Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zagadkowe obiekty.
Tajemnicze istoty.
Niezwykłe wizje.
Klątwy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższych prawie dwóch godzin z kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie.
W dzisiejszym odcinku wysłuchamy dwóch obszernych paranormalnych spowiedźi,
podczas których nasze słuchaczki podzielą się trudnymi do wytłumaczenia
zdarzeniami z całego swojego życia.
Poznamy historie dwóch kobiet, które kontakt ze sferą paranormalną mają praktycznie przez całe swoje życie.
Usłyszymy opisy kontaktów ze sferą niefizyczną, z zaświatami, opisy obserwacji istot, o bliżej nieustalonej proweniencji.
Poznamy też drogę moich rozmówczyń do głębszego zrozumienia tego, czego doświadczają.
Uprzedzam, że nagrania są trochę niedoskonałe od strony technicznej.
Pierwsza z moich rozmówczyń w czasie rozmowy
przebywała w miejscu pracy i mimo iż poświęciłem temu plikowi bardzo dużo uwagi,
to jednak mogą się od czasu do czasu odzywać różne przeszkadzajki.
Mam nadzieję, że niedoskonałości tego nagrania nie utrudnią Państwu odbioru rozmowy.
Przechodzimy zatem do słuchania.
Ja zamieszkuję w Holandii i aktualnie jestem w pracy.
Gdy będą jakieś dźwięki, to prawdopodobnie z pracy.
W każdym razie chciałabym zacząć swoją historię, a słusznie nie wiem od czego, że to jest może początek.
Jak byłam młodsza, to miałam trudne dzieciństwo i z wielu podwodów podjęłam decyzję o...
Głupą bardzo decyzję, która doprowadziła mnie do śmierci.
Aczkolwiek zostałam odratowana.
I właśnie wtedy, gdy nie złożyłam niepodobie, mam takie wspomnienie, że
widziałam całą sytuację jakby obserwując z boku, nie będąc w sobie, nie czując nic.
I pamiętam, jak szłam do szpitala, pielęgniarka dotknęła moją stopę i powiedziała, że robię się zimna.
To było takie wstrząsające dla mnie, ale pamiętam, że potem wszystko zmieniło, jakby totalnie obraz się zmienił.
Wszystko wokół mnie.
Byłam na boku.
Byłam w bardzo zielonej polanie.
W Polsce i za granicą obserwowałam wiele takich krajobrazów.
I ta trawa wydawała się jakby zieleńsza, taka słoneczna.
Nie wiem, jak to może opisać w inny sposób.
No takie bardziej nasycone kolory, tak?
Tak, tak.
Takie kliska tego połujeła.
Widziałam też wokół siebie drzewa.
Drzewa liścawce, ale wszystkie jakby miały liście opadające w dół.
W stylu brzozy, ale nie była to brzoza.
W każdym razie nagle pojawiły się na tej polance mężczyzna, który w ogóle jego obecność się nie zaniepokoiła,
ani czułam się w żaden sposób oseczona, przestraszona.
Czułam po prostu spokój.
Tak jakbym znała tego mężczyznę, ale jego twarz była tak świetlista.
Ja miałam wtedy 17 lat.
17-18 to było.
To było w tym wieku.
Twarz tego mężczyzny była strasznie jasna.
Nie pamiętam w ogóle rys jego twarzy, ale ona wyglądała na ludzką, tak bym to ujęła.
Ten mężczyzna zapytał się mnie, jak się czuję.
I oczywiście normalnie zaczęłam, podjęłam z nim rozmowę.
Odbyliśmy normalny dialog.
Jakby w ogóle zapominając co sekundy temu się wydarzyło, tak jakby w ogóle tego nie było.
Powiedziałam, że czuję się okej, że czuję się spokojnie.
I szliśmy ścieżką.
Doszliśmy do takiego wzgórka.
I tam przy tym wzgórku, powiedział mi, pod razy mieliśmy w ogóle piękne kwiaty.
Wszystko było takie wyjątkowe.
I wyglądało to wszystko jakby w jakimś filmie po prostu.
No i na tym wzgórku, w tym miejscu, znaczy u podmurza tego wzgórka, powiedział mi ten mężczyzna, że
dalszą drogę muszę odbyć sama.
I że czeka mnie decyzja, którą będę miała do podjęcia.
Ale będę wiedzieć co mam zrobić.
Żebym się nie obawiała. Żebym po prostu zadecydowała.
Gdy dotarłam już na to wzgórze, było kilka figur geometrycznych.
Ale te figury geometryczne były jakby zawieszone w powietrzu.
I to były same kontury.
To jakby nic przez te figury nie było widoczne.
Poza tym, co się tam naprawdę znajdowało, czyli niebem, które było bardzo nisko.
Jak się wchodzi na szczyty, to czasami jest taka droga z chmur.
Wie pan, co mam na myśli.
Jak była ta chmura na tym wzgórzu i miałam te figury geometryczne przed sobą,
to to było półkoło, trójkąt, ale taki odwrócony.
Nie tak jak my normalnie rysujemy.
Tylko tym szpicem był do dołu kwadrat i elipsa.
I jak już byłam na tym wzgórzu, to wybrałam trójkąt.
I jak szłam w stronę tego trójkątu, to obudziłam się na sali w szpitalu, na ojomie.
Obudziłam się na sali w szpitalu i na scenie były namalowane trójkąty.
Czasem z tego szpitalu nie byłam.
Nie miałam możliwości, żeby coś takiego zapamiętać.
Ani możliwości, żeby wiedzieć na jaką salę trachę.
W każdym razie, jak się obudziłam, byłam bardzo słaba.
Z takim incydenciem zaczęłam odczuwać świat jakby inaczej.
Byłam przede wszystkim, może nie, że zdołowana, ale na początku wszystko było dla mnie totalnym szokiem.
I poza tym osłabieniem.
Świat totalnie był dla mnie inny.
Przede wszystkim obserwowanie.
Obserwowanie ludzi.
Żaden człowiek nie wydawał mi się tak jak dotychczas.
Nie wiem, ponury, szary.
Wszyscy byli dla mnie bardzo interesujący.
Mam na myśli kolory.
Kolory jakby energii, bijących od ludzi.
Ludzie stali się dla mnie piękniejsi, bardziej atrakcyjni.
Nie wiem, jak to inaczej ująć.
W każdym razie wiele osób myślało, że jestem w epizodzie depresyjnym.
Chociaż ja podjęłam tą decyzję.
Peczalnie nie z takich powodów, bo nie chciałam należeć do tego świata, bo było mi smutno.
Z totalnie innych powodów w każdym razie.
Poza tym, że zaczęłam widzieć inaczej ludzi.
Miałam kilka bardzo dziwnych sytuacji.
Jak na przykład obserwowanie zjawisk, jak ginący ludzie na ulicach.
Mam na myśli, że często widywałam ludzi na pustej drodze.
Idąc na przykład do domu, do sklepu.
I szedł przede mną człowiek.
Cały czas go obserwując, on nagle znikał.
Jedna z takich dziwniejszych sytuacji, jak zamyślałam sama.
Myślałam, że obok mnie, w ściany obok, mieszka starsza pani.
Którą często widywałam w oknie, jak wychodziłam z kotem na dwór.
Ale potem, jak rozmawiałam z drugą sąsiadką, która powiedziała, że tam nikt nie mieszka.
Troszkę się przestraszyłam, ponieważ budząc się w nocy,
w bardzo dziwnych porach, jak na przykład co godzinę potrafiłam się wybudzać.
O trzeciej, czwartej, drugiej i słyszałam stukanie ze ściany tej pani.
Tak samo miałam sytuację.
Piękny, słoneczny dzień, niebeszczowy.
Obudziłam się rano i miałam zalane mieszkanie.
Dosłownie zalane mieszkanie.
Po kuchni, po stópicie, po całej ścianie, na białych ścianach,
były po prostu zacieki z wodą.
Dzwoniłam do pani, od której wynajmowałam mieszkanie.
Sprawdziliśmy rury od sąsiada u góry, bo ta kamienica należała do piechani.
Sprawdziliśmy rury u sąsiada.
Robili jakieś przeswietlenie, bo przez trzy dni lała się dosłownie woda.
Cały czas musiałam podkładać suche ręczniki, sprzątać tą wodą.
Nie dało się tym żyć w inny sposób.
Na czwarty dzień, kiedy miał przyjechać pan, żeby zrobić zdjęcia,
ja oczywiście mam zdjęcia, jak ta woda ściekała po tym suchu ciepłu i zalewała tą podłogę.
Dlaczego to mogę na wody wysłać?
Na czwarty dzień wstałam rano, bo zadzwoniła do mnie właśnie pani, od której wynajmowałam to mieszkanie.
Zapytała się mnie, jak wygląda sytuacja w tej chwili.
Co się dzieje w mieszkaniu?
Czy dalej leci woda, czy nie?
I że zaraz przyjdzie pan, który zrobi zdjęcia, żeby wysłać do ubezpieczalni, poza tymi moimi zdjęciami.
I najzwyczajniej w świecie powiedziała mi pani, co, muszę to sprawdzić, bo tak naprawdę mnie pani obudziła sekundę temu.
I wchodząc do kuchni, nie było tam żadnego śladu.
Poza mokrymi ręcznikami.
Żadnego śladu, żadnego zaciepu, żadnej mokrej plamy na ścianie.
Wszystko było dosłownie.
Wszystko było dosłownie suche.
Wszyscy byliśmy w szoku.
Robili potem w kamienicy przyświetlenia z rurami i doszli do wniosku, że tam w zasadzie nawet nie ma żadnej rury, żeby jakby się to miało możliwość, żeby pękła tam jakaś rura i nie zalewało.
Od tamtego incydentu potem się to już nie wydarzyło, co było totalnie dziwne.
W każdym razie dowiedziałam się później, że ta pani, która tam mieszkała, bo to mieszkanie obywało się.
Mnie nie było pusto od dwóch lat.
Dowiedziałam się, że ta pani popełniła samobójstwo w wannie.
No tutaj konotacje z wodą się nasuwają oczywiste, że to tak ujmę w tym momencie.
Ale tutaj zapisałem sobie takie pytanie, czy w tym mieszkaniu dochodziło wcześniej do jakichś dziwnych zdarzeń.
No tutaj ta samobójcza śmierć poprzedniej lokatorki jakby nasuwa wiadome skojarzenia, że może jest jakby przyklejona do tego miejsca i manifestuje w jakiś sposób.
Swoją tam obecność.
Ja w tej chwili nie mieszkam w tym mieszkaniu.
Wiem, że jakiś pan wynajął to mieszkanie po mnie, a ja nie mam z nim żadnego kontaktu, więc nie wiem, czy jakieś dziwne rzeczy do tej pory się tam wydarzają.
Ale właśnie sąsiadka, nie wiem czy tylko tak dla zgrywy czy nie, ale właśnie sąsiadka mi mówiła, że on też czasami słyszy jakieś takie pukania.
Ale to przecież kamienica i to normalne, że są jakieś dźwięki.
Więc się nie martwiła albo mówiła, że to panią pewnie nawiedza.
Więc nie wiem jak mam to traktować, że tak to ujmę.
Może przejdźmy do kolejnej sytuacji.
Mianowicie jak zamieszkałam w Holandii, miałam dziwne zdarzenie.
Mianowicie mieszkałam w Gołdzie.
To jest takie miasteczko niedaleko Rotterdamu.
Oczywiście było tam mnóstwo Polaków i mnóstwo dziwnych zdarzeń z nimi związanych.
Każdym razem na przykład sześć osób zginęło po prostu tam w mojej okolicy z różnych dziwnych przypadków.
Tam często można było zaobserwować właśnie dziwne kule światła, które systematycznie mrugały nocą.
Ja mieszkałam w takim jakby to ująć parku i tam były takie jakby domki jednorodzinne i wokół takie jakby jeziorko.
To jest taka woda odprowadzona z kanału, z tego co się orientuję.
I tam bardzo często było piękne, przejrzyste niebo, zwłaszcza latem.
I właśnie najczęściej latem można było to zaobserwować.
Te obiekty latały bardzo różnie.
Mam na myśli, że...
Mam na myśli, że czasami było nisko, czasami było wysoko.
I były to takie ruchy, jakby to ująć, takie, wie pan, szybkie, rozbieżne.
No takie gwałtowne, gwałtowne, nagłe jakieś manewry, tak?
Tak.
Jak pokazywałam to ludziom, to mówili, a, pewnie lampiony, samoloty czy cokolwiek.
Żeby się z tym totalnie nie przejmować.
Mieszkały przecież w Holandii, tu się dzieją różne rzeczy.
Albo jakiś reflekt.
Albo elektory, czy cokolwiek innego.
To było takie bezdźwięczne, tak bym to ujęła.
I od tamtych sytuacji ja bardzo troszkę sypiałam, jak tam mieszkałam.
Bo często były jakieś imprezy organizowane przez tych Polaków i tak dalej.
Miałam taką sytuację, że jakby idąc spać, ja miałam drzwi takie balkonowe na taras.
I w trakcie, kiedy szłam już spać, spojrzałam na to, że to jest takie...
drzwi tarasowe.
Bo myślałam, że ktoś najzwyczajniej przeszedł albo wchodzi do mojego domku.
Bo do mojego domku można było wejść głównymi drzwiami.
Były tarasowe z salonu i tarasowe od mojego pokoju.
Trochę się wytraszyłam, że drzwi mogą być otwarte.
Bo moją współlokalizację czasem, jak śni na noc, to wymiany nie zamykali tych drzwi.
Więc stwierdziłam, że wyjdę zobaczyć, przy okazji sobie zapalę papierosa.
I to się wydarzyło.
Że było dalsze mañana i pani, ale właśnie społeczność, tylko się mogą wyոlać.
Nie, no...
Nie takim fajnym monitoringiem.
Ale coś takiego, co teraz Isso.
I to jest autumn.
Mnie après-shadow.
Próbowałam, Panowie, dzielić się j pals AB.
Proszę.
yeon
Yiesaje!
Ja też.
Wyślę, na ج bringen myst, bo łączym się dalsze ściska się dzieci.
Zarówno covid
bardzo niski,
jakby to ujęć
z cwarków. Nie wiem
dokładnie, jak wyglądały
ich ptarze. Widziałam ich od tyłu,
ale oni byli naprawdę
bardzo niscy.
I tu chciałabym zaznaczyć, że
ja mieszkałam na parku,
gdzie byli raczej sami dorośli ludzie
i nie podejrzewam, że
bym mieszkał tam jakiejś karzeł,
no bo jednak to były lokacje pracownicze
i to mnie mega,
mega zszokowało. I potem
tej sytuacji, gdy
widziałam tych ludków, to
poszłam do domu, poszłam spać.
Pamiętam, że totalnie
nic mi się nie śniło. W ogóle
mam bardzo czarne
sny, że tak to ujmę.
Przez pewien okres mam bardzo intensywny
sny, gdzie na przykład
widzę drastyczne
sceny, jakby to ująć.
Budzę się z krzykiem, bo widzę moją
mamę, która umiera
na środku drogi, wypadają jej zęby.
To jest ludzi. No i
właśnie albo mam
te czarne sny, albo śnią mi się
te intensywne sny. Miałam te czarne
sny, ale były takie mega intensywne.
I do czegoś chciałam przejść,
że ja nigdy
nie chorowałam, nie miałam
problemów takich zdrowotnych
typu omylenia
albo
jedyne, co spotykało mnie od zawsze
od dzieciństwa, to
strasznie mocne bóle głowy.
Wręcz migrenownie,
takie, że moja mała musiała
zaciągać zasłony i
wszyscy byli cicho w mieszkaniu,
ponieważ naprawdę tak bolała mnie
głowa, ale nigdy nie miałam problemu
z czymś z omyleniami, czy coś
w tym stylu. Od tamtego zdarzenia, kiedy
widziałam tych dwóch ludzków, zdarza
mi się zemdleć
po prostu w randomowej chwili,
a gdy się wybudzam, bo to trwa
różnie, albo pięć
sekund, albo
minutę, minutę najdłuższy
taki incydent.
Minutę i to było
w tym roku
jesienią, dokładnie
we wrześniu.
Wyglądało to tak, że
moja koleżanka mnie drapała po plecach
i wyczuła, że mam coś pod skórą.
I wtedy myślałam, że to
po prostu jakiś pryszcz, czy coś
w tym stylu. I wtedy, kiedy go dotknęła,
ja automatycznie skryciłam
przytomność. I to był pierwszy
mój świadek takiej sytuacji,
tak naprawdę, ponieważ
ja po prostu, ona myślała,
że się wygłupiam, bo ja po prostu padłam
na łóżko i nagle po prostu jakby
tak się sturlałam
i spadłam na ziemię,
uderzając głową. To trwało
dosłownie minutę i ona się zestresowała,
nie mogła mnie na początku dowiedzieć.
A jak wstałam,
pierwsze co powiedziałam,
pierwsze co zrobiłam, to
położyłam się z powrotem na łóżku,
na brzuchu i
powiedziałam jej, że słyszę
cały czas te komputerowe dźwięki.
I rzeczywiście od tamtej
pory cały czas
w głowie mam takie komputerowe
dźwięki. Sprecyzowałam
nieco trochę, że mam takie incydenty,
także miałam wykonywany
rezonans mózgu i wszystko
jest generalnie w porządku.
Miałam robione badania, a jednak
dalej gdzieś mi się to zdarza.
No właśnie odpowiedziała pani w tym momencie
na pytanie, które sobie zapisałem przed chwilą.
Czy badała się pani pod kątem jakichś
spraw padaczkowych?
Bo tutaj to ten opis tych
jakby ondleń, tych wyłączeń
mailowych, no pasuje tak w zasadzie
do tak zwanego petit mal, czyli do takiego
krótkiego jakby wyłączenia świadomości.
Tak, tak, ale właśnie sytuacja
wygląda tak, że
nie mam padaczki. Ja to sprawdzałam,
bo sama wyczytałam
w internecie, że tak to mówię,
się to diagnozowałam, myśląc, że to jest to,
ale najzwyczajniej w chłopcach, którymi
to nie może być, to pani jest zdrowa.
Nie wiem, co to takiego
nie jest, czym to się może łączyć,
ale zadecydowałam się
w ogóle, żeby państwa
po ostatnim incydencie w moim mieszkaniu.
Mianowicie, ja mieszkam
z moją współlokatorką,
dobry rok już, nigdy nie
miałyśmy takiej sytuacji,
ale pod sufitem wyszły kwiatki.
No i ja często te kwiatki
podlewam właśnie przed
pracą. No i jak czas
szłam do pracy, podlałam
te kwiatki i
wyszłam z domu. Moja współlokatorka
wraca godzinę po mnie, bo mamy
dwie inne zmiany.
Przyszła do domu i wysłała
mi zdjęcia, gdzie na podłodze
są odciśnięte stopy
i pod tym
kwiatkiem oczywiście, miałyśmy
zamknięte okna i pod tym
kwiatkiem rwało się
mnóstwo liści.
Po prostu jakby ktoś się uwiesił na tego
kwiatra i nim potrząsał.
Ale to było też
takie dosyć nierównomierne,
co również było
bardzo intrygujące. Żadna
z nas tego nie zrobiła,
bo to się wydarzyło w międzyczasie,
gdzie
no, obie jakby, ja wychodziłam
do pracy, a ona dopiero wracała z pracy,
więc wykluczam,
że ktokolwiek inny mógł to zrobić,
bo mieszkamy tylko we dwie.
W dodatku nikt nie ma klucza do naszego
mieszkania, więc też nikt nie mógł nam
zrobić jakiegoś pranka i
nie mam żadnego pojęcia, co to jest.
Do tej pory mam
taki przerywany sen,
gdzie bardzo często
się wybudzam,
widzę jakieś cienie, mam paraliże
senne i to jest
wyczerpujące. Nie wiem,
z czym to się może łączyć.
Tak samo chciałam jeszcze nawiązać do tej wizji, kiedy
dosłownie zmarłam.
Ja zapamiętałam,
znaczy zapamiętałam, jak byłam
młodsza, chodziłam do
szkoły i widziałam
na biologii
chociażby, jak wygląda
nasze ciało,
nasze wnętrzności,
w jakim są układzie,
zawsze pamiętałam, że
serce mamy
bardzo, bardzo
z lewej strony,
z dołu żebra, a
jak się wybudziłam, jakby
to już było jakby inaczej,
że serce mamy po środku
i też to wiedziałam
i jestem strasznie
myląca, bo czasami ktoś mnie spyta,
czy wiem, gdzie jest serce,
a ja na początku mówię, że
z lewej strony, przy końcu żebra,
a potem mówię, nie wiem, przecież na środku.
Nie mam też żadnej schizofrenii,
nie jestem
chora, nie leczę się psychiatrycznie,
nie wiem, jakby
jak mam to wyjaśnić,
co się tak naprawdę wydarzyło,
jest to dla mnie trochę
z perspektywy szukujące,
dziwiące, czuję się w tym
najzwyczajniej dziwnie, że
jestem jakaś wyobcowana, wyrealniona.
Być może to tam
się skojarzyło z tym sercem,
serce mamy fizycznie po lewej,
ale czakrę serca,
co lokalizuje się bardziej na środku ciała.
Może to o to chodziło?
Nie mam zielonego pojęcia, no bo jakby
googlując
teraz, gdzie się znajduje
w biologicznej sferze serca,
jest ono tak na środku, a komora
wychodzi tak bardziej na lewą stronę,
ale jest ono na środku, a ja
pamiętam, jak ono było
totalnie z lewej strony, z przodu,
tak jakby przy końcu żebra,
rozumie pan? No to jest
to, co chciałam powiedzieć.
W wiadomości głosowej wspominała pani,
coś chyba o UFO, z tego, co pamiętam,
czy to zdarzenie, to...
Tak, to są te
światła, które zaobserwowałam
w Gołdzie i
dwójka tych
małych stworków,
bo to naprawdę nie wyglądało
jak dwójka ludzi,
no, dziwnie bym mogła im powiedzieć, że
no karłe, ale
było późno. Tak jak już
wspomniałam, no, to była lokacja
pracownicza, tam raczej
mieszkają sami dorośli ludzie,
no nie ma tam dzieci, więc to też
wykluczam, że mogło być to jakieś
dziecko, ale to było na odludziu
do sklepu na rowerze.
W jedną stronę miałam 40 minut.
Odgraniczał nas
wielki, to było nas
stopgate, tak się nazywała ta
ulica, i odgraniczał nas
wielki kanał, a obok
są pola i
takie jeziorka,
bagna, no rozumie pan,
takie zalane
po prostu wodą,
i ja
gdy chodziłam tam na spacer,
odczuwałam tam taką
energię, czasami
niepokój,
lubiłam, ale nie lubiłam za
jednym razem być tam,
rozumie pan, jak robiło się
już ciemniej, to
wydawało mi się tam,
no nie wiem, straszniej,
i wydaje mi się,
że to może być
połączone z tym miejscem, że
tam mogło,
mogło się coś dziać, ponieważ
no te światła, jak już
mówiłam, dlatego w tamtym obrębie
i tych dwóch
lódków w tych alejkach, no
wydaje mi się, że
nie było to normalne.
A tak mi się coś wydaje, że
mogło się pani uruchomić jakby
po tym doświadczeniu z pogranicza śmierci,
po tym takim
NDE, że to tak ujmę, mogło się pani
uruchomić po jakby postrzeganie
tych rzeczywistości,
tych wimiarów, które przenikają się,
z naszą rzeczywistością, bo tutaj
te obserwacje tych różnych, tych jakichś
postaci, wyczuwanie jakby
energii ludzi, tak mi się to
skojarzyło nawet z odczuwaniem,
to odczuwanie takich kolorów
bijących od ludzi wygląda na postrzeganie
aury, tak? Tak, no mogłabym
to określić taką aurą
wokół ludzi. Czy
od tego mężczyzny, którego pani tam
spotkała, będąc
w tym stanie na pograniczu śmierci,
czy odczuwała pani od niego
jakieś energię, coś od niego szło?
Pozytywnego, negatywnego?
Tak, czułam przede wszystkim
bardzo duży spokój,
nie czułam w ogóle strachu,
on był bardzo miły, bardzo
życzliwy, pomocny,
jakby jego słowa
wpływały na mnie
jak taka, no wie pan,
relaksująca melodia. Ja generalnie
jakby jak wróciłam
do tego świata,
myślę, że tak to mogę ująć,
zaczęłam medytować.
Moje pogody w ogóle są bardzo
katoliktyczne i rodzinne.
U mnie w domu
na niedzielę na obiad,
przy niedzielę na obiad czyta się Biblię
rówstwową, religijną.
Moja rodzina jest religijna.
Ja od tego odeszłam,
bo najzwyczajniej
tego nie czułam, nie zgadzam się
z wieloma kwestiami
tamtej religii
i zaczęłam bardziej
wrócić, przeszedł
w buddyzm i w najbliższe
sercu. Ja zaczęłam,
no, medytować i
na przykład niejednokrotnie
zdarzyło mi się przewidzieć to,
co będzie, ale
w realnym
jakby to ująć,
mogła wpływać na sytuację,
czyli zapobiec rzeczy,
która mogła się wydarzyć.
Nagle odczuwałam, na przykład, że mam
wyjawienie, że często jak mam mieć jakieś
kłopoty, to jakby to
przeczuwam i mówiąc o tej
kłopoty mam na myśli,
że ktoś może się na mnie zezłościł,
albo w takich trywialnych
nawet sytuacjach, które
nie zagrażały mojemu życiu
i zdrowiu. Jakby widziałam
już wcześniej tą sytuację, jakby mogłabym
to opisać, jak Deja Vu,
rozumie pan? No, można to nawet
nazwać taką też wyostrzoną
intuicją, takim wyostrzeniem
intuicji, czy
jakby wglądem w te
zdarzenia, które mają się wydarzyć
w bliskiej przyszłości.
Tak, tak, tak, dokładnie,
w zasadzie tak. No, dość
oświadczenia z pogranicza śmierci z reguły są
takimi doświadczeniami bardzo
dogłębnymi, nawet
często bez względu na jakby przebieg,
bez względu na to, czego
osoba doświadczająca
doświadczyła, będąc w tym stanie.
Jak bardzo to doświadczenie
zmieniło pani, nie wiem,
życie, światopogląd?
Generalnie to odwróciło moje życie
w 10 stopni, i ja
w tej chwili z poglądem na świat
totalnie inaczej, i
przede wszystkim nie ma we mnie tego
smutku. Ja
zostałam wypisana na
terapię
z powodu tego, że to była moja próba
samobójcza, a ja zostałam
wypisana na terapię, i na tej
terapii stwierdzili, że
moje zachowanie,
moja próba samobójcza była
bardzo, jakby to
ująć, szalona.
Jakby nikt się tego
totalnie nie spodziewał, bo
ja nie byłam smutną dziewczyną.
Owszem, bardziej lubię swoje,
towarzystwo, niż przebywać z innymi
ludźmi, ale nie nazwałabym się
introwertykiem. Jestem
na takim 50-50,
rozumie pan? Jestem towarzystka,
towarzystka, ale również
bardzo cenię tą swoją przestrzeń osobistą
i swój
własny komfort, i
to na mnie niesamowicie wpłynęło,
ponieważ ja zaczęłam medytować
i czasem doświadczam
7 snów,
których jakby steruję tym,
co się dzieje, aczkolwiek
jakby nie widzę
tam tych istot
podwiednikających ludzi,
jak w normalnym świecie.
Jakby tam czuję się,
wie pan, bardziej
wolna, jakbym była
duszą, niż
jeżeli człowiekiem. Czasami
idąc ulicą mam
takie jakby
poczucie, że to nie ja steruję
moim ciałem. Moje ciało po prostu
idzie, a
ja jestem jakby ponad,
rozumie pan.
No tak jakby postacią w grze komputerowej
sterujemy.
Dokładnie, dokładnie tak.
A tutaj to zwróciło też
moją uwagę to postrzeganie zjaw
ludzi, którzy znikają właśnie
na ulicy. To mi się skojarzyło
z takimi sytuacjami, gdzie
znamy kogoś na przykład,
widzimy tą osobę, a potem się
dowiadujemy jakiś krótki czas później
na przykład tego samego dnia, że ta osoba
nie żyje. Może to były
zjawy ludzi, którzy
no,
opuścili już fizyczne ciało, a jeszcze
nie przeszli tak do końca na drugą stronę.
W sensie, że
myśli pan, że ci
ludzie po prostu
coś nie znają inni ludzie?
No coś na tej
zasadzie. Takie obserwowanie
postaci osób, które
jeszcze może nie wiedzą, że umarły,
ale cały czas jakby
bytują w jakimś sensie w tym świecie
i po jakimś czasie z niego
znikają, tak? Myślałam, że takie rzeczy
dzieją się tylko
ludziom, którzy
mają jakąś
więź z ludźmi, których
widują. Zwyczajnie.
Jakkolwiek mianie się
energią, chociażby
wszystko tylko chwilę. No tutaj
miałem kiedyś niedawno słuchacza,
który też był po takim doświadczeniu
z pogranicza śmierci i widywał
na przykład pacjentów w szpitalu,
do którego trafił, a których to
osób nie miało prawa jakby znać, tak?
To było tak straszne.
Jakby nie czuję się w ogóle
tym wszystkim.
Jestem szokowana,
ale jakby akceptuję to,
co dzieje się wokół mnie,
ale czuję się odrealniona przez to, że
niewiele ludzi jakby potrafi
mnie zrozumieć,
potrafi zrozumieć
to, co mam jakby do powiedzenia
albo
do opowiedzenia swoje przeżycia.
Wyglądam na takie,
mówię wam, nie znam takich ludzi.
Nie znam ludzi, którzy mają
tak wielkie doświadczenia
i potrafią z tym żyć.
Po prostu przytłaczam.
No to jest taka kwestia bardzo, bym powiedział,
indywidualna. Jednego to przytłoczy,
innym ktoś inny potraktuje to
na luzie, po prostu na zasadzie
faktu. Stało się już.
Tak, ale boję się, że tak słynie,
co zacznie wpływać na moje życie
bardziej powrótnie
niż dotychczas.
Że w końcu stracę kontrolę podczas
czynności, które wykonuję
i nie będę umiała na to zapanować
albo coś w tym stylu.
Bo nie miała pani czegoś takiego,
że jakby te osoby, te postacie,
które pani postrzegała, próbowały,
nie wiem, nawiązać jakiś kontakt z panią?
Nie było czegoś takiego?
W jakim sensie nawiązać kontakt?
W sensie rozmawiać?
No w dowolnym, w dowolnym sensie.
To jakieś
zwrócić na siebie uwagę, na przykład.
Poza takimi
dźwiękami, jakimiś
fizycznymi rzeczami, jak na przykład
zalanie tej
kuchni albo
znikającymi ludźmi,
czy z kątymi rzeczami,
czy coś w tym stylu, to
jakby nikt nie próbował
ze mną rozmawiać.
Uczucie dotyku, tak, owszem,
miałam na przykład
jadąc w pracy, czuję jak ktoś mnie dotyka
w głowę albo
w rękę, czy coś. Jakby tak.
Tak, mam takie uczucia, ale
nie wiązałam tego nigdy z tym.
Tutaj sobie zapisałem
takie pytanie odnośnie tych figur geometrycznych
zawieszonych w powietrzu, tego koła,
trójkąta, kwadratu,
psy. Pani nie wspominała, żeby to były
jakieś pojazdy, czy to były jakieś takie
nie wiem, symbole oznaczające
coś? Jak pani czuła?
Dla mnie to były po prostu zwykłe
figury geometryczne, jakby
one najzwyczajniej w świecie
były puste i to były tylko takie
obramowania. Ja sobie wytatuowałam
ten trójkąt, który widziałam,
bo to była najzwyklejsza, prosta
kontura i to nie był
żaden pojazd. Ja po prostu
weszłam w to i obudziłam się
automatycznie na sali.
I moim
pierwszymi pytaniami,
bo trzeba pitać czoła aparatura,
przybiegli lekarze, pielęgniarki
i ja po prostu
byłam strasznie słaba,
bolało mnie gardło, jakbym
miała po prostu rury,
taką wielką w gardle.
I się zapytałam, gdzie ja jestem?
A oni mi w ogóle
nie odpowiadali. Oni po prostu
biegali wokół mnie, bo
mnie nie słyszeli. I dopiero
jak obudziłam się za dwa
dni, ktoś ze mną
porozmawiał.
A co pani czuła w tym miejscu,
będąc jeszcze w stanie
z pogranicza śmierci, tam
w towarzystwie tej postaci męskiej?
Czy było coś takiego, że chciała pani tam
zostać, ale z jakiegoś powodu nie mogła?
Jakby to umieć,
mi się tam bardzo podobało.
Nie miałam takiego uczucia, że chciałabym
tam zostać, ale nie miałam też uczucia,
że chcę stamtąd iść.
Jakby nie czułam nawet, że mam
decyzję do podjęcia. Wszystko było dla mnie
takie sielankowe,
takie jakby
było po prostu wolnym
duchem, rozumie pan?
Tak pytam, bo to jest taki często właśnie pojawiający się
motyw u osób, które
mają z osobą takie
zdarzenie z pogranicza śmierci.
Takie uczucie, że chciałyby tam
już pozostać, że
coś ich jednak ściąga z powrotem
na ziemię, że muszą wracać.
Tutaj takiego czegoś nie było, prawda?
Nie, nie, nie. Totalnie nie.
Czułam po prostu, że mogę tam po prostu być.
Jakby podejmując tą decyzję,
dla mnie to było intuicyjne.
Ja,
to nie jest tak, że ja nie wiem,
jakieś zamiłowanie do
figur geometrycznych i
jakaś figura
kiedyś na mnie wpłynęła, to
w żaden sposób
jak najbardziej nie, ale
dla mnie ten wybór był po prostu oczywisty.
Miałam takie po prostu
intuicyjne przeczucie, że
ja tam po prostu
wchodzę w ten trójkąt, on był mi
taki, on był zielony.
Przede wszystkim on był zielony,
bo figury miały oczywiście kolor.
Nie wiem, czy wspomniałam, czy nie,
ale figury miały kolor
i mój trójkąt był zielony.
No właśnie, pani dopiero teraz o tych kolorach
wspominała. Czy może pani,
no oczywiście, jak już pani
omówi ten trójkąt, czy może pani
podać kolory pozostałych figur?
Bo to może być ciekawy szczegół.
Tak, no ja po prostu
wybrałam ten zielony trójkąt
tak intuicyjnie.
On był dla mnie najbardziej atrakcyjny,
jeśli chodzi o wygląd.
Ja bardzo lubię też zielony,
zawsze lubiłam kolory zielone
i zawsze wychowywałam się praktycznie
w lesie, więc ten kolor
był mi taki najbliższy i ten zielony
właśnie wybrałam. Ale inne kolory
były tak czerwony,
zielony, żółty i niebieski.
Figury były cztery.
Figury były cztery, bo powtórzyłam
w kolejności, jak one były.
Czy zdarzyło się pani odczuwać jakąś obecność
w miejscach, w których
dochodziło do ten,
do czegoś, co można nazwać manifestacją
portregalistę? Tamto mieszkanie
z wodą, tamta
sytuacja z tym kwiatkiem
i tymi śladami? Szczerze mówiąc,
ja cały czas mam wrażenie, że
nie jestem sama. Nigdy nie czuję się
sama i mam
wrażenie, jakby ktoś
przy mnie cały czas był.
Jakby to mnie nie odstępuje.
Jak się zostanę w domu,
albo jak
bydę znajomy
i zostanę gdzieś sama w łazienku,
czy coś. Bo cały czas mam to poczucie,
że ktoś ze mną jest.
Coś przy mnie jest. Nie mam takiego...
Cały czas ktoś na mnie patrzy,
jak robię coś, na przykład
idę w miejscu publicznym,
że tak to ujmę, półpublicznym
się załatwię,
że tak to ujmę.
To też mam wrażenie, że cały czas ktoś
ze mną jest, ktoś mnie obserwuje
i tak to rzeczywiście
mnie nie opuszcza.
Sąsiadka twierdziła, że
również słyszała jakieś pukanie. Tutaj sobie
zapisałem taką zmiankę od pani.
No przecież to tylko
kamienica, więc normalne, że są jakieś
dźwięki. A czy może inne osoby,
z którymi miała pani kontakt, wspominały
o jakichś dziwnych sytuacjach?
Wie pan co? Ta kamienica należała
do takiej pani, która
zarządza nieruchomościami,
generalnie zagębką nieruchomościową.
I naprzeciwko
mnie było
biuro rachunkowe.
Właśnie po, jak się
wyszło ode mnie z mieszkania,
to ja mam takie pukanie.
Po prawej stronie,
tak jakby na tej mojej
ścianie, było to właśnie puste
mieszkanie od dwóch lat.
I naprzeciwko tej pani
mieszkała ta pani. U góry jeszcze
mieszkał
nad tą panią, gdzie
ja tam z nim rozmawiałam.
Mieszkała starsza pani,
ale to była
pani, która nie potraciła mówić
i ona tylko i wyłącznie migała,
więc ja z nią nigdy w życiu nie rozmawiałam.
Wymieniłyśmy tylko uśmiech,
a resztę sąsiadów,
szczerze mówiąc, nie znam, bo
to były trzy piętra,
jakby na poddaszu.
Mieszkała dwójka,
może dwójka,
małżeństwo,
jakaś para, coś w ten
desek. A, jeszcze a propos tego
mieszkania, to miałam taką sytuację
z moim byłym chłopakiem,
bo ja generalnie mieszkałam
z dwoma kotami.
Na tę chwilę mam jednego tego kota.
Chyba to są leniuszki, że tak powiem.
W każdym razie sytuacja wyglądała
na skądkująco. Siedziałam z moim chłopakiem
na wioszku, to było takie mieszkanie,
które miało 42 metry,
ale to była taka otwarta przestrzeń.
Kuchnia osobno,
łazienka osobno
i jeszcze
do tego był duży
pokój, no ten mój pokój, w którym
oczywiście ja tam mieszkałam, spałam
i tak dalej. No i ja nie miałam
drzwi pomiędzy
pokojem a kuchnią.
Taka otwarta przestrzeń.
Była. Nie lubię tak za bardzo
drzwi, bo jeśli są drzwi,
to muszą być zamknięte, bo
czasami na przykład drzwi trzaskają
w nocy i bardzo tego nie lubię,
bo są otwarte. W ogóle mnie to
stresuje. Sytuacje z drzwiami
też mogę opowiedzieć. Ja mieszkałam
u mojej siostry, za chwilę do tego
przejdę, ale wracając
do klucza, to ja
mam w zwyczaju, chodząc
do mieszkania, po prostu zamykać
drzwi na klucz,
bo wie pan, co się dzieje?
W skrycie to czasami jest
masakra, ale po prostu zabezpieczać.
Ja te drzwi zawsze zamykałam i zostawiam
klucze w drzwiach. Myślę, że
to nawet bezpieczniejsze, gdyby
ktoś kombinował z drugiej strony.
No i ja
oczywiście tam klucze,
jakiś tam bryloczek, wiadomo.
No i te klucze sobie tam wisiały.
I sytuacja wyglądała
następująco, że leżałam
na... Siedziałam na łóżku, mój chłopak,
były chłopak, leżał.
Leżał na łóżku razem
ze mną i nagle usłyszeliśmy,
jak po prostu
te klucze tak jakby
upadły, ale te klucze
nie upadły, bo ja tak
z tego łóżka po prostu się wychyliłam,
żeby zobaczyć
drzwi, co tu tam
się stało. Pomyślałam sobie
po pierwsze, że to oczywiście koty narobiły hałasu,
no bo to wiadomo, trzeba też
rozgraniczać dźwięki
i otoczenia. No i tak
spojrzałam, a te klucze po prostu
dędały i one
jakby raz się uderzyły,
to po prostu, no wie pan, jak jest
futryna, to by po prostu uderzyły w tą
ściankę raz i to tyle.
Ale te klucze po prostu
cały czas
uderzały o tą ścianę,
a jak chciałam do nich podejść,
to tak jakby przestały
uderzać, tylko już po prostu zaczęły się
dędać i coraz mniej
huśtać. No rozumiem to, o co chodzi.
No tak jakby to reagowały
na to zachowanie, tak?
Tak, to było też bardzo mega dziwne,
i to był mój chłopak jeszcze świadkiem,
kto powiedział mi, że
może kot po prostu
uciekł, a my spojrzeliśmy i on
jednego kota blaskał, a drugi kot spał na komputerze
w tym pokoju, więc no to też
nie było możliwe, żeby kot to zrobił.
A jeszcze z drzwiami,
co chciałam powiedzieć, ojejku,
to jest jeszcze taka sytuacja, jak
mieszkałam u mojej siostry, to
tam też działy się bardzo dziwne rzeczy,
mianowicie
moja siostra ma
domek z piętrem,
no i bardzo często miałam
wrażenie, że w kotku ktoś stoi na półpiętrze
i mnie obserwuje, bo
te schody były takie zabudowane,
no ale przyszłam
do siebie do pokoju, to była
jakaś już nie wiem, dwudziesta trzecia, bo
zwykle tam rodziny sobie
zapuszczały jakiś film,
a potem do spania się szykujemy
raczej razem, to tak w okolicach właśnie
dwudziestej trzeciej, no i
szykowałam się już spać.
Pamiętam, bardzo ciężko było mi zasnąć,
ja miałam takie
mały pokój
właśnie z drzwiami
i ja te drzwi
zostawiłam uchylone na noc,
albo moja siostra zostawiła uchylone na noc,
jak mówiła mi dobranek,
coś w tym decydu, po prostu te drzwi zostały uchylone.
Mi było strasznie ciężko zasnąć,
ale finalnie zasnęłam.
Ja mam taki
zegarek naścienny, on się podświetla,
taki LEDowy, i on jest
nad drzwiami. Jak ja się
obudziłam, to
dosłownie
była godzina
11 minut po północy,
coś mi się kojarzy z jedynkami, albo może
pierwsza jedenaście, albo pierwsza jeden,
coś takiego, i
te drzwi tak jakby się
bardziej rozchyliły.
Ja byłam totalnie sparaliżowana,
ja to odebrałam jako
paraliż senny, niezwyczajnie w świecie,
i przy tych drzwiach
była taka
wysoka, chuda,
czarna postać,
i ona jakby
wyczytała bez żadnych rysów twarzy,
nic tam konkretnego, po prostu
zarys sylwetki,
jak są wypęte
ludziki, stiki takie
malowane
na tych różnych memach,
to właśnie to był taki
stik, że tak to ujmę, czarny,
i on
się schynił, tak jakby
przykucnął, wstał,
przykucnął na dwa boki
jakby barkami, na lewo, prawo,
i zaczął w tym,
przykucu, iść w moją stronę.
Ja strasznie wystraszyłam.
Pamiętam, że to w ogóle
nie było nic przyjemnego,
nie miałam takiego, że mogę się
obudzić, po prostu
tak jakbym była całkowicie świadoma.
Jak on szedł w moją stronę,
mój pokój był bardzo mały,
to ja po prostu zamknęłam,
zacisnąłam oczy i bałam się,
że on po prostu wejdzie
na mnie, dotknie mnie,
że po prostu będę miała jakiś
kontakt z nim fizyczny,
wyskoczy mi jakaś straszna twarz, rozumiem pan,
jak w tych horrorach, mega mnie
to zestresowało. Jak otworzyłam
oczy, dalej byłam
sparaliżowana, ale tego cieni już nie było.
Ja nie mogłam nawet ruszyć
głową, bo ja miałam głowę
tak położoną na prawej stronie,
na uchu, ale leżałam jakby
na plecach, rozumie pan, i nie mogłam
w ogóle odwrócić wzroku
w drugą stronę. Ja
nie daję sobie ręki uciąć, bo
kątem oka widziałam,
ja miałam taki,
za łóżkiem, wie pan,
parafek taki, na którym można było siedzieć,
tam były poduszki,
które tak jakby dwa piętra miały,
taki jeden podłużny, na którym można było
usiąść, a ten drugi schodek
jakby to
tam były kwiatki i tam była
taka duża palma
i kątem oka wydawało mi się,
że ta palma po prostu
się ruszyła, ale ja nie mogłam się ruszyć.
Ja zamknęłam oczy
i jakby odpłynęłam, ja poszłam
spać, ale rano
cały czas o tym pamiętałam
i bolała mnie głowa,
strasznie bolała mnie głowa
przez cały dzień.
Pamiętam, kiedy nie poszłam do szkoły,
bo to miałam 18 lat,
jak się wydarzyło.
Tak samo sytuacja
z moją siostrą była,
jak zimą,
to na pewno było zimą,
bo oni pojechali na narty
do Alp i
jak pojechali na te narty,
to ja zostałam sama w domu,
pewnie o tym zapomniałam
i napisałam mojej siostrze,
że będę później w domu
niż o umówionej porze,
no bo moja siostra
bardzo się martwi o mnie,
więc bardzo często właśnie
prosi, żeby napisać,
o której będę, albo omawiamy
sobie jakąś tam godzinę, o której
mam być w domu. No i
pamiętam, że napisała mi
smsa, że zamiast
od 23.30,
tak jak miałam planowane,
autobus, będę w okolicach
1.30.
I ona mi na tego smsa
odpisała OK
i to było tyle. Ja totalnie
zapomniałam, że
totalnie zapomniałam, że właśnie
pojechali w te Alpy,
więc wróciłam do domu.
Moja siostra ma
dwójkę dzieci, na tę chwilę miała tylko
jedno dziecko.
Miał, nie wiem, z pięć lat
może wtedy. No i
w sypialni,
i wszystko były u góry,
a na dole po prostu salon,
kuchnia, rozwiązania, jadalnia.
Moja siostra z góry,
ona ma jeszcze na końcu korytarza pokój,
krzyknęła moje imię.
I to był głos mojej siostry.
Mnie to bardzo zszokowało, bo mówię,
kurczę, jest tak późno, a ona
krzyczy po mnie, że mega dziwna sytuacja.
No przecież, no, dziecko śpi,
no to przecież ona też nie jest
wariatką, żeby
się wybierać po nocach. Ona krzyknęła
moje imię trzy razy i ja tak
półszyptem, bo mnie to naprawdę zszokowało,
że ona do mnie krzycze, powiedziała mi
co, co, rozumie pan, takim półszyptem,
nie, że wykrzyknęłam, tylko, że
o co chodzi, bo mnie to zszokowało.
I ona mi w ogóle na to
nie odpowiedziała. Jak już właśnie
weszłam do góry na schody
i zaczęłam iść do niej do sypialni,
drzwi były uchylone, ale u nich
to akurat jest standardowe, bo
no jak tam dziecko śpi, no to mają uchylone
drzwi, żeby tam słyszeć się wybierycznie.
No i chodzę
do tej sypialni,
a łóżko jest pościelone.
Tam nikogo w ogóle nie było.
Tam było pusto. Było to
mega dziwne. Trochę się nawet
przestraszyłam i poszłam spać
do salonu normalnie, nie do siebie
do pokoju, bo
naprawdę było to bardzo dziwne zdarzenie.
A jak rozumiem, wykluczyła pani,
że to mógł być na przykład,
nie wiem, skutek zmęczenia?
Tak, tak, wykluczam. Totalnie
wykluczam skutek zmęczenia,
ponieważ ja późno
wyszłam z domu, to były
chyba ferie zimowe,
no wie pan, ja spałam
z sobą do późna, wyszłam do znajomych.
Jedyne co, co mogłam wypić?
Jedno piwo. Ja też tak
za alkoholem za bardzo nie przepadam,
bo mam przypadki alkoholizmu w domu,
więc jedno piwo
maksymalnie. Wróciłam, nie byłam
zmęczona. Była pani
dosyć jeszcze, że tak to ujmę,
świeża, a taka ilość
alkoholu chyba nie potrafi tak mocno
zmienić świadomości, żeby słyszeć głosy,
których nie ma, prawda? Tak, tak, tak.
Tak, dokładnie.
No wykluczam to, że to było jakieś zmęczenie
i ze zmęczeniem coś słyszałam,
ale w ogóle byłam w szoku i poszłam spać
do salonu, bo naprawdę
nie chciałam po prostu wchodzić na piętro,
a tam właśnie na piętrze nawet
moja siostra to powiedziała,
że no bo jak
jest salon, to po prostu
leżąc na kanapie
można sobie
widzieć te schody, bo telewizor jest jakby
pod schodami i
widzieć po prostu to półpiętro.
Widać to z góry, ale widać to z półpiętra
i nawet moja siostra mówiła, że
ona zawsze ma uczucie, jakby
ktoś patrzył z tych schodów
i jeszcze co ważne,
to wyjście na taras,
więc jak się siedzi już
z drugiej strony kanapy, to bardziej
widać, bo też taka otwarta przestrzeń na dole
jest, w tym są drzwi
takie balkonowe do wyjścia na taras.
No i na tych drzwiach,
przy tych drzwiach balkonowych
są schody, żeby zajść
tam na dół, na, wracam na ogródek,
no to właśnie
też tam ma takie przeczucie, jakby
ktoś po prostu stał w tych drzwiach
i niejednokrotnie nawet
trzeba zapalić światło, by myślała,
że coś stoi za oknem,
za tym balkonowym.
A to jest jakiś, że to tak nazwę
dom z historią, czy jakiś
taki nowszy budynek?
Jeśli chodzi o historię tego budynku,
to ja za dużo tak naprawdę
nie mogę powiedzieć.
Nie mogę się wypowiedzieć, ponieważ
ja tylko słyszałam, że
tam, bo to jest bliźniak
i ja wcześniej słyszałam, że tam był
dentysta, ale to
to tylko o tym dentyście
słyszałam. No czasami tam
dziennikom śmiałam,
że pewnie dentysta
w piwnicy przeprowadzał
jakieś nielegalne operacje
albo coś w tym stylu
i może dla tego
wszyscy mamy takie poczucie,
ale nie tylko w zwyku żarty,
w takiej historii, przynajmniej ja nie potem,
nie wiem, może się
wydarzyło. No można tak po żartem
półserio powiedzieć, że
stwierdzić, że za dentystami różne
negatywne energie byłych pacjentów
się mogą ciągnąć.
Tak, no. Ale
no nie wiem, no zwykle nie boję
się tam być, ale po tym właśnie
incydencie, gdzie
jakby słyszałam
swoje imię trzy razy
wywołane przez moją siostrę
i po tym incydencie
w tej lódce włączałam się spać,
miałam ten paraliż senny,
nic mnie tak tam aż nie wystraszyło,
nie mam tam jakiejś, wie pan,
bardzo negatywnej energii czy coś.
Czuję się tam okej.
Jeszcze co mogę powiedzieć, to
młodszy syn mojej siostry,
on bardzo
często mówi,
że, no wie pan, są też
dzieci, no to nie wiem,
na ile można kolegać na organizacji,
ale wiem, że dzieci są też bardziej
sensatywne, sensatywne
na takie rzeczy,
ale on mi często mówi, że on widzi,
że są zombiki, że po prostu
chodzą zombiki po domu
i ostatnio jak tam
byłam, wie pan,
w odwiedzinach, no bo ja
teraz tam często pewnie bywam,
bo jak już wspominałam wcześniej,
ja mieszkam za granicą, to
on najzwyczajniej
bawił się ze mną i mówi
chodź teraz, musimy zrobić polowanie
na zombiki. Słyszę jednego,
mamy w szafie, no i
on naprawdę się przeraził jak wszedł
do tej szafy. On się bardzo nie zauważył,
że on będzie się strzelać, no ale my się bawiliśmy,
ja tam miałam
taki zabawkowy pistolet, wie pan, i
wydawałam, że do niego strzelam. On
uciekł szybko do mnie i powiedział, że
musisz iść tam głębiej
strzelić, bo on dalej tam jest
i położył się na łóżko.
To była taka sytuacja.
Tak samo pytałam go
o różne rzeczy, no bo
mnie to tam ciekawi, jak właśnie
dzieciaki widzą świat
i pytałam się do oczy,
że pamięta
moment, w którym się urodził.
I on mi powiedział,
że on pamięta
wszystko, pamiętał, że sobie
pływał i
że wszystko wokół
było czerwone,
że mamy często bolał
brzyszek, to też mówił
i opowiedział,
że on tam nie pływał sam.
Ale, że
moja siostra nie miała w ogóle
wizjaków, ani nic
w tym z tym nie było.
Też podejrzenia, że dziecko zostało
wchłonięte, ale też się na tym
nie zna, więc w zasadzie nie mogę
stwierdzić, czy coś takiego się wydarzyło,
czy nie, ale moja siostra nic o tym
nie wspominała, a my jesteśmy blisko
i ja przeżywałam te
jej ciąże, bo
ona naprawdę miała
bardzo straszne stany.
Finalnie jeszcze powiedział mi,
że on się zaplątał
i że nie mógł wyjść.
I to też jest prawda,
ponieważ myślę,
że miała zagrożoną ciążę pod konicami
i się odkleiło łożysko
i on rzeczywiście się zaplątał
swoją,
może o tym się mówi, pępowiną, nie pępowiną?
No,
nie jelitem
wypełniałam, jak to się mówi?
Ja podobno byłem
zaplątany w pępowinę
i mam akurat też, także
to chyba pępowina.
Tak się już zanieszałam.
Ale i właśnie jeszcze to mi
to mi powiedział, a to było prawdę.
To jest moja
miała właśnie problem,
ponieważ to mi się przykleiło łożysko,
jak już wcześniej wspominałam
i naprawdę nie mogła rodzić naturalnie,
miała cesarskie cięcie właśnie z powodu tego,
że on się tam
zaplątał.
Ale nie było jakby możliwości,
żeby usłyszał o tym
od kogoś, żeby mu to ktoś powiedział?
Nie, oczywiście, że nie.
On ma w tej chwili trzy lata.
A no to jeszcze dosyć małe dziecko,
to można powiedzieć, nie ma prawa
takich rzeczy jakby kojarzyć.
Tak, dokładnie.
Tak, ja też byłam zdziwiona,
to opowiadałam mojej siostrze,
a ona mi mówiła, że
no on czasami mówi takie dziwne rzeczy
i ona jest w szoku, bo jest to prawdą.
A tutaj mam takie pytanie o tych zombiaków,
właśnie o tych zombików,
czy...
Zombiki.
Czy młodszy syn siostry
miał sposobność widzieć jakieś obrazki
z takimi postaciami?
Wie pan, szczerze mówiąc,
nie mam żadnego pojęcia.
Oni sobie tam czasami jakimiś bajkami,
bajki oglądają, ale co oni
za bajki oglądają? Nie mam żadnego pojęcia.
No przy mnie oglądają na przykład
pieski takie,
nie wiem jak oni się nazywają, ale to takie pieski,
co tam jest, strażak pieski
i tak dalej, to...
Ojejku, no naprawdę nie pamiętam jak to się nazywa.
To takie bajki, to owszem,
ale czy o jakichś zombikach,
to no nie słyszałam, bo ja się raczej
takich bajek im nie puszcza,
a on był naprawdę przerażony,
jak on tak do mnie podbiegł.
I przez chwilę myślałam, że
on się tak zgrywa, ale on się naprawdę
wystraszył. To było takie
zdziwiające. No można powiedzieć,
że można to próbować wytłumaczyć,
że dzieci mają bardzo bujną fantazję.
Bujną, bo wrażnie, tak, tak.
Natomiast zdarzają się przypadki dzieci,
które w takim wczesnym
etapie dzieciństwa, kiedy jeszcze nie są
jakby zaznajmione z telewizją,
komiksami, internetem i tak dalej,
widzą coś, czego nie potrafią
jakby opisać, nazwać,
a potem zobaczenie na przykład
w telewizji przypadkiem
w wizerunku takiego na przykład
szaraka, kosmity, wywołuje
u nich dosyć dużą traumę.
Przewołuje jakby głęboko
ukryte wspomnienie o czymś,
co przeżyły wcześniej.
Tak, tak, tak. Właśnie słuchałam
u Państwa w audycji czegoś
podobnego, jak pani
miała taką sytuację,
że zobaczyła zdjęcia
szaraka i bardzo ją to zestresowało
i wywołała jakąś traumę.
Tak, tak, przypominam sobie coś takiego.
Ale naprawdę jest to dla mnie
mega ciekawe zjawisko,
szokujące,
ale też czasami paralizujące
ze strachu. Nie wiem, jaką to
z tym pomóc. Ale słuchając Państwa
naprawdę czuję, że jednak
są ludzie, którzy
są podobni do mnie
i wiem, że nie mają urojeń,
jak to ludzie potrafią nam
wymawiać. To nie jesteście sami
na pewno. Tutaj jakby tak policzyć
te relacje, które się do tej pory
ukazały w Mówią Świadkowie,
w jednym tylko tym cyklu podcastów,
bo pomijam tutaj wszystkie inne audycje,
jakie się ukazują w Radiu Paranormalium,
no to będzie tak kilkaset
z dziesięć relacji średnio
na jeden odcinek przypada, także będzie
coś już z sześćset dziewięćdziesiąt,
może nawet siedemset.
No, jest to szokujące.
Tutaj takie sobie jeszcze zapisałem pytanie
odnośnie tej sytuacji z drzwiami
i tym zegarem, tutaj ta godzina
pierwsza jedenaście lub pierwsza
jeden z tą postacią.
Czy to była taka,
ewidentnie ludzka postać?
Wykluczyła pani, że to na przykład mogło być
cień? No właśnie, wykluczałam na pewno,
że to był, wykluczałam na pewno
cienie,
ponieważ wszyscy mówią, że
tutaj też śpią.
Jakby nie ma takiej możliwości,
żeby ktoś sobie tam chodził,
a to było coś, co
pisało, co szło w moją
stronę. Panie się nie mogło
wtedy ruszyć. Czyżby to był paraliż
sanny? Tak, tak, tak.
Uznałem jako paraliż sanny.
Bo ja naprawdę nie mogłam się w ogóle ruszyć.
No tutaj w stanie
paraliżu sannego czasami też ludzie
donoszą o takich właśnie, o obserwacjach
takich shadowmanów,
to nawet taką nazwę
dostało dosłownie, ludzie cienia.
Trudno powiedzieć, czy to jest jakiś wytwór
mózgu, czy rzeczywiście jakieś
postacie się jakby objawiają
w tym stanie. No
niewątpliwie jest to sytuacja
za każdym razem dosyć stresująca
dla wielu osób. Tak, tak. Jest to
naprawdę dziwne.
Ja naprawdę byłam przestraszona,
byłam tak przerażona, że zamknęłam,
zacisnęłam oczy
najmocniej, jak to trochę bardzo często,
jak się stresuję, to je zaciskam
pięści, wbijam sobie
ten nokta
i ja nawet tego nie mogłam zrobić.
No to taki stan, gdzie mózg
jakby wyłączył wszystkie,
wyłączył możliwość
poruszania wszystkimi kończynami,
tak, żeby się
czasem przypadkiem nie wybudzić. No czasami
tak się zdarza, że
w umysłu się rozbudza,
a ciało jeszcze zostaje takie uśpione, tak.
Ale ja się czułam totalnie nieswiadoma,
a potem zamknęłam,
tak jak już wspomniałam, zamknęłam te oczy
z obrotowym kątem oka
i jakiś ruch,
ale nie mogłam obrócić głowy,
a potem
ja zamknęłam
oczy raz jeszcze
i ja po prostu usnęłam. Ja po prostu
mam spać, odstałam rano, ale pamiętałam
o całym tym sytuacji. Pamiętałam o całej
tej sytuacji, ale nie tak, że ja
wstałam chwilę po tym,
tylko ja poszłam normalnie dalej spać.
Tak jakby mnie odświeciło
taki blackout.
A tutaj jeszcze zapisałem sobie takie pytanie, bo to już lista
pytań, które sobie pozapisywałem,
powolutku się wyczerpuje.
Tutaj jeszcze takie pytanie mam odnośnie tych
stworków, jak to pani ujęła,
tych dwóch jakby postaci,
które tam były widoczne w tym,
na tej alejce. Czy udało się pani
dostrzec jakieś szczegóły wyglądu tych postaci?
Jak one się w ogóle zachowały?
Czy robiły coś konkretnego?
Czy po prostu sobie stały w tym miejscu?
One były do mnie odwrócone tyłem
i one wyglądały jakby
coś tam kombinowały.
Może nie zatem, że były nachylone,
ale tak przy sobie
stałby pan jakby
jak dwójka ludzi
o czymś rozmawia i coś im,
jednym człowiek coś trzyma w ręce,
a drugi coś tam się temu przygląda.
Tak bym opisała tą
sytuację, ale
one też nie były tak, że na środku
tej alejki. One były
naprawdę wyglądały jakby ktoś tam
coś kombinował po prostu,
ale co dokładnie tam
robiły, to ja naprawdę nie widziałam.
Ja się trochę tym zyskresowałam,
że to widzę. Ja czułam jakby
nie powinny na tego widzieć i
ja po prostu
wróciłam się do
tego domku, ale
jak ja tak przez sekundę obserwowałam, one wyglądały
jakby w ogóle nie chciały być zauważone.
To na pewno. I przede wszystkim
nie chciały, żeby ktokolwiek widział
co one robią,
bo to było tak, no wie pan,
dwie kombinujące
postacie, jak to nawet w kreskówkach
można zobaczyć, jak tam ktoś tam
sobie coś kombinuje i ukrywa
coś w rękach. To tak bym opisała
tą sytuację. Było ciemno,
więc
to one były ubrane,
nie wiem, ale one wyglądały troszkę
ten ekstra, bo to nie było
tak jakby nawie ciało, ale to
było jednolite.
Z pewnością było to jednolite,
ale nie wiem, czy
były jakieś buty, czy nie.
Nie jestem w stanie stwierdzić,
czy to była podeszła, czy
kolorowia, więc pięta.
Można to jakby porównać
do takiego jednolitego kombinezonu,
skoro nie były widoczne
szczegóły ubioru, tak?
Tak, tak. To można by to
powiedzieć takim pajacykiem, że
mało noszą takie pajacyki, to
to właśnie coś takiego.
W zasadzie to mogłabym jeszcze powiedzieć
o takiej sytuacji, gdzie o tych znikających ludziach,
ale na to akurat,
mam świadka, bo to właśnie
to było tam w domu mojej siostry,
przyszła do mnie kuzynka na noc,
no i my tam paliłyśmy
te papierosy,
no i tam się trzeba
zalewać tym liquidem
całym i nam tego
liquida zabrakło. I to też było
tak po północy, może
koło pierwszej.
Jedynki bardzo dużo w ogóle
mają u mnie znaczenie.
Ja jestem też numerologiczną jedynką
i bardzo,
często takie sytuacje dzieją się w okolicach
właśnie cyfru jeden.
No i mianowicie wyglądało to tak, że my
szłyśmy, ulica,
bo to jest ta sama brzyża miasta,
wie pan, ta ulica
była dosłownie
pusta. Nawet auto
tam rzadko przejeżdża nocą.
Mało ludzi, a zwłaszcza
ludzie, to w ogóle tam nie chodzą.
No a może jakiś osiedlowy
pijaczy nasi tam
przejdzie do sklepu czy coś, to
jeszcze ok.
To tak jak mówiłam, to
właśnie wykluczam, że ktoś tam też
może chodzić jakoś tam
często. Tam się często nie spotyka
ludzi, a my do sklepu prosta droga.
Dosłownie prosta droga.
Przy rondzie za chwilę
jest sklep. Nie wiem,
ile koło jest, 800 metrów,
prosta droga. Szłyśmy sobie razem
we dwie i nagle zauważyłyśmy,
może nie zwróciłyśmy wcześniej uwagi, czy
ten człowiek szedł czy nie, ale
ja mam poczucie, jakby on
gdzieś tu wyrósł przed nami.
Ten człowiek był przed nami może
z 5 metrów, coś
5-10 metrów, w takiej okolicy
bym to określiła. Wydawał się
jak po prostu stary mężczyzna.
Dlatego mi to ujrzało, że to po prostu stary
mężczyzna miał taki dziwny,
ciężki chód.
Nawet pomyślałyśmy sobie, że to po prostu jakiś
osiedlowy pijak przed nami idzie
i obie byliśmy
bardzo zestresowane
w ogóle, że on przed nami idzie.
No bo jest ciemno,
ludzie już się właśnie nie pałączą,
no w tej porze, a on właśnie
tam jest. Może się odwróci,
jak jest pijany, to nam coś zrobi.
No rozumie pan po prostu
normalne obawy, że tak to my miałyśmy.
No i z tego
stresu całego
stwierdziłyśmy, że troszkę się zatrzymamy
i niech on sobie tam pójdzie,
czy nam dalej, czy dalej od nas, tym lepiej.
No ale jak my się zatrzymałyśmy,
to on też się zatrzymał, ale
on się do nas nie odwrócił.
To jest bardzo ważne. On się do nas nie odwrócił.
To nas mega
zestresowało.
Jest trochę tchórzliwa,
więc
ona to już w ogóle
nawet się zastanawiała.
Dobre, to chodź, odpuścimy, to już kupimy
jutro, bo to chciałyśmy
do takiego losowego sklepu.
To już kupimy jutro, weź ten koleś,
jest straszny, dziwne jest
po prostu jego zachowanie, obie to odczuwałyśmy
jako dziwne zachowanie.
Po prostu chodźmy, nie?
Ja mówię, dobra, co będziemy szły?
Już zaszłyśmy te kilka metrów,
wyszłyśmy, się ubrałyśmy,
to chodź, pójdziemy.
Na co się bać?
Tylko zatrzymał, może rozwiązała mu się
sznurówka, czy coś, albo po prostu
nie wpadł mu się do oka.
Próbowałam to racjonalizować, no ale
ruszyłyśmy i ten pan również ruszył,
co nas też bardzo
zdziwiło. Przyszłyśmy na drugą
stronę ulicy, on został
na tym samym
chodniku i przyszłyśmy na drugą stronę.
Czyli widziałyśmy go po przekątnej,
ale dalej miałyśmy dobry widok,
dalej był jakby
blisko odległościowy od
nas, no bo to tam to pięćdziesięć
metrów. On sobie
szedł i my go obserwowałyśmy. My się
zatrzymałyśmy na chwilę, bo
chciałyśmy sprawdzić reakcję
tego pana i on się również
zatrzymał. W dalszym ciągu
on był odwrócony
do nas plecami. No i to
już było totalnie dziwne,
że robił dokładnie
to, co my, no w sensie
z tym zatrzymywaniem się i tak dalej.
Skąd mógł wiedzieć, że my też się zatrzymamy?
No to już zaczęłyśmy tutaj się zastanawiać,
czy to w ogóle jest normalne.
Tak jak już wspomniałam, my nie widziałyśmy,
czy ten człowiek już szedł tam przed nami, jak my wyszłyśmy
z furtki, czy on tam już był,
czy po prostu
on tak na tyle wyrósł,
więc zaczęliśmy się nawet pomyśleć.
No i co, szłyśmy dalej,
byłyśmy już bliżej ronda, dalej
ten pan był w zasięgu naszego wzroku,
gdzie wróciło naszą uwagę,
bo my po prostu przez sekundę
nie spoglądałyśmy
na tego pana i on nagle
się rozkłynął. On nagle
zniknął. Tam nie było możliwości,
żeby on
wszedł gdziekolwiek,
bo tam były strasznie
gęste krzaki,
więc no gdyby tam
próbował wejść w te kaszcze,
no wie pan, w takie krzewy
skorosłe,
jakieś, no to
po prostu patyki, po prostu chodzi pan
sam w patyki. No to by go było
słychać, a poza tym to też
to mogłoby się źle
dla niego skończyć, to coś by se mógł zrobić,
w tych krzakach, prawda?
Dokładnie. No i tam po prostu
nie było nic
takiego, żeby mógł
sobie gdzieś tam wejść, czy coś w tym stylu.
No naprawdę nic. A on
się po prostu rozkłynął.
I w stroju zestresowałyśmy,
żeby
tam iść do tego sklepu, no bo jak on
tak nagle nam zniknął z oczu,
no gdzie on jest, może nas zaatakuje,
no ale my przeszłyśmy
i tam totalnie nic nie było.
Trzy lat dopóki, Lesiu,
naprawdę, ani śladu.
No to tak wygląda, jakby on, nie wiem,
szukał okazji,
żeby wam
trzmychnąć sprzed oczu w jakiś sposób,
tak? Bo cały czas go widziałyście,
a w momencie, gdy na sekundkę
odwróciłyście wzrok,
zniknął. Tak, tak,
dokładnie taka sytuacja.
Tak to wyglądało. On po prostu się
rozpłynął, a
my byliśmy zestresowani
całkowicie temu.
To była taka całkowicie fizyczna
postać, tak? On nie był
jakimś takim, powiedzmy, półprzejrzyczysty,
nie sprawiał jakiegoś takiego dziwnego
wrażenia, po prostu człowiek.
Totalnie fizyczna postać.
Totalnie fizyczna postać. Dlatego my się
zestresowałyśmy, bo to naprawdę było
totalnie, totalnie
dziwne, że może nam zrobić krzywdę
czy coś, że on po prostu
zrozumiał się. No tutaj jeszcze takim
ważnym elementem tej
relacji jest to, że was przecież było
dwie. Gdyby to była jedna osoba,
to można by to, no,
naprawdę obarczyć, można by
jakby obarczyć
za to widzenie
tej postaci, na przykład zmęczenie, czy
jakieś, nie wiem,
warunki uświetleniowe.
My naprawdę
byłyśmy tam
we dwie i obie
byłyśmy przerażone, obie byłyśmy
zestreszone. A my jeszcze, no wie pan,
nastolatki, no to
tym bardziej, my takie
nastolatki, no to może nas
uratować. No nic, to krzywda,
może nam się stać na każdym...
sytuacji na mieście,
zwłaszcza z jakimś takim
pijaczkiem.
Nie wiadomo, co człowiekowi to byłoby strzeli.
No wiadomo, tak zwane
creepy się zdarzają
niestety.
Dokładnie tak. Lęk
przed tą postacią ewentualnie wydaje się
całkowicie uzasadniony, szczególnie
będąc kobietą młodą, tak?
Tak, to naprawdę.
I tak oto
poznaliśmy paranormalną ścieżkę
życia pierwszej z moich dziedzin,
dzisiejszych rozmówczyń. Druga z naszych
słuchaczek również wielokrotnie na
przestrzeni całego swojego życia przekonywała
się, jak bardzo zdarzenia
o charakterze paranormalnym mogą
zmienić pogląd na świat.
Posłuchajmy zapisu rozmowy
z nią.
Może tak słowem wstępu
chciałam powiedzieć, że ja
takimi sprawami paranormalnymi,
ezoterycznymi interesuję się od zawsze.
Po prostu jakoś
pamiętam, że nawet jak byłam małą dziewczynką,
to było dla mnie takie...
jakieś zupełnie normalne. Może dlatego,
że w domu moja mama,
moja ciocia i moja babcia
zawsze o czymś takim rozmawiały.
I jakieś takie duchy,
czy znaczenie snów,
zodiak, takie rzeczy
gdzieś tam krążyły i
były czasami tematem rozmów i
nikogo to nie dziwiło. Pamiętam, że zawsze
było tak, że jak babcia dzwoniła
gdzieś z samego rana i mówiła,
że słuchajcie, śnił mi się
ktoś tam i ktoś tam, to uważajcie.
No i potem się coś działo faktycznie.
Właściwie wydaje mi się, że moja babcia szczególnie
rozbudziła we mnie taką wrażliwość na to,
bo ja z moją babcią spędzałam
dosyć dużo czasu, jak
większość z dzieci, moja babcia odbierała
mnie z przedszkola, potem w tych pierwszych
latach szkolnych odbierała mnie ze szkoły.
No i często u niej przesiadywałam.
I rozmawiałyśmy dużo na jakieś takie tematy.
W ogóle to jest strasznie dziwne
i dużo...
Ja się nawet z tego śmieję, ale moja babcia
opowiadała mi strasznie dużo o
UFO. I pamiętam, że oglądałyśmy
bardzo dużo jakichś takich programów,
po prostu przynajmniej parę razy w tygodniu.
I dlatego ja już jako małe dziecko
strasznie się tym zainteresowałam
i cały czas pytałam babcię
o to. Cały czas gdzieś szukałam w internecie
później, jak już był internet.
No i pamiętam, że moja babcia mi mówiła, że
dziecko, ty nie szukaj tego,
ty się tak nad tym nie zastanawiaj, bo
to jest tak, że jak ty
o czymś myślisz, to ty ściągasz tą energię
do siebie i żeby to jeszcze do ciebie nie przyszło
przypadkiem. Nie wiem w sumie, dlaczego
z jednej strony
no tak oglądała ze mną i mi o tym opowiadała,
a potem
oj nie szukaj, nie szukaj, nie zastanawiaj się nad tym.
No ale tak było.
I w sumie stąd się wzięło to moje
zainteresowanie UFO. Tak jakoś
sobie przeżyłam to moje
dzieciństwo i tak się potem działo
w moim życiu, że jakoś na
każdym etapie swojego życia spotykałam
kogoś, kto mi mówił
coś nowego. Ciężko to nawet ubrać w słowa,
ale tak jak powiedziałam na początku,
że interesowałam się tymi zjawiskami
paranormalnymi i ezoteryką i pamiętam,
że pierwsze, o czym się dowiedziałam
po tym, że oczywiście istnieją
duchy, o których mi mówiła babcia czy UFO,
to koleżanka w gimnazjum
powiedziała mi o
wychodzeniu z ciała i
że ktoś to robi. Dla mnie to był w ogóle
szok, no i ja od razu zaczęłam czytać o tym w internecie
i spróbowałam to
praktykować, aczkolwiek nie udało mi się.
Udało mi się
opanować bardzo dobrze świadomy śnienie.
Wychodzenia z ciała wydaje
mi się, że nie udało mi się opanować, ponieważ
ja się tego boję. Ja ogólnie
wbrew temu, że interesuję się
takimi rzeczami, zajmuję się nimi,
to ja mam w sobie bardzo dużo lęku.
To znaczy, ja się po prostu boję ciemności
i boję się, o to jest dobrze powiedziane,
ja się boję odmiennych stanów świadomości,
w co się wlicza też
jakieś takie
używki. O, tak, o to mi chodzi.
Ja nie lubię tego
i nie doprowadzam
do takich stanów. Ja nawet
nie za bardzo lubię się upijać.
Piję alkohol, ale nie lubię
z tym przesadzić, nie ze względu
nawet na ból głowy, tylko
następnego dnia, tylko ja po prostu wierzę, że
my wtedy tracimy nad sobą kontrolę
i różne rzeczy mogą się stać
i wydaje mi się, że taka rzecz kiedyś mi się stała.
Co dalej? Bo staram się to jakoś tak chronologicznie
powiedzieć. No tak.
Tak jak powiedziałam, jakoś tak na każdym etapie mojego
życia był ktoś, kto mi coś dokładał. Tutaj
tarot, tutaj runy, tutaj magia,
tutaj to wychodzenie z ciała,
tutaj to świadomyślenie, tutaj to UFO.
Każdy mi po prostu coś dokładał po kolei
i ja nie do końca wiedziałam,
w którym kierunku iść, ale
poznałam pewnego dnia osobę, zupełnie
przypadkiem, pewnego dnia,
jak już to było na początku
studiów, tak no
poszłam, nie, nawet nie, wie pan co?
Chyba jeszcze wcześniej, bo ja
no nieważne, zresztą to nie ma takiego
dużego znaczenia. Fakt faktem było to
10 lat temu, to wiem na pewno. Poszłam do
tej wróżki z taką głupią
rzeczą, że nawet nie chcę mówić po co
i nie jest w sumie to ważne, ale kiedy
do niej poszłam, to ona mi
powiedziała, że no rozłożyła
przede mną te karty, ja ją w ogóle znalazłam
w internecie, nigdy wcześniej nie miałam z tym do czynienia,
ja nawet nie wiem skąd mi przyszło do głowy,
że ja powinnam pójść na tarota. No ale rozłożyła
te karty i w ogóle powiedziała, że
ale pani tutaj nie przyszła do mnie
z tym o czym pani mówi.
No ja byłam tak trochę zdenerwowana,
bo myślałam, że to jest tak,
że z tych kart można
wszystko wyczytać i one zawsze
znają o przyszłości w ogóle. I to był
właśnie taki czas, kiedy
tak jak panu pisałam, ja już
po prostu bałam się chodzić spać.
Bałam się chodzić spać, ponieważ codziennie
budziłam się o 3.02
albo 3.04, już nie pamiętam, ale
to na pewno była któraś z tych godzin. Wydaje mi się, że
3.04, dzień w dzień
budziłam się o 03.04
i po prostu w pokoju
było tak zimno, ja się tak okropnie
bałam, że po prostu bałam się ruszyć.
Widziałam jakieś postacie w swoim pokoju,
czułam jakiś oddech na sobie,
czasami czułam jak ktoś mnie dotyka,
widziałam jak ktoś stoi przy moim łóżku,
miałam straszne koszmary.
Tak, miałam straszne koszmary i
chciałam wspomnieć jeszcze o tym paraliżu sennym
i wiem ogólnie,
że ten paraliż jest
on też mi się wcześniej zdarzał
i ten paraliż wiem, że
jest też jakby wytłumaczalny
w taki sposób fizyczny, bo właśnie
tego nie dodałam, że pomimo tych moich
zainteresowań i takiej mocnej
wiary w to, a właściwie to nie jest tak, że ja wierzę,
że to wszystko, ten świat
metafizyczny istnieje, ja to po prostu wiem,
bo ja to czuję i czy ktoś mi wierzy,
czy nie, to już jest inna sprawa. W każdym razie
staram się zawsze jakoś to tak sobie
też szukać logicznych
i fizycznych, naukowych
wyjaśnień. No i wiem, że paraliż
senny jest w jakiś sposób potwierdzony
naukowo, że mózg
się budzi, ciało jeszcze nie i że
najłatwiej w to wejść
śpiąc na plecach, więc
ja w ogóle przestałam spać na plecach, ale
potem już nieważne, jakbym spała, i tak miałam
ten paraliż, i tak miałam te sny, i tak się budziłam
o 3.04, i tak widziałam te
postacie, i tak czułam ten oddech
na sobie, i tak czułam, jak ktoś mnie dotyka.
No, to po prostu było dla mnie tak
straszne, że ja już byłam święcie
przekonana, że ja jestem po prostu opętana
i jedyną drogą,
dla mnie, to jest egzorcyzm.
I to już dochodziło
do takiego, tak bardzo mnie to
przerażało, bo ja wiedziałam, że ja nie zwariowałam,
bo w dzień nic się nie działo,
nie miałam żadnych problemów z komunikacją
z ludźmi, z niczym nie miałam
problemu, więc byłam pewna,
że to nie jest żadna choroba, i byłam też pewna,
że mi się to nie wydaje.
No, ale tak jak mówię, już naprawdę
myślałam, że chyba tylko egzorcyzm mi pozostał.
Też chodziłam bardzo wycieńczona, no bo tak jak mówię,
bałam się spać, i jak
budziłam się w nocy, to nie patrzyłam
niż na zegarek, bo bałam się, że jak wezmę telefon
do ręki i spojrzę na zegarek, to zobaczę tą godzinę.
A wiadomo, że po trzeciej ten portal
między światem
duchów, a naszym jest najcieńszy
i najłatwiej go przejść. To właśnie nie patrzyłam
na ten zegarek, więc albo nie spałam
w ogóle, albo na przykład czekałam,
czekałam, aż
będzie powiedzmy czwarta, żeby zasnąć po tej
godzinie, tak żebym totalnie rozregulowana.
W każdym razie, poszłam do tej wróżki,
tak jak powiedziałam, z zupełnie innym pytaniem,
no i ona zaczęła mi
o tym mówić, a też nie dodałam, że
kiedy zaczęły się te parolicze, to już był czas, kiedy ja zaczęłam
się interesować magią i zaczęłam czytać jakieś tam
książki i jakieś rzeczy w internecie
różne, palić jakieś świece i w ogóle
i w ogóle. No i ta wróżka,
wiedźma, tarocistka, zwał jak zwał.
Powiedziała mi, że właśnie przyszła, ja, że ja
nie z tym tutaj w ogóle przyszłam. Ja
byłam trochę zdenerwowana, no i zaczęłam z nią
rozmawiać i ona mi powiedziała, że
no posłuchaj, ty masz problem,
że ja widzę, że ty masz problem, że do ciebie coś
przechodzi. No i wtedy już byłam troszeczkę
zszokowana, no bo faktycznie
wiedziałam, że jakby coś jest
na rzeczy i powiedziała mi,
że powinnam, że
ogólnie jestem osobą, która ma bardzo duże
energii i że takie osoby
bardzo ściągają do siebie
różne byty, ponieważ jestem
pożytką dla takich bytów i że ja po prostu muszę
tą energię chronić, muszę potrafić
nią zarządzać i
że powiedziała mi takie zdanie, które sobie zapamiętałam
do końca życia i każdemu je powtarzam,
że raz otwarte drzwi do tego świata
nigdy się nie zamykają. I jeżeli ja te drzwi
otworzyłam, to muszę się liczyć z tym,
że to zawsze gdzieś tam przy mnie będzie.
I zaproponowała mi właśnie,
że zrobi mi dla mnie
talizman runiczny, taki
personalizowany, że tak powiem,
ręcznie wykonany z drewna.
No i ja na początku odmówiłam, bo
w ogóle ja wtedy nie wiedziałam, co to są
runy. Ona mi coś tam powiedziała,
ale ja sobie pomyślałam, tak, ok,
jasne, chce mnie po prostu naciągnąć.
Przyszłam po to, po co przyszłam.
Ona mi w ogóle na to nie odpowiedziała.
No, nie, nie.
No i dobra, wyszłam taka trochę
niezadowolona, ale nie dawała mi to spokoju,
bo też mi nie dawały spokoju
te moje sny i to, co się
dzieje ze mną w nocy. No i wróciłam do niej.
Wróciłam do niej i ten talizman
to nie była jakaś droga sprawa. Wtedy
zapłaciłam za niego, wydaje mi się,
120 zł, coś takiego.
Mniejsza o to. Mówię, dobra,
kupię, nic się nie stanie,
przecież mnie od tego nie opęta,
nie wiem. I wie pan co?
Pierwszej nocy, jak spałam
z tym talizmanem, bo
ona mi powiedziała, że powinnam go
kłaść pod poduszką. Powiedziała mi, jak go używać w ogóle.
O, po prostu przeżyłam
coś niezwykłego, bo
położyłam ten talizman pod poduszką,
zasypiałam i
widziałam tak jak zwykle, że ta postać
do mnie podchodzi.
Nie wiem, jak to panu powiedzieć, bo ja miałam zamknięte
oczy, ale ja to widziałam regularnie,
to widziałam, czułam, nie wiem, gdzieś
tak jakby oczami wyobraźni, jakoś metafizycznie
widziałam, że to podchodzi. I tego dnia
to się ode mnie odbiło. Ja po prostu
usłyszałam taki dźwięk,
taki pisk i poczułam się
jakby wokół mnie była bańka,
i to dotknęło tej bańki, w momencie,
kiedy to tej bańki dotknęło, to
cofnęło się do tyłu, był właśnie
taki jakby pisk i
jakby ja poczułam i zobaczyłam, że z tej
bańki się wydziela takie ogromne światło.
I to już nigdy więcej do mnie nie przyszło.
To znaczy, przyszło, czasami przychodzi
w dalszym ciągu, zdarza mi się
tak, ale potem miałam już spokój
na bardzo, bardzo długo i to był
taki moment, kiedy zaczęłam się już zajmować
tym wszystkim na poważnie, zaczęłam się tym na poważnie
interesować. I chcę tutaj zaznaczyć,
że to jest do wyjaśnienia.
Taki sposób, że być może
ja sobie za bardzo nabiłam głowy jakimiś,
nie wiem, rzeczami,
którymi czytałam. Za bardzo się bałam
tej całej magii, mimo że się nią interesowałam.
I może to podświadomie miało na mnie
taki wpływ, że
ja to po prostu widziałam. Może wcale nic
do mnie nie przychodziło w nocy, może mi się wydawało.
Może ten talizman, który mi zrobiła,
też nie ma magicznej mocy.
I być może
to jest takie jakby placebo,
że pomyślałam sobie, a mam, to mnie chroni,
jestem bezpieczna.
Być może wcale nic nie widziałam
i być może wcale nic się nie odbiło. Może mój mózg
to sobie wymyślił na podstawie tego, co
widział gdzieś tam na filmach przez całe życie
i jakoś to tak zagrało.
Można to tak wytłumaczyć, oczywiście. Jeżeli komuś
pasuje takie wytłumaczenie,
to w porządku.
Ale ja tak jak panu powiedziałam,
ja nie wierzę, ja wiem.
Ja to biorę tak, jak jest. Wiem, że to nie było
coś, to nie było
zmyślone. Może komuś będzie prościej
tak to wyjaśnić, ale ja to
czułam. I myślę, że większość osób,
która słucha tej audycji,
będzie takiego samego zdania jak ja,
bo raczej nikt z zamkniętą głową
tej audycji nie słucha.
To to jest ta pierwsza sprawa.
No tutaj sobie pozapisywałem
trochę pytań
dotyczących tych kontaktów
z tymi postaciami. Jak te postacie wyglądały?
Czy była z nimi jakaś komunikacja?
Wie pan co?
Nie, nie było z nimi żadnej komunikacji
słownej. One wyglądały
czasami jak zwykli
ludzie, tylko że ja nigdy
nie widziałam ani ich twarzy, ani nic, tylko tak jakby
czarno było. To było
całe czarne, ale w sensie, że to miało ręce,
nogi i tak dalej. Chociaż rzadko
miało to nogi, bo gdzieś tam ten dół się już
urywał po prostu, ale ja widziałam
ten zarys głowy, zarys rąk.
Widziałam to wszystko. Jednak najczęściej
przychodziło do mnie coś takiego,
co było dużo większe niż człowiek.
Miało chudą szyję, dużą głowę,
takie chude ręce
z pazurami. I nie wiem, czy pan
kojarzy takie maski, które były
stosowane podczas epidemii,
ani dżumy, kiedyś bardzo dawno z takim, nie wiem,
dziobem wielkim. To miało taki dziób.
Tak, to miało właśnie taki dziób
i to też było całe czarne, albo ewentualnie
miało gdzieś tam tylko oczy wielkie.
Ja w ogóle swojego czasu to rysowałam.
To kiedyś, jak mój kolega zobaczył te rysunki
już po latach, to powiedział, Boże Święty,
ty to widziałaś? Może ty powinnaś
iść do jakiegoś psychiatryka, czy na jakieś badanie?
Mogę nawet do panu wysłać. No, także
tak to wyglądało, ale jeszcze chcę zaznaczyć,
że tak opisałam to, że
duża głowa, chuda szyja, że jakby
jakiś kosmita. Nie, ja tego w ogóle
nie identyfikowałam z jakimś kosmitą, tylko
nie wiem, ja czułam, że to jest jakaś
taka zła, nieczysta siła, która
i właśnie ze mnie ściąga energię. O, dobrze sobie
to przypomniałam, bo jak to do mnie podchodziło,
to jak ktoś oglądał Harry'ego Pottera,
to wie, jak dementorzy wysysają
z człowieka,
nie wiem, duszę, czy
energię, czy coś, to też mi się
to tak wydawało właśnie, że to tak ze mnie
wysysa po prostu życie.
Widziałam ten dymek, który ze mnie
ulatuje w jakiś sposób
i no tutaj też właśnie zaznaczę,
że być może było tak, że
jako dziecko, no bo jako dziecko oczywiście
nie znam Harry'ego Pottera, zresztą dalej czasami
oglądam, że być może gdzieś tam ten obraz
mi się zakodował
w głowie i dlatego
tak to widziałam, tak to sobie wyobrażałam,
tak to mój mózg sobie potem wymyślił.
Owszem, można to tak wytłumaczyć, jednak ja dalej
wierzę, że coś do mnie przychodziło
i coś ze mnie tą energię wysysało.
No tak, to skategoryzowała pani
świadomość, tak,
ten element świadomości, który nazywa się
interpretatorem,
szokuje w banku pamięci najbliższe
skojarzenia za każdym razem, gdy
coś nowego doświadczamy.
No dokładnie.
Tutaj jeszcze sobie pozapisywałem parę takich pytań
i czy te sytuacje zawsze wyglądały tak samo,
te bliskie spotkania z tymi
istotami dziwnymi w sypialni?
Tak, albo stały nad moim łóżkiem,
albo stały gdzieś
w kącie, często też
czułam, że nie mogę oddychać i czułam taki
ogromny ciężar, jakby ktoś siedział
na mnie. Z tym alkoholem mi się
skojarzyło to, co kiedyś słyszałem od
jasnowidzącej Renety Engel,
że alkohol,
ona w ogóle przestała w pewnym momencie
spożywać alkohol,
unika alkoholu,
bo podobno to
obniża wibracje i otwiera człowieka
na postrzeganie tych
istot nisko wibracyjnych.
I właśnie ona tak też z tego powodu, że
kiedyś zobaczyła te takie istoty
operujące niskimi wibracjami, przestała
w ogóle, nie tyka alkoholu już od lat.
No ja mam dokładnie
takie samo zdanie. I to nas w ogóle,
otępia bardzo. Tak jak inne używki.
My wtedy nie jesteśmy...
No to dokładnie, no po prostu te nasze wibracje
się obniżają i daleko
nam do tego, co jest dobre.
Tutaj trudno nie odnieść mi wrażenia, że
mama, ciocia i babcia otworzyły Panią
jakoś te kontakty z niefizyczną
sferą, bo jakby nie było, Pani była
wprowadzana w te tematy już od
najmłodszych lat. Można zadać pytanie
o to, co one musiały za młodu
doświadczać, prawda?
No, ja wiem, co one za młodu doświadczały.
Moja mama
akurat nic. Moja ciotka
za to twierdzi, że
jako dziecko w kościele,
kiedy była to posąg
Maryi, zaczął się ruszać.
Opowiadała mi to, ale szczerze ja to
biorę przez... na dużą poprawkę,
ponieważ ona była wtedy dzieckiem i
pamięta to moja mama, pamięta to moja
babcia, czyli ich mama, bo ona
się wtedy bardzo przestraszyła, bo powiedziała,
przybiegła do mojej babci,
czyli jej mamy i powiedziała, że
posąg Maryi się rusza i do niej
mówi. I już
nie pamięta, co jej powiedziała,
ale no po prostu tak bardzo się
przestraszyła. Jednak ja staram się
to tak nie do końca
temu ufać, ponieważ ona była dzieckiem,
a nie wiem, może się jej coś wydawało,
a może po prostu to jakieś...
Nie no, to nie może być w sumie zniekształcone
ten wspomnienie, bo moja mama to pamięta
i moja babcia. Ale jednak była dzieckiem,
więc no. A co do mojej babci,
to moja babcia zawsze miała jakieś takie sny
prorocze. Moja babcia zawsze mi
mówiła, że pamiętaj, każdy ma
anioła stróża, on cię pilnuje,
on ci w życiu pomoże, tylko ty musisz go
zauważyć, musisz się do niego modlić,
musisz z nim rozmawiać,
musisz go szanować i on ci
będzie w życiu pomagał, on cię będzie pilnował.
I zawsze mi mówiła, że ty na pewno masz
dobrego anioła stróża, bo
ja mam dobrego anioła stróża, mnie
anioł stróż chroni, ciebie na pewno też.
I faktycznie moja babcia miała
w życiu jakieś takie, no dużo szczęścia,
że tak powiem. Często też w ogóle było
jakoś tak, że ona znajdowała
rzeczy, które się gubiły, tak jak mówiłam,
panu miała te prorocze sny,
duchy widziała, no i ona też mi to wszystko
opowiadała. Także tak.
Nie wiem, czy przejść już
do tych kolejnych wydarzeń.
Możemy już przejść, możemy przejść.
Dobra, no to opowiem panu właśnie
dwa wydarzenia, dwa
sny, tak właściwie, jeden mojej babci
i jeden mój, które są moim zdaniem
już nie do wytłumaczenia w żaden sposób.
Tak jak pan mówił, moja babcia
ma często prorocze sny i ja też,
więc jak mi się ktoś śni,
to wiem, że zaraz go spotkam.
Nie są to jakieś sny rangi, że ja
wiem, kto zostanie prezydentem Stanów
Zjednoczonych przed
ogłoszeniem wyników, ale
takie rzeczy na co dzień, no widzę to.
No i o ile to można zazwyczaj
wytłumaczyć jakimś przypadkiem,
to zacznę od tego mojego snu.
Ja i mój chłopak
jeździmy zawsze w lato
do niego na działkę. Ta działka
to jest dom rodzinny
jego matki. Ten dom
to jest stary dom drewniany, który
budował jej dziadek,
czyli pradziadek mojego chłopaka.
Ona tam mieszkała z rodzicami.
Jej rodzice już nie żyją.
No i zawsze tam spędzamy lato.
To jest taka wieś, gdzie
jest w sumie tylko cmentarz, kościół
i sklep. To było w tym roku, w wakacje.
Nie byliśmy tam pierwszy raz w te wakacje.
Po prostu
dzień jak co dzień. Może tyle, że
wcześniej tego dnia wieczorem
poszliśmy na spacer i właśnie poszliśmy na cmentarz
odwiedzić jego babcię, potem
wróciliśmy do domu. Ja w ogóle miałam taką myśl,
że nie powinnam wracać od razu
do domu po cmentarzu, bo tak się nie robi.
Jak się idzie na cmentarz, to zawsze
potem trzeba jeszcze gdzieś pójść, żeby
nie przeprowadzić ze sobą z cmentarza czegoś,
co się może do nas przyczepi. Ale nie mieliśmy
gdzie pójść. To jest wieś, w której
no, tak jak powiedziałam, jest
tylko sklep, kościół, więc
poszliśmy, gdzieś tam się przeszliśmy jeszcze, no i wróciliśmy
do domu dosyć szybko. Zresztą już było ciemno.
Co tu chodzić? No i położyliśmy się spać.
I miałam taki sen. My mamy psa,
zawsze tego psa bierzemy ze sobą
i jak wyjeżdżamy gdzieś,
na przykład jak jedziemy gdzieś dalej do sklepu,
czy gdzieś tam się przyjechać trochę dalej,
to zamykamy psa w domu,
żeby nie biegał po podwórku, bo po prostu się
przekopie pod bramką. No i w tym śnie,
tak jak zawsze, wyjechaliśmy
za bramę. Ja miałam
wyśleć, żeby zamknąć tą bramę
wjazdową. I mówię do mojego chłopaka,
słuchaj, a ty w ogóle zamknąłeś
drzwi? Bo pies może
z domu uciec. A on mówi, że
nie wiem. No to idź sprawdź, czy te drzwi
są zamknięte. Dobra, no to idę sprawdzić.
W tym śnie poszłam sprawdzić, czy drzwi
do domu są zamknięte. Wchodząc do tego
domu, okazuje się, że ten dom jest otwarty
i widzę tam małego
chłopca. Aż mi po prostu zmroziło, jak
o tym mówię. Widzę tam małego chłopca, który ma
nie wiem, może 7 lat,
może mniej, nie mam pojęcia. On już mówił
i rozumiał tak jakby wszystko.
Spojrzał się na mnie i ja się patrzę
na niego, mówię, co ty tu robisz?
Mówi, że no mieszkam tutaj.
Ja mówię, że no nie,
nie mieszkasz tutaj.
No ale jak to? Co
ty tu robisz? Kim ty w ogóle jesteś?
Ten chłopiec do mnie mówi. Ja mówię,
że no ja jestem
i że ty kto
jesteś? Nie pamiętam, co on mi odpowiedział.
Raczej cały czas mówił, że ja tutaj mieszkam, ja tutaj
mieszkam. I ja mówię, że jak to?
Powiedziałam mu w końcu, że posłuchaj, to jest
niemożliwe, że ty tutaj mieszkasz, bo ja tutaj
przyjeżdżam co roku. Jestem tutaj bardzo
często i ja ciebie nigdy nie widziałam.
A on mi na to odpowiada, ale ja też tutaj cały
czas jestem i ja ciebie też nigdy
nie widziałam. Ja mówię, że ale
poczekaj, z kim ty tutaj mieszkasz?
Kim ty jesteś? On mówi, że no ja tutaj mieszkam
z moją mamą. I
mi mignęło, że no to jest
dom rodzinny matki mojego chłopaka.
I ja jego babci nie poznałam
nigdy. Ona umarła zanim
zaczęliśmy się spotykać, ale
wiem o niej dużo i dużo o niej słyszałam
i mówię do niego, czy twoja mama
to pani
a on mówi na mnie, że
tak. I ja do niego, ale wiesz
o tym, że ona nie żyje. I on się
w tym momencie rozpłakał i uciekł.
I sen się skończył. Wstaję rano
i po prostu no szok.
Dzwonię do mojej teściowej
i mówię, słuchaj, czy twoja
matka poroniła syna? Tak. A ja o tym
wcześniej nie wiedziałam.
Nigdy tego tematu nie było. Więc
dla mnie nie ma na to żadnego
logicznego wytłumaczenia. No wypisz, wymaluj
kontakt poprzez sen
z zaświatami, z kimś, kto
przebywa już w zaświatach, tak?
Tutaj sobie zapisałem takie pytanie odnośnie
tego chłopca właśnie.
Jak on w ogóle wyglądał? On wyglądał jakby
był wyjęty jakby z innych czasów?
Było w otoczeniu widać coś takiego nietypowego?
Pamiętam, że ten dom
ogólnie wyglądał bardzo podobnie do tego,
jak wygląda teraz, tylko był może bardziej
zniszczony. Troszeczkę
inne rzeczy tam były, takie jakby.
Wie pan, układ pomieszczeń,
to, gdzie stoi kuchnia, było
tak samo, ale faktycznie
to nie było tak, jakbym
weszła do tego domu teraz, że to nie ten
koc leżał, to nie ten obrós leżał,
to nie ten koszyk stał,
takie rzeczy. A ten chłopiec
ogólnie wyglądał zupełnie
tak, jak człowiek. Pamiętam dokładnie,
że miał kurtkę, taką jakby
zieloną i w ogóle ten chłopiec
był trochę brudny,
taki jakby
wyszedł w jesień,
bawił się gdzieś tam, nie był jakiś
mega ubłocony, ale był taki trochę
brudny, jakby no taki dzieciak wrócił
z dworu. Myślę, że miał
trochę stare ubrania, może troszkę staromodne.
Raczej nikt tak dziecka już teraz
nie ubiera. No i tyle mogę powiedzieć.
Pamiętam to, bo zwróciłam
na to lekko uwagę, bo właśnie sobie wtedy
tak pomyślałam, że kurde, że to
tak jakby, to nie jest teraz,
że właśnie przez ten jego ubiór, że to nie jest
teraz, tylko tu jest coś nie tak.
I też w ogóle ja sobie
pomyślałam o tym, że właśnie powiem mu,
że on nie żyje, powiem mu, że...
że nie żyje. Czy wiesz, że twoja mama nie żyje,
nie? Że ta pani nie żyje.
Bo wiem o tym,
że niektórzy ludzie po prostu czasami
nie wiedzą o tym, że umarli. No tak, zdarzają
się czasami takie przypadki.
Są sytuacje, gdy na przykład, gdy
śmierć wystąpi nagle, bo
w wyniku jakiejś choroby to
zmarły. Nie zawsze zdają sobie sprawę ze swojego
położenia. Tutaj nie wiem,
czy... nie wiem właśnie
na ile będzie miało to
związek z tą historią,
ale zapisałem sobie pytanie o historię tego domu.
To jest jakiś bardzo stary dom?
Ten dom ma na pewno ponad 100 lat.
Jest zbudowany ręcznie.
Jest mały. Tam
mieszkał pradziadek mojego
chłopaka. Może nawet jeszcze
dalsza rodzina.
Dziadkowie mojego chłopaka. To wyglądało
tak, że jego dziadek
zmarł bardzo wcześnie, więc
babcia mojego chłopaka i jego matka
zostały dosyć wcześnie same.
Więc przez długi czas były w tym
domu same. Taki mały dom na wsi
wokół jest. Pole,
ogródek. To tyle, co mogę o tym
powiedzieć. Nigdy wcześniej
ani nigdy później
nic takiego tam nie doświadczyłam.
Ani ja, ani nikt inny.
Jedyne, co takie zwróciło mi uwagę, to
że tak jak mówię, ten chłopiec do mnie mówił
i on już był rozumny, a...
Ja jakby
jak rozmawiałam z tą moją teściową,
no, domyśliłam się
o co chodzi, więc się od razu
zapytałam, czy twoja matka może broniła syna.
No i właśnie dziwi mnie to, bo widzi pan, jakby
to dziecko się nie urodziło, a jednak ja je widziałam
jako tego, nie wiem, pięcio, sześcio, siedmiolatka.
Ja miałem taką sytuację
kiedyś rozmawiałem z jednym słuchaczem,
przekazał historię, gdzie
widział, spotkał
taką postać, która wyglądała jak
siedemnastoletnia dziewczyna, a się okazało, że
to była córka jego partnerki, która
dosyć wcześnie też umarła.
Także, no, zdarzają się też takie przypadki,
że zmarły pojawia się
w wieku, w którym teoretycznie nie powinien się
pojawić, bo go nie dożył, tak?
A tu okazuje się, że
ten synek, ten chłopiec jakoś był
mimo, że nie zdążył,
można się domyślać,
zobaczyć tego domu, to
jednak w jakiś sposób był z nim związany,
tak? To w ogóle wygląda ten sen jak taka
wizyta w
innych czasach, wizyta
w przeszłości. No, tak.
Tak to prawda. Powiem panu jeszcze tak na szybko,
że to w ogóle
było takie dosyć zabawne,
bo dzień przed tym
snem o tym chłopcu
miałam inny też proroczy, chociaż
ten jakby mógł być już przypadkowy, chociaż
ja i tak swoje wiem. Ale wyglądało to tak, że
właśnie mój chłopak miał zawieść swojego
brata na egzamin z prawa jazdy
i mi się śniło, że
mój chłopak wraca do domu
w tą działkę i mówi,
że no, on nie wyjechał,
że tam nie wyjechał
nawet w ogóle z placu, bo zrobił jakiś
głupi błąd. No i dobra, ja się budzę,
mój chłopak jedzie go zawieść, ja mówię, dobra,
nic nie mówię, bo jak powiem,
to zapeszę. To już wtedy na pewno nie zda.
No, ale dobra, wraca mój chłopak, mówię,
zdał? Nie. Ja mówię, wyjechał
z placu? Nie wyjechał. Mówię, no
tak, wiedziałam. I to właśnie jednego dnia
miałem ten sen, drugiego dnia ten z tym chłopcem.
No, ale opowiem panu drugą
historię, którą też uważam, że
nie można jej podważyć. To ostatnio w sumie
powiedziała mi babcia i ja ogólnie
wiedziałam o tym, że moja babcia
widzi duchy w snach i że
czasami widuje swojego ojca w snach, ale
ja dopiero ostatnio się dowiedziałam, że
to jest, że tak powiem, w ten sposób.
No bo tak, stwierdziłam,
że zacznę robić
drzewo genealogiczne
i poszłam do moich dziadków wypytać się o wszystko.
Co, jak, kto, co?
No i dopiero wtedy tak naprawdę
dowiedziałam się, że moja babcia
nigdy swojego ojca nie widziała,
bo on zmarł cztery
dni przed jej narodzinami.
Ona jest z wielodzietnej rodziny, jak to kiedyś bywało,
i wychowała się bez ojca.
Z siostrami, bratem
i matką. Powiedziałam jej ostatnio,
że pokazała mi zdjęcie
swojego ojca. Było takie
stare zdjęcie, na którym były trzy
osoby. Ono już było do połowy
zniszczone, tego
nie było nawet widać tego jej ojca na tym zdjęciu.
A obok było zdjęcie
twarzy tego jej ojca. No i właśnie
ona mi wtedy powiedziała, że zobacz,
to jest mój ojciec i że
kiedyś dawno temu, jak to zdjęcie jeszcze nie było,
takie zniszczone, to jakiś
fotograf odrestaurował
to zdjęcie, że
z tego zdjęcia, na którym były trzy osoby,
zrobił inne zdjęcie,
na którym była twarz
jej ojca. Nie wiem zupełnie,
jaka to technika i w ogóle,
no dobra, że teraz coś takiego by się
dało, no to jeszcze, jasne,
to jestem w stanie sobie wyobrazić, teraz to się wszystko da.
Ale wie pan, to było
naprawdę bardzo, bardzo dawno temu, więc
mnie to zszokowało, ale mniejsza o to.
Pokazała mi to zdjęcie ojca i mówi,
że kiedyś właśnie,
jak już była nastolatką, czy dzieckiem,
jakoś tak, jak już była, że tak powiem,
no rozumna,
dało się z nią pogadać, nie wiem,
jak to powiedzieć, żeby to źle nie zabrzmiało, no kiedy nie była już
dzieckiem, o, to przyszedł do niej
jej ojciec, właśnie, do pokoju,
wziął ją za rękę i powiedział,
chodź dziecko, bo my się jeszcze nie znamy.
Wprowadził ją z domu, poszedł z nią
gdzieś tam, usiadł z nią gdzieś na trawie,
przedstawił się jej, że ty mnie
nie znasz, ale ja jestem twoim ojcem
i zaczął jej opowiadać,
o sobie coś tam jej zaczął mówić.
No i ona tak z tym żyła, że on czasami
do niej przychodził, weźmie, uśmiechał się,
coś tam, coś tam. Nikogo tego nie powiedziała
przez dłuższy czas,
może myślała aż o jakieś głupoty i
kiedyś jej starsza siostra,
jedna z jej starszych sióstr,
właśnie pokazywała jej zdjęcia, które ma w domu
i pokazała jej to zdjęcie, które teraz ma moja
babcia i moja babcia mówi, że
o, a skąd ty masz zdjęcie taty?
A ona po prostu zamarła i mówi,
skąd ty wiesz, że to jest ojciec?
Bo przecież ona nigdy go nie miała prawa widzieć,
skąd ty wiesz, że to jest ojciec, jak ja nigdy
nie pokazywałam tego zdjęcia,
a ty go nigdy nie widziałaś?
No mówisz, no, bo on do mnie przychodzi.
I babcia mówi, że ona go widuje w swoich snach
dokładnie tak, jak on wygląda
na tym zdjęciu. Na tym zdjęciu on jest młody.
A czy babcia weryfikowała
później to, co jej ojciec przekazał
we śnie? Z tego co wiem, to nie.
Nie, a jej też, ona
jakby powiedziała mi dosłownie tak,
że chodź, bo ty mnie jeszcze nie znasz,
ja jestem twoim ojcem.
No i coś tam jej opowiadał, ale
w sumie nie powiedziała mi co,
bo chyba już po prostu nie pamięta.
Na pewno by mi powiedziała, gdyby pamiętała
i myślę, że tego nie weryfikowała.
No nie czuła takiej potrzeby,
tak. Tutaj często
po kontakcie ze zmarłymi
ludzie czują potrzebę jakby
wyciągnięcia wręcz pewnych informacji
od zmarłych, czy czegoś, co dałoby się
zweryfikować, no ale nie wszyscy
jakby, jak widać,
czują taką potrzebę.
Zresztą samo to, że wygląd
ojca, że babcia rozpoznała ojca,
co na zdjęciu, mimo że go nie znała,
to już jest dosyć
dużo, że to tak ujmę, informacja
taka dosyć dobrze
zweryfikowana. Dokładnie.
Taki dosyć też
znaczący
przypadek kontaktu ze światami,
potwierdzający, że coś tam rzeczywiście po tej
śmierci fizycznej jest, tak?
Dokładnie, dokładnie.
To, tak jak powiedziałam, to są
dwa takie sny, które moim zdaniem,
gdzie ja naprawdę zawsze sobie szukam jakichś wytłumaczeń,
dobra, okej, śniłam,
nie było mi się dzisiaj, że spotkałam, nie wiem, tą osobę,
nie widziałam jej od roku,
nie gadałam z nią od roku, ale wiem, że pewnie
jak dzisiaj mi się śniła, to dzisiaj albo przynajmniej w tym tygodniu ją spotkam
i tak się dzieje. Dobra, to może być
przypadek, ale te dwa sny, moim
zdaniem, nie ma jak
tego wytłumaczyć w inny sposób,
niż to, że po prostu są to zmarli,
że to jest kontakt ze światami.
No, mówi się, że zmarli
kontaktują się z nami wtedy,
kiedy mają jakiś konkretny powód,
bo to taki kontakt, co dla nich
podobno dosyć duży wydatek,
energetyczny. Mhm.
Ojciec tutaj
można powiedzieć z pewnością
czuł potrzebę poznać swoją
córkę. Mhm, dokładnie.
Powiem Panu też,
miałam kiedyś taki inny sen, to już trochę
tak, ktoś to może nie wierzyć,
no taki dziwny, ale
śniło mi się, że
jestem w park w moim
mieście i ten
park w ogóle jest, wygląda tak jak
zawsze, tylko, że jest jaśniej
i wszystko się błyszczy, słońce,
tak ładnie przebija.
I w tym parku jestem ja sama i
kobieta, która jest
ubrana praktycznie tak jak
Dolores Umbridge,
ona chyba była z Harry'ego Pottera taka,
to była akurat zła postać, bo
no, bo to była zła postać,
ale tak cała na różowo była ta kobieta ubrana,
stała, opierała się
o barierkę przy stawie
i uśmiechała się do mnie,
byliśmy jedynymi osobami w tym parku.
No i ja tak dziwnie się czułam
w tym śnie, tak jakoś inaczej niż z wami.
Zwykle. A pani czuła, że
zna tę osobę? Właśnie
do tego dążę, że ja
patrzyłam się na nią i wiedziałam,
że mam do niej podejść, tylko
nie wiedziałam po co. Czułam tak
silną potrzebę podejść do tej osoby,
że no po prostu musiałam.
No i idę w jej stronę, idę,
ona się do mnie uśmiecha, ja idę taka zdziwiona
i miałam w głowie
taką myśl, że muszę jej powiedzieć dzień dobry,
muszę z nią porozmawiać, tylko ja nie wiem o czym.
No i podchodzę, mówię do niej dzień dobry,
a ona tak się
patrzy na mnie, uśmiecha się i mówi
no dzień dobry, ja wiem, że ty nie wiesz
po co tutaj jesteś,
ale ty mnie znasz, ja jestem twoim
aniołem stróżem. I
pamiętam, że mi się wtedy przedstawiła
i ja byłam w takim szoku, że wstałam,
obudziłam mojego chłopaka i powiedziałam mu to
imię i nazwisko, nie wiem tam
Anna Kowalska. Ona, niestety
tego zapomniałam, ale w ogóle to było
imię było jakieś takie normalne,
ale nazwisko było takie, że nigdy w życiu takiego
nie słyszałam. Teraz po prostu bardzo
żałuję, że sobie tego nie zapisałam, bo zupełnie
to wypadło z pamięci, ale
dziwny to był sen, nie wiem,
może to był przypadek,
co prawda, może to mi się tak
jakoś niło, że coś sobie wymyśliłam, ale
to jednak było takie dziwne. No i
jeszcze jedną historię mam, ja mam psa
i ogólnie ten pies jest bardzo łagodny,
a właśnie, to warto zaznaczyć,
że tak jak panu pisałam,
miałam w swoim życiu taki okres,
że czułam się bardzo źle
i nie owijając w bawełnę miałam po prostu
myśli samobójcze, ale to się
tak objawiało,
jakbym ja, ja po prostu czułam,
że mi ktoś
wbija myśli do głowy,
ja jakby czułam, że to w ogóle nie są
moje myśli. Pierwszy raz w życiu coś takiego
miałam i w ogóle się tak dziwiłam, bo
miałam taką wizję, że
ja muszę skoczyć, ja muszę
skoczyć, bo mnie tam na górze chcą,
ja muszę skoczyć, bo mnie tam na górze chcą,
ja muszę to zakończyć. I ja cały czas
miałam wizję, jak ja, nie wiem, gdzieś biegnę
i zeskakuję właśnie z bloku, do tego stopnia,
że jak widziałam jakieś wysokie
budynki, to po prostu,
musiałam odejść, albo jak gdzieś byłam
na moście, to po prostu jak najdalej
od barierek, środkiem szłam i
nie wiem, dziwnie się po prostu czułam,
bo coś mnie tak nęciło, żeby
właśnie to życie zakończyć i sama
się dziwiłam, bo jakby miałam tak,
że nie mam żadnej depresji ani nic.
Skąd to jest w ogóle? Tak jakby właśnie
ktoś mi to ładował do głowy. No i
czułam w ogóle się, cały czas
czułam przy sobie czyjąś
obecność, miałam koszmary, nie mogłam
spać, wszystko w moim życiu się po prostu
pieprzyło, za przeproszenie.
I...
no źle było, było źle. Ja w ogóle
nikomu wtedy nie mówiłam
o tym, mimo że
no mieszkałam
i mieszkałam z moim chłopakiem, to
no on widział, że coś jest nie tak, ale ja mu o tym nie mówiłam,
no bo co mam mu powiedzieć, słuchaj, chcę skoczyć.
No i pewnego dnia siedziałam sama w domu
i właśnie siedziałam
z psem, który jest bardzo łagodny,
nigdy nie szczeka,
nigdy nie wykazuje w ogóle jakichś dziwnych zachowań
i ja siedziałam
przy komputerze, a on stanął
tak jakby plecami do mnie,
do tego biurka plecami do mnie
i zaczął szczekać, tak jakby
coś do mnie podchodziło, jakby ktoś
do mnie podchodził i chciał mnie obronić. Ja to nawet
nagrałam, mam nadzieję, że tego nie usunęłam,
wydaje mi się, że nie, więc mogę panu przesłać
jakby co, bo po prostu dla mnie to było
tak dziwne, że
no ja od razu wstałam i
wyszłam z domu, bo nie mogłam wysiedzieć w tej gęstej
atmosferze i jeszcze na początku tak
pomyślałam sobie, dobra, może jakoś, nie wiem, gdzieś
mu na ogon najechałam, nie wiem,
może coś go boli, ale
jakby ruszyłam się trochę na tym krześle, on dalej
to samo, naprawdę to wyglądało tak, jakby
mnie bronił. I potem też
właśnie miałam kontakt z takim medium,
które mi powiedziało, że
ta kobieta powiedziała mi, że jest
przy mnie coś, znaczy człowiek
i ja właśnie czułam, że to jest mężczyzna i ona
mi to potwierdziła i ja w ogóle, kiedy
zadzwoniłam do tej kobiety, nie...
ja nic nie powiedziałam
i to jest moim zdaniem największe świadectwo.
Ja nic nie powiedziałam, to był jedyny w ogóle
taki kontakt dziwny w życiu.
Dostałam ten numer, zadzwoniłam
i ta babka sama mi zaczęła sypać
informacjami i mówi do mnie, słuchaj, wiesz co,
przy tobie jest jakiś mężczyzna
i ty to w ogóle jesteś jak
taka kukła, tak?
On tobą steruje, ty tak
coś robisz, ale ty w sumie nie
żyjesz, tylko tak coś robisz, ty
straciłaś swoją duszę. I ja dokładnie
tak się czułam. I mówi do mnie,
że wiesz co, oni ciebie chcą stąd
zabrać i jak ja tak patrzę na ciebie
energetycznie, to ja widzę
jak ty skaczesz, skaczesz z jakiejś
wysokości. I no i mnie też po prostu
zamroziło, bo ja jej nie powiedziałam nic.
Ja się ledwo zdążyłam przedstawić.
Ona jest z Legnicy i ona
mi powiedziała, wiesz co, dobra, słuchaj,
ja nie mogę teraz gadać, jutro będę
w Legnicy, to ty przyjdź do mnie jutro.
A ja mówię, że ale ja w ogóle nie jestem z Legnicy, proszę Pani.
I ona tak się zatrzyma i mówi,
aha, nie, czekaj, czekaj,
czekaj, bo musimy porozmawiać. No i
właśnie powiedziała mi tę informację i
ogólnie zdjęła ze mnie to niby.
Jakoś tam energetycznie, zdalnie.
Coś zrobiła, że przestałam
mieć myśli samobójcze, przestałam się czuć jak
sterowana kiełka,
przestałam przy sobie czuć tą obecność
i tak dalej, i tak dalej.
I może to jest przypadek,
może to też jest placebo, ale nawet
jeśli to jest placebo, to zadziałało.
I powiedziała mi to samo, że ja po prostu ściągam
do siebie właśnie dużo takich bytów.
Bytów, że one lubią
na mnie pasożytować, bo
ja mam dużo energii. Nasunęło mi się
skojarzenie z odbiornikiem radiowym,
bo kiedyś w ogóle
ezoterycy mawiają, że to, co uważamy za
swoje własne myśli, nie zawsze
takimi myślami jest.
Przypadkowo odbieramy jakieś informacje
i inne sygnały i nasunęło mi się właśnie
takie skojarzenie, że jesteśmy tak troszkę
jak taki odbiornik radiowy,
który jest nastawiony
na jakąś jedną częstotliwość
i sobie tam na tej częstotliwości
na słuchu i odbiera, ale czasami
pojawia się coś takiego,
co radiowcy nazywają
przypierdami z innej stacji.
Dokładnie, no.
Tak właśnie się wtedy czułam.
Takie silne uczucie pani wtedy
miała, że... Miała pani takie uczucie, że
to nie są jakby... Pani myśli?
Tak, miałam takie uczucie,
że ktoś mi te myśli wrzuca do głowy.
Miałam po prostu uczucie, że ktoś
podsuwa mi myśl, żebym skoczyła
i się zabiła.
A, i jeszcze ona mi powiedziała
jedną rzecz odnośnie tej duszy,
bo rozmawialiśmy na początku o tym alkoholu
i w ogóle. To, co ona mi powiedziała,
tylko mnie utwierdziło w przekonaniu, bo ja właśnie
ja od zawsze miałam takie
głębokie przekonanie o duszy
i jakoś tak jakby czuję ją w sobie.
I to był taki czas, że ja czułam się jakby
ta moja dusza była gdzieś zawieszona.
Ale nie wiedziałam, co się dzieje. I ona mi powiedziała,
że ja tą duszę straciłam podczas
takiej... Podczas
okresu w moim życiu, kiedy piłam
dużo alkoholu. I...
No jakby ja jestem młodą osobą i
był po prostu taki czas, że dużo
imprezowałam. I powiem panu, że faktycznie
wtedy, kiedy dużo imprezowałam, to
czułam przy
sobie takie zło. Właśnie.
Jak chodziłam na te wszystkie imprezy,
albo nawet jak siedziałam
w domu i piłam z koleżanką, czułam
takie zło, które jest przy mnie.
Nie wiem, jak to opisać,
ale ona mi właśnie powiedziała, że
duszę można bardzo łatwo stracić
właśnie, kiedy się bierze narkotyki,
kiedy się pije alkohol, kiedy się
jest w takich stanach, że duszę można też
stracić, kiedy jest się nawet pod narkozą.
Bo my wtedy jesteśmy
po prostu dużo bardziej podatni na wpływy
na jakiś tam negatywnych energii
i słabiej możemy
się chronić. I ja na przykład
widzę to, że jak
nie piję alkoholu, to
dużo rzeczy po prostu wiem.
Nie muszę nad
wieloma rzeczami się zastanawiać, bo
wiem, bo mam taką intuicję, że ja wiem, co mam
zrobić, wiem, co się stanie
i tak dalej. A jak
pojawia się ten alkohol, chociaż
rzadko mi się zdarzy jakoś
przeholować, ale no wiadomo, że
czasami wypiję więcej niż jedno, nie wiem, piwo
czy lampkę wina. Jak jest tego trochę
więcej, to ja już czuję przez kilka następnych dni,
że moje funkcje poznawcze, ale
też tam właśnie moja intuicja jest na dużo
słabszym poziomie. Na dużo, dużo słabszym
poziomie. No to by też potwierdzało to,
co mówiła wspomniana przeze mnie Renata
Engler, że alkohol po prostu też
działa nie tylko fizycznie na naszą,
na nasze zdolności kognitywne,
ale też oddziałuje w jakiś
sposób na naszą bytność,
czy to tak ujmę, w tej niefizycznej
sferze rzeczywistości, tak? Mhm.
Tak, dokładnie. A z tym psem to mi się
właśnie przypomniało, bo ostatnio
słuchałam jakiejś audycji Radia Paranormalnej,
i ktoś tam mówił o
tym, że doświadczył wyjścia z ciała,
a jego koty się przestraszyły.
I tak, tak, tak, że to jest tak,
że psy, koty, w ogóle zwierzęta
widzą i czują więcej. No,
może nie tyle więcej, co po prostu
mają inny
zakres postrzeganego światła.
Tak, tak, dokładnie. Widzą,
krótko mówiąc, inne wibracje, których my
nie dostrzegamy. Mhm, tak.
A tutaj jeszcze sobie zapisałem
takie pytanie, czy te doświadczenia
zmieniły w jakiś sposób Pani życie?
Wpłynęły na Pani poglądy, na jakby
sposób postrzegania
świata, otoczenia, siebie samej?
Tak, dlatego, że pamiętam,
że odkąd byłam małą dziewczynką,
zadawałam sobie pytanie, jaki jest
sens życia. Takie dziwne pytanie,
jaki jest sens życia. Pamiętam, że zawsze się pytam mam,
no ale po co my żyjemy? Co ja mam tutaj zrobić?
I moja mam mówiła, że nie wiem, no po prostu, no,
żyjemy, żeby żyć.
Ale ja już wiem, jaki jest sens tego życia.
Sens życia jest taki, że
trzeba się rozwijać,
trzeba rozwijać swoją duszę.
Mnie, nasze ciało,
to jest tylko pudełko, to jest tylko
opakowanie na tą zawartość, która
jest w środku i która jest ważna.
Trzeba, znaczy, może to głupie
powiedziane, że trzeba wierzyć, ale ja
wierzę i wiem, że jest coś więcej
i myślę, że
wierzę w reinkarnację i myślę, że życie jest
po to, żeby udoskonalać swojego
ducha, tak że powinniśmy
medytować, powinniśmy
być dobrymi,
ale nie ze względu na to, że
boimy się karmy, tylko to musi po prostu
iść z serca. I też właśnie
powiem Panu, że ja kiedyś miałam dużo
problemów ze sobą takich, bardzo mnie utargała
zazdrość i nienawiść.
I ja jak zaczęłam medytować,
skupiać się,
oczyszczać, pracować
z tarotem, pracować z runami,
to ja właśnie, kiedy przestałam
tak imprezować, to ja
czuję z mojej strony
bezinteresowne dobro.
Ja po prostu daję ludziom i ja nie oczekuję
nic w zamian. Ja robię coś dobrego
i ja nie oczekuję nic w zamian, bo...
Pani w taki sposób, krótko mówiąc,
poradziła sobie, czy też
przepracowała pewne swoje takie
też trudności, tak?
Tak, tak, dokładnie.
I też tych
wydarzeń, tych snów było tyle,
że zaczęłam w końcu ufać swojej
intuicji, bo zawsze kiedy coś mi się wydawało,
to myślałam
sobie, nie no w ogóle coś mi się
wydaje, oj
nieważne. Ale
zawsze to się sprawdzało i teraz
po prostu, teraz ufam. Jak
ktoś mi się nie podoba, to ja już wiem, że tu
będzie problem. Jak ktoś mi mówi, że mam nie iść
tą drogą, to nie idę. Bo wiem, że
się przewrócę, wiem, że coś tam zgubię.
To była masa takich
doświadczeń. Ja już jak o kimś
intensywnie myślę, to wiem, że
zaraz go spotkam, że on o mnie
myśli, że zaraz do mnie napisze
i taki... Ja naprawdę to mam na co dzień, proszę Pana.
Ja biorę telefon do ręki, żeby do kogoś
zadzwonić, podnoszę ten telefon,
jeszcze go nie odblokuję, a ta osoba już do mnie dzwoni.
Ostatnio nie widziałam gdzieś odrobinę
w bloku właśnie mojej znajomej
i zaczęłam się już o nią martwić, ponieważ
ona ma nowotwór i
chciałam do niej zadzwonić, ale tak mówię, no ale
kurde, tyle razy jej mówiłam, żeby zadzwoniła
i tak dalej. No ale nic, tak myślę
sobie, dobra, nie będę dzwonić, bo
na pewno ją spotkam. Już jak myślę o niej od
tygodnia, to na pewno ją spotkam. No i
oczywiście spotkałam ją, umówiłyśmy
się i to jest tak zawsze.
Jeszcze powiem Panu taką krótką
historię. Właśnie kiedyś miałam
wyjść do mojej koleżanki, która
prowadziła salon kosmetyczny i
jedna z jej pracownic miała mi robić paznokcie.
No i wstaję rano i w ogóle ten ranek
to jakoś tak, obudziłam się
i sobie myślę, leżę w tym
łóżku, leżę, myślę sobie, no jak chcę zdążyć
to już powinnam wstać, ale tak myślę
nie, ja to tam dzisiaj nie pójdę w ogóle.
Jakoś tak, ja tam się nie będę szła.
No ale dobra, wstaję, tam ogarnęłam się,
niby zjadłam śniadanie, ale nawet się
wie Pan co, nie pomalowałam, bo wiedziałam, że nie będę
szła. No i tak, już mam wychodzić
na autobus, ale mówię, no nie idę, no nie idę
na ten autobus, bo wiem, że nie trzeba.
No i w końcu dzwoni do mnie ona
i mówi, słuchaj, wiesz co,
jak jedziesz, to się wróć, a jak
wychodzisz, to dopiero nie wychodź,
bo mi ta pracownica nie przyszła
i nie ma kto
ci tych paznokcie zrobić. I ja mówię, dobra,
nawet się nie pomalowałam. I to właśnie,
proszę Pana, ja takich sytuacji mam na pęczki.
Naprawdę. To by można
opowiadać nieskończoność. No też ze
swojego życiowego, własnego doświadczenia
mogę potwierdzić, że induicja
to jest takie coś, co potrafi się
jakby włączyć w najmniej oczekiwanym
momencie, tak? Tak. Takie intensywne
myślenie. Ja od
lat tak amatorsko zajmuję się,
poza radiem, paranormalium,
zajmuję się też obrabianiem zdjęć
i często mi się zdarzało na przykład
coś takiego, że intensywnie myślałem,
tak zaczynałem intensywnie
myśleć, nic gruchy, nic pietruchy o jakiejś
osobie, po czym jak wracałem
do domu, zasiadałem przed komputerem, się okazywało,
że ta osoba jakieś zdjęcie mi
podesłała do przerobienia.
Takie osoby, z którymi miałem dosyć regularnie
kontakt, z takich jeszcze,
no, pamiętam do dziś,
co się ze mną działo dzień przed wybuchem
tych protestów po decyzji Trybunału
Konstytucyjnego w sprawie aborcji.
Jak wchodziłem po prostu cały,
cały taki wściekły jak
szerszeń na sterydach,
strach było do mnie podejść. Na następny
dzień się jakoś tak uspokoiłem,
no, ale doszedłem do wniosku, że to
była zapowiedź po tym, co się
zaczęło dziać wieczorem, że to była zapowiedź
tych wielkich protestów, tej
wielkiej ogólnonarodowej
i oni po prostu wpadli w focha
na wiadomo instytucje po tej decyzji.
Tak, ale wie pan co,
to jest po prostu,
to jest oczywiście moja teoria,
to jest po prostu zbiorowa świadomość.
To nie jest tak, że ktoś ma lepszą intuicję,
a ktoś gorszą.
To zależy od tego, jak my nad tym
pracujemy, ale po prostu jest coś takiego,
moim zdaniem, jak jakaś zbiorowa świadomość
i jeżeli ja myślę o panu,
nawet mimo tego, że nie wiem,
nie mamy ze sobą kontaktu rok, dwa lata,
pięć, dziesięć, albo nawet nigdy
się nie widzieliśmy, ja o panu myślę,
to pan to będzie odbierał.
I ja będę wpadać do pana głowy i pan sobie też pomyśli,
kurde, dlaczego ja o niej myślę, skąd ona
mi się tutaj w tej głowie bierze?
Dlatego ja już wiem, że to nie jest tak, że mój mózg
sobie wymyśla nagle, że o, pamiętasz?
Nie widziałaś tej osoby rok, czy dwa lata?
Nie, to nie jest tak. Ta osoba
gdzieś po prostu o mnie pomyślała,
coś o mnie powiedziała, może gdzieś zobaczyła
jakieś moje zdjęcie, coś się jej nawinęło
i to tak idzie. I my to
po prostu nawzajem odbieramy. Tak samo
jest ze snami.
Właśnie jeden z uczniów słynnego
Roberta Monroe, tego od OB,
Tom Campbell, fizyk,
on stwierdził
kiedyś, że wszyscy jesteśmy połączeni
w sieć i właśnie
telepatia polega na tym, że
ustanawiamy, włączamy jakby połączenie
między sobą, przekazujemy
między sobą sygnały. Czasami odbieramy
je świadomie, czasami nieświadomie, ale
jednak istnieje ta sieć między nami,
po której po prostu krążą sobie
takie bite informacji, tak?
Dokładnie. I właśnie, żeby
odczytać, to najlepiej
nie spożywać alkoholu, nie brać żadnych
używek, bo wtedy człowiek ma najczystszy
umysł. To ma naprawdę znaczenie.
Krótko mówiąc, świadomość i
trzeźwość przede wszystkim.
Tak, dokładnie. No to by
było chyba tyle. Nie będę
panu opowiadać tych wszystkich snów i tak dalej, bo
wszystkie są takie same, ale myślę, że to co
najważniejsze opowiedziałam. No takie
creme de la creme. Tak, tak
dokładnie. Chciałam jeszcze tylko powiedzieć,
że bardzo się ucieszyłam, jak znalazłam
kanał na YouTube, to radio,
paranormalium i
dobrze wiedzieć,
że nie tylko mnie coś takiego
interesuje, że nie tylko mnie coś takiego
spotyka. W ogóle te moje relacje
przy relacjach niektórych świadków, to
jest pikuś, ale
dobrze, że to jest. Dobrze, że ludzie tego słuchają,
dobrze, że ludzie dzwonią, że pan
to puszcza. Także naprawdę
dziękuję. No tak też dużo
ludzi po rozmowach
czy po wysłuchaniu w ogóle
tych relacji odczuwa taką ulgę,
że uch, nie tylko ja to przeżyłem,
ktoś inny też to przeżył,
ktoś inny może też
potwierdzić, że taka sfera rzeczywistości
istnieje. Takie rzeczy się
zdarzają jakoś tak lżej człowiekowi.
Tak, dokładnie.
Nie zwariowałem. Tak,
dokładnie. Ja zaczęłam
czytać książkę
Carla Gustava Junga
Człowiek i jego symbole. On
jest psychoanalitykiem i właśnie powiem
panu, że zaczęłam czytać tą książkę
i on bardzo dużo mówi
na temat snów i
ich znaczeń.
I mi to bardzo dużo pomogło. Bardzo
dużo z tego mi się tak jakby sprawdziło.
On nie prowadzi sennika,
ale no
też chciałam po prostu powiedzieć,
że jeśli chodzi o sny to warto, bo
faktycznie widzę, że to się
sprawdza. Tylko to jest tak toporna
księga i wielka. Ja ją co
prawda odsłuchuję sobie na
bugbicie, więc w takiej formie już tak powiem
czytam.
I tak oto poznaliśmy kolejne w historii
podcastu Mówią Świadkowie. Parę
anormalne spowiedzi. Dajcie znać
w komentarzach co sądzicie o usłyszanych
dziś historiach. A jeśli macie
jakieś swoje zdarzenia, którymi chcielibyście
się podzielić, zapraszam do kontaktu.
W kontekście przytoczonych
dziś zdarzeń, bardzo pomocne
w zrozumieniu tego typu doświadczeń może
być dla państwa książka Ady
Edelman, Sny, czego możemy się
z nich dowiedzieć. Jest to właściwie
takie kompendium, więcej odnoszące się
głównie do snów, ale nie tylko.
Polecam gorąco, szczególnie,
że książka dostępna jest za
równo w wersji drukowanej, jak i
elektronicznej. I naprawdę
warto sięgnąć po tą lekturę.
Na koniec tradycyjnie
przypominam, że w punktach prasowych w całej
Polsce oraz na platformie cyfrowej
nexpo.pl czeka na państwa
kolejny numer miesięcznika Nieznany
Świat, w którym obok innych tematów
stale obecna jest również tematyka
związana z parapsychologią i
duchową sferą naszej rzeczywistości.
Polecam również państwo
włączyć kanał czasopisma na YouTube,
gdzie znajdziecie m.in. zapisy,
spotkań w Nieznanej Światowej Księgarni
oraz dźwiękowe wersje
wybranych publikacji z archiwum
czasopisma. Zachęcam również
do zasubskrybowania kanałów
Piotra Cielebiasia UFO Historie
oraz Marka Żelkowskiego
Wehikuł Wyobraźni, na których
panowie omawiają szereg interesujących
tematów, w tym również tych
znanych z anteny Radia Paranormalium.
Zapraszam również do śledzenia
strony Radia Paranormalium
www.paranormalium.pl,
gdzie obok bazy artykułów
oraz pełnego archiwum podcastów
znajdziecie też forum i czata,
na których możecie swobodnie
dyskutować z dala od cenzorskich
macek wielkich serwisów
społecznościowych. Mówił do Państwa
Marek Sęk "Ivellios".
Radio Paranormalium, paranormalny
głos w Twoim domu. Dziękuję
za uwagę. Dobranoc i
do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach.