Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zagadkowe obiekty.
Tajemnicze istoty.
Niezwykłe wizje.
Klątwy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Mówią Świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie
i zapraszam do spędzenia najbliższych prawie
dwóch godzin z kolejnym odcinkiem najbardziej
paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Tym, którzy są z nami po raz pierwszy, przypominam,
że Mówią Świadkowie to szczególna audycja,
w której ludzie tacy jak Wy dzielą się swoimi spotkaniami
z nieznanym całkiem szczerze, całkowicie anonimowo.
Niektóre odcinki są monotematyczne i zawierają opisy zdarzeń z jednej kategorii.
Zdarzają się jednak również i takie odcinki, w których rozmówcy
opisują zdarzenia różnego rodzaju z całego swojego życia.
Takie odcinki opatrzone są dopiskiem Paranormalna Spowiedź.
I jednej z takich właśnie spowiedzi wysłuchamy w dzisiejszej audycji.
Moje rozmówczyni jesteś?
Moja rozmówczyni jest jedną z tych osób, które różnego
rodzaju paranormaliów doświadczają już od dzieciństwa.
Bywa, że świadkami dziwnych incydentów są również inne osoby.
Usłyszymy dziś m.in. opisy obserwacji UFO, z czego jednej
prawdopodobnie towarzyszył również błąd w Matrixie,
jak również sytuacji, w których nasza słuchaczka miała styczność
z niepoznaną, być może niefizyczną sferą naszej rzeczywistości.
Bliskie spotkania z dziwnymi istotami.
Zdjęcia z przebywania poza ciałem.
Kontakty z zaświatami.
Prorocze sny i wiele, wiele innych starzeń.
Poza przekazaniem relacji, słuchaczka podzieliła się również swoimi
spostrzeżeniami w temacie jasnowidzenia i postrzegania pozazmysłowego.
Zanim przejdziemy do prezentacji rozmowy, pragnę przeprosić
Państwa za mój głos i sposób mówienia w tym nagraniu.
Kilka godzin przed rozmową doznawałem wysokich dziwności nieco innego rodzaju.
Mianowicie takich, jakie czasami stają się udziałem pacjenta na fotelu dentystycznym.
Mam nadzieję, że słyszalne efekty tychże nie
zaburzą Państwu odbioru dzisiejszego odcinka.
To tyle słowem wstępu. Przechodzimy do słuchania.
Zastanawiałam się, jak to podzielić i w końcu podzieliłam to na taką
właśnie jakby tutaj związane z UFO, związane z taką jakąś dziwnością, tak?
I bardziej tutaj pod względem...
Na temat dusz i jakby tej azoteryki i całego takiego tutaj tego tematu.
Może zacznę od UFO, bo było to mniej więcej około dwóch lat temu, trzech.
No ciężko mi jest stwierdzić. Na pewno chyba to było w czasie pandemii jeszcze.
To jest Małopolska. Wracając z odwiedzin, jadąc samochodem,
byłam z drugą osobą też i ta druga osoba też to widziała.
W pewnym momencie zobaczyliśmy kształt.
Kształt, który się unosił jakby nad drzewami,
ponieważ przejeżdżając tam jest z jednej strony
można powiedzieć coś na podobieństwo puszczy.
Są tam też zabudowania, ale nie są bardzo liczne
i nie są gdzieś tak bardzo ze sobą blisko.
A jaka to jest cała miejscowość bądź jaki to jest rejon?
To jest między Tarnowem a Krakowem. I powiem Panu szczerze,
w tym momencie nie pamiętam tej nazwy, tej miejscowości.
I nie przypomnę sobie, nie chcę nawet szukać w tym momencie, bo...
No mamy mniej więcej pi razy oko, prawda? Rejon ustalony, także to może wystarczyć.
Tak, tak, tak. To był taki kształt jakby fragmentu, takiego można
powiedzieć typowego swodka. Tak myślę, że można tak nazwać ten kształt.
To był tak jakby zobaczyć wycinek tego, tak
jakby ktoś za kurtyną po prostu trzymał resztę.
A tutaj zobaczyliśmy, to było takie... Ciężko
też to pisać, ponieważ wydawało się szklane, tak?
Jakby lustrzane, przy czym jednocześnie nic się nie odbijało od tej powierzchni.
I to się przemieściło po prostu jakby, tak
jakby wjechało w to, weszło w to, w te drzewa.
Z tym, że te drzewa jednocześnie nie
uginały się, one się nie ruszały i zniknęło.
I to wyglądało tak, takie wrażenie mieliśmy, jakby
to, nie wiem, miałoby się w danym momencie jakby w
jakąś, nie wiem, ciężko mi zakreślić czasoprzestrzeń,
weszło w jakiś inny wymiar, po prostu sobie przeszło.
To jakby otworzyć jakąś taką kotarkę, odsłonić i po prostu to
sobie tam zniknęło. No i jakichś odgłosów żadnych nie było.
I też nie było żadnego ruchu tych drzew i to było bardzo dziwne, bardzo.
I właśnie najdziwniejszy był ten widok tej powierzchni tego, tego, no jak
tak mówię, statku, prawda? No nie wiem, czy mam uważać, że to jest UFO?
Ja do tego podchodzę, uważam, że gdzieś tam pewnie życie jakieś jest, ale
z drugiej strony tak trzeźwo troszkę patrzę i się zastanawiam, czy, no nie
jest to jakaś technologia, którą, o której my nie mamy pojęcia, że ktoś tam
nad taką nie pracuje i gdzieś tutaj nam, gdzieś nie testuje tego, prawda?
A po prostu mieliśmy okazję to zobaczyć, bo coś tam nie
zadziałało im, więc nie wiem, jak mam na to patrzeć.
Niemniej jednak, no to było bardzo dziwne.
Kształt, no nie mógł przypominać tak naprawdę
niczego innego, co można by do czegoś
porównać. No nie widziałam nigdy nic takiego.
Ale też to była powierzchnia takiej jakby wielkości, no
naprawdę bardzo dużej, bo większej niż samochód, tak?
Z tym, że jakby to był tylko fragment tego.
Tak, tak.
Nie wiem, coś tam się popsuło i akurat można było
zobaczyć fragment tego. Dziwne to było bardzo.
Jeżeli dobrze zrozumiem, obiekt sprawiał wrażenie, jakby
częściowo był wtopiony w drzewa, tak? Coś na tej zasadzie?
To znaczy tak jakby przemieścił się tak w stronę
tych drzew, ale jednocześnie nie było żadnego ruchu
tych drzew. Czyli tak jakby ja miałam wrażenie, jakby
po prostu jakby wleciał, powiedzmy wleciał, prawda?
W bardzo, bardzo wolnym tempie jakby dla nas, nie wiem, się to wydawało wolnym.
W wolnym tempie jakby po prostu wleciał w coś, tak jakby pan
wziął kotarę i odsłonił i on po prostu sobie tam wleciał, tak?
I zniknął. Tak jakby te drzewa były tylko taką, tak jakby, nie
wiem, może określić to podobne do jakby naciąć płótno, prawda?
I ono taką będzie mieć tutaj przecięcie i tak troszkę
odchylić i on sobie tam, prawda? I zniknęło. Reszta
została i po prostu i nie ma. I nie wiem, czy to
zniknęło całkiem, czy po prostu przestało być widoczne.
Nie wiem, to było takie właśnie, no bardzo dziwne, tak?
Bo nie zauważyła pani momentu znikania tego obiektu, prawda?
No właśnie to jest takie, jak sobie tak chcę przypomnieć, jak to dokładnie
wyglądało, to no myślę, że to był taki, na pewno widzieliśmy jak to zniknęło,
tylko to zniknęło właśnie na zasadzie takiej, tak jak to wcześniej powiedziałam,
takiego jakby, jakby ktoś jakoś tam za kotarkę sobie, prawda? Wleciał.
Jakby tutaj te drzewa były, jakby te drzewa były
namalowane i po prostu tylko sobie tam zniknęły.
Tylko sobie tam zniknęło, prawda? Dostało jakieś tam
szparkę, wleciało sobie tam i po prostu tego nie ma.
A te drzewa zostały, bo te drzewa po prostu się w ogóle nie ruszały.
Jakby w ogóle, gdyby to był jakiś pojazd czy statek, znaczy
statek, no nie, bo to było za nisko, bo to było na wysokości drzew.
No drzewa nie wiem, ile tam mogą mieć metrów, no ale
to było dosyć bardzo, bardzo, bardzo nisko, prawda?
Jakby patrząc na, no na pewno to helikopter nie był, bo to było naprawdę duże.
Ten fragment był naprawdę bardzo duży. Więc.
Więc tutaj nawet ciężko mi do czegokolwiek to porównać, bo dziwne to było po prostu.
Nie wiem, na ile jest jakby prawidłowe czy też poprawne
moje skojarzenie, ale oczami wyobraźni zobaczyłem
sytuację jakby wyjętą z pewnej popularnej gry,
która ostatnio zbiera cięgi GTA Definitive Edition.
Coś tego typu. Tak, tak mi się jakby skojarzyło z obiektem,
który był pozbawiony kolizji, a wjechał jakby w te drzewa.
Coś jakby nie było wykrywania zdarzeń.
Tak, z tym, że, znaczy nie znam tej gry, nie wiem jak to wygląda w tej grze.
No taka dosyć popsuta, gdzie postać może wejść w drzewo i się w tym drzewie schować.
Aha, no to coś, no to jeżeli tak, to tak, tak, to można
powiedzieć, że w ten sposób to rzeczywiście mogło wyglądać, tak.
Jeżeli tak sobie to wyobrażamy, jak pan sobie to wyobraża,
to rzeczywiście tak, po prostu tak jakby zniknęło.
Po prostu jakby się, no właśnie tak jak pan mówi, w co drugą stronę.
Tak, tak.
Tak jak pan mówi, w co drzewo ta postać wchodzi i ona zniknie,
prawda, i nie ma jej. To, to, to tak samo rzeczywiście wyglądało.
Taki w sumie trochę glitch w Matrixie, prawda?
No tak, no tak można by powiedzieć, że w taki sposób
to, no tak wyglądało. No dziwnie, po prostu jak się
pojawiło, znaczy pojawić się mogło wcześniej, prawda,
ale no po prostu w pewnym momencie to zauważyliśmy.
I tak wyglądał ten fragment, jakby to był, jakby to był, nie wiem,
czy koniec tego, tego czegoś, tego statku, czy jakiś taki fragment.
Bo on był taki nierównomierny do końca. On był taki jakby troszkę, ten kształt nie był
płaski, tylko taki jakby od dołu troszkę, no
tak jak spodek, tak, prawda, mniej więcej.
No tak troszkę, troszkę może grubszy, że tak powiem. Chociaż nie wiem, jak
to wygląda na żywo, więc ciężko tutaj tak to porównać, ale no nie był płaski.
Nie był kęciasty, że tak powiem, ale tak, miał taki, no
taki, taki był nierówny, bo nie miał kształtu prostokąta.
Nie, nie równy, bo nie miał kształtu prostokąta, czy on był taki długotrwały.
No, to był bardziej kształt takiego, takiego,
no nie trójkąta do końca, ale bardziej
gdzieś w tych okolicach takiego kształtu, bo, no tak to jakby się tak wyglądało.
Pani Echała z drugą osobą, czy ona coś wiedziała?
Tak, tak, też widzieliśmy, oboje to widzieliśmy, tak, jak najbardziej. I tak
stwierdziliśmy, to popatrzyliśmy, no, to czemu jako kosmici, tadek kosmiczny?
No tak, no w sumie, no tak. I tak przyszliśmy do, do, do, Boże, tak powiem,
do codzienności. No, ale no, tak myśląc nad tym, no to, to nie było normalne.
No, ale no, tak myśląc nad tym, no to, to nie było normalne.
No, ale no, nic takiego, co przynajmniej nie jest
znane, prawda, ogółowi, że tak powiem. No, tak jak
mówię, ja tutaj ze wszystkim, co, co mnie spotyka,
to raczej podchodzę na zasadzie zdroworozsądkowego.
Najpierw sprawdzam, że tak powiem, sama do siebie, czy to rzeczywiście
jest to, czy, czy to nie jest coś takiego, co można wyjaśnić, że to na
przykład mógł być, prawda, helikopter, samolot, czy coś innego. No, tutaj
wykluczam całkowicie, bo, bo to było za nisko i tak jak mówię, zniknęło.
No, ale no, tak jak mówię, zniknęło to z drzewa, które się nie ruszało,
więc tutaj to całkiem jakby wykluczam. No, ale nie wykluczam tego, że, no,
no może gdzieś jakąś testują technologię nową i być to tylko, my tego
nie wiemy i bardziej w ten sposób tutaj patrzę. No, ale dopuszczam też...
No, rozpłynęło się.
Można powiedzieć, nagle po prostu zniknęło. Nie było
żadnego rozbłysku, jakby po prostu, tak jak mówiliśmy tutaj.
Tak jakby ktoś pstryknął, jakby pstryczek elektryczek i ten obiekt
po prostu się jakby z tym materializował coś na ten co dzień?
Tak, tak, po prostu zniknął, jakby rozpłynął się, no, tak
jakby po prostu wjechał, znaczy wjechał, no, wleciał, nie wiem
jak to nawet nazwać, po prostu sobie tak swobodnie, tak jak,
tak jak dobrze pan to tutaj porównał do, do tego drzewa.
Tak, tak, tak.
W tej jakości jakby tej drogi asfaltowej, a potem się pomału przesunął w te drzewa właśnie. Jakby myślę, że może tam ta
dalsza część była nad nimi, ale to jest właśnie najdziwniejsze, że on jakby przesunął się w te drzewa, czyli w te poniżej
czubka drzew, tak, bo to nie, że dotykało delikatnie tych czubków, tylko jakby w te drzewa po prostu przy ich końcach,
niemniej jednak jeszcze był jakiś fragment dosyć spory tych drzew, więc nie było to nad, nie było to nad, tylko tak jakby...
Tak.
Drzewa po prostu i dlatego to było dziwne, że nie ruszały
się w ogóle, gdyby ich tak po prostu tego nie było i...
No tutaj ta relacja każe zadać sobie pytanie o naturę tak
naprawdę UFO, jeżeli to było rzeczywiście UFO, jako zjawiska
takiego jakby quasi materialnego, tak, że wchodzi w
interakcję z otoczeniem, ale otoczenie jakby nie reaguje...
Tak, tak.
...na jego, na jego działania. No ciekawa, ciekawa sprawa.
Tak. Tak, tak.
W ogóle ciężko jest to wyjaśnić, jeśli chodzi
o strukturę tego powierzchni, tak, co dziwne.
Ile mniej więcej czasu mogło minąć od momentu,
kiedy zauważyliście ten obiekt, prawda, do
momentu, kiedy zauważyliście go zniknięcie? Ile mogło upłynąć, nie wiem, minut, sekund?
Ciężko to bym mogła powiedzieć, bo ja mam wrażenie teraz, jak sobie o tym myślę,
że on się poruszał wolno, ale jak tak pomyślę logicznie, no to tak nie było.
Tak.
Jest to wyobrażenie, jak to się mówi, tak, w tym momencie, kiedy to widzieliśmy. Ale przypuszczam, że
pewnie to bardzo szybko mignęło i ciężko mi jest powiedzieć, naprawdę. Bo nawet na zegary nie patrzyłam
nawet, nawet szczerze mówiąc, gdzieś to było chyba po południu wracaliśmy, więc jeszcze było jasno
za coś bardzo, ale ciężko mi jest powiedzieć. No tutaj niestety nie, nie jestem w stanie. Tylko tak.
Bo rozumiem, że zarówno przed zauważeniem, jak i po
zniknięciu tego obiektu niczego takiego jakiegoś dziwnego...
Tak. ...nie zauważyliście, prawda?
Raczej nie. Raczej nie. Samochody chyba jakieś tam nas mijały, tak z tego co sobie przypominam. Bo powiem szczerze,
ja sobie to, to co jakiegoś nie myślałam nad tym, jakoś nie miałam takiej wewnętrznej chęci, żeby w ogóle o tym
mówić, tak. Nawet nikomu nie mówiliśmy w sumie. I to jest tą pierwszą osobą, która poza tak nami to, to, to wie.
Przykład w tym momencie o tym. Więc tak za dużo nawet nad tym nie, nie rozmyślaliśmy nawet nad tym rzeczywiste, że...
O, to to jakoś smici może, może. Po prostu tak przeszliśmy do, do...
Aby nic więcej się nie wydarzyło, więc tak przeszliśmy po prostu do...
No tak na zasadzie coś wlatuje w drzewa, nie wiemy
co to jest, no wlatuje, bo wlatuje i tyle, prawda?
Tak. I jedynie to, co nas zastanowiło, że no dlaczego
te drzewa się nie ruszają? Jeżeli coś jest fizycznego
i to widzimy, no to powinno to jakoś zadziałać,
prawda? Na drzewa. No a one po prostu całkowicie...
No i to, to, że widzieliśmy oboje, tak? Nie, nie, że samo ja widziałam, ale oboje.
No tylko tutaj, chociaż tyle pocieszenia
dla mnie, że wszystko w miarę okej na razie.
To dobra wiadomość.
Tak, tak. Druga rzecz to były właśnie te dziwności.
I tutaj dziwności dotyczą w sumie, jeżeli
chodzi o, chodzi o postaci różne, to są, dotyczą,
kiedy ja miałam, myślę, że to było 8 lat miałam,
spędzałam wakacje u dziadków i dziadkowie, to też było, to była chyba małopolska, chyba ten już się wydaje w takim, teraz też
chyba jak małopolska, siedziałam na kocu pod drzewem, zaznaczam, bo to jest bardziej istotne, było ładne lato, ładny dzień,
świeciło słońce i właśnie zaznaczam, że tutaj nie dostałam udaru żadnego, siedziałam po prostu na kocu pod takim dużym
drzewem, tam był cień i czekałam na dziadku, ponieważ dziadkowie mieli, tam ktoś im kosił chyba zboże, myślę, że to było zboże.
Tak.
Tak. Tak. Tak. Tak.
Tak.
Także widok miałam i w pewnym momencie popatrzyłam i zobaczyłam konika polnego.
Tylko ten konik polny był ogromny. On był wielkości, można powiedzieć tak,
jak sobie myślę, psa. Wielkości psa. I pamiętam, co myślałam, że tak patrzyłam
na to, ten konik patrzył na mnie i sobie myślę, że no jak to możliwe, tak?
Taki ogromny konik polny, taki ogromny. I to było takie moje
myślenie na ten temat, że jak on tak może w ogóle być? I mi
się wydawało, że on wyskoczył wtedy stamtąd, gdzie był koszony
po prostu to zboże. Jakby od tej maszyny tam gdzieś uciekł.
Akurat dziadków nie było w tym miejscu, oni byli jakby z
drugiej strony tego koszenia, bo ten pan tam ktoś to kosił,
to przyjechał. I on jakby wyskoczył tam, pojawił się,
popatrzył na mnie, dosyć tak można powiedzieć chwilotrwały.
I gdzieś wyskoczył. Ja nie pamiętam już w tym momencie,
no już trochę minęło dosyć lat, gdzie on zniknął. I
jak sobie przypominam, to ten konik polny był taki
zielony, zielony, jak nam się kojarzy konik polny, prawda?
Tylko on był taki troszkę jakby, może żółty to
za bardzo, a inaczej, to był taki kolor jak to
zboże. I nieraz sobie myśląc o tym, tak analizowałam,
że rzeczywiście, no siedziałam pod drzewem.
Udarł?
Nie dostałam. Słońce mnie nie zgrzało, więc co ja widziałam, nie wiem co
dzisiaj, no myślę, że widziałam tego konika polnego, no raczej sobie znud w niej
wymyślałam, że ja go widzę, bo po prostu pamiętam, że byłam bardzo zdziwiona,
nieprzestraszona, ale po prostu troszkę może zafascynowana, że coś takiego zobaczyłam.
I nikomu oczywiście o tym nie powiedziałam, bo
stwierdziłam, że będą się do mnie śmiać, bo no zobaczyć coś
takiego, dziecko ośmioletnie już mniej więcej wie, że no
to jest nierealne, niemożliwe, żeby coś takiego zobaczyć.
I w sumie tym się to skończyło, że ten kres gdzieś tam odskoczył. No i ja tam jakby przyszłam
do codzienności, jak to zwykle robię, do tego mnie wrażenia też jakiegoś, chyba jakoś
tam bardzo nie przeżywałam tego, no tak sobie przeszłam. Było, no ha, no to. Widocznie jak
jest, to istnieje, jest coś takiego, tak sobie pomyślałam i też nikomu o tym nie mówiłam.
No tutaj można troszkę pospekulować, wchodząc w
te tematy paranormalne, że może ta nuda jakby...
To długie siedzenie spowodowało pani pewną zmianę w sposobie postrzegania, jakby
przestrojenie się na inne częstotliwości, co pozwalało z kolei na dostrzeżenie
takich tych, prawda, niefizycznych aspektów naszej rzeczywistości, włącznie z
takimi tymi napołemitycznymi istotami jakimiś, prawda, nie wiem jak to ująć.
No, no.
Ale myślę, że wie pani co mam na myśli, prawda?
Tak, tak, tak, tak. Tak. Tak.
Tak.
Tak. Tak.
Tak. Tak. konik polny, taki duży w wielkości psa.
Jak pani by oceniła jego
gabaryty szeroko rozumiane? Wysokość, wzrost?
On też był taki, no konik
polny, tak jak byłam mała
i też łapałam sobie koniki polne,
tak, po prostu jakąś taką rozrywkę
sobie robiłam, bo właśnie gdzieś mi się
nudziło. No to są zielone, prawda?
Mają takie, one są takie wydłużone
troszkę, takie szczupłe, wąskie,
prawda? A ten konik polny był taki, on był taki
grubszy trochę, jak teraz
sobie tak przypominam, to on nie był taki
smukły, o że tak powiem,
prawda? On był taki, w sumie nigdy nie
sprawdzałam, jakie są odmiany, może są różne
odmiany koników polnych i może takie
też są, jakieś takie mniej smukłe,
mniej jakieś krótsze troszkę,
no taki się wydawał, tak?
I tak jak mówię, no to wielkości, tak jak
sobie teraz myślę, no to psa,
takiego, no jak jest w zborze, no to myślę, że tak
do, prawie do samego czubka
tego zborza, no zborze jest takim, takiego
psa średniego, prawda? Owczarka,
może nie wieckiego, nie wiem, tak mi
się to kojarzy. Może mógł być takiej, takiej
wielkości, gdzieś mniej więcej.
A czy to stworzenie jakby sprawiało
wrażenie, że Panią
zauważyło, reagowało w ogóle jakoś na
Pani obecność? Tak, tak, no my
jakby spotykaliśmy się wzrokiem, tak?
Więc taka chwila popatrzenia
na siebie i ja chyba z takim
niedowierzaniem otrzymałam. Czyli
ewidentnie musiał Panią zauważyć, krótko mówiąc.
Tak, ponieważ tam, nie wiem,
tą głową czy tam, ciężko mi teraz tak
dobrze opisać, prawda?
Ale tak, no nasz wzrok się tak spotkał,
tak, jakby tutaj, no było takie spotkanie, tak
przyjęliśmy się na siebie, tak przez chwilę.
Pani wtedy była u dziadków na wakacjach,
jeżeli dobrze pamiętam. Tak, tak.
Czy dziadkowie, czy w ogóle ktoś z rodziny
kiedyś opowiadał o jakichś
podobnych zdarzeniach? Trudno wytłumaczyć.
Nie, nie, ja w ogóle przez cały,
całe dzieciństwo to, nie, nie, nie mam,
nikt mi nie odpowiadał żadnych właśnie,
właśnie żadnych takich opowieści nie ma.
I powiem Panu szczerze, że teraz sobie tak to uświadomiłam,
jak się Pan zapytał, to nikt
mi nie opowiadał takich rzeczy.
Nigdy, po prostu, o lodnych takich.
No, żadnych jakby w ogóle żadnych
folklor, jakby tutaj, nic, niczego. Jedynie,
jedynie to, jak jest tam na zasadzie
mówienia, jak tam będziemy
niegrzeczni, zwłaszcza z kuzynem,
jak przyjeżdżał, no to
mowa z babą, jak go porwinił,
mówię, no to tylko takie było, ale to jest,
to jest tyle. No tak się kiedyś straszyło
dzieci, prawda, baba Joga? Tak, tak, tak.
Czy też bałało się dawniej dzieci
kanialeci, także były takie obecne, mówię,
tak straszyło się dzieci
takimi, takimi legendarnymi stworzeniami.
A miała Pani jakąś styczność w tym okresie
w dzieciństwie z tematami
jakimiś, może paranormalnymi, może
jakimiś legendami? Słyszała Pani
jakieś legendy? Coś, co mogłoby Panią
jakby otworzyć na dostrzeganie takich
istot, prawda? I tutaj może słyszeć
nie słyszałam, nikt mi takich, mówię, nie
odpowiadał, niemniej jednak można przejść
do tego, co jakby to będzie wyjaśnienie, dlaczego
mogłam widzieć, tak, coś takiego.
Ponieważ ja od dzieciństwa
i w sumie dokąd sięga moja
pamięć, a sięga tak myślę, że do roku, ponad roku,
no to ja mam styczność z duszami, widziałam
i widzę różne rzeczy, więc
myślę, że może to się z tym wiązać,
też może mieć to duże znaczenie, jeżeli chodzi o
widzenie tego konika przedpolnego, tak,
od dzieciństwa. I to jest tak, że ja pewne
rzeczy uświadomiłam sobie dopiero,
będąc starszym dzieckiem,
tak, znaczy dzieckiem, już nastolatką,
czy już będąc, prawda,
już tam po dwudziestym roku życia,
co ja widziałam, czego ja doświadczałam
i tylko nie widziałam,
jak to nazwać, tak, i tak naprawdę będąc później
już osobą dorosłą, gdzieś tam,
nie wiem, rozmawiając z kimś,
słuchając czegoś, prawda,
dowiadywałam się, jak mogę nazwać to,
co ja robię, to, co mnie
spotyka, czy co ja widzę, ponieważ
dla mnie to było codziennością
i to było takie po prostu normalne
i zwykłe, dlatego też myślę, że
ten kontakt polny mnie jakoś tam
nie przeraził, jakoś wrażenia takiego
nie zrobił, w sensie
nie chodziłam nigdzie, nie opowiadałam,
że oba, czy pojawiłam coś takiego,
po prostu jak zachowałam to dla siebie,
albo gdzieś myślę, że byłam troszkę z tym obyta,
a chodzi tutaj o to, że
dlaczego mówię, że sięgam, tak myślę,
rok ponad rok, ponieważ doświadczałam
wychodzenia z ciała, będąc
tak małym dzieckiem, jak byłam
troszkę starsza, gdzieś byłam świadoma,
to ja myślałam, że po prostu
na zasadzie uświadamiając sobie,
co ja pamiętam i uświadomiłam
sobie, że ja pamiętam siebie, że to byłam ja i że
to nie mógł być nikt po prostu inny, ponieważ to,
jak ja siebie widziałam siedzącą w łóżeczku,
no to nie mogłam mieć tej pamięci
o innym dziecku, tak?
Mam nadzieję, że rozumie pan, o co mi chodzi, bo tutaj
mogę się troszkę zakręcić.
Też ze swojego dzieciństwa
mam wspomnienia, które dopiero
gdy już byłem taki troszkę starszy,
jak już tak zacząłem bardziej się
wgryzać w te tematy paranormalne,
dopiero w tym starszym
wieku zdałem sobie sprawę, że
też mogłem w dzieciństwie doświadczać takich OB,
powiedzmy. Tylko, że u mnie w dzieciństwie to się
sprowadzało najczęściej do uczucia takiego
spadania, które to uczucie towarzyszy
podobno powrotowi do ciała. Takie spadanie, lecę,
lecę w dół jakby przez jakiś tunel,
czy przez jakąś, prawda,
przez studnie jakby wpadam i wpadam
i ląduję do swojego łóżka
i budzę się z impetem, z przyspieszonym
byciem serca. Także też mogę,
też mam pewne takie swoje wspomnienia,
dosyć też traumatyczne,
bo to jednak powodowało pewien szok.
No ale... Tak, tak, bo to jest takie niemiłe
wtedy, jak się spada, to też
nieraz takie rzeczy, tak jak tam ja mam.
Tutaj jest tak, że właśnie
ja nie pamiętam momentów
takiego, że wejścia z powrotem, tak?
Tylko mam takie wspomnienie, że
jest balonik i ten balonik
gdzieś tam sobie poleciał, gdzie mógł się rozbić.
To było tak nad piecem
i chyba mam świadomość, po prostu pamiętam
tego, że on tam się rozbije, prawda?
Pęknie. I jest później,
następna rzecz, ja pamiętam, że
widzę siebie bawiącą, tam tą siedzącą
i stoję też na nogach, opieram się o to łóżeczko
i widzę to, a później już się widzę
jakby z zewnątrz, czyli widzę siebie i widzę, jak
patrzę w tę stronę tego balonika
i strasznie chcę go tam
zatrzymać, tak? Jakby uratować
od tego, żeby on tam po prostu
nie spadł, bo jak spadnie, no to tam się
rozbije i tego balonika
najwidoczniej bardzo mi na nim zależało.
Więc coś takiego pamiętam.
Wcześniej po prostu będąc młodszą
osobą tam nastoletnią,
ciężko mi określić, którym to było,
ile miałam lat wtedy, jak sobie
to uświadomiłam, to po prostu myślałam,
że pamiętam i po prostu jakby nie skupiałam
się na tym, nie zwracam na to uwagę,
po prostu coś tam pamiętałam
i dopiero w pewnym czasie
zaczęłam sobie uświadamiać takie rzeczy.
Na przykład to, że widziałam siebie,
będąc w brzuchu, tak? Jakby wystając spoza niego,
widziałam buty.
Moja mama je wiąże. I ja przez całe
swoje życie do pewnego momentu myślałam,
że ja widzę, że to jest po prostu mojego
jakby rodzeństwa, tak? Po prostu.
Że gdzieś stoję obok, bo jestem
starsza, więc stoję obok mamy
i widzę, jak ona wiąże. Tylko w pewnym
momencie uświadomiłam sobie, że
ja to widzę z perspektywy wysokości
tego brzucha. Czyli ja widzę, jak ona wiąże buty.
Widzę, tak, naprzeciwko tego.
Po prostu patrząc w dół. Nie z boku
stojąc, tylko patrząc po prostu w dół.
I to są takie momenty, kiedy
człowiek sobie uświadamia, że aha,
no nie mogłam tego widzieć z takiej
perspektywy, no bo to jest
niemożliwe. No na rękach nie mogłam jej trzymać,
tak? Bo już byłam dosyć dużą
dziewczynką, więc... No a nie na tyle dużą,
żeby aż tak pamiętać, bo to tam było
nie wiem, może tam cztery lata, może
dwa, trzy, kiedy
moja mama mogła być w ciąży, prawda?
A tutaj jednak, no ja to widzę,
no byłam jakby za duża na to,
żeby mogłam jej trzymać na rękach
i jeszcze może wiązać buta i być nachylona,
prawda? No to to już jest takie...
Dosyć dziwne i to tak
nie uświadomiło, że... No po prostu ja tam
widziałam to, tak?
Jak to jest możliwe? Nie wiem, ale
uważam, że nie ma nic niemożliwego.
No tutaj cały czas, jak słucham tej historii,
to krąży mi po głowie relacja, którą
zamieścił kiedyś na swoim blogu
nasz ufolog, badacz
też tematów paranormalnych, Damian
Trella. Też taka historia o obserwacji dosyć chyba
podobnej, o dosyć podobnym charakterze istota
metrowego wzrostu, przypominająca
wielką modliszkę gdzieś tam nad jeziorem
zauważona. Tutaj też takie
mi się nasuwa wyjaśnienie
praktycznie za każdym razem, kiedy
słucham podobnych relacji
o tak zwanej teorii dystorsji.
Teoria dystorsji zakłada
między innymi to, że nasza świadomość
może w jakiś sposób przekłamywać postrzeganie
obserwowanego zjawiska, bądź obiektu,
bądź też istoty, z tego względu, że
jest to coś takiego totalnie nowego, do czego
ten nasz interpretator w świadomości
nie wie, do czego to porównać, tak? Bo przywołuje
jakieś tam, widząc coś,
słysząc, dostając jakiś bodziec,
próbuje znaleźć w naszym banku pamięci
jakieś najbliższe skojarzenie i
na przykład wiemy, że to jest
pies, to jest kot, a widząc coś
takiego totalnie niepasującego do tego
banku pamięci, no, następuje zniekształcenie jakby
tego naszego postrzegania
i widzimy coś, co nam wygląda na
przykład na taką ważkę
albo na konika polnego, a może to być coś
zupełnie jakby inne, no tak?
Tak, no takie rzeczy też nie wykluczam.
Niemniej jednak, no tutaj to jest to, że no
tak to wyglądało wtedy, nie? No i przypominało
konika polnego. A czym było
naprawdę? No tym właśnie tym.
Może nie było w ogóle
widoczne, tak? Może nikt tego poza
mną nie widział, więc. No najgorsze to są
takie rzeczy, które się nie dało dofodić,
a nikt i człowiek sobie sam tak
go z tyłu dowodnić, nie? Czy to jest prawda, czy nie?
No taki rodzaj jakby spektaklu
dla jednego widza, tak? Coś na tej
zasadzie. Tak, tak. No to niestety
tak to wygląda. Można tutaj spekulować, albo coś
przypadkiem dostrzegliśmy, albo coś
celowo pojawiło się tylko nam, tak?
W takich sytuacjach. O tak, tak. Też tak
może być oczywiście. Jeszcze jedna była
taka jakąś dziwnością, to dosyć niedawno, to może
parę miesięcy temu, jadąc też
niedaleko tych okolic, tam jest rondo i to było
już ciemno. I tylko, że przy tym rondzie, wiadomo,
ono jest w jakiś tam sposób oświetlone
i w pewnym momencie zobaczyłam, że przybiega coś
czarnego i może bym nieco nie zastanowiła,
bo mogło to być kot,
mógłby to być jakiś pies rzeczywiście.
Coś takiego mogłoby być jakieś zwierzę, tylko
że ono się bardzo dziwnie poruszało,
bo poruszało się w sposób
taki troszkę przypominający
szympansa, małpkę taką.
W taki sposób się to poruszało.
Tam nie ma żadnego co.
Co to jest w ogóle wykluczone?
To chyba rzeką wyświegła, no ktoś miał
na przykład tego. Niemniej jednak było
to czarne, bo jakby tutaj było w takiej
gdzieś niedoświetlonej
części, tak? Czyli jeszcze przed tym rondem.
Niemniej jednak było tam widać
to, co jest na tej drodze,
a to było czarne. I tutaj
też zwróciło uwagę moją, że to coś było takie, no
w taki sposób się poruszało dziwne.
Właśnie takie jakby małpki,
nie wiem, no. Ale tutaj ciężko to
ciężko to powiedzieć. Po prostu sobie
przebiegło. Jechał tylko nasz samochód,
więc na nic sprzeciwka nie jechało
i była taka chwila jakby pustki.
I to było tak gdzieś kilkadziesiąt metrów,
tak? Więc tak troszkę z daleka.
Ciężko byłoby dokładnie
szczegóły powiedzieć. Po prostu gdzieś tam
zarys tej sylwetki był taki,
no taki, no dziwne to było. Po prostu
nie wiem, co to było. I to przebiegało
tak jakby, tam są dosyć, są dosyć zabudowania.
No może nie, że tak jak w mieście, prawda?
Obok siebie, obok siebie. No ale są
jakieś zabudowania. Są też jakieś,
no drzewa, są jakieś krzaczki.
Także jest, gdzie ma się to,
gdzie ukryć, więc to nie jest tak,
że... Niemniej jednak, no dziwne
to było. I no jeżeli
chodzi o poruszanie się na płynu, to nie było koda
ani pies. Nawet kulejący,
prawda? Bo to też można powiedzieć, może
kulejący. No nie, to miało taką nawet
troszkę sylwetkę wyglądem
przypominający taką małpę, nie wiem, no.
No coś takiego lekko humanoidalnego, prawda?
Tak, tak, tak. Takie od... No po prostu
w ten sposób po prostu poruszające się.
I tak jak się po prostu szympans, czy tam
małpa, no nie gory nawet, bo
gory troszkę inaczej, prawda? On tam
jakoś ten... Albo może i tak, też może
i tak samo. No ale w taki sposób się
to porusza. Więc to jakby
niespotykany sposób na warunki,
że tak powiem, polskie i
jeszcze takie okolice. A to było coś,
to było coś takiego dużego? To było
wielkości, wielkości
takiej... No nie było to z bliska
widać, więc ciężko mi tak...
Maleńkie to nie było na pewno.
To nie było wielkości kota,
na pewno, nie? Bo teraz jak się połkię, to
to tak sobie myślę, że... No przecież
takiego psa, ale to takiego większego
troszkę. Znaczy, no nie takiego wielkiego,
jak ten owczarek, ale coś pomiędzy,
prawda? Coś pomiędzy takim
mniejszym, dajmy na to, szydzu, a
większym niż to szydzu, tak? A mniejszym
znowu niż owczarek. Bo to było takie... No nie,
nie takie długie jak zwierzę właśnie,
nie jak pies, czy nie kot,
prawda? Tylko takie, no bardziej
tą taką małpkę mi przypominało.
Po prostu taką, takiego szympansa, no
wielkości mogłam nawet powiedzieć.
Może troszkę mniejszej, tak? Bo to takie
było... To też było z daleka troszkę, więc...
No, z daleka trudno, trudno oczywiście tutaj jakby
zdecydowanie ocenić wielkość takiej istoty.
Dobrze rozumiem, że pani wtedy była
z jakąś osobą towarzyszącą?
Tak, tak, tak, ale nawet
tego nie, nie, nie, nawet tego nie powiedziałam,
ponieważ szybko przebiegła.
I nawet by ta osoba nie zauważyła
to, więc to... Nawet nie pytałam,
czy widziała. Nawet tutaj
no nie rozmawiałam na ten temat, więc
nie mówiłam, bo po prostu przebiegło.
Ja też to zobaczyłam w momencie nie całego
przejścia drogi asfaltowej,
tylko to było już jakby ponad,
w połowie ponad, prawda?
Czyli już przy końcu już jak zniknęło
tam w trawie, czy tam drzewa są tam, więc to też
nie widziałam tego od początku, tak?
Nie, nie przebiegło mi całej drogi, tylko
ja to zauważyłam już praktycznie przy końcu,
kiedy ten ruch był taki właśnie
dziwny i to zwróciło moją uwagę, bo
myślę, że tak nawet nie zwróciła uwagi w ogóle
na to, prawda? Gdyby nie ten dziwny
chód, takie poruszanie się,
to dziwne. To też taka relacja,
którą ciężko jakby udowodnić,
o której z tego powodu ciężko
w ogóle zacząć temat, że to tak
ujmę, z osobą, która nie siedzi
w tych tematach, prawda? Tak, tak, więc tutaj...
Ale to, nawet tak jak mówię,
to już się to za krótko, za szybko
trwało, żeby nawet
druga osoba, czy ktokolwiek mógł to tak w ten sposób,
tak w ten sposób zauważyć, bo
musiałaby po prostu widzieć i patrzeć w tym samym momencie.
No, a jak się nie jest wyczulona
na takie rzeczy, to myślę, że się nie zwraca uwagi,
bo ja też bym nie zwróciła, tylko tak gdzieś
po prostu, nie wiem, gdzieś tam podświadomie chyba
ten ruch tak zwrócił uwagę
na zasadzie, halo, coś jest nie tak,
no jak to się porusza? No, że to jest
po prostu niemożliwe. Taka była
moja pierwsza myśl, że to jest dziwne,
to jest tak, bo się dziwnie poruszało.
I na pewno patrzyła tutaj w tą stronę
samochodu, bo było widać,
tak, jakby taki zarys tej głowy,
czy tak tego, tego,
to było coś owłosionego na pewno,
to było włochate, czarne, czarne
włochate, ale oczu nie było widać,
jakby to było takie, widać było,
że patrzy w tę stronę, ale no, oczu nie widziałam,
więc. No, ciężko było coś zobaczyć
z takiej odległości, tak. A reszta też
dotyczy tak naprawdę
tak zwanych, powiedzmy, duchów,
dusz, ja to nazywam duszami.
I to też jest śmieszne, ponieważ
ja pewnie rzecz sobie uświadomiłam,
kiedy pójdę po rozmowie, ponieważ ja
często jeździłam do jednej, do drugiej babci
wakacje spędzałam i o babci od strony mojej mamy
odwiedzałyśmy jej mamę,
czyli moją prawabcię, i ja byłam
przekonana święcie, wtedy miałam
myślę, że około tam trzech, nie myślę, że cztery
lata miałam. Byłam święcie
przekonana, że po prostu
pograłyśmy się pewnego dnia, to było
lato, było ciepło, mówi
do mnie babcia, odwiedzimy moją
mamę, twoją prawabcię, pójdziemy, tam, tylko, że
moja babcia zapomniała mi powiedzieć, że
ta prawabcia nie żyje. I jak
poszłyśmy tam do tego domu, wchodzimy, to był
taki duży dom, wchodziłyśmy przez
bramę, tam taka była kostka,
to też jest złotna kostka,
taka jak na rynku w Krakowie,
taka brukowa, taka stara, taka, kojarzy pan,
czyli nie taka nowoczesna, tylko taka z kamieniem
po prostu. I wchodząc do tego
domu, były tam takie pokoje
przychodnie, i ja idąc za moją babcią
po tych schodach, widzę z jednej
strony panią, z drugiej strony panią
siedzi, i mówię, dzień dobry, dzień dobry,
dzień dobry, a moja babcia się
odwraca, uśmiecha się do mnie, no ja się
do niej uśmiecham, idziemy dalej.
I tam moja babcia poszła kogoś tam chyba
rozmawiać, i ja już jakby tyle
pamiętam, i pamiętam jak byłam na
zewnątrz, bo widocznie mi się gdzieś tam nudziło,
i spotkałam panią, i tam pani
jest na tym dziedzincu, na tej
posesji tego domu, i
mówi do mnie, i ja widzę, że ona sobie
stoi tam przy takim
nie wiem, jakiejś stoliczek, coś było,
i mówi do mnie, to ja ci pokażę dziecko, jak to
się pierze to, i mi pokazuje
na takiej starej tarce,
jak się, takiej miednicy, takiej
metalowej, ta tarka jest taka jakaś stara, i ona
mi pokazuje jak się pierze, mówi, tak się pierze,
tak się pierze, ja tam coś z nią
rozmawiałam, ona mi tam tłumaczyła,
w pewnym momencie słyszę, jak ktoś
wyprowadza konie, one stukotają
kopytami o ten bruk,
ktoś tam wprowadza, czy już nie pamiętam
naprawdę, czy wprowadza, czy wyprowadza
te konie, ale ja to słyszę, ja je widzę, te konie,
i to, to, to zapamiętałam.
I któregoś tam dnia, będąc
tam nastolatką, tak nic to
nie dowąd, mówię do mojej mamy, tak, że
o, wiesz, jak byłam
mała, to pamiętam, jak byłam z babcią,
u prababci byliśmy, i bym poszła odwiedzić ją,
i ona tak, tak się na mnie patrzy, i mówi tak,
ale jak mogłeś być u prababci? No chyba
w jej domu starym, bo prababcia
to już dawno nie żyła. I ja mówię,
aha, aha, no dobra, no a co tam, no a co dalej?
A ja mówię, no, jak była taka pani,
jak wchodziliśmy, to była jedna pani,
druga pani, tu mnie opowiadała,
tam mówię, koni to wszystko, i opowiadam,
co panu powiedziałem. Ona tak na mnie
patrzy, i mówi tak, co ty
mówisz? Tam nikt nie mieszkał,
oprócz takiej kobiety, która,
mówię, była z tej rodziny,
ale ona tam mieszkała sama, i w ogóle,
ja mówię, a co? I tak mi widać, że wtedy sobie
uświadomiłam jedną rzecz, i wydaje
mi się, że po prostu jak się jest dzieckiem,
to po prostu jak była
tym małym dzieckiem, to nie oceniałam ludzi
po wyglądzie. I okazuje się,
jak sobie przypomniałam rzeczywiście,
jak ona mi otworzyła, że tak powiem,
oczy, to co ja rzeczywiście
widziałam, to ja widziałam
duszę, tak? Po prostu te duchy,
ponieważ ta kobieta, te panie,
o których przychodziłam, mówiłam, dzień dobry.
One były takie pełnowartościowe, postaciowe,
ale one były jakby szaro-białe,
może trochę przeźroczyste,
czyli ja widziałam duchy po prostu,
ja rozmawiałam, czyli ja stojąc tam
w tym dziedzińcu pustym, jak
mała wariatka, rozmawiałam
sobie po prostu z tymi duszami,
z tą panią, której tam nie było
fizycznie, i wtedy nastąpiło
takie uświadomienie sobie tego,
że przecież ja, no rozmawiałam
z duchami, tak? I to
nie było pierwsze zdarzenie, po prostu
jakby pstryknąć palcem, ja sobie uświadomiłam to.
I to było takie bardzo dziwne. I wtedy
zaczęłam dopiero nad tym myśleć,
naprawdę, co ja widziałam, że może ja
troszkę byłam tak przyzwyczajona,
że wykierałam, że ja to widziałam.
No i przy tej okazji rozmowy
z moją małą, no to opowiadała
tam, co się działo w tym domu,
że tam zmarło dziecko, zmarła matka tego dziecka,
że zajmowała się jakoś osoba, która była niewidoma
tym niemowlem, bo no,
najpierw matka, a potem niemowla,
więc tam takie różne też historie takie są,
gdzie rzeczywiście
tam ktoś mógł być. No, takie jedno
zwiero, bo tak szukamy w głowie
takich bardziej ciekawszych rzeczy.
Ja tutaj mam takie spostrzeżenia, bo
pani mając wtedy,
pani wtedy miała cztery lata, prawda?
To można... No tak, nie więcej.
Trudno oczekiwać chyba, że dziecko
w takim wieku będzie
jakoś, nie wiem, była pani wystawiona
może w jakiś sposób na
poznanie historii tego domu? Nie, nie.
Nie, właśnie nie. Ja byłam przekonana,
że idę do prababci, że ona żyje
po prostu. I te wszystkie,
osoby, które tam są, że one żyją
po prostu. One są takimi ludźmi
jak my. I one sobie tam są, dlatego
ja się nigdy nad tym nie zastanawiałam.
Ja po prostu mówiąc to, opowiadając,
po prostu tak na zasadzie wspomnę.
A jak byłam, to pamiętam, że to i to i to.
I ja do tego czasu, do takiej
szóstej, siódmej, ósmej klasy
ja nie byłam świadoma, tylko że jakby ja
wiedziałam, co wiedziałam. Ja rozmawiałam
po prostu z kimś, kto, prawda,
był fizycznym człowiekiem.
To jest to, co powiedziałem wcześniej.
Mi nigdy nie opowiadano różnych rzeczy.
To wychodziło na zasadzie przy okazji,
jak właśnie powiedziałam o tym.
Nie było czegoś takiego w domu, że się siadało,
opowiadało, czy ja tam posłuchałam. Ponieważ każdy
żył bieżącą chwilą i nie mi odpowiadało. To
jak byłam dzieckiem, nie było czegoś
takiego właśnie. I nie miałam
skąd sobie nawet skojarzeń mieć.
Nie miałam skąd takich rzeczy.
Czy nie było niczego, co jakby zainspirowało?
Tak. No nie miało właśnie. Tutaj to jest to,
że no nie było takiego jakby...
Nikt mi nie opowiadał, ale też
nie słyszałam. Nie było takiego, że jak dzieci
lubią sobie posłuchać, prawda, jakiejś opowieści.
No to tutaj no nic takiego czegoś nie było.
No nie miałam skąd takich...
Zresztą jak sobie teraz
to przypominam, tak, jak ja sięgam
pamięcią, to po prostu ja
tak sobie myślę i tak jak
myślę nad tym, dlaczego ja się nie
zorientowałam, tak, że to nie są żywi
ludzie. To wydaje mi się, że po prostu
dziecko jest na tyle nieoceniające
jeszcze, niezniszczone, że tak powiem
tym światem. Nie jest narażone tak na
zewnętrzne bodźce. Jeszcze to były takie
lata, gdzie no e-komputera jeszcze
nie było, a w telewizji leciało, co
leciało. Bajka raz no czy codziennie chyba te
dobrzanocki były. Więc to nie było skąd, prawda,
czerpać się nawet z
kojarzeń, tak, czy nawet filmów
też nie pamiętam, żebym była mała o duchach.
Nie oglądałam, więc...
Te postaci nijak też nie pokrywały się
z treścią ewentualnych obejrzanych
wcześniej dobranoczek, prawda?
No tak, tak. To w ogóle jakby...
No nie, po prostu to byli ludzie.
Dla mnie na tamten moment
to byli po prostu ludzie. Oni do mnie mówili, więc
ja z nimi rozmawiałam. No panią w ogóle.
Ta pani, jak sobie teraz przypominam,
to ona grała taką... Była ubrana jakby taka pomoc,
wiadomo, mowa. Przyzajmiała taki fartuch.
Jakby pokazywała tak tam,
tam, tam, ten pan, który prowadził
te konie, no to zresztą ja te konie widziałam.
To one też były w tym kolorze
takiej szarości, takiej...
Ale to, jak mówię, to mi się wydaje, że po prostu
dziecko jest na tyle takie jeszcze nielinne,
nieoceniające, że ja nie zwracałam
na to uwagi, że oni po prostu inaczej
wyglądają. Ja to akceptowałam. Po prostu
to, jak oni wyglądają, ktoś tam mi mówił,
to odpowiadałam po prostu i
nie oceniałam. Tak mi się wydaje, że
po prostu człowiek z wiekiem
zaczyna być krytyczny, oceniający
i niestety traci się to takie...
taką niewinność troszkę.
Tak mi się wydaje. I że to tak
wygląda, przynajmniej z mojej perspektywy
to wygląda.
I przez to wszystko przypomniały mi się
inne rzeczy, czyli sytuacje gdzieś, jak tam
z mamą jechałyśmy i szłyśmy na przystanek. To było
gdzieś tam też lato. No to
zachciało mi się po prostu jak to dziecku sikać,
ale no nie wracamy, bo na autobus
nie zdążymy. No to mówię, idź tam,
jest taki stary dom, zatem idź tam.
Ja tam wyszłam, zobaczyłam pana i po prostu
zdębiałam, przestraszyłam się.
Ten pan do mnie mówi, ale nie bój się,
ja ci nic nie zrobię. I ja wybiegłam, jak
dosłownie to było na zasadzie sekund, tak,
bo pamiętam, jak po prostu
zeszłam, jak wyszłam za rogu tego domu,
moja mama mówi, ale co, no to
już tak szybko, przecież...
Nie, nie, nie, nie. A mówię, co się stało, co się stało?
Nie, nic, nic, nic, nic.
No i w końcu mówi, ale powiedz mi, co?
To jest, mówię, na zasadzie dzieje się
w sekundach, tak, nie, że tam
prosi, mówi, tylko to jest szybka,
że tak powiem, akcja. Ja mówię, no bo
tam jest pan. Ona mówi, co, ale jaki pan? Przecież
mówi, jaki pan
tam był, jak ja cię... Czyli ona stała
po przekątnej do tego rogu, tego
domu i ona mnie po prostu widziała,
jak ja tam stałam. I ona mówi,
ale gdzie ten pan, tam daleko gdzieś
był, blisko był? Ja mówię, no,
przede mną stał. I ona mówi,
ale tam nie był żadnego pana. I no,
na zasadzie, dobrze, chodźmy już, bo autobus,
tak, bo nam ucieknie. A co sobie
musiała wtedy mama pomyśleć? Co, jakiś
chłop tam stoi? Na kogo on czeka,
prawda? Tak, no, no, myślała,
że jakiś ktoś się tam kręci po prostu
i tak popatrzyła jeszcze ku oknu, no,
pamiętałam, no, ale tam nikogo nie ma
i zresztą ja kiedyś tam się pytałam,
mówię, a już jak rozmawiałyśmy
właśnie o tym, ja mówię, a to też była
taka sytuacja. On mówi, ale tam nie było
nikogo. Ja mówię, ja cię widziałam,
a ty mówiłaś mi, że przed tobą stał.
Więc, no, więc jakby,
tutaj też takie potwierdzenie takiej
drugiej osoby, tak, że rzeczywiście tam nikogo
nie było, tylko ja to widziałam
i... Znaczy, pani widziała,
pani to widziała, bo jakby te postaci
i ten pan wtedy stały się częścią rzeczywistości
takiej, jak pani ją postrzegała, prawda? Mhm, mhm.
Myślę, że tak, no, to na pewno
było, jeżeli moja mama tego nie widziała,
no to, a stało, że tak
powiem, troszeczkę dalej ode mnie, no,
ale po przekątku, że widziałam ją po prostu,
prawda? I tam nic nie
zasłaniało, widziała ten róg, tyle, że jak ktoś
jechał z ulicy, bo to było takie,
to trzeba troszeczkę tam zejść po prostu na bok,
no to nie mógł widzieć, prawda?
To tylko ona mnie mogła widzieć i
no i tutaj... I nie wiem,
skąd ten pan się pojawił. Rzeczywiście, jak sobie przypominam,
to on tak nagle, tak się po prostu, ja tylko
oczy, jakby do góry
podniosę, patrzę, o, jest, no, nie?
I on się pojawił, więc to taka...
No, dużo tego, dużo tego
miałam. Później, jak już byłam starsza,
chodząc tam, nie wiem, druga klasa,
trzecia klasa, miałam takie jedno,
i to rzeczywiście pytałam się,
bo bardzo mnie to ciekawiło,
czy co to było, co widziałam.
Idąc do szkoły, był tam las obok. Ten las
był tak, że jak była droga
Holnik, to troszkę był taki
spad, no nie wiem, nie wąwóz może,
ale taki spad był troszkę. Czyli
tak troszkę jakby taka minigórka
była. I tam było, tam były takie krzaki,
tam były drzewa, ogólnie takie miejsce,
w którym się przechodziło.
Często dużo lice, była to ruchliwa
ulica. Było to rano,
idąc do szkoły, w pewnym momencie
patrzę i ja po prawej stronie, w tym
właśnie, w tym, no nie
rowie, ale tam niżej po prostu
widzę mężczyznę. Mężczyznę był do połowy dla mnie
widoczny, co też sobie później
uświadomiłam. Był okryty ręcznikiem
od tej połowy, ale nóg. I miał mydło w buzi. I był
z taką miednicą, taką kiedyś
tam w latach takich, no za
komuny może, nie wiem, kiedy co,
były takie, były, czy tam może jeszcze,
no nie wiem, to było na pewno coś współczesnego,
na pewno nie była druga wojna,
na pewno było, może lata siedemdziesiąte,
taka miednica, nie wiem, czy pan kojarzy, taka
do mycia, taka niebieska,
taka metalowa, jakoś tak. I ja to widziałam.
Taka jakby wanna do kompania małych
dzieci, coś tego typu mi się kojarzy.
No, albo takie, bo to było takie okrągłe,
więc taka, taka, coś takiego
było. I to widziałam o dziwo w kolorze,
bo zawsze gdzieś tam w kolorze nie widziałam,
tylko to, co było akurat w kolorze,
w kolorze. I ten pan miał mydło w ustach
i już nie pamiętam, czy on leżał
jakoś tak, że ja widziałam jego
twarz, on był silny, miał tą twarz,
niby z kolorem ciała. I ja po prostu przychodziłam
i chyba już tak byłam przyzwyczajona
do takich różnych widoków, że,
brzydko mówiąc, że nie zrobiło
to mnie jakichś tam wrażenia, tylko pamiętam,
że przychodziłam i patrzę i sobie myślę, o,
jakiś biedny człowiek, on nie żyje, no,
no, wiedziałam, że on nie żyje, no, nie miał tam
nóg, tak, nie, że krwawił, po prostu jakby
był pokazany w jakiejś tam części, prawda.
Czyli od tego pasa było widać, że niby
ma ręcznik, ale nóg nie było już widać.
I on był tutaj nagi, u góry,
no i miał to mydło w tych ustach.
I ja pamiętam, po latach,
po latach, jeszcze, ja byłam już starsza,
zapytałam się, czy tam ktoś zginął,
czy po prostu był jakiś wypadek,
czy jakieś morderstwo było,
czy coś się wtedy wydarzyło gdzieś tam,
bo to naprawdę, jeżeli ktoś
powinien znaleźć, prawda, bo to było na tyle przy drodze,
przy drodze też, i chodzili na nogach
często wtedy, przychodzili,
no to musieli to widzieć, tak,
jeżeli ja, nie wiem, może na 8 godzin
oszłam do szkoły, to no to musiał
ktoś to widzieć wcześniej, że ktoś
tego nie zgłosił, więc stwierdziłam,
że no to, jeżeli ja bez nóg widziałam,
no to jednak to musiała być jakaś
po prostu dusza, która gdzieś tam,
ale coś się stało, prawda, i albo mi się
ukazała, albo tam kiedyś była,
może to było bardzo dawno,
się stało, no ale to też jakby nikomu
nie mówiłam, ja w wielu rzeczach nikomu
nie mówiłam nigdy i nie opowiadałam,
bo jakby, no chyba,
chyba już byłam przyzwyczajona do
tego i do takich różnych widoków
i jakoś mnie to nie,
nawet nie przestraszyło mnie, ja po prostu
przeszłam, pomyślałam, że aha, nie żyjemy
i że po prostu coś się stało, tak, także tutaj
też mama tutaj mówiła, że nie,
nie wiem, że takiego żadnego zdarzenia nie było,
znamy w tym czasie, kiedy ja mówiłam,
że no tyle i tyle miałam lat, jak myślisz, że tam
coś się mogło wydarzyć, no to
to sobie też nic takiego nie przypominała,
więc tutaj też jakby takie,
nie wiem dlaczego akurat widziałam w kolorze, bo zawsze
gdzieś to nie widzę w kolorze. Może opowiem
o mieszkaniu, w którym mieszkałam,
to było niewynajmowane mieszkanie,
nie było stare, było nowe, ale wydaje mi się, że,
znaczy nie wydaje mi się, na pewno tam
było to miejsce, gdzie
można powiedzieć, że tak zwany portal
po prostu i wszystko po prostu świadczy o tym,
bardzo dużo się tam działo, bardzo,
gdzie no mam świadka, osobę i
to jest takie troszkę, można powiedzieć,
przerażające. No śpię,
jest noc, tak? W pewnym momencie się
budzę, bo słyszę takie
chodzenie po panelach, jakby
szczur, ja tak pomyślałam, jak jeszcze
myślę, że jest szczur. I tak wstaję
zresztą i mówię, szczur, szczur,
albo gdzieś szczur chodzi. Posłuchaj.
A nie, nie, nie, gdzie jest szczur?
No gdzie jest szczur? No i tak słucha,
prawda? Słucha. I rzeczywiście, no jest odgłos
po prostu takiego czupotania, czupotania
paluszkami takimi po panelach,
może pan kojarzy, jak to, nie wiem,
może zwierzę jakieś i to tak sobie
chodzi tymi pazurkami, to dosłownie
takie bieganie było, było słychać. Potem też
jest łóżko, prawda? Jesteśmy
na łóżku i czujemy takie,
jakby się układało jakieś
zwierzę po prostu na łóżku,
czy tak sobie ugniata i czujemy
taki, taki ucisk, że tam coś się układa po prostu
na kod, że tak sobie tam
szuka miejsca, a zwierzęcia nie mieliśmy.
To zaznaczę. Tyle, że i tutaj zakończenie
jest takie, że była podjęta decyzja o wzięciu
ze schroniska psa. I tutaj
taka przychodzi myśl, że po prostu tutaj ten pies,
który jest do dzisiaj z nami,
on po prostu chyba przechodził
wcześniej, ponieważ później, jak już mieliśmy tego
psa, identyczny dosłownie dźwięk był na panelach
tego psa i też tak samo
się na łóżku układało. Więc
to, to bardzo dziwne. Także
śmiejmy się, że po prostu przeszła
do nas po prostu wcześniej, bo już po
daliśmy taką decyzję. No i tutaj tutaj jakby
ja tego doświadczyłam i osoba druga, także tutaj
nie byłam sama, że mogło mi się wydawać.
Bo to jest tak, że ja, tak jak
mówiłam, ja mam tutaj
doświadczenie od dzieciństwa,
tak, z tego typu rzeczami
i jakby mnie takie rzeczy
no nie dziwią, tak, jakby
ja tego doświadczam po prostu.
Ale tutaj też jest takie udowodnienie,
że to nie tylko jest w mojej głowie,
ale rzeczywiście to się dzieje, bo jak już
druga osoba, prawda, nie tylko ja
tego doświadczam, no to tutaj
już jest dla mnie też takie, bo to jest
tak, że człowiek to niby doświadcza
tego, ma z tym styczność, ale
gdzieś z tyłu głowy chce sobie zawsze coś
udowodnić, tak, czy to rzeczywiście
jest tak, czy ja to rzeczywiście widzę,
czy tak jest, czy ja to słyszę. Więc
tutaj, no była ta druga osoba,
więc był... No szuka się takiego
potwierdzenia, prawda, że to rzeczywiście
się wydarzyło, no i też szuka się jakby jakiegoś
większego zrozumienia, głębszego zrozumienia,
tego, co nas spotyka. Tak, tak, no bo to, to
jak ktoś mówi, czegoś nie ma, no to
człowiek w to nie wierzy, tak, po prostu.
A też, no, nie uczą nas w domu,
tak, że jakby też mi właśnie nikt,
nikt nie opowiadał, że o, są
duchy, albo masz się bać, albo masz się nie
bać. Gdy nie, bo ja babcię zawsze
powtarzałam i tak, pamiętaj,
ty się bój żywego, a nie
nieżywego, i to zawsze mi mówiła.
No i miała rację.
Myślę, że wiele osób może potwierdzić,
że żywiej potrafią więcej szkody,
wyrządzić niż zmarli, oczywiście. Tak, tak, tak,
tak to powtarzamy i rzeczywiście, myślę,
że tak jest właśnie, jak pan powiedział tutaj.
No tam się różne rzeczy działy.
Tam, tam się miski zmieniały
miejscami, to bardzo dużo rzeczy.
Pamiętam, jak sprzątałam mieszkanie
i już byłam taka zmęczona i spadł, spadł mi,
jakby wypadł mi z ręki, tak, tak stałam na krześle
i miałam w ręce, co, chyba to był lak,
lakier do paznokci, żeby go odłożyć,
a tam coś jeszcze przecierałam
i spadło mi to po prostu na dywan
i stwierdziłam, że, i schodziłam już
z tego krzesła i wychodziłam po coś
do łazienki i stwierdziłam, że tak mi się
nie chce tego podnosić, nawet czy po to
nie z chwilą, niech to leży.
I wracam z tej łazienki, a ten lakier
stoi na tym krześle. No i to
czasami jest tak, że człowiek śpieszy, tutaj
robi dziesięć rzeczy na raz
i po prostu mógł zapomnieć,
prawda, że położył to na przykład
w danym miejscu, ale tutaj
no akurat myślałam sobie, nie,
nie będę tego podnosić, nie schylam się
po to, nie chce mi się.
Idę, mam dość i przychodzę, a to stoi.
I było różnych takich zdarzeń, no bardzo dużo i
nie tylko takich, ale też
można powiedzieć coś na zasadzie,
czasami jak się budziłam w nocy, to widziałam
taką postać czarną w kapturze,
tak, patrzyła się na mnie.
No to już w pewnym momencie było na zasadzie,
otwieram oko, jedno widzę, aha, zamykam.
No wracam się i idę spać dalej,
albo nawet nie chciałam się zastanawiać.
Już to takie było męczące w pewnym momencie,
bo było tego bardzo dużo.
Jakby to miejsce sprawiało
takie nasilenie tego było,
że już czułam się zmęczona tam po prostu,
że jednak jest to takim
natężeniem. Zdarzało się, że
jak byłam sama na przykład w nocy, że budziły mnie
po prostu rozmowy jakby tych dusz, tak,
rozmawiali po prostu, czy chcieli coś ode mnie
przez ten sam,
że chciałam się budzić, powiedzieć w końcu im tak
brzydko, zamknijcie się, przestaniecie
gadać, bo jesteście tak głośni, że ja
spać nie mogę. I się wtedy wyciszało. No tutaj też
no to tak człowiek no nienormalna
jestem, nie mam nic stwierdzonego.
Można by stwierdzić, że mogłoby mi się wydawać,
no ale to po tylu przypadkach różnych i w tym
wszystkim, no to...
No ale nie miesza się to Pani jakby z taką codzienną
rzeczywistością, tak?
Nie, nie, nie, nie, nie, nie, to dla jakby...
No nie, nie, tutaj nie jest to tak.
To jest tak, że ja w pewnym momencie swojego życia
jakby ustało to, tak? Do pewnego wieku. I
mam, mi się wydaje, że w wieku dojrzewania
zaczęło to wracać, tak? Był taki spokój i potem
zaczęło to wracać poprzez na przykład,
no na przykład dajmy na to, szukam mamy, tak?
No nie wiem, czy jest w tym pokoju,
czy w tamtym, wo, mamo, mamo.
Nie odzywa się, nie odzywa się.
Kolejny raz wołam i idę do jednego pokoju,
do drugiego i słyszę, jak w którymś tam pokoju
tu jestem. Idę do tego
pokoju, wchodzę, ale tam jej nie ma.
A to stwierdzam, aha, odwracam się na pięcie i idę
i wychodzę z domu,
bo stwierdzam, że coś jest nie tak
i to nie jest tak, że mi się wydawało,
tylko ewidentnie, no, głos był jej i to słyszałam,
więc, a okazuje się, że
była gdzieś tam z tyłu domu, no w ogóle i w domu nie było,
tak? Była na zewnątrz. Więc no to takie,
no i to to wróciło, to wróciło
w wieku dojrzewania, poprzez
sny. Często śniły mi się osoby, których gdzieś tam
bliska osoba miała umrzeć
albo umarła. Nie, niekoniecznie
osoba, z którą jestem bardzo
zażyta. Po prostu ją wystarczy,
że kogoś znam. Zdarzało mi się,
że śniło mi się, takie było,
to było dosyć tak niedawno,
było takie morderstwo, nie wiem, czy
powinnam o tym mówić, bo jeszcze może bym nie oskarżona,
ale morderstwo, gdzie to była jakaś
rodzina, zabito, tam odeżnięto to gardło
tym osobom, tej rodzinie
i mi się to śniło. Śniło mi się
to dwie noce wcześniej.
Po prostu. I się zastanawiałam,
co to są za ludzie, bo wiedziałam,
jakby już po tylu latach snów różnych,
jakby odróżniam, tak, jakąś taką głupotę,
która się śni, od rzeczywiście
takiej snu, która ma duże znaczenie. No i tutaj
później, jak powiedzieli o tym, tak,
w telewizji i że takie miejsce
miało zdarzenie, no to sobie myślę, aha,
to ja ich widziałam, bo się zastanawiałam,
kogo ja widziałam. Oczywiście nie
widziałam twarzy, tak, tej osoby, która to robiła,
tylko tak jakby na zasadzie
ich ustawionych, tak, takiego
pokazania, co im się stało
i kto, jakby, że ktoś to zrobił,
prawda, że nie oni sami, że to była
po prostu osoba, która tam była. Czyli takie, no,
różnych takich, jeżeli chodzi o sny,
to bardzo dużo takich snów
różnych. No takie w sumie,
sny prorocze, tak? Troszkę tak.
Różnie to bywa, różnie, bardzo
różnie. No to są, nie jest to takie unormowane, że
zawsze mi się śni, na przykład, o
takie prorocze. Dużo jest takich,
które są niedosłowne, takie
domyślne, gdzie ja już, gdzie
na początku musiałam się tego uczyć,
a tak teraz, no, jestem w stanie,
tak, wiedzieć, co może znaczyć. Tak
intuicyjnie po prostu odczytuję to, nie,
nie, nie. No myślę, że
może pan wie, co mam na myśli.
Po prostu jakby sama już wiem,
podświadam ja intuicyjnie,
co, co znaczą. I wiele razy
się sprawdziło to i, no i potem wszystkim po tych
latach, to już tak wiem, że muszę tego ufać.
Intuicji, prawda, które coś tam
mówi, no, to są takie rzeczy,
które... No takie sny pełne symboli, które
tylko śniący rozumie, tak, coś
na tej zasadzie. Tak, czasami
są bardziej dosłowne, z konkretną
osobą, dajmy na to, niedosłownie mówiący,
co ona zrobi, na przykład ta osoba,
ale tak, z tą osobą, na przykład,
dajmy na to i później się okazuje, że tak,
to jakby chodziło o to.
To jest takie niedosłowne, to trzeba sobie
umieć wytłumaczyć, że tak powiem,
no, umieć to zinterpretować.
No ja codziennie mam sny.
Codziennie mam sny, nie, nie
każdego dnia są oczywiście, czy tutaj
prorocze, czy jakby to inaczej
nazwać, czy tak mają wielkie
znaczenie, ale ja codziennie mam
sny. Po prostu śnię codziennie.
Mniej lub bardziej istotne,
ale no codziennie coś tam śnię. Czy są to sny,
no różne, różne, z jakimiś duszami też i
czy też przychodzą do mnie jakieś dusze
i gdzieś tam tak
intuicyjnie się z nimi porozumiewam
i... No był taki
moment, że w tym mieszkaniu, na przykład,
gdzie się bardzo dużo działo, odprowadzałam
dusze, tak, bo było tego tak dużo,
że po prostu tłukły się
po nocy, może wydawały znać,
żeby im pomóc, więc to takie było już
uciążliwe troszkę. No tak, niektórzy
ludzie działają, mówi się, jak takie
latarnie przyciągające zagubione dusze,
które jeszcze nie przeszły do tamten świat.
Tak, tak. Myślę, że tak, bo to... No myślę,
że tak jest, tak, no gdzieś tutaj
te dusze, no w jakiś sposób musi drugi człowiek
przyciągać. Myślę, że każda osoba,
która tam gdzieś ma doświadczenia, to przyciąga,
tak, ma gdzieś tutaj, jest uwrażliwiona na to i
rzeczywiście to przyciąga po prostu i
tak sobie szukam coś jeszcze takiego
ciekawego, bo tam na pewno w tym,
mieszkaniu potrafiłam powiedzieć
coś, po czym osoba do mnie
mówi, o Jezu, co ty powiedziałeś, jakieś
filozoficzne, jakiegoś, ja nie wiem, o co
to w ogóle, jakby takie,
czyli takie mówienie przez mnie, przy takim
przekaźniku, jakby działanie trochę jako przekaźnik,
albo ja sobie coś śpiewałam
w jednym pokoju, a druga
osoba słyszała jakby inny głos
i się mnie pyta, a kto to śpiewa, co to, to jakby
w taki sposób, no nie, też to działało.
Czyli tak, nie do końca z moją wiedzą,
się to też działo, więc też widziałam, prawda,
no to tak, te dusze gdzieś tam i
najczęściej śpiąc, na przykład śpiąc i
przebudząc, czyli przebudzę już, jak byłam
przebudzona, ale jeszcze miałam zamknięte oczy, leżałam
tyłem, na przykład, dajmy na to, mówiły do siebie
i mówią tak, o, to jest to właśnie,
to jest właśnie to, i mówią imię i nazwisko,
no nie, to jest ona. I kto, nie widziałam,
ale to jakby nie było podczas już snu, tylko
no, obudzona byłam, ale ale, ale słuchałam,
że tak powiem, podsłuchiwałam,
albo myślałam, że coś więcej
tam bym mogła powiedzieć.
O, na innym mieszkaniu jeszcze
wynajmowałam i myślę, że od tego to się zaczęło.
Wynajmowaliśmy mieszkanie po takim panu,
którym się okazało, że zmarł,
ale on zmarł tak trochę odmęczony, jak i samotności.
My to mieszkanie wynajęliśmy i już przy, jakby
robiliśmy taki, przedprowadzają się taki
delikatny remont, takie malowanie i ogólnie. I tam
nie tylko ja sprzedałam, właśnie
z drugą osobą, którą mieszkałam,
takie stukanie w łazience o szafkę,
otwierania szafki i zamykania.
Ale to mnie gdzieś tam, no tak jak mówię,
mnie takie rzeczy nie rusza. Może mnie to
fascynuje, ja to, ja tym żyję, ale
no mnie to nie rusza jakoś tam,
nie przestęszyło mnie, nie zrezygnowałam
z tego mieszkania, jakby mnie nie wzbudziło
do mojej żadnej tam niepokoju. Był moment, gdzie
no to jest wieczór, noc, jest ciemno w pokoju,
usypiam dziecko i w pewnym momencie
słyszę taki przerażający, a był tam dywan
taki dla dzieci, taki nie włochaty, tylko taki
wykładzinowy, jakby to powiedzieć,
taki płaski, prawda, ten dywan.
I w pewnym momencie słyszę takie przerażające,
jakby ktoś paznokciami przeskrobał,
przejechał po tym dywanie. A takie naprawdę
okropne, takie na zasadzie, ja cię ostrzegam.
I to tak z drugiej strony tego pokoju
ja aż nogi do góry na krzesło
podniosłam i sobie myślę, kurde,
to mysz, to mysz, to mysz, to mysz, to jest na pewno mysz.
A nic nie widziałam i starałam się uspokoić, bo
to akurat doświadczenie było bardzo niemiłe
i jakoś mi się tak nie zdarzało, takie też
też mnie przestraszyło, bo to jakby nagle,
to nie było, że tak delikatnie,
tylko nagle stałam, jakby pan wziął
dłoń paznokciami i przejechał
po prostu po tym dywanie.
A to było bardzo nieprzyjemne takie, no.
I to było takie donośne, głośne
i takie dosadne to było. I ja taka,
tutaj utaję, że mysz.
W sumie tak, może to jest mysz, to jest mysz.
Oczywiście to mysz nie była, no,
bo to było za głośne i w ogóle
nie przypominało tej myszy.
Ale później też były takie,
w ogóle tam się nie mieszkało za dobrze.
Asmosfera była ciężka, było tak,
dosyć tak, niby spokojnie, niby nie.
I ja z tym panem,
dziadkiem rozmawiałam, że my to wynajmujemy,
że my pieniądze dajemy do tego.
A on nam tu jeszcze tak,
że tak nas tutaj niepokoi.
I że my się stąd wyprowadzimy, tylko
musimy się jeszcze trochę poczekać, bo musimy
sobie znaleźć nowe mieszkanie. Ponieważ
w międzyczasie był tam też
taki balkon i tam na tym balkonie
były jakieś stare kamienice
i na tym balkonie była tam rozbita szyba.
Tylko jakby była pierwsza szyba,
potem była następna i dopiero był
ten balkon, taki przedsiony.
Przeciąg. Ten przeciąg albo dalej
była taka rozbita tam szyba. Jakby my tego
nie wychodziliśmy, ponieważ to było takie, tam
nie było to takie przyjemne, żeby tam
wychodzić. To było chyba gdzieś trochę zabudowane,
że do końca nie pamiętam.
I to było zamknięte. To było zamknięte
tak, że dziecko małe nie mogło
sobie tego otworzyć. Na pewno nie dwuletnie
nie dostawało do klamki
i nie mogło tego na pewno zamknąć
z powrotem. I wewnętrznie
dnia po prostu dziecko do mnie przechodzi,
pokazuje mi rączkę i ma przeciętą
po prostu tak naciętą jakby tym
szkłem właśnie. Ja taka przerażona
biegnę tam do tego właśnie, do tego pokoju z tym
balkonem, bo myślę sobie
Jezu, czy to jest zamknięte?
Tego nikt nie otwiera. I ja tam
wchodzę, a te drzwi są zamknięte na ten balkon.
I wtedy sobie pomyślałam, że no to
robi się już niebezpiecznie, bo
nic innego nie było w pokoju,
nic nie było po drodze,
czy mogło sobie to dziecko przeciąć.
I pytałam się, skąd
się to wzięło tak, żeby pokazało,
skąd to jest, zaprowadziło mnie tam
i pokazało palcem, że to stamtąd.
I rzeczywiście to wyglądało jak przecięta
rączka, tak po prostu dłoń,
tak wzdłuż po prostu, taka kreska
zrobiona. I to jest niemożliwe,
żeby dziecko to samo zrobiło,
zamknęło drzwi jeszcze, no też
nie przybiegło z płaczem, tylko
z takim... Z takim zdumieniem jakby,
tak? Tak, tak, takim
na zasadzie po prostu rozłożyło
tą rączkę przedemną i pokazuje,
z takim, no nie wiem, może nie
przerażeniem, nie wiem, może chyba
z takim, no takim zdumieniem,
z takim chyba, jakiejś takiej, jak to się mówi,
otępieniu, może coś takiego, bo normalnie
tutaj dzieci płaczą, tak?
I czymś coś stanie w ogóle,
to to jest niemożliwe, więc jak ja
to zobaczyłam, to przyszedłem i myśli, że po prostu
no stwierdziłam, że to już jest naprawdę
już to, za daleko to idzie, tak?
Jakby to już jest jakby
przegięcie, tak? Jakby już jest
no to już jest fizyczne, tak?
To już jest coś, co nadaje bardzo do myślenia i
no jest niebezpieczne w pewien sposób,
że już to jakby za daleko idzie i...
No szczególnie niebezpieczne, mając
na względzie to, że dzieci do pewnego momentu
są jakby bardziej, mówi się, otwarte
na kontakty z tą niefizyczną rzeczywistością. Tak,
tak, tak. I tu jest jakby
jakby no świadka nie trzeba
na to, że tak powiem, bo
no dziecko nie mogło sobie niczym
zrobić. Zresztą samo by sobie tego jakby
przypadek mogło, by sobie, ale nic takiego
nie było. Przecież to było za drzwiami
i co najlepsze, ja myślałam,
biegnąc tam, Jezus otworzyło sobie, tak?
No jak to możliwe? No ale otworzyło
nie wszystko mi to na myśl w ogóle.
Ja patrzę, to jest zamknięte, a zamknąć
nie mogło samo. To jest w ogóle niemożliwe.
To było zareglowane. Zresztą mi ciężko byłoby to
otworzyć. Ja tylko popatrzyłam,
no nie ma żadnego kawałka, nie ma niczego.
Nawet z tej drugiej strony
nie było. Zabawką też nie mogło
tego zrobić, bo jakby nie było żadnej zabawki.
Zabawki pękniętej, bo tak jak mówię,
tutaj podchodzę też w pewien sposób racjonalnie,
staram się tak, to nie jest tak, że jak mam
do czynienia z tym, to ja tutaj już
wszystko, prawda, zakładam,
że to jest tak i tak. No po prostu najpierw
sprawdzam, co mogło fizycznie
się tutaj wydarzyć, czy mogło dziecko
tego sobie gdzieś tam samo nie zrobić,
bawiąc się, czy coś się
mogło rozbić, prawda, czy coś się stać.
Także to się wszystko odbyło w ciszy.
Nie było krzyku, nie było, po prostu
dziecko przyszło takie zdumione
i to nie jest tak, że to miało na powierzchni, po prostu
miało przeciętą, przeciętą dłoń, rączkę, więc to
było takie najbardziej takie doświadczenie, gdzie
on się tak troszkę uruchamiał,
tak co jakiś czas, mogę powiedzieć,
ale niemniej jednak cały czas
była jakaś taka ciężka atmosfera.
Zresztą ja tam mam pół roku, ja nie mogłam znaleźć
przyczyny, dlaczego mnie
boli, tutaj to miałem problem,
więc gdzieś tutaj też fizycznie
już zaczynało to tak działać
i uspokoiło się wreszcie, jak znaleźliśmy
mieszkanie i już było, już mieliśmy
się wyprowadzać tak tydzień, dwa przed.
To po prostu wszystko jakby opadło,
tak można powiedzieć, cały ten
taki, no to taka ciężkość i to wszystko i
no i tam też rzeczywiście w ogóle
takie rzeczy się działy, gdzie teraz jak sobie pomyślę,
to na przykład mieliśmy
iść do lekarza, no to dziecko gdzieś tam
biegło, biegło, tak się poślizgnęło,
że wpadło między gdzieś tam
łóżko i sobie już odpodbiło
oko. I na przykład tutaj
lekarka się śmiała, no ja, ja
znam, ja to nie znam, ja wiem, że panie tutaj
nic nie ten, ja wiem, no tak się dzieje,
że przed każdym wizytą po prostu
dziecko biegnie coś i nagle się
jak się nigdy nie wywracało,
ono się wywraca na przykład, nie?
I sobie coś tam, albo sobie tu odbije,
albo sobie coś innego zrobi.
I to było bardzo dziwne, gdzie to się
nigdy nie zdarzało. Wiadomo, gdzieś
się tam dziecko przewróciło, ale nie aż tak,
żeby gdzieś się wślizgnąć, żeby aż w taki sposób
widoczny, aż tak sobie po prostu coś zrobić. I to
też, i to się działo tylko tam na przykład,
tak? Gdzie, no ten pan tam, on tam
też miał taką śmierć, że tam sam
był, mieszkał, zatruł się
banderynkami i po prostu się odwodnił, jakby tutaj
taka ność, czyli taka naprawdę taka ciężka
tam ta śmierć tam była i to było
takie samotności. No tak, są ciekawe, tak. Tak, tak,
takie samotności i takim, no więc to takie,
no to były inne miejsca, gdzie
tak i fizycznie i nie fizycznie było to czucie, to
całowało bardzo. Było czuć tą obecność tego
pana, który, jeżeli to rzeczywiście
on stał za tym, to można tutaj jakby też troszkę
pospekulować, czym to było spowodowane, czy może
chciał w ten sposób
zwrócić na siebie uwagę i uzyskać
jakąś pomoc, na przykład w przejściu
na drugą stronę, bo nie przeszedł z jakiegoś
powodu, albo po prostu był
tak, że to tak ujmę kolokwialnie
przyklejony do tego miejsca, do tego
swojego mieszkania, że nie życzył sobie, żeby ktoś,
tam mieszkał oprócz niego, tak?
Taki samotnik. Tak, tak, myślę, że
tak, no ja tutaj tak mówię,
rozmawiałam z nim, tak, na zasadzie, że
my tutaj płacimy, tak, i
to idzie, bo tam była jego córka, mieszkała
chyba, znaczy nie mieszkała, tylko wynajmowała
i to mówię, to dla niej te pieniądze idą i
słuchajmy tutaj ten i jakby
to też tak tłumaczyłam mu, nie,
że my tutaj tego nie kupiliśmy,
to wynajmujemy, za to płacimy, my stąd pójdziemy,
tak, jakby takie
i rzeczywiście gdzieś na jakiś czas się to
rozdziało i tak jak mówię, jak już podjęliśmy decyzję,
że się wyprowadzamy, że mamy już to
mieszkanie inne, tak, po prostu
naprawdę jak ręką odjął, po prostu
to się, więc zakładam, że
byś to nie chciał, żebyśmy tam byli,
po prostu, no, jakoś tak.
Intruzi sobie poszli, można dać im spokój, nie?
Tak, tak, więc tutaj to też, jaki to jest, że
że to się no, odczuwa, prawda, że
tutaj jednak jakaś decyzja, to tak jak
z tym psem, tak, że jakaś decyzja została podjęta,
i się to dzieje, tak, że tutaj gdzieś to wzajemnie
oddziałuje, tak, że to jednak nie jest tak,
że my sobie w eter mówimy, że to jednak,
no, ma znaczenie, nie? Jakiś wpływ na to wszystko,
więc, no, to jest takie,
no, to jest takie wydarzenie, takie
najbardziej, gdzie, tak jak mówię, fizycznie
ja odczułam to, jakby były takie, no,
zdarzenia i w ogóle, no,
pół roku się męczyłam, nie mogłam powiedzieć, co jest
przyczyną, więc, o Boże, no,
brakiem człowieka, można powiedzieć, i tak,
no, tak się czułam. Ja jeszcze wtedy
nie zajmowałam się odprowadzaniem,
tak, ja jeszcze tak nie siedziałam
w tym, nie, nie, pomimo, że ja to,
jak widziałam, ja czułam,
ja się tym po prostu nie zajmowałam,
to też, i też ten pan, ten starszy, myślę, że był
takim zapalnikiem do tego wszystkiego,
bo od tego się wszystko na nowo zaczęło
i jakby obudziło pewne, że tak powiem, gdzieś
to na nowo, tak, jakby to rozbudziło to wszystko i
zaczęły się, znaczy syny miałam wcześniej,
ale jakby one pewnie na czas zostały, jakby
to wszystko spowodowało, że ja
zaczęłam jeść na nowo, jakby
zaczęło to trybić na nowo, że tak powiem,
w taki intensywny sposób
i, no, i zaczęły się takie
różne rzeczy właśnie już też dziać, już
w innym mieszkaniu i to, to, myślę,
że to, gdzie ja się pojawiałam, to po prostu
już było jakby, nie dotyczyło
to stricte mieszkania, ale już mnie, tak, i...
No, taka siła jakby przeklejona
też do pani, tak? Tak, tak,
bo to, to, to po prostu gdzieś
już miałam takie zdarzenie, że
w nocy obudził mnie głos
i to było takie, można powiedzieć,
przyjemne z końcówką
nieprzyjemną, bo obudził mnie taki
piękny głos, taki delikatny,
miły, cudowny, no takiego
głosu nie słyszałam, mówi moje imię,
mówi moje imię, takim, takim
głosem, budzi mnie po prostu moim imieniem,
takim, no, no, no, po prostu takim, czuć było
taką, takie, nie wiem,
czy takim aksamitnym, takim, no,
przyjemnym, naprawdę bardzo przyjemnym,
nigdy takiego głosu nie słyszałam
i obudził mnie o godzinie trzeciej, gdzieś tam
koło trzeciej, po trzeciej, jakoś tak
w nocy, obudziłam się,
poszłam zobaczyć za godzinę,
poszłam się z powrotem spać i
na drugi dzień dzwoni do mnie babcia,
że dziadek zmarł i ja się pytam,
a powiedz mi, o której on
zmarł i ona mówi, że tam właśnie
na tej godzinie, a ja, aha, no to słuchaj, no to
nie wiem kto, ale ktoś przyszedł
mi powiedzieć, nie, bo mnie obudził o tej
godzinie. Moja też chyba stwierdziła,
że to, to anioł był w śmierci,
że po prostu tam przyszedł
powiedzieć, że, że dziadek
ma żydek znać. No to też można
uznać za taką formę monicji, czyli sytuacji, kiedy
dostajemy informacje o śmierci
jakiejś tam bliskiej nam osoby.
Mówi się, że to nawet sam zmarły informuje.
Albo sam zmarły, albo jakaś istota
przychodzi nas o tym poinformować. Ale to, to, że
to, że to się zbiega w czasie
za śmiercią bliskiej nam
osoby, każde przypuszczać,
że to jednak sam zmarły w jakiś sposób
wysyła taki sygnał. Ale bo tak jak pan mówi, jakąś
taka, taka istotę, prawda, która
gdzieś to tam przekazuje, nie wiem,
to nie był głos dziadka, no to był taki
naprawdę, no to był kobiecy głos, po pierwsze.
W ogóle miał obrzeżenie kobiecego głosu.
I taki, naprawdę tak, tak
przyjemny, że można by słuchać,
tak, i ja wcale się nie chciałam tam
budzić, ale to było takie, no,
na zasadzie, no, moje imię i tak, no,
no weźcie się odbudź, nie, w końcu.
Weźcie się tutaj ogarnij, weźcie się,
ale ten głos był tak przyjemny, że, no,
dałoby się go tak słuchać.
Taki, no, na przykład taki aksamitny,
no, nie wiem, no, nigdy nie słyszałam
takiego głosu i, no,
go tutaj taki zcikse do mnie, nie.
Jeżeli chodzi o sny, to sny, to też miałam bardzo
dużo snów, gdzie widziałam siebie
biegnącą przez gruzy. I dajmy na to,
było to dziesięć lat wcześniej
i po dziesięciu latach stwierdziłam,
że po tyle minęł dzień siedziań,
w pewnym momencie sobie myślę,
jakby zawsze miałam przeświadczenie, że,
no, żyłam kiedyś, tak,
że jakby tutaj w innych cieleniach
żyłam i wiedziałam, że ten sen nie jest zwykłym
snem, że tam na zasadzie, no,
oglądałam się filmów i teraz mi się coś
i okazało się, że robiąc sobie
autoregresję, oczywiście z pomocą
tam, na przykład,
głosu z YouTube'a akurat, no, co by,
no, po prostu sama się jakby
przed dziękuję tobą głosowej wprowadzałam się
w trans i wprowadziłam
się sama do tego, czego chciałam się
dowiedzieć i tutaj dowiedziałam się, że to, kiedy
żyłam, prawda, dowiedziałam się
na jakiej ulicy żyłam i co jest
najciekawsze, jak ja to sobie sprawdziłam,
to była druga wojna światowa,
oczywiście udowodniłam sama
sobie, bo tak jak mówię, z tyłu głowy jest
tam, ja w to wierzę, ja mam o tym
przekonanie, ale muszę sobie to
udowodnić, no, bo inaczej się nie da,
bo jak sobie nie udowodniczasz,
człowiek, no to, to, to, to
się do końca nie wierzy w to. I rzeczywiście
sprawdziłam, to była ulica Sadowa, się nazywała
w Warszawie i
za nic w świecie nie mogłam wiedzieć, że
ona się tak nazywała, bo
ona zmieniła nazwę, ona się tak nazywała
wcześniej, teraz się nazywała
księdza Józefa, jakoś tak, no,
i, no, nie mogłam tego wiedzieć, tak,
nawet, no, jakby to jest niemożliwe,
po prostu. No, nie znając wcześniej
historii Warszawy, to rzeczywiście.
To tak, jakby, no, ulicy, jakby,
nigdy nie mieszkałam w Warszawie, więc to, to
w ogóle, jakby, no,
możliwości nie było, tak, a jeszcze
ulic starych, które nie istnieją i
zostały zamienione na jedną nazwę, to już
w ogóle. I ja tam widziałam w tej, w tej,
jak się to pałam, w tej regresji
kamienicę, tak, jakby
to otoczenie całe, ja zaczęłam
to szukać, zaczęłam to szukać
po prostu po internecie. Wiedziałam, że
to jest Warszawa, na pewno,
i kamienic takiego, to była taka specyficzna
i okazało się, że na tej
ulicy była kamienica, która została
wyburzona, ona jako jedyna nie przetrwała
wojny, ona została odbudowana.
I jak ja coś zobaczyłam, to
myślę, Jezu, to jest tak, to jest
ta kamienica, ja tam
mieszkałam i dowiedziałam się,
jak się nazywałam, jak miałam na imię.
Oczywiście to było ciężko sprawdzić,
bo to są takie, jakby
tutaj wychodzi na to, że ja nie miałam
rodzeństwa, gdzieś tam rodzina,
no to nie wiadomo. No i poza
tym zginęłam tak, że, że po prostu na tych
gruzach nie zaszczelono.
Więc ja tam pewnie pod tymi gruzami
tam gdzieś może ktoś mnie pochował,
może nie, jakby tam żyłam.
Niemniej jednak, no mogłam sobie udowodnić,
że rzeczywiście tak, tak, no to
jest prawda, tak, jakby tutaj
powinno się wierzyć w to, co się,
prawda, w tej regresji widzi.
Niemniej jednak sobie człowiek udowodnił,
że rzeczywiście potwierdzi,
no to, co jednak inaczej się
na to patrzy. A najlepsze jest to,
że jak byłam parę lat wcześniej
przed tą regresją w Warszawie,
spędzałam tam dwa tygodnie
i ja chodziłam w tamtych okolicach
nieświadomie, w ogóle całkowicie.
Pamiętam, szukałam tam fryzjera, kogoś tam.
Ja chodziłam po tych uliczkach nawet bez nawigacji
i wiedziałam, jak wrócić, nie zastanawiałam się.
I wtedy mi to nawet do myślenia
nie dało, że ja podświadomie
przystąpiam, gdzie iść i jak wrócić,
gdzie ja idę, w ogóle, jak
prędko wrócę, jakby w ogóle
od punktu A do punktu D, do C, czy to chodziło mi.
Jakby poruszając się w tym ścisłym,
prawda, tutaj w średmieściu,
tak to jest po średmieściu,
w całym centrum, prawda, poruszając się
i nie mając problemu w jakichś ulicach.
Co mi później sobie też uświadomiło,
rzeczywiście, widocznie.
I gdzieś tam, jadąc tam, spędzając
ten czas, bardzo dobrze się czułam,
poruszałam się swobodnie, gdzie ja
jadę z tego miasta w sumie,
nawet w Polsce można nie wiedzieć,
gdzie się, prawda, idzie
i jest jakaś tam niepewność, a tutaj
po prostu z taką swobodą, takim jakby
chciałam iść w tą stronę, to szłam,
wiedziałam, że tam jest galeria, znaczy w sensie galeria jakby
idąc tymi ulicami, wiedziałam, że tam gdzieś
to jest jakby północ, wschód.
Jakby to tak nie sprawdziło to żadnego
troszkę problemu i wtedy mnie to nie zastanawiało,
później dopiero sobie to uświadomiłam,
że rzeczywiście i te sny dotyczyły
właśnie, no właśnie tego
poprzedniego życia. Czy Pan
w to wierzy, czy gdzieś Pan tutaj,
bo to też ciężko powiedzieć, że to kwestia
jest wiary. No też ta znajomość,
wykładu danego miejsca, gdzie co jest, to
zawsze mi się właśnie kojarzy z taką
wiedzą jakby zaczerpniętą jeszcze
z poprzednich wcieleń. Teraz mi się
przypomniała taka relacja, nie pamiętam
czy to już było publikowane, czy jeszcze nie
w podcaście Mówią Świadkowie,
ale przypomniała mi się taka relacja od słuchacza,
który w dzieciństwie pojechał na wycieczkę szkolną
do zamku w Malborku
i dzieci tam sobie zwiedzały wszystko
pod okiem oczywiście przewodnika, nauczyciela,
a on sobie chodził po tym zamku
jak po swoim. Wiedział dokładnie, gdzie
co jest, nie zgubił się oczywiście,
tak jakby znał ten zamek jakby
z któregoś wcześniejszego życia,
prawda? Tak, no to jest takie właśnie
takie podświadome, tak?
Człowiek nie myśli nad tym, tylko po prostu
idzie i jakby i nie ma tutaj.
To ja tak miałam też z Chorwacją.
Pojechałam pierwszy raz do takiej
uczucie, później na zasadzie
takiego jakby przez całe życie
miałam takie coś, że gdzieś jest
jakieś miejsce, gdzie
jakby jest taki mój dom, takie miałam
wrażenie po prostu, jakby że ta Polska
to nie jest takim, tak, ja nie mam,
nie jestem taka związana, jakby to nie jest takie
do końca coś, co ja czuję, tak?
I jak pojechałam do Chorwacji,
poczułam to, tak? Też właśnie swobodnie
się poruszałam, zresztą bardzo łatwo mi jest mówić,
bardzo łatwo, no nie mówię tutaj
fluencyj w języku chorwackim,
ale porozumiewam się jakby w ogóle
i mam takiego zrozumienia
i problemów z mówieniem, czego
nie uczyłam się oczywiście, gdzieś tam na kursy
żadnych nie chodziłam. I też miałam takie
właśnie, właśnie taką lekkość
w poruszaniu się tam i w ogóle takim,
no właśnie to ciężko opisać,
takie, to jest takie naturalne
po prostu, bym tam kiedyś wróciła
i wróciła po prostu z powrotem.
I też właśnie przy regresji,
ale to już jakby na regresji prowadzonej
przez panią specjalnie,
no to tam się dowiedziałam, że tam się wszystko
zaczęło, jak to tam stwierdziłam.
To od tego się zaczęło, tam od tego
miejsca. Zresztą ja tam zostałam spalona
na stosie, więc to jest
takie miejsce gdzieś chyba bardzo ważne
i rzeczywiście odkąd pierwszy raz tam pojechałam,
wewnętrznie mnie to uspokoiło,
że ja znalazłam po prostu to miejsce
i już o tym nie myślę w ogóle
w taki sposób, że gdzieś jest to miejsce.
I gdzie bym nie była, to
nie jest tak, tak się dobrze tam nie czuję.
Najpiękniejsze miejsca, jakie
mogą być, jakby nie robią wrażenia,
po prostu tam i to jest coś, takiego, że no jakby
jest coś więcej w tym, tak?
Jakby tutaj ta dusza gdzieś tam
czuje, że to jest to miejsce
i no takie to jest takie,
jest takie dziwne. Nie wiem, czy pan
kiedyś coś takiego miał z jakimś miejscem,
ale... No nie, akurat nie miałem.
A to jest coś takiego... Szczęśliwie.
To nie jest coś takiego na zasadzie,
prawda, déjà vu, że nam się wydaje, że znamy
jakieś miejsce, tylko, że my jesteśmy
pewni, że znamy to miejsce, tak?
Tak, tak. To jest takie, takie
to jest coś takiego, że jak się tam
widzę przynajmniej, tak mam, to mnie to tam uspokaja.
Co by się nie działo, jaka pogoda
nie była, to po prostu jest, jest
idealnie. Inaczej myślę, inaczej...
Chociaż były różne miejsca, gdzie mi się
podobało, tak? Jakichś innych krajów, ale
tutaj, no, no jednak to jest coś...
No i też mi to dało tutaj,
bardziej mnie to jeszcze uświadomiło, no,
w tej regresji też, tak?
Że to jednak tam żyłam, tak?
I tam, tam było coś bardzo ważnego
i rzeczywiście, bo to jakby nie
jest jedyny kraj, w którym żyłam, tak?
Ale rzeczywiście, no, tutaj to jednak ciągnie i
i czuję taką tęsknotę, taką jak
za domem się czuję, nie? Jak się czuję, jak się
długo nie jest, to sobie pomyślę,
to ja mogłabym tam być, po prostu
ze szczęścia, że ja tam jestem. To jest takie
coś, co, co nie wiąże się z żadną
osobą, tak? Że tam za kimś tam,
tylko po prostu za tym miejscem,
gdzie by tam... I są też pewne
miejsca, gdzie w tym kraju,
gdzie po prostu są takie szczególne,
tak? Gdzie rzeczywiście tam,
samo ciągnie, przez najwyższe
zdarzenia przypadkowe, więc...
No, taki niezrozumiały pociąg
do innego kraju, który niektórzy właśnie
łączą z wspomnieniami z poprzednich wcieleń. No.
Także to takie właśnie, taki jest,
takie mamy. No, taki
bogaty bagaż doświadczeń, trudnych
do wytłumaczenia. Tak, trochę, trochę tego jest.
Można by się tak, już bym mogła zasnąć.
Tylko włączyć to nagranie,
i tak, no dobra, niech ktoś gada.
No nie, niech ktoś mówi. To tam ma do powiedzenia,
niech się cieszy. No, no, bo to
tak, no jest tego mnóstwo, no,
różnych, i jak staram się coś
no najbardziej takiego
najciekawszego, ale chyba już z każdej
stwarza chyba poruszałam. Aha, no jeszcze,
jeszcze jest jedna rzecz, czyli
patrzenie w przyszłość, tak?
No tutaj, oczywiście ja tego
nie używam na innych ludziach,
w sensie nie świadczę takich
usług, że tak powiem. Jakieś tam patrzenie
w przyszłość, czy to
raczej na swój użytek najbliższej
osoby w ten sposób,
no to tak, jak, no to rzeczywiście
się sprawdzają, nie? Różne rzeczy.
Ale też zauważyłam, mając
takie doświadczenie, że tak jak
tutaj na waszych tam ufuchistorie,
czy często tam poruszacie, prawda,
na temat pana Jackowskiego, tak? Jego temat,
a jego przepowiedni, które na
YouTubie robi, no to ja stwierdzam,
że ponieważ miałam
kiedyś taką wizję, której no nie mogę
powiedzieć tutaj, bo to jest takie dosyć,
a to jest wizja dla Polski, tak? I
ona mnie przeraziła, tak? W pewien sposób.
I sprawiła, że przez pewien
czas, bo to się działo podczas medytacji
po prostu i na pewien czas
po prostu przestałam medytować.
W sumie i tak sobie świadam też, że od tego
czasu ja przestałam medytować,
bo to mnie no naprawdę
tak wbiło, że tak powiem, jak to się
mówi w fotel. I uważam, że tutaj ciężko jest
bardzo patrzeć w przyszłość
i też przewidywać, jeżeli, jest bardzo dużo
zmiennych i nie zależy to
praktycznie od nas w ogóle, że jakby
wiele innych ludzi w tym
bierze udział i może podjąć
tak różne decyzje i może zmienić
to, że to jest tak zmienne,
że nie da się tego do końca przewidzieć
na 100%, czy coś się wydarzy, czy nie.
Coś, co jest moim zdaniem nieprzesądzone
jeszcze, coś, co może być
jakimś wariantem i nie jest po prostu ostateczne.
Po prostu coś może się wydarzyć, ale
no nie wiadomo, bo jest za dużo zmiennych.
I ja tutaj też takie coś widzę,
że jeżeli dotyczy to mnie, gdzie ja mam wpływ
na coś i mogę na to wpłynąć,
to to mi się sprawdza. I w jakiś tam sposób
jestem w stanie sprawić, że tak powiem, że tak, to
będzie tak, jak ja to zobaczyłam.
Tak, że mniej więcej się to gdzieś spełni.
Oczywiście nie wszystko, bo to tak do końca
też nie jest, bo są różne sytuacje, które
są zewnętrzne, na które ja
też nie mam żaden sposób wpływu. I tutaj
troszkę rozumiem pana Eckowskiego, ale
nie rozumiem z drugiej strony, dlaczego troszkę
tak w to brnie, że on o tym mówi, bo myślę, że
jednak odnajdywanie osób
zmarłych to jest coś innego, a
szukanie, że tak powiem, w czeluściach
przestrzeni, w przyszłości jest czymś naprawdę
innym i jest bardzo ryzykowne. I to jest takie
może się uda, może nie. To jest takie
50 na 50, 30 do 100.
I to jest takie naprawdę bardzo
niepewne i ciężkie. Troszkę jest tutaj...
No ja mam na przykład oporę przed takim czymś,
tak? Jakby miałabym dużo oporu,
żeby mówić tutaj, bo jednak no może się to w ogóle
nie sprawdzić i tak jak mówię, to jest troszkę
za dużo ingerencji zewnętrznych,
za dużo osób po prostu w to może
ingerować i to jest takie coś, co sprawi, że
nie do końca się to spełni. I no dla mnie
to jest bardzo ryzykowne. I z drugiej strony
troszkę nie rozumiem, ale no nie wiem,
ale tutaj...
No tutaj w przypadku Łęckowskiego jest dużo
takich kontrowersji, bo
to, co on przekazuje, to może
być jakaś jedna z możliwości,
jeżeli chodzi o przyszłość.
A równie dobrze może to być
efekt jakiejś jego, prawda,
analiz po prostu takich
sytuacji geopolitycznej obecnej.
A tak też trzeba brać pod uwagę, trzeba brać
poprawkę na to, że to jest jednak
proroctwa dotyczące przyszłości świata.
To jest jednak taka treść, która bardzo dobrze
się sprzedaje na YouTubie.
A Jackowski jakby nie było, ma jednak tam ile tam?
Chyba 600 tysięcy subskrybujących,
to jest, no, niewki dmuchał.
Tu drobna poprawka ode mnie.
Troszeczkę panu Krzysztofowi
zawierzyłem. Oczywiście życzę mu
takiej liczby subskrybentów, natomiast
w tym momencie ma 332 tysięcy. No, no to jest
bardzo dużo. Nie wiem, powiem
szczerze, nie wiem ile ma, ale no jest
dużo. Czasami gdzieś tam
w pewnym momencie słuchałam,
ale szczerze mówiąc po prostu
ja, jeżeli patrzę ogólnie
na wszystko, patrzę w pozytywny sposób
i tak staram się stawiać karty i tak staram się
po prostu patrzeć na życie, tak, i jak patrzę,
jak chcę się czegoś dowiedzieć już tak stricte
na zasadzie dobra siadasz i teraz
popatrzę sobie w przyszłość, to nie
patrzę pesymistycznie, tylko chcę
oczywiście jakby no
niespecjalnie może pozytywnie zobaczyć,
ale gdzieś tam, gdzieś tam
pozytywnie, prawda, z pozytywem,
z nastawieniem. I tutaj, jeżeli chodzi
o tą wizję, którą ja dostałam, to
po prostu była taka na zasadzie, tutaj
sobie medytuję i nagle taki pisk
w ucho, zadzwonienie, takie zaszarpanie za mnie
i pierwszy raz mi się też takiego
zdarzyło, gdzie nie chciałam w ogóle
nic wiedzieć, prosto sobie medytowałam i dostałam
taką informację i to mnie tak
ojejku, to mnie strasznie tak niechęciło,
bo stwierdziłam, że to jest pierwszy
raz, kiedy dostałam taką informację,
która jest bardzo niepokojąca, tak,
to jest coś takiego, co mam nadzieję, że się nie
spełni i nie będzie miała
racji bytu, nie, że tutaj
jedynie mogę powiedzieć, że no jest to
gdzieś tam związane, prawda, z tym,
co się dzieje, z tym, co się dzieje i z
kobietą, którą zobaczyłam,
nie znałam jej wcześniej i
zaczęłam sprawdzać w internecie
i ją znalazłam, co gorsze,
i to była ta osoba. No i to
jest takie naprawdę coś,
co ja jej nigdy nie widziałam,
nie wiedziałam, kim ona jest,
no i się dowiedziałam, tak, jakby po niej
od kim ona jest i rzeczywiście się to zgadza
z tym, co zobaczyłam, tylko mam nadzieję,
że po prostu, tak jak mówię,
i podchodzę do tego optymistycznie
i że to się nigdy nie wydarzy,
że jakby tutaj za dużo rzeczy ma wpływ
i że to się po prostu nie wydarzy i tyle.
Jakby tutaj nawet nie chcę
mieć takich wizji i nawet nie chcę,
nawet sama siebie nie chcę
dobijać, a nie po prostu w taki sposób,
tak, jakby człowiek po prostu odpycha
to trochę z siebie głową,
bo jakby jest to jak najbardziej możliwe
i no, ale mam nadzieję,
że tam pójdzie w dobrą stronę
i się to nie spełni, no bo
gdzieś tam człowiek ma satysfakcję, prawda,
jak się spełnia nawet samemu sobie,
że o kurczę, jednak racja, no jednak
tutaj... No właśnie wtedy to zaufanie
też do swojej zdolności.
Tak, tak i tutaj to jest takie potwierdzenie,
o kurczę, no niefajnie, ale no jednak, jednak
no rację człowiek miał, tak,
i tutaj sam sobie udowadniał, że
no tak, że tutaj...
Tutaj akurat w tym przypadku to nie, absolutnie.
Nawet nie chcę mieć tego potwierdzenia,
po prostu dziękuję za inne
potwierdzenia, inne się sprawdziły,
bo mam potwierdzenie, wystarczy mi.
To akurat nie musi się dopiero spełniać
i umarłoby, żeby tak nie było, więc...
A tak inne rzeczy, no to tutaj
w snach to rzeczywiście, tak jak mówiłam wcześniej,
to jakieś prorocze, no to na temat wojny,
która wybuchła na Ukrainie,
tak, miałam sen, to było parę miesięcy
wcześniej, to śniło mi się, że
wkraczają jakby rzeczy,
tutaj uciekają, że to jest w zimie,
że tam jakby są ugrani ludzie
tak już, tak zimowo i rzeczywiście
wtedy, wtedy jakby nie zwracano
tu uwagi w ogóle. Przyśniło mi się,
aha, no dobra, no dziwne
to było, ale no... I później
parę miesięcy później się to
jakby ziściło, że tak powiem. No to to jest
takie, no taki rzeczywiście dosłowny,
taki trochę bardziej dosłowny ten sen, już
rzeczywiście mówiąc, że tutaj
taki stref ucieczka przed zagranicę,
właśnie wyjeżdżanie, opuszczanie domów,
to takie jest dosyć takie, no... No dosyć też tak
dosłownie pokazane, tak?
Tak, tak. Ale tak jak mówię, ja wtedy
w ogóle, nie wiem czy, ja tak
w telewizji też tak nie oglądałam
wtedy, no zaczęłam tak trochę bardziej
patrzeć na wiadomości, jakby
wojna na Ukrainie wybuchła, więc tam bardziej
patrzyłam to, to już tak jakby było
już bardziej głośno, prawda, na ten temat.
To po sobie oświaty nie miałam, że kurczę,
no jak jest wybuchła, to już wiadomo,
że to, że to to, prawda, i że i że to tutaj,
że takie miało, no to rzeczywiście było takie
dosłowne, ale no widzi Pan, jakby
człowiek to jest to właśnie jakby nie myśli o tym,
nie myśli, że to się zdarzy, więc nawet
nie zwraca się uwagi tak na to, że to
rzeczywiście gdzieś tam się może
zdarzyć, że to jest tutaj przy nas,
nie? Żeby... No nie patrzę
w ten sposób po prostu, nie? To tak jakby
nie, tak jak Pan powiedział o tej
postaci, że no po prostu
nie jest to normalne, no konik polny
wielki nie jest, nie jest to normalne,
żeby to zobaczyć, nie? No po prostu,
to tak jak inne rzeczy. Nie, nie myślę o wojnie,
więc no dlaczego miałoby się to wydarzyć,
więc nie biorę tego, prawda, na
poważnie w sensie takim, no, że czuję,
że to jest coś, ale no jakby odsuwam
to z siebie, prawda, tylko gdzieś
tam chcę to odsunąć na dół i myśleć tak właśnie
w ten sposób. To jest chyba niejako taki
fakt, taką osobistą prawdę, tak? Tak, tak, więc
no, no ja z tym nigdzie nie wychodzę,
to jest pierwszy raz, kiedy chyba od dwóch lat
trzeba w ogóle
coś powiedzieć. O nie, pierwszy taki
przypadek, o takich rzeczach w ogóle
trudno się, trudno się mówi,
no bo tak, nie ma się komu wygadać,
bo z reguły w gronie znajomych, no, można
się spodziewać wiadomo jakich reakcji.
Tak, przerazienia na oczy.
Tak, z drugiej strony też
wielu osobom przed takimi
rozmowami dużo czasu zajmuje
zebranie się w sobie i jakby przygotowanie się do
wyrzucenia tego, tego wszystkiego,
z siebie zrzucenie tego balastu.
Tak, tak, tak, tak, kiedyś mi powiedziała
właśnie pani, która mi regresję robiła,
bo też rozmawiałyśmy, że jak ty mówisz o tym,
to aż ci się oczy świecą,
ty tym żyjesz. Ja mówię, no tak,
tak, bo ja tym, ja tym żyję i to jest coś, co mogę
traktować jako hobby, coś, co
jest dla mnie po prostu,
ale nie, nie, nie wychodzi to tak, jakby jest,
ale no gdzieś tam sobie obok, tak? Ja też właśnie,
zadałam pytanie tak przy tej regresji,
dlaczego ja tak wszystko mam
po trochę? Dlaczego to nie jest tak, że
o, tutaj super umiem przewidzieć,
tutaj umiem super to zrobić?
Dlaczego to nie jest takie, że dlaczego wszystkiego
jest po trochę? Trochę tutaj, trochę
tego, trochę tamtego. To nie jest
tak na sto procent. A ja się dowiedziałam,
że po prostu ja, to jest
przygotowanie do przyszłego
ucielenia, że mam po prostu
już się przygotowywać i
ćwiczyć to jakby tak w sobie, to
gdzieś to się ujawni dopiero,
no nie teraz, tak? Jakby to nie jest ten moment,
nie ten czas, nie w tym życiu.
Przynajmniej tak, tak, tak to
zostało mi przekazane, no, no,
trzymam się tego, więc nie fiksuję się
na tym punkcie i jedyne co, to tak jak mówię, no,
gdzieś poczułam, że rzeczywiście
może powinnam się podzielić z innymi, prawda,
ludźmi tym i że, no, że wiele osób poza tym, no,
uważa, że zwariowało,
chodzi do psychologów, prawda,
i myśli, że po prostu stało się...
No taki Robert Monroe zawsze
mi się przypomina w takich momentach,
że Robert Monroe, ten od OB, pierwsze,
co zrobił, jak mu się zaczęło to przyderzać,
te wyjścia z ciała,
poszedł się zbadać do neurologa,
bo się zaczął bać, czy po prostu coś mu się
z mózgiem nie podziało, takiego niedobrego.
A się okazało, że wszystko jest w porządku z nim.
Tak, no, tak jest.
Najczęściej ludzie chcą sobie po prostu jakoś wyjaśnić
to racjonalnie i, no, ponieważ, no,
wypierane to jest, tak?
Jak się jest dzieckiem, to się mówi, nie, duchy nie istnieją.
To nie istnieje tam, to nie istnieje.
Tego nie ma, wydaje ci się.
No i tak się, prawda, tak się
gdzieś tam uczymy tego,
że, no, tego nie ma i sobie wypieramy to,
jak go nie dopuszczamy do siebie
tego i to wszystko.
Chociaż takiego, no, u mnie w moim przypadku
też mi nikt nie mówił, że coś nie istnieje
ani też mi nie opowiadał, że coś istnieje.
Więc to jest takie, no, takie, takie po prostu
gdzieś tam wezmę,
nęcznie, a to tak jak powiedziałam,
że gdzieś cały czas czułam
zawsze, że gdzieś tam to wcielenie
gdzieś jakieś było, że coś takiego jest,
tak? Nawet pamiętam, księdza się zapytałam,
już taka byłam w szóstej chyba klasie
i się pytam, co ksiądz uważa na temat
tego wcielenia, tak?
Zapytałam się. On mówi, co uważasz,
że w krowę się możesz? Ja mówię, no nie,
ja nie uważam, że zwierzę,
człowiek się tam, czy ta dusza
tam idzie. Ja nie mówię o krowie.
Ja mówię o człowieku,
o postaci ludzkiej. No to skończą
na tym, tak? Zbył mnie i nie chciał kontynuować
tej rozmowy. No, reinkarnacja
stoi w dychotomii wobec tego, co oficjalnie,
wobec oficjalnej doktryny gościowa,
tak? Tak, tak więc tak mnie zbył i gdzieś tam,
no to było po prostu, że
od młoczych lat, gdzie no nikt mi o tym
nie mówił, nie rozmawiał się na ten temat.
No gdzieś takie miałem myśl,
że to gdzieś tam jest, więc myślę,
że to jest wszystko ze sobą tam powiązane.
Prawda? To całe, to co jest gdzieś tam.
Teraz mi się przypomniało, że rzeczywiście, kiedyś
siedząc tam też w tym mieszkaniu,
ja mam kwiatka. To był jedyny
kwiatek, jaki był w tym mieszkaniu
i on w pewnym momencie tak patrzy na niego
i widzę połączenia takiej linii między liśćmi,
takich bardzo delikatnych
takich jakby promieni ze sobą i tak się tym,
takim się to piękne wydawało
i tak to ładnie wyglądało,
że one są po prostu ze sobą połączone,
że te liście mają jakoś tą energetyczną
i tak są ze sobą takimi liniami,
takimi lićmi jakby połączone i to tak ładnie
wyglądało i słyszałam szczerze,
że to muszę od razu widzieć, ja mam tylko, nie?
Więc to takim, jakim się
bada myśleniu właśnie w takim,
to ten pan wcześniej określił, prawda?
W takim jakimś innym po prostu,
ten mózg troszkę w innym był trybie
i... W takim przestrojeniu
jakby, tak? Tak, tak, tak,
takim jakimś takim właśnie i tak,
też często zauważyłam, mam takie momenty, gdzie
gdzieś tam coś widzę więcej jakby, więcej
przestrzeni między tym, co
widzimy tym powietrzem, czyli jakby
coś, co jest, nie wiem, jak to ciężko
to określić, coś, co pojawia się jakby taka,
ta energia, nie wiem jak to nazwać,
co to jest tam w środku, tak?
Czyli coś, co po prostu jakby
my w tym funkcjonujemy, ale
tego nie widzimy w ogóle, jest takie,
no nie mogę tego, że tak bym
nazwała, nie chcę pstryknąć, wywołać,
to zobaczyć. Czasami jak mam jakieś
takie właśnie wyłączenie, albo
takie, jestem czymś zajęta
i nagle się tak jakby, może
zamyślę, nie wiem, albo takie
to rzeczywiście można takie
coś mogę zauważyć, takie to jest, taka
gęstość jakby, nie wiem jak to nazwać,
takie ziele, to ciężko nawet
to opisać, bo właśnie, no nie znam
tego, więc jest ciężko do
opisania. Ja tu cały czas liczę,
że może UFO zobaczę, tak naprawdę,
że mnie gdzieś tam reżę gdzieś tam. Chociaż
ostatnio, o widzi Pan, no to mogłam to powiedzieć
wcześniej, nie popełniałam o tym.
A chociaż ostatnio już myśleliśmy, że rzeczywiście
UFO jest. No po prostu
UFO i nagrane to jest, i w ogóle
i do końca nie wiemy. No czy
myślimy, że chyba nie, ale
bo okazało się finalnie, że jakieś
światła były, które są gdzieś tam w kosmosie
podobno widać je. I zaużywali na takim stadionie.
Tylko, że te światła, które my widzimy,
widzieliśmy, no były tam, dajmy na to
50 kilometrów, może 30, może albo 20 kilometrów,
tak mniej więcej, tak na szybko mówiąc.
I okazało się, że te
światła, że widać to tak, jak właśnie
jest spodek i jak są te
światła, prawda, od spodu, jak świecą.
I tutaj to tak świeciło,
świeciło, mówimy, no kurde, co to
jest? To nie tylko, to tak cztero
osoby są. I tak patrzymy i no to
kosmicznie, no nie no, no co to jest?
I myślimy tak, dobra, bo mieliśmy
jechać, wsiadamy w samochód, może to są
światła, coś oświetlam, tylko, że
jak świecą światła skądś,
prawda, to świecą do góry w niebo, prawda?
No i widać chyba też tą taką smogę
światła, tak, ten promień. Tak, tak.
A tutaj to po prostu wyglądało tak,
jakby, dajmy na to ten spodek,
powiedzmy to w ten sposób, on sobie
tutaj gdzieś wisiał i to światło było widać
w taki sposób. Czyli jakby nie z
dołu, tylko jakby z tej góry
świecił na dół. No to w taki
sposób po prostu to było widać.
I pojechaliśmy do tego sąsiada,
nad sąsiadem nic nie ma. Ale dalej to
widzimy, czyli by się to przesuwa, tak?
Już nie jest w tym miejscu, tylko jest w innym.
Jedziemy, jedziemy, jedziemy do celu
tego i szukamy, i szukamy, jedziemy
tu, jedziemy tam, nie ma tego. I był moment, gdzie
po prostu już w końcu widzieliśmy
to, te światła jakby szły rzeczywiście z ziemi.
Mówimy, no to chyba się rozbili, tak się
śmiemy. Rozbili się i po prostu świecą
teraz. I teraz tak, okazało się,
że to są światła jakby z tego stadionu,
tylko ten stadion w ogóle był jakby z drugiej
strony. Jakby nie po tej stronie
w ogóle miejscach,
w którym byliśmy. I rzeczywiście
no stwierdziliśmy, że tak, no to są
te światła, prawda? To jednak nie był
stadion kosmiczny, tylko, że
w tym momencie można by się zastanowić
nad tym, czy tutaj fizyka, co tutaj zadziałało,
że na zasadzie to było tak, że jakby
te światła z dołu, prawda, z ziemi
zaświeciły, odbiły się
od czegoś, dajmy na to od lustra,
niech będzie, i z powrotem,
prawda, spadły jakby na ziemię.
Bo jeżeli naświeciły do góry,
no to nie mogły, prawda, sprawiać
wrażenia, że spadły jakby
na dół, że świecą w dół. No bo to
było bardzo daleko, że tak powiem,
x kilometrów dalej, więc to jest
takie, coś, co zostaje takim
troszkę jednak pytajnikiem, czy na pewno
to było to, czy przy okazji
tego wydarzenia coś było
jeszcze innego. I to jest takie,
zresztą to nagraliśmy, no naprawdę
jest to takie, no, mimo wszystko
dalej zastanawiające,
no bo tutaj jakieś załamanie światła musiało,
no nie wiem, ale to jest, naprawdę dajmy na to
30-20 kilometrów dalej załamaniem, no nie, a nic
nie było słychać, do nich nie leciało, jakby była cisza
kompletna, więc ciężko to, ale tak jak mówię,
to tutaj to jest takie sprzeczne, bo
no nie wiadomo, tak, co to, co to było.
Mi się wydaje, że fizyka tutaj
przeczy możliwości, jakby to
mogły być światła stadionu,
odbicia od tych światłów
przynajmniej. W każdym razie duży
znak zapytania nad tym, no to... Tak, no to
obserwacją trzeba, myślę, postawić.
To było tak, mówię, to jest dziwne, dalej
zastanawiające i, no,
tak jak pan mówi, no to nie wiem, ja nie jestem
fizykiem, nie znam się za bardzo na tym,
więc ciężko stwierdzić, czy takie coś
mogło wystąpić, prawda, jakieś załamanie
światła, nie wiem, odbicie czegoś,
że to się pojawiło, ale to wyglądało naprawdę
centralnie, jakby nad takim,
bo to był taki mały lasek, jakby zagajnik
i nad tym po prostu wisiało.
Więc to jest zastanawiające,
dlaczego to było tyle kilometrów,
dalej promienie były do góry,
a to świeciło, jakby było,
prawda, obok zaraz, więc nie wiem. I to jest też
takie zastanawiające, jakby ta jedna
rzecz. No, ale tak jak mówię, no tutaj
staram się racjonalnie, no, przyjął, że
to rzeczywiście może do światła
było tego i jakby...
No, takie zdrowe podejście. Tak, no, no tak.
Bez jakiegoś nakręcania się, prawda, na to,
na opcję paranormalną.
Tak. Ja się nie dziwię czasami, że ludzie
nie włączają komórki, nie kręcą,
jakby nie rejestrują,
tego, bo ja tego nie zrobiłam.
To, co zrobiła przed czasem, bo wtedy ze mną tu
bardziej była ogarnięta,
bo ja byłam taka, o, recen,
no, co to jest, jakby tutaj
zafascynowana tym, co jest, nie?
A tutaj tylko bardzo...
Bardziej się ludzie skupiają
na zarejestrowaniu wzrokowo i zmysłowo,
jak najwięcej szczegółów. Tak, tak, bo
zaczynam myśleć, czy to jest prawda, czy to jest to,
co ja widzę rzeczywiście i to tak.
No, a szukanie smartfona, czy tam jakiegoś
aparatu, czy czegokolwiek, na czym można
by to nagrać, bo...
Właśnie taką rozmowę ostatnio miałem też z jednym słuchaczem.
Zobaczył jakieś dziwne zjawisko na niebie, też coś
typu UFO i zrobił
ten błąd, że zaczął szukać smartfona,
czy jakiegoś aparatu, czy
czegokolwiek, na czym mógłby to utrwalić
i w tym momencie, dosyć krótki moment, ale jednak
wystarczająco długi, żeby zjawisko
umknęło po prostu z pola widzenia,
także... Tak, człowiek
się obawia tego, że to zniknie, tak,
że po prostu, aha,
to po prostu do końca zobaczy i co tam,
chociaż nie z tym się boi wewnętrznie, ale tak,
no, to tak jest. No, dokładnie.
Gdzieś tam ma taki niepokój, ale...
I tak oto w Radiu Paranormalium
ze swoich spotkań z nieznanym
bezpowiadała nam się kolejna
z osób, które w polskich publikacjach
określa się mianem ekstrasensów lub sensytywów.
Jakoś tak się dzieje, że ludzie
całkowicie zdrowi na ciele i umyśle,
prowadzące zwykłe, normalne życie,
doświadczają nieraz całych serii
różnych, dziwnych i trudnych
do wytłumaczenia stażów.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie
o opisanych dziś historiach,
a jeśli macie jakieś swoje nietypowe
zdarzenia i chcecie się nimi podzielić,
zapraszam do kontaktu.
Zanim się pożegnamy, tradycyjnie
przypomnę, że w punktach prasowych
oraz w sklepach z e-prasą
czeka na Państwa nowy numer miesięcznika
Niestany Świat, który porusza
szeroki zakres ciekawych tematów
z pogranicza nauki.
Warto również zajrzeć na kanał czasopisma
na YouTube, gdzie sporo się dzieje,
bo obok zapisów spotkań w
Niestanoświatowej Księgarni ukazują
się tam również wybrane relacje
z rubryki Dotknięcie Niestanego
oraz archiwalne artykuły w wersji dźwiękowej.
Polecam również Państwa uwadze kanały
Piotra Cielebiasia UFO Historie
oraz Marka Żelgowskiego
Wehikum Wyobraźni, na których
panowie omawiają wiele interesujących
tematów, w tym te znane
z anteny radia Paranormalium.
Warto też zajrzeć i zaprzyjaźnić
się ze stroną naszego radio, www.paranormalium.pl,
bo tam oprócz zapowiedzi kolejnych
audycji oraz pełnego archiwum
podcastów, znajdziecie również m.in. czata i forum
dyskusyjne, na których możecie
bez skrępowania dyskutować
na tematy paranormalne i nie tylko,
z dala od cenzorskich
macek wielkich serwisów społecznościowych.
Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios".
Radio Paranormalium, Paranormalny
Głos w Twoim Domu. Dziękuję za uwagę. Dobranoc,
i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.