Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światła. To się wydawało tak, jakby to było...
Nad chmurami było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez...
No, ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światłów.
Jakoś grozę sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża, strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższych dwóch godzin
z kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios.
Zanim przejdę do prezentacji przygotowanej na dziś rozmowy,
pozwolę sobie przypomnieć szczególnie osobom narzekającym na sposób działania YouTube,
że Radio Paranormalium posiada stronę internetową www.paranormalium.pl,
na której również można słuchać naszych audycji, jak też oddać się lekturze wciągających artykułów
oraz wciągnąć się w dyskusję z innymi słuchaczami na forum oraz na czacie
z dala od cenzorskich macek wielkiego YouTubeusza.
A dzisiejszy odcinek podcastu Mówią Świadkowie
wypełni w całości kolejna w historii tego cyklu paranormalna spowiedź.
Usłyszymy dziś historię jednego z naszych słuchaczy,
który wielokrotnie doświadczył w życiu interwencji jakiejś paranormalnej siły,
która uchroniła go przed nadciągającą śmiercią.
Sam mój rozmówca doliczył się 11 takich przypadków,
z czego niektóre prezentują się dość szokująco.
Ponadto zaprezentowane zostaną liczne inne trudno wytłumaczalne zdarzenia,
w tym wizje zawierające przepowiednie, liczne municje
oraz opisy obserwacji niezidentyfikowanych istot.
Poznamy również drogę naszego słuchacza do głębszego zrozumienia spotykających go doświadczeń.
Muszę jeszcze tylko zaznaczyć, że dziś przydadzą się słuchawki,
gdyż ze względu na problemy z połączeniem rozmowy musieliśmy dwukrotnie wznawiać
i w pewnym momencie z telefonu musieliśmy przejść na jeden z popularnych komunikatorów.
Mówiłem, że nie ma żadnych problemów z połączeniem rozmowy, bo nie ma żadnych problemów z połączeniem rozmowy.
Mam nadzieję, że pewne problemy z dźwiękiem występujące w niektórych momentach nagrania
nie zaburzą Państwu zrozumiałości wypowiedzi naszego słuchacza.
Zatem po tym krótkim wstępie myślę, że możemy przejść do zaprezentowania przygotowanej na dziś rozmowy.
No więc o jak to jest. No ja tutaj właśnie interesuję się tutaj sprawami takimi,
no można by powiedzieć niewyjaśnionymi, dlatego że dużo w życiu to jest swoje połączenie,
dużo w życiu to jest swoje przeżyłem od urodzenia.
Tak czasami się zastanawiałem w sumie jak to wszystko to wygląda, na czym to polega.
To niecała wszystko powiem i sobie nawet przypominam niektórych relacji,
o których się tam ludzie mówią, na przykład o czymś tam, że hej ja sobie to dodaję,
że też to miałem. No więc jakby chodziło już o mnie, no to u mnie, bo Panie Marku,
zdarzyło się w życiu bardzo wiele, można by powiedzieć, takich spraw dziwnych już od urodzenia.
Można by powiedzieć, prawda, że wierzę w to, że jest ta reinkarnacja na 100%
i jest to życie, jak to się mówi, po życiu, no też na 100%, bo też doświadczyłem pewnej sprawy.
Natomiast no jakby to może opowiem, jak to wszystko wygląda, prawda.
No jeszcze to na przykład, że mamy tego właśnie, tego ducha opiekuna swojego,
on to nazywa się jako przełodzenik po prostu życia.
Jest na pewno na 100%, to też to wyjaśnię, dlaczego to wiem.
Ja bym chciał powiedzieć może od takiego, jak to się mówi, od podszepki,
muszę Panu powiedzieć, bo że ja to mam, jakby tak powiedzieć,
tak mówię z tymi osobami, z którymi rozmawiałem, że jestem urodzony w Szczepku,
lecz mam szczęście w nieszczęściu, bo urodziłem się w domu mojej babci, 56 rok.
Ważyłem kilo 650, o ile mam wątpliwości.
Odbierałem ja kuszerka, prawda. Kilo 650 w łóżku.
Niech to sobie wyobrazi, że byłem taki jak na małych kurczach, powiedziałem,
a z niego nic nie będzie, tam nie.
A urodziłem się z łóżyskiem na głowie.
To mówi się, że w Szczepku urodzony, prawda.
No ale ta kuszerka, moja mama mi mówiła, że zabrała ze sobą.
Mam całe życie w szczęście, w nieszczęście.
Kiedy coś się ma złego, na przykład wydarzy, to potem wychodzę na prostą na cztery łapy, jakbym pod spadą.
Prawda? No to było co raz.
Ale jeżeli chodzi jeszcze o co, to już miałem nawet szczęście.
Tak moja mama mi opowiadała, że od poczęcia, dlatego że mój ojciec nie chciał,
bo to były lata takie, no, jak panie, komunistyczne.
Ojciec tam studiował jeszcze jakąś filologię partyjnie, jak niesamowite, od A do Z.
No więc mówi, że nie stać nas na to na dziecko.
I kazał mamie po prostu mnie wziąć, jak się mogli usunąć.
Pojechałem z mamą do szpitala, no i mama już miała praktycznie wszystko tam w sumie mówione.
Mówiła, że no 10 sekund byłoby po mnie, a w końcu powiedziała, nie, urodzę to dziecko.
No i ojciec mówi, no ty co, już po wszystkim?
Nie, urodzę. No i tu już miałem szczęście, wiesz, szczęście, prawda?
Ale co jeszcze?
Do czego zmierzam?
Było tak, że jak miałem rok czasu, właśnie jeśli chodzi o sprawy takie, no, wyjaśnione.
Miałem rok czasu, mój ojciec pojechał do Warszawy, no, gdzieś tam na egzamin.
On studiował coś, jakiś tam miał, nie wiem, egzamin, nie wiem, z majksterki czy coś takiego tam.
A był niestety niewierzący całkowicie, zero.
Po prostu zero. Komunista od potrzebki.
I mówi do kolegi, słuchaj, ja muszę jechać do domu.
A on mówi, po co? Coś się stało w domu.
A skąd ty, wiecie, no tak jakieś coś mi mówi do ucha, tak do ucha mi coś mówi.
Jak to do ucha? No no, już na uchach po nosach dostałeś jakieś zjawy, źwiny.
I ono słyszę, że coś ktoś mi mówi.
Jedź do domu, jedź do domu. Muszę jechać.
Z Warszawy do Gdańska, do Gdańsku, bo tu Gdańskośmy mieszkali na wycieczce.
I pojechał, pojechał, otwiera dziś matka zapłakana.
A on mówi, co się stało?
I do matki mówi. No, mówi, synek, mówi, mówi, w ogóle się nie rusza.
Mówi, cały spocony, wysoka temperatura.
No więc ojciec, tylko tutaj nie było komórek, te telefony były też takie, czy tam gdziekolwiek.
No, gdzieś tam poleciał do elektrowni, czy gdzieś tam, zazwąś na pogotowie, przyjechał na pogotowie.
Mówi, proszę pana, ja tutaj nie mam nic do roboty.
Jak to pan nie jest do roboty?
Dziecko ma zawalone wodą płuca, idzie pod serce.
To jest jeden procent życia.
Dosłownie jeden procent. Nie zabieramy go do botów.
Nawet nie ma sensu.
No to co zrobić? Mówi, no co zrobić?
No to mówi pan, co ja tamte dwa zaszczyty, mówi, te penicyliny, mówi, w tyłek.
Mówi, no jeżeli przeżyje do rana, no to jest, no to bech, no mówię ten procent.
I proszę pana, dał te dwa zaszczyty i kazał ojcu nosić im już całą noc, powinien to przecież się robić, napionowo, żeby mu się wodą nie zachwycał, tam napłucę, żeby po prostu się nie uśmie.
Więc ojciec tak nosił, nosił całą noc. On kiedyś tam nocno sobie czasami tam pozwolił tam sobie wypić, czy co tam przy towarzystwie, to miał oczy, liczył zły w oczach, zawsze to opowiadał.
I rano, znaczy cały czas mnie budził, ja tu usypiałem, mnie budził rano, rano, proszę pana, ja mam oczy otwarte.
Śmieje się, nie? Ojciec mówi, zobacz, zobaczy do mamy, mówi, zobacz, żyje, mówi, jest wszystko okej, mówi, nawet nie jest taki gorący, nie jest pocony, nie?
No i szybko do szpitala na badania. Co się okazało, zrobili mi tam prześwietlenie płuc i tak dalej, wszystkiego.
Mówią, że to jakiś dziwny cud, mówi, że on nie ma wody, nie ma nic, on po prostu normalnie tak jak mówi, no jest zdrowy.
No i rzeczywiście, to już był taki, no że ja mam po prostu jeden procent po prostu tego życia, nie?
Tak.
Znowu taką miałem sytuację, niech mi pan skojarzy, że na pogranicach, tak jakby powiedzieć, dwa światów, moja matka jak była w księży ze mną, to miała takiego zyna, który bardzo się kochał,
bo bardzo ładna kobieta, bo młoda, podobna, no ładna była, bardzo ładna była.
No i chciał zobaczyć koniecznie mnie, jak się urodził, no ale zmarł, przede mną zmarł chyba coś dwa tygodnie.
No tak słyszałem o tym, po prostu urodziny.
Następnie ja, myśmy szkali, że to jest to, co się dzieje.
Ja, myśmy szkali, przecież tam to było tak, to było o Ksywie to było, czy o górze, taki był taki jakby zatok, a zale, jako chłopak, już od sześciu lat tam z chłopakami, bo taka plaża była, gdzieś szerokości może trzydziestu metrów, no i długości tam było chyba sześćdziesiąt, no taki jakby taki przylądek, taki, no zatoczka taka.
I myśmy tam się kąpali, tam płódko było, tam było gdzieś do kolan, było takie dzieci, tośmy tam, piasek fajny był, no bo to przy Oksywie to było.
I co roku żeśmy się tam od sześciu lat do ośmiu żeśmy tam sobie chodzili.
No ale jakie miałem te, nie wiem, siedem albo osiem lat.
No mówię, to mamy, mówię, zjeżdżona, wtedy idziesz, a idę tutaj na łąki, i co, no po tego.
A ja wzięłem sobie ryncznik, wejdu sobie pojechałem, poleciałem tam, mówię, latą, mówię, to się wstało, wykąpię, nie?
No i poszedłem, ale nie wiedziałem, że przez zimę pogłębiali przy samym prawie brzegu, po takie duże boje, przez zimę, po jakiś tam od dostatków, czy tam.
Jakieś tam, nie wiem, kontenery takie, takie bojowe.
Więc ja, no tak, słoneczko fajnie zebrałem się i tak sobie kłóckam z brzegu i podpłynęła taka motorówka taka, no jak butka z motorem z tyłu takim.
Tam kogoś przywiozła i jak przywiozła, no potem nawróciła i odpływała.
A ja jakoś, nie wiem, coś mnie tknęło, się tak wzięłem, chwyciłem z tyłu tej motorówki, mówię, tak to popłynę z nią, prawda?
I coś jakby mnie, nie wiem, odciągnęło od tej motorówki.
I to było gdzieś z pięć metrów jakieś od brzegu.
No nie to, że sam się puściłem, bo chciałem, bo wiem, że tam, no, dziesięć metrów dalej będzie jeszcze płytko nawet, nie?
I puściłem się, a to, wiadomo, motor, motor tam był.
On dalej popłynął i też z tymi dwoma osobami, bo ja to pamiętam, jadłem normalnie, tak bym widział to.
I chciałem stanąć po prostu już normalnie, tak, nie?
A ja na dno lecę.
Kurde, nie ma dna.
Przez mały byłem, przecież chciałem, mówię, mieć tam na coś tam, nie wiem.
I zacząłem się ręką w mamach jak pluskać.
Co jest, mówię, przestraszony strasznie, pływać nie umiałem, a od brzegu do brzegu było pięć metrów, a tam poszedłem na ten piasek, na tą plażę.
I żadnej ani żywej duszy, żadnych kolegów, bo zawsze z kolegami żeśmy tam szli, prawda, tam co roku, tam z paczką taką, jako dzieci, no.
Ci wstrzymywki, koleżanki tam, chłopaki tam, żeśmy się fajnie bawili.
Takie wydmy były, takie bunkry stare szopalnińskie, no.
Taką na Oksywie.
I zacząłem się pluskać.
Mówię, jak do tego brzegu?
Normalnie na dno i do góry, na dno i do góry.
Nie wiem skąd, jak, panie Marku, jakaś siła mnie pchała do tego brzegu.
Jakoś dziwnie, że przecież pływać nie umiałem.
Przecież, mówię, a tam było ponad trzy metry głębokości.
To potem się dowiedziałem.
I wie pan co?
Jakoś tak, nie wiem, jak nic, no pięć metrów, to jest pięć metrów, pokój długości pięć metrów.
Jakoś do tego brzegu, że no dopływał jakoś, jakimś, nie wiem, jakby ktoś mnie pchał tam.
Ja tak czułem, tak jakbym tak.
I przede mną widziałem człowieka.
Stał.
Na brzegu.
Miał ręce do tyłu autentycznie.
Bo mam to cały czas przed oczami.
Stał, ręce miał do tyłu.
Był taki czarny, taki świącony włosy, szpakuł.
Taki, no młody facet zbudowany.
Zarośnięty na kaczycie pliściowej.
Taki, no jak to, no prawie, że półsportowiec.
I patrzył tak w dal, ale ręce miał do tyłu.
No to przecież nie widział nawet, jak ja pluskałem, czy ja, że...
Inny to by na przykład, człowiek, jak ja tak bym widział takie dziecko,
bym wskoczył do wody, bym wyciągnął takie dziecko, prawda?
Czy tam, czy jak tam.
No nic.
A gdyby tam rzeczywiście była jakaś osoba obecna, no to raczej chyba by jakiś alarm pszczyła, prawda?
No tak, ale nikogo nie było, bo ja sam byłem, a on stał.
Przecież bym, widział bym, że ja tam po prostu, jako dziecko macham rękoma,
że się sobie tam nie mogę poradzić, żeby mi pomóc, prawda?
Ja bym na przykład był na miejscu, odwrotnie, na przykład na miejscu tego pana,
w tym wskoczu do wody, bo jakbym wyciągnął to dziecko, prawda?
Tak jak mnie na przykład, nie?
A on nic.
Przyszedł w dal, tak na te tam morze tam, prawda?
I ręce miał z tyłu.
Ja się tak jakoś nie wiem, ja bym tak podpłynął i tak się za nogę go chwyciłem.
I się pociągnąłem.
A on dalej stał.
Może pan sobie wyobrazić?
Jakby posąg to był jakiś, no normalnie, jakby, ja kocham.
Ja się pociągnąłem, stanąłem, tak?
Stanąłem obok niego, a to był łamek sekundy.
Chciałem podziękować, a on go nie ma.
A ja taki zdziwiony, tak patrzę, mówię, no zaraz, mówię, no przecież tu stał,
przecież się pociągnąłem nim za nogę.
Bo to nie był żaden szok, że tam się przewidziało, żadny nic.
A plaża tam od tego brzegu była, no powiem panu, no z, no z, ja wiem,
z dwadzieścia pięć, dziedzieści metrów.
Także nawet gdyby szedł, to tak bym go zauważył, prawda?
Żeby wylewał oczy w prawo, prawda?
No i opowiedziałem to, no, powiedziałem to, byłem przestraszony,
poszedłem wsiąść do domu, powiedziałem to mojej mamie.
Była akurat babcia, no mama mojej mamy.
Wysłuchały mnie, że mało tego, dostałem taką karę, trochę tam,
żebym więcej nie chodził, że tak parę kapsuł dostałem za to,
żebym tam sam chodził.
A potem słyszałem jak rozmawiałem, mówiłem,
to był ten wujek Bronek, mówię, ty?
Jak tak opowiedział, rozumiesz tutaj, rozumiesz, synek?
To był wujek Bronek.
Bo ja opisałem mniej więcej jak wyglądał, nie?
Także to była taka sytuacja, która mnie spotkała, panie małku.
I ten opis pana, ten przytoczony przez pana opis,
w pełni jakby pokrywał się z tym, jak wujek wyglądał w rzeczywistości?
Tak, tak, no, ja nawet do dzisiaj,
to widzę, to zamknę oczy, to mam to wszystko przed oczyma,
że to nie był jakiś szok, panie małku, że ja po prostu z tą zrób,
tam widz jakiś miałem, tam zwilnić, wie co, i przecież absolutnie,
to nawet, ale zaraz do tego dojdziemy później,
że to jednak, to znaczy wiem już na pewno, bo wszystko wygląda,
jak się mówi.
I to było na tysiąc procent takie coś, na tysiąc pięćset procent,
proszę pana, pani małku.
W następną sytuację to miałem taką, że to było wcześniej,
to już miałem pięć lat, jakbyśmy mieszkali w takim baraku,
bo byliśmy w tamtej barakach, mieszkali w takim, to były polinieckie baraki,
rodzice byli w pokoju, coś rozmawiali, duży pokój,
już mam to przed oczyma, takie stolica radio, duże łóżko,
to radio było odsunięte tak od ściany do okna i też to widziałem,
to przecież jakbym był na jakimś dorosłym, na jakiś kat,
jakiś dziewczyny, jakiś tam myszki, coś tam.
Jakichś pół postaci się wychyliło z radia, ja miałem tyle cztery czy pięć lat,
i patrzy się na mnie śmieje, ja mówię, mamo, mamo, o co chodzi?
Tam ktoś się zaradził, niech mamo zobacz,
mamo mówi, co, co, co, co, bo ta rodzica była zajęta rozmową.
Ja mówię, taki jakbyś, no nie wiem, taki, no miła twarz,
takiego fajnego mężczyzny, jakiegoś takiego, no nie starszego,
i tak patrzył na mnie, machał, pomachał mi palcami, ręką mi zniknął.
Jak może pan sobie coś tam wyobrazić, że to dziecko nie może być
taki z widuch, prawda? No, no, no, jakieś anomalia takie były, no.
Ja tu mam jeszcze takie pytanie, czy pan może widział w tamtym okresie
jakieś zdjęcia tego wujka, czy nie było możliwości, żeby pan jakby
poznał jego wygląd, tego Bronka? Nie, nie, nie, nie.
Ja go nie widziałem nigdy, nigdy. Żadnych zdjęć mi rodzice z nami
nie pokazywali, po prostu nawet, nawet powiem szczerze, że nawet
nie wiedziałem, że taki wujek po prostu istniał.
No po prostu oni nie rozmawiali, no tak, na przykład, tylko ja opisałem,
bo potem myśmy siedzieli tam przy, mama z babcią Piotraka,
ja mówię, no powiedz nam, jak on wyglądał, czy faktycznie tak było?
Ja mówię, no, mówię, mamo, no, no, no, no, co mam kłamać, no był wysoki, ciemny,
miał kręcone włosy takie, a on był jakimś tam kolejarzem, był tam,
to był kuzyn, to był mojej mamy, nie, tam z rodziny i on bardzo mamę kochał
w ogóle, bardzo mu mówił, ja muszę zobaczyć, co to twoje dziecko, jak się
urodzi, nie, i on zmarł dwa tygodnie przed, przed, przed moim narodzeniem, nie,
bardzo by tam rodzina przeżywała, ale nigdy nie było tematu, jak ja miałem te
pól, ani przy mnie, bo to być zaraz, bo to były takie czasy, wie pan, to, to, to,
że to nie rozmawiałem o jakieś tam tematy, o tym, czy o tamtym, nie,
także, panie Marku, on mówi, to był Bronek, to był ten wujek Bronek,
bo ja powiedziałem, że nasze klatki mają taką zarośniętą, takie, no,
no jako włosy mają zarośnięte, tak mniej więcej wyglądał, krwi czarne i tak
mniej więcej, no, jakbym tak, na przykład, widział zdjęcie, ale, ale nie pokazywali mi zdjęcie, bo żaden
zdjęć nie było, nie, także nie pokazywali mi żadnych zdjęć, nie, ale, tak powiedzieć,
tylko to był, ale autentycznie tak było, panie Marku, ja, żebym to zmyślał,
ale ja to, ja to nikomu tak specjalnie tego nie mówię, bo, no, powiedzieli,
to to chyba swój jeszcze temat z głową, mówi, takie z widymi, ale jako dziecko, nie,
nie, prawda, nie, ja mówię, no, coś podobnego, to, to, no i potem, no, widocznie tak,
to potem tłumaczyłem, że widocznie ten wujek po prostu bardzo matkę kochał,
nie chciała, nie chciała, może, żeby po prostu straciła mnie jako dziecko,
a kochał matkę, żeby przeżywała to potem, czy jak, no, ja nie wiem, no, się pojawił
po prostu i, no, i uratował mnie w pewnym sensie, bo ja cały czas, jakbym, powiem, że tak, no,
metr od brzegu, to już był, był wykop, nie, prawie, że, nie, bo ja się od razu przy piasku
chwyciłem tam z tej łódki, nie, nie pociągnęła, nie, także ja cały czas chodziłem,
szedłem na dno, nie, po prostu, tylko ręce i do góry i na dno, do góry i na dno, i potem, no,
tą nogę się chwyciłem, pociągnąłem, a sztywna była ta noga, tak, wiesz, jak dziecko panu by
pociągnęło nogę, to przecież posunąłby pan tą nogą nawet, nie, a on stał jak posąg,
autentycznie stał jak posąg, ja mówię, co to jest, nie, to, no, miałem, to, to, to już takie coś,
ja mam tego dużo, miałem taki, ja, ja tutaj oglądałem, nawet teraz, nawet tutaj z panem oglądałem,
bardzo fajny facet, ja go słuchałem, gdzie on tutaj jest, to było, jak go słuchałem tutaj,
to, nikt mi pan nie wierzy, ten, co opowiadał, tam, co tam,
tam zginęli, tam, z tej żony, tam zginął ten chłopak, jej, co go kochała bardzo, tam,
teraz, co to było, on opowiadał tutaj, właśnie, co miał te, te przeżycia, tam, co tam,
w Niemiec był, tak, był jakiś tam esesman, czy coś tam takie, takie, to teraz właśnie to oglądałem,
i to bardzo mnie też zainteresowało, i właśnie tu był ten numer telefonu, i dlatego
zadzwoniłem do pana, nie, ale co jeszcze było?
No, chyba kojarzę z tą, z tą obserwacją tego esesmana, chyba siedzącego w salonie, tak?
Tak, tak, że, że uciekł, że, że, że on był jak duch, że, że to, no, ja, ja w to wierzę,
panie Marku, ja w to wierzę, ja panu dalej opowiem wszystko, co, jakie ja miałem przeżycia,
to, to, to się w głowie nie, nie mieści, nie, ale jak dojdę, dojdę do końca, to pan w ogóle
jakby mi nie uwierzył, ale, no, zobaczymy, no, ale to wie pan, co, ja to mówiłem,
że są ludzie, którzy tylko widzą, co jest, jak końcu ma klapy na oczach, idzie tą pełną drogą,
wie, jak ją, ją iść, a nic nie widzi, co koło się niego dzieje, nie, no, i to jest tak z ludźmi,
że patrzą tylko przed siebie, a co z tyłu, z boku, co dużo rzeczy jest, a, a nie zauważają.
No tak, spora część społeczeństwa ma taką właśnie niestety zagężoną mocno percepcję.
Tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, panie Marku, ja mówię, ja sobie zawsze myślałem, mówię, no,
jak tutaj z kimś porozmawiać tak, żeby mnie naprawdę wysłuchał, że, że, żeby się zwierzyć,
tak jak ten powiedział właśnie, ten, co tutaj słuchałem tego pana, co tam tego rozmawiał,
że, no, też mówi, że ja to nie, nie, nie, nie opowiadam, mówię, bo ludzie to pomyślą o mnie,
że albo jakiś schizofrenik, albo jakiś paranormalny taki typu, że jakiś coś ma z głową,
albo coś ma, myślę, z jakiejś zwiody, no, nie, no, ale to niestety są tak, jest tyle spraw niewyjaśnionych,
panie Marku, że, a, dalej opowiem, no, następną rzecz, dobrze, teraz tak, poszedłem do szkoły mając 7 lat,
niech mi pan to powie, to jest właśnie ta, co mówi się, jest reinkarnacja, jest tamten świat,
my jesteśmy tylko tutaj, jak to się mówi, na tej ziemi, w tym, no, w opakowaniu,
a dopiero tam przechodzimy, prawda, tam do normalnej egzystencji, nie, to ludzie sobie go nie wyobrażają,
bo są różni, to nie dojarki, ale tak jest, no, ale co, no, miałem 7 lat, poszedłem do szkoły pierwszej klasy
i był plac przed tą szkołą, no, nie będę mówił, która to szkoła, bym chciał, bo tu chodzi o jakieś anonim takie,
żeby poproszę, bo tutaj to twój chłop z znajomych, to byś znowu, Janek się urodził,
plac duży, masę dzieci, od tych, co do pierwszej klasy, no, i już, no, masę, drodzy rodzice,
no, jak to wiadomo, rozpoczęcie roku szkolnego, widzicie, mnie samego zostawili, bo do pracy się spieszyli,
miałem 7 lat, żebym taki, już taki pojęty, mówi, tu, co będą wyczytywać, do której masz klasy iść, prawda,
i tam, czy tam, tam pójdziesz tam do tej pani, czy tam ja, która tam patrzy, i weź, i proszę pana, panie Marku,
to jest ciekawa sprawa, to jest właśnie chyba, jak to się mówi, że dusza powraca znowu do życia, po prostu na ziemi,
i to na 1500%, ja to wierzę w to, dlatego, i to właśnie ten, ten, ten pan, który z panem rozmawiał, to, to, o tym estesmanie,
on też o tym to się mówi, że, że jakby tą żonę znał, prawda, skądś tam, a nie wie skąd, ja miałem to samo,
czyli stoję na placu i naprzeciw mnie, w odległości 10 metrów, stoi dziewczynka, w moim wieku, ja na nią patrzę,
i ona na mnie patrzy, i takie mam, kiedy byłem dzieckiem, siedmioletnim, ja jeszcze nie miałem rozmowania takiego dorosłego mężczyzny,
ja mówię, przecież ja ją znam skądś, skąd ja ją znam, ja nie, a nie znam się, no skąd ja ją znam,
a ona też tak patrzy na mnie, ja na nią, ja mówię, rany boskie, co, co to jest, przecież ja ją gdzieś skądś znam,
to tak jakby nie fizjonomia, że ją gdzieś skądś znałem, fizjonomię po prostu zewnętrzną, tylko, że jakby moja wewnętrzna podświadomość,
duszy znała, ją znała, a ona, jej podświadomość wewnętrzna, duszy nie znała, tylkośmyśmy się znali, patrzymy na siebie i się tak zastanawiamy,
ja sobie pomyślałem, rany boskie, jak ja bym chciał, żeby ona była ze mną w klasie, niech sobie pan wybrali, panie marszu,
że byłem z nią w tej, w tej klasie, mało tego, siedziałem z nią w jednej ławce, ja mówię, słuchaj, ja cię skądś znam,
ona mówi, ja też takie mam wrażenie, że ja cię skądś znałam, mówię, no jako dzieci, nie, i myśmy się bardzo przyjaźnili,
bo znaczy myśmy tam byli tylko, ja byłem pierwsza, druga klasa, potem myśmy się przeprowadzili do innej miejscowości niedaleko,
za Gdynią i zmieniłem szkołę, ale ja ciągle o niej myślałem, ja już miałem 17 lat, już, już byłem, po prostu miałem praktykę w swoim zawodzie,
ja ciągle o niej myślałem, ja o nią, nie wiem, bez przerwy o niej myślałem, ją znalazłem w księdze telefonicznej,
mówi, w pan sobie rok, a znalazłem ją w księdze telefonicznej, powiedziałem, jak ma na nazwisko, mówi, jest,
mówię, może tam będzie, no i odebrała mama jej, mówi, tak, jest moja córka tutaj, jest, tak, jest taka,
ja, ja, ja, ja mówię, kto mówi, ona mówi, to ty, mówi, tyle lat, mówi, już 10 to będzie, no, 10, 12, 10,
ja mówię, tak, to ja chciałem się z tobą spotkać, no to przyjeżdżaj, przyjeżdżaj, no i przyjechałem i żeśmy się tam spotkali,
żeśmy się, tak, żeśmy się zachowywali, jakbyśmy naprawdę bardzo długo byli ze sobą razem, żeśmy się znali, prawda,
ale jakoś tak potem, potem znowu, jak już miałem po wojsku, to też się z nią spotkałem, to ona już miała chłopaka,
już spotkałem ją wtedy na dyskotece, to jeszcze się ze mną oglądałem, byłem z inną dziewczyną i powiem panu,
potem z nią rozmawiałem na, nie na gadu-gadu, tylko na, nie na Skype, nasza klasa, nasza klasa,
i ja ją znalazłem i żeśmy rozmawiali. To tak jakbym wyczuł, że no, chyba myśmy byli kiedyś w poprzednim cieleniu ze sobą razem,
tak prawdopodobnie tak myślę, po prostu, nie, tylko szkoda, żeśmy się razem nie związali, czy jak, no, tak, tak widocznie musiało być w przeznaczeniu,
że raczej nie, nie, no, ale podwyższam, że myśmy byli chyba kiedyś razem w poprzednim cieleniu, bo naprawdę to jest takie dziwne uczucie,
że ja po prostu, no mówię, no, przecież ja ją znam, ja sobie, no, mówię, to jest niemożliwe, innych dzieci nie znam, a ją dają, po prostu,
patrzyłem ona na mnie, no, no, ja cię też skądś znam, mówię, nie wiem skąd, takie mam uczucie, że my się znamy, ale skąd, przecież jesteśmy dziećmi,
to skąd możemy się znać, prawda? No, wiecie, inaczej bym się podejrzewał, a my się spotkały, myślę, tak, nie?
No, taki trochę motyw, wypisz, wymaluj, jak, nie wiem, czy pan oglądał taki film, Między piekłem a niebem, nie wiem, czy pan kojarzy.
Może, może, ja dużo filmów oglądałem.
Z Robinem Williamsem w jednym, jednej z głównych rolów.
Aha, aha, aha, Robin Williams, no, no.
Tam taki, tam pod koniec jest taki motyw, że ten mąż i żona się umawiają tam już w niebie, że zejdą sobie na ziemi i się spotkają jeszcze raz.
Aha, aha, aha.
No, też ten motyw, ten motyw też jest często chyba obecny w Indiach, że uczeń i mistrz umawiają się na spotkanie w następnym życiu i rzeczywiście coś takiego się dzieje.
Tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, zgadza się.
No, ja na przykład,
Panie Marku, było coś takiego jeszcze, że jak już byłem w ósmej klasie, to jest też ciekawe.
Ja miałem, ja bardzo dużo miałem ciekawych takich sytuacji niewyjaśnionych.
No, w ósmej klasie pojechaliśmy do, no, koniec szkoły, przed wakacjami, no jedzie klasa, pani tam, tam składki były tam dobrze robione przez tą samolotówkę, no jedziemy do tego, do Malborka, nie?
Jedziemy do Malborka, no, zwiedzać zamek w Malborku, cała klasa.
Na szarpnę ósma.
Jedziemy, no, jesteśmy w Malborgu, ja byłem pierwszy raz tam, pierwszy raz tam byłem wtedy, jeszcze tam zajadą, no co, to miałem trzyma piętnaście lat.
I przewodnik mówi tak, słuchajcie, mówi, dzieciku, proszę się ode mnie nie oddalać, mówi, bo zabłądzicie, myśmy w ogóle akurat w tych, no, takim, jakby to powiem, parkanie tam, gdzie tam te komnaty wszystkie są, bo będziemy po kolei zwiedzać, żebyście się nie oddalali, bo się pogubicie, nieprawda?
Bo te komnaty się tam łączą, nie?
Ale ja lubiałem sobie zawsze tak, no, tam opowiada o tym, o tej komnacie, o tym, a ja takie mam dziwne uczucie i tak sobie myślę, kurczę, przecież ja tu byłem, mówię, przecież już, a nigdy nie byłem, no to jak to, to jest, mówię, tutaj przecież, aha, to takie wewnętrzne, takie duchowe.
Ja mówię, a, sobie pójdę zobaczyć tam i proszę pana, panie Marku, niech mi pan wierzy, obleciałem, oni tam stańczonych, bo on powiadał tam, co tam, gobeliny, to tam, a ja sobie szybko zwiedzałem.
Byłem w tej komnacie, w tamtej, stalowa jakaś tam.
Balowa jakaś tam jeszcze jadalnia, jeszcze tu, tu, wyszłam schodami tędy, tamtędy, tamtędy, mówię, a, teraz pójdę w lewo, pójdę w prawo, to ja ich tu spotkam.
I przeszedłem z drugiej strony i idę, a na łyciarkę patrzy na mnie i ten, i ten przewodnik mówi, a ty co, mówię, to jak ty z tej strony tu idziesz, mówi, nie?
Ja mówię, no, staj idę, mówię, powiedziałem, że tu bydę, a ten przewodnik mówi, a ty to już tu byłeś chyba parę razy, i mnie nie, pierwszy raz.
No to jakim cudem, wiesz, tu było we siebie.
Tak.
Ja mówię, no nie wiem, po prostu przeszedłem. No to o czym to może świadczyć, czy co, kiedyś może byłem na tym zamku, może ja ileś tam setek lat temu, czy jak, no nie wiem.
Widziałem tu, a, tu pójdę w lewo, potem tam, gdzie komnata ta.
No tak, jakby pan znał jakby układ tego zamku, tak?
No układ, potem tam, nie wiem, czy pan był w Marlboro, potem tam poszedłem jeszcze na dół, tam gdzie było, tam gdzie gotowali tamta, tam gdzie te dziki robili tamta, ta kuchnia cała, potem schodami do góry, parkam taki w lewo, ja tam tam.
Tak.
No i mówię, aha, teraz tu jak wyjdę tędy, to będę tam, będę tu, będę tu, no i spotkam tutaj, po tej stronie. No i tak było.
No, a kiedyś byłem w Marlborku też. Nie wiem, czy, bo to nie była taka organizowana wycieczka z przewodnikiem, tak, tam z rodziną się kiedyś wybraliśmy.
Tak.
Tak, tak.
Gdzie jest ta kula wbita w ścianę, na pewno zaleciliśmy potłownię.
Tak, tak, tak, tak, tak.
Zamkową.
No ja teraz też byłem tutaj właśnie z żoną i wnuczkiem.
Byliśmy w Gdańsku, tam byliśmy na tym, na urlopie, no i wnuczek miał samochód w głowie, chodź pojedź, oby czasem zwiedzić Zamek Marlborski, nie, no to żeśmy pojechali, prawda, no i, ale bez przewodnika, to żeśmy zwiedzali, no też pokazywałem, słuchaj, pójdziemy tu, pójdziemy tam, pójdziemy tu, pójdziemy tam, nie, a żona mówi, o, to to już byliśmy parę razy, no, raz, powiedz, nie, no, wczoraj klasie, a teraz drugi raz.
No to masz pamięć, nie wiem, no mam.
Co potem mówię, nie, no.
No, to to tak było, nie.
Teraz tak, to jest następna sytuacja, pani Mark, taka dziwna była, no.
Jak miałem 21 lat, 21, no niecałe 21, kupiłem sobie fajne auto, Sport Corp, Fiata takiego, złotego, no bo dobrze, bardzo dobrze zarabiałem, naszym rzemieślnikiem bardzo dobrze, nie będę mówił, byłem, bo teraz mam zawieszenie, teraz jestem mamino działany, słuchaj.
I pojechałem do Grudziądza, zawieźć kolegę, ale mówię, się zdziwczyłem, no, na dyskotekę, no i z powrotem, a to sport.
No, to było tam, 220 na Rytmiku, ładny, żółty kolorek sportowy, dwudziówka, alufa, jak pływam w tamtych latach, to co, do 70, nie, to był szał, nie, kupę kasy za niego dałem.
I to z nim jest, to był sprowadzony.
I co, i wracam, patrzę, która godzina, mówię, jeszcze ładnie się uprałem, w dzień zyskawek się uprałem, dlatego, że miałem tam prezent dla tej mojej dziewczyny, jadę.
I tak miałem na rytmiku, tak pamiętam, jak do tej pory, tak gdzieś było, gdzieś 160 na Rytmiku.
I tak miałem na rytmiku, tak gdzieś było, gdzieś 160 na Rytmiku.
A to była droga nie szeroka, nie autobana taka, tylko wąska, po bokach drzewa, dęby, tam buki i tego.
I jadę, a miałem halogeny, takie te jodowe, takie tylko jak puściłem, to, to, to, to, to dzień, prawda, no, żeby dobrze widzieć drogę, nie.
I jadę, jeszcze pamiętam, bo włączyłem kasę, będę jeść w Sotas, to słucham, jadę i szczęśliwy mówię, a, na czas zdążę, bo się mówiłem tam pod dyskoteką z tą dziewczyną, będzie fajnie.
Jadę, jadę sobie.
I jechać przeciwko samochód.
No ja jakoś, nie wiem, nie zdążyłem tych, tych długich światłów po prostu wyłączyć, żeby go nie oślepić.
On mi dał znać, ja zgasiłem, a on wtedy dał mi popalić.
I mnie tak zrobiło się niebiesko w oczach i dopinałem za silno na hamulec, prawda.
I mnie zarzuciło, bo to było tak trochę na jesieni, to mnie zarzuciło.
Jak mnie zarzuciło, to panie Marku, tylko tak walnąłem gdzieś w bok, to ja się szybko schowałem pod siedzenie, dosłownie pod siedzenie.
A nogę trzymałem czasami.
Cały czas na hamulcu, bo to, no nie byłem takim, że doświadczony kierowcą.
Tylko słyszałem trzaski, normalne trzaski.
A ja miałem takie lotnicze siedzenia wysokie, jak tutaj lotnicze są.
I tak się zniżyłem aż całkiem nisko i trzymałem mocno kierownicę.
I tylko słyszałem, jak to wszystko trwaska, nie.
To trwało może parę sekund, ale co?
Ja zawsze myślałem, że mając wypadek samochodowy, ma się po prostu straszny strach.
Że człowiek jest taki przestraszony tym.
A ja miałem uczucie takie błogie, takie, wie pan, no można by powiedzieć,
takie pływające błogie uczucie.
Oczy miałem zamknięte i miałem klatka po klatce.
Całe swoje życie mi przelatowało.
Mi się wydawało, że to trwa godzinę.
Autentycznie.
Ta klatka od małego dziecka, tak dalej, dalej.
Te takie różne sytuacje życia mi się przedstawiały.
Takie klatka, tak jakby slajdy mi leciały.
I te trzaski, tylko słyszałem te slajdy.
I widziałem, że zginę.
Ale miałem tego strachu w ogóle.
I w końcu, wum, już po lędę.
Co się okazało?
Odbiło, chyba czy tak, jak potem opowiadali tam z tyłu, co mówi, że
tam nikt nie ma prawa, że tam nikt nie żył, wbic tego.
I powiem Marku, siedzę, dachu nie ma, silnik wyleciał.
No, no, bagażnik, te koła, te pokrzywione.
A ja siedzę i trzymam tą kierownicę.
Jeszcze ona była tak lekko skrzywiona.
Nie wiem, czy miałem tej siły, że ją tak skrzywiłem.
I tak patrzę, patrzę, patrzę, co się dzieje, nie?
I wody pełno.
Popatrzę, wpadłem w takie jakby bagno, bo to zarzuciłem.
Potem mnie wbolały.
Z lewej strony były te dęby i bułki,
a z prawej był taki jakby,
podest taki wyższy, że jakby wywaliło z prawo o tych drzew,
to mnie wywaliło w górę i startowałem w powietrzu,
bo tak mówisz, że startowałem w powietrzu.
Może pan sobie wyobrazić?
I spadłem na koła.
Bo jakby spadł może na ten dach, to bym się utopił, nie?
Jakoś tak spadłem, że...
Szczęście w nieszczęściu, dosłownie.
Właśnie cały czas właśnie ten czepek, co wzięła.
Czy ten, to, to, to, ten, tą, tą, tą, tą,
tą łożytko, co wzięła.
Ja mam szczęście zawsze w życiu nieszczęśliwym.
Coś się ma z tym.
Coś może wydarzyć.
Wiem, że coś idzie, coś na złego.
Za chwilę coś się robi odwrotnie.
Idzie na dobre, nie?
No ale nic, i siedzę.
No mało brakowało, bo ten motyw z tym filmem z życia,
to tak raczej występuje przy...
Tak, nie wiem, czy tam...
...prawda, doświadczeniach z pogromicza śmierci.
Tak, tak, tak, tak, tak.
Nawet ten Raimund Mody, ten co, to, to, on mówi, że...
Nie wiem, czy pan zna tego pisarza, Raimunda Mody'ego.
To ja rzekłem, że ja, ja kiedyś oglądałem...
Bardzo, bardzo, no.
Tak, ja oglądałem kiedyś filmy dokumentalne,
dokumentalne, bazujące na tej książce.
Zresztą ten film jest wgrany na Paranormalium,
na stronę radia, także...
Tak, tak, tak, tak, aha, aha, aha.
I panie Marku, ja tak, najbardziej to byłem, wie pan, o to zły,
bo tak siedziałem, ludzie przylecieli, to, to, ten wariat, co by...
On mówił, o niech on zginie, tam chyba ktoś leży, tam bagnie, może utopił się.
A ja mówię, nie, sam nie, panu, i tak myślę, sam nie, panu.
Podchodzi facet do mnie i...
Jak, jak się pan czuje?
Ja mówię, normalnie, nie?
Tak patrzy gwiazdę.
Takie świecą, tak fajnie to...
Co to się stało, co myślę, nie?
Taki miał, taki niby mały szok, a nie szok, ale tak to się...
Ja już pana mówię do niego, która jest godzina, nie?
A on mówi, że o 28.
O cholera, nie zdąży na tą dyskotekę.
Takie głupie obie, to jaką dyskotekę?
Ja mówię, nie, nie, nie, nic, nic, nic, nic.
Pan zginął, a tutaj jakaś gadka o dyskotece, nie?
No, no ale mówi, niech pan porusza nogę.
No to ja mówię, zaraz wyjdę, mówię, tak leci ta woda z tego tego, bo tam...
Jezus.
I ja mówię, nie, no, mówię, no, cholera, patrzę, mówię, no, weź, wziąć tą samek, co?
O 28 dolarów, bo rajflę dałem.
Koszulkę, mówię, jaka teraz wyglądam, nie?
I niech mi pan wierzy.
Samochód, przyjechała policja, przyjechało pogotowie i pytała się, co to za samochód.
Jak to, to nie widać, no.
Mówiłem, nie wiem, co to za samochód, on jest tak pokielszywany, że, że, że, nie wiemy.
Pod przód silnik poleciał w bok, w bagażnik koła, w ogóle dar był tego, ja mówię, sport Corpefia 124.
Aha, no tak, no tam, czyli tam jest ten, ten, ten, ten, arminiowy tamten, no jest tamten.
No i, no i taki przyjechał, ten przyjechał, taki, taki gospodarz przyszedł.
Mówi, pań, a to, a przed mostem to było jeszcze, takim metalowym mostem, jakieś może, może z 10 metrów.
Także trochę dalej, to bym o ten most jeszcze zawadził, nie?
Jak bym patrzeć, przyszedł, mówię, o, panie, tu jest czarny punkt, ile tu samochodu się rozwaliło.
No i tak, taki taryfiarz jechał akurat z Grudziądza
i mnie zabrał ze sobą do domu, ja tam mu zapłaciłem.
Ojcu nic nie było, tylko mówi, gdzie masz samochód, nie?
Rano, ja mówię, no, w tym, no, w naprawie, w naprawie.
Aha, no to dobrze.
Tak, w naprawie oczywiście.
No, no, no, no, no, ale nic, ale w domie rano dzwoni dziewczyna,
mówi, balonami zrobiłeś, ale słuchaj, uspokój się, mówię, wypadek miałem z Grudziądza, jechałem tutaj, tutaj, tam.
Musimy pojechać tam zobaczyć, teraz dla dnia ten samochód.
Myśmy pojechali ten samochód zobaczyć.
Ona klękła na kolana.
I zaczęła, tak jak Allach, wie pan, płakać, nie?
A kumpel mówi, ty, ty też tak żeś płakał, mówię, o ten samochód, czy, czy, o co, no, o co ona tak płacze?
Ja mówię, nie wiem, no, no.
Szok, ona szoku takiego dostała, tak zobaczyła ten samochód.
No i potem, jak po parę latach się, po parę latach się z nią spotkałem, no, ona tam już miała kogo innego, chrzana, no.
Ja mówię, słuchaj, no, ja mówię, powiedz mi jedną rzecz, ja cały czas po tym myślałem, mówię, wtedy, co ten wypadek miałem.
No, no, no, no, co tam?
Mówię, ty takiego dostałaś szoku, mówię, to powiedz mi, to, to tak mnie kochałaś bardzo, mówię, że tak płakałaś, czy, czy, czy, czy, jak?
Co ten samochód?
Ona mówi, o jedno i o drugie.
Jak bardzo kochałam ten samochód.
A ciebie też kochała?
Aha, no to, dobrze, po prostu, mówię, no.
No, bo ona kochała ten samochód, ona taka dumna była, no, że to jedzie takim samochodem, bo to wtedy tylko Fiaty, duże, te małe, te, te sterynki, Warszawy, a takie, jak się pokazał Fiat Scorpę, no, to, mówię, każdy miał.
No, to, no, no, no.
Ale to, że dla Fiatu, a jak dalej, no, tam to właśnie.
No, to nie było byle co, prawda?
No, no, to było to.
A tutaj takim jeszcze zwracającym uwagę elementem jest to uczucie błogości, o którym pan wspominał. To też charakterystyczne raczej dla NDE, niż dla takich wypadków, prawda?
Niech mi pan wierzy, że są osoby, które krzykują, pizzują, ale ja to mówię całkiem szczerze, bo ja jestem szczery ochotą tego, prawda, ja dużo rzeczy zaraz panu powiem w sierpniu, a pan czas, to może my to zmienimy.
miałem taki przypadek, pracowałem
gdzieś w takiej jednej miejscowości
i zawsze dojeżdżałem kolejką elektryczną
z Gdańska, to
i ja mówię do kolegi, ty słuchaj,
mówię, mówię,
walę szybko, mówię, bo zaraz będzie ten
kolejka jedzie, nie, a to było
tak, że ja mogłem przez tory
lecieć na peron, albo do kasy,
do peronu, na przykład
drogą, to bym to miał za godzinę,
żebym nie zdążył, nie, i stał tak,
stał jeden rząd
pociągu towarowego,
drugi, prawda, i
między programami, wiadomo, są takie te
schodki, wchodzi się,
zeskakuje się i następny, prawda,
ja młody, wysportowany, bo ja sportenowałem,
no to, no, wcześniej, letwem,
za godzinę, gdy będzie kolejka, to ja
przeskoczę przez te pociągi, mówię,
na peron od razu, nie, no i tak było,
nie, poleciałem, i tak,
przeskoczyłem, patrzę, już jedzie tam daleko
kolejka, przeskoczyłem przez jeden,
bo patrzymy, patrzymy, jak są te wagony
i są takie te łączenia i tam są te schody,
takie, są takie jakby te barierki,
takie te pręty, co się
trzyma i się wchodzi, potem
można zejść, nie, to wszedłem na jeden,
zeskoczyłem, wskoczyłem
szybko na drugi i chciałem
zeskoczyć autentycznie
z tego drugiego, bo już potem był,
były też puste tory,
ale potem był peron, chciałem zeskoczyć
i by, panie, no, panie Marku, jakby
ktoś, nie, nie wiem, za co
chwycił, za ręce, czy tutaj za
kart, czy za coś, bo chciałem
już skoczyć, już miałem nogę, już tak, już
powiedziałeś, że leciałem, a tu nagle
ekspres, w ogóle, no,
jak mi skoczył, to tak, jak
jedzie pan samochodem i mucha się
o szybę rozbija, tyle by ze mnie zostało.
A to tak jakby jakiś,
tak jakby ktoś nad panem czuwał, krótko mówiąc.
Tak, tak, i nadem czuwał.
To szarpnięcie, to, to
powstrzymanie jakby fizycznie poczuł, tak?
No, normalnie poczułem, no,
nie mogłem puścić, nie mogłem puścić,
bo takie w półkolu
takie są, takie, no, rączki,
żeby się przytrzymać, żeby zejść z tych schodków.
Ja się trzymałem, chciałem puścić, a nie mogłem tego puścić
i o tak, o tak, no,
tak jakby blokada była. A tu nagle
ekspres, fl, wyjechał ekspres, jak
tam zwarfał. Wróciłem się, no, to
byłem tydzień czasu, jeszcze się cały trząsłem,
no i tam trochę podelikowałem z kolegą,
on mówił, spokój się, mówił, wszystko w porządku.
Ja mówię, słuchaj, przecież mogłem zginąć,
że ze mnie by nawet nie było co zbierać,
bo to był ekspres, mówię, to przecież w powietrzu
by mnie zmuchnął przecież, no.
Teraz, następna taka miałem sytuacja,
właśnie chodzi, do czego zmierzam,
że mam jakiegoś
ducha dobrego opiekuna,
bo już miałem praktycznie 11 razy
99% co miałem zginąć.
Ale wie pan co, panie Marku,
u mnie to zdarzają się takie dziwne rzeczy,
że, no, nie wiem, ale to
dojdziemy do końca, bo to, co pan
opowie nas już później, to pan będzie
też bardzo zaskoczony, ale chcę tak
po prostu do tego doprowadzić, żeby to
po prostu to, żeby wyszło to wszystko,
więc znowu tak, jak,
znaczy ja jestem drugi raz żonaty
i ja z nią po prostu, no,
śpimy sobie,
w łóżku i to też przecież ani nie byłem
wypity, ani na kazu, żeby,
bo to wiadomo, jak to się za dużo tam kiedyś
wypić, to może miał zbity myszki białe,
czy tam widział pająki, czy co, ale ja
tam nie piłem ani nic. No i,
panie Marku, leżę na plecach
w pokoju z żoną,
to było po północy, było jakoś tak,
i nagle otworzyłem oczy
i to też do dziś pamiętam,
nie wiem skąd to się wzięło, nade mną
była osoba, do połowy kobieta,
tak wyglądała, tak jakby,
no, ja nie wiem, no,
tak jakbym to widział Matkę Boską,
czy kogoś, czy nie wiem, to było w takim habicie,
takim jak Matka Boska, no,
pełno światów, takich różnych pięknych
światów, tak niebieski, czerwień,
jak słońce, żółty,
tak się pięknie, ale twarz,
no, niesamowicie piękna.
I tak patrzyła nade mną, tak, ja tak leżałem
na plecach, patrzę i mnie normalnie włosy
z dęba stanęły, zatkało mi w gadle,
nie mogłem ani słowa powiedzieć,
ani rękoma ruszyć, po prostu
mnie zamurowało, bo nagle otworzyłem oczy
i to zobaczyłem, i to trwało jakieś, ja wiem,
no, żeby nie skłamać, ale to trwało
jakieś 20 sekund albo lepiej.
I patrzyłem, ona pięknie się na mnie uśmiechała,
aż tak pływała nawet, jak nade mną,
do połowy, więc ja się przemogłem
i żonę, obróciłem się
do żony, budzę ją, mówię,
żeby zobaczyła to, co ja widzę,
czy ona też coś zobaczy, nie,
no i znikła,
znikła. Takie coś miałem też,
panie Marku,
potem dochodziłem taki
do tyłu, że po prostu zawsze o tym
myślałem, co to było przecież, no,
no, kto to mi się tak ukazał do połowy,
prawda, z jakichś dół, czy, czy, czy,
że to nie były zwidy, bo już by to było
parę sekund, no, to mogłem przebudzić się,
te oczy były może jakieś zaspane,
a ja to patrzyłem, no, a to,
tak jakbym patrzył na telewizję, no, 20
dobrych sekund, nie, prawda,
no, takie coś miała.
No, to tutaj mam, tutaj na emisję
czeka właśnie taki zestaw relacji
od jednego słuchacza, który w środku
dnia takie do połowy
zmaterializowane postaci widywał.
No, ja myślę, że coś jeszcze, panu
powiedzieć, na to, to będzie bardzo ciekawe,
bo później będzie bardzo ciekawe. Pracowałem
w takiej stolarni w Niemczech
swego czasu, tam takie,
no, takie deski się tam
cięło, takie bukowe na takie
lisewki, na leżaki tam i tak dalej,
tam, ale to robiłem na czarno,
prawda, nie, robiłem to na czarno,
moja żona to
skrzydlała wtedy jeszcze tam
po domach, na pewno kluczy
takie, która te, te, te,
klucze miała, tak, to miała, to byś,
to, że zarabiała, a ja robiłem
w stolarni tam z jeździę, prawda,
jakie maszyny były,
startapla, te, te, te, te,
te widłowe podnośniki, prawda,
nie, no i było coś takiego,
że przywieźli nową maszynę, przywieźli
nową maszynę, taką do cięcia
i Kir podjechał pod taką wiatę,
a to była taka wiata, że ona
miała gdzieś chyba 2,20,
2,20,
2,20 miała wysokość,
szerokość była na 4 metry,
wysoka na 2,20, prawda,
i ten zięciu mówi, słuchaj,
bo ja będę ściągał, mówię, tą maszynę,
to ty stań, bo ona ciężka,
żebym, bo widlak po prostu
tył podnosił się do góry, prawda,
to ty stań, żeby było lepsze obciążenie,
żebym ja mógł ściągnąć
z tej rampy, z tego samochodu
na dół, prawda, no dobra, to ja
stanę, stonałbym tam na tym tyłu,
na tym podnośniku, a on,
podnośnik jeszcze miał taką, jakby zabezpieczenie
takie, jak z takich
prętów poprzecznych i różnych,
że jakby się wywrócił, żeby dany ten,
który to prowadzi, żeby ten w nim
włączyć, żeby to się nie stało, takie zabezpieczenie,
nie, ja stanąłem, trzymałem się tych prętów,
on cofał, on cofał, to
buczy, to były zipowiaty, żeśmy
tutaj prawie, że wjeżdżali,
on to robi tak powolutku, to ściągał,
a ja tak jeszcze, tak jeszcze obciskał na dół,
żeby to, to, to, żeby to
po prostu, no, żeby to obciążenie
mojego, bo ja walczę 90
kilo, prawda, no i tak
obciskał, obciskał i byłem skupiony
na tej maszynie, co on tak ściągał,
w lewo, w lewo, bardziej tu tego, dobra,
tego i w pewnym momencie,
o co chodzi, panie Marku,
ja przez miesiąc nie mówię,
jak on cofał, to ja zapomniałem,
że przecież moja głowa
wystawała poza
górny ten rant
tego, tej futryny,
rozumie pan o co chodzi, że jak on
cofał, to on, a ten
wzięciu w pewnym momencie
w ogóle się nie obracał,
przez jakieś tam te 10-15
minut, w pewnym momencie, w tym momencie
on się obrócił głowę na dół,
ja głowę na dół, a nie
dosłownie ta futryna
musnęła mi po włosach,
bo wiadomo, że nawet jak, wiadomo nawet,
że jak on stanął, to jeszcze
ta siła ciągnęła dalej
tu podnośnikiem, to był
łamek sekundy, bo gdybym
on mnie nie obrócił,
to się bym, co, głowę na dół,
ja głowę na dół i mi cofnął, ta futryna
u góry, po prostu, gdybym
on, gdyby on po prostu
mi tego nie powiedział, gdybym się nie obrócił
i bym powiedział, to ta futryna
tu przygięłaby mi głowę,
urwałaby mi głowę, bo przygięłaby
mi do tego, do tego
rusztowania metalowego, no,
nie wiem, czy to przypadek był, czy co,
czy ktoś go skierował na to, że
po prostu, żeby mi głowę nie urwało,
no, no, obrócił w pewnym momencie,
co nigdy nie obracał,
obrócił się z tyłu, głowę na dół,
co go tknęło, że po prostu, to był
łamek sekundy, ta futryna u góry,
bo byłem ponad futrynę,
przygniotł, aby mi po prostu do tego
rusztowania na tej sztafie, na tym
podnośniku, nie? No, to by pewnie,
to by się pewnie dało jakoś wytłumaczyć,
nie wiem, przeczuciem ze strony kolegi, tak?
Coś przeczuwał, że coś może być...
Nie, nie, no, bo
on był taki raczej szybki taki,
no, on był taki, że jak on
ściąga tą sztapę, no, to cofa, cofa,
cofa, ja tam stałem i nagle
ostatniej łamku sekundy,
to był łamek sekundy, bo wystarczył
nawet, no, nie wiem, no, pół sekundy,
żeby po prostu już ta futryna mi przygięła
tutaj do szty i po prostu
do głowy i by mi tam po prostu
przygniotło całkiem głowę.
No, to miałem też taki przypadek, prawda, nie?
A jeszcze co takiego, no, potem, żeśmy
już tam nie pracowali, bo już na czarno
byliśmy, jak to się mówi, nie?
To były takie lata wtedy i miałem
sen, niech pan posłucha, miałem sen,
jeśli mówiłem nawet do mojego
żony, miałem sen, ten cały,
ten warsztat mi się śnił.
To praca, to wszystko, że
śniło mi się, że byliśmy na śniadaniu,
że przyjechał syn
tego naszego ślicznia, la dziadka,
że przyjechał samochodem,
zablokował mój samochód,
myśmy jeszcze siedzieli tutaj, prawda, na
śniadaniu, że aż pojedzie, to pojedziemy
do sklepu, że
siedzieli koledzy, prawda,
tam na tej sali, gdzie są śniadania,
że, no i że
weszło dwóch policjantów,
w dwóch landatowych mundurach i zielonych
i tak dalej, i jest policjantka.
A ja w tym momencie, jak zobaczyłem, to, że
poszedł szybko do toalety się schować, nie?
A kolega się mówi, tu chodzą jakieś,
mówię, te policjanci naokoło,
tak, że niech ktoś tam poprosi,
tam pod pierwą naszą, o co tam, nie wiem,
z innym tym, i to mi się śni, ja
to mówiłem, mi się coś śniło, a ona mówi,
a, no ty głupie, z tym tam naszą, i mówi tam
tego, nie? Wie pan co, panie Marku, że tak to
się zdarzyło, tak jak mi się to wyśniło,
to tak było, że weszli policjanci,
ja do toalety i policjantka mnie
cofnęła z powrotem, no słownie,
no sobie tak było, identyko. Ten sen
po prostu, to co widziałem w śnie, to wszystko
się mi utworzyło
w rzeczywistości, no.
No i potem mówię, no widzisz, mówię,
zobacz, uśniłem po prostu sytuację,
która się zdziwiała, nie?
No, krótko mówiąc,
sen proroczy, który
pokazał dosłownie, co się, co pana
czeka, tak? Tak, tak,
autentycznie, no, pokazało mi to po prostu,
no, nie? Mówię, no, Holender, mówię,
no, papatrz, no, mówię, no, potem ścieśniło
jeszcze wcześniej nawet, że, że,
że te widły się zaczęły giąć,
były czerwone, rozżarzone, jakby były z piesa
martowskiego wyjęte,
że mi się te widły zaczęły giąć,
no, i tak było, że po prostu nie chcąc
żebyśmy wydarzyli taki, taki
kontener duży i się faktycznie
widły zgięły, tak? I trzeba bym
chłopca wziął, żeby wymienił te widły.
Też mi szczęśliwa, nie? No, to takie,
takie prorocze sny miałem, nie? Ale
do czego teraz zmierzam? Było tak,
że, no, ja z Gliwicach mieszkam,
pochodzę z Gdańska, no, rozżarone mam.
I było tak, panie Marku, że
znałem taką jedną osobę, to kolega
mnie zaprowadził, on to był wróżka,
nie wróżka, medium, jakiś medium
taki. I ona mówi do mnie, że co?
Mówi, no, ten psa ja mi wykarczę,
a ty, Glicyka, mówi, jesteś,
mówi, bardzo dobrym medium.
Ja, ja, ja? Tak,
jesteś medium, to jest
rzeczy, które się robi.
Ja, ja, ja.
W sensie trochę śmialiśmy, mówi, no, co się mogę robić?
Mówię, jakie medium? I ona mi coś
takiego pokazała, że
kupił sobie
wahadełko,
nie wiem, czy pan wie,
takie kręgi, takie
wahadełko, tadeusze zysyjne.
Pokazała mi i mówi,
sobie narysuj taką plansz,
mówi,
wywołanie duchu,
mówię, nie, to nie są
wywołanie duchu, to jest bezwzględność,
pod świadomością, mówi,
z twoim rekonem i
z przewodnictwem.
Czyli coś na zasadzie podobne,
jak ta tablica
coś tego typu, tak? To było?
Nie, tak, tak, tak, a ja o tym słyszałem,
że to jest bardzo niebezpieczne, bo to
wywołanie tych duchów, to tam,
ja wiem, jak wygląda ta tablica, to jest też
narkotykowy, numery są tam, jeden pan,
iluś tam i tak dalej.
Tak, alfabet, liczby,
jakieś narysowane odpowiedzi
typu tak, nie?
Tak, ja mówię, że to raczej nie, ona mówi,
to mówi, nie,
to nie jest to, nie, to jest
zupełnie co innego, ja mówię, jak to innego,
jak to tak samo jest,
ale powiem panu, że może pan
mi nie wierzyć, no, ale ja już
to, tego czasu
jest dwadzieścia chyba trzy lata,
dwadzieścia trzy lata tego czasu i
ja już nawet nie potrzebuję,
bo rozmawiałem sobie,
owszem, rozmawiałem, bardzo dużo
ciekawych rzeczy się dowiedziałem
i pytałem się też i bałem się z początku,
że to po prostu, jak mówią, że
potem się przesuwają jakieś różne meble,
że jakiś zły
byt wchodzi w ciebie, że
powinno być opętanym i tak dalej.
Powiem panu, że to absolutnie nie,
to absolutnie nie, że
on mówi, nie, mówi, mówi,
ja wiem, o co chodzi, mówi, to tak jest,
mówi, to ten kura, kuruja,
kuruja, czy nazywa tam,
czy to to, ale mówi,
to ci by nie dotyczy, mówi, nie,
ja mówię, dlaczego mnie tego nie dotyczy,
nie, mówi, bo rozmawiasz
po prostu ze swoim
przewodnikiem z podświadomością,
ze mną, a ja mówię, potem pytałem się,
na czym to polega, jak to jest
i on mówi, że ja wszystko wiem
o tobie, wszystko, o co
chodzi, ja trzymałem, jak to jest,
że ja trzymałem wahadełko centralnie
po środku, znaczy życiem, nie,
jak jest narysowany, jak coś się zapytałem,
to on sam zadał ten,
wieczny, sam się zaczynał kręcić
prawo, z ruchem zegara
i poli też mówił to, co
chciał, może pan sobie to wyobrazić,
ja zawsze pytałem się tam o to, czy o tamto,
nie, tylko wszystko prawdy mi nie mówi,
tylko, nie, no, i ja już
to tak, a potem do takiej perfekcji
doszłem, że ja już nie musiałem
robić to, wahadełkę
z planszy, ja po prostu, może pan mi wierzy,
może pan mi wierzy, że może tam mam
czy to frejmia, albo coś, nie, ale ja normalnie już,
jak ktoś się chce zapytać, to ja słyszny
u siebie wewnątrz głowy, nie, bo takie
perfekcje do czynów się zajrzały.
Ja powiem panu, że też tak czasami mam, szczególnie
to, szczególnie często,
gdy zdarzy mi się jakiegoś
zmarłego odprowadzić w trakcie medytacji,
to tak, coś takiego mam, że zadaję
w głowie pytanie i zanim skończę formułować
to pytanie, to pojawia się odpowiedź.
Tak, tak, ale to wie pan co, ja
dużo rzeczy się pytałem
z pogranicza śmierci, o takie sprawy,
jak to tam jest, jak co,
jak to wygląda, a on mówi, słuchaj,
mówi tak, mówi,
nazwij mnie jak chcesz, mówi,
ale mówi tak, ty jesteś wybrańcem.
Ja mówię, chwileczkę jeszcze raz,
jesteś wybrańcem. Ja mówię, jakim
wybrańcem? Ja mówię, wybrańcem to był na przykład
nasz papież, że nasz papież, że my
jak coś tam tego, jakieś ludzie, którzy wysoko
postawili, on mówi, nie o to chodzi,
jesteś wybrańcem, w ogóle się nie ma
prawa nic złego stawiać. Ja mówię,
a pamiętasz to, a pamiętasz tam
to, bo on mi to mówi tam,
po alfabecie, ja on go pamięta.
Ja znam wszystko od tego pociągu,
ja jestem twoim przewodniczym,
ja jestem twoim opiekunem. Ja mówię, no,
ale ja nikomu tego nie mówię,
mówię, bo jakby to powiedział, jak kolegę
uznają, to by mnie do szpitala wysłali,
że dostałem coś do głowy, albo schizofrenik,
albo jakiś po prostu, no,
coś, no, że jakiś, no, nienormalny,
tylko ja to nie bardzo
to mówię, o tym się pokazuję.
Miałem taką sytuację na przykład na początku
jeszcze, jak się z tym zajęłem,
jechałem w kolejkę medyczną
do Norwia i mówię sobie,
sobie sprawdzę, a on mi pewną
pewność powie, co chcę sprawdzić.
Ja mówię, no, zobacz, no i
siedziała taka kobieta,
no, po drugiej stronie,
kolega telewizyjny, nie widział, że ona
taka coś zasmuszona, takie uzymia,
coś takiego, nie, ale tak teraz
otwarty jestem, mówię, co się powie, tak marzy,
co się powie, tak, a, to nie, co pan
wie tam, nie, no, nic nie wiem, nie,
pytałem się wewnętrznie,
mówię, co on o takiej sytuacji
mówi, on mi powiedział, on nie będzie w szczegóły
mówił, mówił, on na to, on tam, to nie,
mówił, może się zapytać i powiedzieć,
że coś się, już tak za dwa tygodnie
wszystko, nie, ja i to powiedział,
no, tak, no, tak, skąd pan mnie zna?
Ja mówię, no, nie znam pan, no, to skąd pan wie
o tym, co, to, to, tego, to, to pan słyszał
o nasza, czy o tym, nie,
po prostu wiem, no,
jeśli pani nie ma co dwa tygodnie, będzie
nie ma pani oprogramowania,
tak, tak, tak, tak,
czyli dla mnie coś niemożliwe,
żeby pan wiedział o takiej sprawie,
no, ale mówię, no i potem,
dobra, tak się przekonywałem,
że coś w tym jest,
że coś, moja podświadomość,
ten mój, jak mówię,
jak on to, jak on,
bo każdy ma swojego ducha,
który prowadzi, prawda,
mój anioł, mój byt,
pan przewodnik, prawda,
każdy ma, niestety, pan ma, ja mam,
cokolwiek, wszyscy to mają, nie,
po prostu. No, każdy ma, tylko nie każdy
potrafi z takim przewodnikiem, prawda,
nawiązać kontakt, taki
świadomie. Dlatego mówię,
dlatego mówię, że, a właściwie,
a pani medium mi powiedziała, że ja jestem
bardzo inny, ja mówię, dużo rzeczy
robić, nawet sam nie myślę, że to
można, nie wiem, nie, mówię, no, ale
ja nie chcę tutaj coś, tak, bardzo
głębiać, mówię, z tego względu, że
każdy ma to typowy czas,
a jeszcze jest to, że na przykład
ludzie mówią, że mam
bardzo dużą aurę,
bardzo jasną aurę,
żółtą, bieską, białą,
nie, nie mam jakichś tam
czarnych, ciemnych, czy coś, że mam bardzo
szerokie takie pole
energetyczne, bo ja mam
na przykład cały czas takie coś, że
mam ciągle, na przykład mam ciepłe ręce,
nie wiem, że zimno, albo, no, bo na przykład,
jakby to powiedzieć,
jak biorę wahadę, to wahadełko,
biorę rękę pod stół,
drugą rękę trzymam nad tym stołem,
co jest ręka pod stołem, no, to zasuwa
w prawo, nie, to jest to przebicie takie,
nie, bo ja mam rękę w stanie, nie,
jakaś energia, nie wiem, co, no,
nie wiem, wie pan co, na przykład, no, no,
dużo też wyczynę takich rzeczy, które,
na przykład, że, że, że, że,
no, nie, no, niewytłumaczalne dla mnie
to pewnie rzeczy są, a właśnie
tam, a ja tam posiadam, na przykład,
gdybym mówił, daj mi, no, o tym,
o czym ja się tam pytałem, na przykład,
bym, powiem panu, no, czasami
mnie, na przykład, tam, ukrzedził,
na przykład, nie idź tam, czy patrz,
czy nie rozmawiaj z tą osobą, bo ta osoba
to nie jest dla ciebie, jest fałszywa,
to się tam, to wszystko się związało,
to jest ciekawe. No, być może,
być może przez podświadomość,
albo przez tego opiekuna naszego
jesteśmy w stanie odczytywać
informacje z tej tak zwanej
kroniki Akaszyc i stąd
bierze się też ten, to, co nazywa się
mediumizmem, prawda?
No, już się pytałem tam, właśnie,
jak to jest? Ja mówię,
słuchaj, mówię, to może mi podać, nie będę
co to, lepka, co? Tak, tak, tak, leżarczu, nie?
A on się zaczął tak,
mówi, dobry jesteś, mówi, ja znam
numer, ja mówię, nie ma problemu,
ale ja ci nie podam. Ja mówię, dlaczego?
Mówię, bo ty masz karmę w swoim życiu,
jak to, no, myślisz, przejść. To, co,
każdy człowiek ma zapisane już,
co ma w życiu swoje przejście.
Bo my przychodząc tutaj, z powrotem
na ziemię, prawda, doświadczamy
tego, czegośmy nie doświadczyli z poprzednich,
no, wcieleniu, to musimy doświadczyć
i ty masz już swój scenariusz tutaj.
Ja mówię, a no, a dobrze, a z tym wybrańcem,
co to jest wybrańce, nie? No, nie mogę
ci powiedzieć. Jakbym ci powiedział,
to, to, to, to, to,
coś pozmieniać, nie tak, jak
to jest zapisane.
W każdym razie, mówi, no,
mówi do mnie, mówi, no,
masz w sobie
to, że jesteś wybrańcem.
Aha, jeszcze mi powiedział coś takiego,
co ja nie wiem, czy nadal w to mam
wierzyć, czy nie. Wie pan,
no, panie Marku, on mówi, że
jak bym słuchał tego
pana Roberta Bernatowicza,
co on mówił, że są dzieci
tak zwani z kosmosu, prawda?
Była taka jedna opcja,
że to tak, to tak po prostu,
no, wieki z kosmosu,
to są, są po prostu
aplikacją, na jakiej
to w zasadzie polega, że ja, no,
ja jestem synem mojego ojca,
żyje mój ojciec, ale
on mi powiedział, ty tego nie zrozumiesz,
jak to jest, że możesz być,
że możesz być częścią od nas
stamtąd, bo tak jakby
masz muchę przed sobą, to ty jesteś
człowiekiem, a ty jesteś muchą. Jesteś muchą,
a to, co tam jest po tamtej stronie,
to jesteś ty. Uzywałem, o co chodzi,
nie, że, że tak jak
mucha lata, to my jesteśmy tym,
co jest tam po tamtej stronie, tam,
gdzie świata, świata, światła, prawda?
Nie? Bo my jesteśmy tą muchą.
Dla tych, dla tych, którzy tam są
gdzieś tam daleko, prawda?
Dla tych, którzy mogą...
Zgorzeli, przyszło mi teraz
na myśl,
takie coś, że ta siła
ochronna może,
może nas pilnować, że tak powiem,
przed, przed wczesnym
zejściem z tego świata, dopóki nie
wypełnimy pewnego zadania,
jakie mamy, prawda,
podyktowane.
A skojarzyło mi się teraz,
przypomniał mi się teraz taki, taki wpis,
taka relacja przytaczona przez
Leszka Schumana w książce
Życie po śmierci, relacja
z krótko po II Wojnie Światowej
o pewnym Japończyku, który,
miał tam jakiś wypadek, był bardzo mocno
pokiereszowany, już był na granicy
śmierci, ale, ale
dowiedział się już w trakcie
tego doświadczenia z pogranicza
śmierci, że musi wrócić na ziemię
i spłodzić potomka,
musi umożliwić jakiemuś
kolejnemu Japończykowi
jakiejś kolejnej duszy inkarnowanie się.
I dopiero, no,
wziął ślub z jakąś tam kobietą,
jakim cudem w ogóle to, że,
to, że on się wybudził
w tym szpitalu, potem tam jak mi się wypadło,
w tym środku, to uznano za cud,
trochę sobie pożył, znalazł sobie
żonę, wzięli
ślub i krótko po tym,
jak urodziło im się dziecko,
umarł. Też biorę
poprawkę na to, że nie wiadomo, jak jest
zweryfikowalnością tej historii, bo
próbowałem szukać po nazwisku
tego Japończyka, no, ale
nie udało mi się tego w internecie
znaleźć, no, ale fakt, że ktoś
taki jak Leszek Szuman, który, no, badał
te tematy dosyć długo,
przytacza taką relację w swojej
książce, no, to
każe sądzić, że jakaś nutka
prawdy w tym jest.
Zgadza się, zgadza się.
Także, no,
mnie na przykład,
ja rozmawiam
ze swoją podświadomością,
czasami sam nie zaszczepiam,
bo coś tam, na przykład, było coś takiego,
na przykład, że
było, zdaje się, że w ogóle ten
World Trade Center chyba w 2001 roku
to było, tak?
World Trade Center, ten atak na Nowy Jork.
Tak.
To chyba 2001, tak?
Jakoś tak było, prawda?
Już nie pamiętam nawet.
2001, zdaje się.
2001, ja akurat wiem, bo
dosyć tak maniakalnie jakoś z jakiegoś
powodu odciągnę mnie do oglądania
transmisji telewizyjnych z tamtego czasu.
Jak wcześniej, dzień wcześniej,
pamiętam, jak jeszcze
z nim rozmawiałem, tak sobie,
i on mówi, włącz rano
telewizor, tak podziwiam.
Ja mówię, co, złącz, to się coś dowie.
Nie, ale co się dowie?
Dowiesz się o wielkiej tragedii.
To nie powiesz. No, łączyłem żonę, no i
po dziewiątej jak właśnie.
Potem mówię, no, o to chodzi, no,
no, no, no.
Takie teksty, takie
po prostu, no, no, nie?
Także jakby to było, miało być też zaplanowane,
że tak miało być, chyba zdaje się, prawda?
No, wiele osób dostawało takie
przekazy. Tutaj też kojarzę,
bo ja też jestem pracownikiem nieznanego
świata i obrabiam od jakiegoś
czasu materiały, jakie trafiają na ich
kanał na YouTube, między innymi.
I chyba w
spotkaniu, które się
niedawno ukazało poświęconym
snom, tam też była jakaś wizja
zapowiadająca właśnie
no, to, to, co się wydarzyło
11 września. Tam chyba jakiś
coś, ktoś leciał samolotem
i byłam przestroga,
żeby, żeby nie lecieć.
Jeżeli dobrze pamiętam. Ale ludzie
dostawali, dużo ludzi na świecie dostawało
takie przekazy. Tam chociażby
w niedowiary była taka relacja,
nie wiem, czy pan kojarzy, taki
w tym programie TVN-u była
relacja gościa, który dostał
nazwę dwóch miejscowości
w Turcji, Izmir i Izmit
i się okazało, że współrzędne
jakby pokrywają się
w jakiś sposób ze współrzędnymi
tych wież, które były
zaatakowane. Kolejny
przykład takiej, takiej wizji
zapowiadającej, no, to,
co zmieniło właściwie świat
całkowicie. Ale wie pan, co
jeszcze takiego ciekawego, że
ja cały, cały,
cały, cały, to swoje życie, to ja praktycznie
to nie chorowałem na nic, na nic
nie chorowałem, bo dostałem tą grupę
drugą cukru, to mam po rodzicach,
prawda, ale miałem takie po prostu
coś, że mam bardzo dobrą intuicję
w ogóle, jeżeli chodzi, mam taką
intuicję przewidywania, że mogę
po prostu, ja, czy potrafię coś,
takie coś przewidzieć na skroś,
na zaś, tak na przykład dajemy na to,
czy miałem też takie déjà vu, na przykład
takie coś, można powiedzieć, że na świat
idę i to sytuacje by, wiem,
że to się już wydarzy czy
czy to się wydarzyło, a za chwilę tam wyjdzie
dana osoba i rzeczywiście tak jest, wie pan?
Tak jakby to było tak,
że no, oczywiście ja już to widziałem,
prawda? Nie? Natomiast
ja miałem
właśnie bypassy
prawego serca, serca
lewej komory, prawda? I miałem
w zeszłym roku,
20 marca miałem bypassy. To
polega na tym, że serce jest odłączone
i jest tylko do takiego respiratora,
co po czym ujeżdżacie, bo muszą dołączyć
wierim i źle z nogą,
stętnicznie wzięli mnie do
głowia zapchaną na
50% z dzieła.
I serce w tym momencie jest
40 minut i cały jest
po prostu w marciu, prawda? No.
I miałem coś takiego właśnie,
że w tym momencie to
to jest tylko tak przykład, to był łańcuch,
chwilę to było. Autentycznie
miałem tą operację,
to widziałem,
że na przykład
oni mieli ten teflon,
taki co tam w wili mi ten
siedł w wysokości,
węflonu.
Węflonu.
Arka mówi, no to do zobaczenia.
No do zobaczenia.
I w tym momencie, co miałem operację,
to się potem przypomniałem później,
że widziałem
po prostu siebie.
Widziałem siebie, tylko to było tak jakby
przez mgłę trochę, tak dziwnie trochę.
Bo niektórzy mają tak, że tunel,
gdzieś tam jadą, prawda,
widzą rodzinę i tak dalej,
ale po prostu bardzo dobrze to.
A ja widziałem tylko przez łamek
jakiś tam chwil,
kiedy widziałem po prostu,
patrzyłem,
wziąłem ten stół operacyjny,
widziałem tego anestezjologa,
widziałem tego chirurga,
który, kariologa co robił,
to i tak, tak jakby tak w punkle,
to widziałem wszystko,
to tak w leży, mówię,
gdzie ja jestem, co ja robię,
tego, nie? I potem jakoś tak,
te pielęgniarki coś tam mówiły
i potem wróciłem, tak, nie?
Jakoś tak to wyszło, nie?
No to pamiętam.
Potem już to przypomniałem już tam po operacji.
Po czynieniach mnie zwolnili, nie?
No taki klasyczny przykład NDE
podczas operacji,
takie główne doświadczenia z pogranicza śmierci,
jak już opuszczamy ciało.
Tak, serc był odłączony,
40 minut był odłączony do życia,
że po prostu krew musi krążyć do mózgu
i tak dalej, nie?
Ale serce, bo mi powiedział ten
anestezjolog, że pan będzie
miał serce odłączone,
krew będzie rozłata
i tak dalej, i tak dalej, nie?
No, ale zanim mówili,
jest 5%
że są jakieś takie sprawy,
że może się nie udać,
może być nowy zawał,
czy może darmózg, czy co,
ale ja w tej chwili jestem
w środku czasu i biegam,
nic mi nie jest.
Panie Marku,
i pani się złoży,
jakiegoś ladu nie ma,
dobrze się dzieje,
amfetaminy i tak dalej,
te zioła różne i tak dalej,
nie ma żadnej komplikacji, nie?
A nasi ludzie właśnie po operacji tej,
tutaj pasów właśnie nie ma komplikacji, nie?
No.
No, może nie dbają o siebie po prostu.
No, ja tu, tutaj, nie wiem,
tutaj ten, co nie zmienia tutaj pracy,
to mówi, że brat jego w Ameryce był
i zmarł, bo po operacji tej pasów właśnie,
nie?
Ale mówi, że zbał siebie, nie?
Zbał o siebie też, ale zmarł, nie?
Bo po operacji.
Ale to jest tak, że ja mam po prostu
bardzo silne serce,
bo niektórzy mają na przykład tak,
że mają słabe serce zastawcy,
czy mięśnie sercowe, jak mięśnie
sercowe jest słabe i może jakieś tam
powikłania, mogą powikłania nastąpić, bo, nie?
No, niektórzy mają tak słabe serca,
że dostają zawał w wieku 18 lat i umierają.
Tak, no, to jest samo, takich po prostu, co kolega
miał, właśnie, nie to, że nagle,
gdzieś to miał wadę, nie wiem, co, co.
Ale a propos do tej, tych moich, tych moich
spraw właśnie z tej pośredomości,
my po prostu rozmawiamy, ja,
panie Marku, wiesz, że to, bo ja mówię
do niego, mówię, mówię, że tutaj cały czas
tak słucham, że właśnie ta tablica,
te, te, te, huja, huja, czy tego,
on mówi, ci nie ma z czego obawiać,
mówi, mówi, to jest, to, to nie jest tak,
że, że zaraz tu będą ci tam, tutaj skakać,
mówię, tam talerze, czy tam co, ja jestem
twoim opiekunem, nie wiem, szczerze
sobie rozmawiamy i już, mówię, od
kupę lat, mówi, i chcesz wiedzieć,
co mogę ci powiedzieć, to ci powiem,
a co nie mogę, to ci nie mogę powiedzieć,
bo ja, tak, nie, za to swoją, też mam
nad sobą swoich, takich pewnie, wie,
mówi, władców, którzy by mnie uparali
za to, ja nie mogę, ja mówię, ale co ci
mogę, to ci, no, to, to ci powiem, no,
dużo rozmawiałem na temat właśnie,
nawet pytałem, ale, na przykład, dużo
pytałem się o sytuacje polityczne,
na przykład, no, na to, ja tam nie lubię
o polityce rozmawiać, ale ja mówię,
czy nas, co nas czeka tutaj, potem,
w tej rzeczywistości, w tej chwili, co,
co, co na tym świecie dzieje, on mówi,
słuchaj, mówi, no, no, mówi, no, że
przekonasz się, mówi, no, tobie nic
nie grozi, że nic nie grozi, przeżyje
cię to i to jeszcze, mówi, ale,
mówi, sytuacja, jakby, czy, czy będzie
tak, że to, to będzie jakiś najazd,
na przykład, polską, mówię, nie,
natomiast nie będzie coś takiego,
wydarzy się na świecie, że będą
anomalia, że, mówi, atmosferyczne,
pogodowo, jakieś tam, jak to się mówi,
no, wody wyleją, morza wyleją,
będą się składać się płyty, płyty te
morskie pod tym, że, no, że będzie
po prostu, jak to się mówi, no,
jak to tam powiedzieć, może,
nie przez wojny, a będzie,
będzie przez takie naturalne
zmiany, prawda, klimatyczne i tak
dalej. Tak, że pewne państwa będą
zalewane i Polska też będzie zalana,
w pewnym sensie, częściej będzie,
prawda, i wszystkie kraje zaprzestaną
wojen, będą się jednoczyć, bo masa,
masa ludzi naprawdę zginie, ale
będą się jednoczyć i będą
obfitoływać to wszystko, nie, prawda?
No, w zasadzie dobrze by było,
gdyby już teraz się zjednoczyły,
no, ale w, nie,
nie wszyscy o tym tak myślą, prawda?
A on co tam o inne sprawy,
ja chcę tu mówić po prostu, bo
powiem Pan, jak to jest politycy,
wszystko mówię, też posłuchuję,
ale mówi, że nie ma się czego
obawiać, jeśli chodzi o Polskę,
Polska będzie, tak obronną ręką
będzie po prostu, wyjdzie ze
wszystkiego, że nie ma sensu po prostu
uciekać z Polski, nie ma co, bo
Polska będzie najbardziej
adekwatnie obroniona, prawda?
Jeśli chodzi o jakiś tam kataklizm,
o jakieś wojny i tak dalej, nie?
Będzie górą, będzie, będzie pędkiem,
pędkiem Europy na, ale to będzie
dopiero mówić nie za 20 lat, nie?
No, ja miałem na to pekno 90,
bo ja prawie, no i to mi tam licho dał,
tak, także, co, ale ciekawe, ciekawe,
ciekawe sprawy można się dowiedzieć, nie?
Spokojnie trzeba śmierć, można się dowiedzieć
o tym, o tamtym, no, no mówi tam,
mówi tam, w stosowaniu się pytam, nie?
Jak tam jest, jak, jak to wszystko wygląda,
prawda, nie? No, na przykład, jak mówi,
mówi, ty to mówi, mówi,
mówi, ja wszystko wiem, mówię,
teraz, ja na przykład mówię, mówię,
był, często do Krakowa jeździ,
mówię, mówię, ale chcę ci powiedzieć,
że byłem też w Krakowie kiedyś swoim dziełem,
bo ja oczywiście bardzo lubię do Krakowa jeździć,
i jakoś czuję się tak swobodnie w tym Krakowie,
jakoś tak, tak jakby to moje miasto było, prawda?
No, ciekawe są te sprawy, ciekawe są te sprawy, prawda?
No, są tacy ludzie, których ciągnie strasznie
do innego jakiegoś określonego kraju
i też się mówi, że coś jakieś takie,
takie połączenie z poprzednim wcieleniem
powoduje tą, tą, tą, taką ciągotę, prawda?
Ktoś na przykład bardzo ciągnie,
bardzo ciągnie kogoś do Japonii,
mimo że mieszka na drugim końcu świata,
na przykład w Polsce, ale no,
strasznie jakiś taki pociąg czuje do Japonii,
do kultury japońskiej, do Japończyków.
Tak, tak, tak, tak, zgadza się.
No, mnie jakoś tak, nie wiem,
do Krakowa bardzo ciągnie, jak ja przyjeżdżam
do domu, do Polski, to mężonów po dwa, trzy razy
jeździmy tam na Wawel i idziemy czy tu, czy tam, czy tu.
Jakoś tak, ale czuję, czuję tą energię taką,
że tak fajnie się czuję w tym Krakowie,
tak jakbym, nie to, że podoba mi się to miasto,
bo podoba mi się Kraków, ta starówka,
podoba mi się stare zamki, podoba mi się tą grudę,
tak, wszystkie staroci i tak dalej,
ale wiem, że tak jakby czuł, jakbym był w tym Krakowie.
Rozumie pan to sobie? Takie mam, takie,
takie uczucia wewnętrzne, nie?
No, w Krakowie podobno jest na Wawelu
bardzo silne centrum takie energetyczne,
tak zwane miejsce mocy i ludzie...
Tak, tak, tak.
Jest, jest, ta czakra, ta, bo jest chyba siedem,
siedem czakr, czakr jest na świecie
i właśnie w Krakowie w tym miejscu jest właśnie ta,
to miejsce właśnie, tam te drzwi,
ta czy ta sala, co tam było w remoncie,
ale ona w tej chwili jest otwarta, ta sala,
już tam, tam ludzie stali tam przed tymi drzwiami, nie?
Tu można wejść, tak, nie?
Znaczy płacą parę groszy tam,
tam chodzą, zwiedzają właśnie te, te, te komnaty, nie?
Ale czuje się tam tą energię,
czuje się tą,
tak, tak, tak.
Tak, tak.
Ja nawet tak sobie wziąłem, wie pan,
że tak to wahadełko izby,
bo to wahadełko izby to jest takie,
jakby to pan przeczytał,
ono ma te właściwości takie,
że ma ile przyjdzie podobnie,
że no to, no to tak, no tak to wychodzi z,
z relacji, no i szukanie znalezionych rzeczy,
no i miejsca energetyczne,
gdzie jest, gdzie jest energia, nie?
No to, jakby wziąłem to wahadełko tam w tym miejscu,
tak zasłało, wie pan,
co jak karuzela, muszę go zatrzymać, nie?
No.
Tak, tak.
A w innym miejscu znowu stało, no.
Nie poruszało się, tak, nie?
No to nawet chyba nie trzeba wahadełka,
to po prostu się czuje,
jak się przebywa w takim miejscu.
Tak, tak, od razu, od razu, od razu.
Bo żona, jak byłem z żoną,
to żona, żona bardzo głowa bolała,
tak w tym miejscu,
głowa tak się źle czuła,
mówi Jezus,
mówi tak, chodź ze sobą,
jest coś takiego dobrego,
mówi, że się czuje coś tego,
nie wiem dlaczego,
a te swoje choroby też,
te kobiety i tak dalej,
no, to dobrze by poszedł, co?
Ale, ale ja się czułem bardzo dobrze
i był taki naładowany,
taki nerwizmowy.
Przyznam parę ładnych osób tam,
co się stało, nie?
No.
Aha, jeszcze takie coś miałem kiedyś,
wie pan co?
No, nie, no niech mi pan wierzy, no.
Jestem sam w domu,
żona jeszcze nie wróciła z pracy,
ja, no, ja też pracuję na Piedleńsku.
Leżę w domu i to tak było, no,
no, to nie było tak,
że po północy,
nie, że po północy,
to się dupie,
może zjadę, nie?
Tak leżę, po prostu i tak, wiesz,
telewizję tak po cichu oglądałem,
autentycznie,
mówię, no, chyba ja zmarzyłem,
słyszę taki głos,
taki jakby gdzieś echo pod dalem,
takie coś było.
Już pan mówi,
jeden, dwa, trzy, cztery,
jeden, słyszę, jeden, dwa, trzy, cztery,
pozbywamy ciebie,
że czy chcesz przejść na tą stronę,
o, to coś takiego,
bo tu wydarzy się coś takiego,
że nie będzie można egzystować, nie?
Myślę, Jezus, Maryjo,
co ja słyszę takiego coś?
Ja mówię,
jak to mówię?
Bo jesteś wybrańcem,
jesteś wybranym
i część wszystkich tych,
którzy są wybrani,
to po prostu muszą przejść
na tą stronę naszą.
Ja mówię, Jezus, Maryjo,
no co jest?
No tak mówię,
ale ja jestem żona,
ja mówię, żona nie jest wybrańcem,
mówię, ty możesz jedynie sam.
Ty chcesz.
Ja mówię, nie.
I to się skończyło.
No takie coś,
no wie pan,
są takie coś,
żeby to słyszeć,
no to już jest odbłęd, nie?
To już jest odbłęd.
Jeden, dwa, trzy, cztery
i to tak jakby echo pod dalem,
słysz po prostu,
że jesteś wybrańcem.
Musisz przejść na naszą stronę,
bo w niedługim czasie
coś się takiego wydarzy,
że tu nie powinieneś być.
No to może to panem...
A coś takiego się wydarzyło,
że musiał się pan,
nie wiem, przenieść czy coś?
Nie, nie.
Ja leżałem sobie,
oglądałem telewizję
i nagle ten głos słyszałem
taki jakby gdzieś tam w pokoju,
w oddali,
taki jakby to gdzieś z daleka,
przez tunel,
przez echo jakieś,
ktoś do mnie coś takiego coś mówi.
Ja mówię, Boże kochany, co ja,
co ja mam w głowie?
No ale takie coś,
po prostu słyszałem, nie?
Paraz mnie się takie coś zdarzyło.
Tak szczerze, panie Marku,
no ja czasami tak...
Ja w ogóle to, nie wiem,
no interesuję się,
po prostu oglądam tutaj właśnie
te wszystkie przepowiednie,
jakieś mam takie coś w sobie,
że filmów nie oglądam jakichś,
fantastycznie czytam na przykład
kryminalne rzeczy,
ale właśnie interesują mnie właśnie sprawy
tego typu,
tak jak ten Robert Bertowicz,
jak to się tam opowiada,
o tych tam bytach, duchach,
czy tam o UFO,
czy tam o czymkolwiek tam jeszcze, prawda?
Nie?
To tak są jak tu pana tu słuchałem, prawda?
Znalazłem pana na internecie.
To mnie bardzo to pociąga,
interesuje, nie?
To jest takie coś wewnętrzne.
No też takie dążenie do zwiększonego jakby
zrozumienia własnych przeżyć, tak?
Tak.
No i na przykład ta pani ta,
która właśnie była tym medium,
ona mnie tam sprawdziła i mówi,
że ja mam w sobie tyle jakiejś energii,
mówi, że ty wiesz co,
mówi, to mnie mówi,
ty byś nawet chyba prawdopodobnie
mógł nawet leczyć jakieś schorzenia.
Ja mówię, no nie no,
mówię, to jest przesada,
mówię, ja nie chcę mówić ten jakiś ten ten ten ten ten
kaszpirowski, czy tam co,
żebym ja to jeszcze kogoś leczył, nie?
Ale mówi, nie,
ja tutaj...
Ona naprawdę duże medium jest ta pani,
duże medium.
Mówi, masz w sobie jakiś duży potencjał energetyczny.
Bardzo duży potencjał energetyczny.
Ja mówię, ja wiem, mówię, no czy to może,
może i mam, mówię, no,
ale trzeba to sprawdzić jakoś,
gdzieś po prostu, nie,
po jakichś tam, nie wiem, fachowców takich,
którzy znają się maksymalnie, prawda?
Na przykład wiem tylko tyle,
że na przykład, gdzie ja przebywam,
no nie wiem na czym to polega,
gdziekolwiek przebywam,
towarzyskie, czy gdzieś,
to wszyscy się bardzo dobrze uczynią, prawda?
Bo są tacy ludzie,
którzy są wampirami energetycznymi,
że ja na przykład przebywam na przykład
w jakiejś towarzyskiej,
ja się źle czuję,
wiem, że ktoś tutaj jest zły.
Tak zwani wampiry,
tak zwani wampirzy,
wampiry energetyczne,
że ten człowiek źle oddziałuje na mnie, prawda?
Jest coś takiego.
Natomiast też jest coś takiego,
że jakaś żona tam ma sprawy reumatologiczne,
tam, tam, tam,
co jest, chorzenia,
czy tam coś,
bo jak ja przyjeżdżam,
to ja na przykład,
jak tam wywasuję, czy co,
bo dotykam kolano ją gorsze,
czy co, no to jej to mija.
To jest dziwne, nie, prawda?
Czy tam, no czy tam...
No, to nie znowu takie,
to jest dziwne, bo pan,
to nie znowu takie dziwne,
bo pan w ten sposób jakby przekazuje jej energię, tak?
Energię, energię jej przekazuje.
Ona ją tam wymasunia rękami,
że na przykład,
czy ją głowa boli,
to przytrzymam jej tam przy czole,
czy tam z tyłu tego
i przestaje badać o kłopana się,
bo to są takie sprawy,
wie pan, no,
to by trzeba było się tak,
raz, że tym zająć,
być na miejscu w Polsce,
chodzić na jakieś spotkania
z jakimiś ludźmi,
spotykać się,
którzy...
No może nie tyle fizycznie jakby chodzić na spotkania,
co spróbować sobie poszukać jakiegoś kogoś,
kto by pana poprowadził,
nawet tak zdalnie,
bo też się tak da,
jakiegoś, nie wiem,
nauczyciela rejki na przykład,
jakiegoś mistrza rejki,
kogoś, kto ogarnia pracę z energiami,
żeby pana poprowadził jakoś, tak?
No bo ta moja kościelność,
bo ja z Józefem Krzysztofem tam porozmawiam,
nie za często,
ale słusznie,
ale czasami idę ulicą,
to on do mnie tam do mnie da.
To, to, to ja mówię,
kurczę, muszę ze sobą gadać,
to tak myślę,
że wewnątrz w głosie swoim,
a on mówi,
ty nie ze sobą gadasz,
ty ze mną rozmawiasz.
Ja mówię,
Jezus, Mariam,
nie,
ale teraz,
jak ja z panem rozmawiam,
to w tej chwili widzę,
że ja słyszę,
że tam to z panem,
że ktoś tam mi tam przeprze,
no,
no ale,
by tu powiedzieć,
że to masz schizofrenię chyba,
bo ludzie tacy,
to słyszą jakieś głosy,
prawda, nie?
Dlatego ja tego nigdy nie mówię,
na przykład,
żona w to wierzy na przykład,
że,
że to jest coś,
nie,
i ona z tego się nie śmieje,
bo na przykład jej siostra,
miała męża,
kiedyś tak siedzimy właśnie,
jeszcze to było jakieś inne miejsce,
nie,
przykładowe,
on mówi,
powiedz mi,
jak długo będzie mój mąż,
nie,
a on tam miał jakieś tam operacje na serce,
chyba ząstawki miał wymienioną,
nie,
ja mówię,
słuchaj,
lepiej,
żebym ci nie mówił tego,
nie,
bo mogę ci powiedzieć,
a ja ci tego nie powiem,
bo praktycznie,
bo ja mogę to stwierdzić,
nie,
tak,
no,
to jest siostra mojej żony,
bo on miał dwie ząstawki,
wymienioną,
na przykład,
czy nie,
bardzo dużo papierosów pali,
i ja mówię,
słuchaj,
nie będę ci mówił,
bo to,
to będzie ci miało do głowy,
cały czas o tym myślałem,
mówię,
nie chcę,
nie,
nie będę ci,
powiedz mi,
powiedz,
no,
tak mi przekonywała,
że,
ja mówię,
no dobrze,
po prostu,
wziąłem chadełko,
no i mówię,
słuchaj,
taka,
taka sprawa,
możesz powiedzieć,
weź mi ją w nogę,
bardzo chcę,
to powiem,
i dosłownie,
powiedział,
z dokładnością,
do roku,
do miesiąca,
i tak się stało,
w październiku zmarł,
w siedemdziesiąty,
a ona się wystraszyła,
Jezus Maria,
skąd ty to,
ja wiecie,
ja cię prosiłem,
żebyś się o mnie pytała,
może chcesz jeszcze teraz,
żebyś ty wiedziała,
jak mówię,
nie,
to precyzja,
dosłownie,
a jakby tu była,
to by to potwierdziła,
o tym wszystkim,
że tak,
właśnie szpager,
tak powiedział,
i tak się stało,
a ja mówię,
przecież ja tego nie wymyśliłem,
po prostu,
czy ja,
nie przycieniłem się do tego,
tylko ja ci powiedziałem,
do,
do kiedy będzie żał,
ale to,
powiem panu,
panie Marku,
tu ja,
na przykład,
pytałem się o,
o inne osoby,
takie,
które po prostu znałem,
starsze i takie,
i schorowane,
ja im nie mówiłem,
a ja,
widziałem,
autentycznie widziałem,
a on mnie mówi,
że,
i to już cały czas im mówi,
ale ja w to nie wierzę,
chociaż ja w to nie wierzę,
o,
teraz on mi mówi,
mówię,
że mam żyć 99 lat,
ja mówię,
że z tym bypasem,
z drugą głupotą,
tak,
wejdzie,
bo ty masz tak żyć,
bo ty masz tak zapisane,
no to pytam się o żonę,
o żonę,
no to,
że 4 lata,
tak mówię,
no więc,
no dobrze,
ale,
ale na przykład,
były osoby,
o których wiedziałem,
i,
a,
jeszcze już coś się karę zazwał,
powiem,
tylko,
że to już mnie to przeraża,
to mnie przeraża,
nie wiem jak on to może,
to zinterpretuje,
to powiem,
ale,
jest coś takiego,
że,
to nie jest z mojej przyczyny,
że to ja tak chcę,
czy,
czy ja,
ja nikomu nie jestem wrogiem,
i,
dla mnie,
na przykład,
największy wróg,
to,
to jest też przyjaźń,
po prostu,
ja mam taki charakter,
że,
że nie potrafię się nierwać,
bo,
osoby,
które na przykład,
coś mi,
do mnie na przykład,
tak to w życiu,
coś złego na przykład,
przyczyniły,
prawda,
nie,
doświadczają jakichś złych rzeczy,
choroby,
prawda,
albo innych sytuacji,
prawda,
ja mówię,
co to jest,
nie,
tylko teraz miałem taką właśnie,
nawet sytuację,
takiej,
niedawno,
takiej jednej osoby,
że,
że się po prostu,
no,
może nie wiem,
zazdrości jakiejś,
to,
ONO MIEŁ MÓWI,
że ta osoba właściwie nie jest,
jak mówię,
życielna,
dobra,
że ona chce Ci zaszkodzić,
mówi,
no ale,
to twoja sprawa,
mówi,
no ale ona będzie miała za to zapasony,
no rzeczywiście ma zapasony,
nie,
ja mówię,
no,
ja nie chcę,
no nie,
ja nie chcę,
co jest dla Telefonu,
co ja nie,
Ty już,
to masz takie coś w sobie,
że osoby,
które Ci w jakiś sposób,
są zaszkodzić,
potem doświadczają,
jakichś
złych,
albo chorują, albo
wadek, albo coś, albo...
No są różne sytuacje, nie?
Jezus Maria, mówię, ja nie wiem, co mam
teraz. Mam to lepiej, żeby
nikt mi takiego, o czym coś
złego... Ja się o coś myślę, coś
robić wobec mnie.
Ja nie mam zamiaru w komikie.
Czyli te osoby dostają karę,
mimo że Pan jakby sam nie wymierza
sprawiedliwości. Nie, nie,
nie, ja absolutnie. Ja mam taki
charakter, jestem wierzący na Boga,
Jezusa i Matkę Boską.
Wszystko i ja,
jak ktoś jest, ja mam
usposobienie bardzo takie spokojne
i dobre, ja do każdego
z miłości nie podchodzę, ale jeżeli
ktoś,
ktoś mi na przykład coś
chce, jak w żywni tak świnie podłożyć,
czy tam coś,
czy oczkalować
mnie, czy coś, to ta osoba
doznaje jakichś takich przykrych, jakichś
sytuacji, że nie aż bardzo, że umrze,
czy tam zabije, ale jakichś przykrych
sytuacji, nie? Życiowych, nie?
Od razu
tak jakby ktoś mi mówi,
jak to było, co
Jezus powiedział, że jak masz rzucić kamień,
to rzuć za siebie, nie? A nie przed siebie,
prawda? No i właśnie o to chodzi.
To naprawdę dziwne to dla mnie.
Ale z tą ostatnią tożsamością, taką sytuację,
ja mu mówię, weź to jakoś odwróć,
mówię, no ja nie mogę tego robić,
tylko wiesz, o co, że
osoby wierzą ci, jak się tam doszło,
dziw, mówi, to no niestety, ale
muszą doświadczyć po prostu.
A ja mówię, to co, to jest jakieś, to jest,
mówię, to jest w mojej tej
karmy, to jest takie, czy co to jest,
mówię, no to, no to, no to,
on mówi, tego się nie wytłumaczę,
bo nie mogę, nie mogą, nikt
A tak na chłopski rozum, to to nie może mieć
nic wspólnego z Pana karmą, bo to
nie Pana szkodzi, tylko te osoby
Panu szkodzą. On mówi, no i
po prostu, no i masz już
tak sobie
tego ducha, tego wszystkiego,
jesteś naszym wybrańcem,
jesteś naszym wybrańcem.
Jakim znowu wybrańcem? No to już ta wybrań,
więc to sobie mamy część zastąpienia,
jakiegoś takiego bardzo ważnego
w życiu, nie mogę ci powiedzieć,
nie mogę ci powiedzieć. Ktoś ma jeszcze takiego,
że ma coś uczynić, czy coś zrobić,
czy coś ze spełnienia, że ty
musisz dotrwać do tego.
I tobie nie wolno, nie można się krzywdą
żadna stać.
Czasami mówię, po co ja to wszystko
zacząłem, tak żeby to rozmawiać, żeby
po prostu tą bramę otworzyć,
z tym, że to rozmawia, a to się wymaga,
żeby się w twoim obiektu, no, żeby
nic normalnie, to jak każdy człowiek żyje.
Te sytuacje,
jakby,
z niejednego, te kilkanaście sytuacji,
w których prawie się
zginęło, jakoś uszło się z życiem,
no, wielu osobom chyba
otwarłoby taką klapkę w głowie,
że, no, warto poszukać jakiegoś
wytłumaczenia, dlaczego akurat
myli takie szczęścia
w nieszczęściu spotykają, prawda?
Właśnie, no, ja już
przeliczyłem, to już, no, jedenaście
razy, można by powiedzieć,
że miałem, no, jedną pocet
tylko życia, nie? Niektórzy to po prostu
tak mi polega, się wywróciłem na przystanku,
na powtórkę taksówek, była zima,
płatno się, był lód i uderzył
po tylicę, z tyłu głowy
i tam pękło coś i umarł, nie?
A ja miałem taki wypadek samochodowy,
że musiałbym zbierać części
i wyrwany, to tylko miałem tak po szybie
taki miałem tutaj na ręce trochę
tak, tak, tak, tak, no i wszystko,
żadna noga, nic, nic nie było
połamane i tak dalej.
Jeszcze to salto w powietrzu,
to co pan mówił. Salto?
Tam było kilka sal, wszyscy czuli.
Tak, tak, tak.
Salty do góry, bo to odbiło od drzew.
Najpierw to jak szarada
leciałem po drzewach, bokiem,
że daleko,
nawet tam mówili, że dobrze, że się zniżyłem
do bardzo nisko,
prawie aż do podłogi, bo jak daleko
urwało, to bokiem jakoś urwało,
tak, że ten samochód leciał
bokiem, prawda, lewymi kołami
po drzewa, po jezdni,
a ten dach, te drzewa
ścięły ten dach, także jak ja bym był
normalnie siedział, to bym
nie siedział do połowy, albo
jakoś inaczej, że nie wiem,
to był wyciek i wiesa, no, a mi się nic nie stało,
no, po prostu nic mi się nie stało, no.
To było właśnie to.
Tam były takie rzeczy, że to każdy
mówił, to jest niemożliwe, mówię, że
ja wyszedłem z tego samochodu, tylko
żebym był w tym całym oknie i mówię,
no, trzeba jechać do domu, bo to jechać do domu
miało 70 kilometrów,
to jest tak, że idziemy do Gdańska,
mówię, chodźcie, no, samochód
do kasacji poszedł cały,
to by tam, że leci tam, ale no.
Oficjalnie do naprawy, prawda?
No, tak.
Tam szedł, poszedł, no.
Tam szukali tego silnika, tej części, tego
wszystkiego, no, jak to się stało, to
przy takiej prędkości, to wie pan,
to była włoska, była droga
dwu pasmówka,
taka niezbyt taka
szeroka, a jak żałem, to dokładnie,
no, widziałem, że jak mam rajfle szerokie,
takie te okony
sportowe, to nic mi się nie stało, no,
w orych łopach, no, to słyszałem jeszcze
fantazja w głowie, nie spoczyłem się,
no, nie spoczyłem się, no,
ale to, no, panie Marku, no,
to takie życie jest, no,
czy topiłem się, czy
ten pociąg znowu, prawda,
no, to się
głowy nie mieści, prawda, no, czy ten
czy ten
widlak podnośnik, prawda, żebym
głowę urwała, albo zmiażdżyło tak, żebym
tak jak jajko się po prostu, bo to były
takie pręty podłużne, że to mnie
zmiażdżyło, to były takie jajko, takie
na tych drutach robi, na tych serwisach.
To był łamek sekundy, no,
pół sekundy dalej, to
już by zahaczył mi o
łopotylicę. Gdyby tylko pół sekundy
się odwrócił z oficji, bo przecież tak się
trzęsą wtedy, że no, nie znam.
A dosłownie o włos.
Jak sam jeszcze po prostu może
umrzeć, po prostu, no, rzeczywiście
muszę żyć dalej, jakaś, znaczy
jakiś ten opiekun, no,
no, ta opieka jakaś
jest, no, każdy
nie jest opiekunem.
Nie pozwoli panu umrzeć, dopóki pan
nie wypełni jakby wszystkich swoich
tych zadań.
Tutaj powierzonych.
Tak jak każdy człowiek,
on mówi, że każdy, każda
dusza, która chodzi
tam,
no, tam, łono kobiety,
prawda, to ona już ma ten swój,
to już ma ten swój scenariusz życia,
ten swój plan, prawda.
To, co w poprzednim życiu tam doświadczyła,
jeszcze w innym poprzednim życiu, co nie doświadczyła,
to teraz musi doświadczyć
nic takiego, co wszystko tak wygląda, bo
dzieci umierają, dzieci umierają wcześniej,
to też raka zostają, płuc,
raka wątroby i widzą, prawda,
do ziemi, nawet kobiety, które
poronią, prawda, to te dusze
potem, jak ktoś na przykład ma,
jak kobieta na przykład ma
jakąś rejkarnację, prawda,
znaczy ma jakieś tam śmierć przyjmić,
no, prawda, i no, to widzi
na przykład, jak powiedziałaś, że widzą
swoje dziecko, jako dziecko, które
chodzi, ja jestem twoim synem,
przykładowo, tamty syn, nie,
ale ty mnie poroniłeś, prawda,
bo dusza zostaje cały czas, nie,
dusza zostaje, a my jesteśmy,
jesteśmy tylko opakowanie,
bo w sumie to, to co wewnątrz
właśnie jest, to to jest autentycznie,
no, to właśnie słuchałem, trzy razy
słuchałem tego słuchawictwa, tego
pana, co opowiadał,
bardzo ciekawe, bardzo ciekawe to,
ten pan musi też mieć coś w sobie,
takie chyba mi się wydaje właśnie, że
a może i sam o tym nie wie jeszcze,
że on mógłby też się zająć
takimi właśnie sprawami
po prostu, no, nie wiem,
takim, że ma jakąś energię chyba
dobrą w sobie, taką mocną, bo
opowiada, że widzi to, widział tamto,
prawda, że, że, że, że,
że jest taki, raczej taki,
no, że dużo też przerzuc
w swoim życiu, nie?
No tak, no też ma
taką poszerzoną percepcję, tak,
też są tacy ludzie.
No, no, no, a to jak ja,
on też tak, tak go słucha, no,
ku czemu siebie słyszał, no, w niektórych
tych momentach, tak jak on to opowiadał,
właśnie to, co tak mówi, że,
że też tą żonę, co teraz ma,
tylko, że on to ma tą żonę, a ja tam, co tam,
widziałem to, to, to, to,
poznałem tą koleżankę ze szkoły, to,
to nie jesteśmy, a on znowu,
tak jakby czuł, że tą, tą żonę,
którą teraz ma, że to kiedyś,
on znowu, on miał przed tym może kiedyś,
w poprzednim cieleniu, tak mu
powiadam, prawda, nie?
Poznali się wcześniej, w poprzedniej
inkarnacji, tak?
No, podobnie, że
jest coś takiego, że
spotykają się dwie
duże bratnice, kiedy byli razem,
prawda, albo na przykład, tak jak
ja, co jestem drugi raz
żona, to jest to moją,
to jest już z nią 30 lat,
jeden lat, a z pierwszą były ok. 4
lata tylko, i miało
dojść do takiej sytuacji, bo
z północy pochodzę, do takiej
sytuacji, że ją poznałem na południu,
a kto wie, bardzo się dobrze
zgadzamy, mamy nawet niektóre
te same znamiona, mamy na sobie,
muszę wam odpowiedzieć, w niektórych miejscach,
i bardzo się dobrze
zgadzamy, i kto wie, czy
ten bóg, czy jakaś to,
ta, ta, ta, ta, no nie wiem,
to nazwać to, to kieruje
nami, że doprowadziła do tego,
że byśmy się spotkali, jesteśmy razem
ze sobą, po prostu, nie?
A może gdzieś na jakimś innym planie
rzeczywistości, między życiami
się umówiliście, że jeszcze raz się spotkacie,
bo tak też może być, podobno
wszyscy jesteśmy połączani
w sieć, i taki na przykład
Tom Campbell głosi, że
to jest taki badacz, który
współpracował, współpracuje właściwie
cały czas chyba z Instytutem
Monroe od kilku dziesięciu lat,
fizyk, prawie doktor,
i według niego też jest
możliwe, że
osoby przebywające czasowo
poza tym naszym ziemskim systemem
mogą się
umawiać, że coś tam
spotkają się, poznają się w tym najbliższym
życiu, coś tam wspólnie porobią,
osiągną wspólnie jakiś cel
i tak dalej. Ale niech pan zauważy,
panie Marku, coś takiego,
że są ludzie, na przykład ja
już miałem doświadczenie trzy razy,
tego typu,
że są ludzie do siebie
bardzo podobni, jak bliźniacy,
prawda, a są obcy do siebie w sumie,
nie? Ja już miałem trzy razy takie zdarzenie.
Pierwszy raz to miałem
18 lat, jechałem z taką
koleżanką z pociągiem
i podeszła dziewczyna i
takie mi robiła wywody,
takie sceny, że szkoda
opowiadać, ja tam jej patrzyłem jak głupi,
a ona mówi, co ty sobie urażasz,
ze mną chodzi, a ty z nim. Ja mówię,
przepraszam bardzo, mówi pani, ale ja pani
nie jestem, tamta zgłupiała, to jest to,
co się działo z nią. No co, mówi,
to trzeba mi to ubliżać, tam ludzie
patrzą, kurczę, mówię,
no tak, to ty tak, na dwie strony,
mówi, tego, jakby, proszę pani, ja jestem
inny, pani, nie, co,
tylko jak dowód osobisty pokazałem,
to za nie mówiła, po prostu,
mi to jest niemożliwe, przecież, mówię, Jezus
Marek, jaki pan podobny jest do tego mojej,
nie wiem, skąd to się bierze, że mogą być
tacy ludzie do siebie bardzo podobni,
idealnie, w stu procentach,
ja już to miałem trzy razy, tak,
w innym województwie też byłem,
że na przykład ze sklepa czekałem na parkingu,
patrzył do mnie facet i mówi, cześć,
taki ułatwię tam do mnie, Jurek,
a ja mówię, jak pana nie znam, no, mówię,
a ty co, no, to, no, no, co, to, no, przecież,
żeśmy byli przez czarę jeszcze tam, czy tam,
mówię, i tak, no, i byłem, przecież, no, bo byłem,
jak pana nie znam, a on mówi, no, jak, mówię, no, przecież,
no, patrzy na mnie od dołu, no, to ty przecież,
ubrany jesteś podobny,
mówi, no, i ta twarz, mówi, to wszystko,
mówi, włosy, mówi, ręce, mówi, to wszystko,
ja mówię, człowieku, mówię, daj mi spokój,
ja nie jestem tym, za kogo my masz,
no, nie, no, no, no, nie, no, muszę
zadzwonić na komórkę, mówi, do tego,
do twojej żony, mówi, to jest,
to zaraz przyjedzie karetka, albo co,
no, dosłownie, ja mówię, panie,
bo, co tam to, widzi pan,
jak się nazywam, kim jestem,
przecież włosy masz te same, no, to,
to widzi pan, panie Marku, no, i o,
jak, o czym to mówię, czyli co,
mamy sobowtóry, sobowtórów,
gdzieś to tam, znaczy, podajmy na to,
na tej dzielniczce, no, to tak dziwne,
prawda, no, ale, no,
ale ja się kiedyś dowiedziałem, że mam sobowtóra
gdzieś w innej części Polski,
no, tylko, że to taki jakiś dziwny sobowtór
z wyglądu niby podobne, podobno do mnie,
a pół metra niższy.
Jak to jest, na przykład,
to mam, mam, był
braci, znaczy, mam jednego brata młodszego,
miałem go trzy lata, i mam
bliźniaku, siostry, siostra,
jest tam w Belgii, brat jest w Norwegii,
jeden jest tam w Gdańsku,
wie pan co, oni się sami dziwią,
co do mnie, a ja do nich,
bo ja skończyłem, skończę
68 lat teraz, ten młodszy
brat, co jest o trzy lata,
bardziej poważnie wygląda ode mnie o 10 lat,
a ten o 12 lat,
o 12 lat młodszy, to już w ogóle
całkiem nawet niepodobny,
a jesteśmy z jednego ojca i z niej matki,
prawda, nie, i ja bym
był jakimś takim, nie wiem,
budosobieniem, takim żółkiem,
innym człowiekiem, jakbym
nie był,
nie,
nie byłbym bratem,
mam zupełnie inną urodę,
i wyglądam młodo,
bo wyglądam podobnie, że na 50 lat,
a mam jakoś 70,
co jest tym wszystkim, czy to na to,
no, to nie wiem, wie pan,
ja nie mam pojęcia,
to jest właśnie, każdy się zastanawia, oni są
słysi, a ja mam jeszcze czarne włosy,
i nie jestem siły, i mam bujne włosy,
i wie pan co, wie pan o co
chodzi, no nie wiem, a oni
mówią, co ty robisz z sobą takiego,
że ty tak wyglądasz, mówię, a my jesteśmy tacy,
mówimy bardzo poważnie.
No to może, to może mieć
jakiś też związek z pana energią,
z pana aurą, z pana,
z pana w ogóle jakby
takimi właściwościami energetycznymi,
że to tak ujmę.
Pan po prostu ma taką,
taką chyba też bardziej pozytywną
tę energię, tak?
Tak, ja mam, znaczy ja mam,
mam bardzo pozytywną energię,
mam taką szeroką
energię, że na ileś metrów,
że jest żółta,
biała, niebieska,
jakoś tak, ale nie ma,
nie ma czerwonej, nie ma tej czarnej,
że mam, mam dużą aurę
bardzo wokół siebie, nie?
Gdzieś jestem na przykład,
ja jestem bardzo komunikatywny,
jeśli ludzie, gdzie jest to towarzystwie, to
wszyscy mnie tam posłuchają, jak coś rozmawiam,
się dobrze czują przy mnie, prawda?
I tak dalej, nie? Jakoś tak,
wie pan, tak pozytywnie wszystko jest, nie?
No ale tu chodzi o to, że
rodzina mówi, to tak jakbyś,
ja mówię, przecież jestem do matki podobny,
do ojca jestem podobny, mówię, no przecież
mówię, Boże kochany, nie?
No to przecież, nie wiem.
A, jeszcze chyba taka sytuacja, jeżeli chodzi
poza, jeżeli chodzi o tych
duchów, jak to nazywamy, tych
bytów, astralów, prawda?
Jak z żoną pracowałem,
miałem taki przypadek, że z żoną pracowałem
w jednej rodziny, małżeńsko,
no i z Martinem,
krótko powiem to, z Martinem,
córka przyjechała, już do domu, spała
w góry, my na drogę w pokoju,
z dołowym, a teraz,
no, w dzielnicach,
a żona spała obok
w drugim pokoju, w długorytach,
i była taka duża ława, szeroka,
a żona spała tam koło tej ławy
na matelarsku, żoną, nagle jak,
bo co to się spadło, jak coś
jej walnie, to jest tu, Boże kochany,
ja się przebudziłem, żona nie,
ja tak słucham, co jest, nie? Za chwilę
takie trzy wielkie uderzenia, bum,
bum, bum, nie?
Mówię, co jest? Co myślę, że może
ta, no,
dlatego ta babcia, mówię, może tam
jej puka, nie? Poszedłem, popatrzyłem,
prawie śpi, no, torciłem się,
no, może muszę czyścić, bo chodzę
na takie bagnięcie w stół i potem
w tym budzeniu, i tak jakby,
coś tam, za chwilę znowu jeszcze raz,
bum, bum, bum, doszło, kurczę,
mówię, no, nikogo nie ma tam, ta śpi
u góry córka, obudziłem żonę,
mówię, słuchaj, zobacz, mówię, może usłyszysz
jeszcze o tym, może usłyszysz jeszcze raz
takie co? No, za jakiś czas,
ona mówi, ty, stała, popatrzyła,
no, nic, babcia śpi,
bo ona mówi, ty, chyba,
trzeba się w tym czasie przeżegnać,
po prostu ociec nas, mówić,
no, i to ustała, nie?
I to ustała. Do samej sytuacji
miałem, jak tutaj jestem w pracy,
miałem poprzednią, inną opiekę,
w Berlinie, miałem takiego profesora
bardzo fajnego, ortopedii,
i on też zmarł. Tu, jak właśnie
mówię, jestem na tej nowej opiece,
telewizor bardzo cichy, tutaj nie ma
tak, żeby tam coś siedzieć, tam
coś, tam coś, półki, czy tam
coś, to są tacy, bo te Niemcy
są tacy naprawdę cichy,
spokojni. Trzy razy w szafę
walnęło, no, co jest? Ale to
takie, wie pan, uderzenie, takie bu, bu, bu,
nie? No to ja, więc to
coś, to moja sąsiad...
Tak, jakby ktoś piąchą z całej siły
walił, tak? No, no, no, tak,
to moja szafa.
Ja nie spałem, bo ja patrzyłem na telewizor,
chyba, nawet teraz jest telewizor, aż pan
nie słyszy, no, nikt go nie usłyszy,
ja mam dobry skup, i po prostu,
no, i za dwa dni
sms-y dostaję od ludzi, że
zmarł ojciec, nie, bo on jeszcze raz
był udany, nie? No, czyli dał mi,
przyszedł, dał mi znak sam, nie? Prawda?
No, krótko mówiąc, monicja.
Monicja, czyli sytuacja, gdzie
zmarły, informuje o swoim
odejściu, tak? Informuje,
informuje o swoim odejściu.
Na przykład, jak moja mama zmarła,
to moje ojciec już nie żyje, prawda?
Ona zmarła, w 2019
roku zmarła,
w pięć lat temu, prawda, będzie? W lipcu.
Ja byłem też w kaset, byłem
na ulicy, i
no, wiem, ja noszę łańcuszek,
taki krzyżykiem z Matką Boską,
mam taki, no, cudowny
medalik z rozłoka, nie? Mam taki
noszek, ale do pracy
zawsze ubierałem się tak normalnie,
żyjąc tak, nie żyję, tylko
taki dres, tam bluzeczka jakaś,
tak, bo to wiadomo, do opieki to trzeba
mieć po prostu, no, takie
suche raczej takie, no, żeby, no,
nie lepsze, żeby się poplamić,
no, i to była sobota,
i chodziłem cały prawie
miesiąc tak normalnie, tak,
w roboczych ubraniach, ale coś
mnie tak,
jako dziwnie tknęło, że, no, ja
i nie nosiłem w ogóle łańcuszka
w tym momencie, bo jak się nachylałem nad
korym, to, że ten łańcuszek wisiał
i potem mogę zahaczyć, jeszcze co.
A w tym właśnie momencie, w sobotę,
kiedy moja mama umarła, jeszcze nie wiedziałem,
założyłem łańcuszek Matką Boską,
zmówiłem jeszcze modlitwę,
w sobotę, co na ogół, w niedzielę
zawsze, wreszcie, ja szanuję modlitwę,
tam rozmawiałem, i się ładnie
ubrałem, czyli, wiecie, po co się tak
ubrałem, ale nie po co ten łańcuszek,
te roczycie do pracy i tak, ale nic,
nie przyjadę z żadnej uwagi,
za godzinę telefon,
dzwoni żona, słuchaj, siostra,
mama zmarła dzisiaj,
ja mówię, jak to dzisiaj zmarła, ona dzisiaj zmarła,
no to zadzwoniłem do siostry, że rzeczywiście zmarła.
Czyli co to, jest też taki
jakiś przypadek, że akurat w tym momencie,
co mama zmarła, założyłem
oświętnie, na przykład,
tak ładnie w koszulę, w spodnie i
na przykład dewocjonalnie
z łańcuszek z Matką Boską.
Pan tak jakby, nie wiem,
machynolnie, bez zastanowienia,
bez zastanowienia się,
jak bym mówił, czego nad swoim strojem
tak się przebrał, tak?
No tylko, no ale to w tym momencie
moja mama zmarła, no to tak jakby,
ja podejrzewam, że tak jakby mama dała znać,
nie, że tam pękła szklanka,
że zmarli, że obraz spadł,
no to dała mi znać,
że coś się stało, może,
że się o tak oświętnie ubrałem,
że jest to święto po prostu, że
takie typy, że zmarła, zmarłam,
no i daje się synu znać,
tak? I tak mogło to być, żeby się zastanowić.
Nie?
Pana świadomość mogła to tak
zinterpretować, że
odejście mamy, równa się,
podniosły wydarzenie, więc trzeba
coś, trzeba troszkę bardziej
się jakby oświętnie obrać, tak?
Tak, albo ta moja, ta moja świadomość
dała mi znać,
może, nie wiem, ale było też tak,
na przykład, że miałem pierwszą teściową,
pierwszą teściową, czyli ja już nie byłem
z tą moją pierwszą żoną,
no ale miałem tą teściową, ona tam do szpitala
poszła, po prostu, to nie wiem,
która była, i miałem taki sen,
że
�źniło mi się, że umarłam,
a to było dużo, dużo lat wcześniej,
że śniło mi się, że umarła moja matka
i chciałem ją, chciałem ją
zobaczyć, i otworzyli
trumnę, ale to nie była moja matka.
Ja mówię do żony, taki sen miałem,
że śniło mi się, że moja mama umarła,
bo moja mama się też żyła.
Otwali trumno i
tej osoby nie widziałem, ale mówię,
ale to nie jest moja matka. No i potem za dwa dni
dzwoni tam
znajomy, mówi, że twoja, tak jeszcze
jeszcze raz mam. Czyli matka, nie moja
matka, no ale jest oteściowa.
Tak, ona oteściowa, też się mówi mama,
tak? No właśnie, i to
po prostu też mogę dać tam wszystkim, że
zmarła moja matka, nie?
No to takie właśnie, takie historie, takie są.
No ciekawe są te historie, takie
że pan
z pogranicza tej śmierci, tego wszystkiego,
że warto się tym interesować,
co ludzie go tym nie interesują
i do tego uwagi nie przywiązują. Ja na przykład
do tego bardzo dużą uwagę przywiązuję
i przywiązuję też do tego po prostu,
do takiego czegoś, że jest ta
podświadomość w człowieku każdego.
My czasami sobie po prostu, czy pan,
czy ja na przykład tam, czy tam
to inny sobie coś tam ma jakieś przeszucie,
coś tam słyszy jakiś głos, coś tam
myśli, pod rzucę, ale to ten głos
jest, jest tak zwana
świadomość, jest podświadomość,
podświadomość wewnętrzna, czyli ten duch
opiekun, tylko nie każdy umie się
komunikować, tak jak pan powiedział, z
podświadomością, prawda?
No to jest sztuka dla niektórych trudna.
No, powiem panu,
że ja z początku, jak to zacząłem,
to robić, to miałem,
byłem zły nawet na siebie, że to
zacząłem robić, bo mnie oszukiwało
to, specjalnie mnie oszukiwało,
nie? Ja pytałem się takie różne rzeczy,
to mnie oszukiwało, nie? Wie pan co,
to tak jest ciekawe, no bo, no, no, weź
pan, niech pan weźmie tak ten
alfabet na karce, autentycznie
i trzyma pan ręką tą wahadełkę
i zjesz, bo ona jest taka świtławca
z tymi, z tymi, z tymi pionkami,
zadaje i stoi, autentycznie
stoi, nie to, że sam obraca,
czasami jak się widzi, teraz,
te sobie wskazów różą, na przykład,
a w telewizji, jak ona tą ręką
tak rusza, to nas chyba
obraca, no,
ale trzymam sztywno,
łokcie oparte o tym, zadaję pytanie
i wahadełko zaczyna samo
chodzić z ruchem zegara, litera
po literze, za zadanie
pytania, którego zadało, i odpowiada,
prawda? No, to to jest właśnie
ciekawe, na początku tak było,
no, ale potem właśnie wypracowałem
sobie takie parę ładnych lat,
że już, że już normalnie
słyszałem głos, po prostu,
z tego opiekuna
u siebie w głowie, no, ja zwariowałem,
no i nie zwariowałeś, ty już wypracowałeś
siebie tak, mentalnie, że ty
po prostu już nie słyszysz,
no, a ja bym musiał wszystko zbawiać
przez, przez, przez
kartkę i ten wahadełko,
prawda? I to też ciekawe.
No, wypracował pan swoje własne podejście
do tego, do kontaktów
z podświadomością w ten sposób.
No, no, no,
ja uważam, że każdy,
człowiek ma, niestety ma
jakiegoś tego ducha opiekuna,
który się, nawet na tych
obrazkach jest święty, że
dziecko jest anioł, nawet, czy tamto,
jest, jest ten duch,
jest, który po prostu się z nami
po prostu opiekuje, ten
tak zwany, czy to duch, czy to,
czy to, czy to, czy to
czy to opiekun, czy to mówią,
nawet, czy to, nie wiem, przewodnik,
on mówi tak, że no, ja jestem
przewodnikem życia, ja jestem
kogoś, nie, cały czas,
gadać o takich rzeczach, co ja zapomniałem,
a sobie przypomniałem, jak mi opowiedział,
może pan sobie wyobrazić, to czyli o wszystko,
od poczęcia, od urodzenia, prawda?
Ja mówię, ja o tym już zapomniałem,
a on w nim to już sobie nie przypomniał, on nie przypomniał.
Także to widzi pan, czyli jest
coś w tym, po prostu coś w tym jest.
Ale dlaczego na przykład umierają,
jeżeli każdy ma opiekuna,
a ludzie mają wypadki samochodowe,
mają wypadki samochodowe
i, no, to sobie ten duch
opiekun nie otrzyma, na przykład w taki sposób,
i, i, i,
żeby nie zginął, żeby
nie umarł, żeby raka nie dostał,
żeby to, mówi, tak to nie idzie,
mówi, no, i nie,
tak samo mówi, tak samo Bóg
mógłby, Bóg mógłby na przykład
unicestwić wojny
do tamto, człowiek
na ziemi ma wolną rękę,
ale my prowadzimy w taki sposób,
co możemy prowadzić, ale
nie ingerujemy w większe sprawy,
które i tak ktoś, kto ma
karmę tą swoją, musi to przeżyć,
prawda?
To jest to trochę jak w grze komputera,
że trzeba przejść przez te
checkpointy, tak, przez te punkty
kontrolne, jak już przejdziesz przez
ileś tam punktów kontrolnych i dojdziesz
do mety, wtedy możesz umierać.
A on mówi, mówi, mówi,
on mówi po imieniu, ty jesteś,
mówi, wszyscy na tej ziemi, mówi,
wy jesteście, mówi, jak te pływ,
tak słownie, jak te pływ, jesteście tylko,
jesteście tylko opakowaniem,
opakowaniem, ja mówię, no dobrze,
no to, to, to opakowanie
mi tam pójdzie do ziemi, no i co,
a potem co dalej?
Dalej będziesz tutaj u nas,
i potem będzie
po prostu, jak to się mówi,
ja mówię, no ale jakie to jest to życie,
mówi, to tamto jest co?
No takie samo jak na ziemi, ja mówię, jak to takie samo
jak na ziemi? No dusza,
no przecież to, to chodzi przez ściany,
to kule jakieś się pokazują,
jako dusze, potem się materializują,
mówi, to nie jest tak,
to nie jest tak, tego nie zrozumiesz,
to zrozumiesz, jak to, a ja mówię,
no na pewno, może to zrozumiesz, ale
bądź pewien, że gdyby ludzie wiedzieli,
że jest coś takiego, co
naprawdę, że nie trzeba się bać
tych śmierci, bo bać się śmierci trzeba,
mówi, to każdy by chciał umrzeć
i po prostu iść tam, do domu,
jak to się mówi, z powrotem, nie?
No, ale niestety po to, tu się
przechodzi na ziemię, to jest tak zwane
wesołe miasteczko, co przechodzisz,
to musisz to przejść, potem
idziesz do domu i tam potem
decyzja, znowu przechodzisz,
prawda, w następne życie,
tak samo jak małe dzieci, prawda,
małe dzieci, prawda,
w jakichś tam
roku, na przykład, pamiętają,
Panie Marku, pamiętają, odpowiadają.
No mniej więcej do siódmego, ósmego
roku życia pamiętają,
a potem to jakoś...
i tak dalej, że
tak się nazywał, czy tutaj
mieszkał, czy to, no to właśnie,
a potem zapominają, zapominają,
prawda, nie?
To tak właśnie
to wygląda, prawda, nie?
Ja na przykład się śmierci, wie Pan, Panie Marku, wcale
nie boję, bo można by powiedzieć,
że w pewnym sensie,
nie w niedosłownym, bo
świadomocie, że mam tą operację
i że potem się obudzę i wstanę,
prawda, ale gdybym się zmieścił
w tych pięciu procentach, że
nie udałoby się, no to bym się nie obudził,
prawda, no to jest normalne.
Jak idzie się spać, to też się usypia,
świadomo, że on się wstaje, a są tacy, którzy
już nie wstają, bo ma zawał nad ranem
na ogół, czy tam coś,
lepszy zawał, no nie. Jeśli tam
na przykład już nie budzie, to jakbym,
widzi siebie tutaj na przykład, jak leżysz,
potem dusza się oddziela i tam,
gdzie tam, na drugą stronę
tego światła. No tak, prawda.
No ale, no ale,
no ale ja już po prostu, no
wiem, że ludzie się
naprawdę boją śmierci,
ale do śmierci się nie trzeba bać, bo to jest
tak jak w serii. Jak ja,
zawieźli mnie na górę, tułożyli
nastrój operacyjny, popatrzyłem na
te pielęgniarki, prawda, popatrzyłem
po prostu na tych chirurgów,
coś tam wciśnęła, im urwała,
a niekolwiek. To jest
z tym, że gdy człowiek umiera,
no to potem, no to widzi siebie,
prawda, tam, no to tam
z góry, prawda, idzie w stronę
tego światła, prawda.
Następuje to przejście takie płynne
w tą inną rzeczywistość, krótko
mówiąc. No trzeba, nie trzeba
śmiercić, a trzeba
żyć dalej na ziemi, pracować,
jak to mówią,
no egzystować, prawda,
i każdy ma tą swoją karmę, prawda,
który musi tu przejść,
swoje życie, zanim tam, jak to się
mówi, pojedzie do domu, prawda,
a nie z tym swoim kociem. Dokładnie.
Dojść do mety, zaliczyć wszystkie
checkpointy w życiu i dojść
do mety, do...
Tylko to, co właśnie, to, że
ciekawe, bo ja tak czasami leżę,
prawda, tam siedzę i myślę
nad tym wszystkim swoim, tym, co przeszedłem,
bo jak to się stało, że ja tyle
w życiu takich, takich różnych sytuacji
przeszedłem, nadal egzystuję,
nadal żyję, prawda,
i jakoś, i to mi to
dobrze idzie i
wcale nie narzekam, ale na przykład
nie przywiązuję, Panie Marku,
jeżeli chodzi z praw do materiałów,
z praw, bo to są, tak jak
powiedział ten...
No, ten Robert,
ten Robert tutaj z tego
programu, że to, co wszystko
mamy, to, co osiągamy, to jest wszystko
pożyczone. To wszystko zostaje.
Więcej nie bierzemy tam nadu, tam
w tej ziemi, to, co żeśmy osiągnęli.
To wszystko zostaje dla innych, ale
to jest pożyczone.
Żyjemy z tym, korzystamy z tego,
to jest pożyczone, prawda, nie?
Tam się nie zabiera tego.
To wszystko zostaje.
Niech ludzie po prostu
bardziej myślą nad tym wszystkim.
Może czasami sobie przypomną
takie sprawy, które
może ominęli, a sobie
przypomną, że coś w tym jest.
Po prostu ludzie, którzy po prostu mają
takie różne sytuacje, ale do tego
uwagi nie przywiązują. A warto do tego
uwagi przywiązać.
A tutaj dużo ludzi po wysłuchaniu
mówią świadkowie, a szczególnie po tym
sześćdziesiątym odcinku
rekordowym pod pewnymi względami,
no dużo, wielu osobom się
klapki w głowach pootwierały i postanowiły
się podzielić różnymi ciekawymi
zdarzeniami ze swojego życia.
Coś się poprzypominało, coś
doszła ta świadomość,
że ktoś
przeżył to samo, co ja. Ja nie jestem
sam ze swoim doświadczeniem.
Tak, no pan na pewno też jakiś tam
doświadczenie ma, ale
w tym względzie, że pan po prostu
po prostu się interesuje tymi sprawami.
Ja uważam, że
tak to mówią, każdy człowiek
ciągnie ten twój płusk, prawda?
I jak ten szwagier
sobie użyje, mówi tak, każdy ma
swoje małpy spojezone.
Takie takie
głupie postępy.
Ale wie pan co, no, ale
na przykład, ja na przykład
nie zwierzałem się nigdy tak po prostu
tak, że każdemu to zekwitam
tych sytuacji, bo wiem, że
byłem sobie uśmiany, tak jak ten powiedział
tutaj ten, co słucha, co z panem
rozmawiał, że nie mówię tak,
z panem porozmawiam, z panem Marku dobrze
mówię, bo pan to wie, o co chodzi.
A są ludzie, którzy
powiedzą, no, z głupia facet
na przykład, czy tam się...
A to nieprawda. My po prostu nie widzimy
tego, trzeba
zauważać to, co jest wokół wszystkiego
nas, a nie tylko to, co jest
przed nami, prawda? No, wtedy
dostrzeżemy tyle spraw,
żebyśmy się nie zastanowili,
jak to możliwe, że ja to właśnie
to widziałem.
Duża część ludzi ma zawężone
postrzeganie chociażby z...
jako efektów bocznych zawodu,
które wykonują, tak?
Muszą się skupić na jakimś tam obszarze
tematycznym i właściwie
inne rzeczy im umykają, tak?
Ja panu powiem taką sytuację,
że to już tak, nie mówię, że panu mówię
do rana, ale taką sytuację,
że załatwiałem
pewną sprawę, miałem, jak byłem
rano. Robiłem taką pewną
inwestycję jednemu gościowi,
który miał żonę, która
była znaną,
takim medium, co stawiała
no, na sto procent
tam przepowiednie kaw,
z karty w ogóle, z jakichś tam
rota i takich rzeczy. I, ale
ja się tak, tak jakbyś tak tym jeszcze
tak może bardziej nie, tak nie interesowałem.
To było trzydzieści,
trzydzieści jeden, trzydzieści dwa,
ten. I proszę pana, panie Marku,
pomiałem tam zapłacić pełną
sumę, ale on mówi, weź mi tu
opuść, no to, tak,
nie, no, bo już ten, no, ale dobra.
No, pójdźcie, jak tutaj pana żona,
ona siedziała przy kawie, pijemy,
jak mi to wszystko powie o mnie, co
mnie czeka, bo do niej to było tak, że
trzeba było mieć nawet na osiem miesięcy
kolejkę, bo ona była jedyna taka
po prostu w swoim rodzaju, że trafiła
wszystko dobrze, dobrze, no, miała
to sobie takie coś, żeby miała dobrze
przepowiedzieć, prawda?
I ona mówi, ja panu powiem,
ale wszystko pan chce tak, dobre i
złe. No, mówię, ja tam się nie boję
tego, że tak sceptycznie trochę podchodziłem
do niego, no to ona mówi, proszę pana,
powiem panu tak krótko, pana syn
będzie w szpitalu. Miałem syna właśnie,
przy urodził tam, już tam miał dwa lata,
ale nic nie będzie, to będzie taka
taka drobna sprawa. Druga rzecz,
tu mi wychodzi, że pan
nie będzie żony. Ja mówię, jak ten?
Pan, mamy firmę, mamy to,
dobrze posparujemy. Mówię, a żona
była koloru czarnego, miała czarne
włosy, czarne oczy, to dalej nie.
Ale pan poznał osobę,
o jasnych włosach,
w średnim wieku, niebieskich oczach.
Ja mówię, mi się blondynki nie podobały.
Jak mam? Mi się wtedy nie podobały.
Ona mówi, ale
tak będzie. Proszę państwa,
no, pan poznał tą kobietę
o jasnych włosach, blondynkę
i pan żoną nie będzie, a pan
będzie z tą pani. No i co dalej?
No i pan będzie jeździł
podróżni ciągle.
Gdyby pan zarabiał pieniądze,
będą to pieniądze takie, no, dosyć
spore, mówi, ale to nie będą tak
takie, żeby po prostu, no, mieć majątek
wielki, żeby odłożyć i tak dalej,
i tak dalej. Ja mówię, ja będę jeździł,
jak się mam podkierować, ja będę jeździł.
No tak, tak, mówię panu, jak jest.
Tylko, że wie pan, co mówi,
ale będzie taka sytuacja jakaś
kiedyś, mówi, że
pan otrzyma
wielki majątek
w później wieku. Ja mówię, ja? Majątek?
Jaki znowu majątek? Nie, to na pieniądze
nie zależy, mówię, jak jest innym
materialistą, ale będzie pan ma wielki
majątek w później wieku, tylko
musi pan uważać,
bo wokół pana będą się kręcić osoby,
które mogą pana po prostu, no,
wyczyścić dokładnie, żeby pan był
na to, miał uwagę.
No dobrze, no, ale to kiedy
będzie ten majątek? W później wieku?
Nie wiem kiedy, w później wieku.
Ale będzie miał pan blondynę, o jest
w końcu jak w średnim wieku
i pan będzie z nią cały czas, mówi,
ale z tym, że wie pan, co,
ale nie będzie pan aż tak
całkiem do końca. Ja mówię, to jak to?
No to ile będę z tym usłyszał? Nie wiem,
do końca pan nie będzie.
Ja mam zresztą wszystko, co się skończyło,
jestem w szpitalu, żoną pierwszą
nie jestem, jestem z blondyną,
nie jestem w tej chwili w wieku,
jeżdżę z nią już od 30 prawie
lat na tą pracę, bo
co pana, to autentycznie,
ja nie kłaniam, tak jest.
Krótko mówiąc,
trafił pan na bardzo dobrą
ekstrasyńskę, bo tak to się chyba
u nas mówi w Polsce, na takie osoby?
Nie wiem, no, to wieku,
czyli mówiłem to mojej żonie, ona mówi,
to co, to ty nie opuścisz, ja umrę?
Ja mówię, nie wiem, że do końca
z tobą nie będę. Mówię, ja mówię, nie wiem,
na razie jesteś na 31 lat, no,
no to nie wiem, jak to jeszcze mówię,
ale ten majątek, no i wie pan,
to takie śmieszne, to chyba dla mnie,
bo ciągle trzym tak myślę,
co to znowu za majątek, nie? I mówię,
przecież w spadku żadnego nie dostanę.
Ja mówię, o, ha, jeszcze tu będzie
o człowieka, który będzie miał,
grał w włosy, siwe włosy takie,
że będzie, no, srebrne włosy,
że będzie w średnim wieku, no to ja tak
nie pracowałem, to patrzyłem,
bo jakiś dziadek mi tutaj dom zostawił,
światek czy co, ale tak dla żartu
to wszystko, wie pan, nie?
Ale takiego mam kolegę tam, gdzie mieszkam, tam
w Gliwicach, co on
prowadzi to lotka, wie pan,
i on jest właśnie w średnim wieku, ma siwe włosy.
Ja sobie to powiedziałem, że ktoś miał.
Mówi, to wysyłaj u mnie do lotka,
bo ty mi coś odpalisz.
I się tak
nie umie to wstać.
No, we wróżek.
No, nie wiadomo, czy było dobrze
się z nim dzielić, to
wizją, prawda?
No właśnie, no, ale nie, ja tak
podchodzę, jeżeli chodzi o to,
bo to wygrano, no bo cóż my to mając
68 lat skończone,
z upocząć największe mające, ja to co mam,
to już i tak mam naryturę, żona też,
a tutaj sobie dorabiamy, tam,
wie pan, na tygodniu,
w Niemczech i to nam wystarcza,
i to wystarcza.
Ja uważam, że pieniądze
szczęście nie dają starać tak bardzo,
bo to są tylko rodzaje egzystencji życia,
żeby mieć tam na,
jakieś tam swoje potrzeby, na leki,
na jedzenie, czy na urlop, czy na tak,
a cóż tam, co to pieniądze?
Pieniądze to szczęście nie dają,
czasami przez pieniądze to można, można wszystko stracić.
No, są tacy, co przez pieniądze
stracili, rozum.
No, rozum, życie,
nawet, czy, czy, czy, czy,
rodzinę straci, to, to, to, to,
powiem na to, że pieniądze, duże pieniądze,
to są przeszczotane,
korzystywane, no, jakoś to tam jest,
no, ale w każdym razie, jeżeli chodzi o tą
blondynę, wie pan, no to,
wie pan, co to, ja kiedyś tam ją spotkałem,
tam po paru latach,
i powiedziałem, potem mówi, no nic,
powiedziałam ci to, co wiedziałam,
dwa słowa, ja mówię, no to rzeczywiście,
wszystko tak jakby trafiła w sedno,
nie, blondyna, nie myśli,
blondynki tylko czarne,
a tu nagle tak, że żono,
nawet, nawet nie myślę o tym, że
żono się rozejde, czy tam,
czy tam, no, są nasze,
jeszcze z nią rozchodzą, bo nasze po prostu
te fale były złe, no,
ona, ona jak te dwa magnesy,
myśmy się kochali po prostu, po prostu,
no, miała złe fale, złe fale,
no, ale to, to jakby takie życie jest,
a tutaj jestem 31 lat,
jestem z blondynką, bardzo wspaniała
kobieta, i
do rany przyjrzę, że można
tę kobietę, no, ale tak miało być,
nie? No, tak miało być, i oby tak
już było do końca. Ja tylko
po prostu życzę tym, którzy słuchają,
jak będą słuchać tego, żeby
uwierzyli w siebie i troszkę
szerzej oczy otworzyli, wie pan,
na to swoje życie. Dokładnie.
Zdjąć te klapki z oczu, zdjąć klapki.
Tak, tylko konie, które, wie pan,
na wsi jeżdżą jedną polną drogą,
wożą, wożą tam po trzewo,
to one nie muszą mieć otwartych oczu,
bo wiedzą, że to jest ta droga i z obcami
z powrotem chcą chórzec, nie?
A człowiek musi mieć wszędzie oczy i uszy otwarte,
i jak będzie zainteresowany,
to coś zawsze znajdzie,
prawda?
W ogóle to mam małą zagłoskę,
co wybrać, bo w folderze z nowymi rozmowami
na obróbkę i premierę
czekają co najmniej 53 nagrania,
a dodajmy do tego całe tony
innych materiałów rozsianych
po innych folderach.
Pewne jest jednak, że następne odcinki
będą i będą wypełnione
po brzegi historiami,
które za każdym razem zostawią państwa
z mnóstwem pytań
o prawdziwą naturę naszej rzeczywistości.
A jeśli macie jakieś swoje
historie, którymi chcielibyście się podzielić,
zapraszam do kontaktu.
Tradycyjnie polecam państwa
uwadze również nowy numer
miesięcznika Niesnany Świat,
który jest dostępny zarówno w wersji
drukowanej, jak i elektronicznej,
oraz kanał czasopisma na YouTube,
jak też kanały Piotra Cielebiasia
UFO Historie oraz
Marka Żelgowskiego Wehikum Wyobraźni,
na których również znajdziecie
mnóstwo ciekawych i bardzo
rozwijających materiałów
o tematyce paranormalnej, ufologicznej,
i nie tylko.
Mówił do państwa Marek Sęk
Ivellios.
Radio Paranormalium, Paranormalny Głos
w Twoim domu dziękuję za uwagę.
Dobranoc i do usłyszenia
w kolejnych naszych audycjach.
Śledźcie zapowiedzi na naszych
profilach społecznościowych
oraz na www.paranormalium.pl,
gdzie znajdziecie również
forum dyskusyjne i czat
z dala od cenzorskich macek
wielkiego YouTubeusza,
a także pełne archiwum,
naszych audycji w formie
mp3-ek do pobrania.