Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zagadkowe obiekty.
Tajemnicze istoty.
Niezwykłe wizje.
Klątwy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Biegnę i krzyczę do męża, strzelaj!
Mówią Świadkowie w Radiu Paranormalium.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Witam Państwa bardzo gorąco i serdecznie i
zapraszam do spędzenia najbliższych nieco ponad
dwóch godzin z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Dziś poznamy garść relacji o obserwacjach UFO i zdarzeń kojarzonych z tym
fenomenem, jakie napłynęły do Radia Paranormalium w ciągu ostatnich miesięcy.
Opisom kilku zdarzeń będą towarzyszyły nadesłane przez autorów relacji
materiały ilustracyjne. Linki do nich znajdziecie w opisie pod tą audycją.
Z góry uprzedzam, że warto zaopatrzyć się w
słuchawki, gdyż część moich dzisiejszych rozmówców
prosiła o zmianę barwy głosu. Słuchający na YouTube mogą również włączyć sobie napisy.
Prezentację przygotowanych na dziś relacji rozpoczniemy od zdarzenia ze
Strzelina na Dolnym Śląsku, gdzie jedna z naszych słuchaczek w lipcu 2014 roku,
dokonała obserwacji grupy pięciu prostokątnych obiektów świetlnych.
Zwracającym uwagę elementem tej historii jest również
towarzyszące rozmówczyni odczucie przypominające tzw. czynnik OZ.
I to mimo iż znajdowała się ona wówczas w centrum
miasta, a nieopodal odbywał się festyn. Posłuchajmy.
Wracałam od siostry przed godziną 22. Bardzo
dobrze to pamiętam. Było wesołe miasteczko.
Ale gdy wracałam od niej i w rynku po prostu,
no tak było pusto, że ludzi nie było, ale
karuzela się jeszcze kręciła, bo do 22.00 po
prostu muzyka gra, oni zawsze tak mają otwarte.
Do 22.00 i potem po prostu wyłączają. Ani dzieci, nikogo nie było
na tym wesołym miasteczku. To takie objazdowe wesołe miasteczko.
I proszę pana, kiedy szłam, zauważyłam, że koło apteki, bo u nas
jest taki duży budynek, znajduje się pięć prostokątów albo kwadratów.
Takich pomarańczowych. I zatrzymałam się, proszę pana, bo
to mnie tak zaciekawiło, czy to są balony, czy to jakieś po
prostu, no nie wiem, może coś puszczają do góry właściwie
ci panowie z wysokiego miasteczka, ale nikogo nie widziałam.
I stoję i patrzę i nie wierzę, proszę pana, żadnej
liny, niczego. To było tak trzy u góry kwadraty i dwa
na dole. To taki, jak gdyby taki trójkąt tworzyło.
Rozumie pan, o co chodzi? Trzy na górze, dwa na dole.
I proszę pana, nie były niczym połączone. I dalej patrzę,
bo po prostu, no nie wierzę. To się powolutku zaczęło
unosić do góry. Jak się uniosło gdzieś tak, już ja
wiem, no trudno mi powiedzieć na ile, na 50 metrów, 60.
Trzecie piętro od budynku, od apteki, proszę pana, o
nie miałam, bo myślałam, że to jest napompowane albo
helem, albo jakimś gazem. Ktoś sobie po prostu puszcza
balony, ale jednak nie. One doszły do jakiejś góry.
One doszły do jakiegoś pułapu, wyżej jak ten dom i po prostu nadały taki kierunek i
równomiernie, proszę pana, się wszystkie razem
przemieszczały, ale nie miały żadnej liny, nic.
I ja po prostu za tymi prostokotami, czy to kwadratami zaczęłam biec, po
prostu biec. One się skierowały na ulicę Kościuszki, bo u nas jest wysoki,
duży taki kamieniołom, drugi chyba bodajże na świecie, pierwszy w
Europie, głębokość tam, ale to nie będziemy w to wchodzić, w te szczegóły.
I zaczęłam leżeć.
Zaczęłam leżeć po prostu za tymi pięcioma prostokątami. One się właściwie udawały
w tamtą stronę, bo u nas jest taki okrąglak budynek, w stronę tych kamieniołomów.
Doleciałam, proszę pana, do tego budynku i one tak się wznosiły dosyć,
dosyć, dosyć, dosyć wysoko, ale były widoczne. Poleciałam do swojego
budynku, bo mieszkam na *** i proszę pana, z drugiego piętra jeszcze
widziałam zarys po prostu tych pięciu prostokątów nad wyrobiskiem.
I potem znikły. To była pierwsza rzecz, a na drugi
dzień wracałam od siostry i widziałam pomarańczową kulę
też w rynku, bo o tej samej godzinie żeśmy wracały
z pracy i proszę pana, to też dla mnie było dziwne.
Ani to spódnik, ani samolot, tylko w wielkości piłki, takiej dziecięcej,
pomarańczowa kula przelatywała równomiernie,
takim ruchem równomiernym, proszę pana.
Ja wiem, u nas jest ten ratusz dosyć wysoki.
Jak ten ratusz był wysoki, to ta kula przelatywała. To miałam takie dwa przypadki
takiego czegoś, co zaobserwowałam właśnie. No i o tym chciałam opowiedzieć, tak?
A czy pamięta pani może, jaki to był, który to był dzień?
Proszę pana, to ja wiem, że to było koniec lipca, początek sierpnia 2014
rok, bo wtedy moja mama zmarła i ja właśnie przebywałam u siostry, tak?
Żeśmy codziennie się spotykały i na różne takie tematy żeśmy rozmawiały.
Wtedy to właśnie się tak wydarzyło, ale dokładną datę nie mogę powiedzieć,
czy to był 27 lipca, czy 28, ale wiem, że pod koniec lipca to się wydarzyło.
Mamy mniej więcej, prawda, ustaloną orientacyjną
datę, kiedy to mogło być. A jaka to jest miejscowość?
Szczelin, proszę pana. To jest blisko Wrocławia, 37 kilometrów
od Wrocławia. Blisko Sobutki, 20, chyba 22 kilometry od Sobutki.
Rozumiem, że tam na osiedlu w okolicy...
W okolicy tego wesołego miasteczka
objazdowego nie było w ogóle nikogo, prawda?
Nikogo, proszę pana, i to mnie właśnie zdziwiło. Ja stanęłam przed tymi
prostokątami, czy to kwadratami, ja byłam jak zahipnotyzowana, rozumie pan?
W ogóle żadnych ludzi, no, nikt się nie przemieszczał, tylko grała
muzyka i obracała się karuzela, tak jakby taki diabelski młyn.
I to mnie dziwiło, że nikogo nie ma, nikt nie obsługuje
tej karuzeli, no wszyscy tak jakby byli pochowani.
I te prostokąty, to właśnie, to mnie tak zadziwiło, że dlaczego one stoją najpierw
w miejscu, potem się zaczęły powolutku unosić do góry i się przemieszczają.
Proszę pana, jakby to był balon, to ja sobie
tak pomyślałam, napompowany, no, helem,
czy tam jakimś innym gazem, to, proszę pana, byłyby się unosiły cały czas do góry.
Nie było żadnego powiewu wiatru, nic, spokojnie, piękna, gwiaździsta noc.
One się uniosły i zmieniły kierunek i w stronę właśnie tych kamienionów, dosyć
wysoko, no ja nie umiem określić, czy to było około kilometra, no może nawet nie.
500 metrów, pół kilometra, 600, 700, uniosły się, ale były widoczne.
I ja po prostu tą ulicą Kościuszki szłam, leciałam praktycznie,
leciałam za tymi prostokątami, zobaczyć, gdzie one polecą.
I one się skierowały właśnie na wyrobisko tam, na nasze.
Na kamieniołomy.
No, bo one, moim zdaniem, można raczej wykluczyć,
bo nawet gdyby były one jakoś połączone ze
sobą jakimś tam sznurkiem, to one przecież
poruszałyby się w taki bardzo chaotyczny sposób.
Jasne, ale nic niewidoczne było, żeby, proszę pana, one były połączone.
One były równomiernie ustawione i to mnie zaciekawiło, że jak mogą te
kwadraty czy prostokąty być ustawione i to taką odległość miały równomierną.
Trzy u góry, dwa na dole.
Ja do tej pory powtarzam, proszę pana.
Mieszkam z taką panią starszą i do tej pory nie
mogę sobie wytłumaczyć, jak to właśnie było możliwe.
Nie były żadnym niczym połączone, a równomiernie się poruszały.
I to było dla mnie bardzo ciekawe, tak.
Jak to możliwe?
Żadnego silnika, żadnego napędu, bezszelestnie,
bez jakiegoś odgłosów, bez niczego.
Zaczęły się właśnie równomiernie unosić, proszę pana, do
góry i się przemieściły dosyć wysoko w stronę kamieniołomów.
No i też balony. Takim bardzo chłopakiem.
Tak, tak. Chaotycznym ruchem by się poruszały.
A tutaj z tego, co pani... Tak, równomiernie.
Tak jakby były po prostu, no nie wiem.
Wie pan, jak dronem, jak drona się uruchamia.
To tutaj te prostokąty, tak jakby, no nie wiem, czy mogły być kierowane.
Tak jakby po prostu ktoś nimi kierował. Ale kto?
Proszę powiedzieć, kto? Nikogo nie było. Nikogo.
One się zniosły i poleciały sobie, no.
Słabo się znam na dronach, ale chyba drony też możemy wykluczyć, prawda?
Bo one by... No pewnie. Może tak.
No wiem, jak drony wyglądają.
Tutaj nie było żadnych jakby dźwięków?
Nie było jakichś... Nic. Proszę pana, nic.
Taka ruzela się kręciła i muzyka grała.
Ludzi nie było. Nikogo nie było. Całkowity...
Ja byłam tak zahipnotyzowana tym, bo proszę
pana, jak doszłam i zobaczyłam to, te prostokąty,
to stanęłam i nie wierzyłam, że to może być równomiernie.
Stoi i mówię, kurczę, po pewnym momencie, jak spojrzałam w te prostokąty,
mówię panu, zaczęły się unosić do góry.
I ja mówię, matko jedyna, co to, kurczę?
Naprawdę, no, w takim szoku byłam, że nie wiedziałam, no, jak to wytłumaczyć w ogóle.
Bez żadnego napędu, bez niczego.
I one się zbiły na jakąś wysokość i po prostu zrobiły kierunek,
tak jak panu powiedziałam, w stronę Kościuszki,
bo my mamy taką długą ulicę tam, aż do Kamienionów.
I tam znikły, bo ja jeszcze na drugie piętro wleciałam do swojego budynku
I jeszcze jedna.
Bo to, wie pan, my mamy taki dosyć też wysoki budynek dwupiętrowy,
że wszystko widać było, bo całe Kamieniony można było zobaczyć z drugiego piętra.
I one tam znikły nad tym wyrobiskiem, bo nie urwał się ślad.
Rozumiem, że jak pani zaczęła iść za tymi obiektami, żeby jakoś tak wyśledzić,
to po drodze też nie mijała pani żadnych ludzi, żadnych jakichś...
Wiem, że nikogo nie było. Pusta ulica.
No właśnie, nie wiem, dlaczego tak to było, bo to dla mnie naprawdę dziwne.
Rynek o tej godzinie i latem to i...
No, no, po prostu, jak to się mówi, istniał, tak?
Ludzie wychodzili, spacerowali. Żyło.
A tu nagle nikogo nie było, nikogo.
Naprawdę, proszę mi wierzyć.
I to było dla mnie dziwne, że ja się przemieszczałam tak zafascynowana
tymi prostokątami, czy to kwadratami.
No, to tak jakby, no, kwadrat prostokątowy.
Prostokąt, no, jakoś tak, tak wyglądały.
I one były pomarańczowe, proszę pana.
Pomarańczowe.
To wiem, że każdy z tych prostokątów to był pomarańczowy.
Tutaj jeszcze mi się takie pytanie nasuwa odnośnie tej drugiej obserwacji
z następnego dnia tej...
I też to było tak przed dziesiątą, proszę pana, było tej samej godziny prawie.
Wracałam od siostry i wtedy się zatrzymałam,
bo mamy przepiękny ratusz, która godzina?
I godzina była za dziesięćdziesiąta.
Tak dokładnie.
I zobaczyłam wtedy tą kulę, która się tak jednostajnym takim ruchem,
ona szybko nie leciała, powiem panu.
Tak jak samolot, czy coś.
Okrągła, pomarańczowa kula w kształcie piłki dziecięcej.
Na takiej wysokości, to tak panu mówię, półtora raza było od tego,
no, jak ratusz jest, dosyć wysoki jest, to jeszcze pół z tego,
to na takiej wysokości, to trudno mi określić, ile to jest metrów,
ale równomiernie się przesuwała.
Tak płynęła, płynęła, bezszelestnie, bez niczego,
no bo to jak samolot, to proszę pana, ma światła i miga, tak?
Po jednej i po drugiej stronie.
Ona była pomarańczowa, wielkości piłki i po prostu się przesuwała.
I to było na drugi dzień.
Najpierw te prostokąty, kwadraty, a potem tą kulę widziałam.
I w tym drugim przypadku też nie było żadnych innych jakby osób wokół?
Też nie było i to dla mnie było dziwne, proszę pana.
Ja mam wiele takich przypadków, o których mogłabym poopowiadać.
Tak.
I jeszcze mam pytanie, ile czasu mogły trwać te obydwie obserwacje?
Proszę pana, te prostokąty trudno mi powiedzieć,
ale zanim ja doleciałam do swojego bloku,
to gdzieś koło 15 minut.
No nie, może nawet nie, może 10 minut.
Bo to dosyć szybko się potem przemieszczało,
jak to się wzbiło do góry, to tak jakby płynęło, proszę pana.
I ja podążałam dosyć szybkim krokiem.
To z 12, 13 minut z rynku do mojej ulicy, do...
No gdzieś tak tyle było. Z 13 minut to trwało.
A ta obserwacja kuli, to mi się wydaje, że krócej, bo to było tak, że się zatrzymałam,
zobaczyłam tą kulę, ona się tak przemieszczała,
proszę pana, tak jak powiedziałam,
na tej wysokości półtora razy wyżej jak ratusz.
Trudno mi odpowiedzieć, no może ja wiem, dwie, nawet nie, z półtora minuty,
bo dopóki ona nie znikła, bo ona tak płynęła, płynęła, płynęła, proszę pana,
i tak jakby, no chmur też nie było.
I w pewnym momencie, tak jakby, jakby, no nie wiem,
czy ona się rozpłynęła, czy jak, trudno mi powiedzieć, proszę pana.
Widziałam, jak się przemieszczała płynąc, tak, a nagle w którymś tam momencie,
bo obserwowałam cały czas, no jakby było tak koło 100 metrów,
że przeleciała i nagle znikła.
Była i znikła. Leciała i znikła.
Tak, ona zniknęła, jakby ktoś przełączył przełącznik?
Trudno mi powiedzieć, to tak jakby, jakby chmura była, albo wie pan,
jakby była chmura, tak?
No, jest chmura i ona nagle wchodzi w tą chmurę i pak, już nie ma.
A tutaj nic, żadnej chmury nie było, tylko ona
leciała, leciała i nagle pak, i nie ma jej.
A pamięta pani może, jak się zakończyła obserwacja tych obiektów,
tych pięciu prostokątów, czy kwadratów?
No to właśnie, proszę pana, że ja przyleciałam do swojego bloku,
na drugie piętro się udałam i jak się udałam na drugie piętro,
to tak jak panu mówiłam, zobaczyłam, że one po prostu jeszcze tam gdzieś lecą
i nagle pchł. I też ich już...
nie widziałam, znikły, czy gdzieś tam za drzewami, czy za tym,
no trudno mi powiedzieć, proszę pana, bo tak nie określę tego.
W każdym razie te kilkanaście minut, według pani szacunków,
to jest czasotrwanie tej obserwacji.
To było dziwne. No.
To było dla mnie, przepraszam, to było dla mnie dziwne,
bo ja najpierw dość, że ja zlitałam za hipotetyzowana tymi obiektami,
czyli jak to można nazwać, potem, że ludzi nie było,
ja dopiero po jakimś czasie zdałam sobie z tego sprawę
i na drugi dzień, cały czas to powtarzałam.
Naprawdę, ja jestem w szoku, bo ja to widziałam, proszę pana,
to nie można powiedzieć, bo ani alkoholu człowiek nie używa,
ani jakiś używek.
Ja nie mam halucynacji, ja to widziałam na własne oczy.
No trudno nazwać halucynacją coś, co pokazuje się prawie,
że nad centrum miasta, prawda, jeszcze trwa kilkanaście minut.
To mnie dziwiło, że ja tak biegłam za tym,
że nikt tego nie widział, no nie wiem, bo ja ludzi nie widziałam,
naprawdę, proszę mi wierzyć, ja w ogóle ludzi nie widziałam,
żebym...
żeby ktoś się przemieszczał z jednej strony czy z drugiej,
że, no, nieraz o tej godzinie mówię, panu, jak jest ciepło,
to przecież ludzie chodzą, tak?
A ja nikogo nie widziałam, nikogo, po prostu nikogo.
Tylko grała ta muzyka i obracał się ten młyn na tym Wesołym Miasteczku.
Tutaj nikogo nie było, samochody w ogóle nawet nie jeździły, proszę pana.
To było dziwne, samochody nie jeździły, a przecież to jest miasto,
piętnastotysięczne miasto, które żyje, tak?
No, piętnastotysięczne miasto,
dodajmy do tego wakacje, dodajmy do tego jeszcze ten,
tę taką, taką, podejrzewam, troszkę odpustową atmosferę,
tam powinno być dużo potencjalnych świadków,
jeszcze te kilkanaście minut trwania...
No oczywiście, że tak.
...pojawienia jeszcze tych obiektów.
Może ktoś to jeszcze widział, no ja nie wiem.
A tu zero luda. Zero luda, żeby podwiedział.
To było dziwne, ja na drugi dzień, ja o tym tak myślałam i mówię,
komu ja to powiem, no i powiedziałam to tej babci, tak?
Z którą jestem.
Naprawdę, to było też niesamowite przeżycie dla mnie,
przede wszystkim, że ja powiedziałam, że...
Wiedziałam, że ja ludzi nie widziałam, no naprawdę, proszę mi wierzyć, no.
Kręciła się karuzela, nikogo nie ma, nie jeżdżą samochody,
a ja lecę za tymi kwadratami, po prostu jak głupia
i chciałam zobaczyć, dokąd one polecą,
bo proszę pana, to było niecodzienne zjawisko,
a jeszcze na drugi dzień, potwierdzeniem ta kula, tak?
Tu jeden przypadek taki, a tu potem jeszcze z tą kulą,
no ale ciekawie dosyć było.
No tutaj dużo takich elementów,
szczególnie to jakby ta nieobecność ludzi dookoła,
mimo dosyć takiej gwarnej, jeżeli dobrze zrozumiem, atmosfery.
Proszę mi wierzyć, to dla mnie było, to było zaskoczeniem.
Gra muzyka, nikogo nie ma, a ja to widzę,
patrzę na to, jakbym była zahipnotyzowana, proszę mi wierzyć.
No naprawdę, ja nawet nie umiałam znaleźć jakiegoś określenia na drugi dzień.
Będąc w domu, wracałam myślami cały czas o tych prostokątach.
Ja nic nie mówiłam przez jakiś...
Dłuższy czas ja swojej siostrze opowiedziałam znajomym,
popatrzyli tak na mnie jak na głupią, wie pan?
I ja mówię, że coś takiego było.
Naprawdę, no nie wierzycie, no nie wierzycie,
ale potem już mówię, no nie, nie będę mówić takich rzeczy, bo to...
Wie pan, jak to jest.
No trzeba wiedzieć, z kim rozmawiać, z kim w
ogóle podejmować takie tematy, żeby było, prawda?
Z tą rozmówczynią być może jeszcze się kiedyś
usłyszymy w którymś z kolejnych odcinków,
ponieważ oprócz zdarzeń związanych z UFO,
przekazała mi ona również inne, niezwykle interesujące relacje z innych kategorii.
Druga z przygotowanych na dziś rozmów została nagrana niedawno
i przedstawia dość jeszcze świeżą relację o
obserwacji grupy ratujących świateł nad Szczecinem,
jakie jeden z naszych słuchaczy dokonał 17 lutego 2025 roku.
Takie zdarzenie miało miejsce w ten poniedziałek,
czyli 17 lutego, no praktycznie kończąc,
pracę, na mieniąże w Szczecinie.
Kończąc pracę, była godzina 14.35, no po prostu razem
ze współpracownikiem byliśmy na zewnątrz budynku,
no i w pewnym momencie podniosłem tak jak gdyby wzrok do
góry, a dlaczego podnosiłem to później jeszcze to uzupełnię,
i zauważyłem, że z tego kierunku, no można powiedzieć, schód, zachód,
na wysokości, no trudnej do określenia i odległości, ale widoczne,
że obiekty w ugrupowaniu takim jak latają powiedzmy samoloty
myśliste wojskowe, z tym, że kształt od razu widziałem,
że jest to obły, okrągły i naprawdę z bardzo dużą prędkością
przesuwały się po tym kierunku, tak jak wspomniałem,
czyli kierunek schód, zachód. Kolor, kolor tych, no można
powiedzieć, obiektów, zaznaczy jeszcze, że pomimo mroźnego, mroźnego,
tego dnia na chwilę rozpogodziło się i było takie naprawdę lazurowe
niebo, także widoczność była bardzo dobra i słoneczko świeciło.
No i kolor bym ocenił na taki siwy, przechodzący, jak mi
się rzuca w oczy, taki cementowy, o tak bym to powiedział.
Na pewno kształt to był obły, na pewno nie było tam żadnych elementów
strzydeł, na pewno nie było żadnych elementów jakichś pierników, rotorów
i na pewno nie było słychać żadnego, ale to żadnego
odgłosu dotyczącego przemieszczania się tych obiektów.
No uwagi również zasługuje to, że znajomy, który był, w pewnym momencie
mówi do mnie, popatrz, mówi, trzeci się, mówi, jak gdyby odnalazł.
I co ciekawe, ten trzeci po prostu, jak gdyby chciał dołączyć do tych
dwóch i pomimo dużej prędkości na podstawie tych punktów odniesienia,
to ten trzeci naprawdę, jak gdyby z podwójną,
jak gdyby doszedł do tych dwóch pozostałych
i z uwagi na to, że tam dalej budynki były, no to
ta widoczność, jak gdyby już skończyła się nasza.
Całość trwała tak jak, jak już tam awizowałem, gdzieś od 10 do 15 sekund.
Bezszelewnie prędkość, gdzie nawet nieraz na tej trasie widywane
są na przykład igłowce lotniczego pogotowia ratunkowego,
jak również samoloty rejsowe, które tam w kierunku
Wrodnicka, Golemiów, Berlin, trasy przelotowe mają,
naprawdę w żaden sposób, ani kształt, ani tor lotu, ani prędkość, co
do punktów odniesienia, nie przypominały żadnych samolotów rejsowych.
I naprawdę mnie to głęboko zastanowiło.
Na uwagę mnie zasługuje jeszcze taka rzecz, że tak jak powiedziałem,
kształt dało się w jakiś sposób wyodrębnić i przypominał,
no tak pospolity, taki fiesły, że to takiego można powiedzieć,
że ta płaszczona górna dolna część była uwepchniona.
Ale również, nie wiem czy to było złożenie optyczne, nie wiem czy to było spogotowane,
no cieniu to raczej nic nie mogło rzucać, ale z tej jak gdyby konstrukcji,
również dało się wyobserwować takie ciemnie biegnące od góry do dołu paski.
No ja to tak zaobserwowałem jako paski.
No i na potwierdzenie tego, że no takie zjawisko było niecodzienne,
no to jest chociażby reakcja kolegi znajomego, który no, no za nie mówił,
wręcz no i po prostu nawet w dniu dzisiejszym z nim rozmawiałem,
to za bardzo nie zajmuje stanowiska, bo mówi, że
to jest o tyle, o tyle mówi i zagadkowe i ciekawe,
jeszcze mówi nieokłoną z tego widoku.
No mi się wydaje, że na pewno tutaj można
wykluczyć jakieś testy technologii wojskowych, tak,
bo to nie mogły być samoloty, one się tak...
Nie, na pewno.
Tak nie zachowują, no i przeprowadzanie jakichś
prób nad obszarem zapodawanym też się tego nie robi,
ze względów bezpieczeństwa, tak? Tak, tak.
Ja taki, gdyby nawet dzisiaj jeszcze byłem w pracy,
próbowałem jakieś punkty odniesienia w terenie znaleźć,
żeby po prostu móc jakąś wysokość określić.
No to na pewno nie była to wysokość powyżej tysiąca metrów,
a oscylowałbym, że to była dużo niższa, bo mówię,
że te kształty naprawdę były odmienne, wyraźne
i nigdy czegoś takiego nie widziałem, po prostu utożsamiając
to z jakimiś statkami, które aktualnie się znajdują.
A dlaczego mówię, że się patrzyłem?
Jak to mówią, w górę.
W ubiegłym roku, można powiedzieć, na
przykładzie tych takich medialnych doniesień,
mówiących o tych skarlingach, o tych obserwacjach nieba, które są,
no to po prostu też w pracy tam wychodząc na
przerwę, jak gdyby wzrok człowiek kierował do góry.
I też widziałem, tylko bardzo krótko, około pięciu sekund, nie dłużej,
też z uwagi na architekturę i zabudowę tego terenu,
widziałem jak gdyby dwa takie obiekty w układzie,
tak jak przedwczoraj to widziałem, to pierwsze odwójkę, czyli z takim występem.
I też prędkość naprawdę bardzo duża, w odniesieniu do kominów,
w odniesieniu do jakichś chołków drzew.
Na pewno to pułap nie był niski, tylko odpowiednia wysokość musiała być.
A tym samym przesuwaniem się po horyzoncie, no wnioskować można, że prędkość,
załóżmy w przypadku tym ubiegłego roku, jak i tym świeżym,
no to była bardzo, bardzo duża, naprawdę.
Ja mówię, też raz coś takiego widziałem, no i znając tutaj Państwa radio
i trochę słuchając podcastów audycji, no po prostu jak gdyby teraz rozumiem tych ludzi,
którzy w danym momencie są jak gdyby zaskoczeni takim widokiem,
gdzie po prostu obserwując to nie do końca dopuszczają do swojej świadomości,
że widzą to naprawdę.
A czy prędkość tego trzeciego obiektu uległa jakiejś zmianie
w momencie zbliżenia się do dwóch pozostałych?
Tak, tak, bo te dwa były naprawdę wyeksponowane
i one miały taki, jak ja to mówię, szyk bojowy, jak ja to nazywam.
Ładnie leciały, natomiast w pewnym momencie ten trzeci widać było,
tak naprawdę z potężną prędkością jak gdyby dochodził do nich,
bo widziałem, że odległość między tą dwójką a tym trzecim bardzo szybko się zmniejsza.
I no jak gdyby, no powiedzmy dolatując,
formacja ta taka szyk zrobiła jak gdyby z takim występem,
ten trzeci z tyłu, no ale niestety już zabudowa i tego.
Ale widziałem, że cały szyk tych trzech elementów jak gdyby,
czyli ten trzeci dolatując przyjął prędkość tych dwóch, o w ten sposób.
A jaką formację te trzy obiekty utworzyły? One jakoś ułożyły w jednej linii?
Nie, nie, nie, nie, nie.
Tak jak powiedziałem, patrząc jak gdyby
linealnie na niebo, to najpierw był jeden
i drugi był przesunięty pod kątem 45 stopni jak gdyby do tyłu, prawda?
Natomiast ten trzeci jak gdyby dołączył do tego, który był,
do toru lotu tego, który był wysunięty na czele tego pierwszego.
Nie tego z boku, tylko dołączył do toru lotu tego jak gdyby prowadzącego.
O tak o, jako pierwszego w tym szyklu.
Jeżeli dobrze rozumiem, to ostatecznie obiekty utworzyły coś w rodzaju,
na niebie takiego trójkąta, tak?
Trójkąt, jedynka, o właśnie coś takowego.
Rozumiem, że panowie wykluczyliście opcję pod tytułem drony, tak?
Nie, to absolutnie to jest niemożliwe, a ja w pierwszym odruchu mówię, że
to może jakieś starlingi, a kolega mówi, chłopie mówi, to jest mówi,
nie ten pułap, nie tak, to w ogóle nie jest
to, mówi, popatrz na kształty później mówił.
I właśnie co ciekawego, to tak jak powiedziałem,
kolor tego to był taki siwy, ale to nie był taki siwy, taki smutny kolor,
tylko taki podciągnięty lekką żółcią, zgromadzoną, tak jak ja to nazwałem,
jeszcze koloru jakiegoś takiego cementu, coś w tym stylu.
Ale na kształcie tym również znikoczne były pionowe,
dobrze kojarzę, pionowe,
mimo, mimo tej odległości, takie, no jak to nazwać, takie paseczki, dwa albo trzy,
no nie jestem z tego biegnący, w konstrukcji od góry do dołu,
jak gdyby takie pasy na tym obiekcie.
Rozumiem, że wszystkie obiekty jakby leciały po linii prostej, tak?
Tak, tak, z bardzo, bardzo dużą prędkością, naprawdę z bardzo dużą,
bezszelestnie, bez wydawania tam jakiegoś głosu
i naprawdę pierwszy raz widziałem, żeby po
prostu jakikolwiek obiekt z taką prędkością,
poruszał się. To dla mnie naprawdę było wydarzenie, że to widziałem.
No taki klasyczny obiekt latający, taki stworzony przez człowieka, miałby chyba
lekki, że tak to ujmę, problem z wyhamowaniem,
zbliżając się do tej, tych dwóch.
Tak, tak, to właśnie żeśmy, to właśnie żeśmy zauważyli, bo nawet kolega,
jak, no, zaabsolwowałem się tą pierwszą dwójką, tą parą,
on mówi, zobacz, mówi, trzeci, mówi, dołącz. No i faktycznie, patrzymy się, on,
dużo prędkością, bo mieliśmy tę możliwość, jak
on dochodził, a później praktycznie zachował,
tą odległość, tak jak pan zauważył, że w sumie można powiedzieć,
taki trójkąt powstał, ale nie było żadnych odchyleń w tolu lotu, tylko po prostu tak,
jakby pan linie przeciągnął po horyzoncie i według,
według tego azomatu to się wszystko przesuwało.
Bezheletnie, żaden głos nie był wydawany. Kształt, tak jak powiedziałem,
szydeł nie było, żadnych śmigieł nie było, żadnego obracania się wokół osi nie było.
To po prostu płyn, ale bardzo, ale to bardzo szybko.
Żadna smuga tam, jak to się mówi, po tych, tych,
tych, nie zostawało żadnego, nie było śladu.
Żadna smuga kondensacyjna, tak, nie została.
Tak, żadnego śladu nie było po, po torze lotu.
Podobnie zresztą, jak w czerwcu albo w liczu ubiegłego roku.
Tylko ja sobie teraz to skojarzyłem, jako taką, no można powiedzieć, cechą wspólną,
to właśnie też zachowanie podobne tego szwyku,
tylko ja dwa widziałem wtedy i bardzo krótko,
ale przez analogię tego, co widziałem przedwczoraj
i w ubiegłym roku, to mogę stwierdzić, że, że,
kształty były podobne i prędkość w ogóle przemieszczania się była również taka.
Dzisiaj jeszcze tak się patrząc, zauważyłem również w tym rejonie szybujące ptaki,
bo wiadomo, Szczecin, to, to potrafią te ptaki,
te takie, jak ja to nazywam, morskie szybować,
one praktycznie skrzydła nie, nie ruszają, ale
patrząc nawet na przemieszczanie się tych ptaków,
to po pierwsze, nawet jakby był wysoko, to ja bym takiego kształtu dużego nie widział
w odniesieniu do wielkości ptaka, a druga sprawa, to ich prędkość,
w stosunku do tego, co ja widziałem, no to
tak jakby, no nie wiem, Jaguar pędził i wrzuł,
o, w ten sposób, jeżeli chodzi o prędkość.
No i ptaki też nie potrafią lecieć tak jakby od linijki, tak?
Nie, nie, nie. W taki prosty sposób.
To był naprawdę, to był naprawdę idealny szyk,
według idealnej linii, ja byłem w ogóle zdziwiony,
że tak, no i właśnie to, co, co pan również tutaj
zauważył, po prostu ten trzeci, no jak gdyby,
jak gdyby doganiał tą, całą formację i w momencie, jak gdyby,
określonego tam, czy założonego szyku, zwolnił i
tym szykiem takim regularnym przesunęło śródory.
No całość, mówię, no gdzieś koło 15 sekund na pewno trwało i sądzę się cieszę,
że również kolega by to widział, bo tak, to by człowiek sam sobie zadawał pytania,
co widział i czy, czy, i cokolwiek, czy coś widział, prawda?
No i mógłby pan jakby minąć ten trzeci obiekt, nie zauważyć go w ogóle,
tutaj kolega położył zasługi, że go zauważył, tak?
Tak. I właśnie on z taką, z taką euforią czyknął,
mówi, zobacz, mówi, trzeci, mówi, zbliża się.
I to wszystko na tym kierunku, no można
powiedzieć, bardziej topograficznie dowiązując,
to było, jaka główna ulica dojazdowa, to jest ulica Gdańska, tam, gdzie Odra płynie,
to można powiedzieć, że wzdłuż Odry, tor lotu
tego, tego tak, przybliżeniu można powiedzieć,
według kierunku wschód-zachód to było robione.
Natomiast ten, z tego, co pamiętam, w roku ubiegłym,
gdzie zauważyłem, tylko te dwa, ale to też, teraz
jestem przekonany, że, że to było coś takiego samego,
to tor lotu był północno-południowy, bo to patrzyłem
na podstawie tych punktów odniesieniowych, no.
Także naprawdę, naprawdę robi to wrażenie i pomijając fakt, że tam jakieś tam domysły,
to sam ten widok, sam obiekt, jak to się znajduje i mając,
załóżmy, odniesienie tam do samolotów, do paralotni, gdzie to jest,
czy nawet do św.
do łowców lotniczego, pogotowek, gdzie często latają, no to to był ewenement
szybkości, toru lotu prostego, linii bezgłośne, bez jakiegokolwiek odchylenia.
I ten kolor, mówię Panu, że ten kolor w jakiś sposób tak na
wyobraźnię, taką tajemniczość stwarza, o, tak bym to nazwał, o.
Bo to niespotykany kolor, który można gdzieś tam
jednoznacznie paletobarw czy odcieni określić.
Nie, to nie jest.
I te takie jakieś elementy ciemne na tym, ja nie potrafię tego nazwać, ale wiem, że,
że coś takiego było, bo odróżniało się od bardzo tonu tego całego.
I na pewno, tak jak mówię, kształt ten przypominał dyski,
górna i dolna konstrukcja była jak gdyby uwypuklona.
Tyle pomimo tego, że gości było widać.
Taka krótka obserwacja, ale dosyć znacząca, tak?
Mhm.
Ze względu na choćby sposób i szybkość przemieszczania
się tych obiektów, sposób ich zachowywania się.
Ubiegły rok plus to, to takie wywarło na mnie
wrażenie i mówię, no nie, mówię nie, nie, nie.
Byłoby błędem nie skorzystać, może ktoś, mówię, z rejonu Szczecina
podobne tutaj, albo może w ten sposób, jeżeli ktoś to usłyszy,
jakoś oczniejsze uwagę zwróci na to, bo może się coś dziać tutaj na tym.
A myślę, że na pewno się coś tutaj, w jakiś sposób ktoś
coś może dojrzeć i ewentualnie próbować to wyjaśnić.
Między innymi z państwem się skontaktowałem, żeby się podzielić,
uważam, no, taką niecodzienną obserwację w tym, w tym temacie.
Teraz przechodzimy do zdarzeń związanych z tym.
Zgłoszonych słów o zgłoszonych przez naszego
słuchacza z Goleniowa w Zachodniopomorskim.
Słuchacz ten dla zachowania anonimowości prosił o zmianę barwy głosu.
To w takim razie zacznijmy od tego pierwszego zdarzenia.
Lokalizacja to jest miejscowość Goleniów,
województwo zachodniopomorskie, okolice Szczecina.
Aglomeracja szczecińska, można powiedzieć.
Data to jest sezon zimowy, albo 2005, albo 2006 rok.
I pamiętam bardzo dobrze, że było to w poniedziałek.
I pamiętam to z dwóch powodów.
Mianowicie, ja wtedy byłem w szkole podstawowej,
chodziłem jeszcze do szkoły podstawowej.
I we wtorki zawsze miałem basen.
Zaczynałem zajęcia od basenu tego dnia.
I pamiętam, że właśnie następnego dnia był ten wtorek z basenem.
Miałem zajęcia rano.
A wcześniej był też dzień wolny, więc musiała to być niedziela.
Stąd też pamiętam, że był to poniedziałek.
I musiała to być u mnie druga lub trzecia klasa szkoły podstawowej,
ze względu na to, że tylko w tych latach mieliśmy ten basen.
W trakcie roku.
I to było w tym momencie zajęć w szkole podstawowej.
Całe zdarzenie, można powiedzieć, zaczęło się w okolicach godziny 17 czy 18.
Pamiętam, że było zupełnie ciemno, niebo było bezchmurne tego dnia.
I bardzo dobrze było widać księżyc.
Było gdzieś w okolicach pełni i to światło
księżyca bardzo dobrze rozświetlało całą okolicę.
Pamiętam, że też było bardzo dobrze widać gwiazdy, było bezchmurnie.
I tego poniedziałkowego wieczoru, zimowego,
to był albo grudzień, albo styczeń, albo luty.
Nie jestem niestety w stanie precyzyjnie powiedzieć,
który z tych miesięcy, bo to było już kupę lat temu.
Ale zostałem pod opieką babci.
Z jakiegoś powodu, nie pamiętam, rodzice
pojechali po jakieś zakupy, czy gdzieś wyjechali,
że zostałem pod opieką babci wtedy.
No i wyszliśmy z babcią na spacer do pobliskiego parku.
Takiego, można powiedzieć, dzikiego parku leśnego, czy dzikiego parku w Goleniowie.
No i już podczas tego spaceru, kiedy byliśmy w parku, poczułem się dość dziwnie.
Mianowicie miałem takie poczucie, nie wiem, jak to...
dokładnie nazwać, bycia albo obserwowanym, albo takie poczucie, że coś się święci.
Było też bardzo cicho w okolicy, przez drzewa
padało bardzo ładnie światło księżycowe.
Nie przypominam sobie, żeby w ogóle było słychać ptaki, a był to park.
Więc to zdarzenie jest takie dość, można powiedzieć, ten
szczegół pobiera się z wieloma innymi zdarzeniami ufologicznymi.
Ale w tym parku czułem tylko taką dziwną atmosferę,
takiego napięcia tego, co być może zaraz się wydarzy,
lub nie wydarzy i właśnie taką ciszę, takie może poczucie bycia obserwowanym.
No i potem, po powrocie do domu, już po kąpieli, gdzieś tam
wieczorem, w okolicy powiedzmy, nie wiem, godziny 19 czy 20,
wybierałem się spać podczas, no można powiedzieć, zaraz po kąpieli.
Coś mnie skłoniło, coś mnie pokusiło, żeby sobie podejść do kuchni, do okna.
Ale ja w tamtym czasie, jeszcze jak byłem młodszy, nie miałem zbytnio
zwyczaju podchodzenia do okna kuchennego po kąpieli i obserwowania nieba.
Ale tym razem tego dnia coś mnie jednak podkusiło.
Siło skłoniło, żeby tam podejść.
Nie mam pojęcia dlaczego.
No i od razu, jak podszedłem do tego okna, momentalnie, zbliżając się do
niego, zobaczyłem obiekt, statek kosmiczny, można powiedzieć, długości,
szacowałbym, tak nie wiem, z 20-30 metrów.
Wysokość miał tak może maksymalnie do 10.
Był to obiekt typowo metaliczny, ale nie przypominał kształtem
latającego spotka, tylko bardziej kształtem przypominał statek.
On składał się z dwóch części, można powiedzieć, dolnej i górnej.
Przy czym dolna część była wyposażona, czy miała na sobie kilka jakichś
takich, nie wiem, można to nazwać oknami, jakimiś bulajami takimi.
Ja to odebrałem jako okna.
Małe takie koliste, żółte światełka, nie wiem, było ich powiedzmy
albo 4 albo 5, nie jestem w stanie powiedzieć dokładnie ile.
Górna część tego obiektu metalicznego była zupełnie pozbawiona
jakichkolwiek znaków, jakichkolwiek świateł, po prostu była gładka.
Ten obiekt, on też był troszeczkę w świetle Księżyca
widoczny, bo Księżyc, mówiłem, tego dnia bardzo mocno świecił.
Był to obiekt srebrzysty.
Też powiedziałem, że przypominał statek.
On miał taki przód bardziej, można
powiedzieć, jak dziób statku, a tył był ścięty
taki jak rufa statku, stąd też moje kojarzenie ze statkiem w tym przypadku.
I na tej rufie z tyłu dwa takie bardzo charakterystyczne znaki X,
czerwone krzyżyki, można powiedzieć coś jak światła, światła samochodu.
Tylne w nocy, ale oczywiście tutaj bardzo charakterystycznie w kształcie
X-ów, takich typowych jak z gry kółko i krzyżyk, można powiedzieć.
I to też na dolnej części tej rufy ściętej.
I obiekt zachowywał się, można powiedzieć,
bardzo charakterystycznie względem tych różnych
obserwacji UFO i relacji świadków, bo on, no
widać było, że był zupełnie odporny na grawitację.
Dryfował dosłownie po niebie, tak jakby, tak jakby, no nie wiem,
powietrze, przestrzeń nie stanowiła dla niego żadnego oporu.
Drifował dosłownie po niebie, tak jakby, no nie wiem,
powietrze, przestrzeń nie stanowiła dla niego żadnego oporu.
Robił to bardzo, można powiedzieć, zgrabnie i porównałbym to do poruszania
się statku pod wpływem takich wezbrań fal czy grzbietów fal na pełnym morzu.
Tylko, że ten obiekt się jeszcze przemieszczał dodatkowo do przodu.
On się poruszał w kierunku zachodnim, jak patrzyłem przez okno.
Z racji tego, że miałem okno skierowane na północ, no to, że tak powiem,
z prawej na lewą ten obiekt się poruszał właśnie w kierunku zachodnim.
No i robił to bardzo wdzięcznie.
Nie wydawał żadnego dźwięku, co też jest bardzo istotne i bardzo charakterystyczne,
jak słucham wielu obserwacji też na państwa kanale, w państwa radiu.
Ale najciekawszym, według mnie, w tym wszystkim jest fakt, że
ja czułem się jak w jakimś po prostu transie w tym momencie.
To znaczy, można powiedzieć, można
stwierdzić, że nie odczuwałem żadnych emocji.
No dziecko, które widzi coś takiego, powinno tak naprawdę
czuć jakąś ogromną ekscytację, wołać rodziców, krzyczeć.
Tak bym sobie to wyobrażał.
A ja patrzyłem na ten obiekt tak, jakbym był jakiś sierpni.
No nie wiem, zahipnotyzowany, można powiedzieć.
I ani nie zawołałem rodziców przez cały ten czas.
Nie czułem strachu, nie czułem żadnego lęku, nie
czułem też ekscytacji, euforii, jakiegoś takiego,
no różnych emocji, które powinny w zasadzie
towarzyszyć takiej obserwacji, jak się zna psychologię.
Natomiast nic tutaj takiego nie było i to był jakby pełny trans.
I nawet jak ja odchodziłem od tego okna i kończyłem obserwację tego obiektu,
to dalej czułem się jak w transie i nawet nie
podszedłem do taty, który jeszcze w tym momencie nie
spał, tylko po prostu podszedłem grzecznie spać
bez żadnego strachu i bez żadnych większych emocji.
To jest właśnie takie najbardziej charakterystyczne w tym wszystkim.
Obserwacja skończyła się, powiedzmy, po pięciu minutach.
Ja oczywiście nie jestem w stanie teraz sobie przypomnieć, jak długo ta
obserwacja trwała i ten trans też troszeczkę to poczucie czasu zaburzył.
Natomiast tutaj o żadnym missing time i tak dalej nie można powiedzieć.
Powiedzmy, że trwało to pięć minut.
I ja dalej widziałem ten obiekt.
W momencie, w którym już odchodziłem od tego okna.
On już był, można powiedzieć, profilem tylnym,
skierowany względem mnie jako obserwatora.
Odległość obiektu ode mnie, no nie wiem, oszacowałbym na 200 metrów może,
ale to też ciężko jest tak stwierdzić dokładnie, nie znając wymiarów.
I to wiadomo, na niebie to troszeczkę może być inna percepcja zaburzona.
No i poszedłem spać niczym zahipnotyzowany i następnego dnia wstałem rano.
Poszedłem do szkoły.
I pamiętam, że zaczęło do mnie docierać tak naprawdę, co się tego dnia wydarzyło.
I byłem tak podekscytowany, że pamiętam na
pierwszych zajęciach po tym basenie już we wtorek.
Zacząłem kolegom rozrysowywać na kartkach, co widziałem dnia poprzedniego.
I dokładnie opisywać ten obiekt i rysować wizualizację.
Ja też Państwu tutaj załączyłem taki rysuneczek mały z
pańcie narysowany, jak to wyglądało, jak to zapamiętałem.
No i rozmawiałem ze znajomymi.
Oczywiście wiadomo, jak to na takie zdarzenie.
Troszeczkę takich śmiechów, troszeczkę żartów.
Niektórzy mówili wow.
Też można powiedzieć byli zdziwieni.
No i jeden kolega stwierdził, że on też taki
obiekt widział dokładnie o tej samej godzinie.
Że on leciał w kierunku właśnie zachodnim i tak dalej.
Ale no niestety to, że on tak powiedział, no to wiadomo,
że dzieci w tym wieku różnie mogą reagować na takie rzeczy.
I niektórzy mówią tak tylko po to, żeby zyskać
troszeczkę sympatii czy atencji ze strony rówieśników.
A tak naprawdę tego nie widzieli.
Nie jestem w stanie stwierdzić, czy ten kolega
rzeczywiście mówił prawdę, że widział ten
obiekt, czy tylko tak powiedział, żeby zyskać,
że tak powiem, moje uznanie w tym wszystkim.
Natomiast no pamiętam do dziś, że on rzeczywiście tak powiedział.
Jeśli chodzi o tą relację, powiedziałem wszystko.
Można powiedzieć, że ona też zmieniła mnie trochę pod tym względem, że zacząłem się
bardzo mocno interesować wszystkimi zjawiskami
paranormalnymi, UFO od tego momentu.
I do dziś tak naprawdę mam tak, że słucham dużo relacji ufologicznych.
Oglądam programy różne ufologiczne i bardzo często też jeżdżę sobie pooglądać niebo,
czy patrzę w niebo wieczorem, jak idę spać z jednego czy z drugiego okna w domu.
Takie zdarzenie odciska można powiedzieć duże
piętno, jak się zobaczy tak spektakularny statek UFO.
I no ja też jakby niechętnie można powiedzieć mówiłem innym, bo dziś się
tą historią z nikim nie dzielę i ona tak bardziej jest zakopana gdzieś tam.
Ale w mojej pamięci zawsze jak oglądam różne programy UFO, to po prostu sobie też to
przypominam, ale bez jakichś tam można powiedzieć też już wielkich emocji, tylko po
prostu jako zdarzenie ze swojego życia, które w jakiś sposób mnie zmieniło, ale też nie
powiedziałbym, że jakoś bardzo mocno i brutalnie przeszkodziło mi w życiu codziennym.
Tak bym to powiedział.
Pan wspominał o tym takim uczuciu transu, jakby amokło, czegoś tego
typu. Czy czuł pan może jakby jak gdyby coś sterowała pana zachowanie?
W pewnym stopniu może tak, bo ja pamiętam, że mimo że byłem świadomy
cały czas, to nie było jakby odcięcie od świadomego myślenia, to miałem
takie myśli, żeby krzyknąć, żeby zawołać tatę, że coś takiego widzę,
ale czułem, że jakby coś w jakiś sposób krępuje mnie, żebym to zrobił.
Albo może ja w jakiś sposób dziwny sam nie chcę tego robić.
No to było takie niewyjaśnione, że może tak bardzo,
nie wiem, czułem taki duży stres, żeby tego nie myśleć.
Czy mówić tacie i nie krzyczeć, czy po prostu coś wywierało na mnie
wpływ, żeby tego nie robić, ale biorąc pod uwagę to, że nie miałem jakichś
wtedy większych emocji, a wiadomo, że jak człowiek czuje stres, to są
jakieś charakterystyczne objawy, a wtedy czegoś takiego zupełnie nie było.
To była taka kisza, brak emocji, po prostu patrzenie w
ten obiekt jak w obrazek przez powiedzmy pięć minut, tak?
Rozumiem, że podczas patrzenia przez okno na ten obiekt
towarzyszyła panu taka sama cisza jak wtedy w tym parku, tak?
Tak, tak, właśnie porównywalna do tego. W tym parku
nie słyszałem żadnych odgłosów ptaków, czułem się
powiedzmy obserwowany i tam bardzo dziwnie, moje
zmysły były właśnie bardzo wyostrzone w tym parku.
Takie się czułem, pamiętam do dziś moment, kiedy byłem w tym parku i na przykład patrzyłem
w kierunku północno-zachodnim i jeszcze widzę jakby powiedzmy za pomocą jakiejś tam pamięci
fotograficznej takie światło, świeżyca, które padało wtedy na ziemię, pamiętam te krzaki,
pamiętam ten moment, kiedy właściwie nie było żadnych przesłanek do tego, żebym tak się czuł.
Jakoś wyraźnie pamiętał, bo to co się stało dopiero później
było szokujące, natomiast w tym parku czułem tylko takie uczucie
dziwne, ale później ten sam spokój, ta sama cisza, ten sam brak
hałasu, spokój towarzyszył mi przy obserwacji tego obiektu.
W parku rozumiem czuł pan jakieś takie napięcie,
prawda, że coś się zaraz wydarzy, to było
napięcie czy bardziej uprawnionym byłoby to nazwać na przykład, nie wiem, ciekawością?
Ja bym to, można powiedzieć, połączył, bo to i była jakaś...
Taka ciekawość, ale również, tak jak powiedziałem,
takie uczucie, że coś się zaraz wydarzy, że coś wisi
w powietrzu, o to jest chyba najlepsze określenie
tego wszystkiego, że coś po prostu wisi w powietrzu.
Ale to nie było takie jakby uczucie, że to może powodować jakieś zagrożenie, prawda?
Nie, nie, nie, nie było takie uczucie.
Tak jak słuchałem pana opisu tego obiektu, to oczami wyobraźni zobaczyłem
coś na kształt sterowca, nie wiem, czy to było to uprawnione porównanie.
Natomiast jak tak patrzę teraz na rysunek,
to wygląda troszkę jak taka łódź podwodna bez teleskopu, owiernika i tak dalej.
Tak, można to nazwać sensuazów. Sterowiec to nie był, nie ma tutaj takiej możliwości.
Dolna i górna część tego obiektu, one były porównywalne wielkością.
Wiadomo, jak wygląda sterowiec.
Tutaj nie był to ani samolot, ani sterowiec,
ani helikopter, żaden znany mi pojazd ziemski.
I to obserwacja była dla mnie na tyle spektakularna i szokująca,
że po prostu widziałem, że to jest obiekt pozaziemski, tak?
Że to jest obiekt...
To był ostatek kosmiczny, ale nie w takim, można powiedzieć, klasycznym
stylu, jak to wielu opisuje, czy to tiktaki, czy to latający spodek.
No właśnie nie, to było coś na kształt takiego, no nie wiem,
łodzi podwodnej typu stealth może bardziej, czy okrętu.
Ale no przypominał okręt, tak? No ale żadnych żagli i tak
dalej nie miał. To była konstrukcja typowo metaliczna.
A czy babcia bądź rodzice również coś spostrzegli?
Innego może po babci dało się jakoś wyczuć żona też w tym parku coś jakby wyczuć?
No właśnie nie, nie rozmawialiśmy i babcia zachowywała się zupełnie
normalnie, a ja nie dzieliłem się swoimi emocjami w tamtym momencie
i też, no wiadomo, jak byłem w tym parku, to może i czułem takie
emocje, ale nie spodziewałem się, co za chwilę się może wydarzyć.
No a w domu ja obserwowałem ten obiekt sam, więc nie podzieliłem się tym
z rodzicami, bo to, nie wiem, czułem jakiś taki dopiero później wstyd,
można powiedzieć, że po kilku dniach miałbym się tym z nimi podzielić,
czy dopiero następnego dnia, nie zawołałem ich od razu, nie budziłem ich.
Tak.
Pewnie w związku z tym, no bo jakbym dzisiaj coś takiego zobaczył, to wydaje mi się to
pierwsze co, to chwyciłbym za telefon albo aparat, wołał wszystkich dookoła i wiadomo,
że próbował to w jakiś sposób uwiecznić i też potwierdzić zgodność mojej obserwacji z
świadomością innych ludzi, a w tym momencie czegoś takiego nie było i nie zrobiłem tego.
Ta cisza w sposób nieunikniony kojarzy mi się z tak
zwanym czynnikiem OZ. Nie wiem, czy pan zna takie pojęcie.
Tak, znam. Słucham często państwa relacje.
Tak, takie, prawda, uczucie, że brak dźwięków, takie
jakby wszystko dookoła zamarło, to było coś takiego, tak?
Tak, to było coś takiego.
A czy rodzice zauważyli jakąś, nie wiem, zmianę w pana zachowaniu w tym okresie?
Nie rozmawiałem z nimi na ten temat, nie wydaje mi się, żeby cokolwiek
zauważyli, a zachowywałem się, wydaje mi się, zupełnie normalnie.
Później tylko po prostu, jak patrzyłem w niebo przez jakiś dłuższy
czas od tego zdarzenia, to tak, można powiedzieć, że troszeczkę...
Tak, tak.
Troszeczkę się nawet stresowałem. Patrzyłem na jakieś samoloty i
miałem dziwne uczucia z tym związane, mimo że to były tylko samoloty.
To troszeczkę wywarło jakieś tam, można
powiedzieć, piętno na mnie, natomiast nie w jakiś
sposób większy, żebym mówię, przeszkadzało mi
to w życiu codziennym, tak jak powiedziałem.
Mam jeszcze takie pytanie. Czy widział pan może wcześniej
coś, co mogłoby jakoś wyglądać podobnie do tego obiektu?
I czy był pan w jakimś stopniu zaznajomiony z tymi
tematami takimi paranormalnymi, prawda, ufologicznymi?
Oczywiście na tyle, na ile może tę tematykę poznać dziecko w takim młodym wieku.
No właśnie, z racji tego, że powiedziałem, że
w tamtym czasie to była druga lub trzecia klasa
szkoły podstawowej i ja nie miałem jeszcze żadnej
styczności, można powiedzieć, z taką tematyką.
Nie słuchałem relacji innych, nie... Też nie istniały te kanały ufologiczne,
YouTube nie istniał, też w telewizji nie oglądałem takich programów wtedy.
No nie do wiary, był emitowany o takiej
porze, gdzie zwykle dzieci już śpią, prawda?
No, ja nie oglądałem też i...
Dopiero się zainteresowałem po tym zdarzeniu. Ono sprawiło, że zacząłem się
interesować tego typu tematyką i tak też jak słucham wielu wypowiedzi świadków, to
często przewija się też ten motyw, że oni zainteresowali się zjawiskami paranormalnymi,
UFO i tak dalej, dopiero po obserwacji czy doświadczeniu osobistym, prawda?
Czyli możemy, no to wygląda spokojnie, przyjąć, że to, co pan wtedy zobaczył,
to, czego pan wtedy doświadczył, całkowicie jakby odbiegało od tego...
Co miał pan zapisane w swoim osobistym banku pamięci, prawda?
Tak, całkowicie, całkowicie. Nigdy w życiu czegoś takiego nie
widziałem i no tutaj pamiętam dość dobrze to zdarzenie i ono nie
zostawia jakichś większych wątpliwości dla mnie, że był to po prostu
no dość sporej wielkości i spektakularnie widoczny statek UFO.
A było może coś takiego, że te wspomnienia
jakby w pierwszym momencie były bezpośrednio
po tym zdarzeniu, po tej obserwacji były zablokowane i wracały stopniowo następnego?
Nie, bądź na przestrzeni kilku następnych dni?
I tutaj nie jestem w stanie tak precyzyjnie powiedzieć,
bo z racji tego, że no szybko poszedłem spać po tym,
to no być może te emocje z tym związane i ta cała, no
nie wiem, otoczka dopiero zaczęła być taka wyraźna i no
chwytać można powiedzieć te emocje następnego dnia, więc
jakiś tutaj taki czynnik przyblokowania tego wszystkiego
wystąpił ewidentnie, no bo dopiero zacząłem czuć
jakąś ekscytację i sobie tak nie tyle, że przypominać,
ale uświadamiać.
To tak naprawdę zobaczyłem poprzedniego wieczoru w szkole
podczas zajęć, tak? Tak jak mówię, no rysowałem kolegom nagle to,
jak ten statek wyglądał na kartkach papieru i normalne dzieci
się tak nie zachowują nagle po przyjściu do szkoły, prawda?
Żeby rysować statek UFO i opowiadać o tym, co widziały przedniego
dnia, więc rzeczywiście ta świadomość jakby może wracała,
czy się robiła wyraźniejsza następnego dnia, ale tutaj żadnego
braku ciągłości pamięci ja bym nie stwierdził ani tego.
Że, że, nie wiem, zobaczyłem to, zapomniałem
i dopiero przypomniałem sobie następnego dnia.
No tutaj ten czynnik takiego przyblokowania też występuje
u osób dorosłych. W ogóle występuje u osób, które
doświadczyły bądź zobaczyły coś, co jakby, czego ich
świadomość nie wie w jaki, z czym to jakby skojarzyć, tak?
Zobaczenie czegoś pierwszy raz w życiu. Tutaj mam
takie przypadki na przykład osób już w podeszłym
mocno wieku, które też pierwszy raz w życiu w
ogóle opowiadając o czymś, o czym się dzieje.
Ktoś twierdzą, że pierwszy raz w życiu zobaczyły w ogóle coś, co wykracza
jakby poza ich zakres postrzegania, poza ich światowy ogląd, tak?
No tak, czyli to może być, może mieć przełożenie na ludzi w różnym wieku. Ja też
wiele relacji słyszałem i tutaj mówi się, że dzieci są najbardziej podatne na
takie zjawiska, nie wiem, z ogranicza czy paranormalne, natomiast dorośli też
często, często padają, można powiedzieć, nie tyle ofiarą, co widzą coś dziwnego.
Tutaj już nie rodzą mi się żadne pytania co do tej
relacji. Wszystkie pytania, jakie sobie pozapisywałem już
znalazły swoją odpowiedź, także możemy przejść do tych
mniej jakby, jak to pan ujął, spektakularnych zdarzeń.
Tak, tak, zdecydowanie mniej spektakularnych. Ta historia pierwsza,
ona jest bardzo osobista i jest dla mnie niezwykła na swój
sposób, natomiast te kolejne, one są dużo mniej spektakularne
i już tutaj nie będzie takiego, można powiedzieć, efektu wow.
Może najpierw zacznę od tej historii, którą też jako drugą
podałem w mailu, mianowicie to była historia z lat 80. albo 90.
Tutaj już wiele lat po tej obserwacji mojej UFO, którą przed
chwilą przetoczyłem, rozmawiałem z tatą i on mi powiedział, że jego
znajomy w firmie, jak tata prowadził kiedyś firmę, zwierzył się
mu, że widział ogromny statek UFO i to był klasyczny spodek.
To jest również województwo zachodniopomorskie, miejscowość Stepnica.
A w zasadzie tutaj jak się jedzie drogą między Stepnicą a Goleniowem...
Jest to teren bardzo lesisty, tutaj mamy Puszczę
Goleniowską, taką można powiedzieć monokulturę sosnową.
Jak na tamte czasy, powiedzmy, że były to lata 90., to bardzo mało
samochodów jeździło na drogach, a zwłaszcza na takich drogach leśnych.
I ten człowiek jadąc z żoną po właśnie drodze
leśnej w nocy, to było pamiętam bardzo późno
wieczorem albo w środku nocy, widział obiekt,
jadący talerz wielkości nawet boiska piłkarskiego.
Jak relacjonował, wiszący nad lasem, bardzo nisko, ale widoczny z drogi.
I to zdarzenie też wywarło na nim ogromne piętno,
czy bardzo mocno zmieniło jego światopogląd.
I ten pan, który był wówczas zatrudniony w firmie
u mojego taty, on opowiadał, że to było bardzo
dużym przejęciem, jak mój tata relacjonuje, że
obserwowali to razem z żoną i że byli w niemałym szoku.
Natomiast jak próbowałem dopytywać o szczegóły tego zdarzenia...
To ten pan nie opowiadał takich większych szczegółów na temat tego, ani
żadnego missing time'u, ani tego efektu zawieszenia, czy jakichś emocji.
Po prostu jechali, zobaczyli coś szokującego
i jechali dalej, można powiedzieć.
Ale ten obiekt rzekomo był właśnie
wielkości około takiego boiska piłkarskiego.
Miał dużo świateł jakby na spodzie i wisiał nieruchomo i bezdźwięcznie.
I też nad lasem.
Ale niestety więcej z tej historii nie mogę wycisnąć, bo ten pan
nic więcej nie powiedział, jak rozmawiałem z tatą o ten temat.
No tu bym się musieli wypowiedzieć główni świadkowie tego zdarzenia,
o ile oczywiście jeszcze żyją, bo to już prawie 35 lat zaraz minie.
No jeszcze prawdopodobnie żyją, natomiast tutaj już też mój tata
dawno nie ma z nimi kontaktu, nie wie jak dotyczyły się ich losy.
I być może ci państwo będą słuchać ten program
jakimś cudem, jeśli się nadarzy taka okoliczność.
No bo wiadomo, ludzie, którzy doświadczyli takiego
zjawiska, wydaje mi się, że powinni się interesować tym.
I to tak, jak też w moim przypadku przebiega, to być może ci
państwo gdzieś tam kiedyś usłyszą tą wzmiankę i połączą kropki.
Ale to jest raczej mało prawdopodobne, więc przeszedłbym już do kolejnych historii.
No jakaś szansa zawsze jest, bo tutaj czasami
zdarzają się też świadkowie z historią.
I sprzed 50 lat, sprzed 60 to świadczy o tym, że cały czas poszukują jakby
głębszego zrozumienia tego, co sami zaobserwowali, czy też doświadczyli.
Także jeżeli słuchają nas świadkowie tego zdarzenia
z zastępnicy, to będziemy wdzięczni ja, Radio
Paranormalium i oczywiście mój rozmówca za kontakt i
jakieś szczegóły, bo to jest naprawdę interesująca sprawa.
Także możemy przejść do kolejnej historii.
Dobrze, to teraz...
Analogicznie można powiedzieć historia osadzona czasowo, ale w moim przypadku,
bo to już było moje osobiste doświadczenie, moja osobista obserwacja.
Tutaj można powiedzieć, że rok obserwacji to był jakoś albo 2019, może 2020.
Nie jestem pretyzyjnie w stanie powiedzieć, jaka to jest data, ani nawet jaki
to jest miesiąc, bo to zdarzenie nie wywarło na mnie jakiegoś dużego wpływu.
Ale któregoś dnia, czy któregoś wieczoru wracając sobie
ze Szczecina do Goleniowa w drodze eksperymentalnej,
z drodze eksperymentalnej S3 tutaj, jechałem
przy znowuż dość czystym niebie zimowym.
Znaczy zimowym to nie pamiętam w tym momencie, bo to tylko tak spekuluję,
że to było niebo zimowe, ale mówię, nie pamiętam dokładnie pory roku.
Tylko przypuszczenie, że to była zima.
Przypuszczenie z racji godzin, kiedy wracałem właśnie tutaj do siebie.
Zobaczyłem dość duży, znaczy dość duży, no zobaczyłem
świetlisty obiekt przelatujący równolegle do...
można powiedzieć do drogi ekspresowej z bardzo dużą prędkością.
Ten obiekt był powiedzmy w kształcie kuli, było to jasne, białe światło.
Nie był to na pewno samolot, nie był to
żaden odrzutowiec, rakieta tym bardziej nie.
Nic, co określiłbym jako wytwór ludzkiej techniki.
Był to obiekt tylko świetlisty i on z
prędkością, którą oszacowałbym na kilka machów.
Tutaj w mailu do Państwa napisałem bodajże, że pięć machów.
Tak bym go oszacował.
Równolegle do drogi ekspresowej poleciał w kierunku
morza, w kierunku Bałtyku z bardzo dużą prędkością.
I z racji tego, że miałem też bardzo dobry widok przed
sobą, wiele, wiele kilometrów doszedł horyzont i niebo,
to przez kilka sekund ten obiekt byłem w stanie obserwować.
No i poruszał się z nieosiągalną dla ludzkich pojazdów
prędkością zdecydowanie i był to obiekt świetlisty.
Nie była to na pewno żadna kometa, nie był to żaden bolid, nie była to żadna...
...asteroida, meteoryt.
Ja też wielokrotnie jeździłem oglądać jakieś Perseidy czy jakieś roje meteorytów.
Widziałem kiedyś bolid wylatujący w atmosferę,
takie słynne zdarzenie tutaj też z okolic Szczecina.
Chyba nawet z zeszłego roku czy dwa lata temu, nie pamiętam już dokładnie.
Więc absolutnie tutaj nie, to było światło jednostajne.
Ono cały czas przez te kilka sekund było, można powiedzieć, tego samego natężenia,
tylko po prostu mocno oddalało się ode mnie jako od obserwatora.
To tutaj myślę, że tyle z tym zdarzeniem.
Ja mam takie pytanie.
Czy ten obiekt, czy wysokość, na której przebywał ten obiekt,
można było liczyć jeszcze w metrach czy już w kilometrach?
No wydaje mi się, że w kilometrach.
To z racji tego, że ja go jeszcze widziałem dość daleko na
horyzoncie, to on był w kilometrach nad powierzchnią Ziemi raczej.
A był widoczny jakiś ogon zostawiający się
za sobą, czy tak po prostu sobie przeleciał?
Właśnie nie był widoczny żaden ogon.
Nie było żadnego śladu, żadnego takiego, to nie wiem, charakterystycznej takiej...
czy listajniczy, czy czegoś takiego nie było.
Absolutnie. Był to obiekt, który był dużo jaśniejszy
od gwiazdy, dużo jaśniejszy od Wenus, od Jowisza.
Większy, ale też poruszał się z ogromną prędkością.
Czyli krótko mówiąc, nie zostawiał za sobą żadnych śladów
wskazujących na jakieś spalanie się w atmosferze, tak?
Dokładnie tak.
A ten obiekt jakoś oddziaływał na otoczenie,
czy tak po prostu sobie przeleciał?
Tak po prostu sobie przeleciał. Jechałem samochodem,
akurat spojrzałem w tą stronę i przeleciał.
Kilka sekund bez jakiegoś większego, bez żadnego wpływu na otoczenie tak naprawdę.
Nasunęło mi się jeszcze takie pytanie. Jak by pan opisał, do czego
by pan porównał sposób świecenia tego obiektu, czy też jego kolor?
Kolor typowo biały porównałbym go do gwiazdy. Sposób
świecenia obiektu też bym porównał do gwiazdy tak naprawdę.
Ale jak świeci najjaśniej na niebie, można powiedzieć, poza
oczywiście Słońcem i Księżycem, nie wiem, Wenus czy Jowisz,
to to było kilka razy większe od Wenus czy Jowisza.
To było takie światło przypominające trochę
światło wydobywające się w momencie spawania?
Nie powiedziałbym tak. Ono było takie jednolite. Jak
się spawa, to lecą takie, można powiedzieć, świetlite.
Chodzi mi o to główne światło, nie jakieś odpryski, prawda?
Po prostu było białe. Nie powiedziałbym, przy spawaniu to różne.
Dobrze. To możemy przejść do tej ostatniej.
Ostatniej chyba historii.
To ta historia jest chyba najlepiej udokumentowana. Jest
ona świeża, więc ja tutaj mogę powiedzieć o niej najwięcej.
Ona była z tego roku i też właśnie ze względu na to, że po raz
kolejny zobaczyłem obiekt, którego źródła nie potrafię wyjaśnić,
to stwierdziłem, że mamy już kilka tych historii, to warto by było się skontaktować
właśnie z państwem i może tutaj opowiedzieć zwłaszcza tą pierwszą historię,
spektakularną, ale też tą właśnie z kwietnia tego roku.
No ale to też dorzuciłem, że tak powiem, w mailu wszystko, co w tematyce
obiektów pozaziemskich, UFO i takich zjawisk paranormalnych doświadczyłem.
Takich innych zjawisk, jakichś, można powiedzieć, niezwiązanych z
wypadkami UFO tak naprawdę nie mam i tutaj nie miałbym co powiedzieć.
Natomiast to zdarzenie ostatnie, o którym teraz
powiem, miało miejsce właśnie w kwietniu tego roku.
Była to godzina gdzieś tak, powiedzmy, 21.00.
Jak tam jeszcze do końca wieczorem.
Jak szedłem przez miasto, tutaj również w Goleniowie,
zacząłem obserwować obiekt czarny, który był, powiedzmy,
w kształcie deltoidu, takiego, można powiedzieć,
wysuniętego tym dłuższym ramieniem w kierunku Ziemi,
może krótszym ramieniem w kierunku Nieba.
On obracał się wokół własnej osi i się wznosił, podczas gdy szedłem przez miasto.
Jak zobaczyłem ten obiekt, to zacząłem za nim podążać, do
tego stopnia, że w pewnym momencie zacząłem za nim biec,
mi z oczu nie zniknął pomiędzy blokami, bo byłem akurat na osiedlu
tutaj bloków. I no właśnie
charakterystyczne też w tym obiekcie było to, że ten obiekt
obracał się wokół własnej osi. Ja w pierwszym momencie w ogóle pomyślałem,
widząc ten obiekt, że to jest balon i to było takie moje
pierwsze przemyślenie z racji tego, jak on się poruszał.
Natomiast jak zacząłem się bardziej przyglądać, to była też taka już
mocna szarówka, można powiedzieć, może nie
blue hour, ale bardziej taki już
mocny zmierzch. Ale ten obiekt jeszcze było dość wyraźnie
widać. Ja zacząłem iść za tym obiektem. Widziałem,
że on porusza się wokół własnej osi, że raz jest węższy, raz jest
szerszy. I to się działo tak powoli, ale
można powiedzieć jednostajnie czy równomiernie.
Raz był grubszy, raz był chudszy i tak w kółko
powtarzało się to. On się wznosił cały czas
stopniowo, bardzo płynnie i bardzo
powoli, aż w końcu po, dajmy na to,
dwóch minutach obserwacji, przestałem go
widzieć, bo on mi się zaczął zlewać z tym szarym
czy ciemnym już niebem zmierzchu.
Nie było tutaj żadnych takich dziwnych sytuacji,
jak w przypadku pierwszej obserwacji, czyli nie było tutaj
żadnego takiego braku emocji, takiego
transu, hipnozy, żadnego dziwnego stanu.
Po prostu widziałem obiekt i zacząłem
za nim podążać. Później też sobie sprawdzałem, żeby
obalić ewentualnie hipotety balona, kierunek wiatru
i też miejsce, z którego ten obiekt nadlatywał.
I o ile kierunek wiatru był dość zgodny z tym,
jak ten obiekt się poruszał, to też miejsce,
z którego on nadlatywał, no nie wiem, ktoś by musiał wypuścić
bardzo dziwny balon o bardzo dziwnym kształcie
dosłownie z lasu, też biorąc pod uwagę, w jakim
tempie ten obiekt się wznosił, nie wydaje mi się, żeby był
to balon z helem. Balon z helem raczej nie obraca się wokół własnej osi
i nie ma kształtu, który przypomina
deltoid kęciasty, prawda? Balony są raczej
wypełnione powietrzem, przyjmują kształty bardziej okrągłe.
Też ciężko mi powiedzieć, na jakiej wysokości był ten obiekt.
Kiedy rozpoczynałem obserwację, to wydaje mi się, że mógł być
na kilkudziesięciu metrach, a kiedy ją kończyłem,
to być może był nawet na kilkuset, czy to dwustu,
czy trzystu metrach powyżej ziemi.
Natomiast więcej o tym obiekcie
zdaje mi się, że nie mogę powiedzieć już. No był czarny, to na pewno.
No tutaj co do kształtu, to chyba wszystkie opcje są możliwe,
bo też wiadomo, barony występują
w całej mnogości różnych
konfiguracji, że to tak ujmę. Natomiast
tutaj sposób poruszania się tego obiektu, sposób jego
zachowywania się w ogóle, no chyba balon wyklucza.
On się cały czas obracał wokół własnej osi, tak?
Jeżeli dobrze zrozumiałem.
Tak, obracał się cały czas wokół własnej osi i miał taki
charakterystyczny cykl, tak? Jak jest bryła jakaś
geometryczna, to powiedzmy w kształcie jakiegoś takiego
właśnie deltoidu, to ma
widoczność z czterech stron, ma dwa razy ten szerszy przekrój i dwa razy ten
węższy przekrój. I czułem jakby ten obiekt obracał się
360 stopni wokół własnej osi właśnie.
Jak obserwowałem go, to było bardzo regularne.
Bardzo regularny ruch to był. No w teorii wiatr
w jakiś sposób mógłby obracać balon może, ale też
nie tak... No nie tak regularnie, tak?
Tak i nie tak szybko, bo o ile jeśli chodzi
o ten obiekt, to dla obiektu powiedzmy
nawet pozaziemskiego ten cykl obrotu on był
dość wolny, to jednak jakbym miał powiedzieć,
że od cyklu obrotu jakiegokolwiek balonu z telem, to tutaj
balony bardzo wolno zmieniają tą swoją oś i
tutaj zupełnie odbiega to
od kształtu balona. I też nie było nic
słychać, co ważne. To był obiekt bezdźwięczny absolutnie
i to tyle bym mógł w sumie o nim powiedzieć jeszcze dodatkowego.
No balon chyba w pewnym momencie przestałby
się obracać i po prostu odleciałby w takim
kierunku, w jakim go wiatr popchnął, tak?
Tak. I mimo, że tutaj to wznoszenie
i też kierunek, w którym on się wznosił
mogłyby wskazywać na to, że był to jednak balon,
to nie odrzucam tej hipotezy
w stu procentach. Jeśli ktoś zacząłby mnie przekonywać
i mi mówić, że no był to balon, ale po prostu o dziwnym
kształcie i w dziwny sposób się obracał, no to
zostawiłbym tu jakieś pole do dyskusji.
Natomiast to jak ja
obserwowałem ten obiekt przez tą minutę czy dwie,
to jednak przesłanki do tego, czy to był balon,
a długo się nad tym zastanawiałem później w domu,
robiłem sobie też takie argumenty za i przeciw,
dlaczego mógłby być to balon, a dlaczego nie,
to raczej bym, czy raczej zdecydowanie bym
stwierdził, że nie był to balon.
No tutaj rzeczywiście najbardziej spektakularna
jest ta pierwsza historia, nie tylko ze względu na
charakterystykę obiektu i w ogóle całego
tego zdarzenia, ale też ze względu na to, że to jest
relacja jakby nie było z dosyć wczesnego jeszcze dzieciństwa.
Coraz bardziej południowo, w tym czasie, w którym ja byłem w Polsce,
coraz bardziej poważnie, że to tak powiem, badacze
w ostatnich latach traktują właśnie takie doniesienia,
bo świadomość dziecka, no nie jest jeszcze na tyle,
ta pamięć nie jest jeszcze na tyle bogata,
żeby świadomość dziecka wiedziała, z czym to skojarzyć,
to co widzi, tak?
No jak najbardziej, tutaj też można powiedzieć,
jak słuchałem tych różnych historii osób
właśnie ze czasów dziecięcych i ze czasów młodości,
z różnych krajów też świata,
przecież to jakby to się tak układało,
że ta percepcja dzieci jest jakaś inna i jakaś bardziej taka plastyczna,
wrażliwa, czy dzieci są bardziej sensytywne
pod wieloma względami.
Kolejny z naszych dzisiejszych rozmówców pochodzi z okolic słynnego
Wylatowa. On również z racji wykonywanego
zawodu prosił o zmianę barwy głosu.
Na szczególną uwagę zasługują tutaj przekazane przez niego
relacji o obserwacjach dokonanych wraz z grupą
innych świadków. Posłuchajmy.
Powiem szczerze, pierwszy przypadek, który miałem,
to było w pieczach, to generalnie stało się tak, że jechałem z dwójką pudyną.
I to się stało dosłownie w Wylatowie.
Jaki to był rok?
Wie pan co, to był 2008, 2009, a wtedy miałem jeszcze,
ja wiem, już miałem 13, 14 lat.
No i generalnie jechaliśmy w stronę Ogilna i po prostu w pewnej chwili
zaczęło nam krzyknąć auto. No i koniec końców, no, stanęło w miejscu,
wyszliśmy z samochodu, patrzyliśmy, nie wiedzieliśmy, że to jest to.
Patrzyliśmy, niby wszystko ok, no a nagle kody mówiły, patrzcie góra.
No i młodszy kody też.
No i to jeszcze, że nas nie wiedziało, bo zobaczyliśmy dosłownie talerz.
Duży talerz, kurczę, którego nie było widać z samej drugi,
tylko dopiero się jakby nam, kurczę, ujawił, jakby już po prostu byliśmy po nim.
I on miał taką odsłoną jakby strukturę, kurczę, z włókna węglowego,
takiego węgla, bo to było, spływ był dosłownie czarny.
I po, kurczę, kilku sekundach on się uwiózł, bo był nad koronami,
że jak umiesz się wytrzelać, to odleciał stąd na Gębis.
No to powiem szczerze, że po tej sytuacji po prostu, no, byłem przerażony
i to pamiętam po dziś dzień, jak to wyglądało.
No i pytałem kuzynów, ale no niestety oni to albo wypadli z pamięci,
albo po prostu nie chcą o tym mówić, że.
Ale bo na wszelką wątpliwość wszyscy widzieliście to samo, tak?
Tak, tak, tak, tak, tak.
30%, bo jeszcze, jeszcze, kurczę, całą drogę nie patowaliśmy na to, co to było.
No i tak, koniec końców, no, dojechaliśmy do...
No, w związku z tym, no, musiało to być
ufana, bo to się unosiło nad koronami drzew.
No i dosłownie odleciało bezszerstnie.
W chwili, w której, no, podnieśliśmy głowę i to, i to ujrzeliśmy.
Ten obiekt unosił się nad koronami drzew, a
czy jakoś oddziaływał na drzewa, na otoczenie?
Nie, dosłownie nic. Ani na drzewa, ani nic.
Tak jakby tu, po prostu nie wiem, jak to nazwać,
jakby były po prostu zawiesione w miejscu.
Wiesiał bezszerstnie, nie wydało żadnych dźwięków, żadnych ruchów, nic.
To był taki klasyczny latający dysk, tylko z taką jakby ciemną tą częścią dolną, tak?
Tak, tak, tak. I ta część dolna miała takie jakby uwypuklenia.
No to generalnie jakby ten piramidzizm, ogranowacz,
miał takie jakby wzdłużne ramiona od spodu.
I one były takie jakby kurczę łamane z takiego jakby kieruna.
Nie, ja to mogę po prostu narysować panu na kartce i wysłać.
No taki szkic by się bardzo przydał, tak?
A ile ta obserwacja mniej więcej trwała? Jak długo to widzieliście?
Maksymalnie 15 sekund, 15. Bo to mówię, jak jechaliśmy
samochodem, tego samej drogi z tych nie było widać.
Po prostu no, tak jakby to było zakamuflowane. No tylko
widziałem, jak już po prostu w kąty nie zostałem ogina.
I to auto, mówię, no zaczęło szwankować, wygasło w pewnej chwili,
wyszliśmy z samochodu i mówię, no to było, to był aktywny moment.
I w momencie jak obiekt się ulotnił,
samochód wrócił do normalnego działania, tak?
Tak.
Po kilku chwilach do sobie ja już normalnie radio odpadłem.
No czyli jakieś oddziaływanie tego obiektu na otoczenie musiało być.
Może nie takie bezpośrednie, ale jakimś tam promieniowaniem, skoro tam
samochód zaczął szwankować, no to coś tam jednak ten obiekt musiał emitować.
Tak, tylko generalnie mówię, no, generalnie drzew, no to
mówię, no to po prostu korony drzew się nie ruszały ani nic.
No to tak jakby to były jakieś takie pole magnetyczne, coś w takim stylu.
A nie zauważyliście czegoś nie tak?
Coś typowego w otoczeniu, w zachowaniu się otoczenia,
jakiś, nie wiem, brak dźwięków, brak ruchów?
Nie, wie pan co, bo to generalnie było, bo to jest
przy samej głównej drodze, przy krajówce, także
generalnie, no, tutaj cały czas przejeżdżają samochody
i, no, takich rzeczy, no, niestety nie wyświetliliśmy.
A rozumiem, że byliście wtedy sami na tej drodze, tak? Czy jak?
Tak, tak, byliśmy sami wstrzech.
No tak, 15 sekund to niby nie jest dużo, ale jednak to jest
wystarczająco dużo, żeby tam jakieś szczegóły, no, wyszło.
Wyszło nieco dużo, żeby tam jakieś szczegóły dostrzec,
prawda, tego obiektu, czymkolwiek by to nie było.
No tak, no ja powiem panu szczerze, naprawdę, po tym jak
to zobaczyłem, no to, tak jak mówię, byłem przerażony.
No i później powiedziałem o tym kurczę
bliskim i fakt faktem, dopiero z moich bliskich się
zainteresował ten świetny panie Szydłuje, który,
no, sam, sam się interesował właśnie ufologią.
No ja mu opisałem jak to wyglądało, no to mówił, że
kilka lat wcześniej widział coś właśnie podobnego.
I to było w tych właśnie latach, co była taka najbliższa
aktywność, jak tych gramów ufowały się w biletowie.
No, to był już chyba okres, gdzie te, gdzie jakby te zdarzenia tam
powoli przemierały, tak, ale cały czas jeszcze tam się coś działo.
No tak, tak, tak, tak, tylko właśnie mówię, bo ja
widziałem to właśnie tak, jak to ten właśnie okres,
kiedy właśnie mówię, że mnie widziało, to właśnie
był taki ten zmożony okres właśnie aktywności.
I mówił, że jeden, jeden do jednego, to co
mu właśnie opisywałem, to on to samo widział.
Pan to jakoś zgłaszał później tą obserwację,
czy, czy zostało to jakby w gronie rodzinnym?
Wie pan co, ja to dopiero zgłosiłem to trzy lata temu i dosłownie dostałem ulany,
nie, no to także stwierdziłem, że nie ma sensu się z tym po prostu wychylać.
No bo, zgłosiłem to długi czas właśnie w sobie,
a zresztą takim młodym stwierdziłem, że to, no,
trzeba o tym, którzy pomogli mi iść, pójść dalej,
no bo, no, męczy mnie to, no i po prostu tyle, nie.
No, choćby nawet zapisać jakby dla potomności.
Zapisać jakby dla potomności tę relację, no bo to na tle tego, co ufolodzy
obecnie dostają w większości jakieś tam obserwacje światełek pojedynczych
często, to jednak obserwacja obiektu, który wygląda jak klasyczny
latający talerz, no, robi jednak, powinna przynajmniej robić wrażenie.
No dziwi mnie tutaj ten brak reakcji ze strony tych osób, którym pan to zgłosił.
No, zgłosiłem to właśnie jednej, kurczę, osoby, no, nie chcę mówić kogo,
ale ta osoba jest bardzo, bardzo mocno wzięta właśnie z tematyką ufologii.
No i wysłałem wiadomość, no, ale mówię, no, odczytał,
olał temat i tyle, nie, no, to stwierdziłem, że, no,
mówię, no, już nie ma sensu dalej, kurczę, komukolwiek
odmówić, nawet wstąpiłem właśnie na pana radio, nie.
No i tak, no, kilku właśnie odsłuchanych audycji, ja mówię,
no, przełamałem się i w końcu się, kurczę, odezwałem.
Jeżeli dobrze pamiętam, to tam was było około 20 lat.
Jeżeli dobrze pamiętam, to tam was było wtedy trzech, pan i dwóch kuzynów.
Jaka była reakcja kuzynów na, no, w momencie jak zobaczyli ten obiekt?
No, jak mam być szczery, tak brzydko
mówiąc, ich cytując, to o kurwa, co to jest?
No, czyli wrażenie musiało być duże po ich stronie.
No, generalnie przez, jak to już odegrało, to wstaliśmy jeszcze, mówię, tak
z 5 minut i, no, nie wiedzieliśmy, co się dzieje w ogóle, dosłownie brytnie.
A jakoś rozmawialiście później?
Później o tej obserwacji, czy po prostu tak
to przeszliście nad tym do porządku dziennego?
Nie, no, wie pan, to generalnie było tak, że rozmawialiśmy
po drodze i tam minęło, nie wiem, może 2-3 miesiące.
No, było, no, no, gadaliśmy jeszcze raz właśnie o tym.
No, ale później tak już po prostu się temat urwał.
No i zapytałem właśnie, no, to było po tym może z
3-4 lata i zapytałem właśnie, czy kurczę pamiętam to.
No i wy po prostu wyparli to z pamięci, moim zdaniem.
No, albo nastąpiło wyparcie z pamięci, albo po prostu, no, to jest coś na tyle okazało
się dla nich szokującego, że wolą o tym, wolą
nie ruszać tego tematu, kolokwialnie mówiąc.
No, może być też tak, jak człowiek, no, mówię, no, dla mnie
tamto zdarzenie, no, najbardziej zapisało się w głowie, nie?
Bo mówię, no, nie widziałem takiego czegoś nigdy wcześniej, no, ale jak już to po
prostu zobaczyłem, no, to utkwiło w głowie i tak mówię, no, coś po prostu się...
No, ale jak już to po prostu zobaczyłem, no, to utkwiło
w głowie i tak mówię, no, coś po prostu się nie okazało.
Coś po prostu to było niesamowitego.
Druga historia wydarzyła się dosłownie po tym, kurczę, 3 lata.
To już był taki okres, który miałem, no, 16-17 lat.
I to stricte widziałem dwa obiekty jednocześnie i one
naprawdę nisko leciały, bo to było właśnie, wiemy, mogilnie.
I to były dwa spotki typowe, takie standardowe spotki z
takimi jakby ekranami wokół i te ekrany miały kolor zielony.
I w jednym generowałem...
Generalnie ten jeden ekran był jakby taki wygaszony.
Jakby to nazwać, ten może przepalony, coś w takim stylu.
Generalnie Daniel się patrzyło na te obydwa obiekty, nie znam, co leciały
równym tempem, ale z tym, że ten, co miał właśnie ten jakby przepalony ekran,
to można było dostrzec, że on się kręcił dookoła własnej osi.
I one się przemieszczały od strony tak jakby chapska, czyli to
jest generalnie miejscowość obok Głatowa, w stronę Bydgoszczy.
Czyli to były dwa takie...
Podobnie jak w tamtej obserwacji tutaj też były dwa takie...
Podobnie jak w tamtej obserwacji tutaj też były dwa takie typowe latające
spotki, tylko jakby różniły się, nie wiem, kolorem, pewnymi cechami, tak?
Tak, tak, tak. Tylko że względem tego, co widziałem jako pierwszy ogólnie,
no to te były malutkie, no bo tamte pierwsze to były naprawdę ogromne.
A ile one by nie tak mogły mieć, tak porównując na przykład do
rozmiaru, nie wiem, Księżyca, Słońca, ile one mogły mieć wymiarów?
Wie pan co, generalnie mogę nawet inaczej, bo
one naprawdę były nisko, no na tyle, że to...
Na tyle, że to szło konkretny rozstrzyg, no to piratę
drzwi może miała jest po 5-6 metrów średni cykl.
O, to takie średnie, takie średniej wielkości,
można powiedzieć, wielkości samochodu.
No, około tego coś, no.
A czy byli tam jeszcze jacyś inni świadkowie Obok
Pana, czy był pan jedynym świadkiem tej obserwacji?
Nie wiem, nie wiem. W sensie wie pan co, generalnie ludzi było wtedy trochę...
Normalnie było gdzieś około godziny 19-20, no to i to
było w środku lat, no to generalnie było tam sporo osób.
No, to i to było w środku lat, no to generalnie było tam sporo osób.
Właśnie, kurcze, ulicach.
I to się robiło w szarałów wtedy, no bo to już takie
były, kurcze, no sam, sam, sam właśnie wieczór, wie?
No, to nie, czyli ludzie po prostu zwrócili uwagę na to, a jak ja tu
zauważyłem, no to dosłownie wpadłem do, kurcze, no, no jak w taki lik wdyszany.
No, bo się wtedy też, no, przykro się, no, to powiedziałem mamie wtedy.
To widziałem, no i nie wiem, czy po prostu uwiedziła w
to czy, czy nie, no, ale widać, że tak patrzyła na mnie.
No, ale widać, że tak patrzyła na mnie, no, z takim jakimś szokiem, nie?
No, z takim jakimś szokiem, nie?
Jak długo ta obserwacja trwała tych, tych dwóch
obiektów? One leciały idealnie tak samo obok siebie?
Dokładnie tak. No, tak jakby generalnie, pan,
nie wiem, umieścił, kurcze, w jednej linii jakiś,
dwa, kurcze, samochody i jest, no, dajmy na to
zabawki, i je skręcił po prostu poprzez deskę.
I je skręcił po prostu poprzez deskę. I w jednej chwili pchał
równo, to one w takim samym tempie się po prostu poruszały.
I w jednej chwili pchał równo, to one w takim samym tempie się po prostu poruszały.
A cały czas tak leciały po jednej prostej linii, tak? Bez żadnych...
Dokładnie tak, no. I to jeszcze tak w miarę wolno leciały, bo to, mówi, no, taki, kurcze, przełód, no,
to... Tak ja się, kurcze, oglądam na, na właśnie YouTubach, że jakieś, kurcze, obiekty lecą, to one lecą
szybko, ale ten naprawdę, no, te obydwa leciały, no, bardzo wolno. To takie, kurcze, toczenie się było.
Jakby po prostu, nie wiem, zwiedzały miasto albo coś. Zresztą tutaj po prostu nie ma czego zwiedzać, nie?
No, nie ma niby czego zwiedzać, ale czasami się zdarza, że obiekty jakby
badają teren, tak? Jak długo to mogło trwać po... Bo tutaj chyba...
Jak długo to mogło trwać po... Bo tutaj chyba nie doszliśmy do tego?
30 sekund, może nawet więcej. Bo one po prostu tak jak leciały, to je obserwowali
cały czas. No, że, mówię, no, coś tak w
niej, kurcze, tknęło i zacząłem wierzyć, nie?
Czyli możemy wykluczyć ponad wszelką wątpliwość, że to były, na
przykład, nie wiem, drony czy jakieś inne ziemskie wynalazki.
Tak, tak, tak. Tak, daje sobie rękę ocięć, że to nie
były żadne drony, po prostu to były dwa spotki UFO.
One nie wydawały żadnego dźwięku, nie?
Nie, nic nie wydawały.
Nie, nic nie, nic nie, nic nie, nic nie. Tylko mówię, tak,
w tej właśnie jednej chwili, tak jakby, tak jakby, no,
obserwując je, przecież to mnie taki strach nie, jakby,
coś po prostu strzeliło we mnie i kazało mi uciekać, nie?
Ale pan czuł tak jakby, jakby te, te obiekty
jakby na pana coś, coś wysłały w pana
stronę? Czy, czy po prostu taka reakcja była
emocjonalna na pojawienie się tych obiektów?
Wie pan co, to raczej była po prostu taka reakcja, no, emocjonalna.
Ja bym mówił, no, widząc takie coś, no, to człowiek, nie wiem, czy...
No, to człowiek, nie wiem, czy ma patrzeć, czy ma
uciekać. Ja względem tego właśnie, co było pierwsze
zdarzenie, no, to już widziałem coś zgrane i ja,
kurczę, po prostu na to, na to zareaguję, nie?
A to mówię, tak jak zobaczyłem obie dwa obiekty, no, to na początku taka
fascynacja była, ale w tym momencie mówię, nie no, coś i skurcz nie jechało, nie?
Czyli, krótko mówiąc, pod wpływem jakby zobaczenia tego obiektu
podjął pan tak zwane RWD, decyzja ratuj własną dupę, krótko mówiąc.
Dokładnie tak, dokładnie tak.
Ja wtedy, generalnie jak już po tym wszystkim, jak wyjechałem
z domu, przez ten dzień czasu, już autentycznie bałem.
Jakie wtedy warunki panowały pogodowe? Jaka była pogoda?
To było czyste niebo, generalnie, no, świetło było, czyste niebo, idealna,
idealna widoczność. Także powiem wam, że, no, warunki były idealne.
Kolejna historia, to się wydarzyła w Niemczech, na Zagłębiu.
No, tak się składa, że jest księżarówki.
To właśnie było takie tereny górskie.
No, jechałem sobie księżarówką po, po właśnie autostrachie w Niemczech.
No i w pewnej chwili coś po prostu, no, zaczęło mi tak bliskać oczy.
No i, no, z racji tego, że po prostu jestem osobą daleko widzącą, no to patrząc
na, na właśnie dane obiekt, bo to był środy gniazd, gdzieś kurczę południe może.
No i, no i świetliwe słońce i, tak właśnie mówię, no, to
co było na niebie, to mnie strasznie co chwilę osiepało.
No i tak kurczę patrząc na to zauważyłem, że to był taki jakby dron.
No się, i jakby z jednej strony był taki lek, ja tak bym
kurczę patylał, jakby, że nie, nie odbijałem jakby refleksów.
I z drugiej strony takie, jakby, nie wiem, było spalerowane na kurczę Maxa albo coś.
I to się obkręcało i co chwilę do sobie, no,
odbijało słońce i to mnie tak radziło po oczach.
I poza mną, no, kierowcy na, właśnie CB Radio,
bo to bym sobie był w takim górnym szczytu.
Bo te kierowcy na, na, właśnie CB Radio pytali się, czy inni też to widzą.
Także generalnie akurat w tej kwestii nie byłem sam, no bo to widział kilka osób.
Jeżeli dobrze zrozumiałem, to to było takie
światło, jakby coś w stylu światła policyjnego, tak?
Że się obraca i, i błyska tym światłem w takich regularnych odcinkach czasu.
No, tak, tak, tak, tak, tutaj bardziej, wie pan, co
tam, no, tak, to się obrzucało tak, tak, właśnie dyski.
Tylko, że z jednej strony była taka rabia właśnie, no, nie wiem, nie wiem, nie wiem.
Była taka rabia, właśnie mówię, taka nieodbijająca się ta petyna,
a z drugiej strony odbijała, no, tego maksymalnego refleksu, nie?
Czyli jedna strona była matowa, a druga strona była odbijająca światło, tak?
Tak, tak, tak, tak, jakby spowierowana.
Jaki kształt miał ten obiekt? Taki klasyczny też dysk czy, czy jakieś...
Nie, nie, to był dzwon. Aha.
No, to był taki właśnie typowy dzwon.
Czyli też coś takiego kształtem jakby przypominającego
też światło, migawkę tą policyjną, tak? Coś tego typu.
Powiem szczerze, że tak mniej więcej, może tak, ale mówię, no, to bardziej
wyglądało takie jakby dzwon, kurczę, taki koszelny, o, w takim stylu.
A to jakoś, na jakiej wysokości to mniej więcej
mogło być? To jakoś wysokość się unosiło? Czy... Jak
ten obiekt w ogóle się zachowywał? Czy zmieniał
położenie? Czy cały czas w tym samym miejscu pozostawał?
On się przemieszczał, on się przemieszczał i to generalnie takim powodowym
tempem. I on był strasznie wysoko, bo to, mówię, to był taki teren typowo górski.
I to...
Było widać na tle właśnie gór. No to on był tak, kurczę, u
samego szczytu i tam jeszcze był, był właśnie w drzewach.
I to na tle tych drzew szło, szło, szło, szło, tak właśnie idealnie dotrzeć.
No, ale pomyślałem, że on tak, kurczę, lecił
i całuje właśnie takim swobodnym ruchem.
No i stopniowo się unosił w górę, no aż mówię, no już pojechałem
po prostu dalej, no to jakby tą górę wymieniałem bokiem, o.
Także później już po prostu ten, ten właśnie obiekt zniknął.
No to musiało być dosyć duże światło, to możemy chyba po raz
kolejny wykluczyć drona, bo dron nawet jak miga, to raz, że
widać wynośnie, że to światło się, prawda, włącza, wyłącza,
włącza, wyłącza, a tutaj jakby to światło się tak obracało, tak?
Tak, tak, tak, tak. I to było w środku dnia, to
po prostu obijało się od tego obiektu słońca.
No i też możemy jakby tutaj kolejny argument przyjąć.
Kolejny argument przeciwko opcji z dronem to jest taki, że no moc tego światła, skoro
ono tak bardzo raziło w oczy, to to musiało być dosyć silne chyba źródło światła, tak?
Tak, tak, tak, tak, jak mówiłem, ta jedna strona była, tak
jak właśnie tłumaczę, taka w ogóle czy patynowa, która no
nie obijała światła, tak jak przyjmowałem, leki światło,
a ta właśnie druga strona no po prostu raziła w oczy, nie?
A jak długo pojawiały się na CB Radio komunikaty,
pytania od innych kierowców? Co to może być?
Wie pan co? Generalnie 80 minut.
No to czyli dosyć długo.
Tak, tak, tak, bo generalnie akurat moje CB Radio, kurczę, no śluga bardzo
dobrze. No wiadomo, jak kurczę ciężarówka też jest no załadowana, no to
podwóry ciężko ma, nie? No to sam wjazd, wjazd, no to mówię, no to jeśli to
jeszcze by istnijło, to to musieli być, kurczę, długo, długo, długo, nie?
No i też pojawienie się tego światła mogło spowodować
zagrożenie dla kierowców ciężarówek w szczególności.
No bo no jednak to przeszkadza w prowadzeniu,
w utrzymaniu uwagi na drodze, tak?
No tak, tak, tak, no bo wtedy się po prostu każdy, każdy kurczę skupił na tym, no
i mówię, no komentarzy było mnóstwo, nie? Także no byłem pewien, że nie jestem sam,
także no może ktoś, kto po prostu słucha tego kurczę radio, to akurat w tej chwili
jechał za mną, albo nawet może z przodu, czy coś wjechał, ten sam właśnie obieg, nie?
Jaką wtedy była moja księżarka?
No pogoda, powiem panu szczerze, no była też właśnie
idealne warunki pogodowe, no ale no też mówię, no jeszcze
osobowki jechały obok, no też momentalnie zwalniały,
żeby na to popatrzeć, także no świadków było dużo.
A jakby pojawienie się tego obiektu, jego to takie miganie tymi
światłami powodowało jakiś słyszalnych usterek na CB Radio?
Trochę się kiedyś interesowałem tą techniką radiową, stacji numerycznych nasłuchiwałem.
I?
I jak pojawiło się jakieś, nie wiem, źródło zakłóceń, to to
było słychać na tych falach krótkich, również tam na tych USB.
Nie, bo to był taki, tak, ale to był taki minimalny szum i to generalnie,
no dla mnie to był taki typowy szum CB Radia, który to występuje często.
Tutaj może być bardzo dużo świadków, ale może ktoś się zgłosi,
bo tam rozumiem jak niekiedyś jacyś Polacy też się odzywali, czy?
Tak, tak, tak, no przede wszystkim Polacy, bo właśnie wiem, że...
Tak, tak, no przede wszystkim Polacy, bo właśnie wiem, że...
Bo właśnie wiecie, miałem ustawiony po prostu
polski kanał, nie no, bo generalnie Polacy
mają taki swój jakby ustawiony, przypisany
kanał, nie? Że tam są tylko sami Polacy, nie?
Aha, czyli na innych kanałach, no kto wie, może też się dużo działo?
Tak, no mogło być. Tylko, no, mówię, no, inny kanał, no wiadomo, nikt,
nie potrzebuje się i tam, no, używa tylko kanału po prostu polskiego.
No i jaki to był rok?
To był rok, gdzieś około dwa tysiące bodajże dziewiętnasty? Jakoś tak to było.
No, około do dwa tysiące bodajże dziewiętnasty? Jakoś tak to było.
Koń to jest w sumie ostatni.
I to powiem wam szczerze,
żeby było śmieszniej, to się wydarzyło
trzy dni po tym właśnie, jak widziałem ten dzwon.
Trzy, cztery dni, ale ja myślałem, że to był bardzo
krótki, ostry czas. I to się zdarzyło
w Polsce przy właśnie granicy jemyckiej.
I to było, kurczę, jak to było
miejscowość. Ja to mam zapisane
właśnie w telefonie.
By po prostu nie się opierali.
I to było, to później wieczór już.
I tak, że generalnie, no,
zjechałem sobie na, kurczę, parki.
Poszedłem tam na St. Palić się wykąpać.
No i wychodzę z St. Palić, no i
kurczę, patrzę, no, za drzew,
dosłownie za drzew, bo tam był,
bo tam, kurczę, wokół był, no,
były lasy. I za drzew była
taka potężna łuna światła.
No i, kurczę, no, przystałem,
patrzę, no i po chwili inni też mówią, że
też to widzą, no i co to jest.
No i tak, kurczę, w ciągu, nie wiem,
kilku sekund pojawiła się taka
biała kula światła. Ona się
uniosła, kurczę, w górę. Dosłownie, bez
szelestnie, nic, nic, ani dźwięku,
nic. Uniosła się, kurczę, w górę
i zaczęła powolutku lecieć, aż
po prostu, no, w pewien chwili, no,
wsiła na tyle, że, no,
dosłownie, no, działała, kurczę,
nie było się opytane. I od momentu, w którym
ją zobaczyłem, zdążyłem jeszcze
wniąć telefon, bo mam to
nagrane i też to nie było.
Ani żaden dron, ani nic, no, daje sobie
też rękę od się, no, bo, no,
dron takiego światła nie daje.
No i dron nie byłby w stanie tak, jakby, wypróć
światła nagle. Dosłownie, no,
powiem panu szczerze, ten obiekt
tak, jak go zaczęłem
nagrywać, tak, by on się minął
z gwiazdą, czy, no, z gwiazdą,
no, bo to, jak widać, była gwiazda
i to było widać, że to się przemieszcza
strasznie szybkim tempem. No, ale
w pewien sposób zniknął. Tak po prostu, jakby, nie, jakby
wpadł tu, czy, nie wiem, w jakiś port, teleportował
się w inne miejsce. Jak duża była
ta kula, mniej więcej? No, jak ona
się unosiła ponad drzewa, no, to,
no, kurczę, ona może
tak wizualnie się patrzyła na nią,
o to może miała 10 metrów, 15, koło tego coś. 10
metrów i to było takie jednolite światło,
tak? Dokładnie, taka biała, jasna
kula. No, ale, tak, no, mówię, no,
to mi trwało chwilę,
tylko, no, dłuższą chwilę, nie?
Od momentu startu do chwili
szeregową, mówię, tak, jakby spadł w jakiś port,
bo leciało i nagle
zniknęło, albo, nie wiem, zgasło. No,
tak jestem, że, no,
zapierniczało naprawdę już, kurczę,
z ogromną prędkością.
Bardzo wysoko, no, i nagle, mówię,
no, tak, jakby była jakaś purczę
ściana i to by wpadło w ścianę i
nikt nie był. Wcześniej, w ogóle,
przed tą pierwszą sytuacją, no, to moje
podejście takiego UFO było strasznie,
kurczę, sceptyczne,
bo fakt, fakt, no, w czasie, co
powstało, w czasie, w czasach, co
powstała, przegramy, no, to
ten właśnie wujek, który się interesował UFO,
no, to i tematem w ogóle,
no, to zabierał mnie na te właśnie
programy, gdzie tam te podnosiki stały,
można było sobie wejść na właśnie pole,
no, i tak generalnie z roku
na rok, no, mówię, no, coś,
coś, coś, coś mi się wiedział, bo
to, kurczę, te pierwsze
piktogramy, które osobiście pokazywał
mi, no, to był naprawdę kosmos.
A aż później, generalnie, no, miałem okazję
sam się przekonać na własnej, na
własnej skórze, że coś jeszcze podobnie
istnieje. A to musiało być
rzeczywiście takie oryginalne, jakby,
że to tak ujmę, piktogramy takie autentyczne,
bo tam, jak zaczęła się ta szala obserwacyjna,
w sytuacji piktogramów
UFO w Wylatowie, to tam niektórzy
z tego, co słyszałem, próbowali
jakieś małszywki robić, tak, i to było
wyraźnie widoczne, że to robiła jakby ludzka
noga. No, dokładnie było tak, no, było, było kilka
takich, ale, no, na całe szczęście szybko były
zweryfikowane, że tak to ujmę, bo te,
które naprawdę były takie, no,
które, no, nie był w stanie zrobić
znowu człowiek, bo naprawdę, no,
te wzory, które były na tyle skomplikowane, no, to
przekonało tak, jak, kurczę, były
taki wzór, jakby, takie, kurczę,
rąby, co, co, co, co, co, właśnie, w takim stylu.
Na, kurczę, polu, no, to
było widać, że to nie jest ludzka ręka
i te kłosy w ogóle na tym polu
były idealnie położone. I tak samo, jak
były takie, jakby, słońce, w takim, no, w sensie,
w moim odczuciu, to jest takie
słońce, jakby, z promieniami, no, bo była,
bardzo duża ilość, właśnie, kul, jakby,
w sensie, okręgów, które takie pod
lekkim, kurczę, pod zakrzywieniem
scholiły się do samego środka.
I to też, no, nie było
szans na to, żeby to zrobiła ludzka ręka.
No, szczególnie w ciągu jednej nocy.
Dokładnie. I kiedyś też właśnie taki
przypadek był, co jeszcze, jeszcze,
jeszcze, jeszcze dziadek żył.
Dziadek zmarł w 2004 roku
i wtedy pamiętam, że wracaliśmy z Bydgoszczy.
Dojeżdżaliśmy dosłownie do
kurczę, ratowa, w tym miejscu, co
widziałem kilka lat później z tym
kuzynami, właśnie dysk tamten.
Dojeżdżaliśmy do skrzyżowania
i to wtedy pamiętam, była straszna ulewa
i burza, w ogóle, straszna.
Błyskało się cały czas. I okazało się,
że na następny dzień, właśnie, że na, na
którymś spół, powstał piktogram.
I to też wtedy generalnie każdy mówi, że to nie
stanie, nie stanie zrobić się od człowieka.
To doskonale właśnie pamiętam, że
była straszna, górsza pogoda
i to musiało powstać w trakcie właśnie burzy, nie?
Piktogram za duży i zbyt misterna robota, żeby to,
żeby to nawet grupa ludzi była w stanie, jakby to
sprokurować. Taka ustawka też prędzej, czy
później wyszłaby na jaw, ktoś by musiał
coś chlapnąć. Dokładnie tak, no,
a tym bardziej, no, to jest wieś, tak, no,
tutaj generalnie, gdzie dom, bo jeden
pomysł drugiemu, drugi trzeciemu,
po prostu, no, gruchy, tak?
A w takim przypadku, co, co właśnie były tworzone
ludzką ręką, no, to było kilka i to
było widać, że to były misternie ugniatane,
takie za, kurczę, pomocą deski,
bo w szkole na samym środku było widać,
że był, że był wbity, jakby, kołek
i się z tą, kurczę, deską, kurczę, jakby
chrzęśli dookoła, nie? Próbowali zrobić
takie idealne okręgi, no, ale
im po prostu nie wyszło, bo względem tego, co były
inne piktogramy, które były idealnie
położone, te, była, kurczę, na, na, na,
po prostu wewnętrznej części,
no, to tutaj były takie, wiesz, że
były po prostu ugniatane
na siłę, nie? No, to bardzo misterna,
robota, prawda? Decha, szłapa i depczemy, prawda?
Tak, dokładnie, i dwóch się kręci dookoła,
nie? No tak. Żeby nie było
zdrowych szumów. No tak. Teraz powracamy
na Dolny Śląsk. Tu, na prośbę
rozmówcy, musiałem usunąć z nagrania
nazwę miejscowości, w której
mieszka. Posłuchajmy przekazanych
przez niego relacji.
Na pewno chciałbym, żeby to, co
powiem, czyli miejscowości
i skąd pochodzę, nie zostało ujawnione. Pochodzę
z Dolnego Śląska, w tym regionie
mieszkam. Może zacznę od tego, że
parę lat temu, odwożąc
pewną osobę niepełnosprawną,
jechałem sobie autem. No, to
gdzieś było w godzinach przedpołudniowych,
to może była gdzieś 11.30, koło 12 w południe.
Jadąc autem, to było miejsce dość... znaczy
wyjechałem ze swojej miejscowości,
przejeżdżając przez wioskę.
Ta wioska była taka dość
rozległa, po lewej stronie nie było żadnych
zabudowań. I w pewnym momencie zauważyłem,
że z lewej strony jadąc autem, na niebie
jest jakiś punkt. Pomyślałem,
znaczy cały czas jadąc, tak,
tym autem nie mogłem się zatrzymać, ponieważ
no, ruch na drodze. Oczywiście
z tych względów musiałem jechać dalej.
Ale tam jest dość droga prosta.
Tam jest, ja wiem, może jakieś 300 metrów
prostej drogi, że spokojnie mogłem jechać.
Nie jechałem za szybko, no bo to teren nie zabudowany.
I mogłem obserwować tą sytuację. To przykułem
moją uwagę, ponieważ to
było w miejscu, nie ruszało. Ja wiem, tu było na
odległości linii prostej może z 1,5 kilometra.
Pomyślałem, że to jest jakiś helikopter,
czy tu jest pościsk jakiegoś punktu. No ale jadąc,
myślę, no to się nie przesuwa,
nie zmienia swojego położenia.
Też wszyscy wiemy, jak wygląda
helikopter i wiadomo, no może zawistnąć
przez jakiś czas w jednym miejscu, no ale też, no,
człowiek rozpoznaje takie obiekty, jak
samolot, czy helikopter, a to
nie był helikopter. No i za długo
był w jednym miejscu, a tam
w tych okolicach, to są pola,
wioski. Nie ma nic szczególnego, co by miało być
spowodowane tym, żeby tam helikopter
sobie po prostu w tym miejscu
zawisł. 1,5 kilometra
odległości, modernie w linii prostej,
to nie jest tak daleko,
żeby nie rozpoznać, co to jest za obiekt.
Ośmianąc, chodzę tutaj
pod uwagę właśnie ten helikopter,
to musiało być dość duże, bo helikopter w takiej
odległości byłby bardzo mały, a to dość
duży obiekt musiał być.
No i tak mi właśnie zastanawiałem się, co to może być.
No niestety droga się jakby skończyła prosta
i musiałem już skręcać i tam też zaczęły być
już drzewa, górki,
bo to zamieszkam w rejonie takim
pogórkowatym, ale pomyślałem, że
jak odwiozę tę osobę, podjadę, skręcę
w jedną dwóżkę, wyjadę na wzgórza i zobaczę,
czy to coś takiego jeszcze jest. No niestety
nic takiego już później nie było.
To było jedno ze zdarzeń, które
miałem jakieś dziesięć lat,
nie wiem, czy wspominałem. I na sytuacjach to
punkty świetlne,
które udało mi się też zaobserwować.
Nie wiem, czy pan przyglądał
swoje gmaila i widział zdjęcia, o których
przesłałem. Tak, tak, mam to nawet
wyświetlone teraz. No właśnie.
Ja najpierw się takich wstępów
dokonam, że ja mieszkam w domu jednorodzinnym, mam
taras, który wychodzi na
ogród, a ogród znajduje się od strony
południowej. Taras jest
zabudowany z dwóch stron, ale ścianę od strony
zachodniej i południowej to jest
otwarta przestrzeń. Na tym tarasie
często w marmecie odbywa się życie rodzinne,
bo jest ciepło, tam też mam
stolik, dostawione łóżko
i dużo czasu spędzam właśnie, w miejscu z rodziną.
Jest przyjemnie, ciepło. W naszych okolicach
też w lecie wieczorami
też nie ma za bardzo komarów,
także spokojnie zdarza mi się też
w tym miejscu czasami
całą noc przespać. To też jak
przeglądam sobie internet, leżąc
na tym łóżku, to twarz mam odróconą,
zliczoną w stronę zachodnią. Widzę też
niebo, tak po skosie, jak się leży, że to
nie jest dla mnie problem.
Ale któregoś razu oglądałem,
na telewizji, jak to była gdzieś godzina
20-30 w lecie. Jakieś replany były, wyszedłem,
żeby się rozkostować właśnie
na ten taras. Zszedłem, mam dwa schodki, zszedłem
na ogród, odwróciłem się w stronę
zachodnią i widzę, jakich punkt
leci. Tak jak pan spojrzył na te
zdjęcia, pewnie też pan te filmy obejrzał, jak
to nadlatuje. Punkt jasny, spokojnie,
jednym tempem leci sobie
i to był kierunek zazwyczaj,
bo to było parokrotnie, z zachodu na południowy
wschód, czasami na wschód, bo to kilkakrotnie
zdarzyło mi się to zaobserwować.
Tam chyba najwcześniejszy był z 2020
tam chyba te zdjęcia są
o roku. I tam jest jeszcze chyba 20, 22,
teraz nie pamiętam, w jakich to... 20, 22,
23, tak sądząc po nazwach plików,
bo tutaj w nazwach plików są zapisane...
No właśnie, oczywiście.
Nie wiem, czy wszystkie udało mi się
zarejestrować sytuacje,
ale tak, to pięknie jak to widać
na tych zdjęciach, świecą bardzo jasnym
światłem. To tak jakby przyrównać
najjaśniejsza gwiazda,
jak świeci, to kilka razy mocniej
świeci, porusza się
bezgłośnie. Też na tych zdjęciach
było widać, że to było bezchmurne niebo, cisza
wieczorami, to nic, żadnych odgłosów nie widać.
Też udało mi się zarejestrować,
tam też na filmie widać,
jak ten obiekt przelatuje,
a gdzieś tam w jednym z kadrów
udaje się zaobserwować przelatujący samolot,
oczywiście na innym pułapie, ale widać
też biegające światło tego samolotu.
A więc to różnica wysokości z mojej spektry,
to mogło być 500 metrów do kilometra,
nie wyżej. Na tych filmach,
które też mi się udało zaobserwować,
jak powiększyłem ten obraz, później analizując,
to też widać było, że ten obiekt
na niektórych, bo to nie na wszystkich
oczywiście, był taki niebieski,
niebieskały. Znowuż w innym miejscu to był taki
mieniący się od białego do czerwonego koloru.
Właśnie ja tak wspomniałem, że jakiś czas temu
pan, który też opowiadał o swoich marzeniach,
swoich spostrzeżeniach, tam chyba
z synem to opowiadał. Właśnie podobne troszeczkę
to, co w jego opowieści, było to, to podobnie
wyglądało właśnie to, co ja
widziałem. No tutaj właśnie oglądam, patrzę
na te materiały, natomiast
tak mi się wydaje, że te
zmiany kolorów mogą być po części
spowodowane jakimś zaburzeniem, załamaniem
światła. Nie wiem, jak to się
fachowo nazywa, bo to dosyć z takiej
chyba dużej odległości było
obserwowane, tak wygląda.
Znaczy tak, to były sytuacje,
że to przelatywało też
i nade mną. To mogło być jakieś,
no mówię, 500 metrów
nade mną przelatywał ten obiekt.
Ja też na telefonie sobie przybliżałem
to i później po zakończeniu tej obserwacji
też sobie powiększałem. I to tak
wyglądało właśnie, takie
mieniące się. Żadnych kształtów tutaj nie było.
To tak to wyglądało. No i to zdarzało się, tak jak
tam też na tych zdjęciach widać,
bo kilkakrotnie takie
miejsca, sytuacje miały miejsce.
Też czasami wołałem właśnie żonę,
żeby zobaczyła i też widziała to. To nawiązanie
do tego, co na tych zdjęciach widziałem, ale
też jeszcze inne sytuacje
miały miejsce. Było coś takiego, że
właśnie oglądałem telewizję. To działo się też
w lecie, na tym ulicy z sierpnia.
Kiedyś oglądałem jakiś program,
była reklama, to wyśledłem
właśnie, żeby rozprostowości
przyszedł na ogół i tak spojrzałem,
a to był dzień pochmurny. Patrzę,
jakiś punkt świetlny przebija się przez chmury.
I taki zdziwiony jestem, co to
może być. Nie ma żadnego dźwięku, nie słychać nic,
a tak zaczęło świecić.
Zawołałem żonę, ona też przyszła,
zobaczyła. No i nie poszła, ja tak
obserwowałem i to tak, jeden punkt
świetlny zaświecił się, zgasił, zaświecił się,
zgasił. I to tak było
kilkukrotnie, ale teraz tak, analizuję,
co to jest. No nie jestem skłonny
do tego, żeby od razu wymyślać,
że to nie wiadomo co. No i tak analizuję,
czy coś się dzieje w naszym mieście,
żeby coś takiego mogło być, jakiś refleks świetlny
i tak dalej. No nie,
jest cisza, jest wieczór, nic się nie dzieje,
jest mała miejscowość, jeszcze chmury są, no to
co mogłoby takiego być? Ale
co ciekawe, że tak się zastanawiam,
analizuję, tak. Byłem trochę
zaskoczony tym, że to dość duże ten
światło było, bo żeby to też zaokrazować,
no to tak dla porównania,
tarcia księżyca na niebie,
jak ktoś się teraz sobie wyobraź i przypomni,
to takiej wielkości
gdzieś to mogło być. Ja oczywiście
nie widziałem kształtu, tylko
refleks świetlny, który się
przebijał przez chmury, takiej gdzieś
wielkości. No to dla mnie to było
zastanawiające i to jeszcze tak
pulsacyjnie. Zaświeci się,
zgasi. Zaświeci się, zgasi.
To mogło trwać, ja wiem, jakieś minutę
do dwóch minut, w tym czasie, kiedy
ja to zaobserwowałem. No i to zgasło.
Skończyło. Poczekałem jeszcze chwilę
no i nic się nie działo, czyli uznałem,
że to już koniec. Czy to było
wcześniej, coś się działo? Nie mam
pojęcia. No i poszedłem do domu, oczywiście.
Znowuż tam sobie coś oglądałem.
To była gdzieś godzina, już kolejnym
razem znowuż wyszedłem sobie na ogród.
To mogła być gdzieś 21.30, jeśli w granicach.
Wyszedłem sobie tak z ciekawości, a nóż może coś
będzie, ale tak bardziej
stypiecznie. Ja wychodzę, a tu
bach, zaświeca się. Jedna.
Po chwili druga, drugie świato.
Mówię, o, coś tutaj, coś dziwnego się dzieje.
Zawołałem żonę. I też
obserwowała. Człowiek kobiety
to trochę inaczej na to patrzą
i poszła, tak? Ja sobie tak
bardziej nie jestem zainteresowany.
Zacząłem tak obserwować. To też tak
dla porównania, to tak jak kierunkowska
w samochodzie, tak? Bo jak się go włączy, to tak
syka sobie. No i to tak zaczęło właśnie
sobie pulsować, ale pulsuje,
na przemian. Raz jeden, raz
drugi. Raz jeden, raz drugi.
No, co tu się wyrabia, tak se
myślę, co to może być? Ja analizuję,
ale nic mi do głowy nie przychodzi.
Co to takiego? No, bo to
duże te światła, no to patrząc,
jak wspomniałem, wielkość tarczy i księżyca,
no to co to mógłby być
za obiekt? Co to samolot by leciał
taki? Nie wiem. To jest
niemożliwe. Jakby zacząłem jakby
wykluczać realna technika,
jaką posiadamy. Nie pozwalała mi
jakby przyjąć to do wiadomości,
że to jest coś, coś takie. Po chwili znowuż
zmieniło się, jakby się zatrzymało.
Przestało to migać. Świecą oba
i po chwili znowuż, znowuż zaczęło
świecić synchronicznie. Czyli
dwa razem. Pulsuje, tak?
Pyk, pyk, pyk. Ja sobie myślę, że
no to, to nie jest normalne. Ja nie jestem jakimś
człowiekiem już pierwszej młodości,
która parę rzeczy widziałem
na tym świecie. No, ale
to, co widzę, to jest pierwszy
raz. No i tak mnie to
zdziwiło. No, ale sobie myślę,
teraz jakbym miał to komuś powiedzieć,
no to jakieś właśnie parametry,
żeby to, czy dla siebie nawet jakąś skalę, żeby
wiedzieć, jak to wygląda.
Tak dla zobrazowania sobie wziąłem, wziąłem rękę,
i palcem wskazującym na jeden punkt, a kciukiem
na drugi punkt, przy wyciągniętej ręce. No i moje
oko, tak to, jak to się mówi,
triangulacja pokazuje, to też dało mi to
myślenie, jakie to, jaki rozstaw musiał być
między tymi dwoma punktami
świetlnymi. No, bo patrząc
z mojej perspektywy, rozstaw
mojego palca wskazującego i kciuka, to, a wiadomo,
chmury są gdzieś na wysokości,
tam, wiesz, dwóch kilometrów, to ten rozstrzał
tych punktów musiał być
ogromny, z mojej perspektywy.
Gdy właśnie tak sobie życimy z jakiejś odległości,
no to, nawet gdybyśmy to
wzięli na odległość dwóch metrów
z naszej perspektywy, to
na przykład na ścianie wyjdzie to
trzy czy cztery metry, a co dopiero
na odległości dwóch kilometrów,
to dodaje dopiero wyobrażenie.
No, ale po pewnym chwili znowuż
to zgasło. Nie pamiętam, jak to długo
trwało, ale to też do kilku
minut tej mojej obserwacji,
bo czy to było wcześniej, to nie wiem,
bo byłem w domu,
ale przez ten czas, który ja obserwowałem, to
mogło trwać właśnie do dwóch minut.
No i zwiastunek
słuchać, cisza, nic się nie dzieje.
Poczekałem jeszcze chwilę, tam z minutę,
no nic ciemno. Już źle do tej pory już się zrobił
taki zmierzch, no to już też, a była
mórna pogoda, no to już się ciemno
w tej chwili. No to poszedłem do domu
i znowuż tam zająłem się swoimi sprawami,
więc tam trochę zapomniałem,
no ale tak też później już
wieczorem sobie siadłem na tarasie,
siedziałem na tarasie,
coś w telefonie sobie robiłem, oglądałem
i tak dalej, ale wyszedłem
znowuż. No oczywiście głowa
do góry, patrzę, znowuż
punkt świetlny się pokazał. Jeden
i nika. Za chwilę drugi
punkt, tak samo jak wcześniej,
zaświecił się i migają na przemian.
Raz jeden, raz drugi.
No coś tutaj wcześniej jest nienormalne,
no dziwne rzeczy tu się dzieją.
No ale ja patrzę, a tu
jeszcze trzeci punkt zapala się
i to taki trójkąt powstaje i one migają
na przemian. Później cisza
zgasła i znowu się zapalają
synchronicznie. No i teraz
no tak jak podałem przykład
z kciukiem i palcami, że
skalę, żeby sobie wyobrazić,
to tutaj była jedna rozpiętość
między palcem wskazującym
a kciukiem, a teraz do tego trzeciego, to musiałem
półtora jakby raza,
bo już mi palce jakby nie sięgały,
to nie wiem czy wyrażam się dość jasno
zrozumieć to, to półtora raza jakby palcami kciuk
palec wskazującym musiałem przesunąć, żeby jakby
złapać tą odległość. Więc to dla mnie to
też pokazało, jak wielki
to musiało być, nie wiem czy to było jeden obiekt,
który tak, które były połączone,
czy to były oddzielne punkty,
które to tak w ten sposób świeciły.
No i tak poświeciły też właściwie
kilka minut, no i później zgasło. No ja już taki
trochę nabuzowany, taki no to nie na co dzień się
takie rzeczy zdarzają,
że człowiek obserwuje. No i myślę, że
to już chyba koniec. No ale tak
patrzę w to niebo, czy tam się i była taka jakby
luka w chmurach. Widziałem niebo.
A tu od strony, jak patrzę
na stronę południową, to to było
na stronę zachodnią. Wracam się, no
właśnie taka chmury, przerwa
była i można było zobaczyć niebo. I tak patrzę,
patrzę, a tam co tam się dzieje?
Kurczę, nad tymi chmurami.
Nad chmurami. Bo dzięki temu, że
była luka między tymi
chmurami, mogłem to dostrzec.
No i teraz jak to opisać? No przecież
chodzi mi do głowy tylko naparnia
moc. Albo kogut. Kiedyś takie
koguty na samochodzie były, które
światło tak błyskało.
Ale chyba bardziej to odzwierciedla
to, jak latarnia morska kręci się
i snok światła tak dookoła się odbija. To właśnie
coś takiego. Nad tą chmurą
taki snok światła dookoła
obiega i odbija się też od tej chmury. Ja to tak
patrzę właśnie i to tak właśnie jakby
mi błyskało. Tak by ktoś nad chmurą,
coś, jakieś urządzenie się kręciło
i taki porządny snok światła
się odbija. No to dla mnie
to już było całkiem z innej
rzeczywistości. No bo to
do niczego to nie mogę przyrównać.
No bo co to mogłoby być? Żadna znana technologia,
którą dzisiaj mamy czy jest dla nas dostępna,
do niczego to nie jest,
nie można jakby przykleić. No i po tym wszystkim
to też chwilę trwało.
To, co zdążyłem zaobserwować,
to też może z minutę, dwie i się skończyło. No i
to, co z tymi obiektami właśnie
świetlnymi, to tyle było, co mogłem
jakby zaobserwować i na ten
temat powiedzieć. Te relacje
z obiektami świetlnymi na niebie, szczególnie
w nocy, to są takie zdarzenia, których
ciężko coś jakby wysnuć konkretnego,
tak? Natomiast mam takie pytanie, czy
przestrzeń między tymi światłami była
wypełniona, czy pusta? Jak to
w ogóle wyglądało? Tak jak wspomniałem,
były, pogoda była pochmurna, czyli były chmury
i ja nie widziałem nic poza
tymi punktami świetlnymi.
Czy coś było nad chmurami,
czy jakiś obiekt, który by
wypełniał przestrzeń między tymi
punktami, tego nie wiem. Ja
dostrzegłem tylko te punkty świetlne,
a rozstaw tych mi, no to już
wspomniałem, jak to można sobie
wyobrazić, tak? Palec i kciuk,
tak? I później półtora razy
jeszcze. To musiałoby, jeżeli one
miały połączenie, to to musiało być
bardzo duże, bardzo. To w kilometry
musiało iść. No to musiałoby być
naprawdę bardzo taki duży obiekt,
jeżeli te światła miałyby
narażać do jednego obiektu,
także mi się wydaje, że bardziej tutaj jest
prawdopodobna opcja z trzema różnymi
światłami. Ale za pierwszym razem
była tylko jedno, jeden punkt,
tak? Później były dwa punkty,
które były zsynchronizowane, a później znowu
trzeci. Jakby co godzinę,
tak? Prawie co godzinę jakby
dochodziło kolejne i one
później razem też stworzyły
jakby zespół. Także no, trudno mi
powiedzieć, czy to były pojedyncze obiekty,
czy to było wspólne. Nie mam pojęcia. To już tutaj
nic nie pomaga. Tutaj zapisałem
sobie takie pytanie, czy brał pan
pod uwagę opcję z dronem?
No tylko, że doszło do mnie teraz,
że no taki dron musiałby mieć dosyć mocną i dosyć
pojemną baterię, żeby raz świecić tak długo, a
dwa świecić tak mocno, prawda?
No i nie wiem, czy na takiej wysokości,
też latają. Znaczy w nocy nad chmurami. To teraz
można by sobie zadać pytanie, jaki
cel miałoby to służyć? Takie świecenie. No też się
zastanawiałem, nie? No ale tu no nic mi
nie przychodziło do głowy. No bo tak,
moja miejscowość nie jest jakimś tam
wielką metropolią. Nic tutaj
się nie dzieje. Ja mieszkam na
obrzeżach, może jakieś 100 metrów
ode mnie już się kończy osiedle
i pola zaczynają się i lasy
też. To też nie ma jakby skąd te światła, żeby z
miasta załóżmy, żeby jakoś
sobie wyjaśnić. Nie, no bo zaraz
z tej strony tutaj są wioski i pola i tyle.
Czy nawet jedna wioska i pola. Dalej jeszcze są
lasy, no bo tu jest taka jakaś pogórkowa
i tyle. I tutaj jakby no nie ma nic, co można by
z czym to było powiązać. No a
jeszcze wielkość tego, no to
tym bardziej. Bo każdy
zdaje sobie sprawę z tego, jak tam
dron wygląda, jakie ma możliwości.
Domyślam się, że to jest chyba,
jeżeli dobrze rozumiem, okolica, gdzie
występuje mniejsze to zanieczyszczenie
światłem, prawda? Także
gdyby to było światło jakieś puszczone
z dołu, to byłoby chyba widać, że to jakoś, jakoś
jest właśnie puszczone z dołu, a nie...
Tak, no tak, myślę, że tak.
Jakby ktoś świecił, to by się odbijało
od chmury, tak? Ale widać byłoby wioskę
światła z dołu, tak? No też tak się zastanawiałem,
czy ktoś by coś takiego mógł robić.
No ale patrząc, to tak jakby
ktoś wziął latarkę, ale
od góry, przez chmury, to tak trochę
parafrazuję, i przez
chmury świecił. A nie od dołu,
tylko od góry. Tylko, że skala jest
inna oczywiście. No pytanie, w jakim
celu by się to miało odbyć?
No właśnie, i tutaj też się nad tym zastanawiałem
i nic mi do głowy nie przychodziło, rozsądnego.
Dlatego, no to uznałem,
że to jest jednak w kategorii
z tych dziwnych. A rozumiem,
że te światła cały czas
znajdowały się, znaczy pojawiały się
cały czas znajdowały się w tym samym miejscu, tak?
Tak. No to jak z mojego punktu widzenia,
to tak one były trochę
nade mną, ale z lewej strony, czyli
taki południowy wschód ode mnie. Krótko mówiąc,
taki pokaz nie wiadomo dla kogo, nie wiadomo po co
i ze względu na charakter
tej obserwacji ciężko w ogóle coś
też powiedzieć konkretnego, bo to jest właśnie
taka cecha szczególna tych obserwacji
wszystkich jakichś światełek, szczególnie
nocnych, że ciężko cokolwiek o nich
powiedzieć, ciężko coś wywnioskować.
Co to może być tak naprawdę?
Jakie może być pochodzenie tych zjawisk? Ciężko
cokolwiek konkretnego powiedzieć.
Dla mnie to ta stala robi wrażenie, bo jakiś
samolot jak leci, to każdy
wie i jest w sobie stanie wyobrazić, jak na niebie
migoszą światełka samolotu. No i teraz to
przyrównać do tarczy księżyca tej wielkości,
oczywiście nie widać tego za chmurą,
ale wielkość, no ja to tak
od razu sobie skojarzyłem. Wielkość tego, światło
tej wielkości i świeci i miga. No to, to
coś takiego może być. To nawet gdyby ktoś
miał, nie wiem, jakiś potężny, tak jak
nie wiem, w czasie wojny takie reflektory
mieli szweracze, no to coś takiego by musiało być,
no ale to jak snok światła idzie
do góry, no to jest widoczne, a to jest
od góry było znowuż. Odwrotnie.
Światło świeci w góry,
w dół. To, to dla mnie to jest
myśli. No, rzecz raczej, raczej
trudna do ustalenia,
trudno to ustalić w ogóle źródło tych
świateł, także, tak jak mówiłem, ciężko
cokolwiek konkretnego powiedzieć w przypadku
takich zdarzeń, właściwie
bez względu nawet na to, ile tych
świateł się w danym zdarzeniu
pojawia, tak? No tak, ja tutaj
nic więcej nie, nie wymyślę, no bo
to nie stało się dzisiaj
i przez ten czas, no zastanawiałem
się, co to mogło być,
jak, do czego to można zakwalifikować,
no i nic mądrego nie
wymyśliłem, także tutaj też na siłę
nie będę chciał to przyporządkować, no bo
i po co? Po prostu takie coś było i tyle. Może
kiedyś się wyjaśni, jeżeli to będzie konieczne,
a tak to, to nie mam pojęcia.
Teraz by się przypomniało jeszcze jedno, że
później tak się zastanawiałem,
dlaczego zdjęć nie zrobiłem, że
nie wpadło mi do głowy, żeby w ogóle to nagrać.
Ja dopiero potem sobie pomyślałem, no przecież
mogę pójść po telefon, zrobić zdjęcie, czy zrobić
filmy, tak jak w przypadku tych innych
świateł, które przelatywały, a tutaj
nie. Jakoś, jakoś
później sam się zastanawiałem, dlaczego.
Przecież to nie trwało sekundę, tylko
kilka minut i mogłem to zrobić
zdjęcia, ale jakoś mi to
do głowy nie przyszło. A być może pan
po prostu skupił się na zarejestrowaniu wzrokowo
i innymi związkami, jak
największej liczby szczegółów, tak?
No może też dlatego. Jeszcze jedno,
zdarzenie, bo to miało miejsce
to gdzieś dwa lata temu, to co teraz
opowiadałem. Sytuacja z tego roku, czyli 2024,
wracając z wakacji.
Tutaj mogę powiedzieć, że miejscowość,
bo to przejeżdżałem przez tą miejscowość
i tam się zatrzymałem, to była
Osieczna. Miejscowość w Osiecznej,
Osieczna i tam jest jezioro.
No i możeśmy wracając,
postanowili tam się zatrzymać jeszcze
z parę dni, bo tam jest fajne jezioro,
też miałem chęć się wykąpać
i nie wiem, czy pan widzi to
zdjęcie, na którym jest właśnie
to jezioro. Jeżeli pan będzie
miał to przed oczami, to będzie łatwiej.
To zdjęcie jest zrobione dzień później.
Dlaczego? No bo wieczawkiem na tym ośrodku
się żeśmy zatrzymali, no i ja
powiedziałem do żony, że pójdę się
wykąpać. No to widziałem tylko,
przebrałem się w spodenki,
wziąłem tylko ręcznik, no i telefonu
żadnego nic nie brałem, został w pokoju.
A tu jest jakieś 100 metrów od mojego domku
do tego jeziora.
Wyszedłem nad to jezioro, wszedłem do wody
i płynę sobie. No i teraz
niech pan spojrzy na to zdjęcie, tam jest
taki sług radiotelekomunikacyjny.
No i tak płynę, ja patrzę, a co to jest? Wyszedłem
z wody, no bo nieco nie znowu już takie
coś widzi. Ja patrzę, a tam takie punkty wiszą.
Co to za instynkcja jakaś?
No bo tak człowiek normalnie podchodzi
nie to, że nagle nie wiadomo coś tam,
tylko racjonalizuje i się
zastanawia, co to za jakaś instynkcja tutaj,
jak zrobili, taka olbrzymia.
Teraz żeby opisać to, jak to
wyglądało. To jak pan widzi ten
słup radiotelekomuniczny, czy ten,
to punkty wisiały jak na pięciolinii muzycznej.
Na górnej linii jedna nuta, na kolejnej
tak dla zobrazowania, poniżej na kolejnej linii
drugi punkt, poniżej i znowuż na pierwszej wyżej
kolejny punkt.
Może cztery, teraz już nie pamiętam.
Dokładnie. Zawieszona. Tam za jakąś instalację
przeciągnęli jakieś kable, druty
czy coś takiego. No ale ja patrzę,
kurczę, ale to jest za duże. Tam patrzę, ale tam
nie ma żadnych linii, kabli, nic nie ma.
To po prostu zawieszone w przestrzeni,
w powietrzu, takie punkty,
które zwieszą równomiernie. Góra-dół, góra-dół.
Ale tak przyglądam się, a tak
biorąc pod uwagę ten słup, co tam
jest widoczny, w głębi, bo to nie było
nie tak prostopadle,
tylko pod skosem, że te z lewej strony
słupa, bo to jest dla mnie takie jakby
odniesienie, obserwując to, one były bliżej mnie,
a za słupem w przestrzeni one jakby szły
w tamtą stronę, oddalały się.
I tam były jeszcze chyba ze trzy.
Tak samo rozłożone. Wisiały
w powietrzu, ale to musiało być też
duże, bo dało się to zaobserwować.
Ten słup jest dość daleko. One nie były oczywiście
w tej samej odległości co słup,
tylko ten słup jest dla mnie takim
odnośnikiem. I one były dalej
za tym słupem widoczne. To teraz, żeby to porównać
wielkość, bo odległość
jaka była, to była dość duża.
No nie wiem, wielkości samochodu
osobowego? Gdybyśmy samochód
osobowy, no nie z średniej wielkości
postawili w pionie. Jeden, drugi, trzeci, czwarty
i one się tak oddalały i tamte oczywiście
były coraz dalej, coraz mniejsze.
No ale to też pokazuje jakie to wielkie.
Chciało być. No i co? Nie mogę już
zrobić żadnych zdjęć, no bo nie miałem.
To tak też zacząłem płynąć sobie, no ale tak
obserwuję to i zastanawiam się, co to jest.
No i tak później znowu już wyszedłem na brzeg,
wyciąłem się, no i obserwuję.
No i jest to, wisi to. No nie ma nic.
Nic nie widać. Żeby coś
podtrzymywało to, nie wiem,
jakieś podpory, czy jakieś
liny, czy coś. No nic, nie ma nic.
A te punkty wiszą.
No to tak trochę to popatrzyłem na to.
Nic tu się nie dzieje, nie rusza się.
To tak jakby zastygnięte jest
w przestrzeni. To już, to były
godziny wieczorne, no bo to było gdzieś
drugi, trzeci, nie pierwszy, drugi września
tamtego roku, 2024. I to już koło
dwudziesty już się robi ciemno
i zmierzchnie. No to o co?
No to poszedłem do pokoju,
powiedziałem żonie. No a na drugi dzień
wziąłem właśnie telefon, no i zrobiłem to zdjęcie,
na które teraz pan patrzy.
Żeby łatwiej było sobie też
wyobrazić, czy widać, w jakich
to okolicznościach. Pan też może stwierdzić
teraz, że na tym zdjęciu
nic ma żadnej możliwości, żeby
były jakieś mocowania. No bo tam jest las,
kończy się jezioro, las,
wystaje ten masz, no i tyle. Nic, żadnych punktów
odniesienia, czy do przytwierdzenia
nie ma. I na drugi dzień, no bo
tam jest kąpielisko, ja poszedłem i był ratownik.
I tak, no my to,
intrygowało, nie? I poszedłem, pytam się
tego ratownika, czy on tutaj jest codziennie,
czy też był tego dnia tutaj. No mówię, że tak.
I pytam się go, nie? Czy tutaj
jakieś instalacje jakieś robiono
w okolicy jakiegoś, nie wiem, czy coś, jakieś
wydarzenia były. I pokazuję mu,
w jakim miejscu tam te obiekty widziałem. Chociaż
mu, nie wyjaśniałem, o co
chodzi, co ja widziałem, tylko pytam się,
czy coś, żeby nie sugerować mu jakichś odpowiedzi.
On mówi, że nie. Pytam się, a czy tutaj
coś, jakichś rzeczy, coś się
dzieje? A on mówi, że nie, on nie widział nic,
o niczym nie wie. Codziennie
tutaj jest. No, podziękowałem.
I tyle. Tak to wyglądała ostatnia moja obserwacja.
A w czasie tej obserwacji
ten ratownik też był tam obecny?
Nie, nie, to już wtedy nikogo nie było, bo to
było w godzinach wieczornych, tak? A ja
byłem na drugi dzień w godzinach
porannych, kiedy oni po prostu
tam pracowali jeszcze. No to spróbujmy
w takim razie wykluczyć
wszelkie... Myślę, że możemy spokojnie
wykluczyć opcji pod tytułem drony,
bo nie byłyby tak mocno widoczne z takiej
odległości. Satelity też właściwie możemy odsiać.
Skoro te obiekty się nie przemieszczały
w ogóle, to też myślę, że... To za duże by było.
Tak. Jakieś samoloty
też raczej odpadają. Nie w takiej
ilości, nie w takim zagęszczeniu.
Starlinki chyba też, bo to nie było
z tego, co zrozumiałem w jednej linii.
Znaczy, ja wiem, co to starlinki,
ale to nie jest ten... Pułap. No, a też starlinki
nie układają się tak, jak na pięciu linii,
tak? Tylko lecą jednym
ciągiem w jednej linii, także
też można to... Tę opcję
można wykluczyć. Ale to jeszcze był zmierzch.
Znaczy, to jeszcze taka szarówka się
dopiero zaczynała, to te obiekty
były dobrze widziane. Te punkty były
dobrze widziane przeze mnie, ale
to były ciemne. To nie świeciło. Nie, to po prostu
były ciemne. Dlatego udało
mi się to jakby zaobserwować,
bo mnie było jaśniejsze i dlatego tak
zwiesiło moją uwagę. Chmury
też możemy wykluczyć, bo te obiekty, jak rozumiem,
tak bardzo się mocno odróżniały. Odcinały, tak.
A one były poniżej tych chmur. A to
nawet chyba nie było, bo tu była pogoda,
ale to nie ten pułap.
Kojarzy mi się to ze zdjęciami,
które kiedyś podesłał
mi jeden słuchacz z jakiejś chyba wakacji
z Hiszpanii, gdzie też takie ciemne
obiekty były widoczne. No, dosyć
niskim pułapie, ale jednak były.
Nie wiadomo, co robiły. Po prostu tam
sobie były. Trudno powiedzieć, co to
mogło być. No właśnie, one tam
sobie też właśnie były.
Nic się nie działo. Tylko ja szukałem,
doszukiwałem się jakiegoś
zaczepienia. No, bo człowiek racjonalnie
stara się wytłumaczyć pewne sytuacje,
ale nic mi tu do głowy nie przychodziło.
Najpierw szukałem jakiegoś, jakiejś
liny, bo w naszej rzeczywistości jeżeli coś wisi
bez niczego, to musi spaść.
Tak? Chyba, że jest gdzieś podczepione,
przymocowane, to będzie wisieć. Albo
ma jakiś napęd, tak?
No to wtedy to będzie utrzymywać wysoko. No i
doszukiwałem się tego, ale
nic rozsądnego, nic mądrego nie wymyśliłem.
Po prostu to było, wisiało. No, gdyby te obiekty
miały jakiś napęd, to prędzej czy później
musiałem by gdzieś wylądować, to by było
widoczne, tak? Ja też nie wiem, jak
długo to trwało, bo
jak ja przyszedłem i zaobserwowałem,
to już to było. Podchodząc stamtąd, też to było.
To ja nie wiem, jak
długo to było przede mną, zanim przyszedłem
i jak długo było po tym, jak ja poszedłem.
To też nie wiem. Ale na drugi dzień, jak
przyszedłem, to już tego nie było.
To jeszcze mi przyszła do głowy opcja, że mogły to być
jakieś balony, no tylko, że balony też jakoś
by się tak przemieszczały, zgodnie
z kierunkiem wiatru przynajmniej.
No, ale pewne zasady przy lataniu
z takimi urządzeniami, to też pewne zasady,
bezpieczeństwa obowiązują.
I chyba nie w takich godzinach wieczornych,
już w mierzch, to chyba też nie ma
takiej możliwości, żeby one sobie
latały. Po drugie, balon, tam jest światło, bo
jest palnik, gdzie
jest po prostu podgrzewane powietrze
i błyska, tak jak tam
się dodaje podgrzewa powietrza,
to świeci. A tam nic nie świeciło.
Tam była, balon to jest jedna
duża kula, podczepiony jest kosz.
A tutaj czegoś takiego nie było.
To była jedna bryła, ciemna.
No, niekoniecznie o takich balonach
myślałem bardziej, o czymś takim mniejszym,
co po prostu się puszcza w powietrze i to sobie
leci, tak? Nie, ale to nie te proporcje.
To ja bym tego nie zaobserwował,
bo to jednak było daleko,
ale to musiało być na tyle duże, że ja to
zaobserwowałem. No, krótko mówiąc,
odsięliśmy wszystkie możliwe,
jak mi się wydaje, opcje racjonalne.
Znak zapytania pozostał.
Co to mogło być? No tak, ja do dzisiaj
nie wiem, co ja widziałem,
aczkolwiek odnosząc się do tego
wszystkiego, co dzisiaj powiedziałem,
nie mam pojęcia, co to było.
W każdej z tych rzeczy, te światła, te punkty,
które przylatywały, to, co świeciło, chętnie bym
chciał odzyskać jakąś
odpowiedź racjonalną, czy nawet
nieracjonalną, ale rzeczywistą.
Ostatni z naszych dzisiejszych rozmówców
pochodzi z województwa pomorskiego.
Przekazał on cztery niezwykle
ciekawe relacje o obserwantach,
o relacjach niezidentyfikowanych
obiektów latających.
Nas, czterech chłopaków,
świetnie bawiących się w pokoju,
no już gasiliśmy światła, żeby iść
do drugiego, tam gdzie kolacja miała się odbyć.
I wtedy zauważyliśmy bardzo szybko mknący taki
no dosyć duży obiekt na niebie. On przecinał,
jeśli powiedzieć to geograficznie,
leciał z zachodu na wschód.
Świetnie go było widać na tle
pełni księżyca. Było to gdzieś
około godziny dwudziesty, na pewno był to marzec,
bo to była końcówka zimy. Pamiętam, że miał
kształt, może zabrzmi to śmiesznie,
ale kształt ziemniaka, czyli takiego nierównego
tiktaka i był dosłownie jedną trzecią wielkości
księżyca. Więc jak
przelatywał, zniknął nam z widoku.
Polecieliśmy z chłopakami, wszyscy
grupą na dwór, żeby to zobaczyć,
gdzie to poleciało dalej. I jeszcze
zobaczyliśmy tylko końcówkę, jak
przelatywał dalej i zmierzał ku horyzontowi, bo
on mknął naprawdę dosyć szybko.
Przypuszczam, że jego wysokość
była dosyć spora, ale
ta prędkość była niezła. I też miał
kolor pełni księżyca, czyli był taki żółty,
ale bardzo jasny. Druga obserwacja moja,
tu podam dosłownie nawet godzinę i datę, bo to był
rok 1996. Był to 31 dzień
sierpnia i godzina 23.40.
Skąd takie dokładne dane? A otóż w tym czasie
moja siostra miała ślub
i wesele i czekaliśmy na to, że tak zwane
poszczepiny. I byłem oczywiście z tymi samymi
kuzynami, bo to też
w naszej miejscowości na Kaszubach mamy tutaj taki
jakiś punkt na Pomorzu,
szczyt Wieżyca. To są właśnie tutaj
te same okolice. I tutaj nie wiem, jak to opisać,
bo jak się czasami obserwuje satelitę lecącego
tak wysoko, wysoko, czyli one z wielkości gwiazdy,
to właśnie coś takiego obserwowaliśmy,
mając głowy dosłownie
na nas, to leciało jakby na dół,
nad nami, tak, ku północy
i obserwowaliśmy sobie tę satelitę.
Byliśmy sobie dosłownie przekonani,
że to satelita. I wtedy,
kiedy on już przeleciał, powiedzmy,
połowę swojej drogi, tak,
czyli od punktu nad naszą głową
do horyzontu, połowa drogi, czyli jakieś 45 stopni,
zwolnił bardzo, bardzo mocno, wręcz się zatrzymał,
chwilkę tak trzymał się w tym miejscu, odbił
w prawo, ostrym kątem w prawo
i zawrócił. Nie wiem, jak to dokładnie
opisać, po prostu zawrócił, ale odbijając w prawo,
zwalniając i nagle zrobił taki w prawą stronę
taki półksiężyc,
lecąc z powrotem w dół ku horyzontowi
i wracając na tą samą
ścieżkę, którą był. I poleciał dalej
za horyzontem. Czyli zrobił najpierw, jeżeli
dobrze rozumiem, takiego zygzaka,
po czym wykonał łuk, tak? Tak.
I tak. I można by to porównać do wyglądu sierpa.
Coś takiego. Wołaliśmy naszego wspólnego
wujka, żeby szybko podbił,
by to zobaczyć, bo to po prostu
byliśmy w euforii, widząc coś takiego
dziwnego. No ale wiadomo, jak to
dorośli jeszcze w stanie pewnie
wskazującym, specjalnie zwolnił
krok, co tam chłopaki chcecie widzieć,
no i nie zdążył po prostu zobaczyć
tego, co my obserwowaliśmy. Kolejna obserwacja,
ta była dziwna. Nie wiem, czy się kiedyś
już z Państwem nie próbowałem w tej sprawie
skontaktować, bo to był jakiś rok, ja wiem, 2007,
może 2006 nawet, 2006. Wyszedł,
wyszedłem na dwór, żeby iść
do sklepu. To była też zima, więc było już ciemno.
Ja mam wyjście z domu w stronę północy.
I na niebie były takie przemieszczające się
duże światło. Żeby to
dobrze zobrazować, na pewno każdy
zna serial Zaryjum X
i jego wejściówkę. Tam jest w tej
wejściówce taka scena jakby
na pustyni, w ciemności i takie światło pulsacyjne
po niebie zasuwało. To wygląda
dosłownie identycznie. Z wschodu na zachód
się przemieszczało i wracało po jakimś czasie
jakby z powrotem. Wyglądało jak lampa,
ale to było bardzo dziwne. Zadzwoniłem szybko do mojego
kolegi, który też był tam fanem
Archiwum X i kazałem mu wyjść
przed dom. On nie wiedział o co chodzi. Ja mówię, proszę
cię wyjść i spójrz w stronę północy.
Wyszedł i mówił, o ja nie mogę.
Spotkaliśmy się szybko na ulicy
i ja zdążyłem wziąć kamerkę TV
na te minikasetki wtedy.
Zdążyłem to zarejestrować. Przypuszczam,
że próbowałem to kiedyś państwu wysłać,
ale czasy były takie, internet był taki, że
takiej ilości megabajtów
nie dało się po prostu przesłać.
Ja to skompresowałem później do jakiegoś MPEGA,
ale na tym już tych świateł tak nie widać.
Ja wiem, w którym powinny być
miejsca, ale ich nie widać. Na tej kamerce
jeśli się odtworzyło tą taśmę,
to jest to widoczne. Jest to coś niesamowitego.
A czwarta,
taka moja obserwacja całkowicie przypadkowa.
Mieszkałem w innym województwie,
w zachodniopomorskim, w Darłowie tam jest,
w Darłówku, tam nad morzem.
Tak zwana patelnia, to jest taki
poligon, na którym robi się zloty militarne.
Jest to fajne miejsce do spotkań ze znajomymi,
bo tam są i ławeczki takie,
że były, teraz już pewnie nie.
Miałem potężny samochód terenowy,
więc sobie tam wjeżdżaliśmy.
No i miło się spędzało czas w ciepłych wieczorach.
I zaobserwowaliśmy takie dziwne
światło na horyzoncie. Najpierw myśleliśmy,
że jest to boja, tylko że no boja
nie mogłaby się unosić aż tak
wysoko nad wodę, bo przypuszczam,
że odległość to była jakieś półtorej kilometra.
To było mniej więcej,
to było nawet dalej niż statek,
który był tam na horyzoncie z innej strony
widoczny. I unosił się nad tą wodą,
bo jeszcze w miarę, w miarę było ten horyzont
widać. Unosił się, ja wiem,
na jakieś 200-300 metrów.
Taka pomarańczowa kula światła.
I opadała. Podnosiła się i opadała.
Wyglądało to dosłownie jak
taka obserwacja, którą kiedyś widziałem
na YouTubie, że ktoś
kamerą nagrał, nie wiem, w Mielnie czy gdzieś,
właśnie nad Polskim Morzem. Tam ktoś zażartował,
to jest UFO, tak, to jest UFO.
I ja dosłownie coś takiego podobnego widziałem.
Trwało to dobre 40 minut, zanim zgasło. Na dobre.
Tyle z mojej strony.
No tutaj w tym derłowie, w tej ostatniej relacji
na pewno możemy wykluczyć flary, bo
takie wytłumaczenie mi przychodziło
przez moment na myśl, a przecież flara
się nie unosi, prawda?
No właśnie, to było jednostajne.
Góry i na dół, ale nie do samego morza.
To trzymywało się tam, powiedzmy,
o te trzy czwarte jego pozycji niżej
i z powrotem leciało do góry. Tak dosyć powoli,
tak płynnie to robiło, ale
no nie flara, bo też braliśmy różne ewentualności,
chyba, że jest tam jednostka wojskowa.
No nie wiem. Nie wiem, co o tym
myśleć. 40 minut to obserwowaliśmy.
Do dzisiaj nie wiem, co to było.
Zastanawiam się właśnie nad wyjaśnieniem
tutaj, nad próbą,
wyjaśnienie tej ostatniej historii w Darłowie,
jakieś powiązanie z wojskiem.
Może to jakieś testy były, nie wiem.
Orientuje się pan morze, czy
tam jakieś testy są wykonywane?
Nie wiem, czy tak daleko na wodach.
Oni jak już latali, to latali w dzień,
bo tam jest jednostka helikopterów, takie potężne
maszyny, które jak przelatują, to wszystko
się trzęsie dookoła. Żadnych statków
wojskowych nigdy tam nie widziałem. Mieszkałem tam
dwa lata. Za to helikoptery były,
ale wtedy nie poderwały się do lotu,
więc no ewidentnie tego,
na radarach nie było. Jest tam też
w Darłowie chyba jednostka zarządzania kryzysowego
i próbowałem coś znaleźć w internecie,
ale nie było o tym żadnej wzmianki,
więc ja i dwoje
znajomych tylko musieliśmy tam obserwować.
Tutaj mam takie pytanie do tej,
do tych pierwszych właściwie
dwóch zdarzeń, bo rozumiem, że
skład osobowy świadków w tych
zdarzeniach był taki sam, tak?
W tych pierwszych dwóch, tak.
Taki sam. Czy dyskutowaliście
może jakoś później, wymienialiście się swoimi
jakimiś spostrzeżeniami,
odnośnie tego, czym te obiekty mogły być?
Byliśmy wtedy dziećmi, no i jedyne, co,
czym się zainteresowaliśmy, to właśnie ufologią
i, a że w lata dziewięćdziesiąte opiewały
anteny satelitarne, więc każdy
nas na domu miał i zacząć mogło oglądać
wszystkie te Discovery i inne i nagrywać na wideo
wszystkie programy o UFO. Dzisiaj już
no każdy się rozjechał po świecie,
więc już o tym nie rozmawiamy, ale na pewno
każdy pamięta, co widzieliśmy. A byliście jakoś
przed tym, mieliście jakoś
styczność przed tymi obserwacjami
z takimi treściami właśnie o tematyce
ufologicznej, które mogłyby jakby
wpłynąć na waszą interpretację
tego, co widzieliście?
Nie, szczególnie w tej pierwszej. Nie wiedzieliśmy,
co na tle
Księżyca przeleciało. Byliśmy przekonani, że
może jakaś asteroida albo coś takiego,
tylko, że to nie miało żadnego ogona,
nie syczało, no po prostu sobie
przeleciało, świecąc jednostalnym
światłem takim, no taka bulwa
po prostu w powietrzu, bardzo dziwne,
ale no szybka była, to było niezłe.
Przecież czegoś takiego nie widziałem nawet na żadnym
nagraniu. No a to drugie, słuchałem u państwa
takich różnych relacji
o takiej gwieździe, która robi
różne wigibasy na niebie
i to było właśnie coś takiego.
No tak, szczególnie w ostatnich
latach dużo mamy takich zgłoszeń, mówię my, bo
również wiem o zgłoszeniach
od innych ufologów tutaj
udzielających się choćby na antenie Radia
Paranormalium czy na UFO Historia,
Piotra Cielebiazia, że oni dużo mają
też, szczególnie w ostatnich latach
takich zgłoszeń o jakichś
światełkach wykonujących takie jakieś
wigibasy. No to zjawisko jest obecne
już od dłuższego czasu, no tylko,
że w ostatnich latach, w ostatnim czasie
się bardzo jakby tego
namnożyło tak, zintensyfikowało się.
No to ostatnia historia z Darłowa to był 2013
rok, wakacje i od tamtej
pory, choć bardzo często patrzę w niebo,
bo jestem tutaj zafascynowany,
ale nic ciekawego nie
udało mi się dostrzec niestety.
Choć bardzo bym chciał.
Tutaj w tej pierwszej historii też asteroidy
myślę możemy wykluczyć właściwie wszelkie takie
obiekty, asteroidy, jakieś meteory, bo one tak
nie świecą takim jednostajnym światłem
przez cały czas, tak? Meteor
by wybuchł i by zgasł. Taka eksplozja by była.
No właśnie, a to świeciło, no tak
jakbyśmy odkroili jedną trzecią księżyca i sobie
poleciało, no. To tak leciało,
dosłownie równolegle do Ziemi,
że tak powiem. Rozumiem, że to
we wszystkich przypadkach te obiekty leciały
całkowicie bezdźwięcznie, prawda?
Tak, niestety nie było
nic słychać. No, niestety, niestety to jest taka
właśnie ważna cecha, mogąca pomóc
wskazać ewentualne wytłumaczenia,
ale jeżeli te obiekty, mimo
swoich dosyć dużych rozmiarów i mimo
dosyć bliskości do świadków, przemieszczały się,
w sposób całkowicie bezszelestny, to
jednak stawia to znak zapytania
o ich pochodzenie i prawdziwą naturę.
Te dwie obserwacje były
z bardzo daleka, a ta darłowska
dosyć blisko, ale bezdźwięczna,
no a ta pierwsza, no,
ja nie pamiętam, żebym nie słyszał
jakichś dźwięków, bo wybiegliśmy na dwór, zobaczyliśmy
tylko kłoncówkę, jak leci, nie było żadnego
świstu, ani, no, dosłownie nic. Pan już próbował
jakby zgłaszać ufologom czy jakimś
organizacjom badawczym, którąś z tych historii?
Tą, którą miałem na kamerze
nagraną, tylko właśnie zastanawiam się,
czy to nie pisałem wtedy
do was, bo to było na gado-gado i gado-gado
nie przepuszczało tak dużego
pliku. No niestety limity miało,
tak? Chyba do teraz ma.
No pewnie tak. A ma pan może
gdzieś plik z tym nagraniem? Może
udałoby się to na przykład przez WeTransfer
wysłać do radia? Ja kiedyś rzeczywiście
na starych dyskach znalazłem, ale są wersje z
kompresowaną, czyli tą, na której
ja wiem, gdzie to powinno być,
ale nic tam nie widać. Nie wiem,
czy jakimś programem, który by podpił tło,
nie wiem, ekspozycję może tego
filmu, żeby to rozjaśnił. Może
dałoby się z tego coś jeszcze wyciągnąć.
Mogę poszukać tego filmu
i będziemy w kontakcie mailowym.
No dobrze by było, chociaż
jeżeli to jest tak mocno jakby
skompresowane, to ja jeszcze
szczerze powątpiewam, czy coś z takiego
materiału uda się wyciągnąć.
Ale może pan podesłać,
gdyby pan znalazł jak najbardziej.
No szkoda, że czasy się zmieniły i te
wszystkie kamerki DV
poszły w niepamięć. Nawet już takie nie posiadam
i nawet nie wiem, czy jest gdzieś ta
taśma, bo tam to było widoczne. Bez kompresji było
widoczne. To w sumie takie nie za długie te
relacje, prawda? Chociaż dosyć
znamienne, szczególnie
ze względu na liczbę świadków, szczególnie w tych
pierwszych dwóch zdarzeniach.
Świadków, którzy z racji swojego wieku
jeszcze, prawda,
nie mieliście jakby dużej wiedzy na tematy
ufologiczne. Właściwie żadnej,
no bo to lata dziewięćdziesiąte,
o tym się nie mówiło
w programie, co było w telewizji, no Star Trek.
No ale my jako dzieciaki, no nie interesowało
nas to za bardzo, więc z ufą
nikt by tego nie kojarzył. No to też takie dosyć
chyba ciężki dla takiego młodego odbiorcy materiał
do oglądania, prawda?
No mi nawet nie pozwolono kiedyś Star Wars'a
oglądać, więc
miałem słabe doświadczenie, jeśli chodzi o
sci-fi filmy.
Czyli nie było takiego czegoś, co mogłoby jakby
skazić, że to tak ujmę wasz bank pamięci
i posadzić tam jakieś wątki ufologiczne?
Nie. To było dla nas zupełnie coś nowego,
czego nie dało się wytłumaczyć, dlatego też
jak był dniu dziewięćdziesiąty szósty
rok i leciało
to coś, co się zatrzymało i potem zrobiło
parę zygzaków, to
wywołaliśmy dorosłego. No ja miałem wtedy
ile? Trzynaście lat? No nadal
nie miałem specjalnej wiedzy. No nie było
internetu wtedy w małych miejscowościach.
Nie można było sobie czegokolwiek posprawdzać.
Później się pojawił X-Factor
parę lat później, więc sobie to kupowałem.
To już człowiek nabierał jakiejś wiedzy.
I to już wszystkie przygotowane na dziś
relacje o obserwacjach UFO
i zdarzeń kojarzonych z tym fenomelem.
Dajcie znać w komentarzach,
co sądzicie o przekazanych dziś historiach.
A jeśli macie jakieś swoje
relacje o spotkaniach z nieznanym
i chcielibyście się nimi podzielić,
zapraszam do kontaktu.
Część relacji z podcastu Mówią Świadkowie
ukazuje się również w postaci tekstowej
na naszej stronie www.paranormalium.pl, na której
znajdziecie również zapowiedzi kolejnych audycji,
a także bogaty dział z artykułami,
pełne archiwum podcastów oraz forum, na którym
możecie dyskutować z dala od
cenzorskich macek wielkich serwisów
społecznościowych. Przypominam
również, że w punktach prasowych w całej
Polsce oraz na platformie cyfrowej
nexto.pl czeka na Państwa nowy numer miesięcznika
Niestany Świat, w którym obok innych
paranormalnych tematów
stale obecne są również wątki
związane z UFO. Polecam
również zasubskrybować kanał
czasopisma na YouTube, gdzie obok
zapisów spotkań w nieznanoświatowej
księgarni znajdziecie także
dźwiękowe wersje wybranych artykułów
oraz relacji z rubryki
Dotknięcie Niestanego. Zachęcam
również do śledzenia kanałów Piotra
Cielebiasia UFO Historie oraz
Marka Żelkowskiego Wehikuł
Wyobraźni, na których panowie
omawiają wiele ciekawych zagadnień,
w tym również te znane z anteny
Radia Paranormalium.
Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios".
Radio Paranormalium Paranormalny głos w Twoim domu
Dziękuję za uwagę. Dobranoc i do usłyszenia
w kolejnych naszych audycjach.