic takiego się nie stało.
Pawlacz stał w moim pokoju przez wiele lat
i nic podobnego nigdy się nie powtórzyło.
To tylko kilka historii z mojego życia,
którymi gotów jestem się podzielić. Jest
jeszcze wiele innych historii spotkań z
duchami. Widziałem swojego wujka
kilkukrotnie po jego śmierci, jak też
babcię, której nie pamiętam, bo zmarła,
kiedy miałem trzy lata. Może kiedyś
podzielę się i tymi historiami.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w kwietniu 2024 roku.
Jako dość świeży słuchacz radia
postanowiłem podrzucić kilka swoich
historii. Nie wiem, czy się przydadzą i
czy zostaną w jakiś sposób wykorzystane,
ponieważ dotyczą zjawisk dość łagodnych w
porównaniu z tymi, jakie były omawiane w
Radiu Paranormalium. Jednak są to
zdarzenia, które utkwiły mi w pamięci jako
niewyjaśnione i niemożliwe do
racjonalnego wytłumaczenia. Nie zmieniły
one mojego życia, nie wpłynęły na nie.
Traktuję je raczej jak taki smaczek. Być
może jakiś mały dowód na istnienie innych
rzeczywistości. Nie wykluczam tego.
Wszystko zdarzyło się w moim dzieciństwie
lub też w czasie, kiedy byłem
nastolatkiem. Zdarzeniom nadałem robocze tytuły. Teatr
Cieni. Mam sześć czy siedem lat. Są lata
osiemdziesiąte. Rzeszów.
Mieszkam w bloku na trzecim piętrze i
zajmuję pokój razem z młodszym bratem.
Przed zaśnięciem bardzo lubię pobawić się
w teatr cieni. W świetle zapalonej nocnej
lampki moje dłonie odbijają się na ścianie
tuż przy moim łóżku i tworzą na niej
różne zwierzęta, ptaki, drzewa itp. To
jedna z moich ulubionych zabaw,
szczególnie wtedy, kiedy nie mogę zasnąć.
Tamtego wieczora właśnie nie mogę zasnąć.
Brat śpi na łóżku obok, leżąc na brzuchu,
z rękami schowanymi pod kołdrą.
Postanawiam pobawić się w teatr cieni.
Zapalam lampkę i tworzę z dłoni zwierzęta:
psa, ptaka i tym podobne. Opowiadam sobie
jakieś historie, jak to dziecko. Wtedy
nagle zauważam, że zwierząt cieni na
ścianie przy moim łóżku jest więcej niż
dwa naraz. Jest ich więcej niż mam dłoni.
Obserwuję to przez chwilę, z początku jako
pewną ciekawostkę. Po chwili składam
własne ręce na płasko, tak by upewnić się,
czy wszystkie cienie ze ściany znikną.
Ale znikają tylko moje cienie. Na ścianie
nadal widzę zwierzęta poruszające się i
odgrywające jakieś scenki. Rozglądam się
po pokoju, ale niczego dziwnego nie
zauważam. Brat cały czas śpi jak zabity.
Nie boję się, nie wyskakuję z łóżka, ale
pamiętam, że w głowie mówię sobie, że to
nie jest możliwe. Czując niepokój,
odwracam się plecami do ściany i tak
zasypiam. Kiedy następnego dnia próbuję o
tym opowiedzieć rodzicom ignorują mnie i
mówią, że to wina mojej bujnej wyobraźni.
Doskonale to zapamiętałem i wiem, że nie
była to kwestia wyobraźni, ponieważ
pamiętam, jak usilnie po dziecięcemu
próbowałem racjonalizować sytuację i jak w
końcu doszedłem do wniosku, że tego, co
widzę, nie da się wytłumaczyć. Duch w ogrodzie. Są lata
dziewięćdziesiąte. Co lato jeździmy z
rodzicami i bratem na wakacje na Dolny
Śląsk, do miasteczka o nazwie Przemków.
Mieszka tam nasza dalsza rodzina. Jest
stary poniemiecki dom z ogrodem i wielka
atrakcja dla nas, nastolatków, ciemnia
fotograficzna w łazience, w której na co
dzień urzędował nasz wujek. Któregoś dnia
robimy zdjęcia w ogrodzie za domem. Jest
piękny letni dzień. Kwitną kwiaty, po
niebie płyną białe obłoki, baranki. Pozuję
na tle kwiatów, a mój brat robi mi
zdjęcia. Wieczorem wywołujemy te zdjęcia w
łazienkowej ciemni. Na jednym z nich
widzimy coś dziwnego, jak gdyby smugę
zasłaniającą moją postać. Smuga obecna
jest na kliszy w negatywie bardzo wyraźnie
jako jasna, słupowata figura stojąca tuż
przede mną. Po wywołaniu zdjęcia widzimy,
że jest czymś w rodzaju skondensowanego
dymu w takim dymnym kolorze. Fotografia
była czarno-biała. Smuga jest dużo wyższa
od mojej postaci i jak gdyby
przeźroczysta. Pomimo że znajduje się
przede mną, nie zasłania mnie. Moja postać
również jest widoczna poprzez to
coś.Olszówka. Kiedy przypatrujemy się
zdjęciu w pełnym świetle, zauważamy, że w
górnej części dymnego słupa znajduje się
coś, co przypomina zarys twarzy, raczej
kobiecej. Dość wyraźne, choć nieco
zniekształcone oczy i usta. Jesteśmy
trochę przestraszeni i trochę
podekscytowani. Wołamy dorosłych i
pokazujemy im zdjęcie. Wujek chce zobaczyć
kliszę, a ponieważ zna się na fotografii,
stwierdza, że rzeczywiście nie jest
możliwe, by był to jakiś błąd na kliszy
czy na przykład prześwietlone zdjęcie.
Wierzymy zatem, że coś, czego obecności w
ogrodzie podczas robienia zdjęć nie
odczuliśmy, zostało uchwycone na kliszy, a
potem na fotografii. Mimo opinii wujka,
dorośli bardzo szybko usiłują przekonać
nas i siebie chyba też, że jednak była to
jakaś usterka techniczna i o całej sprawie
należy po prostu zapomnieć. W nocy
słyszymy jednak ich rozmowę i dosyć
niepewny głos wujka mówiący: "słuchajcie,
na tym zdjęciu naprawdę coś jest. To nie
jest usterka". Rozmowa ta była przez nas
podsłuchana, więc uznaliśmy te słowa za
prawdziwe, nie zaś wypowiedziane tylko po
to, aby uspokoić dzieciaki. Dorośli także
lekko się zaniepokoili, choć bardzo szybko
o wszystkim zapomnieli. Niestety
fotografia nie przetrwała przez te
wszystkie lata. Jedyny jej egzemplarz
został wysłany dobrych kilka lat później
do niesłynnego pana R.B., który chyba
zignorował sprawę, ponieważ nie
otrzymaliśmy żadnej odpowiedzi.
Mama widzi duchy.
Lata dziewięćdziesiąte. Rzeszów. Kilka dni
po śmierci mojego dziadka, teścia mojej
mamy. Mama nie może spać, więc podchodzi
do okna i patrzy na park znajdujący się
naprzeciwko naszego bloku. Jest deszczowa
noc, wszyscy śpimy i nagle budzi nas krzyk
mamy. Kiedy razem z bratem biegniemy do
pokoju rodziców, widzimy, jak nasz tata
uspokaja mamę, która twierdzi, że w parku
na jednej z rozświetlonych latarnią
alejek, zobaczyła dziadka, który stał i
patrzył na nią stojącą w oknie.
Lata dwutysięczne. Rzeszów. Piękne,
słoneczne lato. Około godziny
jedenastej-dwunastej odwiedza nas sąsiadka
i informuje o śmierci innej naszej
sąsiadki, która chorowała na raka.
Dowiadujemy się, że pani P. zmarła w
szpitalu czy też w hospicjum około siódmej
rano. Kiedy sąsiadka informatorka wraca
do swojego mieszkania, widzimy, że mama ma
dość niewyraźną minę. W końcu mówi do
mnie i brata: "Skoro pani P. zmarła w
szpitalu o siódmej rano, to jakim cudem
widziałam ją dziś po siódmej rano na ulicy
pod domem, kiedy stałam na balkonie?
Nawet ukłoniła się i pomachała do mnie
ręką". Ciekawą sprawą jest fakt, że
obecnie siedemdziesięcioletnia już mama,
wydarzenia te jak gdyby wyparła i dziś
pytana o nie uparcie twierdzi, że wszystko
jej się wydawało. Ale ja pamiętam jej
przejęcie i jej żywe emocje wtedy. I nie
wierzę, że było to tylko przywidzenie.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w czerwcu dwa tysiące
dwudziestego trzeciego roku.
Podcast Mówią świadkowie, uważam za
cudowny program. Otwieracie ludzi na to,
by zamiast wycofywać się ze swoich
intuicji dotyczących tego, co widzieli i
słyszeli, spojrzeli na siebie i swoje
doświadczenia z innej perspektywy. Jestem
jedyną osobą, której moja mama opowiada o
pewnych epizodach, które jej się
przytrafiły. Bała się mówić o tym
komukolwiek innemu, by nie wyjść na
pośmiewisko. Ale ja od dziecka byłam
otwarta na takie tematy i zawsze
interesowałam się zjawiskami
paranormalnymi. Czytam książki
dokumentalne, oglądam filmy, interesuje
mnie wszystko, nawet egzorcyzmy i
starożytne wierzenia. I wciąż mam
niedosyt. Może właśnie dlatego mama mi
ufała. Mieszkaliśmy w starej,
przedwojennej kamienicy, która należała
niegdyś do Żydów. Dopiero gdy dorosłam,
mama zaczęła opowiadać o różnych dziwnych
zdarzeniach. Na przykład o kapie, która
sama zsuwała się z łóżka. Przy jednej ze
ścian nie dało się powiesić obrazu, bo
ciągle spadał. Wszystko ustało dopiero
wtedy, gdy mama kilka razy zamówiła
modlitwę za duszę, która jak sądzimy, tam
przebywała. Innym razem, tuż przed tym,
jak dowiedzieliśmy się o wypadku
samochodowym bliskich krewnych, kwiaty w
wazonie same podskoczyły na pół metra w
górę. Zdarzało się też, że drzwi wejściowe
same się zamykały, na zamek zakręcany od
wewnątrz, mimo że nikt ich nie dotykał.
Albo to, co przydarzyło mi się na
cmentarzu wieczorem, w noc Wszystkich
Świętych, na Zaduszki.
Zobaczyłam ciemną postać w szarym płaszczu
z kapturem. Wyglądał jak dawny
prochowiec, a obok stało dziecko w
podobnym stroju. Gdy spojrzałam na
koleżankę i zapytałam, czy też to widzi,
po chwili obie postacie zniknęły. Nikt nie
oddalał się od tamtego grobu, a wszystko
działo się zaledwie kilka metrów ode mnie.
Czułam wtedy bardzo ciężką atmosferę.
Szybko zapaliłyśmy znicz. Jak co roku
wracałyśmy tam wieczorem, by zapalić
światło na grobie dzieci Zamojszczyzny.
Nigdy tego nie zapomnę. Takich drobnych
epizodów było więcej, także wśród moich
bliskich. Zbieram takie historie i próbuję
je zrozumieć. Oby więcej takich audycji.
Pozdrawiam serdecznie.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w grudniu dwa tysiące
dwudziestego drugiego roku.
Jeśli byłoby to interesujące dla radia,
chciałabym opowiedzieć historię, która
przytrafiła się mojej mamie w latach osiemdziesiątych.
Mama pracowała wtedy w sanatorium
uzdrowiskowym. W czasie tak zwanego
przestoju, czyli okresu między turnusami,
gdy jedni kuracjusze wyjeżdżali, a inni
dopiero mieli przyjechać, pracownicy
obsługi mieli trochę luźniejszy czas.
Często wtedy wspólnie przesiadywali i
prowadzili długie rozmowy. Tematy bywały
bardzo różne, także duchowe. Jeden z
pracowników, gdy schodziło na rozmowy o
życiu po śmierci, zawsze powtarzał, że w
to nie wierzy.Według niego człowiek umiera
i to jest koniec. Koniec wszystkiego.
Moja mama, wychowana w bardzo religijnym
domu, gdzie modlitwa za dusze czyśćcowe
była czymś codziennym, chętnie wchodziła z
nim w takie dyskusje. Późną jesienią
wspomniany kolega nagle zmarł na zawał
serca. To był dla wszystkich ogromny szok.
Pogrzeb odbył się po południu. Część
współpracowników, w tym moja mama, nie
wróciła po nim do domu. Były to czasy
PRL-u. Autobusy jeździły rzadko, a pora
była już późna, więc zostali na noc w
sanatorium, by rano normalnie rozpocząć
pracę. Mama nocowała w jednym z
sanatoryjnych pokoi razem z koleżanką.
Miały dwa oddzielne łóżka. Spała na wznak,
z rękami ułożonymi nad głową na poduszce.
W nocy poczuła coś. Powoli
otworzyła oczy i wtedy zobaczyła, że w
nogach łóżka stoi zmarły kolega. Wyglądał
tak samo jak za życia. Nie był blady, jak
czasem opisuje się duchy. Mama chciała
zawołać koleżankę, ale nie mogła wydobyć z
siebie głosu. Czuła paraliż całego ciała.
Najbardziej zapamiętała przemożną chęć
opuszczenia rąk znad głowy. Taki naturalny
odruch w razie obrony. Ale nie była w
stanie tego zrobić. Postać nie poruszała
ustami, ale mama wyraźnie usłyszała w
głowie słowa: Krysiu, miałaś rację. Życie
po śmierci istnieje. Po tych słowach
postać zaczęła się przesuwać powoli,
spokojnie nad nią od stóp w stronę głowy.
I w pewnym momencie po prostu przeniknęła
w ścianę. Mama patrzyła na to cały czas,
nie mogąc poruszyć głową, ale wzrokiem
obejmowała fragment ściany przy suficie,
nad sobą i za sobą.
Gdy duch zniknął, odzyskała mowę i
możliwość poruszania się. Natychmiast
obudziła koleżankę, która jednak niczego
nie słyszała ani nie zauważyła.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w czerwcu 2024 roku.
Chciałbym się podzielić kilkoma historiami
o wysokiej dziwności, które od lat są
powtarzane przez moich bliskich, a były i
moim udziałem. Zacznę od krótkiego wstępu.
Na Dolnym Śląsku, u podnóża Sudetów
istnieje bardzo wiele wsi i małych
miasteczek, które wyszły nietknięte z II
wojny światowej, ponieważ zdążyła się ona
skończyć, zanim te ziemie stały się
obszarem walk. W jednej z takich
miejscowości zamieszkała część mojej
rodziny, zmuszona do opuszczenia terenów,
które weszły po 1945 roku w skład ZSRR.
Większość dotychczasowej ludności w tej
części Ziem Odzyskanych została uznana
przez nowe władze za Niemców i wysiedlona
do Niemiec. Ale zostało kilka miejscowych
rodzin, które zdecydowały się zostać i na
tyle znały język polski lub się go
nauczyły, że nadano im polskie
obywatelstwo i pozwolono tam dalej
mieszkać. To właśnie od tych ludzi nowi
mieszkańcy dowiadywali się, co działo się
na tych terenach w czasie wojny i
wcześniej. A było to potrzebne, gdyż
szybko okazało się, że owe nietknięte domy
i mieszkania mają swoje tajemnice i
wydają się być nawiedzone przez różne
dziwne postacie i trudne do wyjaśnienia
zjawiska. Jedna z sąsiadek mojej rodziny w
pewnym momencie zaczęła opowiadać, że
czuje, iż ktoś jest w jej domu, choć
nikogo nie widzi. Kobieta ta mieszkała
sama. Z czasem zaczęła się budzić w środku
nocy, bo czuła, że ktoś na nią patrzy.
Zjawisko nasilało się, bo z czasem budziła
się czując czyjś dotyk. Potem też
obecność w łóżku. A ostatecznie widziała,
jak kołdra, pod którą spała, zsuwa się
sama z łóżka na podłogę, jakby ściągnięta
przez kogoś. Fakt tego przemieszczania się
kołdry uświadomił jej, że to wszystko nie
dzieje się tylko w jej umyśle. Na
początku bała się tego, co się dzieje, ale
w końcu, jakkolwiek dziwnie to brzmi,
przyzwyczaiła się do tych sytuacji. W
momencie, kiedy przestała odczuwać strach,
zjawisko zmieniło nieco swoją naturę.
Zaczęły się nocne odwiedziny. Ukazywała
jej się postać mężczyzny w stroju
przypominającym mundur, który jednak poza
nadal praktykowanym dotykaniem śpiącej i
odkrywaniem z niej kołdry, nie robił nic
więcej. Kiedy kobieta ta pytała, kim jest
i po co przychodzi, nie było żadnej
odpowiedzi. W końcu zdecydowała się
porozmawiać z kimś ze starszych
mieszkańców i dowiedziała się, że
poprzednim lokatorem jej obecnego domu był
oficer SS, który na wieść o kapitulacji
III Rzeszy popełnił samobójstwo właśnie w
pomieszczeniu, które nieświadoma niczego
owa mieszkanka wybrała sobie potem na
sypialnię. Co ciekawe, miejscowi nie
dziwili się temu, co się dzieje i
poradzili jej, by po prostu zmieniła
ustawienie łóżka w tym pokoju lub spała
gdzie indziej. Kiedy postąpiła zgodnie z
tą sugestią, zjawisko natychmiast
skończyło się i nigdy więcej się nie
powtórzyło. Od miejscowych moi krewni,
dziś już w większości nieżyjący,
dowiedzieli się, że ich dom wcześniej
należał do bezdzietnego małżeństwa lekarzy
z Berlina, którzy zginęli w trakcie
jednego z bombardowań miasta przez
aliantów. Było jednak jasne, że mimo
śmierci swojego domu w górach nie
opuścili. Odgłos kroków na drewnianych
schodach i podłodze, kiedy nikt z
domowników po nich nie chodził, bo na
przykład wszyscy znajdowali się w jednym
pomieszczeniu i to słyszeli, był na tyle
często słyszany, że z czasem można było
odróżnić, czy chodzi on, czy ona.
Standardem były też odgłosy trzaskania
drzwiami, czasami rzeczywiście zamykanymi
przez coś lub kogoś niewidzialnego, a
nieraz tylko odgłos trzaskania bez
faktycznego ruchu drzwi. Często też ginęły
różne przedmioty z mieszkania, jakby
nagle zniknęły lub też gwałtownie
zmieniały swoje położenie bez niczyjej
ingerencji. Tak było z kluczami do
piwnicy. Nagle zniknęły z miejsca, gdzie
zwykle były. Poszukiwano ich w całym domu,
a nagle znalazły się, leżąc na środku
podłogi w przedpokoju, gdzie nie sposób
było ich wcześniej nie zauważyć. Po
wzięciu ich do ręki okazywały się lodowato
zimne, mimo że był to środek upalnego
lata.Cytat: jeden z moich krewnych był
świadkiem, jak przedmioty w łazience, na
przykład plastikowa miska, unosiły się w
powietrze samoistnie i przemieszczały się,
jak gdyby ktoś niewidzialny je podnosił i
przestawiał. Innym razem, po powrocie
domowników po dłuższej nieobecności,
okazało się, że krzesła przy stole w
salonie są odstawione od stołu i
przewrócone na podłogę, ułożone w rzędzie,
jak gdyby ktoś je tam równo ułożył.
Jednorazowo wydarzyło się także coś, co
przypominało materializację przedmiotu.
Pod sufitem ukazało się coś, co
przypominało kształtem ołówek, ale nie był
to drewniany ołówek, a raczej gumowy,
elastyczny, dający się wyginać. Nikt z
domowników nigdy nie widział takiego
ołówka, nie mówiąc o tym, by był w
posiadaniu takiej rzeczy. Najdziwniejsze
było to, że pojawił się znikąd. Również
znikąd pojawiła się na podłodze w jednym z
pomieszczeń świecąca jakby słomka, która
po zbliżeniu się do niej i próbie
podniesienia uniosła się pod sufit i tam
zniknęła. Wydarzyło się też zjawisko
obserwowane nie tylko przez domowników,
ale i ich gości. W czasie przyjęcia
wydanego w domu nagle zgasło światło w
pomieszczeniu, w którym wszyscy wówczas
przebywali i dał się słyszeć huk. W
pozostałych pokojach światło nie zgasło i
szybko okazało się, że z sufitu spadł
żyrandol. Żyrandol był zawieszony na haku,
który dalej tkwił w suficie, więc
wyglądało to tak, jak gdyby ktoś go
stamtąd zdjął i rzucił na podłogę.
Najbardziej jednak przestraszyło
wszystkich, że przewód elektryczny w
żyrandolu był równiutko odcięty. Jakby
wykonano bezdźwięczne i precyzyjne cięcie
niewidzialnym narzędziem. Moja rodzina
interpretowała te wszystkie zdarzenia,
jakby komuś nie podobało się, że dom jest
zamieszkały i jak nowi mieszkańcy go sobie
urządzają. I jak gdyby dawni mieszkańcy
nieżyjący sygnalizowali nowym, że nadal
tam są. Im więcej jednak czasu mijało od
zakończenia wojny, tym te fenomeny były
rzadsze, choć nigdy nie ustąpiły
całkowicie. Po sprzedaży domu i
przeprowadzce w inne miejsce, moi krewni
nie doświadczali już tego typu niepokojów.
Raczej więc były one związane z tym
konkretnym miejscem. W tysiąc dziewięćset
osiemdziesiątym drugim roku wydarzyło się
w tym domu coś innej natury- spotkanie z
dziwną, człekokształtną istotą. A ja sam
jako dziecko doświadczyłem w tysiąc
dziewięćset dziewięćdziesiątym drugim roku
zjawiska utraconego czasu.
[muzyka w tle]
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w sierpniu dwa tysiące
dwudziestego czwartego roku. Tytuł: Nocny
Gość. Duch. Krewny. Mimik.
Witam serdecznie. Od dawna słucham waszego
radia. Raz już nawet pisałem do serii
Mówią świadkowie. Była to historia mnie i
mojego kolegi, kiedy późnym wieczorem
wracaliśmy na rowerach przez pola i
usłyszeliśmy śmiech dziewczynki, daleko od
zabudowań przy strumyku. Co prawda po
czasie przypomniałem sobie pomniejsze
obserwacje UFO, miałem jedno dziwne
spotkanie na cmentarzu, ale teraz nie o
tym. Mieszkam w dość dużym, jednorodzinnym
domu. Większość rodziny nie żyje, ostała
mi się bliska krewna i ja, czyli dwie
osoby. Zwierząt też już brak, nie licząc
kury na strychu i przygodnych kotów na
podwórku. W okresie letnim często się
przeprowadzam ze swojego centrum
dowodzenia na poddaszu na parter, gdzie
jest chłodniej i od pewnego czasu w tym
roku zacząłem spędzać tam noce. Wszystko
było dobrze, nawet przekonałem się do
pająków, za którymi nie przepadam,
delikatnie mówiąc. Jeśli noce są ciepłe,
to mimo wszystko nawet tam od temperatury
dostaję bezsenność. To tak słowem wstępu.
Pewnej bezsennej nocy, gdzieś koło
dziesiątego lipca dwa tysiące dwudziestego
czwartego roku, piszę na świeżo, zacząłem
oglądać coś na YouTube, jak to ja mam w
zwyczaju przed snem. Lubię, jak mi coś
gada albo gra. Słyszałem uderzenia w
szybę. To akurat były jakieś owady. W
ogrodzie darły się koty w swoich buńkach.
Lisy, powiedzmy, zwracały naturze to, co
im zostało z innych istot, co dawało
niesamowity efekt audio, kiedy się spało
zaraz przy oknie. Niewtajemniczony pewnie
by pomyślał, że to czubakabra. Do rzeczy.
Tej nocy usłyszałem dwa zapukania w drzwi
frontowe. Pomyślałem, że jakiś zwierzak
się z drugim bił i tak wylądowali na tych
drzwiach. Po paru chwilach to samo.
Wziąłem latarkę i poszedłem sprawdzić, kto
tam. Dla pewności walnąłem pięścią w
drzwi, jednocześnie włączając frontowe
światło. Gdyby jakiś człowiek tam był, to
na jego miejscu bym zaczął uciekać, a ja
bym to usłyszał. Nic tam jednak nie było.
Dalszą część nocy przespałem. Kolejna noc,
jedenastego sierpnia dwa tysiące
dwudziestego czwartego roku. Te same
sytuacje, to samo pukanie, stuki. Byłem
święcie przekonany, że moja krewna chodzi
jeszcze na piętrze i coś robi. Podobne
dźwięki zarejestrowałem w środku nocy, ale
niczym Sherlock Holmes znalazłem
przyczynę chociaż jednego dźwięku. Mój
tyłek wiercący się po kanapie moich
zmarłych rodziców wprawiał jej stare
sprężyny w jeden dźwięk. To byłem w stanie
wyjaśnić, ale reszty już nie. Noc
dwunastego sierpnia dwa tysiące
dwudziestego czwartego roku. Tu już będzie
naprawdę dziwno i straszno. Pisząc to w
tej chwili sobie przypominam tę sytuację i
nie mogę w nią uwierzyć. Zawsze chciałem
mieć większą styczność ze zjawiskami
paranormalnymi. Lubię oglądać wszelkie
kanały o łowcach duchów i tym podobne. Już
od dziecka właściwie. Jedni z mojego
rocznika wychowywali się na Myszce Miki i
Wieczorynkach, które akurat leciały, a ja
na z Archiwum X. Proszę sobie wyobrazić
pokój na samym rogu domu, który ma dwie
pary drzwi.Oklaski] Jedne odchodzą do tak
zwanego dużego pokoju, czyli salonu, jak
to u mnie w rodzinie się mówiło. Drugie
wchodzące do mojego pokoju z przedpokoju,
gdzie się wieszałem, wszystkie kurtki i
rozchodziłam w swoich kierunkach domu.
Koło tych drzwi od przedpokoju stało
łóżko, a właściwie tapczan. Wspomniana
wyżej kanapa. Okna w tej sprawie właściwie
nie mają znaczenia, ale są w moich
nogach, a głowa koło drzwi. Drzwi były na
oścież otwarte, tworząc mi jakby barierę,
kolejną ścianę. Tak było każdej nocy.
Właściwie za dnia też. Nikt tych drzwi nie
ruszał, bo nie było komu i nie było po
co. Owej nocy oglądałem live stream
poświęcony Perseidom, leżąc w łóżku i
usłyszałem, że ktoś zmierza korytarzem do
mojego pokoju. To było coś zupełnie
innego, niż dotychczas słyszałem. Normalne
kroki i czułem, że to pewnie moja krewna
idzie sprawdzić, czy żyje. Przypominam
drzwi wszędzie otwarte oprócz frontowych.
A ona ma w zwyczaju zajrzenie do mnie, czy
chociaż mi się klatka piersiowa podnosi
po tym wszystkim, co przeżyliśmy. Więc
trochę zwątpiłem słysząc taki odgłos i
stwierdziłem, że albo sobie kupiła nowe
kapcie, albo mi się coś w głowie miesza.
Usłyszałem: "wstawaj!" Wyraźniejsze niż
jakiekolwiek inne odgłosy z tego domu.
Podskoczyłem z krzykiem jak poparzony
gorącym żeliwem, bo zdałem sobie sprawę,
że to nie była moja krewna ani nikt inny.
Przy domu zamkniętym na cztery spusty.
Jest jedno ale. To miało głos mojej
krewnej. No nie powiem, komenda jej
wyszła, bo znów przeczesywałem parter w
poszukiwaniu intruza. I znów pomyślałem,
że tym razem mój mózg dał z siebie
wszystko, żeby się ze mnie pośmiać. Ale
dobra, nikogo nie ma, serce wali. Wracam
do oglądania. Nie minęło dwadzieścia
sekund i znów leżąc słyszę te kroki. Tym
razem skierowała się do przedpokoju.
Podeszło koło drzwi, gdzie leżała moja
głowa i za nimi stała. Taka trochę
straszna wizja, że sobie leżysz, a za
dwoma centymetrami drewna stoi cholera wie
co, w samym środku nocy. Zdobyłem się na
to, żeby się zerwać i zobaczyć co tam się
czai, ale nie było nikogo. Po dosłownie
dziesięciu sekundach znowu słyszę kroki.
Znowu podeszło w to samo miejsce i zaczęło
sapać. Tuptało w miejscu i sapało niczym
rozjuszony korridą byk. Ja już za
przeproszeniem osrany leżałem w łóżku i
mówiłem sobie, że to tylko mój chory mózg.
Po chwili repertuar się zmienił i
brzmiało to jakby dobrze wykrochmaloną
pościel najpierw otrzepywało w powietrzu,
a potem składało tak parę razy. W końcu
znów przekroczyło mój próg i zza drzwi
usłyszałem wyraziste zdanie tak jak
poprzednie. Zupełnie nie jak na marach,
tylko jak prawdziwe. "Szymon K. chce ci
złożyć życzenia". Wtedy to już było dla
mnie za dużo. Wyskoczyłem z łóżka,
wydarłem się: "Weź kurwa wypierdalaj!" i
uciekłem na piętro spać do krewnej. Szymon
K. to mój dawny kolega z liceum. Nie
widzieliśmy się od lat. Zero kontaktu. Nie
mam pojęcia, skąd ta istota go
wytrzasnęła i o jakie życzenia dla mnie
wychodziło i nie chcę się od niej
dowiadywać. Już nigdy na noc nie zostanę
na parterze, a najchętniej nie zostałbym w
tym domu. Zapewniam, że wszystko, co
opisałem jest zgodne z tym, co przeżyłem.
Nie jest wytworem wyobraźni. Od lat lubię
się bawić w świadome śnienie i znam metody
odróżniania snu od rzeczywistości. Wtedy
chciałem sobie tylko przez monitor
popatrzeć na spadające gwiazdy, a nie tworzyć własne.
Korespondencja nadesłana do Radia
Paranormalium w lutym 2023 roku. Mój
dziadek zmarł 22 września 2021 roku.
Babcia po śmierci dziadka,
około 25 listopada 2022 roku, w nocy, gdy
już spała, przebudziła się
i na ścianie w miejscu, gdzie nic nie
wisi, zobaczyła świecącą ramkę i portret
dziadka. Na portrecie dziadek był młody.
Miał około dwudziestu pięciu, trzydziestu
lat. Dziadek na portrecie był nieruchomy.
Tydzień później w nocy babcię obudziło
skrzypienie drzwi od sypialni. Zdziwiła
się, bo nigdy nie skrzypiały. Sam
sprawdziłem i rzeczywiście nie
potrzebowały żadnego smarowania. Otwierały
się i zamykały bardzo cicho. Gdy
otworzyła oczy, w drzwiach stała ciemna
postać. Babcia nie była w stanie określić,
czy był to mężczyzna, czy kobieta. Postać
była cała czarna, jakby z chustą na
głowie. Nie odzywała się oraz nie
poruszała się. Babcia po pewnym czasie
zasnęła. Dwa tygodnie później ponownie
skrzypienie drzwi obudziło babcię. W
drzwiach stała młoda kobieta z
pięcio-ośmioletnim dzieckiem. Przywitała
babcię słowami: "Przyszliśmy was
odwiedzić". Z racji wieku babcia nie była
w stanie rozpoznać kobiety i dziecka. Nie
wiedziała, czy to chłopiec, czy
dziewczynka. Ponownie postać chwilę stała,
a gdy babcia zmrużyła oczy, postać z
dzieckiem zniknęła. Babcia jest osobą
mocno wierzącą. Każdej takiej nocy bała
się iść do toalety, choć podczas tych
spotkań nie odczuwała niepokoju czy zmiany
temperatury. Od tamtego momentu nic
więcej się nie wydarzyło.
Teraz przejdziemy do wysłuchania historii
przekazanej drogą telefoniczną przez
słuchaczkę, która dla zapewnienia
anonimowości prosiła o zmianę barwy głosu.
Otóż będąc we własnym domu, pewnej nocy
moja rozmówczyni usłyszała w głowie rozkaz
obudzenia się.Po czym, wstając z łóżka,
zobaczyła w swoim pokoju postać
przypominającą z wyglądu pirata z dawnych
czasów. Przebieg tego bliskiego spotkania
każe słuchaczce sądzić, że zjawa pojawiła
się po to, by wywołać u niej strach i
pożywić się jej energią.
Jeżeli dobrze pamiętam, to tam sytuacja
chyba dotyczyła obserwacji ducha, tak?
No właśnie. Ja napisałam panu, że ducha,
ale tak szczerze mówiąc, to moim zdaniem
bardziej to jakaś taka siła, taka
demoniczna była jednak. Ta sytuacja miała
miejsce właśnie tak około dwudziestu lat
temu, nawet ponad dwadzieścia lat temu. Ja
miałam wtedy szesnaście lat i mieszkałam
z rodzicami. No i generalnie nic
szczególnego w moim życiu się nie działo.
Natomiast bardzo nie lubiłam domu, w
którym mieszkaliśmy, chociaż był to mój
dom rodzinny, ja tam się urodziłam,
mieszkałam tam od urodzenia, ale ja po
prostu tam się źle czułam. To był bardzo
stary dom i generalnie często miała takie
jakieś wrażenie, że ktoś mnie obserwuje.
No, niemiło mi się tam przebywało. Na
przykład jak jeździłam do babci, to
zupełnie inna atmosfera w tym rodzinnym
domu. No niefajnie. No i tak już
przechodzę do, hy, no tego wydarzenia. To było
w nocy, ja spałam i nagle ja coś takiego
poczułam, jakby
taki przymus obudzenia się. Ale to było
tak silne, że ja tutaj, no nie miałam
wyboru. To był taki jakby rozkaz. I to nie
były słowa, ani to nie było coś takiego,
że ktoś mnie dotknął. Ale to było tak-- ja
w ogóle spałam na brzuchu i to było tak,
że u podstawy czaszki tak jakby no, poczułam
jakiś taki przekaz, że ja muszę po prostu
się obudzić. No i ja się obudziłam,
usiadłam na łóżku i zobaczyłam-- yyy, i
jestem pewna, że to nie był sen. Ja
naprawdę siadłam na łóżku tak, że jestem
tego wszystkiego stuprocentowo pewna, że
tak było, że to mi się nie przyśniło. I
zobaczyłam, że przy moim biurku, tyłem do
mnie siedzi odwrócona postać. No i byłam
przerażona. Po prostu czułam tak paniczny
strach. Ta postać tak wyglądała jak nie z
tej epoki. To znaczy, pierwsze moje takie
skojarzenie było, że tak kiedyś piraci
wyglądali na statkach. No, przynajmniej
tak na filmach. Taki obraz pirata mi się
utrwalił. Czyli to był mężczyzna w ogóle.
Ja już od razu wiedziałam, że to jest
mężczyzna, pomimo tego, że tyłem siedział,
ale on-- lekko jego profil było widać. No
i miał długie włosy. Bardzo brudne włosy,
takie zaniedbane. Miał też taką koszulkę
z dawnych epok. No i on bardzo, bardzo
powoli zaczął odwracać się w moim
kierunku. I, no, ja po prostu tak paniczny
strach czułam, że naprawdę byłam na
granicy w ogóle. Ja myślałam, że umrę po prostu
z tego uczucia. Czułam, jak wali mi serce.
Czułam, jak nie mogę oddychać. Co było
też ważne, ja się w ogóle nie mogłam
ruszyć, ani nie mogłam krzyczeć. I w
momencie, kiedy on już całkowicie się
odwrócił, a bardzo długo to trwało i
stopniowało to moje przerażenie i
napięcie. Przez chwilę nasze spojrzenia
się spotkały i wtedy właśnie, no, doszło
do czegoś takiego, że ja się zupełnie
przeniosłam. W sensie, że obraz tego, co
widziałam... Przestałam widzieć swój
pokój, zaczęłam widzieć obóz
koncentracyjny w Majdanku, chociaż ja
nigdy tam tak w fizycznym życiu nie byłam.
Natomiast wiedziałam, że to jest to
miejsce. I znowu doszło do takiego motywu,
że zostałam zmuszona, żeby patrzeć na
sytuację, jak jakiś esesman bardzo, no,
tam brutalnie bije kobietę i w ogóle to
skończyło się jej śmiercią. Ja strasznie
się bałam, znowu się strasznie bałam,
strasznie nie chciałam na to patrzeć, ale
tak jak mówię, byłam pod czyimś władaniem.
W ogóle nie mogłam-- no, nic tam ode mnie
nie zależało, tak? Ja się czułam tak, że
jestem zmuszona do tego, że mam na to
patrzeć. I co jeszcze bardzo właśnie
ważne, to że ja czułam taką satysfakcję
tej istoty właśnie z mojego strachu, że to
w ogóle było wszystko po to robione, że
ta istota wiedziała dobrze, że ja się tego
przestraszę, że ja nie znoszę przemocy i
chodziło o te właśnie moje emocje. To, to
było takie-- to nawet ja tak sobie to
wyobrażam, że to było celem tej całej
sytuacji. Ogólnie ja myślę, że ta sytuacja
trwała około dwóch, trzech minut, ale mi
się to w głowie dłużyło tak, że ja mam
naprawdę na granicy szaleństwa już byłam
po prostu, bo tak bardzo chciałam z tego
wyjść, a nie mogłam. No i w końcu był taki
moment, że ja już pomyślałam, że naprawdę
to już jest mój koniec. Ja chyba umieram
po prostu z tych negatywnych uczuć, z tego
strachu, z tego, że nie wiem, co się
dzieje. I nagle wszystko ustąpiło. Ja
patrzę, ja siedzę w łóżku, normalnie mogę
się ruszać, mogę oddychać. Nie ma nikogo w
tym pokoju już.
Tak jakby ktoś wyłączył wszystko
pstryczkiem elektryczkiem. Tak?
To znaczy tak, jakby mnie znowu przeniosło
do mojego pokoju, bo ja wcześniej miałam
takie uczucie, że
ja tak jakbym leciała nad tym obozem, coś
takiego. A już później, jak otworzyłam
oczy, ja zobaczyłam, że ja normalnie
jestem w swoim pokoju, że ja siedzę. Tak,
ale tak można powiedzieć, tak jak pan
mówi, że to było takie cyk, nie? I już
jestem z powrotem u siebie w pokoju. No i
strasznie przerażona poleciałam do moich
rodziców, do pokoju. Zaczęłam budzić mamę.
Moja mama jest strasznie osobą taką
twardo chodzącą po ziemi. No i od razu
powiedziała, że to był na sto procent sen,
że "Chodź, pójdziemy do twojego pokoju,
zobaczymy, że tam nic nie ma". No i
rzeczywiście poszłyśmy do mojego pokoju.
No tak było, jak ona mówiła, że nic tam
nie było. Natomiast ja nie spałam do
samego rana. Miałam cały czas zapalone
światło i pomimo tego, że miałam to
światło zapalone, to, to cały czas miałam
takie uczucie, że coś kurczę jest nie tak
jeszcze, nie? Że tak do końca niby tu nic
nie ma, tak? Ale że ja coś jeszcze tak
czuję, że no gdzieś jednak ktoś na mnie
patrzy jeszcze. No i w zasadzie, jeżeli
chodzi o widzenie tej istoty i taką
najgorszą część tej historii już
opowiedziałam, ale chciałam jeszcze
powiedzieć, że tak około dwa tygodnie po
tej sytuacji było tak, że ja postanowiłam,
że to już było w dzień. Ja przyszłam ze
szkoły i ja postanowiłam, że ja tak super
posprzątam całe mieszkanie i coś tam
jeszcze ugotuję, że zanim rodzice przyjdą
z pracy, no to, że przyjdą i że tak mnie
pochwalą, że jest tak wszystko super
zrobione. I zaczęłam od sprzątania swojego
pokoju, a jak wysprzątałam ten cały swój
pokój, to na samym końcu, właśnie na tym
biurku, przy którym ta istota siedziała,
ja tam miałam taki, taki domek zapachowy,
do którego nalewa się wodę, olejek i
zapala się świeczkę.
[śmiech]
I ja tak zapaliłam właśnie ten, ten, tą
świeczkę pod tym domkiem, bo chciałam,
żeby już tak super pachniało, takim
czystym domem posprzątanym. Poszłam
jeszcze do kuchni gotować obiad i nagle w
tej kuchni czuję, no straszny smród. I w
pierwszym momencie myślałam, że coś mi się
po prostu przypala. Ale spojrzałam na
wszystkie potrawy, które gotowałam.
Okazało się, że nie, że wszystko jest w
porządku. No i zaczęłam tak po domu
chodzić, lokalizować źródło jeszcze skąd
ten zapach może być. No i właśnie okazało
się, że cały ten domek zapachowy w moim
pokoju, który bardzo długo miałam, którego
bardzo długo używałam, on po prostu
płonął. To on zaczął się palić. To był
ceramiczny domek. To strasznie dziwne dla
mnie było. No to był jeden wielki taki
płomień jak ognisko.
No ceramika chyba nie jest takim
łatwopalnym, prawda, materiałem raczej.
No Wam się wydaje, że to jest dziwne,
skoro glina jest wypalona i zaemaliowana,
nie? Ja byłam wtedy, wie pan, no też jak
to zobaczyłam, to po prostu bardzo było mi
tak nieswojo. No od razu mi się
przypomniała ta sytuacja, która wcześniej
miała miejsce. Połączyłam te dwie rzeczy,
bo to w tym samym miejscu. Dokładnie, nie?
I w tym czasie wylałam cały garnek z wodą
na to. To naprawdę był wysoki płomień,
taki już około dwudziestu centymetrów. I
tak naprawdę to już jest koniec.
Natomiast, no dopiero taki pełny spokój w
życiu odczułam, jak się wyprowadziliśmy z
tamtego domu, bo no ewidentnie czułam, że
coś tam jest nie w porządku. Poza tym
jeszcze mogę powiedzieć, że bardzo
nieprzyjemny zapach czasami był tam
odczuwalny nie tylko przeze mnie, ale
przez innych domowników. I ten zapach
zmieniał położenie w domu.
Czyli ten zapach był taki jakby
zlokalizowany, że wystarczyło się
przesunąć
odrobinę i już go nie było?
Tak, można było przez niego przejść i się
już go nie czuło. A można było stanąć w
nim środku. I był po prostu okropny. Tak
jak spalonych kabli na przykład. Trochę
jak ludzkich jakichś ekskrementów. I mój
ojciec bardzo długo szukał źródła tego
zapachu. Rozkręcał wszystkie gniazdka tam
elektryczne, bo myśleliśmy, że to jest, no
stary dom, więc coś tam się pali.
Natomiast nigdy nic takiego nie
zlokalizowaliśmy właśnie.
Gdyby to rzeczywiście było źródłem tego
zapachu, to chyba ten zapach by się
bardziej roznosił, tak? A nie tak jak,
taki jak jest słup- No przecież- -prawda?
Tak, tak, tak, tak. Raczej też tak myślę,
że nie byłby skupiony punktowo. Tak, tak, dokładnie.
A to jest stary dom. Czy coś wiadomo o
tym, co się mogło w nim dziać w poprzednich latach?
A to jest bardzo stary dom właśnie. I z
tego, co mi tata opowiadał, no to coś by
było na rzeczy, bo tam w czasie wojny był
jakiś taki hotel dla niemieckich żołnierzy
hitlerowskich właśnie. Także coś mogło
być na rzeczy w połączeniu właśnie z tym
Majdankiem. Natomiast nie wiem
więcej na temat historii tego domu. Nie
słyszałam o jakichś historiach tam
strasznych, tylko wiem, że, że na pewno to
był bardzo stary dom i że właśnie w
czasie wojny na pewno niemieccy żołnierze
tam mieszkali. To tyle wiem.
Czyli krótko mówiąc, takie miejsce
wypełnione taką jakby ciężką energią, prawda?
No na pewno, na pewno. Wie pan, mi się tam
tak ciężko spało. Naprawdę. Od małego ja
miałam wiele nocy nieprzespanych, były
jakieś bez przerwy dźwięki, jakieś
właśnie, yhm, wie pan, pukania, które nie
miały moim zdaniem, no prawa być w ogóle
tak? Także no, naprawdę. No i przede
wszystkim takie uczucie wie pan,
obserwowania, nie? To, to naprawdę bardzo silne.
Pani jakby czuła tę istotę, tę obecność,
te istoty fizycznie w pokoju? Ta w ogóle
ta osoba sprawiała wrażenie jakby fizycznej?
No bardziej ducha, bardziej ducha. Bo ja w
ogóle dobrze tam widziałam, dlatego że to
było na drugim piętrze i do mojego okna
latarnia od razu... Światło latarni
wpadało tak, że ja nigdy nie miałam ciemno
jakoś tak stuprocentowo, że czerń, tylko
ja byłam w stanie cały mój pokój widzieć.
No to wyglądało jak człowiek generalnie.
Natomiast, no może trochę jaśniejsze miało
kolory, tak? Dużo bardziej białe, takie
blade. Yyy, tak.
Czy inni członkowie rodziny zgłaszali--
może opowiadali jakieś
o podobnych zdarzeniach?
No o nie. Tak jak panu mówię, obydwoje moi
rodzice są strasznie tacy... Nawet jakby,
nie wiem, coś przed nimi chyba się
wydarzyło, to by powiedzieli, że, że nie
wiem, że, że im się wydawało. Strasznie są
tacy wypierają- bardzo, tacy ekstremalnie
w ogóle na takie rzeczy pozamykani, że
tak powiem. Ale miałam psa wtedy i ten
pies panicznie się bał sam zostawać w
domu. Po prostu panicznie, panicznie. Tak
jakby właśnie coś się działo podczas tego,
jak sam był w domu. No po prostu dostawał
paniki takiej, że ja naprawdę często go
brałam w różne miejsca, gdzie nie
powinnam, ale to po to właśnie, żeby nie
płakał, żeby nie ryczał. Także także
myślę, że on coś, on coś, on coś czuł raczej też, no.
No, mówi się, że zwierzęta po prostu mają
inne, inne jakby zakres kolorów, zakres
barw postrzegania. Może, może to wpływa
też na zdolność postrzegania tego, czego z
kolei ludzkie oko nie widzi, prawda?
No możliwe. Tak, tak, możliwe, możliwe.
Wydaje się pani mieć dosyć mocno
rozwiniętą intuicję, skoro pani udawało
się, z... jakby dostrzegać tego typu rzeczy.
No, myślę, że tak jest, aczkolwiek wie
pan, po tym wydarzeniu ja się tak
straszliwie wystraszyłam, że ja naprawdę
modliłam się po prostu do Boga, żeby już
więcej nic takiego nie widzieć, bo ja, no
ja długo lat-- [śmiech] wiele lat o tym
myślałam. To było tak dla mnie straszne.
Ja się w ogóle bałam o tym myśleć, bo się
bałam, że jak będę o tym myśleć, to że nie
daj Boże jeszcze raz to samo się stanie.
Także ja w ogóle mur stawiałam i tak jak
mówię, cały czas się modliłam, żeby tego
już więcej nigdy, przenigdy nie było, bo
stopień przerażenia mój był tak ogromny,
że no do dzisiaj jeszcze gdzieś tam, jak o
tym opowiadam, to tak, no nie jest, że,
[śmiech] że się nie boję, tak?
To była jakby jednorazowa sprawa. Nic
innego takiego na granicy światów się nie działo.
Tak, jeżeli chodzi o-- no, oprócz tych
zapachów. Ale jeżeli chodzi o widzenie, no
to tak, to jednorazowa. Dokładnie. Tak, tak.
Jest pani pewna, że była pani cały czas
rozbudzona, rozumiem, w trakcie tego zdarzenia?
Tak, ja na pewno siedziałam na łóżku. To
jestem na sto procent tego pewna. To
naprawdę-- to nie był sen. Ja siedziałam w
pozycji siedzącej. Dokładnie.
No, ta historia wygląda, jak taki
klasyczny przypadek nawiedzenia, skoro tam się
działy te rzeczy różne, z tymi zapachami i tak dalej.
No wie pan, ja tak, tak sobie myślę też,
że to nie było, że duch człowieka, no, to
raczej taki bardziej by był. No na pewno
nie miałby mocy zawładnięcia, tak? Na
zasadzie, że ja muszę na coś patrzeć i nie
mogę podjąć decyzji żadnej, tak? No to mi
się wydaje, że to już takie trochę mocne,
nie? Być we władaniu takiej siły i nie
móc nic zrobić z tym.
No, różnie się tu mówi. Czasami mam takie
przypadki, że na przykład coś jakieś
dziwne, niewidoczne coś
wydawało się przejmować kontrolą nad
zachowaniem słuchaczy, z którymi rozmawiam
i kazało jakby spojrzeć w jakieś miejsce
czy udać się gdzieś. Także no różnie,
różnie można tutaj
spekulować. No tutaj pani miała wrażenie,
że ile to mogło trwać tak w tej wizji?
Bo pani powiedziała, że to mogło trwać
kilka minut.
Wie pan co, tak realnie w czasie realnym
to ja myślę, że od trzech do pięciu góra
minut w takim realnym czasie. Ale ten
moment na przykład przeniesienia do tego
obozu, to mi się w głowie dłużył naprawdę.
Ja miałam wrażenie, że to ze dwadzieścia
minut trwa. Tylko że ja później wiedziałam
jakby, jak się. Bo to było tak jakby
specjalnie wydłużane. Wie pan, nie wiem,
jak to panu powiedzieć. To było inne
wrażenie czasu. Ja wiedziałam, że
oczywiście to o wiele krócej trwało, ale
chodziło o potęgowanie mojego strachu, o
wydłużanie tych wszystkich strasznych
momentów. To ja miałam wrażenie, że to
trwa dłużej. Natomiast myślę, że też ze
strachu na pewno mi się to bardzo dłużyło.
Natomiast tak realnie, no to około
trzech, osiem minut cała ta sytuacja, do
pięciu, łącznie z pojawieniem się tej
istoty, z tą wizją, no to do pięciu minut.
Znaczy, gdy słyszę o takich
rozbieżnościach czasowych, przychodzi mi
do głowy coś, co osoby praktykujące
świadome śnienie nazywają kompresją czasu.
W rzeczywistości mija na przykład
kilka minut czy kilkanaście, a sceny
świadome wizja w świadomym śnie tak jakby
trwała dwie godziny, prawda? Nie jestem
jakoś mocno obznajomiony z tą tematyką
senną, także mi się tak mi się
skojarzyło z dyskusjami kiedyś na forach
internetowych. Coś musiało wpłynąć
na postrzeganie tego czasu. Albo kompresja
czasu, albo po prostu postrzeganie
upływającego czasu. Pani się jakoś w tym
momencie zmieniło. Pani dosyć tutaj
dokładnie opisała wygląd tej osoby.
Bo ja miałam szansę, zanim ta wizja się,
że ja tak mówię, wizja, zanim to
przeniesienie nastąpiło, no to miałam
takie, taką chwilę, ponieważ on się bardzo
wolno odwracał, no to miałam taką chwilę,
powiedzmy z dziesięć, piętnaście sekund,
żeby tak się przyjrzeć dokładnie. Bo ja
byłam w ogóle zadziwiona. Co to jest? No
skąd w ogóle kto tu wlazł do pokoju? I ja tak...
Co to jest? Albo kto to jest? Prawda?
Tak, tak, tak, dokładnie. Ja się patrzyłam
do czasu, aż on mi odwrócił głowę, bo jak
on odwrócił głowę, to ja już po prostu
taki stopień przerażenia czułam. To
znaczy, ja myślę, że to nie dlatego, że
jestem jakąś strachliwą osobą, tylko że
no, w jego oczach też coś takiego było, że
to już no chyba nikt by nie dał rady
dalej patrzeć. Tak myślę. No.
A czy były widoczne jakieś szczegóły
ubioru tej osoby? Istoty?
No tylko tyle, że takie właśnie. Koszula
była biała na pewno. I tak jak właśnie
wydaje mi się, że nie z tej epoki, taka bardzo
bez jakichś guzików, taka jakby zakładana
przez głowę i taka no brudna, znoszona. To
tyle. Spodni, nie mam pojęcia, jakie miał
spodnie. No raczej jakieś jasne, na
pewno. Natomiast z jakiego materiału czy
to tego, to nie zauważam. Bardziej włosy.
Włosy mnie interesowały, bo były długie,
jasne i właśnie strasznie brudne, aż takie
posklejane jakby.
No takie jak można powiedzieć, w więzieniu
obozu, prawda?
Albo wie pan co, mi się to z bezdomnym też
trochę o tak w pierwszym momencie wtedy
skojarzyło. Tak, coś takiego. Tak, tak,
tak. Generalnie to tak to było w ogóle
właśnie między trzydziestym a
czterdziestym rokiem życia. To mężczyzna,
tak to powiem, bo nie wiem, jak mogę o tej
osobie, o tej istocie mówić. Niebrzydki,
ale ja byłam tak przerażona, że główne
uczucie to przerażenie. No. To nie była
twarz jakiegoś alkoholika, czy nie wiem,
czy jakiegoś właśnie
nie wiem, narkomana, bezdomnego. Nie, miał
taką naprawdę fajną, inteligentną twarz.
Nie, to tu mogę powiedzieć.
Taki biedaczek.
Bardziej mi się wydaje, wie pan, że
no nie wiem, trudno mi tutaj tak
wydaje się, że osoba, która dużo dni tak
jakby nie miała dostępu do
możliwości wykąpania się. Ale czy
biedaczek, to nie wiem. No bardziej chodzi
o zaniedbanie takie przez brak higieny.
Natomiast jaka to była osoba, to no taką
twarz miała tak jak mówię, inteligentną, także no,
nie mam pojęcia, co to było.
Przyznacie państwo, relacja dość mocno
mrożąca krew w żyłach. O zmianę barwy
głosu prosił również kolejny z moich
rozmówców, który wedle mojego rozeznania
miał już okazję w naszej ambicji kiedyś
wystąpić. Od niego usłyszymy opisy kilku
zdarzeń, z czego jednej sytuacji
towarzyszył duży ładunek emocjonalny,
który musiał znaleźć swoje ujście w postaci werbalnej.
Znaczy, no jeszcze miałem takie zjawiska paranormalne z
duchami. Wie pan co,
wyprowadziłem się do Anglii i wynajęliśmy
mieszkanie. No i w mieszkaniu działo się
tak, że zawsze rano ktoś pukał do drzwi.
Było słychać odgłosy chodzenia po górze i
któregoś dnia rano wstawałem do pracy. I
było tak, że widziałem drzwi wejściowe i
ogród. I usłyszałem pukanie. I mówię,
łapię tych dzieciaków, kurde i ich tam
opierdzielę, że pukają do drzwi. I w
czasie pukania otworzyłem drzwi i ku
mojemu zdziwieniu nikogo nie było przed
tymi drzwiami, a pukanie było.
Czyli aktywność poltergeista.
Tak.
Zamknąłem te drzwi. Nic nikomu nie mówiłem
i poszedł do pracy. Oczywiście wróciłem z
pracy i za jakiś czas jest z moją
partnerką w kuchni. Dzieci takie mał-
malutkie dzieciaki to o trzy, cztery lata
no chodzą po mieszkaniu, wiadomo i
schodziłem z góry. I była taka bramka dla
dzieci, żeby dzieci nie wchodziły po
schodach, żeby nie spadły. No i stoimy w
kuchni i słychać, że ktoś wchodzi na górę.
I moja partnerka mówi do mnie Chyba
bramki dla dzieci nie zamknąłeś. Cofnąłem
się. I mówię Chodź, zobaczysz. Ona
przyszła, patrzy krok i cały czas słychać,
że ktoś wchodzi na górę, a nikogo nie widać.
A bramka zamknięta. To było mmm tam yyy i
to takie dla nas zdziwienie. Kurde, co
jest grane? Potem mój syn zaczął pokazywać
coś na ogrodzie palcem. On coś widział.
Ja nie widziałem i mówi Tata, patrz,
patrz. I tak chodził, palcem pokazywał.
Kurde, o co chodzi? I potem się okazało.
Rozmawiałem z sąsiadami, że w tamtym
rejonie Anglicy palili czarownice i mogło
być właśnie z tego takie-
Czyli utrwaliło się to zdarzenie, które jakby się
można powiedzieć, objawiało czy też
odtwarzało w tym miejscu tak? Albo są z
tym miejscem związane postacie tych
czarownic, czy, czy jakieś inne istoty.
Wie pan co? Sąsiedzi, którzy mieszkali obok, też
mieli takie zjawiska, tylko oni już do
tego się przyzwyczaili. Oni już tak długo
tam mieszkali, że oni byli przyzwyczajeni,
że chodzenie po mieszkaniu to było dla
nich normalne. Pukanie też było normalne.
Raz to tam miałem takie przeżycie, bo
obudziłem się w nocy i widziałem, jak
czarna postać weszła do pokoju. Metr
trzydzieści, czarna postać z kapturem na,
na głowie. I mówię kurde, ja śpię. Ta
postać. Twarzy nie widziałem, to była
cza-- to była czarna postać, czarna postać
z kapturem, obrysy tylko ten, ja sobie
nie kumam czego ona miała kapu-- przeszła
obok łóżka i wsko- wskoczyła w łóżko
mojego dziecka i moje dziecko zaczęło
płakać. Kołderka się zarzuciła na głowę.
To coś to jeszcze widziałem, że wyskoczyło
z tego łóżka, wskoczyło do drugiego
łóżeczka dziecka. To dziecko też się
obudziło z paszem i wskoczyło to coś w
ścianę. I tylko ja to widziałem.
Można zadać sobie pytanie, tutaj się
rodzi. Co ta istota chciała zrobić tym
dzieciom? Może jakiegoś psikusa? Może
chciała się pożywić na przykład ich
energią? Bo wykazywała tylko
zainteresowanie dziećmi, prawda? Nie panem.
Nie, nie, nie. Ona się, ona się tylko na
mnie-- ona się tylko-- ona się jakoś
przechodzi, przechodził koło łóżka. Ona
mnie. Ona mnie tylko obserwowała. I ona
wskoczyła do dziecka, do łóżeczka i
zarzuciła jej kołderkę. To dziecko było
zbyt małe wtedy, żeby sobie kołderkę mogło
samo na głowę zarzucić.
Czyli ta kołderka zarzuciła się jakby fizycznie? Tak?
To było fizycznie, bo ja jeszcze do
partnerki, po którym, po którym partnerka
ja byłem, ja byłem pod wrażeniem. Ja
mówię, ja nie wiem, ja mówię, ja chyba
oszalałem, mówię, zwariowałem. Ja po tym
zdarzeniu ja robiłem sobie tomografię
głowy, ja myślałem, że ja zwariowałem, że
ja wariuję, że może-
To chyba
dzieci by nie reagowały, tak?
No tak, tak, ale no wie pan, chciałem
sobie to wytłumaczyć racjonalnie. No
kurde, mówię, no nie tylko ja widzę to,
jakby widzieli inni domownicy. No to w
porządku, coś jest nie tak. Ja poszedłem
do lekarza, ja robiłem badania głowy,
tomografię, u psychologa byłem u
psychiatry byłem. Mówię coś jest nie tak.
No ale wszystko wyszło, wszystkie badania
w porządku. Psycholog stwierdził, że nie
ma potrzeby. Nie widzi potrzeby, po to ja
przyszedł do niego. No i potem się
wyprowadziliśmy stamtąd, z tego mieszkania
i tak jakby to wszystko ucichło. I raz
miałem taki przypadek, że siedzę sobie
przy komputerze, mały pokoik dziecka, mam
słuchawki na uszach, szukam samochodu do
sprzedaży. Bo kiedyś się tym zajmowałem,
że kupowałem auta, naprawiałem,
odreperowywałem, szorowałem. I
widzę kątem oka, że ktoś wchodzi, że ktoś
wchodzi do pokoju. Byłem przekonany, że to
partnerka i puka mnie w ramię. Pytam się
do niej Co? Puka mnie jeszcze raz w ramię.
No i wie pan, jako człowiek kur-- czego
ty ode mnie chcesz? Odwracam się, a tam
nikogo nie ma. Zbladłem. Ja widziałem
kątem oka, że ktoś wchodzi do pokoju. Ja
byłem pewien, że to partnerka weszła do
pokoju i jak ona mi mówię, jak pukało mi
ktoś w ramię, to czułem pukanie w ramię.
Fizyczne pukanie w ramię. I raz
powiedziałem: "co?" Drugi raz: "co?" I w
końcu mówię: "kur-- czego ty ode mnie
chcesz?" Odwracam się, a tam nikogo nie
ma. Zeszłem na dół jakieś gady i
opowiedziałem tą historię, którą właśnie
wsadziłem. Partnerka nie śmiała się.
Śmiała się, tylko ona nie wierzyła, że nie
wierzy w takie rzeczy. Nie wierzy w takie
rzeczy. I się śmiała, że może mi się coś
urobiło.
Śmiać się można, ale gdy się samemu czegoś
takiego doświadczy, to, to zmienia się
perspektywa, prawda? Oczywiście nie życzę
tego partnerce, bo to potrafi dosyć duży
szok nieraz spowodować. Samo to, że pan
fizycznie czuł, że coś się dzieje, to już
świadczy o tym, że coś tam rzeczywiście
moim zdaniem mogło być.
No
było, było fizycznie. Nie byłem pijany,
nie byłem pod wpływem żadnych środków, nie
byłem pijany. To była chyba sobota.
Szliśmy, szykowaliśmy się na zakupy i ja
tam z rana usiadłem przy komputerze. Czy
my już wróciliśmy z komputera, z tego
internetu, z zakupów. Ja właśnie tego nie
mogę skojarzyć, ale my chyba wróciliśmy z
zakupów i ja poszedłem właśnie do
komputera szukać samochodów. No i do dnia
dzisiejszego się śmieję, że ktoś mnie pukał w plecy.
Rozumiem, że już podobne zdarzenia od tamtego czasu się
nie dzieją, prawda?
Nie, nie, nie, nie, nie, nie.
Czyli od tamtego czasu ma pan całkiem
spokój od wyprowadzki z tego domu tylko
ten jeden incydent.
Tak, tylko ten jeden incydent. Tak.
Natomiast większość czasu spędzałem w
ciężarówce, to nic się nie dzieje w
ciężarówce.Powiem panu, że te całe
wszystkie moje przeżycia
zmusiły mnie, nie zmusiły mnie, zacząłem
szukać, szukać Boga. I tak jak mówię,
zacząłem. Też doszłam do wniosku, że na
przykład nasze chrześcijaństwo jest złe,
że Kościół nas oszukuje.
No Kościół dosyć mocno przestrzega przed
poszukiwaniem jakby na własną rękę, przed
jakimiś okultystycznymi praktykami. Tego
typu rzeczami dosyć mocno przestrzegają i
jednocześnie podsuwają gotowe odpowiedzi,
że ich odpowiedzi są jedynie mi prawdziwymi.
No właśnie, ale nie są jedynymi prawdziwymi
odpowiedziami. Bo wystarczy sobie wziąć,
otworzyć Biblię i zacząć czytać Biblię. I
tam jest wielokrotnie w Biblii powtórzone,
że tylko Jezus jest drogą i że będzie
wiele fałszywych dróg i żeby sobie nie
czynić żadnych obrazów, żadnych krzyży ani
nic, niczego więcej, no nie? Tylko mamy
się zwracać bezpośrednio do Boga.
No tak, i chcą mieć trochę monopol na prawdę.
No też mi się tak wydaje. Też mi się tak
wydaje, że monopol na prawdę. No i tak jak
nie wiem, pan tam chciał pan stwierdzić,
czy nie? To Przeszpatykanie ta sala
diabła, co powstała tam w kształcie węża
zrobiona. To jest normalnie szok. To, co się dzieje.
Tak, takie przedstawienie diabła, żeby
ludzi postraszyć, prawda? Przed
zajmowaniem się tego typu rzeczami. Tak mi się wydaje.
No tak, ale z drugiej strony jakby postawy szpitalne
Czy diabły, demony i tak dalej, to jest jakby wynalazek
głównie Kościoła katolickiego. Takie
narzędzie do jakby też przejmowania
kontroli nad umysłami.
No tak. Ale z drugiej strony jakby zadać
sobie pytanie, czy Kościół nie
reprezentuje diabła? To w Biblii jest
napisane, że nie kłaniajcie się obrazom,
nie czyńcie sobie żadnych podobizn, które
są na niebie, na ziemi, w wodzie i pod
ziemią. A ludzie oddają cześć obrazom.
Mamy kult Maryjny.
No to nie jedna Maryja nawet. Oddajemy
cześć kilkudziesięciu, a nawet kilku tysiącom Marii.
Dokładnie. Ale nie wiem, czy Pan zwrócił
uwagę, czy zagłębiał się Pan kiedyś w te
wszystkie objawienia. Przecież te
objawienia to one są piękne do pewnego
momentu i w pewnym momencie to wszystko traci sens.
No też one są zaburzone dosyć mocno przez
jakby
system postrzegania osób, które tych
objawień doświadczały. No i też
sama treść tych objawień została dosyć
mocno przefiltrowana przez Kościół.
No tak, tak, tak, tak. Kościół to
dopuszcza, część wymalowuje, część sobie
dodaje. Zgadza się, zgadza się. Ale
dlaczego? Dlaczego kurde nie wiem, ludzie
szukają sobie pośredników? O! Czy tak jak
Jezus powiedział Ja jestem drogą i prawdą.
I nawet powiedział On jest tymi drzwiami.
No, chcą mieć monopol na prawdę. No i
dlatego tak dążą do tego, żeby ludzie
jakby sami samodzielnie nie próbowali
nawiązywać kontaktu chociażby z tą istotą,
którą nazywamy Bogiem.
No tak, no z jednej strony to tak, to też
jakaś tam racja, tam ten zamknięcie drogi
do prawdy, no nie? To też, też jest jakieś
to
sens, jakiś to sens ma. Ja nawet gdzieś
czytałem artykuł, że obcy to są właśnie
diabły, no które nawiedzają ludzi.
No to też taka mocno katolicka interpretacja.
Wie pan, nigdy nie spotkałem osoby, która
była tam jakoś porwana przed ufo czy coś
takiego. Nie, nie, nie. Raczej tam, gdzieś
z tych audycji, jakieś tam
zaobserwowania. No ja, ja mówię, no ja
tylko te przeżycia, co panu powiedziałem i
nic więcej, i nic więcej na razie niech
tak zostanie. Ja potem zachodzę w głowę,
ja się zastanawiam, ja mówię po tych
sytuacjach, co miałem za granicą, to ja
poszedłem do lekarza, bo myślałem, że mi
się robi jakiś guz w mózgu i mam jakieś
przewidy... No, ale też tu nawet już nie chodzi o to,
czy coś się dzieje, czy te zdarzenia są
jakby efektem jakiejś potencjalnie mogącej
się rozwijać choroby, prawda? Coś, co
jakby totalnie wykracza poza nasz zakres
postrzegania, potrafi dosyć duży szok
jednak wywołać. I to też nie jest
przyjemne. Tu ludzie często piszą, że też
chcieliby coś takiego przeżyć, a ja im
odpisuję na to z konta Radia
Paranormalium. Uważaj, o co prosisz.
Tutaj ma pan rację. I powiem panu tak, jak słuchałem
u państwa audycji o zaginięciach
Missing 411. I wie pan co? Któreś tam z
audycji było, że właśnie nie
wiadomo, gdzie ci ludzie się podziewają,
no nie? I wie pan co? Przyszła mi taka
teoria do głowy, że słuchał pan może
wywiad z reptilianką?
Nie słuchałem. Ja w ogóle jakoś, jakoś nie
mam zaufania do tego typu treści. Wywiad
z reptilianką, wywiad z kosmitą, wywiad z
takim i owakim. No
jakoś, jakoś mi to się
nie klei.
Znaczy powiem panu to z tym wywiadem z
reptilianką, no to facet, ja już nie
pamiętam, on chyba w Norwegii gdzieś tam
miał domek i przechodziła tam zawsze jakaś
kobieta i nawiązał z nią kontakt i ona mu
w końcu powiedziała, że jest reptilianką
i ona pokazała mu swoje prawdziwe oblicze
i on to opisał, więc przeprowadził z nią
wywiad i ona tam właśnie w tym wywiadzie.
To ona mówi, że jak ktoś trafi do jaskini
i jaskinia w pewnym momencie się robi cała
gładka, to żeby zawrócić do tego, że jest
wejście, jest tam gniazdo reptilianów,
powiedzmy. I powiem panu, że właśnie słuchałem
o tych zaginięciach i tam właśnie było, że
ludzie weszli w jaskinię i ta jaskinia w
pewnym momencie robiła się idealnie
płaska. Nie było żadnych tam struktur w
jaskinie, które z jaskini wyglądają. I że
właśnie wyszły trzy postacie i zapytali
się, czy są z powierzchni. I oni
powiedzieli, że tak i kazali im zawrócić.
No i to mi się tak mocno podlądało z tym
właśnie wywiadem z reptilianką.
Kolejny z naszych słuchaczy podzielił się
historią o obserwacji ducha swojego
dziadka oraz dziwną sytuacją z cmentarza.
Wiadomo wszak nie od dziś, że cmentarze
wcale nie są takie martwe, na jakie
wyglądają i czasem można tam trafić na
żywą duszę, choć niekoniecznie widzialną.
Sytuacja trwała dosłownie.W
sekundę. Ja i mama byliśmy w przedpokoju,
czyli w miejscu, które kiedyś
było łazienką. Dziadek zmarł w
osiemdziesiątym szóstym roku
w łazience i wtedy ten przedpokój był
łazienką. Później, po jego śmierci, chyba
w latach dziewięćdziesiątych, to zostało
zamienione na przedpokój i mama była
jakby w prawej części tego przedpokoju,
coś robiła z włosami przed lustrem. Ja
szedłem z przedpokoju, chciałem wejść do,
do mojej sypialni. I w przejściu
pojawił się
duch. I to trwało dosłownie sekundę.
Pamiętam, że na sto procent to był
mężczyzna. Pamiętam brązową kurtkę i
jakieś nakrycie głowy. To była czapka albo
kapelusz. I pamiętam, że te kolory były
takie bardzo błyszczące. To po angielsku
na to się mówi radiant colors. Bardzo
wyraziste, błyszczące. Kurtka sama w sobie
była, tak jak to pamiętam
z takiego brązowego ortalionu i ba-bardzo
nasycone, ciepłe kolory. I to trwało
dosłownie sekundę. Pojawił się i zniknął.
I dziadek był, no takiego średniego
wzrostu. Myślę, że tak metr siedemdziesiąt
pięć, ja mam metr siedemdziesiąt dwa, ale wtedy
był wyższy, znacznie, znacznie wyższy. Ja
na wysokości oczu
miałem jego szyję. I żeby zobaczyć to, jak
wygląda, żeby zobaczyć tą czapkę,
musiałem podnieść głowę, więc był znacznie
wyższy niż, niż był za życia. I
odwróciłem się do mamy i mówię, że chyba widziałem
dziadka. Ona na mnie takie dziw-dziwne
oczy robi i p-pytam się, czy miał tak-taką
kurtkę, bo ja dziadka nie widziałem.
On-on zmarł
w osiemdziesiątym szóstym, ja w
dziewięćdziesiątym siódmym się urodziłem,
więc nie miałem możliwości go spotkania.
Też nie widziałem żadnych zdjęć
z tamtej, z tamtego czasu. Jest mało
zdjęć. Najczęściej to są zdjęcia z dowodu
osobistego albo z jakichś imprez.
Czarno-białe. I ona mi mówi
idź do babci, zapytaj się, czy on taką
kurtkę miał. Poszedłem do babci, pytam
się, czy miał taką kurtkę, czy miał taką
czapkę. Ona mówi, że się wszystko zgadza,
że to, że to był dziadek.
No taka rzecz charakterystyczna dla zmarłego, prawda?
Tak. I oglądałem
mniej więcej
w okolicach lipca, sierpnia na Radiu Paranormalium
taki opis sytuacji, gdzie
komuś się zepsuł samochód. Jakiś...
Był styczeń. Dużo śniegu, małżeństwu
zepsuł się samochód i podchodzi do nich
mężczyzna, który jest ubrany w krótkie
spodnie i T-shirt i on im pomaga naprawiać
samochód, a później znika. I teraz tak o
tym myślę to jest bardzo podobna sytuacja.
Ja go zobaczyłem w wakacje. To był lipiec
albo sierpień. Być może początek,
początek września, więc musiało być
ciepło. Dlaczego on się pojawił w grubej
kurtce
i w czapce? To, to zupełnie nie pasuje.
To-to, co on miał na sobie, nie pasowało
do pogody, którą
mieliśmy za oknami.
Ta kurtka i ta czapka to mogłyby, mogł być
taki
charakterystyczny element jego ubioru, po
którym po prostu no babcia rozpoznała, że
to był on i mama.
Tak, tylko zastanawiam się, czemu akurat
mi się pojawił. Bo oj-- dziadek zmarł, jak
mama miała dziesięć lat. Więc
tak teraz myślę, że powinien się jej
pokazać, że jest tutaj, że-że jakby patrzy
na nas, to on akurat mi się pojawił. Nie
wiem, dlaczego mi, a dlaczego nie jej
albo babci, no przecież, która została wdową później.
No różni ludzie, różny mają jakby poziom
tego kontaktu z tą, z tą sferą jakby niefizyczną.
Babcia może się zajmowała ezoteryką, ale,
ale jakby no coś spowodowało, że dziadkowi
łatwiej było się pokazać panu. A może po
prostu dziadek was odwiedził i
pan był taką pierwszą i jedyną osobą, która go jakby
zauważyła, prawda?
Tak, on stał, on stał w przejściu.
Dosłownie tam, gdzie się zamykają drzwi,
na środku. W tamtym momencie chciałem
wejść do pokoju i się pojawił. Może on
chciał jeść, się pojawić, a akurat
wszedłem pierwszy do pokoju. No nie wiem,
już się nie dowiemy, jak miało być.
No jest też takie
taka hipoteza, jakby mówiąca o tym, że
czasami zdarzenia różne jakby nagrywają
się w danym miejscu. To, że dziadek
regularnie pojawiał się w tym miejscu
mieszkania, akurat w takim stroju
też mogło się jakoś nagrać i przypadkowo
się jakby odtworzyć, tak?
A jeszcze teraz mi się przypomniało, że w
miejscu, w którym on umarł, nasz pies.
My kupiliśmy psa w dwa tysiące
osiemnastym roku. Jego ulubione miejsce w
tej części mieszkania to jest właśnie
miejsce, w którym kiedyś była łazienka i
miejsce, w którym dziadek zmarł na zawał.
Skąd ten pies wie, że on tam zmarł i
dlaczego akurat w tym miejscu? Być może
nadal jest jakaś energia. Też tego nie wiemy.
Mówi się, że zwierzęta więcej jakby
wyczuwają od nas, więcej widzą, więcej czują.
Tak, ale wcześniej też mieliśmy kota. Kot
zmarł w dwa tysiące dziewiątym.
To na dole tego mieszkania, jakby na
parterze. Jakby zaczynają się schody i
potem jest pierwsze piętro tego mieszkania. I
ten kot
bardzo lubił patrzeć na, na schody, na miejsce
są schody
i pod schodami jest
schody, jest półpiętro i tam można pod to
półpiętro wejść i pod schody też można
wejść. I bardzo często patrzyła w to
miejsce pod schody i też nie wiemy z
jakiego powodu.Cmentarz. To był
rok, myślę, że 2015. Też było do dosyć
ciepło. Myślę, że to mógł być sierpień
albo wrzesień. Ja i mama pojechaliśmy koło
godziny dwudziestej pierwszej, dwudziestej drugiej
na cmentarz,
chyba coś, coś zabrać albo coś, coś
posprzątać, coś posprzątać. Nie pamiętam
dokładnie. I szliśmy
drugą główną ścieżką na tym cmentarzu.
Nikogo nie było, tylko my byliśmy. I
ta ścieżka wtedy była jeszcze taka typowo
ziemista. To był żwir,
jakieś kamyczki, takie klepowisko ubite. I
ta droga ma mniej więcej tak może sto metrów
od początku, jakby od ulicy do końca
cmentarza jest tak sto metrów. I my idziemy
i mniej więcej w połowie słyszymy, że coś
biegnie i te kroki
z każdą sekundą robiły się coraz
głośniejsze. Mama uciekła, uciekła w ogóle
okazało się na końcu, że, że schowała się
pomiędzy tablicę grobu, a mur,
który określa granicę tego cmentarza za tą
tablicą i była przerażona. Natomiast ja
zostałem. Cofnąłem się chyba parę metrów,
ale zostałem w miejscu i te kroki
jakby się skończyły. Już ich nie było. Tak
jakby coś biegło na nas. Ona uciekła, ja
zostałem i te kroki się skończyły. I też
nie wiemy, co to mogło być, bo nikogo nie
było. Żadnych zwierząt też nie było.
Najbliższe zwierzęta mogły być dopiero
tak za pięćdziesiąt metrów naprzeciwko
nas, bo kończy się cmentarz i już jest
las. Nie ma żadnej możliwości, żebyśmy słyszeli
biegającego dzika albo biegającą sarnę,
albo jakiegoś psa, bo to dosłownie biegło
na nas. I teraz tak myślę o tych krokach,
to one bardziej przypominały biegnącego
człowieka. Taki był charakterystyczny
dźwięk podeszwy szurającej po podłodze. No
każdy z nas, kiedyś biegał na WF-ie, na dworze, to
wiemy jak, jak taki dźwięk biegania. I to
był tego rodzaju dźwięk, ale bardzo
szybki i im bliżej nas był, tym był
głośniejszy. Ale nic nie było widać i
jestem na sto procent pewny, że to było,
że to coś było przed nami, a nie po boku,
bo po boku były groby, więc nie było
możliwości biegania. Też do tej pory nie
wiemy, co to mogło być, czy to jakieś
zwierzę było, czy, czy jakiś
żywy folklor.
Nie mam pojęcia co to mogło być.
Bo słyszałeś tylko dźwięk. Nie było jakby uczucia, że
tego takiego uczucia obecności w pobliżu kogoś.
Nie, nie, nie tylko dźwięk biegu. Nic,
żadnego, żadnego obrazu,
nic, nic nie było widać. Ona uciekła. Ja
po jakimś czasie do niej doszedłem, bo u
mamy się włączyła, tak jak teraz o tym
myślę, włączyła się adrenalina i taki
syndrom ucieczki, żeby uciec stamtąd. Mi
się włączył syndrom,
to się nazywa syndrom bohatera, żeby z tym
walczyć. Ale zostałem w miejscu i po
prostu byłem bardzo ciekawy, co to jest.
No i nic nie zobaczyłem. Kroki się
skończyły i nawet jeśli to przybiegło do
nas, to powinniśmy słyszeć kroki, jak
odchodzi
przed siebie albo w lewo, w prawo. A
żadnego dźwięku już nie było.
Rozumiem, że oboje jesteście pewni, że
słyszeliście to samo, tak? Jak potem
rozmawialiście może na ten temat, to wasze
wspomnienia się pokrywały
w stu procentach?
Tak, pokrywają się, pokrywa się to, że
słyszeliśmy, że coś na nas biegnie, tak,
że coś na nas biegło i
wracaliśmy
samochodem, bo wyszliśmy z cmentarza.
Wtedy wróciliśmy do siebie, jechaliśmy samochodem
i też wtedy o tym rozmawialiśmy. Byliśmy
przerażeni, bladzi ze strachu, ale tak, jesteśmy
spójni
do tego, że, że coś na nas biegło.
Natomiast co to było, nie wiemy i pewnie
się nigdy nie dowiemy.
Także tutaj no tutaj
to, że to zdarzyło się na cmentarzu, to
też otwiera duże pole do jakby spekulacji,
co to mogło być, prawda? Czy to może był
któryś z jakby z mieszkańców tego
cmentarza postanowił się objawić? Bo
cmentarze w ogóle uchodzą za miejsca takie
obfitujące w duchy, w dusze, jakieś tego
typu rzeczy, prawda?
Mhm. Tak. No, czy miejsce, w którym
byliśmy, czy miało znaczenie? Chodzi mi o
groby, jakie tam są. Głównie tam są groby,
akurat w tej części, jak staliśmy,
no groby takich osób z zaawansowanych wiekiem.
Tam leżą osoby osiemdziesiąt plus, ale też
są młodsze osoby. Ostatnio jak byliśmy na
cmentarzu, to widziałem, że, że jest grób
jakiegoś dwudziestolatka. Trochę dalej tam na przodzie
są groby dzieci, dzieci kilkuletnich, też
takich, które w trakcie porodu
umarły. Ale nie wiem, czy to, czy to był
ktoś dorosły, czy to było dziecko. Jeśli
miałbym już tak określić, no w ciemno,
jeżeli to był człowiek, to, to że to był
ktoś w pełni sił witalnych, bo
i też tak mi się wydaje, że to mógł być
mężczyzna, bo te kroki były bardzo mocne.
Ten bieg był bardzo szybki. Dzieci tak
szybko nie biegają. Takiego dźwięku nie ma
od, od biegu dziecka, od osoby starszej.
Dzieci też mają jakby lżejszy ten, ten krok, tak?
Tak. A to był taki dźwięk podeszwy
szurającej po ziemi i bardzo, bardzo
szybki i coraz głośniejszy, kiedy się do
nas, do nas zbliżał.
W ostatniej części dzisiejszej audycji
odwiedzimy miejsce z historią. Zamek Czocha.
[trzask drzwi]
Tam właśnie we wrześniu 2023 roku doszło
do dziwnego zdarzenia, które stało się
udziałem dwojga młodych turystów. Historia
jest dosyć krótka, ale myślę, że treściwa
i dotyczy roku 2023. Może opowiem od
samego początku. Tak będzie prościej, żeby
była jakby ciągłość zdarzeń tutaj, pewna
chronologia zachowana. Z moją przyjaciółką
mieliśmy w zwyczaju tak sobie podróżować,
raz, może dwa razy do roku z Pomorza
Zachodniego. Ponieważ ja mieszkam na
Pomorzu Zachodnim, podróżowaliśmy sobie na
Dolny Śląsk, rejon Gór Sowich, żeby
pospacerować trochę po górach, przejść się
na Śnieżnik i z powrotem. Generalnie,
żeby odpocząć. No i tak też się wydarzyło
we wrześniu 2023 roku. To było dosłownie z
siódmego na ósmego września. No i pojawił
się taki ciekawy plan, żeby odwiedzić
zamek Czocha. Wcześniej byliśmy na Książu,
zwiedziliśmy Książ, ale tam chyba nie
było możliwości, żeby zostać na noc.
Natomiast w zamku Czocha już taka
możliwość się pojawiła. Ja pamiętam, że ja
wtedy, ja zarezerwowałem wtedy jeden
pokój dwuosobowy właśnie z możliwością
przenocowania. No i już sobie wyjechaliśmy
z tego Pomorza Zachodniego. Po drodze
oczywiście dyskutowaliśmy, jakby
przygotowywaliśmy plan tej naszej
wycieczki, ponieważ zaraz po tej jednej
nocy spędzonej w tym zamku mieliśmy plan
udać się do Świeradowa i stamtąd jakby nam
jeszcze starczyło czasu, chcieliśmy sobie
zaatakować Śnieżnik, że tak powiem. No i
mniej więcej w połowie drogi moja
przyjaciółka mówi do mnie: "Słuchaj - mówi
- ja wiem, że ty już zarezerwowałaś tutaj
dla nas ten, ten, ten nocleg w tym zamku,
ale ja mam pewne obawy". Ja mówię: "Ale
powiedz mi, czego one dotyczą?" Ona mówi:
"Nie wiem, coś mi podświadomie mówi, że to
jest zły pomysł, że to nie jest dobry
pomysł, żebyśmy tam pojechali". W zasadzie
nie zbagatelizowałem tego, ponieważ ja wierzę
jakby we wszystkie te paranormalne
zjawiska. Jak najbardziej się nie
odżegnuję od tego. Natomiast nie jestem
też człowiekiem, który jakby za tym dąży,
jakby pędzi za tym, żeby analizować te
wszystkie zjawiska. Po prostu wiem, że to
istnieje, ale z reguły nie przywiązuję do
tego większej wagi. No i dojechaliśmy do
tego zamku w godzinach, no późnym
popołudniem. To już był wieczór, bo już
pamiętam, że jak do Leśnej dojeżdżałem, to
już było ciemno. Zjedliśmy sobie kolację,
zameldowaliśmy się w tym pokoju. To była
taka w zasadzie, można powiedzieć,
komnata. Taka dosyć mała, z dwoma osobnymi
łóżkami w jednym, w jednej części pokoju
jedno łóżko, w drugiej drugie z małym
okienkiem. Ja zrobiłem jeszcze zdjęcie.
Pamiętam, ja mam gdzieś w telefonie
zdjęcie. Jaki był widok z tego małego
okna? Tam był widok na fosę. My generalnie
nie pijemy alkoholu. Ja nie piję. Moja
przyjaciółka też nie, więc my jakby tutaj
stronimy od alkoholu, więc jak najbardziej
tutaj nie wchodzą w grę żadne używki.
Poza tym na następny dzień, tak jak
wspomniałem, chcieliśmy sobie przejść się
na ten Śnieżnik, więc raczej stawialiśmy
na to, żeby wypocząć, pochodzić sobie po
tym zamku, zjeść rano śniadanie i po
prostu stamtąd wyjechać. No i to, co się
później wydarzyło, to jest przynajmniej
dziwne, a jestem absolutnie tego pewny
wszystkiego. To nie był żaden sen.
Położyliśmy się spać. Ja przez jakiś czas
miałem problem z zaśnięciem, pamiętam. Co
jeszcze bardzo ważne — było ciepło. To był
co prawda wrzesień, ale noc była naprawdę
ciepła, bo to, jak ja tam jechałem,
pamiętam to myśmy w krótkich rękawach
jechali. Jeszcze spacerowaliśmy po tym
zamku wieczorem, to też w krótkim rękawie,
więc na pewno była noc ciepła. Więc ja
otworzyłem okno praktycznie na, na oścież.
No i w pewnym momencie, jak ja już
zasnąłem, byłem mniej więcej na granicy
snu i jawy. I tutaj teraz jakby nie mogę
tego powiedzieć, bo ja dokładnie nie
pamiętam, jaka to była faza snu. W każdym
bądź razie wiem, co się wydarzyło. Nagle
się przebudziłem i zobaczyłem, że przez to
okno wchodzi do środka do tej komnaty
mgła. Ale to było specyficzne. To nie była
taka mgła, jak widzimy nad, nad wodą,
która się unosi, czy w lesie, czy na
drodze. Nie, to coś było mniej więcej na
wysokości półtorej metra od podłogi. Było
bardzo skondensowane, wręcz jak mleko, ale
o nieregularnych kształtach. Ja pamiętam,
że przebudziłem się i teraz co
najciekawsze, ja nie mogłem się ruszyć. To
był taki jakby odrętwienie senne. Ja nie
wiem, jak to nazwać. Ja nie mogłem się
ruszyć. Pamiętam, że widziałem wszystko,
co się wokół mnie dzieje. Widziałem moją
przyjaciółkę śpiącą tam na tym, na tym
łóżku, po drugiej stronie tej jakby, tej
komnaty, tego pokoju. I ja krzyczałem
mówię: "Obudź się, zobacz, co się dzieje".
A ona mnie nie słyszała, absolutnie w
ogóle tak jakbym w próżnię krzyczał. I ta
mgła cały czas była i ona się tak
przemieszczała po tej komnacie, te
nieregularne kształty i to skondensowane
jak mleko. Taka mgła dosłownie. Co jeszcze
ciekawe, wtedy, w tamtym dniu pamiętam,
że księżyc dosyć jasno świecił. Nie wiem,
czy to była pełnia księżyca, nie wiem
naprawdę, ale wiem, że Księżyc był, bo
dosyć takie intensywne światło wpadało
właśnie przez to okienko do tej komnaty i
ta mgła była bardzo widoczna. Tylko mówię,
ona była taka jak mleko, w ogóle nie była
przejrzysta. Ja się wystraszyłem. Ja
powiem szczerze, ja się wtedy naprawdę,
naprawdę zacząłem się bać, bo ja sobie
zdawałem sprawę na tej jawie czy w tym
półśnie, w tym odrętwieniu, co się dzieje.
Po prostu ja wiedziałem o tym, że to jest
duch. Ja byłem, ja byłem przekonany o tym
i w pewnym momencie jakby zacząłem już
tak na siłę prosić aż siebie, żebym: "Weź
się obudź, weź się już uruchom, stary, no
musisz wstać z tego łóżka, musisz coś z
sobą zrobić". I zacząłem jakby tą, tą
odzyskiwać władzę w tych rękach, w tych
nogach. Zerwałem się, obudziłem moją
przyjaciółkę i mówię do niej: "Ty nie
słyszałaś? Przecież ja wrzeszczę na tą
całą komnatą". No i co ty mówisz? "Nic.
Absolutnie nie słyszałam. Ja śpię. Co się
stało?" No i opowiadam jej tą całą
sytuację. Właśnie o tym-- nie, oczywiście
mgły już nie było, tak? Po tym jakby
przebudzeniu to wszystko już wróciło do
normy. Ja zapaliłem tą lampkę, bo tam
jeszcze była taka lampka na stoliku.
Zapaliłem tą lampkę, obudziłem moją
przyjaciółkę, zaczęliśmy rozmawiać o tym.
Ja mówię naprawdę co się wydarzyło, nie? I
no i taka konsternacja zapadła, bo na
następny dzień na śniadaniu tak razem
stwierdziliśmy, że w zasadzie to my już z
tego zamku chcemy, chcemy wyjechać. No nie
chcemy tam być. Nie było tam w ogóle
takiej dobrej, pozytywnej energii. Co
ciekawe, ja się jeszcze spytałem
człowieka, który pracował na recepcji. Po
prostu zapytałem go wprost, czy jakby
tutaj na tym zamku odnotował pan jakieś
dziwne zjawiska, takie niewytłumaczalne,
paranormalne? To pamiętam, że ten
człowiek, ten pan tylko się uśmiechnął i
mówi do mnie, że wie pan co, spadają tu
czasami obrazy w nocy.Jakaś krata, gdzieś
tam się sama przymknie czy coś, ale mówi,
że my nie wracamy już na tę uchwałę. No i
w zasadzie widziałem, że on był też taki
obojętny, jeśli chodzi o ten temat. On nie
chciał tego ciągnąć. Ja też za bardzo nie
chciałem go namawiać do tego, więc tak
naprawdę nie opisałem mu całej tej
sytuacji. Nie wiedziałem, jaka będzie jego
reakcja, więc sobie odpuściłem.
Wyjechaliśmy. Ja najbardziej się obawiałem
po tym wszystkim, żeby to coś się za nami
nie ciągnęło później, bo ja byłem święcie
przekonany, że to, to mi się nie śniło.
To nie był sen. Ja po prostu bardzo
wyraźnie wszystko widziałem w tym pokoju.
Widziałem moją przyjaciółkę, która śpi.
Widziałem tą mgłę, widziałem
to okienko. To wszystko mogę jakby ze
szczegółami opisać. Więc to nie był taki
sen i nic się poza tym nie działo. Żadnych
odgłosów, żadnych stuków, żadnych huków.
Nic, tylko po prostu ta gęsta,
skondensowana mgła na tej wysokości, tak
jak mówię, może półtorej metra od podłogi,
mniej więcej przesuwająca się wzdłuż tej
komnaty. No tak jak to w slangu
młodzieżowym takie creepy to było
przeżycie, aczkolwiek wiem, że nie
pierwsze na tym zamku, że tam się bardzo
wiele działo podczas drugiej wojny
światowej i dużo wcześniej. Wiem też o
tym, zasięgnąłem jakby języka od osób,
które się interesowały historią zamku
Czocha, że i tam zjeżdżali się. Nie wiem
na ile to jest prawda, ale ponad zjeżdżali
się esesmani, organizowali tam huczne
imprezy, przyjeżdżały załogi obozów
koncentracyjnych właśnie tam z rejonów
Śląska, Dolnego Śląska. I jest to gdzieś
tam z tym Riese, z tą historią połączone,
więc na pewno obiekt jest ciekawy. Ale czy
chciałbym tam wracać? Nie myślę. Myślę,
że po tym już na pewno na noc w tym zamku
się nie zdecyduję.
Ja tutaj sobie zapisałem takie pytanie
odnośnie tej mgły. Jaki ona miała kształt
i jaki miała kolor? Czy ona w ogóle
zachowywała się w jakiś inteligentny
sposób, czy tak po prostu się bezwładnie
przemieszczała po pomieszczeniu?
Jeżeli chodzi o kształt, no to tak jak
wspomniałem, to nie była żadna kuli-- to
nie była żadna kula. To był po prostu
nieregularny kształt bardzo skondensowanej
mgły, która się przesuwała od tego
okienka mniej więcej wzdłuż całego pokoju,
w stronę wyjścia. Tylko przesuwała się to
za duże słowo. Ona była zawieszona. I
teraz, co było ciekawe. Okej, można byłoby
się spodziewać, że może jakaś różnica
temperatur między pokojem a na zewnątrz,
tym, co się dzieje. Ale absolutnie nie, bo
ja widziałem blask Księżyca. Tak jak
mówię, to była jasna noc, więc tam mgły
żadnej za oknem nie było. Ta mgła była
tylko i wyłącznie w tym naszym pokoju. Tak
jak mówię, na tym półtorej metra
wysokości, mniej więcej od posadzki
skondensowana jak mleko. Świetlista, nie,
ona nie była świetlista. To była po prostu
bardzo gęsta mgła, taką, że nie byłem w
stanie widzieć na przykład przez tą mgłę,
nie widziałem ściany. Czyli ona była na
tyle gęsta, że nie była przejrzysta
praktycznie w ogóle. To tak to pamiętam.
No można, można powiedzieć, że to taka
właściwie skondensowana forma jakiejś
bliżej nieokreślonej energii, prawda?
To znaczy ja zdecydowanie jestem
przekonany, że to był byt, że to, że to,
to nie było naturalne, bo nawet dym tak
nie wygląda, ani dym papierosowy, bo można
byłoby przypuszczać, że okej, ja też się
zastanawiałem. W zasadzie moja
przyjaciółka mi zasugerowała: "Słuchaj, a
może ktoś palił papierosa komnatę obok?"
Po prostu ja mówię: "Nie". Mówię: "Nie,
absolutnie nie". Żadnego smrodu, żadnego
papierosa, żadnego dymu, nic kompletnie.
Poza tym, gdyby to był dym, to on by po
prostu wchodził przez to okno. Ja bym
widział, że to po prostu mi wlatuje przez
okno coś śmierdzącego jest. Nie, to było
odcięte. Okno i to, co za oknem było
czysto. Nic nie było. To, co było w naszym
pokoju, to była właśnie ta mgła, tak jak ją opisuję.
Można się zastanowić, ile papierosów
musiałaby wypalić taki palant, żeby taką
mgłę stworzyć?
Tak. Poza tym to byłby niesamowity smród w
środku. To my byśmy poczuli razem. Ja,
ja, ja powiedziałem mojej przyjaciółce.
Mówię: "Słuchaj, gdyby nawet to się coś
paliło, nie wiem, ktoś by spalił kartkę
papieru. Nie wiem, list miłosny spalił czy
zapalił cygaro, to my byśmy to czuli". To
jest charakterystyczny swąd. A to było
bezwonne. Absolutnie to, to nie było
żadnej woni. Nic kompletnie nic. Ani
żadnego trzasków, żadnego, żadnych
zapachów, nic. To się po prostu
przemieszczało i było tak nienaturalne, że
ja w swoim życiu nie widziałem takiego
dymu. To-- dym to jest złe słowo. Ja
czegoś takiego po prostu nie widziałem.
Takiej mgły w takiej formie, tak się
przesuwającej i tak przede wszystkim
skondensowanej, żeby mnie mógł zobaczyć
przez nią jakby ściany, chociażby tak
wzdłuż której się powiedzmy, że się
przesuwała, bo to się przesuwało tak
między, mniej więcej na środku pokoju,
jeżeli przyjmiemy. Ja już nie pamiętam,
czy to był prawy narożnik tego pokoju, czy
ja spałem w lewym, to już jakby nie ma
znaczenia. Ale jeżeli spałem w prawym, to
nie byłem w stanie zobaczyć przez tą mgłę
lewego narożnika ściany lewego narożnika.
Tak, to było gęste.
No to tam ta mgła była taka dosyć mocno
spersonalizowana, że to tak ujmę. Pan czuł
jakąś obecność, tak? W tym momencie-
Ja czułem strach i obecność. Tak, ja
czułem strach i obecność. Ja wiedziałem,
że to jest byt. Tak jak już właśnie chwilę
wcześniej wspomniałem, ja się tego bardzo
wystraszyłem, bo ja wiedziałem, że to
jest byt, że to nie jest naturalne, to, co
się dzieje. Ja się tylko bałem, jakby coś
się dalej wydarzy, czy, czy tu się będzie
jeszcze coś, coś dalej działo, bo mnie
przeraził najbardziej ten paraliż senny,
że ja to wszystko obserwowałem, ale ja nie
mogłem się ruszyć. Ja krzyczałem, ale
nikt mnie nie słyszał. I teraz pytanie, no
właśnie, jak to jest możliwe? Bo ja wiem,
że ja próbowałem obudzić moją
przyjaciółkę. Ja, ja naprawdę próbowałem
ją obudzić i mi się wydawało, że ja
wrzeszczę wręcz. Obudź się, po prostu weź
się obudź, zobacz, co się dzieje. Ale nikt
mnie nie słyszał.
Paraliż senny to jest taki stan, w którym
dużo rzeczy nam się wydaje, że robimy, a
tak naprawdę okazuje się, że ich
nikt jakby wokół nas nie słyszał, nie
wiedział, prawda? Rozumiem, że było widać
wyraźnie, jak ta mgła jakby wchodzi do
komnaty przez to okno?
Tak, ja to widziałem.
A czy przyjaciółka coś wtedy też czuła,
obserwowała, wspominała o czymś? Czy, czy
spała tak twardym snem, że Że nic nie zauważyła?
Nic kompletnie ani nie zauważyła, ani nie
odczuła, ani nie usłyszała. I właśnie tak
jak mówię, jak ta mgła weszła do tej
komnaty przez to okienko, tak bardzo
powoli można powiedzieć, że się wsunęła.
To później już nie było jakby ciągłości
tej mgły, nie? Co jest bardzo ważne. Czyli
za oknem mgły de facto nie było. To był
przejrzysty, przejrzysta, normalna noc
przy jasnym świetle księżyca i mgły tam
nie było. Tylko to było w naszym pokoju, w
tym moim. Ona nic nie słyszała. Ona sobie
w ogóle nie zdawała sprawy, że coś się
dzieje. Po prostu spała twardym snem.Snem
do momentu, do którego ja nie odzyskałem
jakby tej mojej, w pełni władzy w rękach i
nogach, że mogłem wstać z tego łóżka,
zapalić tą lampkę i-i po prostu ją
obudzić. Powiedzieć: "Słuchaj, no coś się
takiego wydarzyło", nie? Ale nie, ona nic
absolutnie nie odczuła, tylko ja.
No nie zauważyła nic, ale miała jakieś,
jak pan wspominał, obawy odnośnie noclegu
akurat na zamku Czocha. Czy przyjaciółka
jest jakąś osobą mocno sensytywną?
Wyjaśniła w ogóle swoje powody tych obaw?
Tak, wyjaśniła mi to i my żeśmy później
rozmawiali, bo te obawy się pojawiły, tak
jak wspomniałem podczas drogi, jak my już
wyjechaliśmy z naszego miasta z Pomorza
Zachodniego, mniej więcej w połowie drogi
ona w ogóle chciała zrezygnować z tego
wyjazdu, chciała ominąć ten zamek Czocha.
Znaczy chciała zaproponować, żebyśmy
prosto do Świeradowa pojechali. To nie był
problem, bo te odległości już nie były
duże, więc to nie chodziło o kilometry,
tylko bardziej chodziło o to, że ja się
uparłem, żeby ten zamek odwiedzić i żeby
tam przenocować. To był w zasadzie mój
pomysł. Tak naprawdę. Nie jej. A skąd się
wzięły jej obawy? Jak zaczęliśmy
rozmawiać, to ona mi to wytłumaczyła w ten
sposób, że tak jakby jej istota wyższa
podpowiadała: "dajcie sobie spokój, po co
tam jedziecie?" To było coś na tej zasadzie.
A z przyjaciółką jesteście jakoś mocno
zaznajomieni w tematach paranormalnych?
Jak w ogóle
wygląda wasz background, jeżeli chodzi o
tematykę paranormalną?
Wiemy, że to wszystko istnieje. Mamy tego
świadomość. Nikt z nas tego nie
kwestionuje, nie neguje, ale nikt z nas
też, bynajmniej z mojej wiedzy tak wynika
także ona też tego nie robi. Czyli nie
szukamy na siłę, nie szukamy wrażeń, nie
bawimy się żadnymi talerzykami, nie bawimy
się w wywoływanie duchów. Jakby staramy
się tutaj w ogóle tego nie myśleć, ale
absolutnie nie negujemy tego, że i przed
tym wydarzeniem w zamku też nie
negowaliśmy nigdy tego, że to istnieje.
Wręcz te obawy właśnie były związane też z
tą historią zamku. Ona mi też mówiła, że
prześledziła tą historię zamku, zanim
myśmy tam wyjechali. I ja też zasięgnąłem
właśnie języka u swoich znajomych, którzy
się historią interesują. No i oni mi
mówili o tej właśnie historii z SS-manami
i z tymi wszystkimi zjazdami na tym zamku,
imprezami, które tam były. No więc raczej
myślę, że to w tą stronę, tak? Czyli nie
negujemy, ale też nie poszukujemy na siłę
tego. Czyli jesteśmy, można powiedzieć,
obojętni temu zjawisku.
Też jesteście otwarci na istnienie pewnie
tych tych różnych takich
nie fizycznych elementów, prawda?
Tak, zgadza się. No muszę się przyznać, w
zasadzie nie chciałem tego mówić na
antenie, ale okej, jeżeli już ten wątek
jakby ciągniemy, to myślę, że warto jest
do końca tutaj domówić wszystkie
szczegóły. No ja też się trochę o to
prosiłem, bo ja sobie w myślach jak
jechałem-- już wtedy, jak jechaliśmy, to w
myślach mówiłem sobie, że chciałbym coś
takiego doświadczyć i przeżyć. I
doświadczyłem. I to było tak naprawdę na
moją-- na moje życzenie.
No nie bez powodu mówi się uważaj, o co
prosisz, prawda?
Dokładnie. Ale ta prośba akurat była taka,
że już bym tego nie chciał powtarzać,
bo... No bo w tym momencie ja no nie
miałem jakby kontroli nad swoim ciałem i
to było dla mnie najbardziej przerażające,
że gdyby być może, gdybyśmy razem
zobaczyli to zjawisko, będąc w takim
stanie jeszcze nie letargu sennego, tylko
gdyby się to zdarzyło, na przykład idąc
korytarzem tego zamku, to może byśmy
inaczej jakby to odebrali, to zjawisko.
Ale w momencie, gdy leżę na łóżku, nie
mogę się ruszyć i nikt nie słyszy mojego
krzyku i widzę, co się dzieje. Nie wiem,
co się za chwilę wydarzy. No to ja już
czegoś takiego przeżywać za bardzo nie
chcę. To nie było fajne.
Rozważając takie bardziej racjonalne próby
wytłumaczenia tego, czy brał pan może pod
uwagę opcję, że w takim stanie między snem a jawą
zmaterializowało się panu to, o czym pan
myślał? Jakby zmaterializowała się w
takiej formie ta prośba, którą pan wyrażał?
Tak, jak najbardziej tak. I w zasadzie
tylko jedna rzecz jakby od tej tezy mnie
odciąga, że ja podczas tego całego
wydarzenia byłem w pełni świadomy.
Zazwyczaj jest tak, że jeżeli nam się coś
śni, to dosyć rzadko się zdarza, że
jesteśmy świadomi swojego snu,
uczestnictwa w tym śnie. A ja tutaj byłem
w pełni świadomy całej sytuacji. Ja
wiedziałem wszystko. Ja widziałem śpiącą
przyjaciółkę, ja widziałem to okno, ja
widziałem to, co się dzieje i ja po prostu
wydaje mi się, że za logicznie w tym
czasie myślałem, żeby to był tylko sen.
Podczas snu dodatkowo jakieś jeszcze inne
często rzeczy się dzieją, tak? Czyli te
sny są wielowątkowe. Tutaj nie było snu
wielowątkowego. To było po prostu
konkretne wydarzenie skupione na tej mgle.
A czy w tamtym momencie jakby próbował pan
rozważać, czy to, co pan widzi, jest
prawdziwe, czy też nie? Czy próbował,
krótko mówiąc, wciąć się w doświadczenie
ten taki nasz logiczny, racjonalny umysł?
Znaczy to był strach już. To ja państwu
powiem szczerze, że to był strach. Tylko i
wyłącznie to. Jak już się to zaczęło
dziać, ja sobie zdałem sprawę w tym już,
co się dzieje i nie mogłem się ruszyć, to,
to już w zasadzie to był tylko strach.
Tak szczerze mówiąc, to ja myślałem o tym,
żeby się to już skończyło, więc ja już o
czymś innym to jakby nie myślałem. Nie
próbowałem tego w tamtym momencie
analizować, tylko chciałem, no już się
powiedzmy w cudzysłowie obudzić z tego
koszmaru, żeby się to skończyło. Więc
trudno mi jest odpowiedzieć jednoznacznie
na to pytanie. Na pewno, na pewno się
bałem i tego nie ukrywam.
Zamek Czocha to jest takie miejsce z
historią dosyć dużą i dosyć bogatą.
Ciekawe ile podobnych zdarzeń skrywają w
swojej pamięci pracujący tam ludzie. Może
kiedyś się dowiemy, bo tutaj bardzo,
bardzo też znamienna jest reakcja tego
portiera. Chyba dobrze mówię na pytanie o
podobne zdarzenia. Czy słyszał pan może od
innych pracowników
coś o podobnych incydentach? Wspominali coś?
Hmm, nie, nie słyszałem. Natomiast kiedyś
jeszcze pamiętam taki epizod na zlocie
zielarskim. Jak byłem, rozmawiałem ze
swoim dawnym znajomym, który właśnie
bardzo mocno odczuwa różne byty i energie.
No to on mi powiedział tylko tyle, mówi:
"Chciałeś, to dostałeś. Po co tam
pojechałeś?" Mówi: "Przecież to nie jest
miejsce, w którym człowiek może swobodnie
sobie odpoczywać. To jest tak nasiąknięte
miejsce, jeśli chodzi-- energetycznie
przesiąknięte różnymi bytami", że naprawdę
odradzał mi zdecydowanie podróż do tego
miejsca. To tylko to pamiętam. Jeżeli
chodzi o pracowników, myśmy już nie
rozmawiali z nikim innym. Ten portier był
jedyną osobą i pamiętam, że on tylko
patrząc i słuchając tak mnie, o czym ja
tam do niego zaczynam mówić, on tak się
uśmiechnął, tak trochę prześmiewczo.
Wyglądało na to, że no nie pierwszy jestem
w tej sprawie u niego. Tak to wyglądało z
mojej perspektywy.
No taki uśmiech mówiący: "Szukałeś
przygód? To dostałeś".
Dokładnie tak to wyglądało.
Dobrze, to dziękuję w takim razie, że się
pan podzielił tą historią. Rozumiem, że to
jest wszystko, czym się pan chciał
podzielić dzisiaj podczas rozmowy?
Tak, na dzień dzisiejszy chciałbym tylko,
chciałem tylko tą historię opowiedzieć
właśnie o tym zamku Czocha i o tym, o tym
zdarzeniu, ale być może ktoś
z-z-ze słuchaczy Radia Paranormalium no
też jednak doświadczył na zamku Czocha czegoś, bo
tak mi się wydaje osobiście, że, że to nie
jest przypadek. W sensie nie jestem
jedyny. Wydaje mi się, że jeżeli ten
obiekt świadczy usługi
hotelowo-gastronomiczne, to wiele osób
miało różne dziwne tam na tym zamku
przejścia. I ja tak osobiście uważam, że
to po prostu się tam dzieje. To, to jest i
ja nie jestem pierwszym ani ostatnim.
No zdecydowanie jest to jedno z tych
miejsc, w których bardzo dużo zdarzeń
różnych mniej lub bardziej przerażających
mogło się na przestrzeni
lat nagrać, kolokwialnie mówiąc i nie
wiadomo też, kto lub co jest tam, że tak
ujmę, przyklejone do tego miejsca.
Relacje o obserwacji ducha na zamku Czocha
kończy dzisiejszy odcinek podcastu "Mówią
świadkowie". Dajcie znać w komentarzach,
co sądzicie o wysłuchanych dziś
historiach. A jeśli macie jakieś swoje
relacje, którymi chcielibyście się
podzielić, zapraszam do kontaktu.
Przypominam o stronie internetowej Radia
Paranormalium www.paranormalium.pl, gdzie
obok innych ciekawych materiałów
znajdziecie między innymi pełne archiwum
naszych audycji do pobrania w formacie
mp3. Tam również czeka na Państwa forum
dyskusyjne oraz czat, na których możecie
dyskutować do woli, z dala od cenzorskich
macek wielkich serwisów społecznościowych.
Miłośnikom tematów związanych z duchami
polecam książkę "Opowieści z biura duchów"
autorstwa Ady Edelman, autorki bloga
Biuro Duchów, która od niedawna prowadzi
również kanał na YouTube o tej samej
nazwie. Warto również śledzić i
subskrybować kanały Piotra Cielebiasia UFO
Historie i Marka Żalkowskiego Wehikuł
Wyobraźni, gdzie panowie omawiają cały
szereg interesujących tematów, w tym
również te znane z anteny Radia
Paranormalium. Zachęcam również do
sięgnięcia po najnowszy numer miesięcznika
Nieznany Świat, gdzie stale obecna jest
tematyka związana między innymi z
parapsychologią i zjawiskami
paranormalnymi, jak też do odwiedzenia
kanału czasopisma na YouTube'a. Mówił do
Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio
Paranormalium – Paranormalny głos w Twoim
domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do
usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.