Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery osoby. W sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami. Było jakieś ognisko tego światła. Do tej pory jestem w szoku,
bo to się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
To była czarna postać, cała cienista. Ja byłam tak przerażona, jak to
zobaczyłam. Ja się normalnie trzęsłam ze strachu. Niezwykłe wizje.
Przestałem być osobą wierzącą, a zostałem
osobą posiadającą wiedzę. Ja nie wierzę w
to, że jest życie pozagrobowe, tylko ja to wiem, bo tam byłem. Klątwy.
Jakby na pentagramie taka bestia była. Po
tej całej akcji no, strasznie się w życiu mi zaczęło źle się dziać.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka. Widzę
postacie, ale czuję jakąś grozę sytuacji. Biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam wszystkich Państwa
bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższych kilkudziesięciu
minut z kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim
internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dziś wysłuchamy dwóch całkiem
niezwykłych historii przekazanych przez świadków wykonujących zawody wymagające
szczególnego zaufania, związane z ochroną
dużych obiektów. Będą to dwie historie, w
których podczas pełnienia obowiązków moim rozmówcom towarzyszył ktoś jeszcze.
Tajemnicza obecność, która manifestowała
się na różne sposoby, zarówno dźwiękowo, jak i wizualnie. Mimo osobliwości
przekazanych mi telefonicznie historii,
moi rozmówcy nie zdecydowali się na zmianę barwy głosu. Jedynie pierwszy z nich
poprosił o wycięcie nazwy zawodu, który
wówczas wykonywał. A w pierwszej historii przenosimy się do Krakowa.
Staram się to ubrać w słowa, żeby to było w miarę sensowne, bo możliwe, że w
porównaniu do tych historii, które nieraz
macie też na waszym kanale, tam na radiu i
odnośnie wysokiej dziwności, to może nie brzmieć tak interesująco, ale było to
jakby moje i bardzo mnie to zdziwiło. To
się stało. Może nie tyle przestraszyło, co
zdziwiło co? Więc dlatego zdecydowałem się zadzwonić. To może zacznę. Było to
około roku 2015 albo 2014. Ja w ogóle byłem-- ja staram się
zawsze podchodzić do takich historii. Znaczy ja się w ogóle interesuję trochę
takimi rzeczami. Też właśnie słucham Waszego kanału, gdzieś tam jakieś książki
tego typu lubię od czasu do czasu przeczytać, ale zawsze się staram
podchodzić do takich rzeczy różnych, które słyszę, czy też czytam sceptycznie.
Dlatego i do tego miałem taki trochę stosunek, jakby takiego, jakby to
powiedzieć, no niedowierzania. No nie wiem,
jakie pana będzie zdanie na ten temat. Więc to było około roku 2015. To było
bardzo krótko po tym, jak wysłuchałem Waszej pierwszej audycji na kanale
odnośnie życia i folkloru. To chyba była pierwsza audycja, na pewno to była
pierwsza audycja, jaką słuchałem na Waszym kanale, odnośnie
Chyba to była audycja z Arkiem Miazgą, jeżeli dobrze kojarzę.
Całkiem prawdopodobne. Nie przypomnę sobie
w tym momencie, no bo to już było dobrych
parę lat temu. W każdym razie było tak: ja pracowałem wtedy
w No myśmy mieli badania psychologiczne i
tak dalej, więc tutaj nie było możliwości,
żeby to było jakiś psikus spłaczany przez
moją psychikę raczej. No w każdym razie miałem taki nocny dyżur w takim budynku.
Ja jestem z Krakowa. W takim budynku, to jest taki długi barak, długonogi-
Rozumiem, że to się też działo w rejonie Krakowa, tak?
Tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak. To jest
taki długi barak. Ja wiem, długość tego baraku to może być trzydzieści,
czterdzieści metrów. To się działo z soboty na niedzielę w nocy. Ja w tym
baraku pełniłem taki dyżur telefoniczny,
przy telefonie siedziałem po prostu sam. Ten barak-- no normalnie to jest, to
jest-- to był wydział, w którym ja pracowałem. Natomiast
w nocy, w weekendy tam zawsze jedna osoba siedziała przy telefonie. Barak był
zamknięty. Chodziło o to, żeby w razie
czego odebrać telefon, jeżeli by się miało
coś tam dziać. To był jakoś maj, chyba jakoś wiosna najprawdopodobniej. Może
czerwiec? I zaczynałem pracę od godziny dwudziestej, więc to mogło być po
dwudziestej, to mogła być godzina dwudziesta druga, dwudziesta trzecia,
trudno mi jest teraz powiedzieć. Ja byłem
tam sam. Znaczy to jest większy obiekt, większy komplet obiektów. Także jacyś
ludzie tam wieczorem w sobotę są na tym całym kompleksie. Natomiast ja tam byłem
sam w tym baraku. Barak był zamknięty, światło było pogaszone. Ja siedziałem w
jednym z pokoi, tam takiej dyżurce, gdzie
miałem tam przy sobie telefon, różne tam telefony i tak dalej. I tutaj jest
kluczowe, bo trudno mi jest wytłumaczyć, jak ten barak wygląda, więc będę się
starał to wytłumaczyć. Czy to jest taki barak, który można
spotkać na przykład na placach budowy? Coś takiego?
Nie, nie, nie. To jest budynek murowany.
To jest w ogóle bardzo stary budynek, bo
to najprawdopodobniej w Krakowie mamy te poaustriackie jeszcze tam, nie wiem,
forty, koszary i tak dalej. I to najprawdopodobniej są jeszcze jakieś
poaustriackie budynki, ale co to było kiedyś? Trudno powiedzieć. Natomiast to
jest długi murowany barak, gdzie on jest
długi a wąski tak jakby, i jest w nim rząd
pokoi po jednej stronie tego baraku, a druga strona tego baraku idzie-- drugą
stroną tego baraku idzie korytarz. Z tego
korytarza wychodzą okna na zewnątrz tego baraku, na teren tego całego kompleksu,
tej jednostki całej. A ja siedziałem po drugiej stronie jakby w pomieszczeniu,
mając otwarte drzwi na ten korytarz i widząc okna na przeciwległej ścianie
właśnie, czyli cały rząd jakby okien. I tam
cała, cała ta moja, całe to moje zadanie w nocy polegało na tym, żeby po prostu
odebrać telefon, jak będzie taka potrzeba.
Więc nieraz tam się zdarzało, że-Ktoś--
można było tam zasnąć na chwilę, nie? Czy
na stole, czy tam zmrużyć oko i tak dalej.
I ja tak siedziałem, siedziałem przy tym
takim biurku z tym stolikiem i położyłem
tak głowę na, na stoliku, na ręce. I nie
wiem, czy ja zasnąłem, czy ja jakaś taka drzemka, czy co. W każdym razie jak
podniosłem głowę i popatrzyłem się w szybę na przeciwległe jakby ścianie przez
drzwi, ale tak pod skosem to jest trudno
wytłumaczyć. To zobaczyłem swoje odbicie w
tej szybie. Zobaczyłem swoje odbicie i patrzyłem się w to odbicie przez dobrą
chwilę. Ja nie wiem, ile to mogło trwać, bo trudno mi jest określić czas, ale to
mogło trwać, nie wiem, minutę, dwie. Trudno powiedzieć, bo w takich sytuacjach
czas trwa trochę inaczej niż, niż normalnie. I zorientowałem się po jakimś
czasie, że to odbicie nie ma, że nie ma fizycznej możliwości, żeby to było moje
odbicie. Ale widziałem siebie w tej szybie i w momencie, jak się patrzyłem w tą
szybę i w to swoje odbicie. Zobaczyłem
też, że za tą szybą, a okna od tego baraku są mniej więcej na wysokości około
parapety dolne są mniej więcej na wysokości około pół metra od ziemi. Także
gdyby dorosła osoba stanęła po drugiej stronie, to myślę, że parapet od okna by
miała gdzieś w połowie uda. I zobaczyłem przez to okno również mojego kolegę, z
którym ja wtedy pracowałem. Natomiast tak jakby on klęczał za tym oknem, więc
widziałem swoje odbicie, które się na mnie
patrzyło, ale nie było możliwości, żebym akurat w tym oknie się odbijał, bo ono
było po skosie i ja-- i do mnie to doszło dopiero gdzieś po około piętnastu czy
dwudziestu sekundach patrzenia się na to odbicie i tego mojego kolegę, który nie
miał prawa tam być, bo to była sobota wieczorem, a nawet w nocy to on już dawno
był w domu. To był poważny gość, który na pewno by nie przyszedł tam w nocy o
dwudziestej tam drugiej czy trzeciej. Klęczącego za tą szybą. I ja się patrzę i
mnie zmroziło. Mnie zmroziło, jak się zorientowałem, że ten widok, który ja
zobaczyłem tam za oknem, jest po prostu zupełnie bezsensowny i nie ma prawa, nie
ma takiej możliwości, żebym ja to widział.
I wpatrywałem się w to przez dobrą chwilę i zastanawiałem się, co się właściwie
dzieje w tym momencie. I po jakichś dwóch
minutach być może wpatrywania się w to, bo
tak mnie zmoczyło, że nie byłem w stanie
się ruszyć. Ten widok gdzieś się rozmył, po prostu się rozmył, tak jakby znikł.
Jakby nagle stało się okno przezroczyste i
widziałem za nim to, co tam miało być. Czyli tam były jakieś drzewa, żywopłoty i
tak dalej. I to całe odbicie, ta cała scena, którą widziałem w tym oknie, po
prostu zniknęła. I to jest wszystko. Natomiast było to tak nierealne, a jednak
widziałem to, że, że po prostu długo się
nosiłem z tym, żeby do państwa zadzwonić z
tym, no jak pracowałem jeszcze, teraz już jestem na emeryturze, więc już
nie sądzę, żeby mi to mogło w jakikolwiek
sposób zaszkodzić. Natomiast no wtedy jak pracowałem, to raczej nie mogłem
zadzwonić, bo jeżeli mnie ktoś rozpoznał,
to mógłby pomyśleć, że coś jest nie tak z moją psychiką.
I to całe, i to całe zdarzenie. To jest to całe zdarzenie. Natomiast jeszcze,
jeszcze co dodam, to takie plotki chodziły, że tam co jakiś czas ktoś coś
dziwnego widział właśnie podczas tych dyżurów nocnych, jakiś nie wiem, zarys
postaci, jakieś huki, jakieś stuki i tak
dalej, i tak dalej. No ale to dopóki tego
nie zobaczyłem, to wydawało mi się, że to
są takie a takie bajania, nie? Takie coś, ktoś gdzieś tam stuknął, coś tam coś
puknęło i ten cały budynek też pewnie gdzieś tam, nie wiem, osiadał czy coś i
może po prostu stąd się to brało. Natomiast jak to zobaczyłem, to mnie to
zmroziło. No później pamiętam, że miałem swój pokój. To była gdzieś godzina
dwudziesta trzecia, ja tam dyżur pełniłem
do godziny chyba ósmej rano. Wziąłem ten
telefon, pozamykałem wszystko, poszedłem do pokoju, zamknąłem się do pokoju, w
pokoju i poszedłem się położyć. I już jakoś tam do rana dotrwałem. Natomiast no
byłem w szoku. Byłem w ciężkim szoku. Zwłaszcza że no mówię dziwna sprawa,
skojarzyło mi się, pomyślałem co to jest,
co ten kolega? Myślałem zadzwonić do tego
kolegi, może co on robi, czy czy wszystko
z nim w porządku? Czemu on się tutaj mi
gdzieś pokazał w jakiś dziwny sposób, ale, ale stwierdziłem, że raczej nie będę
niepokoił o dwudziestej trzeciej nikogo. No później w poniedziałek się z nim
spotkałem i wszystko w porządku. Także taka dziwna, taka dziwna sytuacja.
No chyba raczej nie robiłby sobie z pana jaj, prawda?
Nie, nie, nie. Niemożliwe. Znaczy, no nierealne. A nawet jeżeli, to by
powiedział powiedzmy później, nie wiem, zadzwonił do mnie i haha, ale cię
przestraszyłem. Albo, albo w poniedziałek
ten-- nie jego tam nie było. Tak samo to moje odbicie w szybie, no nie mogło
zaistnieć, bo to nie było na wprost mojego tego pomieszczenia. No fizycznie
niemożliwym jest zobaczenie odbicia w tej
szybie pod tym kątem i w taki sposób, w jaki ja to zobaczyłem. Więc, więc, więc
nie mam pojęcia zielonego, co to było. Jeżeli dobrze zrozumiałem, to, to
wyglądało tak, jakby odbicie, które miało
się odbić w oknie naprzeciwko pana pokoju, przeniosło się dalej. Tak?
Tak, tak, tak, tak, tak, coś tego typu. Ja się patrzyłem do okna na skos od tego
pomieszczenia, w którym siedziałem i tam zobaczyłem pierwszy. Pierwszy, jak
podniosłem głowę, to zobaczyłem moje odbicie, a po jakichś paru sekundach
zorientowałem się, że to odbicie tam nie ma prawa w ogóle, w ogóle być. No i
później wpatrując, patrząc się na to odbicie, zorientowałem się, że tam jest
też ten mój kolega, który też tam nie ma prawa być i po prostu po jakiejś chwili
nie potrafię powiedzieć, jakie wpatrywanie
się w tego-- to się po prostu rozmyło tak
jakby, tak jakby się rozmyło, tak jakby
zniknął ten obraz nie w jednej sekundzie,
ale tak jakby się on rozmył, tak jakby po
prostu powoli wyblakł, a pojawiło się to,
co faktycznie przez to okno powinno być widoczne po drugiej stronie okna.
Ja tutaj się tak zastanawiam, próbując odsiać wszelkie jakby racjonalne
wytłumaczenia tego zdarzenia. Czy tu czasem nie powstał tak zwany efekt krwawej
Mary, czyli zniekształcenia spowodowane patrzeniem się długi czas w jeden punkt?
Nie sądzę. Ja bym bardziej to-- ja nie
sądzę, dlatego że ja się w ten jeden punkt nie patrzyłem. Ja się pierwsze co
zrobiłem jak podniosłem głowę, bo ja tak
drzemałem, nie wiem, leżałem na tym biurku siedząc, siedząc tak jak siedzi, nie
wiem, w szkole na lekcjach spało kiedyś to, to, to, to, to, to było pierwsze, co
ja zobaczyłem. To ja pierwsze zobaczyłem
to, a następnie dopiero się zorientowałem,
że to nie ma prawa tam być. Jedyne, co mi
przychodziło do głowy. Zresztą chyba też pan
w swoich audycjach wspominał na temat tych hipnagogii, tak? To jest-- te, takie
zdarzenia okołosenne, takie różne rzeczy.
Tylko, że tego typu rzeczy ja mam wrażenie
z mojej jakby, nie wiem, doświadczenia czy ten one są bardzo krótko trwające,
bardzo krótko trwające, nie wiem, słychać
jakiś głos nagle jak człowiek zasypia i tym podobne. Natomiast tutaj to trwało.
Tutaj to trwało około paru, no nie paru minut, bo parę minut to może być ten.
Myślę, że ze dwie minuty to mogło trwać minutę, dwie minuty, bo ja zacząłem
trzeźwo myśleć po prostu o tym, co to jest.Co, co się właśnie dzieje, nie?
Rozumiem, że nie był pan wówczas jakby
zmęczony, nie był pan jakiś przysypiający? Wszystko było. Wszystko było okej?
Znacni nie, byłem. Byłem, byłem prze-- znaczi, no byłem zmęczony, byłem prze--
znaczy, byłem, no przysypiający, bo to już
było dosyć tak późno w nocy. Także, także
byłem, byłem. Natomiast nie jestem pewny,
że to mi się nie przyśniło, bo jakby mi się to przyśniło, to ja bym jakby się...
Byłem zmęczony. Właśnie dlatego ja, ja staram się wykluczyć to, co jest jakby no
na, na, na, na nie i tutaj jakby nie mogę,
bo ja nie podniosłem drugi raz głowy, ja się nie obudziłem po raz drugi, że, że
obudziłem się we śnie, popatrzyłem się w to okno i później jeszcze raz oko, czy
śniło mi się to? To tak nie było. Ja podniosłem głowę i się patrzyłem w jeden--
tak ja to pamiętam i ja to pamiętam doskonale, bo, bo wryło się
to w moją pamięć bardzo. Patrzył pan tak w jedno miejsce, bez jakby
skupiania się na jednym punkcie, tak? Te oczy trochę wędrowały, tak?
Nie. Ja podniosłem głowę, bo te okno, które jest pod kątem. Ono też było obok
drzwi wejściowych. Tam są takie też drzwi wejściowe i przeważnie ja tam nieraz
patrzyłem. Wie pan, jak siedziałem tam w pracy, czy tam nie wiem, drzwi są
zamknięte, czy, no, trzeba było i podniosłem głowę i popatrzyłem w to, w to
miejsce i tam to zobaczyłem po prostu. Także-
Kolega był przez ten czas widoczny jak, tak jakby fizycznie tam przyszedł, tak?
Tak jakby fizycznie tam przyszedł i tak jakby nie wiem, siedział na czymś albo
uklęknął za oknem. Także tak jak mówię, te okna były mniej więcej na wysokości
powiedzmy metra. Dolny parapet był na wysokości metra. Natomiast ten kolega był
widoczny tak, tak jego popiersie można powiedzieć, było widoczne. Więc to było
tak widoczne, jak gdyby on siedział na czymś albo klęczał za oknem.
No można podejrzewać, że gdyby chciał pana
nastraszyć, to by to zrobił w bardziej,
powiedzmy, jakiś tradycyjny sposób, a nie tak... Tak.
Przyszedł, uklęknął w jednym miejscu i n-nagle się schował, prawda?
Tak, tak. Zresztą, no nie ma takiej możliwości, bo, bo, bo później
pracowaliśmy razem jeszcze przez dobrych,
no nie wiem, pięć lat. I nigdy, nigdy w
ogóle nie, nie rozmawialiśmy na ten temat.
A jeżeli miałby to być-- zresztą byliśmy, no ja w tym momencie mam czterdzieści
cztery lata, wtedy miałem powiedzmy trzydzieści sześć i on też około
więc byliśmy, no to poważny facet, nie? Z rodziną, z dziećmi. Na pewno spędzał
sobotę z żoną i z dziećmi, a nie chodził
do pracy przestraszyć kolegę, który żyje to raczej nie wchodzi w grę.
Czy jest szansa, że też byłoby widoczne jak, jak się, jak już się zabierał z
tamtego miejsca, tak? Tak, tak, ale. Ale to w ogóle moim zdaniem
odpada. To odpada, żeby, żeby ktokolwiek
tam przyszedł i straszył. Nie wiem, robił
kawały o tej godzinie w nocy i później w ogóle się nie ujawnił, tylko,
nie wiem. Już by-- jeżeli już, to myślę, że ktoś by przyszedł i tam, nie wiem,
zapukał do okna. Za pięć minut wszedł i
powiedział "cześć", ale się przestraszyło. Na sztuczkę coś takiego
nie miało miejsca. Nasunęło mi się troszeczkę takie
skojarzenie z-z duchami z Alcatraz, i z podobnych miejsc z historią, czy coś
wiadomo o historii tego budynku? O historii to no tyle, że to są jakieś
austriackie najprawdopodobniej coś związane z wojskiem. No bo tutaj w
Krakowie były te koszary i wojska austriackie. Są fortyfikacje, jakieś tam
koszary ułanów i tak dalej, i tak dalej. I
to prawdopodobnie należało do, do tych tych wojsk, wojsk austro-węgierskich.
Było już tam prawdopodobnie remontowane. Nie wiem, dziesięć razy od tego czasu i
tak dalej. Natomiast no taki budynek dosyć
stary. No a tak, to później chyba cały czas należał do jakichś tam, nie wiem,
żydowskich Milicji Obywatelskiej za komuny czy, czy coś tego typu.
No to tak mi się teraz nasunęło na myśl, że to może jakiś-- może się
zmaterializował jakiś prawda strażnik czy jakaś inna osoba, która, której praca
polega na staniu długi czas w jednym miejscu, tak?
Całkiem prawdopodobne. Tylko że dziwi mnie, że to widziałem jakby swoje odbicie
i później widziałem-- znaczy i w tym samym
momencie widziałem tego mojego kolegę, którego ja rozpoznałem, bo to był, znaczy
był, no jest mój dobry kolega, którego ja
bardzo dobrze znałem, nie? Rysy twarzy i
wszystko było widoczne. Także tu bym się
nie pomylił co do, co do, co do-- kto to był.
Pan wspominał też o jakichś innych zdarzeniach, które tam miały rzeczywiście-
Tak, tak. -miały mieć miejsce. Czy zna pan może
jakieś szczegóły? Czy to były takie ogólne, że tutaj straszy, tutaj jakieś
dźwięki słychać, tutaj coś? Wie pan, no znaczy to-- tam jest tak, że--
przynajmniej tak było jeszcze te parę lat
temu, że tam właśnie w tę noc sobotnia, piątkowa, niedzielna tam nikogo nie ma,
tylko przychodzi jeden tam pracownik ****** i siedzi na takim dyżurze sam w tym
budynku. Tam przeważnie nikogo więcej nie
ma. Zamknięty jest ten budynek, tam nie
ma wejścia od zewnątrz, jak się zamknie od
wewnątrz. I tam mówili różni-- tam kilku chłopaków ode mnie z pracy mówiło, że
jeden tam wyszedł na korytarz z tego pomieszczenia i wydawało mu się, że gdzieś
tam na drugim końcu korytarza postać jakaś wchodzi do pokoju innego na
przykład, nie? Drugi tam znowu gdzieś przysnął i odwracał się akurat z boku na
bok. Obudził się i miał wrażenie, że ktoś
nad nim stoi. Trzeci coś tam znowu jakieś stuki słyszał. No, ale stuki w starym
budynku to można tłumaczyć na, na dziesięć różnych sposobów. Także z tego, co
pamiętam, to takie coś, że ktoś coś zobaczył oprócz tego mojego. No, to teraz
mi się przypominają te, te dwie, te dwie
historie. Jeden, który wydawało mi się, bo
to wszystko jest takie-Takie płynne, że nie, że widziałem faceta ubranego tak i
tak, tylko że po prostu wydawało mu się,
że ktoś wchodził gdzieś do innego pokoju. Bo to był taki rząd pokoi wzdłuż
korytarza. Więc wyszedł z tego pomieszczenia, w którym siedzieliśmy
zazwyczaj mając ten dyżur. I daleko, daleko, ale w ciemności, bo przeważnie tam
wszystkie światła mieliśmy zgaszone. Widział człowieka, który wchodził gdzieś
tam do pokoju, kawałek dalej, jakieś powiedzmy, nie wiem, piętnaście metrów
dalej. No a drugi gdzieś tam się właśnie spał, bo nawet już nie pamiętam, czy on
był na dyżurze, czy przyszedł, jakoś spał
tam w swoim pokoju, bo to mieliśmy swoje pokoje tam, w których też były łóżka. I
przewracał się gdzieś tam z boku na bok i
miał wrażenie, że ktoś nad nim stoi. Ale
to po prostu się prawdopodobnie rozbudził i trudno powiedzieć, co to było. To
wszystko takie jakby bardzo płynne. Nikt, nikt tam takich
konkretów jakby nie mówił, żeby tam jakaś tu postać-
No i troszkę takie, takie mgliste też, tak? Tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak.
Natomiast no trudno powiedzieć, ile tam
ludzie, bo ja też jak to zobaczyłem wtedy, no to nikomu tego nie opowiadałem ze
względu na wątpliwości co do tego, jak to może być
odebrane, nie? No bo myślą no facet siedzi, odbiło mu.
No to jest-- wykonywał pan zawód wymagający dużego zaufania społecznego, tak?
No, no między, między, między sobą. Tego typu zdarzenia, opowiadanie o tego
typu obserwacjach może zniszczyć karierę. Krótko mówiąc.
No może zniszczyć i może być człowiek później brany jako
niespełni, nie wiem, gdzieś tam wysłany na
dodatkowe badania czy coś takiego, ale oprócz tego raczej nic tam takiego się
więcej nie działo. To był ten jeden raz
wtedy. No i było to tak absurdalne, że po prostu nie wiem, co o tym myśleć.
Znaczy nie wiadomo, jak to traktować. Kiedyś słuchałem w radiu, a to akurat nie
w Paranormalium, tylko zdaje się, to było na kanale. Tam to jest chyba też
współpracujący z Radiem Paranormalnym, ten pan Piotr Cielebiaś, nie? Mhm, tak.
Zdaje się. I on kiedyś rozmawiał, bo mi się to skojarzyło. W ogóle to była
ostatnia audycja. On kiedyś rozmawiał, zdaje się, miał taki, taki, taką, taką
pogadankę z Atorem na kanale Adola. I on
opowiadał taką sytuację. On albo a to już nie pamiętam, któryś z nich, że dwóch
facetów gdzieś poszło, gdzieś tam do lasu i zobaczyli jakiś obiekt. Nie wiem,
wydawało im się, że to jest UFO i obydwaj
ci mężczyźni widzieli co innego. Obaj coś
widzieli, ale obydwaj widzieli co innego.
Tak jakby było to na tyle nie do przyjęcia
przez ich zmysły, że ich jakby świadomość wytworzyła inny obraz tego obiektu.
To mogło być na takiej zasadzie, że był to jakiś obiekt bądź zdarzenie, które
wykraczało poza zakres ich postrzegania, nie pasowało w ogóle- Tak. -do ich
pamięci, tak, do ich banku pamięci, Tak, tak, tak.
Wskutek czego ich świadomości zinterpretowały z-to zdarzenie w
tak dosyć mocno rozbieżny sposób, tak? Dokładnie. I-i ja się zacząłem po tym, po
tym jakby tam słuchałem sobie tego, tego,
tego wywiadu. Zacząłem się zastanawiać, bo
ja bardzo dobrze pamiętam to wydarzenie, bo to było praktycznie jedno takie
wydarzenie w moim życiu. Tam miałem jakieś
pomniejsze, ale tam jakieś tam stukania, pukania i nieważne. Natomiast to jedno
zdarzenie sobie zapamiętałem i cały czas o tym myślę, ale nie znalazłem żadnego
wytłumaczenia na to nigdy. I-i się zastanawiałem, co, czy coś tam faktycznie
za tym oknem było i możliwe, że na tej samej zasadzie ja widziałem coś, co tak
naprawdę było coś kompletnie innym. Nie wiem no, jak to tłumaczyć.
No można to wytłumaczyć w taki sposób, że,
że element w świadomości, który nazywa się interpretatorem, no nie mogą jakby
znaleźć dopasowania w banku pamięci do
tego, co pan zobaczył. Więc, no troszeczkę
to zniekształcił i wstawił w to miejsce jakby pana kolegę, tak? I pana.
mhm, mhm. Na takiej zasadzie to można tłumaczyć. To
jest jedna z możliwych, takich, takich tłumaczeń. Często przy takich właśnie
przypadkach. Prawdopodobnie no, jakoś tak można
próbować. W każdym razie, no tak jak mówię, że było to absurdalne po prostu, co
zobaczyłem i tym bardziej mnie to zastanawia, bo może gdybym zobaczył, nie
wiem, jakąś postać, którą, której nie znam, a nie wiem, ubrana w jakiś tam
dziewiętnastowieczny strój, to może bym po prostu stwierdził, że aha, widziałem
ducha . Natomiast to było tak oderwane od
rzeczywistości, że trudno cokolwiek o tym myśleć.
Dobrze, to w takim razie dziękuję, że chciał się pan podzielić tutaj tym, no,
dosyć osobliwym zdarzeniem. Osobliwym to na pewno.
Pana zawód wtedy wykonywany jakby potwierdza to, że, że
potwierdza prawdziwość tego zdarzenia. Cokolwiek to było, tak?
Tak, tak, tak. No tak myślę, tak myślę. No myślę, że musiałem mieć zdrowy umysł,
żeby w ogóle pełnić ten zawód, więc- Często rozmawiam z ludźmi, którzy wykonują
właśnie takie zawody wymagające dużego
zaufania. Często zgłaszają się na przykład kierowcy ciężarówek, którym też no
powiedzenie publicznie, bez zniekształcenia głosu o takiej historii, o
jakimś dziwnym zdarzeniu, też mogłoby to złamać jakby karierę zawodową także.
No, myślę, że też musi tam być odpowiednio wszystko- Też, też, też-
Tak jak powinno być, no. Muszą przechodzić okresowe badania
psychiatryczne, no a podzielenie się czymś takim
zakwestionowało, że tak ujmę, wynik badań pozytywny.
No na pewno, jeżeli by ktoś to skojarzył z
daną osobą, no to mogłyby być problemy.
Jednak jeszcze jest to w powijakach trochę . Tak, dokładnie.
U nas przynajmniej. Mnie to zastanawia też
jako jedno takie ważne zdarzenie, które-- jako osoba zainteresowana takimi
rzeczami, a mam w tym momencie czterdzieści cztery lata, to porównując do
niektórych, którzy nie wiem, do niektórych osób, które dzwonią i mają
różne, nie wiem, po kilka obserwacji różnych dziwnych rzeczy w życiu, to ja
miałem tą jedyną, znaczy miałem takie pomniejsze, ale tak jak mówię, no to nawet
trudno być pewnym, co to było. Więc, więc nawet o tym
nie wspominam. Natomiast no to było jedyne takie coś, co mi się przytrafiło, co
spowodowało, że się do dzisiaj nad tym zastanawiam.
W drugiej części dzisiejszej audycji przenosimy się do Zamościa. Rzecz cała
wydarzyła się na przełomie sierpnia i września 1994 roku. Dwóch ochroniarzy
strzegących tamtejszych murów obronnych doświadczyło obecności czegoś, co
najwidoczniej postanowiło się nimi zabawić.
Moja historia dotyczyła chwile około trzydziestu lat temu. Ja jestem byłym
pracownikiem państwowej firmy ochroniarskiej. Dotyczyło to takiego
pewnego zdarzenia, to ja mam, miałem pracę z bronią. Także tutaj byłem dowódcą
zmiany czwarty i miałem dyżur nocny z kolegą, takim też z bronią. Zaznaczam, że
to było w godzinach nocnych. Obiekt, który pilnowaliśmy to był
na terenie dawnych murów obronnych, przy murach obronnych miał, miało zdarzenie.
Był częściowo oświetlony tylko od podwórza. A jaka to była miejscowość?
Powiem wprost Zamość. On leży na akurat na skraju, tamten obiekt na skraju murów
obronnych i tam jest historia bardzo ciekawa. Na przestrzeni wieków były tam i
oblężenia od czasów Chmielnickiego, później okres wojen napoleońskich aż po
drugą wojnę światową. Dotyczyło to tej sytuacji yyy w pewnym ymm naszej. Miałem
tam dyżur nocny i obiekt jest taki, był wtedy, trzydzieści lat temu, trochę
inaczej niż wygląda w tym momencie, ponieważ tam trzydzieści lat temu był sad
taki. No on był akurat piętnaście metrów, takich było ciemno, yyy w tym
miejscu było. Latarnia świeciła, bo muszę to opisać, bo to jednak ma swoje
znaczenie. Latarnia świeciła na podwórze,
a poza latarnią tam było dosłownie ciemno.
I to zdarzenie, które nastąpiło, było o tyle zaskakujące dla mnie, ponieważ tam
fizycznie nie można było się dostać, jak
inaczej przechodząc koło nas, koło placu, bo były mury obronne, spadek chyba z
sześć, siedem metrów. W ciągu dnia tam byłoby bardzo ciężko przejść. Ale już do
kolei, po kolei, do czego zmierzam. I mieliśmy dyżur nocny. Praca z bronią jak
zaznaczyłem. Do około godziny pierwszej w
nocy to było gdzieś tak sierpień wrzesień. Wyszliśmy obydwaj na obchód dookoła
budynku, zgodnie z regulaminem i tak dalej. Dochodząc do lampy od strony ogrodu
nastąpiło ciekawe zjawisko. Zaczął dzwonić dzwoneczek. Było to na początku
tak niesłyszalne, ale bardzo taki, jakby
było kryształ czy jakiś złoty taki dźwięk
taki. Widać, że to było bardzo delikatne. Ja z początku myślałem, że może coś,
przesuszałem się, a okazuje się, że kolega tak samo. Zatrzymał się i tak się
patrzymy po sobie. I tutaj nastąpiło coś
ciekawego dla mnie. Ten dzwoneczek zaczął przybierać na sile ten dźwięk. To
narastało z takiego bardzo delikatnego dźwięku do wręcz takiego
efektu, że w uszach brzęczało i to narastało jakby to w naszą stronę, to ten
dźwięk szedł do takiego stopnia, że no ja
miałem kaburę przy sobie z bronią z P64. Kolega tak samo. Nałożyliśmy te
ręce sobie, włożyliśmy na tę kaburę w razie czego, bo sytuacja była dla nas
bardzo taka, bardzo tajemnicza. Kolega też
się na mnie patrzy, ja na niego. Ja jak mówię o tym, to aż mi ciarki przechodzą,
bo takiego zdarzenia nigdy nie miałem, mimo że trzydzieści lat przepracowałem
jako pracownik z bronią i tak dalej w tej firmie i myśmy się wycofali pomału,
patrząc, co się dzieje z tego, z tych ciemności, gdzie jest ten taki, taki
półdziki był ogród. Tam były zarośla. Weszliśmy na wartownię, przesiedzieliśmy
do rana, zastanawiając się, o co tu chodzi i patrzyliśmy, czy-- co to mogło być.
Rano oczywiście poszliśmy sprawdzić tam na
teren tego, tego ogrodu, ogrodu dzikiego,
tam krzaki. Nie było żadnych śladów, tym
bardziej że teren był, tam była siatka z drutem kolczastym i dosłownie pół metra
taka była ścieżka wzdłuż, na górze tych murów obronnych, że można było w dzień
ciężko byłoby bardzo niebezpiecznie przejść, a w nocy tym bardziej.
Zastanawialiśmy się, czy to aby ktoś jakiegoś żartu nie zrobił, ale fizycznie
nie było możliwości takiego żartu zrobić, ponieważ ani żadnych jakichś
odblasków czy jakichś innych jakichś hałasów, tylko ten dźwięk
dzwonka. Ja to pamiętam do dnia dzisiejszego to rozmawiałem z kilkoma
osobami, ponieważ gdybym ja tego nie zobaczył, nie usłyszał na oczy, to bym też
za bardzo w to nie wierzył. A ten mały dzwoneczek zaczął narastać do takiej
spotęgowanej takiego głośności, że to wręcz było nienaturalne. Było to dla nas,
no i dla mnie, no niesamowitym takim doświadczeniem,
które do tej pory nie mogę wyjaśnić, bo to jest takie no zdarzenie nienaturalne.
A tam było może coś, co mogło wydawać taki dźwięk?
Nie właśnie. Tam tylko była linia prądu.
Jak później tak tam szedł, szła linia taka z prądem, słup
akurat tam linia przebiegała, ale żeby była tam jakaś, nie wiem, instalacja taka
jakaś, czy ktoś żeby zamontował. Bo tak zastanawialiśmy się, że albo to może być
jakiś głośnik, chociaż to był rok około dziewięćdziesiąty plus minus, tak jak
mówię około trzydziestu lat. To było nienaturalne, tym bardziej że my tam
staraliśmy się te swoje obowiązki wykonywać zgodnie z procedurą i te
obchody, praca z bronią — tu żartów nie było. Tutaj wszelkiego rodzaju jakieś
takie dziwne sytuacje, to byśmy to szybko
wyjaśnili. Niemniej jednak z tej ciemności tam, co ten ogród był i bo lampa
oświetlała nas niejako po prostu.To plac,
yy, ten, ten manewrowy i budynek. Z tych ciemności ten dźwięk... On był taki
bardzo, bardzo taki czysty, normalnie, jakby to nie wiem, kryształ. Najpierw to
dzwo-- zaczęło dzwonić pomaleńku, tak cichutko i zaczęło w ciągu kilku sekund,
to zaczęło tak narastać, że no wręcz nam w uszach to dźwięczało, jakby to było
bardzo blisko. No byliśmy, no w lekkim szoku, bo mówię tutaj mamy broń, to
wszystko to, yy, było, dla-- no zastanawiające i nic się nie pojawiło, ani
żadne jakieś, mówię, jakieś tam światła czy coś. Nie, tylko ten dźwięk. To
później, jak za godzinę wyszliśmy z wartowni, to już tam nic nie, nie się nie
działo. Niemniej jednak zachowaliśmy jakąś ostrożność, z... A rano to już
oczywiście jako dowódca zmiany to musiałem podejść, zobaczyć, co tam w ogóle
było, czy tam coś, ktoś, jakieś ślady zostawił, czy coś. Tam nie było fizycznej
możliwości wejść w ogóle, bo to teren był ogrodzony, drut kolczasty. Jedyne było
takie przejście, tam półmetrowa ścieżka
nad tymi kilkumetrowymi murami obronnymi.
Także tutaj taki ten przypadek był. My tak za bardzo o tym nawet w pracy nie
rozmawialiśmy za dużo, bo żeby nie być tam posądzonym, że jakieś tam zmyślamy,
fantazjujemy, bo mówię, gdyby ktoś mi też
opowiadał, też miałbym wątpliwości, czy on
dobrze, yy-- ktoś go nie nastraszył czy coś. Ale mówię sam dźwięk, ta jakość to
byłaby dzisiaj może przy tych parametrach
tych sprzętu audio te kwadroksony i tak dalej, to można byłoby brać to, że taka
jakość można było uzyskać. Ale ten dźwięk
był tak czysty, tak niesamowity, że-- i to narastanie gwałtowne, no
to było szok. Domyślam się, że branża ochroniarska niejedno rzeczy mogłoby takie
paranormalne, powiedzmy, albo takie tajemnicze historie opowiedzieć, bo mając
dyżury całodobowe, to w tej branży to można różne rzeczy zobaczyć, jeśli się tam
no wiadomo, w nocy się pilnuje, chodzi, obserwuje, obchody robi także no to, to
był taki ten przypadek właśnie szczególny.
Ja sobie próbuję jakoś wyobrazić, jak ten
dźwięk mogło brzmieć, czy to było takie, takie, taki bardziej jakby dzwoneczek,
taki ping, ping, ping, ping, ping, ping ping, czy bardziej takie pikanie?
To taki jak dzieci na komunie czasami, yy, tak mają te takie dzwoneczki, takie
delikatne. To jeszcze było delikatniejsze
i to najpierw było tak cichutkie. Najpierw
były takie pojedyncze takie dzwonienie i
on coraz bardziej narastał aż do takiego głośnego efektu, że to w naszą stronę
normalnie ten dźwięk szedł, jakby były jakieś tam głośniki, nie wiadomo jakie
umieszczone. No to zatrzymaliśmy się z kolegą. Ja patrzę się na niego i mówię
Słyszysz to, co ja słyszę? Bo ja myślałem,
że może u mnie coś jakieś tam problemy ze słuchem. A on też oczy,
oczy miał takie też, bo to był francista milicyjny, też był. I
to człowiek poważny. Mówię, też był przestraszony w pewnym stopniu, bo nie
wiedzieliśmy, co to w ogóle jest, bo takiego zjawiska jeszcze do tej pory nie
spotkaliśmy na, na swoich dyżurach, bo ja
tam przecież trzydzieści lat pracowałem w
tej branży. Praca z bronią to różne rzeczy
widzieliśmy i tak dalej, interwencje, ale
takiego przypadku to do tej pory go mam zawsze na uwadze. Jak sobie tak właśnie
słucham waszej audycji, to sobie tak pomyślałem, że z chęcią bym się podzielił
tym, tym zjawiskiem, bo mówię ten dzwonek,
ale to, ta-- to mówię, to był taki czysty jakby kryształ, no takie najpierw
delikatne, a później nastąpiło taka eskalacja tego dźwięku w naszą stronę.
Tylko to trwało, to mówię, no chyba ja
wiem, dziesięć, piętnaście sekund góra, bo
myśmy się wycofali. Ten dźwięk później, chyba tak jak zobaczyli-- bo nie
słyszeliśmy tego, tam było okno uchylone,
ale nie słyszeliśmy, żeby już to dzwoniło. To tylko w promieniu tych kilkunastu
metrów nastąpiło takie zdarzenie. A panowie mieliście wrażenie, że to jest
jakieś, że źródło tego dzwonienia jest jakby jakoś oddalone od was, czy ono
brzmiało tak, jakby było tuż obok was? To znaczy to było dosłownie jakby z tych,
yy-yy, gąszczy tego ogrodu. Tam taki dziki
ogród był, rósł i tak jakby to dosłownie z tych ciemności ten dzwonek nawet tak
mniej więcej ja sobie-- bo tak słuchałem
ten-- tam była taka skarpa, takie, takie
jeszcze zejście do piwnicy, taka, takie, taki magazynek i te zarośla. I właśnie
dosłownie z pewnego momentu, jakby miejsca, jakby to narastało z tego miejsca
w szczególności słychać ten dzwoneczek, ale mówię, to było najpierw cichutko, a
później narastało, to, to tak nastąpiło gwałtowne przyspieszenie tego dźwięku i
takie wibracje. No, byliśmy naprawdę zaskoczeni. Oczywiście na drugi dzień tak
zastanawiałem się, czy pisać jakiś raport,
meldunek, ale co to by dało, jak nie ma żadnego dowodu, żadnego tam próby, gdyby
ktoś naruszył miejsce na przykład na obiekt wszedł, było widać, że jakieś
tutaj ślady albo kogoś byśmy zatrzymali. Nie, tego nie było. Pojawił się tylko
dźwięk. Kilkanaście sekund góra on trwał i nastąpiło. No i skończyło się to.
No w jaki sposób to się skończyło? To jakby stopniowo zanikało, czy tak jakby
ktoś wyłączył pstryczek elektryczek i znikło po prostu?
Właśnie tutaj do końca, bo myśmy się wycofali tam ile? Kilkanaście metrów,
poszliśmy do wartowni, budynku wartowni.
On był budynek okratowany, były podwójne drzwi. Później otworzyliśmy okno i po
jakimś czasie także to już nic nie, nie,
nie, nie, nie dźwięczało, ale, ale no ale
mówię to tak z odejścia, w cofnięciu się
do góry, a tam mówię dziesięć, piętnaście
sekund, bo się stanęli chwilę, słuchali tego, co się dzieje, bo ja sądziłem i
kolega, że albo ktoś tu przeszedł, no to musiałby być chyba bardzo jakimś,
yy-yy, nie wiem, czy samobójcą, żeby się wdrapywać po tych, tym
wąskiej ścieżce.Tutaj parę metrów po murach obronnych i tutaj jeszcze w dodatku
nasza siatka firmowa i drut kolczasty, żeby przechodził i myśleliśmy, że może
jakiś tam ewentualnie jakiś fanatyk by się trafił, że
zaczął, ale nie, nie, to było tak- No, można jeszcze pożartować tak troszkę
pół żartem, pół serio, że to może jakiś parkourowiec postanowił nocą jakieś
przygody zaznać. To znaczy na szczęście to jeszcze było
trzydzieści lat temu, także o takich-- na takich sprawach to
nawet w ciągu dnia, bo mówię akurat ja tam trzydzieści lat pracowałem, to znam
możliwości tam w ciągu dnia to bardzo niebezpiecznie byłoby wchodzić tamtędy.
Tam czasami dzieciaki biegali bardzo ryzykownie wzdłuż tej skarpy, ale w tym
czasie to o parkourowcach nie było mowy. To, to
gdyby mówię nawet ktoś chciał przeskoczyć
przez płot bez latarki, bez niczego, bo tam nic się nie świeciło. A na to
zwracaliśmy uwagę podczas obchodów w ciągu
dnia i w ciągu nocy. To byłoby to w nocy.
To byłoby bardzo bez latarki nie jest się w stanie tam w ogóle przedostać.
No nie, nie dałoby się w ogóle poruszać, prawda?
Dosłownie, bo trzeba byłoby umieć w nocy wejść, bo latarkę byśmy zobaczyli. Jak
ktoś wszedł bez światła, to tego się nie
da inaczej. No i ryzykując wejście jeszcze
drut kolczasty, tutaj siatka. No i ten gęsty ogród. To byłoby słychać, że ktoś
się przedziera czy świeci sobie jakieś śmiechy. Nic, tego nie było. Pojawił się
tylko znienacka. Tak. Najpierw bardzo słabiutki dźwięk, ale taki bardzo czysty,
kryształowy wręcz. I pomaleńku zaczął narastać i coraz mocniej wręcz do takiego
hałaśliwego dźwięku. No ale mówię, to trwało dosłownie kilkanaście góra sekund.
Dla mnie to było do tej pory, jak myślę o tym, to no skórka się jeży. O tak to
powiem. No potencjalny intruz nie dość, że miałby
trudność z samym wejściem tam, to jeszcze musiałby się wykazywać no chyba dosyć
dużym rozeznaniem, jak ten teren w ogóle wygląda, żeby tam się w miarę płynnie
poruszać. Właśnie o to chodzi i tylko takie jest
pytanie po co? No kto by zyskał na przykład po ciemku
mając jakieś nagrania? Ale mówię na warunki tamtejszych czasów 30 lat wstecz.
Nagrania jakieś puszczać? No byłoby bez sensu. Tym bardziej że nie było żadnej
latarki, żadnych hałasów, jakichś tam miażdżenia
tych gałęzi, jakichś tam, że ktoś chodzi.
Nie. To tylko sam pojawił się dźwięk i to tak z jednego miejsca to szło, a ten
dźwięk narastał. Ale mówię, on był tak kryształowy, że to ciężko sobie. No dla
mnie to przypomina takie dzwoneczki jak na,na, na tych procesjach dzieci niosą i
takie tymi dzwoneczkami, ale to jeszcze czystsze. On tak cichutko, cichutko i
później jak zaczęło narastać to, to mówię
no myśmy mieli troszeczkę pietra, mimo że
praca z bronią tutaj broń przy pasie, ale to nie było takie proste, bo mówię z
takimi rzeczami myśmy się nie stykali. No
ale bardziej mówię no, gdyby było jakoś
tam, to słyszeliśmy, że akurat ktoś tam na
siatce się upiera jakieś hałasy. To jest niemożliwe, bo mówię skarpa parę metrów
wysokości, mur obrony i tak dalej. Także tutaj to takie
zdarzenie to mówię. No to było tylko jedno, o którym słyszałem, no i właśnie
brałem udział niejako bezpośrednio, bo inaczej to wartownicy to ja miałbym--
miałem wgląd do raportów z dyżurów, powiedzmy
na przestrzeni lat to nie było takich rzeczy, przynajmniej oficjalnie opisanych.
Ale tam się działo różne rzeczy z tego, co-- bo tam
były tak zwane kazamaty, te podziemia. Także tutaj były takie miejsca akurat pod
nami, tam gdzie-gdzie-gdzie tam pilnowaliśmy tego
na skraju tego budynku i tam, no były różne historie, no ale pracownicy tam,
gdzie jeszcze w tym budynku, gdzie, gdzie
pilnowaliśmy, to tam od pracowników tak za bardzo nawet nie pytaliśmy się, bo to
ludzie jednak z wiadomych względów nie za bardzo są zainteresowani opowiadaniem,
żeby nie być posądzonym o śmieszność, że coś zmyśla, albo może jakieś tam inne
historie. Także tutaj to mieliśmy, mówię
ta historia to taka utkwiła mi do tej pory
w pamięci. No i mówię tak się skończyło.
No i na szczęście nie było więcej takich przypadków o w ten sposób jeszcze.
Pan to porównał do takich dzwoneczków na procesji, prawda? Bo tutaj mi się to
skojarzyło i przynajmniej z tego, co ja kojarzę, do
tych dzieci i tych dzwoneczków mają całe
jakby naręcze. Nie wiem, jak to się nazywa
fachowo, ale tam jest cały zestaw tych dzwoneczków. To brzmiało jako taki zestaw
tych dzwoneczków czy jako jeden dzwoneczek? Jeden?
Nie, to był jeden dzwoneczek, taki dosłownie maleńki, kryształowy wręcz czy
srebrny, bo ten dźwięk był tak czysty. No
to właśnie mnie to tak zastanawiało. On
był tak czysty, że jak zaczął narastać, on
później zaczął zmieniać ten swój dźwięk na taki bardziej taki wibrujący, taki
głośny. I to normalnie zaczęło otaczać ten
dźwięk. No, takie były wibracje, że jak o tym mówię teraz, to aż mi tutaj ciarki
przechodzą, ponieważ to, to było nienaturalne. O! Tak, dobre słowo. Gdyby
to się działo w obecnych czasach, to wiadomo, można byłoby sobie nagrać kamerką
dźwięk, głośność, takie zdarzenie. Rzecz charakterystyczna właśnie, że też poza
dźwiękiem nie było żadnych jakichś tam światełek, rozbłysków, jak zakłóceń pracy
lampy. No i chyba też nie było jakichś takich
rzeczy typu czynnik ozon, prawda? Coś, że całe otoczenie na czas trwania tego
zdarzenia zamiera, tak? Tutaj tego nie zauważyłem yyy czy nie
zauważyliśmy, bo tutaj w zasadzie to dotyczyło-- jak się to pojawiło, to mówię
to kilka, kilkanaście sekund. My wyszliśmy
z wartowni, po ile było dziesięć metrów i
tak w połowie drogi do tej lampy zaczął się ten dźwięk dziwny. Także zdarzenie
było naprawdę-- ale mówię, takiego zdarzenia nie miałem ani kiedyś, ani-ani
potem, mimo że z wartownikami czasami rozmawialiśmy, nawet tymi, którzy przede
mną zaczęli pracować tam wcześniej w naszej tej firmie, to nie pamiętali--
znaczy nie mówili, żeby coś takiego było.
Chociaż no mówię, no mówię, nie każdy tak opowiada, bo
jednak praca z bronią, żeby nie być posądzonym, że jakieś tam zmyślenie,
fantazjowanie później mogą mieć jakieś problemy także. Ale mówię, ja z kilkoma
osobami na ten temat rozmawiałem, ale takimi, którzy akurat też coś tam słyszeli
powiedzmy, interesują się właśnie nawet takimi
audycjami, które państwo tutaj puszczacie, to ci to przyjmowali jako powiedzmy,
jakieś ciekawe zjawisko. Z tym że akurat nie zetknąłem się z opisem takiego--
właśnie szukałem nawet w internecie, żeby
znaleźć jakieś takie dźwięki, które się pojawiają znienacka. Znaczy w takiej
formie, jak ja to miałem do usłyszenia, bo tutaj akurat były spełnione takie
warunki, no, było ciemno, bardzo ciemno. Tam praktycznie to lampa świeciła nam
praktycznie w oczy, w naszą stronę, na
plac, a tam za lampą to była ściana takiej no, ciemności. I z tego właśnie, z
ciemności ten zwązek zaczął dzwonić. I mówię tu pół biedy, gdyby tylko
dzwonił. Ale on tak zaczął narastać, zaczęło to nam normalnie wibrować w
uszach. To było zastanawiającego. No to też musiało się dosyć mocno odbijać
po murach, prawda? Tak, zgadza się, bo to mówię. Dla mnie to
wręcz huczało. Ja tak to dobrałem i. Ale to trwało właśnie, bo myśmy się
wycofali.Twarzą do tego dźwięku, z ręką na
kaburach. Bo to było zastanawiające, bo tutaj pilnowaliśmy tam i kasa, i tak
dalej. Taka poważna instytucja do tej pory
jest i zachowaliśmy tam jakoś tak w miarę
czujność, co będzie się dalej działo. Ale później, po godzinie, jak otworzyliśmy
nawet to okno, to już. To już. Tego już nie było. To, to trwało kilkanaście
sekund. Bo. Ale mówię dźwięk był na końcu
tak oszałamiający. No, że to, to, to, to
mówię to chyba przy dzisiejszym sprzęcie, takim
audio video, jakieś tam te, te stereo,
jakieś mikrofony, głośniki to można byłoby
uzyskać takie efekty, ale wtedy to, to mówię od takiego małego dzwonka. Tym
bardziej mówię, nie było możliwości wejścia i wyjścia później, bo tak samo ani
światła, ani jakichś tam odgłosów. Tego się nie dało tam w ogóle zauważyć,
usłyszeć. No, gdzieś ten intruz ewentualny musiałby
się ulotnić. Trudno było, żeby się ulotnił niezauważony, tak? No tutaj
kamer wtedy jeszcze nie było, bo gdyby to
było, to można byłoby wtedy jeszcze sobie. Tak jak dzisiaj rozmawiam z panem, to
można byłoby sobie to odtworzyć i zobaczyć
tą całą sytuację z punktu widzenia kamery
powiedzmy czy kamer, ale wtedy to jeszcze dopiero. To był dopiero początek tych
zmian, jeśli chodzi o ochronę obiektów i tak dalej. Także to jeszcze
było po staremu. Ale mówię no zdarzenie niesamowite dla mnie, bo mówię, ja lubię
czytać, interesować się takimi rzeczami,
ale wtedy też na swój sposób lubiłem takie historie, ale to, to mnie przerosło
wręcz, bo mówię no, byłem zaskoczony tą nagłą sytuacją, gdzie myślałem, że o,
zrobimy obchód do godziny tej 6:00 rano posiedzimy w spokoju, a dobrze, że
wyszliśmy we dwóch, bo gdybym był sam, ja
bym wątpliwość, czy ja w ogóle dobrze, co
się dzieje? A tutaj kolega tak samo był. Miał oczy takie w strachu jak ja i
patrzymy, co tu się tego. A tutaj ten dźwięk narastający jeszcze, bo gdyby to
był mały dźwięk, można by pomyśleć, że gdzieś tam daleko, daleko, tam spoza
murów, tam. To już takie, takie łąki, linia kolejowa, że to może coś z daleka,
tam jakieś odgłosy. A to był normalnie z
tych ciemności, z tego ogródka nagle się pojawił ten bardzo maleńki dźwięk
narastający. To dawało do myślenia. Nawet
do tej pory zastanawiałem się, co to może
być, ale jakoś nie doczytałem się właśnie w tych różnych informacjach na temat
takich różnych zdarzeń. Temat takiego dźwięku, powiedzmy pojawiającego się niby
znikąd w ciemności i który narasta. Chyba
że może któryś ze słuchaczy miał podobno jakiś taki przypadek, bo jakoś nie
zetknąłem się z taką, z takim, z taką informacją na ten temat. A temat też jest
ciekawy. No taki wyjątkowy dosyć dla mnie.
A próbowaliście panowie ustalić, z czy, jakoś, z którego kierunku ten dźwięk
dochodził, czy z którego konkretnie punktu bardziej precyzyjnie?
Mniej więcej miałem to, bo mówię. Rano sobie spokojnie podeszłem do w tym tę
część tego ogrodu i mniej więcej miałem to
tak wypośrodkowane to miejsce i tam nie było za bardzo-- zwykła ziemia, trochę,
trochę tych krzaków, siatka ogrodzeniowa,
z- i nienaruszona, włącznie z tym drutem
kolczastym. Mówię, w, w dzień ciężko, tam
bardzo niebezpiecznie po tej ścieżce, po
drugiej stronie, na tej skarpie dosłownie
to jest ile? Metr szerokości, nawet mniej,
było chodzić. A w nocy bez oświetlenia to
jest w zasadzie niemożliwości, bo można naprawdę sobie było nogi połamać albo
jeszcze coś więcej. Nawet mając latarkę, o tak to powiem, ale latarki nie było
widać. Nic w ogóle tam także tutaj. Skończyło się tylko na tym, że obeszłem.
Koledze też powiedziałem, że tutaj idę zobaczyć, co tam w ogóle było, co to, co
to jest, ale tam nic nie było. No dosłownie żadnych śladów takich powiedzmy,
żeby tam jakieś były naruszenie siatki czy coś. Nie, nie, nie, to, to w tych
tematach to u nas tam była dyscyplina dosyć taka mocna i tutaj staraliśmy, tym
bardziej, że byłem dowódcą zmiany warty. Tam już te nazwy się zmieniały na
przestrzeni lat. I tutaj nie ukrywam, że
staraliśmy się tam wyrobić swoją robotę, taką ochroniarską, w miarę posiadanych
możliwości i kompetencji. Ale no mówię,
zaznaczam, bo praca była z bronią, to, to tutaj naprawdę nie było żartów.
No praca ochroniarza z bronią to też jest taka, taka robota, jednak wymagająca
mocnego zaufania, prawda? Dosłownie. A co jeszcze w tamtych latach
to tym bardziej, bo ja rozumiem, że dzisiaj niektórzy ochroniarze są
traktowani-- myślą, niektórzy: "O, ochroniarz to taki dozorca", a my trochę
byliśmy w tej instytucji, takiej państwowej, gdzie to była praca z bronią i
trochę inaczej się nazywa. Ale mówię branża ochroniarska, tak żeby już
uogólnić, powiedzmy i także tutaj staraliśmy się
w miarę możliwości takie sprawy wyjaśniać.
Z tym, że też nam przełożeni mówili na szkoleniach, że jak-- żeby bez-- nie
wchodzić w takie tematy, gdzie jest duże
zagrożenie i nie wiadomo za bardzo, co się
dzieje. Lepiej mieć, powiedzmy, pole do obserwacji, a w ciemności to... Akurat
wtedy nie wzięliśmy latarki. To jest następny element, bo oświetlony plac. Nikt
tam po tych zaroślach nie chodził, bo teren był,
mówię - siatka, drut kolczasty, oświetlony budynek z trzech stron. Ale właśnie z
tych ciemności to zaczęło się wydobywać
ten dźwięk. Także tutaj to no było, było.
Było takie zastanowienie nad ranem, co to mogło być. I z tym kolegą, co miałem
dyżur, to kilka razy o tym mówiliśmy, ale
on też był zaskoczony. Tak to do tej pory
zostało. A ja tak słucham waszego, waszej
audycji. Tak sobie pomyślałem, że warto
się podzielić tym moim doświadczeniem, bo,
bo mówię takiego zdarzenia właśnie nie słyszałem, a mówię nurtuje mnie to do tej
pory, ale pamiętam o tym i mam to na uwadze, ale jakoś nie. Na szczęście nie
miałem więcej takich przygód, mimo że mówię trzydzieści lat
przepracowałem w tej pracy i tak to się zakończyło.
Tutaj mi się jeszcze skojarzyło z takimi relacjami, gdzie takie dźwięki,
dźwięki różnego rodzaju towarzyszą pojawianiu się obiektów UFO. Dlatego, że
też te obiekty raz są widoczne, raz są niewidoczne. Jakieś źródło ten dźwięk
musiał w każdym razie mieć. A ten-- nie mieliście panowie jakoś
wrażenia, że ten dźwięk jest w jakiś sposób nakierowany na was?
Tak, z tym że ten, jak on zaczął narastać
w naszą stronę, to-I wtedy już ja, już ja
i kolega mieliśmy tę świadomość, że to ten
dźwięk idzie w naszą stronę wręcz i nas otacza. Z tym, że no to było tak
niespotykane i niespodziewane, że byliśmy
zaskoczeni trochę, bo takich zjawisk to się na co dzień nie doświadcza i no nie
patrzyliśmy w górę, tylko tam na poziomie oczu, w stronę tych zarośli,
tych nieoświetlonych, tej ciemności, bo tam praktycznie była cała ściana, taka
jakby czarna. I to stamtąd, z tego jednego punktu praktycznie to zaczęło się
pojawiać ten, ten dźwięk, ale on był tak czyściutki normalnie on mi przypominał
kryształ, jakby delikatnie stukać albo dzwoneczek i to zaczęło normalnie iść w
naszą stronę. No ten dźwięk, no wibracje takie duże później nastąpiły, że do tej
pory mówię mam to, mam to na uwadze. Wtedy byliśmy
no z bronią służbową, to byliśmy nie jakoś
tam przypadkowymi albo już nie daj Boże alkohol czy narkotyki. Nie, nie, nie.
Tutaj było to wszystko oparte na bardzo sztywnych zasadach. I dlatego mówię no,
nie było możliwości konfabulacji, jak niektórzy tam, powiedzmy, zabawy wracają,
czy gdzieś tam zasnął, gdzieś tam ktoś i coś mu się przyśniło. Nie tutaj do rana
żeśmy przesiedzieli przy dobrej kawie, patrząc, a później wyszliśmy na obchody,
ale już tego zjawiska nie było. I to już wszystkie historie przygotowane
do dzisiejszego odcinka. Jak zwykle czekam na Państwa komentarze i opinie o
opisanych dziś zdarzeniach. A jeśli macie jakieś swoje historie, którymi
chcielibyście się podzielić, zapraszam do kontaktu. Na koniec tradycyjnie
przypominam o najnowszym numerze "Nieznanego Świata" oraz o kanale tego
czasopisma na YouTube, gdzie obok relacji
z rubryki dotknięcie nieznanego i zapisów spotkań w Nieznano-światowej księgarni
ukazują się również dźwiękowe wersje różnych innych materiałów z archiwum tego
miesięcznika. Nie zapomnijcie również zajrzeć na kanały Piotra Cielebiasia, UFO
Historie i Marka Żelkowskiego - Wehikuł Wyobraźni, gdzie obaj panowie omawiają
wiele interesujących tematów, nie tylko tych paranormalnych. A zapowiedzi
kolejnych audycji Radia Paranormalium wypatrujcie na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz na profilach społecznościowych, w tym na nowo
utworzonym koncie Radia Paranormalium na platformie Blue Sky. Mówił do Państwa
Marek Sęk Ivellios. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w kolejnych
naszych audycjach. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Oto nasze numery telefonów. Stacjonarny 32 746 00 08. 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493. 530 620 493. Skype - radio.paranormalium.pl.
Radio.paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach lub Skypie nikt nie dyżurował, istnieje możliwość wysłania SMS-a lub
nagrania wiadomości głosowej. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych bądź zza granicy prosimy
ponadto o podanie głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z każdym z Państwa
umawiamy się na rozmowę indywidualnie. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w
którejś z audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Czekamy również na
Państwa je mejle pod adresem Radio@paranormalium.pl. Można również
skorzystać z zakładki kontakt na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl. www.paranormalium.pl. Wszystkim
naszym rozmówcom i korespondentom gwarantujemy pełną anonimowość.
Sięgnij już dziś po "Nieznany świat". Najstarsze polskie czasopismo poruszające
tematy z pogranicza nauki. Artykuły o tematyce paranormalnej, ezoterycznej,
ufologicznej i nie tylko. "Nieznany Świat". Miesięcznik dostępny w punktach
prasowych na terenie całej Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie
Nexto.pl.