Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko tego światła. Ja do tej pory jestem w
szoku, bo to się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja
byłam tak przerażona, jak to zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam ze strachu.
Niezwykłe wizje. Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam byłem. Klątwy.
Jakby na pentagramie taka bestia była. Po
tej całej akcji, no, strasznie się w życiu mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka i wid-widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie" w Radiu Paranormalium. Przy mikrofonie jak zawsze, Marek Sęk
Ivellios. Witam państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia
najbliższych kilkudziesięciu minut z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie. "Mówią świadkowie" to
niezwykła audycja, w której słuchacze Radia Paranormalium dzielą się swoimi
historiami o spotkaniach z nieznanym — całkiem szczerze, całkowicie anonimowo. W
dzisiejszym odcinku poznamy garść relacji
o bliskich spotkaniach z objawiającą się
pod różnymi postaciami nieuchwytną siłą.
Prezentację przygotowanych na dziś relacji rozpoczniemy od streszczenia pewnej
historii przekazanej przez słuchacza drogą
telefoniczną. Rozmówca prosił, aby nie emitować rozmowy z nim, a zamiast tego
ograniczyć się do takiego właśnie streszczenia. Historia, którą za chwilę
poznamy, dotyczy samochodu, nad którym kontrolę przejęła jakaś dziwna moc.
Do niezwykłego incydentu doszło kilka lat temu na jednym z parkingów, tuż po
pogrzebie, a w zdarzeniu uczestniczyła żona świadka wraz z dwiema koleżankami.
Świadek przekazujący relację prosił o niepodawanie nazwy miejscowości. Mogę
jedynie zdradzić, że zdarzyło się to na Lubelszczyźnie. Główną rolę odegrał
samochód osobowy marki Volkswagen Golf cztery z silnikiem benzynowym. Po
zakończeniu ceremonii pogrzebowej kobiety
wsiadły do samochodu i uruchomiły silnik, zamierzając odjechać. W tym momencie
doszło do całkowicie nieoczekiwanego i
niewytłumaczalnego zachowania się pojazdu.
Samochód zaczął się poruszać samoczynnie, wykonując serię niekontrolowanych
manewrów. Kręcił się w kółko, przyspieszał
i zwalniał, a także kilkakrotnie zmieniał kierunki jazdy przód tył, jakby żył
własnym życiem. Wszystkie próby zahamowania pojazdu czy odzyskania
kontroli przez kierującą, w tym użycie pedałów, hamulca, sprzęgła, a także
hamulca ręcznego nie przyniosły żadnego efektu. Samochód nie reagował na żadne
polecenia kierującej. Najbardziej dramatyczne momenty nastąpiły, gdy pojazd
trzykrotnie samodzielnie podjeżdżał w stronę pobliskiej rzeki, wywołując panikę
u pasażerek, które poważnie obawiały się wypadku. Za każdym razem jednak w
ostatniej chwili samochód zatrzymywał się
i samoczynnie wycofywał na wcześniejsze miejsce. Innym razem pojazd zaczął
gwałtownie ruszać w stronę zaparkowanego
nieopodal nowego auta jednej z koleżanek, ale ponownie zatrzymał się tuż przed
możliwym zderzeniem i wykonał nieoczekiwany nawrót. Pasażerki zaczęły
krzyczeć, a jedna z kobiet otworzyła już drzwi i wystawiła nogi z zamiarem
ucieczki, gdy nagle nadbiegł nieznany młody mężczyzna i poradził, aby wyłączyć
zapłon. Po przekręceniu kluczyka w stacyjce samochód natychmiast się
zatrzymał i dalsze problemy ustąpiły. Mimo
wcześniejszego chaosu i widocznej paniki, kierująca z czasem zaczęła odczuwać
wewnętrzny spokój i przekonanie, że nic złego się nie wydarzy. Co istotne,
samochód po całym zdarzeniu nie wykazywał
żadnych uszkodzeń ani usterek. Mąż kobiety uruchomił później pojazd bez żadnych
problemów i odjechał nim do domu. W rozmowie padła również informacja, że inny
samochód, którym wcześniej próbowały odjechać uczestniczki, również nie chciał
zapalić i wymagał pchania. Słuchacz zgłaszający historię sugeruje, że
techniczne wyjaśnienie nie wchodzi w grę,
zwłaszcza że pojazd działa poprawnie przed i po incydencie. Rozważa możliwość
zjawiska paranormalnego, podejrzewając żart ze strony ducha zmarłego, który mógł
darzyć się go żonę sympatią . I to tyle, jeśli chodzi o historię
przekazaną przez słuchacza z Lubelszczyzny. Teraz proponuję, abyśmy
przekazali głos jednemu z naszych słuchaczy z Niemiec, który przekazał
historię jako żywo przypominającą podania o dusiołkach.
Zacznę od tego, że mam czterdzieści trzy lata i pierwsze takie zdarzenie, dziwne
dla mnie i wyjątkowe, które zapadło mi w pamięć, chyba do śmierci będę o tym
pamiętał, to było miałem dwadzieścia, w wieku dwudziestu trzech lat. Wróciłem
wieczorem z grilla i w domu był tylko mój
tata. I około godziny, no to było grubo po
północy, nie mogłem złapać oddechu i po
prostu czułem, że coś mi siedzi po prostu na
klatce piersiowej i uciska mnie strasznie. I cała moja walka polegała na tym, że
próbowałem obudzić tatę i wydawało mi się, że ja krzyczę wręcz po prostu, że
potrzebuję pomocy. Ale ten tata po prostu
tego nie słyszał. Ja nie potrafię sobie tego jakoś logicznie wytłumaczyć i przez
cały czas próbowałem walczyć z tym, żeby
się podnieść z łóżka, ale nie mogłem. I po pewnym czasie, kiedy już po prostu
myślałem, że po prostu koń-- skończy się
moje życie, bo już nie miałem powietrza,
żeby dłużej z czymś tym walczyć, więc jak
już mnie to opuściło, to zgiąłem się po prostu wpół tak szybko, byłem tak
przerażony tym wszystkim, że poszedłem do
taty do pokoju. Miałem do niego straszne
pretensje na początku, że w ogóle mi nie
pomógł, że nie słyszał mnie i tata mówił, że nic nie słyszał. Jakbym cokolwiek
słyszał, to nie spał na tyle głęboko, żeby mi nie pomóc. To było jedno takie
zdarzenie. No i później właśnie zacząłem szukać informacji, co to może być i
niektórzy mówią, że to jest zmora i tak dalej. Ja bynajmniej to przeżyłem i nie
życzę tego po prostu nikomu. No ludzie to różnie nazywają. To mógł być
również paraliż senny, bo mózg w tym momencie jakby stopniowo wyłącza
poszczególne partie ciała i może to tak skutkować takimi różnymi efektami.
O tym również czytałem i powiem panu, że na drugi dzień rozmawiałem o tym z moim
sąsiadem, który jest policjantem i oboje po prostu znamy się od dziecka i gdzieś
tam takie historie o duchach, jak tam się starsi
nasi rodzice spotykali, tam babcie były, to gdzieś to te tematy takie się
pojawiały, ale nas wyganiano z pokoju. Ale coś tam co nieco gdzieś tam człowiek
usłyszał. No wiadomo, żeby dzieci nie straszyć, prawda?
No i akurat z tym kolegą wiedziałem, że jak mu to powiem, to on tak bardziej
normalnie zareaguje na to, gdyż no znamy się od dzieciństwa. Jak mu o tym
powiedziałem, to na początku się mnie spytał, czy dobrze było na tym grillu i w
ogóle, i w ogóle. Ja mówię, że nie byłem
pijany, bo wypiłem tylko trzy piwa, a ważę
sto dwadzieścia trzy kilo, mam dwa metry, więc trzy piwa mi nic nie robią po
prostu. I że to nie było tak. I on niby
mnie rozumiał, ale się trochę podśmiewczo do tego podszedł. I niech pan sobie
wyobrazi, że tej samej nocy, znaczy, tej
nocy, po tej rozmowie z nim, on zadzwonił do mnie o drugiej rano, przerażony, że
miał to samo, co-- o czym ja mu opowiadałem, więc tego tym bardziej nie
potrafię wytłumaczyć. Jeżeli to był paraliż senny, to czemu jest taka
zbieżność po prostu, że rozmawialiśmy na ten temat, on się ze mnie prześmiewał
troszkę, no i wieczorem spotkało go-to samo, co mnie poprzedniej nocy. To była
taka historia, która akurat nie pamiętam, znaczy pamiet-- pamiętam ją, ale nie
chciałbym jej pamiętać, bo to była dla mnie trauma do końca życia. To, co
przeżyłem. Teraz przenosimy się do Złotowa w
województwie wielkopolskim, by ponownie
usłyszeć się ze słuchaczem, który miał już
sposobność wystąpić w naszej audycji we wcześniejszych odcinkach. Dziś poznamy
dwie przekazane przez niego historie dotyczące poltergeistów.
Pewnego dnia siedzieliśmy sobie tutaj ze
szwagrem w domu, w którym teraz mieszkamy.
Tylko że mamy podzielone, podzielony dom. On mieszka na dole, a my mieszkamy u
góry. Wcześniej jeszcze właśnie tutaj u góry nie mieszkaliśmy i tutaj mieszkanie
było puste. Natomiast u niego było tam już
wszystko wyremontowane, więc siedzieliśmy
u niego. On ze swoją dziewczyną był i ja
byłem. I po prostu w pewnym momencie, jak
sobie siedzieliśmy, poczuliśmy straszny taki...No, smród jakiś. No jak? Nie
wiem, jak jakiś żul czy-czy coś takiego,
ale to, no strasznie no, nie szło aż tego
wy-wytrzymać. Najciekawsze praktycznie no
dwie, trzy rzeczy. Pierwsza jest taka, że dziewczyna
mojego szwagra, po prostu ona tego w ogóle nie czuła i mówi, że co-to wy mnie
wkręcacie? Co wy wymyślacie? Poszła po
mopa, coś tam zaczęła ścierać podłogę, coś tam. Nic oczywiście nie dało. A druga
jeszcze dziwna rzecz była taka, że ten cały smród miał swój taki jakby...
Jakby był taki tak jakby skupiony w jednym miejscu, tak?
O właśnie, właśnie, właśnie. Był skupiony
w jednym miejscu, że po prostu ja chciałem
gdzieś wyjść, chciałem zobaczyć gdzie?
Gdzie go, gdzie? Gdzie to czuć? No i byłem zdumiony, bo jak stałem, zrobiłem dwa
kroki, zrobiłem dwa kroki i już nic nie czułem. Zrobiłem krok, znowu czułem, ale
krok właśnie w tą stronę, gdzie poprzednio i znowu czułem, ale to był taki
intensywny smród, że no normalnie no i też, też to ciężko opisać, jakbym no nie
wiem, no naprawdę jak jakiś taki osikany,
gdzieś tam żul, który się nigdy nie mył i
tak dalej, nie. I w końcu znalazłem tak
jakby granicę. I dosłownie to było tak, że wziąłem
głowę pięć centymetrów w jedną stronę i było to niesamowicie czuć, a pięć
centymetrów w drugą stronę nic nie było. Więc to było takie
dziwne i mój szwagier to samo. Tak samo w
tym samym miejscu on wszystko czuł, a jego
dziewczyna nic. I tak nagle jak to się pojawiło, tak samo nagle zniknęło. I po
prostu no wiadomo, no już cała rozmowa była skupiona na tej całej sytuacji, ale
po jakichś 20 minutach znowu to się pojawiło i bezpiecznie w tym samym
miejscu. Tylko że wtedy gdzieś na krótszą
chwilę. Wtedy to trwało gdzieś jakieś 10
minut, a potem gdzieś na minutę i ustało i już nic tam się więcej nie działo.
No nie jestem jakimś orłem, prawda? Z fizyki czy chemii zresztą nigdy nie byłem,
ale wedle mojej wiedzy zapachy się raczej
roznoszą, a nie są takie zlokalizowane, prawda? To mi w ogóle przychodzi na myśl
relację, którą kiedyś ja już kiedyś rejestrowałem podobne zdarzenie, że też
ten zapach był taki jakby mocno zlokalizowany w jednym punkcie.
No właśnie tak było, bo miał po prostu on
swoje granice, tak jakby nie wiem, bańkę jak balon o powiedzmy
balon, balon z helem oddzielony od powietrza tylko tą gumą. Ale no tej gumy
to nie było, nie? Czyli tak jakby coś zatrzymywało ten zapach w jednym miejscu.
Wy tam tylko zauważyliście ten zapach. Nie było jakiegoś jakby uczucia, prawda?
Obecności czy czegoś, że ktoś tam jeszcze obok was był?
nie, nie. Nie było żadnej, nie było żadnego uczucia obecności nikogo. Był tylko
zapach. I właśnie te trzy rzeczy najdziwniejsze. Bardzo się szybko pojawił.
Czułem go tylko ja ze szwagrem. Nie czuła go jego dziewczyna. Była granica tego
zapachu i bardzo szybko zniknął, tak jak się pojawił. Ale właśnie w tym domu,
jeszcze wcześniej to działy się takie jakieś dziwne rzeczy, bo na przykład
szwagier opowiadał, że jego pies stał w drzwiach i szczekał w jakieś jedno
miejsce. Albo jak u niego spaliśmy jeszcze
wtedy z dziewczyną, to słyszeliśmy cały
czas jak tutaj u góry coś, coś stuka, coś
spada, coś chodzi, biega. No, no nie wiem, jakieś dziwne rzeczy, tak? Naprawdę,
naprawdę bardzo głośne, bo aż się budziliśmy w nocy. A teraz akurat
mieszkamy tutaj, w tym u góry i no chyba to przestało. Chociaż
też zaraz będę mówił o jednej sytuacji dziwnej i no z tego, co wiem, no to tutaj
kiedyś była znaleziona jakaś osoba, jakiś bezdomny chyba, ktoś po prostu tutaj
umarł, nie? W tym domu. No to by tłumaczyło po części pojawienie
się tego zapachu, bo to jest jakiś stary dom, taki budynek z historią?
Nie. To jest po prostu taki klo, tak o. Tak jak kiedyś budowali takie
klocki. No może trochę większy, trochę, trochę, trochę inna bryła, ale nie wiem
ile ten dom może mieć lat. No około pięćdziesięciu pewnie ma.
No pięćdziesiąt lat to już jest taki okres, że tam mogło się dużo różnych
rzeczy dziać na przestrzeni dziesięcioleci.
Wiem, że ktoś tutaj zmarł, bo jak teściu
kupował, to tam właśnie była historia tego
domu no i ktoś tutaj po prostu w tym domu zmarł.
No może być tak, że to, że to się tam jakby objawił
poprzedni lokator tego, tego domu. No właśnie też tak skojarzyliśmy, nie?
Zwłaszcza, że jego pies tam gdzieś tam szczekał, coś tam. I właśnie tutaj, tak
jak mówiłem, różne rzeczy się działy. Jeszcze tutaj jedna historia. Od razu może
powiem, jak siedziałem tutaj u góry, właśnie tam, gdzie słyszeliśmy te dźwięki,
to siedziałem plecami do takiej szafki, takiej komody i po prostu
to była też noc. I po prostu w pewnym momencie coś tak mocno huknęło, tak mocno
spadło. Poczułem aż wiatr taki na plecach,
jakby się cała szafa zawaliła czy coś.
Książki, ten... Wychodzi moja żona. Co się
stało? Co się stało? A wracamy się, a tam po prostu nic.
Wszystko na swoim miejscu. Także to też bardzo dziwna sytuacja.
No wypisz wymaluj, aktywność poltergeista. Może tak, może być.
A tutaj chyba takim najczęstszym, jednym z takich najczęstszych jakby przejawów
aktywności tego typu zjawisk są właśnie jakieś wrażenia
dźwiękowe. Tutaj taki ważny element to, to, że nie tylko pan to usłyszał. Żona
też. Tak, tak. Żona też, bo aż wyszła, bo myślała, że po prostu jakaś szafa się
zawaliła czy, czy coś. A ja po prostu aż
poczułem na plecach taki powiew jak spadł,
aż, aż no taki no, no wiadomo, jak coś spadnie, no to jest, jest tam siła i po
prostu aż idzie taki wiatr od tego i aż poczułem to na plecach, więc się
odwróciłem, a tam po prostu dziwne, dziwna
rzecz, bo wszystko było na swoim miejscu.
"Ze Złotowa w województwie wielkopolskim przenosimy się do Warszawy, gdzie
rozegrała się pewna mrożąca krew w żyłach
historia, która poskutkowała wygonieniem lokatorów z dopiero co wynajętego
mieszkania." To był rok 2013. Lato. Ogólnie rachunek
historii jest taki, że mieliśmy właśnie z partnerką możliwość tanio wynająć
mieszkanie w Warszawie na Ochocie. Takie pierwsze wrażenie, jak w ogóle byliśmy
wcześniej w tym mieszkaniu? Ja to mówiąc szczerze zignorowałem. Partnerka trochę
mniej. Po prostu wchodzimy do mieszkania
no i takie wrażenie wchodząc łącząc prochu
eee niefajnie tutaj po prostu. No z tym, że ja to zwaliłem na to, że no
rzeczywiście mieszkanie troszeczkę zapuszczone, takie w stylu babcinym, no
to, no po prostu mieszkanie w stylu babcinym, no to w stylu babcinym, ale nie
ma co wybrzydzać. Natomiast właśnie moja partnerka była od początku wobec tego
mieszkania bardzo sceptyczna. Kiedy się już tam wprowadziliśmy, znaczy
prowadziliśmy całe mieszkanie-- zajmowaliśmy albo chyba przez dwa czy
przez trzy dni już nie pamiętam. No bo żeśmy stamtąd zwiali. Dwa dni, tak, tak,
właśnie teraz ... pokazuje dwa dni, czyli no jedną noc. Żeśmy stamtąd po prostu
zwiali dlatego, że tam się działy rzeczy takie dość dziwne. Można powiedzieć, że
bardzo takie zastanawiające zbiegi okoliczności to jedno, ale druga rzecz to
to, że właściwie permanentnie w tym mieszkaniu ja miałem takie poczucie, jakby
ktoś lub coś mi chciało zasugerować, że nie jestem tutaj mile widziany. To można
porównać to uczucie do czegoś takiego, że na przykład idziesz przez park, tak?
Siedzi sobie kilku typków, piją piwo, nic
do ciebie nie mówią, ty do nich nic nie
mówisz, mała wymiana spojrzeń, ale czujesz
z tyłu głowy, że typki by chciały, żebyś sobie szybciej poszedł niż wolniej,
prawda? No więc podobne przeczucie, właśnie podobne myśli miałem w tym
mieszkaniu i to jak gdyby permanentnie. To raz. Dwa to robiło, można powiedzieć,
jakieś takie z manifestacji takich bardziej nazwijmy to
namacalnych. No nie było tutaj nic spektakularnego, ale z tych takich
manifestacji, tego czegoś, no to było na przykład coś takiego, że na przykład,
kiedy moja partnerka brała prysznic, tak? Była sobie taka zasłona prysznicowa na
pałąku. Oczywiście no i w tym momencie
tego nie dotykała, jak gdyby była oddalona tam od tej kotary. No i ta kotara
prysznicowa sobie wzięła i spadła. Tak ni z grochy, ni z pietruchy, tak? To na
przykład jedna taka rzecz. Druga rzecz to w momencie, w którym tak w ramach
przeglądania, co jest w szafie jednej, drugiej otwieramy szufladę w szafie, tak?
No i jest sobie świeca taka kościelna gromnica nie no długa na pięćdziesiąt
centymetrów. No i w każdym razie mówimy no o gromnicach, po co to komu? Tak?
Pamiątka po poprzednim właścicielu, po osobie, która tu mieszkała. Ale w
momencie, kiedy ja powiedziałem słowo modlić się, jak ktoś się może modlił, tak?
No to w tym momencie też w zlewie w kuchni brzdęk, brzdęk, brzdęk sztućce,
tak? O talerze, tak? No ni z grochy, ni z akurat w momencie, kiedy zostało użyte
słowo modlić się. To druga rzecz. Trzecia rzecz to było z kolei też
związane właśnie ze zlewozmywakiem w kuchni. Też kiedy nasilało się to uczucie
i u mnie i u mojej partnerki to uczucie, że coś nam daje do zrozumienia. Nie
jesteście tu mile widziani, tak? Spadajcie
i tak dalej, i tak dalej. Ja po prostu już mówię otwartym tekstem Co ty? Czy ty
uważasz, że tutaj, w tym mieszkaniu są jakieś duchy? I w momencie, kiedy
wypowiedziałem słowo duchy, to w tym momencie bum! Znowu uderzenie w zlewie, w
zlewozmywaku. No i ja autentycznie wysrany
totalnie idę do tej kuchni. Spodziewałem
się oczywiście już wyobraźnia pracowała. Spodziewałem się nie wiadomo czego.
Wchodzę do tej kuchni, patrzę, a tam po prostu z foremki, tak? Do lodów kostka
lodu, którą żeśmy do góry nogami tą foremkę położyli w zlewie, żeby to sobie
jak gdyby spadło. No to już i zapomniałem w ogóle o tej foremce do lodu. Wypadła
kostka lodu. Z tym że to, co jest właśnie takim zastanawiającym zbiegiem
okoliczności, to to, że w tym momencie, kiedy ja wypowiedziałem słowo duchy, ta
kostka lodu sobie wzięła i zleciała. To jeszcze teraz, dobra, kolej na jak gdyby
manifestacja tego czegoś. Ja tego nie widziałem. To może moja partnerka, jeżeli
się nie wstydzi, to powie więcej. Znaczy
no teraz kiwa głową, że nie, ale twierdzi, że widziała jak gdyby kątem oka w
lustrze, tak? W łazience, jak gdyby taka ciemny kontur postaci w kapeluszu, tak?
Chyba mężczyzny. No i to tyle. I teraz najbardziej jakby taka zastanawiająca
rzecz związana z tym czymś, to było to,
no, że zamówiliśmy pizzę na kolację, tak?
Zamówiliśmy tą pizzę, czekamy pół godziny, godzinę. No nie ma tego dostawcy.
Właściwie to dzwonimy do pizzerii, a to akurat zamówiliśmy dość późno. Pizzeria
tam przedna do dwudziestej trzeciej, zamówiliśmy o dwudziestej drugiej. Nie ma
godzinę dzwonimy do pizzerii, już tam nikogo nie ma. No to nikt nie odbiera.
Dwudziesta trzecia, trzydzieści dalej nikt nie odbiera. No to stwierdziliśmy, że
nie, że nas olali tak? W tym momencie i
pizzy nie będzie. Trudno, ale tak gdzieś, no nie wiem, no grubo po północy przez
pierwszą dzwonek do drzwi. No oczywiście,
no już też tam wyobraźnia pracowała, nie
mogliśmy zasnąć. Dzwonek do drzwi. Matko
Bosko, kto to? Nikt nie wie, że tutaj ktoś się wprowadził, tak? Po co ktoś ma tu
dzwonić? Ale ja idę, idę, otwieram te drzwi tam i tam gościu z pizzą, tak? I
facet mówi, że ja bardzo tak proszę państwa, przepraszam, że tak późno, ale
dosłownie pod tutaj pod Państwa blokiem. Facet we mnie autem wjechał, tak? Facet
jechał, ten dostawca jechał na skuterze,
no i miał wypadek z samochodem, tak? No i w tym momencie no stwierdziliśmy, że
dobra, idziemy spać. Partnerka ponoć miała jakieś tam koszmary, coś, ja nie
pamiętam, co mi się śniło. No w każdym
razie jak się obudziliśmy, to jak gdyby to
uczucie, że nie jesteśmy mile widziani było mniejsze. No i tam postanowiliśmy
jeszcze zostać w tym mieszkaniu, ale jak już się zbliżał wieczór, to to uczucie
znowu wróciło. I w tym momencie stwierdziliśmy, że nie, dobra, coś tu
rzeczywiście jest. No trudno.-tego do wyjaśnienia, tak? Przede wszystkim właśnie
ze względu na, na to podświadome uczucie, jakie to w nas wywołało, więc
postanowiliśmy stamtąd zwiewać. No i w
momencie, jak tylko żeśmy załadowali graty do samochodu, no to w tym momencie to
ja-ja przynajmniej poczułem taką wie pan
wyjątkową ulgę. No i to, to tyle. No, bez
jakichś tam fajerwerków, bez jakichś tam niestworzonych rzeczy, po prostu coś
takiego. Nie wiem, czy to jakiś poltergeist, czy to jakieś rzeczywiście
duchy poprzednich mieszkańców. No, takie coś nam się przytrafiło.
Ja jeszcze może tylko dodam ze swojej strony, że mam dosyć dobrze rozwiniętą
intuicję i często się jej słucham. I faktycznie to było dla mnie przynajmniej
też takie nietypowe, że ja po każdej, nie
wiem, podróży gdzieś mam bagaż. Pierwsze,
co robię, rozpakowuję te rzeczy i to za każdym razem tak jest. Czy gdzieś
przyjeżdżam, wyjeżdżam, jest, nie wiem, późno w nocy, jestem zmęczona. Ja zawsze
muszę po prostu walizkę, torbę rozpakować,
rzeczy na miejsce. No po prostu tak mam.
I słuchając je trochę-- nie wiem, czy to była właśnie ta dobrze rozwinięta
intuicja. Faktycznie ja się tam nie rozpakowałam ani przez chwilę. Miałam tak
jakby torbę przez te dwa dni cały czas w jednym miejscu przy wyjściu, że coś mi
mówiło, że nie jest to najlepsze miejsce do tego, żeby po prostu tam zostać.
Ale miała pani jakieś takie poczucie, że coś z tymi pani rzeczami może się stać?
Nie. Miałam takie poczucie, że po prostu
będę musiała się bardzo szybko spakować i po prostu sobie iść
do innego miejsca. Że tak jakby coś mi
mówiło, że nie zostanę tutaj, nie ma opcji
i muszę mieć tę torbę pod ręką właśnie po to, żeby ją, no, wziąć ze sobą, wyjść,
zamknąć drzwi na klucz i-do widzenia. A państwo wykluczyliście, żeby coś mogło
jakby samo z siebie się poruszać, prawda?
Ta kotara, te sztućce i tak dalej. Była w ogóle możliwość, żeby tą kotarę
przypadkowo, nie wiem, trącić i ją zrzucić? Nie. Nie było takiej możliwości, bo
jeszcze dodatkowo to nie był taki powiedzmy kołek rozporowy od ściany do
ściany właśnie, że no raczej trzeba by użyć troszkę, wiadomo siły, żeby to
ściągnąć na dół. To był taki-- to była taka kotara, tak jakby zakręcająca, taka
dookoła, tak jakby, nie? Więc ona się nie
trzymała na tym... kołku rozporowym. Taka
była rozkręcana do ściany, więc to trzeba byłoby naprawdę mocno pociągnąć.
Czyli krótko mówiąc, żeby przypadkiem coś w tej kotorze zrobić, trzeba się było
naprawdę bardzo mocno postarać. Bardzo mocno to może nie, no bo wiadomo,
że [przesłuch 00:23:53] to by szarpnęło, ale na pewno trzeba to-to dotknąć,
ściągnąć, szarpnąć. Nie jest tak, że nie
wiem, podmuch wiatru i powiedzmy to gdzieś
spada. Zresztą nie mogło być tam podmuchu wiatru za bardzo, bo to była łazienka.
A czy państwo odczuwaliście może w tym mieszkaniu jakieś wrażenie, że ewidentnie
ktoś tu jeszcze jest? Takie... Tak. ...uczucie obecności.
Nawet, nawet jak teraz o tym mówimy, to, to ja mam przynajmniej No ja też.
...takie ciarki. A my jesteśmy dosyć tacy
wrażliwi na takie rzeczy. O, może tak to ujmę. No tak.
Więc de-decydowanie właśnie było takie poczucie, że coś tu jest. Na pewno nie
jesteśmy sami. I właśnie to nam dało takie
poczucie, dobra, trzymajmy rzeczy właśnie nierozpakowane i cały czas gdzieś tam
dziwne rzeczy znajdowaliśmy. A to właśnie
ta gromnica. Chociaż no wiadomo, jak ktoś
jest bardzo mocno gdzieś tam wierzący, to być może ma taką gromnicę i-i kartkę z
modlitwą w szufladzie. Nie, nie jest to zupełnie wykluczone. No ale przez napad,
że nie jest to powiedzmy codzienne gdzieś tam znalezisko, nie?
No, szczególnie w dzisiejszych czasach, gdzie coraz więcej ludzi odwraca się,
prawda, od Kościoła z różnych powodów, to raczej coraz rzadziej będą się takie
artefakty trafiać w wynajmowanych mieszkaniach. A co wiadomo o historii tego
mieszkania, budynku? Próbowaliście się coś dowiedzieć, co może jakby stać za
przyczyną pojawienia się tych zdarzeń? Z tego, co mi wiadomo, właściciel tego
mieszkania mieszka na stałe za granicą, a
wcześniej w tym mieszkaniu mieszkała jego
siostra. Przecież w tym mieszkaniu podobno
zmarła w szpitalu. Podobno. Ale czy ona
zmarła tam, czy w szpitalu? Tego nie wiem na sto procent. Wiem, że mieszkała tam
właśnie siostra tego właściciela i mieszkała sama, z tego, co mi wiadomo.
Więc podejrzewamy tutaj, że być może ta siostra właśnie na przykład nie zmarła w
szpitalu, tylko może to się wydarzyło tutaj.
Albo po prostu zmarła w szpitalu, ale była
z jakiegoś powodu przywiązana do miejsca,
tak? Na przykład. Albo to niekoniecznie musiała być siostra, duch siostry. To
mogło być coś zupełnie innego. Trudno powiedzieć.
Pani wspominała o obserwacji jakby kątem
oka tej postaci, takiej męskiej, prawda, w
kapeluszu. No, tutaj bierzemy oczywiście poprawkę na to, że to mogła zadziałać
pareidolia, ale gdyby- No tak, no, kapelusznik mówisz, taki, tak?
Tak, tak, tak, tak. Zdecydowanie bardziej
męska, bardziej męska sylwetka. I to, i to
już w ogóle była taka kropka nad i, gdzie powiedziałam, że nie ma, nie ma opcji,
żebym tutaj dłużej po prostu sam, no, spędzała czas.
Jak się tak właśnie czyta o poltergeistach, to poltergeisty to
bardziej, że tak powiem, terytorialne, tak? Że tutaj zgaszą światło, tam coś
przesuną, nie wiem, jakieś odgłosy, ale to słychać tylko, no, na terenie, gdzie
poltergeist jest jakby przywiązany, tak? Z
tego, co czytałem. Natomiast, no, mnie najbardziej zastanawia właśnie to-- ta
kwestia z tym dostawcą pizzy, bo to naprawdę już taki zbieg okoliczności, no,
że tak powiem, wręcz ostentacyjny. No, tutaj można powiedzieć,
trzymając się tej jakby wersji paranormalnej, że to rzeczywiście jakiś
duch, jakieś-- coś tam się przykleiło, coś chyba uznało tego dostawcę pizzy za
intruza kolejnego do odstraszenia. No tak. Albo nie wiem. No, duch chciał nas
zagłodzić. No może tak szeroko mówiąc. Już się teraz z tego
śmiejemy, ale no to nam do śmiechu absolutnie nie było.
A czy szukaliście może pomocy jakiejś, nie
wiem, u egzorcysty czy u jakiejś osoby zajmującej się, powiedzmy profesjonalnie
tematyką duchów, poltergeistów i tak dalej? Nie. Powiem szczerze, że chcieliśmy
stamtąd jak najszybciej wrócić i po prostu znaleźć się w jakimś miejscu, gdzie
będziemy czuli-...się, no że okej, tutaj
jest bezpiecznie, nic nas, że tak powiem, nie wygania. Natomiast gdzieś tam się
obawialiśmy, żeby nam się coś po prostu
nie przykleiło. No i wtedy wiadomo, trzeba by się zająć tym bardziej tak
profesjonalnie. No tak, ale nic takiego właśnie nie było,
tak jak wspomniano. Wyszliśmy ze sobą, wsiedliśmy do auta i już samochodem
odjeżdżaliśmy. To ja poczułem taką totalną
ulgę, jakby coś mnie puściło. A tak to,
to ja tam rozmawiałem, no, z osobą, która
się tam interesowała okultyzmem. No to z tego, co ja z tą osobą rozmawiałem, to
ponoć było coś nie tak znowu. Nie wiadomo
jak silnego w porównaniu z innymi bytami, jakie gdzieś tam kiedyś ktoś znalazł.
Natomiast tutaj to uczucie dyskomfortu. Gdybyśmy tam zostali, to ponoć by było
coraz większe, większe, większe i to by się nawet, wie pan, no, mogło skończyć
zapaścią psychiczną. No bo to w tym momencie ewidentnie ten byt jak gdyby
chciał nam, że tak powiem kolokwialnie, no, wejść na psychikę, tak? Na tej
zasadzie. Jeżeli rozumiem, to jesteście państwo
przekonani, że jakby coś tam personalnie było i was poznało za intruzów, tak?
Tak, tak, tak. Że po prostu personalnie się, no, temu duchowemu, astralnemu czy
tam jakiemuś rezydentowi po prostu się nie spodobaliśmy i tyle.
Czy próbowaliście się dowiedzieć czegoś od
sąsiadów? O ile w ogóle kontaktowaliście się z sąsiadami, prawda, o jakichś
zdarzeniach związanych z tym mieszkaniem? Nie, nie, nie. Ogólnie sąsiedzi akurat
tam, to bardziej tacy starzy ludzie naokoło mieszkali. No i ogólnie sąsiedzi
to nawet widzą jakieś nowe twarze, to nawet na dzień dobry tam nie odpowiadali,
więc nie było w ogóle punktu zaczepienia.
To jest taki dosyć klasyczny przypadek, mi się wydaje, no, poltergeista. Czy też
jakby interwencji kogoś, kto po śmierci jest do tego mieszkania cały czas jakby
przyklejony, że to tak ujmę. Oczywiście tutaj
odsialiśmy chyba też wszystkie możliwe racjonalne wytłumaczenia, że coś tam
mogło, nie wiem, te sztućce mogły same spaść się, zsunąć czy coś.
No tak, tak, tak. Znaczy, to powiem tak: teoretycznie mogło. Szczególnie z tą
kostką lodu. No to rzeczywiście, no jak się lód rozmraża, jest przyklejony do
foremki i on się rozmraża, to prędzej czy
później ta kostka spadnie, tak? Z tym że, no, że akurat w momencie, jak ja
powiedziałem słowo duchy, to ta kostka
walnęła, no to w tym momencie to jest, no,
tak jak, tak jak mówię, no, to co można najlepiej opisać to zjawisko, to bardzo
subtelne zbiegi okoliczności. Tak, można
powiedzieć, że z subtelnych przechodzący do ostentacyjnych miejscami. Na tej
zasadzie. Ja bym jeszcze takie pytanie: jaki jest
wasz ogólnie stosunek do tej tematyki paranormalnej? Czy wcześniej
interesowaliście się tymi tematami, czy jakby to zainteresowanie się narodziło u
Was w wyniku tych zdarzeń dziwnych w tym mieszkaniu?
Powiem tak: ja na przykład tematyką UFO interesuję się od podstawówki. Bardziej
tak można powiedzieć hobbystycznie, jako czy wierzę, czy nie wierzę, bardzo
sceptyczne mam do tego podejście. No, można to porównać do tych znanych polskich
ufologów, do Mateusza Kijewskiego, który,
no, jest mega sceptyczny, tak? Natomiast
uważam, że to są ciekawe historie, właśnie te wszystkie ufologiczne Rozwol,
Nierozwol i tak dalej. No na przykład też
uważam, że ?No to była mistyfikacja. Plus
jeszcze, jeżeli chodzi o kwestie związane
z okultyzmem. No, w okresie nastoletnim tam się bawiłem
energiami, no i rzeczywiście to czułem. Z
tym że później jak gdyby odpuściłem i to, jak gdyby te zdolności
zanikły. Ale to, to były właśnie takie rzeczy typu przekazywanie energii, tak?
Dostrajanie talizmanów do nosiciela i tego
typu rzeczy. A jeżeli chodzi właśnie o
partnerkę, no to właśnie wysoko rozwinięta intuicja i też właśnie... No, to może
sama powiesz tak? A mogę ja powiedzieć za ciebie? O czym?
No o tym właśnie, że też, no, czujesz pewne takie rzeczy bardziej, no,
niecodzienne, tak? Potrafisz wyczuć, tak? Niecodzienne, niecodzienne. Ale tak,
zdarza mi się po prostu bardzo dobrze wyczuć niektóre rzeczy. Zacznijmy od
takich prostych rzeczy, typu, nie wiem, czekamy na jakiegoś, nie wiem, dostawcę,
nie-dostawcę i... I, i, i nie wiem, chłopak gdzieś tutaj powiedzmy chodzi,
krząta się, a akurat jeszcze mamy takie
dodatkowe drzwi, więc czasami zdarza się,
że niestety jak dzwonek nie zadzwoni, to my po prostu nie usłyszymy, jakby ktoś
pukał do tych drzwi, do tej nazwijmy to
ala kraty. I akurat mówię na przykład: Idź
otwórz panu, bo pan jest przed drzwiach i-i-i akurat tutaj wychodzi. Otworzycie
drzwi i co? Stoi pan. Tak, na przykład tak. Albo na przykład, no
chociażby teraz, jak pan do nas dzwonił,
to jak partnerka poszła do kuchni, pójdę do kuchni, to na pewno tutaj pan Marek
zadzwoni. No i właśnie pan zadzwonił, tak?
No, czyli tutaj bardziej można powiedzieć prawo Murphy'ego, czyli też nic, nic z
fajerwerkami, ale jednak tutaj, jeżeli chodzi o takie rzeczy, no jak są osoby
bardziej wrażliwe na takie kwestie, mniej,
nazwijmy to, mniej racjonalistyczne, to moja partnerka jest właśnie na takie
rzeczy wyczulona. No pewnie. A też jeszcze mogę powiedzieć à
propos takich nie wiem, czy to intuicji, ale też takich powiedzmy kontaktów, no,
paranormalnych. To miałam akurat taki przypadek. Myślę, że to też się wielu
osobom zdarza i jest to częste, ale jednak postanowiłam się podzielić. To był
przypadek mojej babci, już świętej pamięci. Był taki przypadek, że
przebywałam chwilowo za granicą na wycieczce, takiej wymianie studenckiej. I
faktycznie była taka noc, że bardzo źle tej nocy spałam. Obudziłam się jakiejś
dziwnej godzinie. No tak, nie wiem, to było około godziny piątej nad ranem. Ja
jestem śpiochem, więc dla mnie to jest bardzo dziwna godzina do w ogóle do
wstania. Jakoś tak bardzo źle spałam i śniło mi się. Śniło mi się, że właśnie
przyszła babcia. Pocałowała mnie w policzek i powiedziała: Przyszłam się z
tobą pożegnać. No i tak jakoś się obudziłam. Wiadomo, no było mi niezbyt
miło po tym śnie, no bo był taki bardzo, bardzo oczywisty. No i potem co się
okazało? Że jak później rozmawiałam z mamą, okazało się, że właśnie około
godziny piątej ta babcia zmarła. Jeszcze taka ciekawostka, że to, że tak powiem,
nie była ulubiona babcia, a ja nie byłam
ulubioną wnuczką i mimo wszystko zostałam
wybrana, żeby się pożegnać. To-to-to... Czyli krótko mówiąc, klasyczny przypadek
tak zwanej monicji, że zmarły informuje o swoim odejściu. Tak, dokładnie tak.
W ostatniej części dzisiejszej audycji
wysłuchamy takiej paranormalnej spowiedzi,
w której będą się pojawiały obok głównego wątku odniesienia do kontaktów z
zaświatami, zdarzeń o charakterze prekognicyjnym i tak dalej. Główną część
rozmowy poświęcimy jednak na prezentację historii związanej z wydarzeniami w
nawiedzonej kamienicy w Przemyślu. Chodzi o to-- zaczęło się w ogóle od tego,
że moja mama była w śmierci klinicznej przy porodzie ze mną i na swojej drodze
jakby taki zobaczyła piękny ogród i swoją-- szła taką alejką. Opowiadała, że
były piękne zapachy, kwiaty. Kochała bardzo swoją babcię i właśnie tą babcię
zobaczyła zza rogu. Ta babcia wybiegła z laską, zaczęła krzyczeć: "Uciekaj, na
ciebie jeszcze czas". I wtedy wybudziła się ze śmierci klinicznej. Potem rodzice
kupili kamienicę. To jest kamienica z 1910 roku. I w tej
kamienicy no jakby od początku były jakieś byty. Ja mając trzy latka
został ze mną wujek i w południe, w samo
południe nad moim łóżeczkiem mów-- zrobiła się taka jakby chmura i ta chmura tak
jakby w pionie się podniosła, poszła do
okna i się rozpłynęła. Później, mając lat nie wiem, dziesięć, dwanaście
zobaczyłam. Przebudziłam się w nocy. Właściwie to mnie przebudziło i spojrzałam
na drzwi do kuchni. W tych drzwiach stała postać taka... Trudno mi określić. Nie
było widać twarzy. Taka w habicie, jakby jak Ku-Klux-Klan. Tylko że
to było czarne takie. Taka zakapturzona postać, tak?
Tak, tak. Później lata mijały. Tam no ciągle jakieś
były sytuacje, że ktoś coś widział, ktoś coś słyszał. Do mamy, do łóżka coś
podeszło. Mieliśmy meble, antyki i taki kredens. Właśnie jedna szafka tak
skrzypiała i parkiet. No i mama słyszała,
że, że coś się porusza po tym parkiecie. Podeszło do tej szafki, otworzyło i tak
jak do stałej siły uderzyło tą szafką. Później właśnie
była sytuacja, że wyjechałam na Śląsk, bo wyjechałam na Śląsk. I tutaj pierwsza
noc na Śląsku. Przyśnił mi się właśnie taki sen, że puka ktoś do drzwi i ja w
tym śnie otwieram drzwi i wchodzą rodzina, brat, siostra, brat, który nie
żyje i moja mama, która nie żyła. Ja, będąc świadoma w tym śnie, że mama nie
żyje, mówię do mamy: "Mamo, przecież ty
nie żyjesz". A mama mnie przytuliła, mówi:
"Dziecko, wierz w reinkarnację". No nie potrafię sobie tego snu wytłumaczyć.
Później właśnie była też sytuacja, że przyjechałam do brata i z bratankiem
rozmawialiśmy. Ogólnie jak jestem u brata, to czuję, że czuję obecność
jakby bytów jakichś, ale być może za bardzo się boję, żeby się z nimi
skonfrontować. No i rozmawialiśmy z bratankiem do późna. Wszyscy już spali i w
pewnym momencie w jego twarzy, na moich oczach, zaczęły mu się robić oczy żółte
jak ma kot i z takimi kreskami. Uszy mu się wydłużyły. Ja w tym momencie się
przestraszyłam, zamknęłam oczy. No i mówi: "Ciocia, co ci jest?" Mówi:
"Zrobiłaś się blada". Ja otworzyłam oczy i
już miał normalną twarz. No, tego też nie potrafię sobie za bardzo wytłumaczyć.
Także no, no było trochę- Z takim tłumaczeniem mi się na szybko
nasunęło. Myślę, że może doszło do tak zwanego efektu Krwawej Mary. Pani długi
czas wpatrywała się w twarz bratanka i mózg zaczął usuwać z obrazu informacje,
które już zna. Co spowodowało takie właśnie zniekształcenia w tym, co pani
widziała. Takie dość przerażające to było, bo... No,
kupili aparat bratanicy na komunię, pstryknęli zdjęcie do
kuchni, w której było zgaszone światło i było takie zdjęcie jakby kobieta,
postać z ciemnymi włosami, z krzyżem w plecach. Ale ten krzyż miał trzy
ramiona. Ale to był taki celtycki krzyż, bo poczytałam trochę w Internecie i
to zdjęcie zniknęło z tego aparatu samo. Mój syn zobaczył postać
przybitą do drzwi i miał też długo traumę. Leczyłam go nefrologicznie.
Także różne rzeczy się tam zdarzały w tej
kamienicy. Ona była święcona bardzo dużo
razy od sufitu, od strychu aż po piwnicę. No ale tak jak mówię, czasem słychać
jakieś głosy, czasem, czasem ktoś coś widzi. Moja mama widziała twarz swojego
ojca przy drzwiach, przy szybie, od drzwi po śmierci oczywiście dziadka.
A to jakaś stara kamienica była to jakiś taki budynek z długą historią?
To jest kamienica przy głównej ulicy, ale z tego, co wygrzebaliśmy, co mama
opowiadała, to tam mieszkał kiedyś ktoś, kto z kościoła kradł jakieś tam rzeczy.
Jeszcze długo przed kupieniem przez rodziców tej kamienicy.
Czyli mogła tutaj jakaś klątwa też zadziałać- Tak, myśleliśmy, że-
Związana ze świętokradztwem. Właśnie nie wiadomo, może, może tam jest
coś zakopane. Mama zawsze mówiła, że może perła jest zakopana, bo że tak powiem,
żadna rodzina się nie utrzymała w tej kamienicy. Wszystkie małżeństwa się
rozpadały. Brat niedługo po ślubie zginął w wypadku. Rodzice się rozstali.
No i co się stało? Zmarła. Brat drugi też się rozstał z żoną.
Ja też z mężem się rozeszłam, siostra też
rozeszła się z mężem także jakby... No i
po latach jeszcze, patrząc codziennie na tę kamienicę, nie zauważyłam przez
trzydzieści lat, że tam jest pod balkonem twarz Stańczyka. Ale to nie jest taka
miła, sympatyczna twarz, tylko tak jakby chłonęła coś, taka... Bardziej jak
gargulec wygląda. I ja tego nie widziałam
przez długie lata. Dopiero jak wyjechałam na Śląsk, to właśnie bratanek mówi:
"Ciociu, zobacz, co tu jest, nie? Tak dziwnie jest". No jest, jest--
różne rzeczy się tam mówię zdarzały. Ja od
dziecka-- jeszcze jedna rzecz ważna. Mam coś takiego, że w ogóle nie planuję na
przykład jechać do brata. Nie mam, nie mam takich planów, nie mam zamiaru. A
przychodzi taki moment, że ja muszę tam pojechać tak, jakby mnie coś tam
przyciągało, a nie mam pojęcia, o co chodzi. Takie, takie
właśnie, właśnie chciałabym porozmawiać
na ten temat z kimś, kto, kto może więcej
wie niż ja. No mówię, mama trzydzieści lat
nie żyje, nigdy mi się nie śni, a wtedy
mi się właśnie przyśniła i-i w tym śnie mi
powiedziała. Ja byłam świadoma, że ona nie żyje, a ona mi powiedziała: "wiesz, w
reinkarnację". To takie było dla mnie dziwne.
No z kontaktami w ogóle ze światami ze
zmarłymi to jest tak, że zmarli często się
nie komunikują, nie kontaktują, jeżeli nie ma ku temu potrzeby, tak? Też,
no mówię, różne rzeczy tam się zdarzały. Brat też będąc na strychu, wieszając
pranie. No gołębie jak chodzą, to chodzą raczej po cichu. Takie słyszę ustąpanie
mocne po tym dachu także... No, no mówię, różne były tam sytuacje i, i
na drzwiach jednych mieliśmy krzyż taki. Ten krzyż był-- myśmy go
próbowali zakryć i-i tam mąż zrobił jakieś rzeczy renowacyjne i zamalował. I
za jakiś czas znowu był ten krzyż tam w tym miejscu. Także no, nie wiem, ja
podejrzewałam, że może do mnie przychodzi, może ze mną chce się ktoś
skontaktować, ale ja za bardzo się boję, żeby się z tym skonfrontować.
Jeżeli tego doświadczają inni członkowie rodziny również. No to raczej chyba bym
podejrzewał, że to jest coś takiego, coś,
jakiś byt związany z tym miejscem, jakaś
sprawa związana z tą kamienicą, bardziej niż personalnie z panią.
Być może, bo wcześniej z tego, co-co tam
czytałam różne rzeczy, no bo interesowałam się, to w tym miejscu, gdzie jest ta
kamienica, był mur obronny Przemyśla, zamku
przemyskiego i nie było jeszcze cmentarzy i tam byli chowani ludzie. Może ktoś
potrzebuje, nie wiem, chrztu, modlitwy? No ale modlę się cały czas
i po prostu no przychodzi taki moment, że
ja muszę tam pojechać i ja czuję obecność. Wiem, kiedy te
byty tam po prostu są. Czuję, kiedy ich
nie ma i-i czuję, kiedy są. Właśnie wtedy, jak siedziałam z tym bratankiem, to
poczułam taki powiew chłodu po nogach, a
wszystko było pozamykane i okna, i drzwi, więc nie mogło być przeciągu. Wszyscy
spali i w tym momencie właśnie zaczęła jemu się zmieniać ta twarz. Mój syn też w
nocy się przebudził, biegł do toalety i na
drzwiach zobaczył przybitą postać. Długo
miał traumę. Później go leczyłam tak jak
mówię, neurologicznie. No w tej chwili już
jest dorosłym człowiekiem i nie wracamy do tematu. Ale no coś tam jest i jest
tak, że jak tam jadę, to właśnie muszę być w kościele,
na cmentarzu i u brata. Tam po prostu mnie ciągnie, tak
jakbym miała jakąś misję do spełnienia. Po
prostu jadę, mimo tego, że nie planowałam tam jechać.
Ale pani jakoś tak po prostu czuje taką potrzebę. Czy dostaje Pani jakąś
informację do głowy, taką myśl? Nie. Po prostu no, no czuję, że muszę tam
pojechać. Nie planuję i w momencie po prostu coś, coś mnie tam
ciągnie, coś mnie tam pcha. No i mówię do syna jedziemy do Przemyśla i
jedziemy. To jest taka historia właściwie nawiedzonej
kamienicy, tak? A z drugiej strony tak mi się wydaje, że Pani jakby też jest
bardziej otwarta na postrzeganie tych tych różnych-- w ogóle Wy jesteście jako
rodzina otwarci na postrzeganie tych różnych paranormaliów.
No moja siostra siedziała, bo kupili rodzice tą kamienicę z lokatorami. No i
lokatorzy graniczyli mieszkanie, bo to jest duże mieszkanie, takie sto
piętnaście metrów. Pokój był przedzielony
drzwiami i rodzice powiesili taki gruby, masywny koc na tych drzwiach
właśnie u nas i siostra siedziała w południe
równo, punktualnie w południe ten koc w pionie podniósł się do góry i pomalutku
opadł, a nie-nie mógł, bo był za ciężki, żeby go nawet wiatr poruszył.
Podniósł się tak, jakby ktoś go tam ściągnął, tak? Fizycznie. Ktoś podszedł i
go ściągnął. Podniósł się tak właśnie. U góry był
przybity gwoździami i od dołu do góry się podniósł i opadł.
Czy tamci lokatorzy coś zgłaszali? Jakieś dziwne zdarzenia?
Nie, lokator nie, bo nie mieliśmy tak za bardzo kontaktu. No mieszkali,
rozmawialiśmy grzecznie, ale nie kłóciliśmy się, ale nie rozmawiali na
takie tematy. No trochę szkoda, bo też.No ciekawe, cy
jeżeli tam te rzeczy są związane z tym budynkiem, jeżeli tam dzieją się od
dłuższego czasu, to ciekawe co oni mogli prawda? Widzieć bądź słyszeć.
No tak, być może też mieli jakieś, jakieś zdarzenia, jakieś sytuacje. No
mówię, tych sytuacji było dość dużo, no bo to i siostra, i brat, i mama, i ja.
No jeden raz też mama opowiadała, że położyła się do łóżka i po prostu
słyszała, jak ten parkiet skrzypi. No ale
nakryła się kołdrą, zamknęła mocno oczy, nie chciała po prostu
słuchać, a to podeszło do mamy tak jakby dwoma palcami dotknęło mamę. I mama
wtedy wstała, zaświeciła światło, zaczęła się modlić i to znikało.
A czy te zdarzenia, przynajmniej te, którym towarzyszyły jakieś dźwięki? Czy
przy tych zdarzeniach te dźwięki były na
tyle głośne, że dałoby się je teoretycznie usłyszeć w innych częściach budynku?
Nie, nie, wydaje mi się, że nie. Sąsiadka
też zauważyła, jak mój ojciec umarł. To tak jakby jakaś kula świetlista
kręciła się w kuchni u nas, gdzie było ciemno, to tak jakby na dyskotece. Nieraz
dawno temu były takie kule, jakieś kolorowe. To ona mówi, że coś w takim
kształcie jakby kuli zobaczyła, jakby się kręciło u nas w kuchni. Mama też
raz zobaczyła w oknie śmierć. Śmierć? No po prostu siedziała z
koleżanką. Wieczorami tam haftowały, różne rzeczy robiły i zobaczyła w szybie. I
podeszła do tego okna i mówi: "Idź, uciekaj, Jest na mnie jeszcze czas". I to
tak poszło do budynku, który mama widziała przez okno i tam w tym budynku ktoś
zmarł. Czyli taka zapowiedź śmierci innej osoby
mieszkającej w pobliżu. A czy są jakieś? Macie jakieś informacje od okolicznych
mieszkańców o jakichś dziwnych zdarzeniach? Nie, nie, bo raczej nie rozmawiamy.
Nie poruszacie tego tematu, tak? Raczej, raczej tylko między sobą. Tam
czasem ktoś coś powie, ale tak raczej staramy się nie rozmawiać na te tematy.
Dlatego właśnie nie bardzo mam z kim porozmawiać na ten temat. Ja myślę, że, że
ja tak sobie przez lata myślałam, że, że po prostu ja przyciągam
i że może to chciało się ze mną skontaktować. No ale widział też bratanek.
No bratowa też widziała. Położyła się i po prostu krzesło nie spadło,
tylko po prostu tak jakby ktoś położył na podłodze oparciem do podłogi.
Czyli to by potwierdzało, że to nie jest jakby coś
jakby przyklejonego do pani personalnie,
tylko do miejsca. Tutaj pani przytoczyła kilka opisów spotkań z dziwnymi
postaciami. Czy to były? Jak te postacie w ogóle się czuło, że to
tak ujmę? Czy to były postacie takie bardziej fizyczne, czy może bardziej
niefizyczne? Co właśnie, co o co od tych postaci było czuć?
Ja odczuwałam lęk, że nawet rozmawiałam z
bratem i mówiłam, że, że kiedyś się odważę
powiem wszelki duch Pana Boga chwali. A brat mówi "A jak zacznie się śmiać i to
jest jakiś szatan albo demon?" No i wtedy się przestraszyłam
i nie spróbowałam nigdy się skontaktować z tym, ale odczuwam, że
to nie jest dobra postać. Tym bardziej że ta postać, którą widziałam w tych
drzwiach, no, pamiętam to do dziś, choć już mam pięćdziesiąt trzy lata, a byłam
dzieckiem i ta postać właśnie, jak spojrzałam na nią, chciałam dostrzec
twarz, to, to tak jakby podniosło miecz taki długi i zaczęło nim kręcić.
To brzmi tak, jakby takie ostrzeżenie. Nie bądź taka ciekawa.
No tak. No, no dlatego. No jak jestem tam,
mówię, odczuwam, odczuwam obecność. Nie zawsze to jest, ale jak jest, to
odczuwam, że czuję po prostu, że, że taka atmosfera się zagęszcza i tylko ja to
czuję, że to tam jest. A czy były jakieś interakcje z tymi
postaciami? Może nie takie-- może nie interakcje, niekoniecznie
inicjowane przez panią czy przez członków
rodziny? Tylko czy może te postacie jakieś
nawiązywały z wami kontakt? Bo tutaj pani
wspominała o tej sytuacji, gdzie, gdzie ta postać zareagowała na pani próbę
przyjrzenia się prawda? To już jakaś interakcja jest chyba? Tak. No
ale, ale nic więcej takiego nie było właśnie. No ja jako dziecko no to
widziałam. Biegając do bramy, widziałam moją babcię, która mierzyła
bramie na wejściu do podwórka. Mój dziadek jak zmarł, to dzień wcześniej mamie
się śnił i mówi mama, bo mój dziadek był nadzwyczaj spokojnym człowiekiem i mówi
mama tak się pakował gorączkowo, gorączkowo i mama mówi "Tato, co ty tak
się denerwujesz?" Mówi "Co ty?" Mówi "A
mam tego dość. Jadę do ... brata mamy". No
i na drugi dzień kryształowy wazon sam się rozleciał. Po prostu drobny mak się
rozleciał. No i po południu telegram przyszedł. Jeszcze wtedy były telegramy.
No i mama poprosiła ojca, żeby odebrał. I mówi ... nie żyje brat mamy. Ojciec
mówi uspokój się, przeczytaj. Nie wiadomo. Mówi, ja wiem ...Nie żyje. No i
przeczytała telegram. I faktycznie, dziad
mamy umarł tak, jakby dziadek jechał po niego. A w dniu, w którym moja mama
umarła, mieliśmy dwa obrazy Świętej Trójcy
Jezusa i Maryi nad łóżkiem w sypialni u rodziców. I w dniu, w którym umarła ten
Jezus właśnie z tego obrazu, w całym tym płaszczu, bo takie były do połowy te
obrazy, w całym tym płaszczu ukazał się
mamie i kiwał palcem i mama za Nim szła i
w pewnym momencie stanęła i się obudziła, ale w tym dniu umarła.
Czyli taka jakby odebrana przypadkiem informacja o
zbliżającym się odejściu. Nie wiem, czy to
można w ogóle jakoś zaklasyfikować jako
monicję, bo monicja to jest taka sytuacja, gdzie sam zmarły informuje o swoim
odejściu. Tutaj chyba bardziej takie zdarzenie pro-kognicyjne. Po prostu coś z
jasnowidzeniem związanego. Tak. No, no mówię, dużo było sytuacji.
Właśnie zawsze, zawsze wieczorem z mamą się modliłyśmy. Na początku miałam nerwy
jako dziecko, no bo mnie mama ciągle kazała się z nią wieczorem modlić. Ale...
No później, jak zaczęłam ja już widzieć
różne rzeczy, no to w tym momencie słyszeć
właśnie ten parkiet. Takie różne, różne szuranie, takie no, różne dziwne
rzeczy tam. Z mężem moim po ślubie mieszkaliśmy chwilę. Tam właśnie była
też sytuacja, że się posprzeczaliśmy, ale
spaliśmy w jednym łóżku, więc ja oglądałam film, a on zasnął. I coś takiego, on
jakby tak, ale takim szeptem? No i ja tak patrzę na
niego, czy on sobie żartuje, czy co robi. No ale patrzę, że śpi i tak jakby po
cichu, takim szeptem wołał moje imię. No i
go potarmosiłam. Obudziłam go. On mówi Słuchaj, coś mi się działo na klatce.
Mówi, krzyczałem z całych sił, a ja go słyszałam tylko takie, akafiee. No i w
tamtym momencie powiedziałam, że to mama
przyszła, bo ze mną się pokłócił. No ale,
ale później zdałam sobie sprawę, że to nie była na pewno mama.
No mama by chyba nie straszyła, prawda? No nie, nie. Nie no, zażartowałam sobie,
że że może mama przyszła, bo się pokłóciliśmy, ale no podejrzewam, że to
jakaś mara mogła być czy coś w tym rodzaju, bo mówi, że że z całych sił
krzyczał i... A ja go słyszałem, ledwo słyszałam, a leżałam obok niego. Także...
No to, że krzyczała, ledwo go było słychać. To przychodzi mi na myśl przypadki
różnych takich spotkań z tak zwanymi bedroom visitors i dziwnymi istotami,
podczas których świadek jakby zostaje w jakiś sposób sparaliżowany i właśnie
czuje, pragnie krzyknąć, pragnie się wyrwać z tej sytuacji, a
jakby sam siebie też nie słyszy nieraz. Tak, tak, to coś właśnie w tym rodzaju
było. No z tym mówię. No też, też widziałam na moich oczach, jak on się
zmienia, jak robią mu się żółte oczy, kreski w oczach, jak mają koty. I te uszy
mu się zaczęły wydłużać i zamknęłam oczy,
bo się przestraszyłam. Aż zbladłam. No i właśnie on za chwilę mówi A wcześniej,
chwilę wcześniej czułam taki zimny powiew na nogach i, i właśnie powiedziałam do
niego Czuję, że coś tu jest. No i zaczęłam
tak widzieć jego. Zamknęłam te oczy, on za chwilę mnie za ramię złapał, mówi
Ciocia, co ci jest? Mówię, bo zbladłaś. Otworzyłam oczy. Już był normalny. Ja
nawet szukałam w internecie o reptilianach. Czytałam różne rzeczy, ale
oni zwykle mają czarne oczy, a jemu się zrobiły żółte oczy, takie jak u kota
także. No wedle mojej wiedzy Reptilianie też
często mają takie oczy bardziej gadowate. Tak. Taka kreska po środku.
Taka właśnie kreska w poprzek jemu się zrobiła. Zrobiły mu się żółte oczy i taka
kreska w poprzek. I zaczęły mu się uszy wydłużać i twarz robić pociągła. I
zamknęłam oczy w tym momencie. No, jeżeli to nie był
ten wspomniany przeze mnie efekt Krwawej
Mary, to można tutaj pospekulować, że tu
rzeczywiście działa jakaś taka siła, która
nie dość, że jest dosyć atencyjna, że to tak ujmę, bo się pokazuje wszystkim
członkom rodziny w tej kamienicy. To jeszcze jakiś chyba cel też ma, nie wiem,
pożywić się energią, zwrócić na siebie
jakąś uwagę. Może to jest jakieś wołanie o
pomoc ze światów, jakiejś istoty, która jest
przyklejona, że tak powiem, do tego miejsca. Być może. Moja babcia, która miała
osiemdziesiąt sześć lat. Ona zaczęła dostawać zaniki pamięci, ale ona też coś
widziała. Tylko, że ona już nie umiała tego powiedzieć, bo zaczęła robić
barykady, zaczęła barykadować drzwi, zaczęła przesuwać stół, krzesło na
krzesło, wiaderko z węglem i mówiła, że widzi diabła.
Ale babci się też zdarzały wcześniej takie
sytuacje, czy to już tak pod koniec, pod koniec życia?
Właśnie nie wiem, bo ja byłam mała w tym czasie, jak babcia zmarła, ale
pamiętam tę sytuację, że, że kilka razy właśnie ona nad nami mieszkała i ojciec
właśnie chodził, bo słychać było, że ciągnie stół do drzwi, że, że barykaduje
te drzwi i widziała diabła. Czyli ponadto nic o jakichś takich
sytuacjach z babcią wcześniejszych jakby nie wiadomo, tak?
Nie wiadomo właśnie, bo no mówię, ja byłam dzieckiem, a mama wtedy na pewno nie
rozmawiała ze mną na takie tematy, bo wtedy się przestraszyłam tego-A, tak. Co
tam zobaczyłam? No i tak jakoś nie rozmawiało się na te tematy
głośno, raczej, raczej się omijało te tematy.
No trochę szkoda, bo tutaj dużo takich potencjalnie ciekawych wątków jakby, no
już zmarli zabrali ze sobą do grobu- Tak, no. Pani mama, babcia i tak dalej.
Dziadek, brat mamy tak. No, ale ewidentnie coś tam, coś tam jest i coś tam
może potrzebuje modlitwy, może... No, moja
mama zawsze mówiła, że, że ta kamienica
przyciąga łzy i może jest perła zakopana w tej kamienicy.
No taki klasyczny przykład nawiedzonego miejsca, w którym coś działa,
nie wiadomo co. A próbowała pani może jakiejś pomocy, jakichś egzorcystów na
przykład, czy jakichś osób, które mogą mieć- No właśnie nie,
bo nie znam nikogo takiego. A też była właśnie sytuacja po mamy śmierci.
Mama zmarła no i wszyscy płakaliśmy przy stole. Siedzieliśmy... To
jakoś było dwa, trzy dni po mamy śmierci. I jest ściana od pokoju, ograniczy z
łazienką, a w łazience jeszcze wtedy była
taka wanna żeliwna i takie nie wiem, czy pan pamięta, takie kratki z miską były
nakładane na wannę kiedyś. Kratka taka na mydło i na miskę i to się nakładało na
wannę. No i siedzieliśmy wszyscy przy tym stole i-i właśnie w telewizji śpiewał
Wodecki Kochana mamo. No, zaczęliśmy wszyscy płakać i w pewnym momencie
usłyszeliśmy wszyscy, jakby ta miska spadła razem z tą kratką, w taki fuk,
jakby po prostu metalowa miska wpadła do
żeliwnej wanny. No i wszyscy pobiegliśmy do łazienki, a tam wszystko na miejscu.
Skorelowanie w czasie waszego płaczu i tych pojawienia się tego dźwięku można
tutaj podciągnąć jakby pod próbę, jakby odciągnięcia waszej uwagi od
tej, od tego smutku po mamie. No właśnie tak też pomyśleliśmy wszyscy,
że, że mama nie chce, żebyśmy płakali, żebyśmy rozpaczali.
No, zmarłym raczej nie zależy na tym, żebyśmy rozpaczali, tylko bardziej na tym,
żeby nam się dobrze żyło. Oczywiście, jeżeli zmarli darzyli nas jakimś
szacunkiem i sympatią, tak? Też się zdarzają. Zdarzają się sytuacje, że no
prawda, niektórzy ludzie nie za bardzo nas jakby lubią.
Mama zmarła trzy dni przed moją osiemnastką. Ja osiemnaście lat skończyłam
w dzień pogrzebu mamy. No i miała mi zrobić właśnie urodziny piękne. No i trzy
dni przed dostała zawał i zmarła. No, taka nieciekawa sytuacja
. Nie ma tutaj, nie ma tutaj czego zazdrościć, że to tak ujmę. Z
urodzin się zrobiła wstypa. Tak, no ale zapamiętałam do końca życia
urodziny. Ale mama mówię, na pewno więcej wiedziała, bo, bo mama... No, jak
przychodził wieczór, to widziałam w jej oczach, że była przerażona i że, i że
zawsze kazała mi odmówić pacierz na dobranoc. I też sama się modliła. Także...
No, na pewno więcej widziała, więcej słyszała. No ale, no, tak jak mówię, nie
rozmawiało się na te tematy, a ja byłam dzieckiem, więc przy mnie na pewno nie
poruszali tych tematów. Rozumiem, że pani jakby próbując
zrozumieć-- pani próbuje zrozumieć głębiej, co się dzieje, czym może być w
ogóle spowodowane. Próbuje pani zrozumieć głębię doświadczenia swoich,
swoje oraz swoich bliskich. Czy sięgała pani może po jakieś
książki, jakieś źródła internetowe, cokolwiek?
Właśnie nie bardzo, nie bardzo wiem, do czego to wszystko przypiąć. No bo mówię,
ta twarz , ten sen, te różne tam sytuacje w tej
kamienicy. No, po prostu nie wiem za bardzo, co brnąć i gdzie zacząć.
No można na przykład podejść do najbliższego kościoła. Ja tam co prawda
Kościoła katolickiego jakąś specjalną sympatią nie darzę z wielu powodów, ale
można- Ja również. Dlatego, że właśnie pierwsze dziecko moje zmarło w szóstym
miesiącu ciąży i ksiądz powiedział, że to nie jest dziecko. Wtedy wchodziła
właśnie aborcja no i-i tak się wkurzyłam, że od tamtego czasu oczywiście dzieci
prowadziłam, bo musiałam, ale nie darzę księży i Kościoła sympatią i-
W takich sytuacjach, gdzie podejrzewa się nawiedzenie na przykład można, można,
można jakby zawalczyć ze swoją niechęcią
wobec tej instytucji i podejść i zapytać jakiegoś egzorcystę.
Święciliśmy już. Święciliśmy już tą kamienicę za każdym razem co roku, jak
ksiądz przychodzi na kolędę, to po prostu od sufitu, od strychu, aż po piwnicę
święci, ale wydaje mi się, że to nic nie daje.
No święcić to sobie może, a ten demon może. No, cokolwiek tam jest, to jest...
Jeżeli tam jest jakaś istota, że tak powiem, przyczepiona do tej kamienicy, to
ona może się po prostu święcić z tych... Krótko mówiąc, z tych święceń.
Właśnie te twarze Stańczyka to tak jakby
drwiący śmiech, taki... Ja panu może wyślę na SMS-em zdjęcie, bo
zrobiłam zdjęcie tego, ale to jest bardziej przerażające niż zabawne. A tak
wspominałem o tym kościele, bo często tam chyba w zakrystii czy jak to
tam się nazywa, można zasięgnąć informacji na temat jakichś egzorcystów, bądź to
katolickich, kościelnych, bądź świeckich. Może jakiś egzorcysta by coś pomógł.
Ja bardziej myślałam właśnie nad, nad jakąś osobą medium, bo właśnie myślałam,
że może ja dlatego, że za bardzo się boję.
Może ktoś by się połączył i przekazał.To, co może ten byt chce nam przekazać.
A pani kojarzy może taki blog Biuro Duchów, biuro duchów pl. Jak pani wpisze w
Google samo nazwę Biuro Duchów, to powinno panią nakierować. To jest właśnie
blog prowadzony przez... A to spróbuję zobaczyć.
To jest właśnie blog prowadzony przez Adę Edelman. Ona jest właśnie medium.
A Panią Adę widziałam właśnie dwa albo trzy razy
na internecie. No też, też właśnie pomyślałam o pani Adzie, że chciałabym się
właśnie z nią może skontaktować. Było dużo sytuacji. Mama, mama jeszcze jak
żyła, właśnie swojego ojca w tej szybie
zobaczyła. No i-- a to był Sylwester chyba i poprosiła szwagra, żeby poszedł do
łazienki zgasić światło, bo zapomniała. No i pyta się go, jak wrócił, czy coś
widział. A on mówi, że nie. A mama mówi
wtedy, że właśnie dziadka zobaczyła przez szybę. Nie?
No właśnie z takimi, z takimi zjawami to
jest tak, że raz się pokazują tylko jednej osobie,
nawet w grupie tylko jedna osoba potrafi jakby zobaczyć, a kiedy
indziej pojawiają się kilku osobom. No właśnie. Czasem tak jest, bo. Bo jak
siedzimy u brata, czasem w remika lubimy zagrać, bo
spotykamy się po latach. Siostra przychodzi, ja i brat i lubimy sobie w
remika zagrać. No to oni nic nie czują. A
ja na przykład mam ciarki i czuję, że coś jest.
Taka trochę wyszła nam paranormalna spowiedź ze wszystkiego, co się, co się
działo w tej kamienicy. Tak. No dużo, dużo ciekawych rzeczy. No
właśnie. No i jeszcze jedna rzecz. Mama moja też bardzo właśnie tak jak
mówiłam, kochała swoją babcię i chodziła
na strych płakać. I tam było takie lustro, takie skrzydłowe. Kiedyś były takie
lustra zamykane, skrzydłowe i mama przy
tym lustrze tam zawsze siadała i płakała.
No i któregoś razu mówi pokazała jej się
babcia i powiedziała jej "nie płacz, bo mi jest ciężko".
No to ja mam. Ja mogę przytoczyć czasami chyba przytaczam też na radiu, na
audycjach przykład ze swojego, że tak powiem, doświadczenia. Jak kiedyś
opłakiwałem śmierć przyjaciółki, o której się--
o czym się dowiedziałem kilka dni wcześniej. Zajmowałem się przez jakiś czas
odprowadzaniem zmarłych do światła. Jak
mi przyszła jakaś informacja o śmierci na
takiej najczęściej młodej osoby w młodym
wieku nagłej śmierci, to taka przychodziła
mnie do głowy prośbę o pomoc w przejściu. Bo coś tam się podziało takiego, że ta
osoba nie przeszła na drugi koniec tego słynnego tunelu ze światełkiem. I tę
przyjaciółkę odprowadziłem. No ale jakoś
tak ta żałoba u mnie była jeszcze świeża i
jak rozpłakałem się tak porządnie za tą właśnie przyjaciółką, to przyszła mi
taka-- usłyszałem właściwie w głowie taki młody, głośny kobiecy głos. Przestań
płakać, przestańcie wszyscy płakać. Wasze łzy mnie bolą.
No właśnie. No właśnie to jest. Też sobie zdałam sprawę z tego. No bo też
właśnie dwa lata po mamy śmierci brat zginął w wypadku i bardzo rozpaczałam. I
właśnie gdzieś wtedy sobie uświadomiłam, że jak ja płaczę, to jemu jest ciężko.
No i właśnie też u Ady Edelman w książce,
bo Ada Edelman też kilka książek wydała, w tym taką książkę o snach Stricte
sny. Czego możemy się z nich dowiedzieć? Bodajże tam też jest taka wzmianka o
sytuacjach, gdzie ktoś płakał po śmierci, po odejściu
członka rodziny czy tam jakiejś innej znanej sobie osoby. No i przychodził taki
przekaz sugerujący jasno i wyraźnie, że ten płacz bardzo zmarłym przeszkadza, bo
to jakieś takie obciążenie po ich stronie. No i żeby, żeby zamiast opłakiwać
śmierć kogoś. No cieszyć się po prostu życiem, które nam pozostało. Bo my i tak
się potem spotkamy gdzieś tam po tej drugiej stronie.
Ja też wierzę w reinkarnację i myślę, że jest, jest tak, a nie inaczej, bo
dużo trudnych sytuacji mnie w życiu też spotkało. Ale, ale zawsze jakoś sobie
radzę i myślę, że jest chyba ta reinkarnacja, bo
też jest kilka miejsc, w których byłam
pierwszy raz. Ja wiem, że to niby deja vu, ale wydawało mi się, że wiem, co za
chwilę ktoś powie, że już w tym miejscu byłam, że-że wiem, jak ktoś się zachowa,
wiem co się stanie. Jak byłam dzieckiem, też wiedziałam, jak wujek umierał, jak
babcia umierała, bo kiedyś ludzie jeszcze w domu umierali, to modliłam się, ale
wiedziałam, że umrze. Tak podświadomie wiedziałam.
No też takie zdarzenia prekognicyjne, prawda? Takie jasnowidzenie w takim życiu
codziennym. Tak. Tak. No tak, właśnie ja też mam czterech
synów, ale, ale właśnie czasem mówiłam nie idź, bo coś się stanie i faktycznie
coś się stało. Także no, jakieś takie przeczucie. Ja uważałam, że to
przeczucie matczyne, no bo... Ale czy tak do końca to nie wiem.
No mówi się, że niektórzy ludzie mają taki jakby nieświadomy dostęp do tego, co
nazywamy Kroniką Akaszy i że jakby podświadomie czy też w sposób
niekontrolowany przez siebie sczytują informacje o tym, co się wkrótce wydarzy w
bliższej lub dalszej przyszłości. Dokładnie coś takiego, że właśnieA nie
puściłam, a bardzo mnie prosił, bardzo chciał. A potem
się zdarzył wypadek czy coś było nie tak.
Także było kilka sytuacji, że ochroniłam moje dzieci przed różnymi rzeczami.
Tego, co my nazywamy głosem rozsądku dobrze jednak czasem posłuchać.
Tak, tak. No i właśnie ten sen po latach sobie wytłumaczyłam, że to był,
no tak, ostrzegający sen, bo nie za bardzo mi wyszło tak, jak sobie planowałam i
może mama mnie ostrzegała przed tym. Kiedyś opowiadałem na radiu chyba o takich
snach, które zapowiadały atak hakerski na radio. Zawsze, gdy mi się śniło, że
przeglądam, siedzę przy komputerze i przeglądam pliki na serwerze radia czy też
strony internetowej radia, jak coś takiego jakiegoś dziwnego się z tymi
plikami dzieje, to, to zawsze zapowiadało
jakieś ataki. Był taki, taki okres, gdzie
Radio Paranormalium było często atakowane przez różnych tam prawda rzezimieszków
internetowych. I każdy taki atak był poprzedzony takim właśnie snem, że patrzę
na te pliki i coś, jakieś dziwne operacje się z nimi dzieją. Też tego nie
kontrolowałem, po prostu tak samo to do mnie przychodziło.
Ja też właśnie nigdy na to wcześniej nie
zwracałam na to uwagi. No ale później jak ja właśnie
ten jeden czy drugi nie poszedł, a stało się coś, mówię no, że jednak coś w tym
jest. Tak? No bo oni byli na mnie obrażeni, a jednak potem przyznali mi rację.
Także dobrze rzeczywiście czasem posłuchać
tego, co nazywamy głosem rozsądku. Krótko mówiąc.
Tak, dokładnie. Dobrze. Ja będę w takim razie szukała coś u pani
Edelman i zobaczymy. Ona chyba też założyła z tego, co
widziałem, kanał na YouTube. Tam coś czasami wrzuca jakieś materiały. Głównie
to są chyba takie recenzje książek, ale
wywiady też się zdarzają, także mogę Pani polecić.
Ale książki też chętnie sobie poczytam, bo
uwielbiam czytać. No także... Dzieci już dorosłe, więc mam trochę więcej czasu.
Ta książka "Sny". Czego możemy się z nich dowiedzieć? Chyba też jest dostępna w
wersji elektronicznej, więc jeżeli Pani zdarza się czytać e-booki, to można też
się zaopatrzyć. To ja mam jeszcze takie
pytanie na koniec. Czy ewentualnie wyraża
Pani zgodę na wykorzystanie tej rozmowy w
którejś z audycji? Oczywiście całkowicie anonimowo.
Dobrze, oczywiście. Może ktoś też ma takie przeżycia jak ja i po prostu
może coś więcej wie? No czasami też słuchacze w komentarzach się
swoimi spostrzeżeniami czy jakimiś. Czasem właśnie pana często oglądam i
czytam komentarze. Jakby szukam, szukam czegokolwiek. Na razie nie mam punktu
zaczepienia, bo to takie różne sytuacje, więc.
No to też dobrze. Dobrze, że, że osoby takie jak Pani szukają aktywnie jakiegoś,
jakiegoś czegoś, co może, co pomoże im bardziej zrozumieć to, czego
doświadczacie. Zamiast zamiatać to pod dywan i udawać, że tego nie ma. Zamiast
zasłaniać się racjonalnym, materialistycznym umysłem, że to tak
powiem. No szukacie, szukacie zrozumienia.
Jest coś na pewno, bo mówię. Przeżyłam kilka sytuacji różnych, także
wiem, że coś jest na pewno. I to już wszystkie relacje przygotowania
do dzisiejszego odcinka podcastu Mówią
świadkowie. Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś
historiach. A jeśli macie jakieś swoje zdarzenia, którymi chcielibyście się
podzielić, zapraszam do kontaktu. Przypominam, że w punktach prasowych na
terenie całej Polski oraz na platformie Nexto.pl pl czeka na Państwa kolejny
czerwcowy numer Nieznanego Świata, w którym jak zawsze obok ciekawych artykułów
o tematyce paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i tak dalej, znajdziecie
również rubrykę Dotknięcie Nieznanego, w której ludzie tacy jak Wy dzielą się
swoimi historiami o spotkaniach z nieznanym. Polecam również Państwa uwadze
kanał czasopisma na YouTube, ze szczególnym uwzględnieniem pojawiających
się tam zapisów spotkań w Nieznano Światowej Księgarni. Zachęcam również do
śledzenia kanałów Piotra Cielebiasia UFO
Historie oraz Marka Żylkowskiego Wehikuł
Wyobraźni, na których to kanałach panowie poruszają różne ciekawe tematy, w tym
także te znane z anteny Radia Paranormalium. Polecam również zajrzeć na
stronę Radia Paranormalium www.paranormalium.pl, gdzie oprócz
archiwum podcastów do pobrania w mp3 znajdziecie również bogatą bazę artykułów,
a także forum i czata, na których możecie bez skrępowania dyskutować z dala od
cenzorskich macek wielkich serwisów społecznościowych. Mówił do Państwa Marek
Sęk Ivellios Radio Paranormalium. Paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję
za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.
Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto nasze numery telefonów. Stacjonarny 32
746 00 08. 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493. 530
620 493. Skype: radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach lub Skypie nikt nie dyżurował, istnieje możliwość wysłania SMS-a lub
nagrania wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź zza granicy prosimy
ponadto o podanie głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z każdym z Państwa
umawiamy się na rozmowę indywidualnie. W razie wykorzystania zapisu rozmowy, w
którejś z audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy również na
Państwa email pod adresem Radio@paranormalium.pl. Można również
skorzystać z zakładki kontakt na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl. www.paranormalium.pl. Wszystkim
naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość.
Sięgnij już dziś po "Nieznany świat". Najstarsze polskie czasopismo poruszające
tematy z pogranicza nauki. Artykuły o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej i nie tylko. "Nieznany świat". Miesięcznik dostępny w punktach
prasowych na terenie całej Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie
Nexto.pl. Nieograniczona przestrzeń do nieskrępowanej dyskusji na tematy
paranormalne, ezoteryczne i nie tylko. Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas
na forum.paranormalium.pl.