Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po 2, 3 i 4. Sporej odległości wydawały się być ode mnie.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne, niebieskie światła. To się wydawało tak, jakby to było... nad chmurami było jakieś ognisko tego światła, które przewijało się przez... no, ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zna za często, nie? Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki brzydliwy, brązowy, szarag, odleśny. Jezus, kurwa, mnie na wymioty zbiera, jak o tym myślę.
Ja w tym śnie się schowałam tak jakby pod stół. Nie wiem, byłam pod stołem, a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znowu widzę to światło. Wstaję z usza i chcę uchylić mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie.
A to jest...
Ale czuję jakąś grozę sytuacji. Jestem strarzona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża, wstylaj.
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższej godziny z kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Tym z Państwa, którzy są z nami pierwszy raz, przypomnę, że Radio Paranormalium to, wbrew pozorom,
nie jest jakiś tam kolejny kanał na YouTube, a pełnoprawne radio internetowe, które posiada swój serwer radiowy i swoją stronę internetową www.paranormalium.pl,
na której oprócz pełnego archiwum podcastów i zapowiedzi nowych audycji, znajdziecie również bogatą bazę ciekawych artykułów oraz forum i czat,
na których możecie dowoli dyskutować na tematy paranormalne, z dala od cenzorskich macek wielkich serwisów społecznych.
Mówią świadkowie, to z kolei podcast, w którym słuchacze Radia Paranormalium dzielą się swoimi historiami o spotkaniach z nieznanym.
Całkiem szczerze, całkowicie anonimowo.
A dzisiejszy odcinek wypełni w całości kolejna niezwykła paranormalna spowiedź.
Pozwolę sobie od razu nadmienić, że mimo stabilności połączenia, jakość dźwięku w niektórych miejscach trochę kuleje, dlatego polecam zaopatrzyć się w słuchawki.
Tym razem wysłucham serwisa Paranormalium.pl.
W tym odcinku wysłuchamy rozmowę ze słuchaczką, której różnego rodzaju trudno wytłumaczalne zjawiska towarzyszą przez całe życie.
Dla nas wybrała Crème de la Crème swoich osobistych doświadczeń.
Będzie więc dużo o kontaktach ze światami, wyjściach poza ciało, poznamy też ciekawy wątek ufologiczny i wiele, wiele więcej.
Zapraszam do słuchania.
Ja sobie nawet pozwoliłam wytumktować tutaj dlatego, żeby się nie pogubić.
No bo w ogóle nie mam tego, żeby się nie pogubić.
No bo wiadomo, jest to lekka treba.
Ale po pierwsze bardzo dziękuję, że Pan zadzwonił i dał mi możliwość wypowiedzi.
Po drugie też chciałam podziękować, jeśli mogę, mojemu kuzynowi z Kanady, bo to on jest w Państwa fanatycznym słuchaczem.
I tak jakby przypomniał mi właśnie o tym radiu.
To ja chcę powiedzieć, od czego jeszcze zacząć.
I wiem, że z reguły każdy tak mówi, ale ja naprawdę od dziecka byłam bardzo mediumiczna.
Od dziecka mnie interesowały jakieś takie rzeczy.
Takie rzeczy, które mnie interesowały.
Takie dziwne rzeczy, nieswoiste dla innych dzieci, jak książki o trójkątach bermudzkich, o kryptydach, o innych wymiarach, duchy.
Wszystko, co mistyczne mnie interesowało.
I rzeczywiście można powiedzieć, że ja mam na tyle dużo tych doświadczeń, jeśli mówimy na przykład o zaświatach,
że dla mnie to już zaczyna być jakby do tak miary normalne, można powiedzieć.
Czyli u mnie większość tych zdarzeń, o których będę tą mówiła,
nie jest ani straszna, ani groźna.
I właściwie chyba po to to mówię, żeby dać świadectwo ludziom, żeby się tak z tobą śpiewali i nie demonstrowali wszystkiego.
Może zacznę od tego, że pamiętam jakby moje pierwsze wyjście z ciała, jako dziewczyna młoda, bardzo młoda.
Wypadłam tak jakby, wypadłam leżąc na kanapie, wypadłam, wydawało mi się, że wypadłam na podłogę.
Przeleciałam przed nią i zaczęłam spadać w dół w bloku takim.
Próbowałam się złapać u sąsiada, pamiętam, za ławę.
Pamiętam się tą żankę skalą niedopitą, która tam stała.
Ale oczywiście mi palce, ręce przez tą ławę tak jakby przepłynęły.
No i zaczęłam spadać coraz niżej i się wypraszyłam, że ja spadnę do jądra ziemi.
I jakkolwiek dziwnie to nie brzmi, ja zaczęłam i śmiesznie, ja zaczęłam wtedy machać rękami tak jak ptak.
I faktycznie nie wiem czemu, ale ta podawa podziałała.
Ja po prostu wróciłam do ciała takim szarpnięciem, obudziłam się.
To pierwszy wyjście z ciała, to było takie, że ja się nie wiedziałam, że to jest tak.
To pierwsze wyjście z ciała było bardzo nieprzyjemne,
ale można powiedzieć, że uruchomiło mnie na widzenie bardziej, jak to powiedzieć, nie tylko przed sen,
ale również tak jakby na żywo, czyli powiedzmy sobie na jawie, czyli chodząc po ulicy i tak dalej.
Czyli nie tylko, że ten ja się gdzieś budzę, ale również na żywo czasami obserwuję różne ciekawe rzeczy.
I podzieliłam sobie tą opowieść tutaj i te moje jakby przypadki, no część, o których mogę opowiedzieć, tak?
Na takie, które są na żywo.
Czyli...
Nie śpię, tylko działam, funkcjonuję w życiu normalnym i co się dzieje.
No i takie, które oczywiście, jak to się mówi, ten, również jakby ten i jakby pograniczne są zjawy.
I taki najfajniejszy, moim zdaniem, przypadek, to miałam przyjemność w tym życiu raz widzieć na własne oczy
to, co nazywamy manifestacją poltergeista, a działo się to w Krakowie na ulicy Smolensk.
Tam wtedy był taki...
Tam była wtedy taka mutacja dla osób niepełnosprawnych.
I prowadziliśmy tam też klub ezoteryczny.
I działo się to, Kraków stoi starymi kamienicami, piwnicami.
Tam w piwnicach się dużo dzieje.
Robi się kluby, restauracje.
I tam właśnie w takiej piwnicy był urządzony klubokawiarenka, gdzie można było tam ciasta, kawę, w małych ilościach dobre piwo dla dorosłych z wieczorami.
I była też również część taka ezoteryczna, gdzie były na to rodzaju ciekawe tam pozycje.
Można było kupić książki.
Taki klub ezoteryczny.
I w tej piwnicy mieliśmy powieszone dość sporo takich dzwonków.
Łapaczów snów, ale też takich dzwonków.
I tam była manifestacja takiego ducha. Myśmy go nazwali Jasiek.
Ale mówię zupełnie poważnie, Jasiek był dżentelmenem.
Bardzo tak jakby zawsze głodnymi powiewami, no to wiadomo, że się manifestował.
Ale on był taki jakiś subtelny.
Natomiast rzeczywiście on uwielbiał dzwonki.
Żeby jakby dzwonić tymi, delikatnie tymi dzwonkami.
Ja pamiętam, że ja jak wchodziłam na dyżur rano, na przykład, żeby tam otworzyć maszynę do kawy, uruchomić tam, poukładać ciastka i tak dalej.
No tak się wchodzi do piwnicy, jest kompletna ciemność.
Nawet jeśli to jest rano i dzień, trzeba zapalić światła.
Więc ja zawsze prosiłam, chodząc, mówię Jasiek, ty wiesz, że jakby ja tutaj jestem, proszę cię, nie, bądź dżentelmenem, nie strasz.
Ale poważnie czuło się to.
Poważnie czuło się tą obecność.
Ale do czego zmierzam?
Bo była tam taka koleżanka, ona miała *** na dnie.
Pamiętam jej syn nawet tam ćwiczył w krakowskim klubie kajakarskim na Wiśle.
I ona tak jakby podważała istnienie tego Jaska.
Na zasadzie, że a może nam się wydaje, a może to gdzieś tam jakiś wywietrzy i tam wiaterek sobie pohula i tymi dzwonkami porusza i tak dalej.
I pamiętam, że myśmy raz kompletnie same z nią zostały jakoś tak.
Ale to nie był wieczór.
Tylko no ta piwnica właśnie jakby tam wiadomo klimat taki jaki jest.
Światła takie półmroki.
I myśmy siadły przy takim pomieszczeniu, gdzie była taka ława nakryta pamiętam bordowym takim aksamitnym obrusem.
I ja siedziałam na fotelu z jednej strony, ona po drugiej stronie, a na środku tej ławy stał mu siężny dzwonek.
On nie był ogromny, ale widzisz no do wysokości telefonu komórkowego.
No to ile to może być 10-15 cm mosiąc taki.
Więc wiadomo, że to jest ciężkie.
Tam na środku tej ławy.
No i ta *** właśnie tak do mnie mówi, że ale ty poważnie tak powiedz,
więc ty tego Jaska tak rzeczywiście wierzysz.
I ja tak jakby z głupia frant rzuciłam.
No to Jasiek pokaż co potrafisz.
I proszę pana ten mosiężny dzwonek on wystrzelił ze środka tego stołu tak w prawo poleciał pod drzwi gdzieś półtora metrowy.
Tak jakby go ktoś z katapulty wystrzelił.
Mnie do dziś takie ciarki się robią, ale przyjemne jak ja o tym odpowiadam, bo ja pamiętam twarz tej koleżanki.
Ona tak jakby jej krew odpłynęła, zrobiła się taka przejroczysta biała.
Wyleciała jak to się mówi z tej piwnicy tam na podwórko.
No bo kamienice krakowskie to tak jakby one w środku mają też wejścia jakby takie i podwórka.
Wyleciała tam na podwórko, nie chciała długo wejść.
I ja nie powiem, że ja się wtedy ekstra czułam i że mnie było tak radośnie.
Bo też się czułam.
Tak radośnie, bo też mi się tak zrobiło w pewnym momencie jak zobaczyłam tą manifestację.
Tak jakby, ale z drugiej strony no sama jakby prawda sprowokowałam.
Natomiast nigdy więcej jak to się mówi nie powtórzyło się nic niebezpiecznego.
Jasiek tylko jeden raz dał czasu.
Ja ten Jasiek, używam imienia jakbyśmy go nazwali tego ducha.
I on sobie tam był i on sobie tam jakby tej kamienicy jakoś tak podejrzewam odlaczył.
On w ogóle nie był w jakiś sposób ani namolny, ani straszący.
On się nie potrafił.
On po prostu chodził gdzieś tam i tymi dzwonkami od czasu do czasu poruszył jakby jak przechodząc.
Natomiast nigdy ja od niego tego zagrożenia nie czułam.
No i to jest dla mnie takie najbardziej powiedziałabym super no czad.
Bo miałam przyjemność jeden raz w życiu widzieć na własne oczy tą manifestację właśnie tego co nazywa.
No to poltergeist tak?
Ja bym to tak nazywała roboczo.
Natomiast no to dla mnie to dziś fenomen.
Jak to można zrobić po tamtej stronie.
No i to jest takie bardzo ciekawe.
Drugi bardzo ciekawy przypadek.
Taki krótki takiej manifestacji to jest z mojej rodziny.
Moja babcia, matka mojej mamy.
Ona umarła w 51 roku.
Bardzo młodo umarła.
To są czasy zaraz powojenne.
Moja mama urodziła się w takiej wsi pod suchą Beskidką.
I wiadomo nie ma telefonów komórkowych.
Wieści się rozchodzą nieco wolniej tam prawda.
Pocztą pantoflową.
Poczta jakaś tam w ogóle jedna na kilka okolic.
Więc.
Telefonów wtedy nie było w domach.
Nie można było tam prawda dzwonić i sobie przekazywać wiadomości.
I w tym rzecz ta moja babcia.
Ona umarła bardzo młodo tak naprawdę bardzo szybko.
No do dziś nie wiadomo co to.
Czy to jakieś zapalenie płuc.
Czy to jakiś moment po prostu taki dostała.
Jakie gorączki.
I umarła w ciągu tam dwóch czy trzech dni.
I dwa dni później po niej.
Wyprzedzę trochę bieg zdarzeń.
Dwa dni po niej umarła.
I to była siostra mojej mamy.
Jej ta wtedy była w wieku takim jak dzieci idą do komunii.
Ale w czym rzecz.
To jest opowieść mojej mamy.
I tą opowieść słyszałam też od ludzi starszych jak byłam na okolicy.
Więc to nie jest.
Moja mama nie jest osobą która opowiada jak gdyby często takie rzeczy.
Ona do dzisiaj to opowiada to jest taka jakby również.
Może nie przerażona ale skonsternowana.
Mianowicie ta moja babcia.
Była widziana po śmierci.
Przez swojego.
Kiedyś mój dziadek ubiegał się o jej rękę z takim drugim mężczyzną.
Który mieszkał gdzieś w wiosce za lasem.
Tak jakby w dzienniku ich lasu.
Ale mój dziadek wygrał te konkury ożeniem się z babcią.
Ale właśnie po śmierci mojej babci.
Ona była widziana na drodze.
Przez tego mężczyznę który kiedyś konkurował o jej rękę.
On nie był świadomy że ona umarła.
To było dosłownie dzień po tym jak ona umarła.
I tam się jeszcze wieści nie rozeszły po prostu.
Tam przez las do długiej wsi.
I on ją zobaczył.
I z jego opowieści ona mu powiedziała.
Że odchodzi od.
Którym mieniła imię mojego dziadka.
Tylko jeszcze musi wrócić po m****.
Właśnie po tą dziewczynkę która umarła.
I ten mężczyzna on po prostu się skonsternował.
Bo ona tam gdzieś potem babcia weszła do lasu niby.
No i jakby nie dawała mu to spokoju.
I na następny dzień.
On poszedł właśnie do wsi mojej babci.
No to trzeba było iść tam przez las.
Rozumiem wyprawa pewnie.
To nie jedna godzinka tylko trochę dłużej.
I jak doszedł do tej wsi.
To po prostu z ciekawości się chciał zapytać.
Bo wtedy rozgody to w ogóle ludziom się w głowie nie mieściło.
Jeszcze na wsi prawda.
I tak dalej.
Więc on po prostu z ciekawości poszedł się dowiedzieć.
Co się stało.
I jak się dowiedział że rozmawiał.
Właśnie z moją babcią.
Tam cała okolica.
Po prostu tam włosy dęba ludziom stawały.
No bo mężczyzna też nie jakiś.
Prawda nie.
W przytomności umysłu był.
I tak dalej.
Wszyscy się wystraszyli.
Tam był chrząst zamawiany pamiętam.
Tam było święcone wszystko.
No bo właśnie się jeszcze okazało że tam ma *** jak gdyby.
Jak on już doszedł.
No to potwierdziło się to że jej ma ***.
Czyli ta córka mojej babci również nie żyje.
A ona mówiła że musi się jeszcze po nią wrócić.
I to jest takie pytanie.
Jakby z mojej rodziny.
Ja mam takie pytanie właśnie odnośnie babci.
Czy wiadomo może czy ona przeleżała przez niedzielę po swojej śmierci?
Przed pogrzebem?
Bo mówi się że jeżeli zmarły przeleży przez niedzielę to zabierze za sobą jeszcze kogoś z żyjących.
Tego wie pan nawet nie.
Musiałabym pytać mojej mamy.
Ale nie wiem czy ktoś to będzie pamiętał.
To znaczy inaczej.
Data śmierci mojej babci trzeba by było sprawdzać w kalendarzach.
Prawda?
Bo daty śmierci babci.
Nie mam takiej wiedzy.
Mam datę śmierci mam.
Przecież wtedy była umarła.
To musiałabym sprawdzać.
Powiem panu że nie wiem.
Tego nie wiem.
Ale musiałabym po prostu sprawdzić w kalendarium.
Bo to się da sprawdzić.
Bo wtedy faktycznie dawniej tak.
To nie było kosmicznie.
Tylko jak by tam jeszcze nadszedł.
Wiadomo że leżało się opłakiwało.
Śpiewy były.
Więc na pewno była w domu.
Ale nie umiem panu powiedzieć w tej chwili czy to była niedziela.
Nie potwierdzę.
Bo nie wiem po prostu.
Tutaj ta obserwacja
zjawy babci na drodze jest dosyć
spójna z innymi historiami
tego typu. Że osoba która nie wie
o śmierci na przykład
sąsiada czy jakiejś tam innej osoby
mieszkającej niedaleko.
Spotyka zjawę tej osoby.
Czasami wchodzi z nią w interakcję.
A potem się dowiaduje że no
to już było jakby ostatnie spotkanie.
To jest bardzo takie
z jednej strony fascynujące.
Bo to znaczy że mogą się materializować.
W jakiś sposób te esencje duchowe.
Z drugiej strony takie
zastanawiające.
Bo ja sobie tak proszę posłuchać
proszę pana ja sobie wypunktowałam dlatego żeby
nie zapomnieć jak ktoś
takie ciekawsze i te które mogę powiedzieć.
Bo poważnie to tego jest tyle
w moim życiu że po prostu jak ktoś
ma jedno takie zdarzenie czy dwa.
No to tak jakby pamięta. A ja już niekiedy
tak jakby szukam.
Wyciągam z pamięci bo ja w misie mąstu.
A ktoś takiego przydarza. Na przykład
na cmentarzu rakowickim. Jak byłam
jak długo nie byłam w Krakowie.
Jestem z urodzenia krakowianką.
Natomiast jakiś czas nie byłam w Krakowie.
I w tamtym roku wróciłam do Krakowa.
I poszłam na cmentarz
rakowicki. I tam jest grób generała
Wieniawy Długoszowskiego.
Ponieważ ja kiedyś dawno jeździłam
w polno i w ogóle tak jakoś blisko.
Były szybkie te kawalerijskie prace.
Z jakimś takim sentymentem
podchodziłam zawsze tam właśnie
do legionów.
Często tam jako wcześniej
jako młoda dziewczyna właśnie
chodziłam na ten grób
generała Długoszowskiego.
I prawdę mówiąc
no człowiek, młodość i tak dalej
nie zawsze na biu mnie interesował.
Więc ja tak koniecznie chciałam
z nim kontaktować jako młoda dziewczyna.
I nigdy mi się to nie udało.
Ale tym razem jak przyjechałam
właśnie teraz do Krakowa
to poszłam odwiedzić ten grób.
I kupiłam świece i kwiaty.
I poszłam go po prostu przeprosić
tego generała Długoszowskiego.
Że ja tak po prostu
cały czas jakby
znaczy może nie cały czas, ale dość często
jako młoda dziewczyna zawracałam głowę
i poszłam go przeprosić po prostu.
I to był dzień zaduszny.
I tam ja nie byłam długo w Krakowie
tam postawiłem jemu pomnik
przed grobem generała Długoszowskiego.
Postawiłem mu pomnik naturalny
i wielkością. Stoi w mundurze ułański.
Przepiękny. Ale w czym rzecz?
Tam leżą legioniści
i tam jest taki szpaler, znaczy taka
alejka po jednej i po drugiej stronie.
No i ten grób mniej więcej
jest na środku. Ja stojąc
najpierw pochyliłam się nad grobem
przepraszałam tego generała, położyłam
świece i kwiaty i nic się takiego nie działo.
Odwróciłam się do tego pomnika
i zaczęłam się przyglądać
zaczęłam się przyglądać właśnie no detalom tam
munduru, bo mnie to po prostu
fascynuje. Tak jakby
lubiłam zawsze te ułańskie filmaty, konie
i tak dalej. I zaczęłam się przyglądać
jak to, do czego tam było
właśnie to półfinale. No mówię
na pomniku jak to jest zobrażone.
I czuję, że mnie ktoś gławka po głowie
ale czuję fizycznie. Więc
pierwsza myśl to jest, że ktoś
znajomy stoi
po prostu za mną, tylko tak mnie nie dało. Jak się
tu ktoś znalazł, jak puszcza wokół mnie.
Jak odwracam się, nie ma u kogo.
Ja mówię poważnie, to był
dla mnie tak realny, taki
dotyk, no nie, że mu
śnięcie, tylko dosłownie
mocne poczucie pogłaskania
tak po głowie. Ja byłam pewna, że to ktoś żyjący.
Taki jakby dotyk męskiej
silnej dłoni, tak? Coś tego
typu. I ja nie mogłam, ja nie
stwierdziłam, czy to prawdę mówiąc, czy to męska,
czy damska. Poczułam dotyk. No ciężko jak
z tyłu ktoś głaska po głowie, to często ciężko
powiedzieć, czy to jest męska, czy damska głupka.
Jeszcze tak z zaskoczenia, wie Pan.
Poczułam mocne, mocne, po prostu mocne
pogłaskanie i popatrzyłam się potem
za siebie i nie ma nikogo. Popatrzyłam się
w prawo, tam jest długa alejka.
Nie ma kogo. Popatrzyłam się w lewo.
Nie ma nikogo. No gdyby ktoś nawet
pogłaskał mnie po głowie i próbował
odejść, no to kilka minut
potrzeba, żeby się oddalić, a nie
te parę sekund, kiedy ja się odwracam.
Konsternacja, ale ja jestem przekonana,
że to właśnie w ten sposób dostałam znak
od właśnie Pana Generała,
że żebym się już tak nie przejmowała,
że mi wybacza te moje
młodzieńcze wybryki,
kiedy próbowałam tam koniecznie z nim kontaktować.
Rozumie Pan?
Też kroki byłoby chyba słychać, prawda? Że
ktoś podchodzi, a potem, że ktoś odchodzi, tak?
Tak, tylko ten pierwszy moment
to zawsze, u mnie się zawsze włącza
taki racjonalny umysł. No to był ten pierwszy
moment, że pewnie ktoś podszedł. No może człowiek
mnie słyszeć, wie Pan, tak jakby
pierwsze zakładamy raczej,
przynajmniej mój umysł zakłada,
no tak jakby najpierw racjonalnie staram się
myśleć, tak? Te pierwsze sekundy
takie u mnie, często się to tak zdarza.
I dzięki temu to ja jeszcze nie
zlawiowałam, prawdę powiedziałaś, niekiedy, bo
to też nie zawsze jest tak,
że czasami nam się wydaje, że coś jest,
a można to racjonalnie
wytłumaczyć. Drugi taki
przypadek to mam, tylko nie mogę, bo
tutaj jest taki Pan
artysta-malarz na cmentarzu podgórskim
pochowany. Nie mogę powiedzieć jego imienia
i nazwiska, bo on tak jakby
ceni sobie kameralność,
ale takie mam poczucie, no ja
zastanawiałam się, czy mogę i tak gdzieś wewnętrznie,
żeby jego nie mówić.
Natomiast on, on jest, mogę
powiedzieć tyle, że on jest swajką
sportretowany na swoim pomniku.
Ja często jak chodzę na cmentarz, ja
nie palę, ale ja po prostu już czasami
mam nawet i paczkę papierosów, bo
ja po prostu wiem, gdzie tam
jakkolwiek dziwnie to nie brzmi,
gdzie nie położyć po prostu ten papieros,
bo tak jakby czuję, że idą prośby.
I ja mu zawsze zostawiałam
obok jego grobu
właśnie papierosa i raz też szłam taka
zamyślona i nie zostawiłam.
I tu był podobny przypadek, bo mnie
poklepał ktoś po ramieniu bardzo mocno
z tyłu i ja się znowu odwróciłam
i znowu nie było nikogo za mną.
To są takie rzeczy, które
ja wiem, że to tylko ja jestem świadkiem
tych zdarzeń, ale
naprawdę dzielę się od serca tym,
czego ja doświadczam, bo
żeby inni ludzie, którzy doświadczają
takich rzeczy, żeby się po prostu może
nie wiem, tak bardzo nie bali albo też
nie myśleli, że zwariowali.
To co się dzieje, to wszystko nas otacza.
Tak jakby
na Powązkach też kiedyś, jak mieszkałam
w Warszawie, to słyszałam spod drzewa
muzykę balową. Dosłownie
taki moment. I to
niemożliwe na środku cmentarza, to jest
ogromna mikropolia. Tam
nie ma radyjek, bo też jakby zawsze
sprawdzam to, żeby wykluczyć
jak to się mówi. Tam słyszałam dosłownie
taki moment takiej muzyki balowej.
To była chwila. Ona tak jakby dochodziła
spod drzewa, spod ziemi.
To też było bardzo ciekawe.
To była muzyka taka jakby
z jakichś innych czasów
wzięta? Coś tego typu?
Tak, taka balowa, taka z innych czasów.
Ale nawet to nie, że w walce
czy coś, tylko taka jakieś
takie, nie wiem, bardzo, bardzo
dawne czasy, jakby takie
wie pan, menuety czy nie wiem co
po prostu. Dosłownie.
Ale to było też
takie mgnienie jakby, bo tak ucho
ustawiłam i potem tak jakby
właśnie no parę sekund i
przecichło. I tak sobie nawet wtedy pomyślałam
kurczę, oni tam balują rzeczywiście
na gdzieś we światach.
Te światy się tak przenikają.
Na tych tu wąskach też.
Ja w ogóle kocham cmentarze.
Ja się jakoś tak duchów nie boję, bo u mnie nawet
w domu często się zdarza tak, że
ktoś tutaj o tym zaraz tak jakby przejdzie
i ja często mam takie
kontakty i jakoś bardziej się
czasami ludzi można, bo moje bohaterzy,
chcą się zabawiać niż te dwa światu.
Ale na po wąskach też miałam takie
przeciekawe spotkanie, bo też poszłam jak gdyby
tam na rekonekans, bo to
w ogóle przepiękne, bo kawałki
historii, można się dowiedzieć wiele.
Wdjęć nagrobnych
tego jaka była moda, jakie
czasy. Ja tam lubiłam
po prostu od czasu do czasu pójść.
I jest taki moment,
że jakby weszłam główną bramą,
przeszłam kawałek tą główną
aleją i nagle zrobiło się
tak jakby, pocięto
i ja żyłam tak jakby, wie pan, jakby pusto,
cicho, jakby
ptaków nie ma, nikogo.
Rzeczywiście nie było ludzi
i naprzeciwko mnie idzie taki
mężczyzna, gdzieś koło 60,
może 50 parę,
taki szczupły,
pamiętam, płasztu,
taką pepitkę
i on miał kapelusz.
I on tak przeszedł, ukłonił
mi się, tak jakby tym kapeluszem
i popatrzył na mnie, uśmiechnął się
i powiedział, a na cmentarzu nie ma
dzisiaj żywego ducha.
I kurczę, ja się
nawet zanim obróciłam i on szedł.
Ja do dzisiaj nie wiem, czy to był żywy człowiek, czy nie.
Ale rzeczywiście ja miałam
wtedy poczucie, chodząc po tym cmentarzu,
tak jakby wyszłam
za 15 czy 20 minut, bo ja miałam poczucie,
że tam nie było, słychać
śpiewu ptaków, nie było ludzi,
tak jakbym na chwilę weszła
w inny wymiar. To też było bardzo ciekawe.
No właśnie, to jest
tutaj w innej, co prawda, dziedzinie,
w ufologii, ale istnieje określenie
na tego typu zdarzenia
czynnik OZ. Nie wiem, czy Pani
zna takie określenie. Podczas obserwacji
na przykład jakiegoś obiektu, czy postaci
całe otoczenie jakby zamiera,
zapada taka cisza, jakby
wszystko zamarło.
Ja bardziej tak jakby po swojemu
to nazywam, natomiast tego określenia
typowego nie znałam.
Ale to mi się też zdarza na przykład czasami,
jak jestem, no wychodzę gdzieś
na spacer, to mam taki moment, że chodzę
i tak jakby widzę, że są bloki do
my, ale dosłownie tak jakby czuję
jakby właśnie taka pustka, jakby tam
nikogo nie było, tak jakby i za chwilę tak jakby
człowiek tak jakby wychodził przez jakąś bramkę
z jakiejś gęstości i zaczynają
auta jeździć, tam ptaki, psy, a tak
to na moment tak jakby dosłownie niczego
nie było. Natomiast mnie
jakby w takich momentach UFO nie
lata. To szczerze mówię.
No to chyba tego
typu zdarzenia, tego typu incydenty
z taką nagłą ciszą
dotyczą chyba nie tylko spotkań
z UFO, ale i z innymi zjawiskami, bo
mam na przykład w archiwum Radia Paranormalium
takie nieopublikowane jeszcze rozmowy,
gdzie na przykład osoba idzie sobie
lasem i przez
pewien czas tak jakby wszystkie dźwięki
i cała przyroda dookoła była wyłączona,
a nagle jakby przeszła przez
pewną granicę, poza którą wszystko
się włączyło. Znowu było słychać
śpiew ptaków, szum drzew
i tak dalej. Tak, dokładnie.
Tak jakby człowiek przechodził przez takie
jak bym powiedziała portal niewidzialny,
tak jakby coś tak czuje się, że
nagle nawet jakby słońce
zaczyna inaczej grać, jakby
a tak to jest trochę tak jak na takim
filmie, wie pan, jakby człowiek był w takim
świecie właściwie, coś taka
taka dziwna atmosfera się robi,
faktycznie. Tak jakby się przeszło przez taką
niewidzialną ścianę, prawda?
Tak, tak, to jest bardzo ciekawe.
I u mnie jeszcze z tych
takich, powiedzmy sobie na żywo,
bo zaraz powiem to, co w takich snach
i w snach świadomych się dzieje, ale w takich
na żywo, takich doświadczeniach ciekawszych,
to ja mam takie, jakkolwiek
dziwnie to nie brzmi, to nie mówię, że
zawsze, ja nad tym nie panuję, to znaczy
ja mam takie momenty, kiedy
widzę, tak jakby mi się właśnie włącza
u mnie, tak jakby widzenie czasami
i co ciekawe, to raz widziałam
też na przykład takich ciekawszych
rzeczy, to w okolicach
Krakowie, w okolicach Łobzowa, tam
tak jakoś zielono jest i tam widziałam
takiego jakby, najpierw
bokowo zobaczyłam
kątem oka, jakby taką postać
maleńką biegała po, między
drzewami po trawniku, tylko to
nie był, bo to był dosyć
dosłownie miniaturowy
mężczyzna, gdzieś w wysokości
pięćdziesięciu, sześćdziesięciu
centymetrów tylko on był proporcjonalny,
bo jak się ogląda te bajki,
tamto kresnolubie są na przykład jakieś takie
wie Pan, jakieś takie nieproporcjonalne, to był
proporcjonalny miniaturowy mężczyzna,
jeszcze dodatkowo tak trochę po
bawarsku, jak dla mnie ubrany, w takich
spodenkach do kolan, tak trochę
jak dawniej w Bawarii chodzili,
tak mi się to kojarzyło, w takim kapelu,
i on się przemieszczał po tym trawniku dosłownie
tak jak w wywiórki
niekiedy, one tak skaczą, że oko za nimi
nie nadąża, ja to widziałam paręnaście
sekund i myślę, że to był jakiś opiekun
właśnie tej jakby,
tak jakby tej zieleni, tak jak
ja go wtedy odebrałam, natomiast
tak jak mówię, bardzo proporcjonalna istota
i tak, tak mi skakami
jakby, jakby, jak wywiórka
dosłownie się przemieszczał, znaczy w sensie on nie skakał, tylko
tak jakby oko za nim nie mogło nadążyć,
ja go widziałam na przykład dwa metry
w tym miejscu, a za chwilę się pojawiał
dwa metry dalej na przykład, tak jak
jakby, jakby błyskawicznie, to było ciekawe
na ludziach też czasami
nie rozumiem dlaczego, bo na przykład
siedzę obok kogoś tam na przykład w komunikacji
miejskiej i widzę, że dziewczyna ma
tatuaże na twarzy, bokiem, kątowym
i wiem, że no nie
fajnie jest tak obserwować czy patrzeć
więc, czy oceniać, prawda,
ale wtedy myślę, kurczę, no ale po co
sobie zrobiła na tej twarzy tatuaże, tak
no po ludzku, przepraszam, ale mówię jak jest
pomyślałam sobie, czymś poglądam
na tą dziewczynę, ona w ogóle nie ma tatuaży
a to widać było po prostu
bokowo i też miałam tak
ciekawy przypadek, siedziałam w supermarkecie
i przede mną stał facet
bardzo dziwnie, choć zobaczyłam
kątem oka, że
to on nie ma twarzy tylko on ma takie coś
jak, jak pysk
takiego stworzenia
i pamiętam, że
tak się nieswojo poczułam od niego
jakoś taka dziwna energia biła, ale
jakoś ja nie jestem, jak na kobieta
nie jestem strachliwa, tak to powiem
ja mam, nawet w sytuacjach kryzysowych
to ja tam jakby
zawsze reaguję działaniem
bardziej spokojem niż
na przykład nigdy mi nie paraliżuje i tak dalej
więc tutaj też się nie bardzo wystraszyłam
tylko tak jakby wzięłam głęboki oddech
no i zaczęłam się właśnie tam mówić
do góry, jak ja mówię do swojej drużyny
pierścieniaczy i do swoich przewodników
duchowych, żeby mnie po prostu
jeśli mogą to żeby mnie otoczyli
jakimś tutaj jakby
płaszczem energetycznym czy czymś, bo nie wiem
koło kogo stoję, bo rzeczywiście jakaś bardzo
dziwna ta energia była, taka nieprzyjemna
i jak powiedziałam to, żebym ja to powiedział, to
czyli właśnie tym kokonem
energetycznym, to pamiętam, że ten mężczyzna
się tak odwrócił, on stał przede mną
w supermarkecie, miał wózek
ze sobą za kupami, ja też
odwrócił się tak całkiem, bo tak to stał jakby
pół bokiem do mnie, odwrócił się
tak jakby od dołu do góry na mnie
popatrzył, tak się dziwnie uśmiechnął
zostawił wózek i wyszedł
to było coś, czego
ja do dziś nie umiem wytłumaczyć
czy to
można podpiąć
dla mnie tak
bo dla mnie ważne są te odczucia, których
człowiek z niczym nie może pomylić, tak jak
właśnie o tych momentach, kiedy jesteśmy w
powiedzmy sobie strefie ciszy
tak tutaj nie było strefy ciszy
ale bardzo dziwna energia
naprawdę taka bardzo dziwna
energia od niego odbiła
Czy ta postać sprawiła wrażenie fizyczne
i czy bardziej miała Pani wrażenie, że
ma do czynienia z jakimś
nie wiem, duchem, z czymś
z innego wymiaru? To ja bym powiedziała
tak, to było niemal
mogę powiedzieć, że to było całkiem
tak jak człowiek fizyczny
ale kurcze
powiedzmy sobie, no też nie przeźroczyste
tylko ta gęstość
była nieco mniejsza niż u człowieka
ale był wyraźnie widoczny
ja nawet szczegóły ubioru
dlatego mnie to zdziwiło, bo ja nawet te szczegóły ubioru
ten kapelusik z piórkiem taki
i takie spodemki jakby
z takimi jak w Bawarii
mi się to kojarzyło trochę tak jak w Bawarii
takie spodemki, jak gdyby miał
i tak jak mówię ta proporcjonalność działa
i on był taki, no nie przeźroczysty
ale też nie tak gęsty
jak człowiek, tak to powiem
I jeżeli dobrze pamiętam to on tak sobie przeskakiwał
tak, z miejsca na miejsce
tak jakby pojawiał się w jednym miejscu
znikął, pojawiał się w innym, znikął
pojawiał się w innym, znikął, coś na tej zasadzie?
Bo on biegał, to ja
widziałam, że on biega, tylko że ten bieg
był taki, że tak jakby oko nie nadążało
ja dlatego użyłam
z wiewiórką porównania, bo wiewiórki niekiedy
tak jakby, jakby nam
dwa kadry uciekały z filmu, wie pan, że widzimy
ją na przykład tu, a ona za chwilę jest w tamtym
miejscu, prawda? Tak jakby szybko
jakby i ten chłopek mniej więcej
ja na niego przepraszam, że chłopek mówię, no ale
jak mogę powiedzieć na coś takiego fantastycznego
małego, a on właśnie tak jakby
takimi szybkimi, ja miałam wrażenie
że po prostu oko mi nie nadąża, być może
on się poruszał, że biegnie
miałam odczucie, że on biegnie normalnie
wie pan, jak gdyby, tak jakby szybko
tylko, że ja łapię go raz tu, raz tu
okiem, że nie nadążam po prostu
okiem za nim, za tymi jego ruchami
tak jakby na przyspieszeniu jakimś był
jakby takimi jakimiś dziwnymi
susami się poruszał, tak? No, można
to tak nazwać, dokładnie
bardzo ciekawe to było
i z takich jakby ciekawych zdarzeń to
często mi się na przykład zdarza, znaczy
często, no może nie, nie często
nie codziennie, ale takie
właśnie bardzo dziwne
momenty, kiedy, opowiem jedno takie
zdarzenie, wtedy mieszkałam
na Wrocławskiej w Krakowie
jakoś też wtedy wracałam, pamiętam
wracałam z cmentarza
no nie tak, że ja po tych cmentarzach
ganiam codziennie, prawda, żeby to znowu
tak nie było, tu opowiadamy o tym, więc
jakby zdarzenia są skomasowane
ale wtedy wracałam jak gdyby
z cmentarza i wróciłam do domu
i kurcze
zapach, ale to taki
odór rozkładającego się
mięcha i u mnie zawsze się
ten pierwszy ten racjonalny umysł włącza
chociaż wiedziałam, że nic się w lodówce
no nie mogło rozłożyć, prawda, no więc
otworzyłam tą lodówkę, sprawdzam
otworzyłam pralkę nawet
sprawdzam
pomyślałam sobie potem może od sąsiada
stanęłam na drabince, patrzę pod krak
ale też no kurcze nic
i wtedy dopiero tak jakby
stanęłam na środku mieszkania i dosłownie
powiedziałam, że bardzo proszę
żeby
ta istota, dusza, istota
ktokolwiek to jest, żeby wyszła
na balkon i żeby przez ten
wróciła jeśli chce pomocy powiedzieć mi
o co chodzi, bo zapach proszę się
nie gniewać, pamiętam jeszcze powiedziałam
proszę się nie gniewać, ale zapach jest niedowodczy
i w ciągu kilku minut
ten zapach mi z mieszkania
ustąpił poważnie mówię
to jest po prostu ja się już śmieję
ale to są rzeczy
których no nie da się wytłumaczyć
i to jest takie
no na pograniczu, że ja się
kiedy zastanawiam właśnie gdzie jest
szaleństwo, a gdzie jest normalność
prawda? A ten odór unosił się
w całym mieszkaniu czy był jakby
skupiony w jednym miejscu? A on był
tak jakby w jednym
bo w kuchni była pralka, to nie było
pralka w łazience i on był tak jakby w kuchni
dlatego jakby tak oscylował no nie
także w ciągu tam
paru centymetrów tylko tak jakby oscylował
wokół właśnie tej pralki
i lodówki i wyżej
była jeszcze krawka na ścianie
właśnie tam, którą sprawdzałam to tu
prawda? Ale ja go nie mogłam tak punktowo
złapać, to tu było najbardziej czuć
no natomiast nawet jak ten człowiek
tam stanął parę metrów od tego miejsca dalej
to też było no tak można
powiedzieć zawiewało no w cudzysłowie
znaczy nie wiało inaczej nie, że
wiało, że ja czułam podmuch bo podmuchu
nie czułam tylko tak jakby no ta
woń, tak? No tak zapytałem bo tutaj
dużo mam takich też relacji gdzie
osoby ze mną
rozmawiające zgłaszają
historie gdzie był odczuwalny
jakiś zapach czy też zmiana
temperatury czy jakieś inne tego typu
odczucie i ono było
wyczuwalne w jednym miejscu a jak się głowę
przesunęło powiedzmy dwadzieścia centymetrów
dalej to już tego nie było
czuć prawda? Tutaj pani to
czuła w całym mieszkaniu tak? No to mieszkanie
nie było ogromne ale
to nie można powiedzieć to było to był taki
taki zapach, że ja naprawdę
pierwsze właśnie dlatego myślałam, że
coś gdzieś się u kogoś zepsuło czy coś
przecież tam w tej strefie o której
mówiłam lodówka pralka i właśnie
i ta ściana z tą u góry takie są
krakumy jak to się nazywa no takie
wie pan takie tam z powietrza
tak? Na ścianie. No takie my to chyba
na śląsku nazywamy lufciki
o coś takiego właśnie bo
poprzez oryal jakoś po
kobiecemu mówię na to krakum
to właśnie w tym miejscu tak jakby
najbardziej intensywne
natężenie ale w domu tak jakby
no naprawdę no było czuć
ten wie pan tam jakby
tylko źródło można było nosem
zidentyfikować skąd najbardziej
bije tak to powiem i to ciekawe
bo raz też na korytarzu ale już nie weszło
do domu tylko tak jakby na korytarzu to
też myślałam, że u sąsiada naprawdę myślałam, że
u sąsiada ktoś może umarł kurczę
ale też jakby zrobiłam taką akcję
i to po prostu już jakby teraz
już wiem, że można mnie uznać za szaloną
ale zanim bym łomotała
do sąsiada to najpierw mówię właśnie takie
jakby rzeczy i z reguły
że jakoś tak nie wiem
te interakcje u mnie to są jakieś takie
na zasadach jakiś takich, że ja
raz miałam jakieś takie zdarzenie
ataku energetycznego ale to dosłownie raz
w życiu pamiętam atak to
nie mogę powiedzieć, że ktoś tutaj jakby
wie pan mnie napastuje na zasadzie, że
próbuje mi coś zrobić
tylko bardziej może tak no czasami
po mojemu to tak jakby szuka kontaktu
żeby pomóc czy
po prostu z ciekawości
Mówi się, że niektórzy ludzie działają
jak takie latarnie morskie
dla zagubionych dusz, które szukają
pomocy bo nie są uświadomione w tym
co się z nimi dzieje
A z takich w ogóle
powiedzmy tobie już
to już teraz przejdę na pogranicze snu
sny świadome
i albo takie właśnie przebudzenia
to też ciekawe nam jakby
doświadczenia bo w ogóle fantastyczny
i zastanawiający jest dla mnie taki sen
gdzie od osoby
żywej dostałam informację
już mówię o tym rzecz
mój partner, który
już nie żyje na moment, ale wtedy
oczywiście jeszcze żył, żyła jego mama
i oni mieli, jego mama
miała taki dość trudny, ekstentyczny
charakter, ona tak nie lubiła za dużo
kontaktów, więc nie dzwonili
do siebie często. Ja pewnego
razu mam sen taki, że
jestem w lesie, takim pięknym
lesie i przede mną stoi
kobieta, pamiętam w takiej błękitnej
sastrzące, pamiętam fryzurę
jak dziś, bo była tak wyczesana
na taką nie dzisiejszą modę, tak
wytapierowane włosy, tak jak dawniej
kobiety nosiły takie mocno
krótkie i wytapierowane, czyli tak
się robiło, taką fryzurę nastroszoną
ja pamiętam właśnie detale
tej kobiety i pamiętam, że ja się
zapytałam co pani robi w moim lesie
a ona do mnie mówiła, nie do pani
tylko ja od pani Almii
do tego pana, wymieniła
imię mamy mojego partnera
jak ja się obudziłam, to już mi zaczęło
nie dawać spokoju i mówię
dzwoń do tej mamy
nie będę teraz dzwonił, zadzwonię w sobotę
bo jeszcze nas objedzie, że
w ogóle jest tam naruszany
pokój domowy, bo ona taka
ekscentryczna była rzeczywiście
no ale tak mi to nie dawało spokoju
że w końcu jakby
zaczęliśmy dzwonić, nikt nie odbiera
więc się wytaszyłam, że może kurde
coś się podziało i że
umarłam, bo mnie się zwykle
to ze zmarłymi kojarzyło
bo ja dużo w mieście mam właśnie
tej jakby przekazują, przychodzą
Tak rzeczywiście brzmi
jakby ta postać
szła po to, żeby zabrać
mamę partnera, prawda?
Nie, niech pan zaczeka, tu będzie jeszcze
po prostu, bo to jest ten, który mnie
do dziś zastanawia i to jest jaka jest
podświadomość ludzka, bo
co się okazało, jakby pojechaliśmy
pod blok, tam gdzie mama mieszkała
musieliśmy pojechać, to było
Kraków, Nowa Huta, więc myśmy tam
wyprawę zrobili, pojechaliśmy się i od
tamtych dowiedzieliśmy się, że
wzięło ją, wzięto ją
do szpitala, ale wzięto ją do
tak zwanego, no tu psychiatria
jest w Krakowie, bo coś jej się stało
jakieś nie wiem, potem się okazało, że
to jakby jakiś taki epizod, wie pan
no jakby faktycznie coś się zaczęło
dziać już, jakby takiego, że
zaczęła się zachować bardzo nieadekwatnie
i ją wzięto do szpitala
i tam faktycznie
myśmy ją na tej psychiatrii znaleźli
tylko, że jak ja weszłam na oddział
z moim partnerem, to tam
stanęła przed nami siostra
pielęgniarka, żywa osoba
która była w mojego snu
tym, że ona zupełnie nie wiedziała, że przyszła
do mnie we śnie, ja jej oczywiście tego nie mówiłam
kobieta po prostu
ta, która była w moim śnie, to była pielęgniarka
i ona mi przyszła powiedzieć
o dziwo, nie mama mojego partnera
tylko pielęgniarka, żyjąca
osoba, weszła do mojego snu
i powiedziała, że ma wieść o pani
o******, to jest przeciwna historia
bo to jest cały chorobowy zdarzeń, który
jak gdyby zaświadcza, że
my jesteśmy w stanie również
jak to się mówi, jakby no tak jakby
wejść do snu drugiej osoby i przekazać informacje
tylko tutaj ta kobieta
po mojemu była tego zupełnie nieświadoma
bo ona, ja byłam w szoku, że ja ją zobaczyłam
a u niej tak jakby nie działa się
żadna jakaś taka reakcja, żebym mogła
wyczytać, że no, no wiepa, że
że coś tam kojarzy mnie
czy coś takiego, to to przedziwne
tak jakby się uruchomiło jakieś połączenie
mówi się, że jesteśmy wszyscy
połączeni jakby w sieć
i czasami chociażby
właśnie na przykład odbieramy różne
interesujące sygnały
od osób, z którym
jesteśmy związani, bądź od osób
które jakby są
związane z tymi osobami, tak? W jakimś sensie
tylko no to jest nasze
jakby możliwości
mózgu, czy też nie tylko
mózgu, ale i naszych jakby sensorów
są jakby nie odkarmione tak do końca
zresztą mama, właśnie ta
mama mojego partnera
no dwa lata później umarła
i tu też niesamowita, jak działam
niesamowita historia, ktoś może powiedzieć,
że to komyłka, ale wracając
po jej śmierci z pogrzebu
że my dostali smsa, nie z jej numeru
telefonu, tylko z jakiegoś innego
no niby omyłkowo, ale tam
było napisane, to partner dostał tego smsa
jej syn, tam było napisane
synu, wyruszam w daleką
podróż, wszystko będzie dobrze
nie martw się o mnie mama
i to jest piękne
bo dla mnie takie rzeczy
świadczą o tym, w ogóle zauważyłam
że teraz właśnie przez smsy
czy przez komputery dużo
jak gdyby takich zjawisk też zachodzi
mój partner, który już nie żyje
on umarł
w grudniu 2021 roku
ja pamiętam, że ja pół roku wcześniej
się obudziłam, w sypialni siadłam
i taka przerażona mówię
do niego, mówię tam
bo to po prostu
ktoś nam umrze pod koniec roku, ktoś nam bliski
on się pyta kto
ja mówię nie wiem, bo mi nie powiedzieli
no i potem się okazało, że to on umarł
a ponieważ to były takie czasy, że jeszcze
tam resztki po covidowe i tak dalej
czyli jakby
myśmy wtedy mieszkali w Warszawie
i kremacja miała być o 2 w nocy
ja nie mogłam być przy tej kremacji
i pamiętam, że
no wiadomo jak to po śmierci
bliskiej osoby
to człowiek jest po prostu, wie Pan w jakim stanie
prawda, tak jakby między pogranicze snu
i jawy, ale bez żadnych
podkreślam bez żadnych środków
byłam tam nie wiem uspokajających
czy czego jeszcze, tylko po prostu taka
zaznaczona całą tą sytuacją
ale zadała mi przy sypianiu przy głowie
miałam telefon jego
jego telefon po prostu, wiedziałam
że ta kremacja ma być o 2 w nocy
ale po prostu zasnyłam
chyba o 1 i wybudziło
mnie, wybudziło mnie
takie
pykanie telefonu, ale takie dziwne
tak jak telefon się niekiedy wzbudza jak szuka sieci
takie tu tu tu tu tu tu
to było jakby, ja usiadłam na łóżku
więc ja byłam wybudzona i zobaczyłam
że jest godzina 2.13
więc byłam pewna, że on mi jakoś w ten sposób
jakoś daje nadzór, no właśnie tutaj
tu jest kremacja, ale co ciekawsze
to miał taki swój
ulubiony sygnał, zresztą mój partner
w ogóle był dziwny, bo miał
pamięć z planety gdzie było życie wodne
tak jakby zawsze świetnie pływał
po prostu mógł płynąć
bez zmęczenia nie wiem, kanał Lamaszu
przepłynął, a jak się zdenerwował
to zawsze przy nim wywalało
jakieś prądy
na przykład nie wiem, szedł na pocztę
jakby go tutaj zdenerwował, to im systemy
padały, tam bankomaty się zawieszały
przy nim, teraz nawet pamiętam, że jak się
jakby
miał taki choleryczny charakter, jak się zdenerwował
to myśmy tam gdzieś
popotykali, to wywaliło korki, ale
w całym bloku, tylko że to były nagminne
wydarzenia, a ważne to jest
na tyle, bo pamiętam, że on miał taki
sygnet, ja dałam mu ten sygnet
do kremacji, bo nie wiedziałam, że
nie można po prostu, zwrócili mi ten
sygnet i powiedzieli mi, że no nie można
kremować sygnetem, no i
dostałam urnę, którą wiozłam
z Warszawy do Krakowa, no i ten sygnet
i kurczę zastanawiałam się, czy
ten sygnet zakopać w
grobie, czy wrzucić symbolicznie do Wisły
i pamiętam, że właśnie
takie już za dwa dni
przed pogrzebem tak się zastanawiałam
budzę się, ale znowu się wybudziłam
w sypialni, usiadłam i ja widzę
mojego partnera stojącego w drzwiach
w sypialni, popatrzył na mnie
tak całkiem poważnie i powiedział do mnie
zostaw sobie ten pierścień,
że już miałam wszystko, czego ci trzeba, zresztą
potem nieraz w nas dostał i podpowiedział
mi taką rzecz, którą tylko on mógł wiedzieć
i bardzo wiele spraw to jak to się
mówi załatwiło, ale
najśmieszniejsze było to, mogę
mówić najśmieszniejsze, bo myśmy mieli poczucie
humoru takie ciekawe razem
z tym moim partnerem, że jak ja przywiozłam
tą urnę do Krakowa, wtedy stałam
jeszcze w mieszkaniu u mojej mamy
ta urna stała, no bo czekałyśmy jak gdyby
na przejechanie
na pogrzeb i kurczę
myśmy tak z mamą pamiętam siedziały
wtedy, wspominały, to było
niedługo czas swojego śmierci
prawda i zaczęłyśmy się
mimo wszystko, jakkolwiek dziwnie to nie wygląda
to człowiek przeżywając nawet
tragedię, ale jest on nie tak, że człowiek
się nie uśmiechnie gdzieś tam przez łzy
czy przez wie pan, bo zaczęłyśmy
wspominać takie różne rzeczy z nim
właśnie z moim partnerem, no ja się zaczęłam
śmiać, bo tam przypomniał mi się jak on coś tam
właśnie takiego pociesznego zrobił
i w tym momencie wywaliło korki
w całym mieszkaniu u mamy
i wiedziałam, że to jest
tak jakby jakiś też, no bo
on był z tego znany, to poważnie mówię
to przy nim, to niesamowite
ja się zawsze śmiałam, że byłby dobry
jako jakaś taka, nie wiem
jako koń trojański
że tylko go trzeba by było wkurzyć, żeby
poszedł i jakiś tam właśnie
trąd wywalił gdzieś, bo dosłownie tak się
często działo. A może gdyby
gdyby partner nauczył się
jakoś kontrolować tę energię
to może byłby z niego, nie wiem
dobry bioenergoterapeuta
na przykład, bo to tak brzmi jakby on
nie potrafił zażycia swoje energię
i kontrolować, a po śmierci
to nie wiem
szczerze mówiąc.
Ale nie, to to jest
raz też przyszedł do snu, to pamiętam
był taki wzburzony, że ja coś tam prosiłam
też mówię, dobrze nie będę ci marudzić tylko
po prostu informacja była ważna
powiedział, że szybko, bo nie ma czasu
bo oni tam mają bardzo wiele zajęć
i w ogóle bardzo dużo osób
z tamtej strony, tak jakby
mnie się wydaje, że tam życie tęskni
bo oni, znaczy inaczej, niektórzy są
rzeczywiście tak jakby utknął
gdzieś w jakiś takich, ja nie wiem
przestrzeniach widocznie jakby
gdzie niekoniecznie musi być zawsze
ciekawie, ale bardzo dużo
jakby byłam takim doświadczeniem
z takimi osobami, czyli ze światów, które
w ogóle tak jakby one tam
jakieś akcje, ciągle coś robią
tam życie po prostu aż tęskni
to jest też ciekawe
i w sumie tak na przykład
jak się, o, wystarczają z jego
z ojcem mojego partnera ciekawą
jakby rzecz też przed tym
było tak, że wtedy jeszcze
żył oczywiście mój partner
i jak myśmy spali w łóżku
to on zawsze śpiał, łóżko tak jakby
przy ścianie, więc on spał pod ściany
a ja tak jakby z brzegu
i myśmy, naprzeciwko łóżka stała ława
i był taki fotel, który myśmy nazywali uszakiem
bo on miał bardzo wysokie siedzenie
i z przodu takie jakby uszy
tam były na tym siedzeniu
myśmy ten fotel piesko z linie nazywali uszakiem
a mój partner lubił palić
no taką miał, taką mało miał
przypadłość, czyli często jak budził w nocy
to też palił i
ja się obudziłam, usiadłam na tym łóżku
w nocy i patrzę
siedzi w fotelu, no ciemno jak nic
więc siedzi w fotelu mężczyzna i pytam
bo byłam pewna, że to mój partner, mówię
kurczę znowu się obudziłeś, znowu będziesz w nocy palił
i to się rozpłynęła
ta postać jakby mi
w tym fotelu, więc ja znowu pomyślałam
no kurczę znowu ktoś był, odwiedziny jakieś
były, położyłam się, usnęłam
no bo się odwróciłam i oczywiście mój partner
jakby leży na łóżku, śpi więc
zrozumiałam, że odwiedziny były
usnęłam, ale dobrze, że popatrzyłam
wtedy na zegarek, bo był pod telewizorem
wyświetlacz, zegarka i to też była gdzieś
godzina druga w nocy i rano zadzwonili
do nas, że jego ojciec zmarł
o tej godzinie, czyli mam poczucie, że
po prostu były odwiedziny takie
po prostu wtedy jakby w naszej
sypialni, bo to był ten czas
No coś takiego jakby municja, że
zmarły w jakiś sposób informują o swoim
odejściu, czy też odwiedza
swoich bliskich
w tym momencie
Tak, to jakby
z ciekawszych rzeczy, że
ludzie, ale nas to jakkolwiek
dziwnie to nie brzmi, to nas nawet
kot, tylko myśmy potem
się zorientowali, że nasz kot nas
poinformował, jeden z naszych kotów, że
będzie odchodził, bo mieliśmy takiego
kota z pseudohodowli wyratowanego
takiego persa i myśmy go
nazywali cieburaszka, była kiedyś taka
rosyjska bajka krokodyl gienia
i cieburaszka i ta cieburaszka to
było tam takie stworzonko z wielkimi
uszami i oczami takie do niczego niepodobne
i ponieważ ten kotek był kochany, ale on
taki właśnie tej pseudohodowli do
niczego niepodobne, to myśmy go nazywali
cieburaszka, ale on był przefajny
i mój partner się raz
budzi i mówi, wiesz, to śniło mi się,
że ten nasz cieburaszka, że ja z nim
siedzę w statku kosmicznym
i ten nasz cieburaszka się pyta ludzkim głosem
jak się tym steruje, bo ja odlatuję
z tej planety. Więc myśmy się strasznie
z tego śmiali, ale
on tylko dosłownie dwa tygodnie później
zachorował na nerki i pomimo
naszego prób uratowania
go odszedł, czyli nawet
zwierzę potrafił poinformować, ten kot.
Z mojego doświadczenia,
nie mówię, że każdy,
ale kurczę i tak bywa.
A to ja z kolei miałem znaki od mojej kotki,
która niestety po 14
latach radosnego, zdrowego
życia, niestety przyszło mi
ją pożegnać niedawno, parę tygodni
temu. No też nerki jej
siadły, przestała w ogóle jeść,
przestała w ogóle pić. W ostatnim
dniu życia dostała chyba
zapaści w ogóle i tak już
była taka już zimna,
nie ruszała się. Podjęliśmy chyba jedyną
słuszną decyzję, żeby ją po prostu
uśpić. I jak już ją
uśpiliśmy, to nie dalej jak godzinę,
może dwie po tym uśpieniu, jak już byliśmy
w domu, rozległo się
takie bardzo charakterystyczne
drapanie w kuwetę. My mieliśmy
dwie kotki, tą kotkę,
którą uśpiliśmy i mamę
od niej, która jeszcze żyje cały czas.
Mama od tej kotki ma
duże problemy z poruszaniem się,
także w jej przypadku
te wizyty na kuwecie brzmią
no tak, tak trochę nieporadnie.
I zostawia po sobie bałagan,
jak schodzi. Natomiast młodsza kotka
bardzo charakterystyczny miał sposób
korzystania z kuwety. Takie drapanie,
takie jakby precyzyjne drapanie,
mocne i po prostu
to drapanie się rozległo
jakieś godzinę albo dwie
godziny po tym, jak ją uśpiliśmy.
I się powtórzyło następnego dnia jeszcze rano.
Ty jako właściciel
kotów, to ja też
podpiewam, że to my na nasze ucho
to już jesteśmy w stanie rozróżnić, które je,
które pije, które...
bo to są takie jakby subtelne
rzeczywiście subtelności, prawda?
Nawet poprzez... tak.
Każdy kot ma swój charakter.
Ja bardzo w ogóle po tej kotce
płakałem, jeszcze jak już się
dowiedzieliśmy, że nie ma
właściwie czego ratować
w jej przypadku, że to już jest koniec.
Ja bardzo po tej kotce płakałem i ona mnie...
Ona mi się pokazała we śnie
kilka dni później. Po prostu
taki zwykły sen, że kotka wskakuje
mi do łóżka i tam się przytulamy.
Radość i było po prostu co niemiara.
Ja to odczytuję tak, że ona chciała
chyba się tak już ostatecznie pożegnać.
Pożegnać, ale też mam wrażenie, że
one nas odwiedzają, te z Jodęta,
podobnie jak
nasi bliscy. Że te siaty się po prostu
tak naprawdę przenikają,
nakładają i to wszystko jest taka
jakaś jedna wielka siatka kosmiczna.
Czy my jeszcze mamy...
Jakby... bo nie wiem, czy jeszcze jakieś...
Bo ja jeszcze mam trzy zdarzenia zapisane.
Nie wiem, czy to opowiadać, czy...
Może pani opowiedzieć
za moment, tylko jeszcze mam takie pytanie,
takie spostrzeżenia właściwie.
Pani się wydaje taką osobą dość
mocno otwartą na odbieranie tych sygnałów
właśnie z niej fizycznej sfery rzeczywistości.
Tak mi się wydaje, że mogło to mieć...
Mogło mieć na to wpływ
pani zainteresowanie tematyką paranormalną
i mistyczną już od młodych lat.
To jakby panią otwarło, tak?
No tak. Pytanie, co było pierwsze,
jajko czy kura, bo zanim się człowiek nauczył
czytać, to ja już pamiętam,
że jako małe dziecko
to ja bardzo się bałam...
Jako małe dziecko to się bałam
zasypiać. Pamiętam, że wszystkie
rożki od poduszek były obgryzione
przeze mnie i zawsze
się chowałam pod kołdrę, bo ja już
wtedy po prostu, wie pan, widziałam wiele rzeczy.
Takich, no, dziwnych mi się
wydawało. Podobnie zresztą, jak
bardzo bałam się swojego cienia,
że rodzice mnie prowadzili do
psychologów długo, bo to już byłam
taka, no, jakby
nie maleńka, tylko dobrze
chodząca i gdzieś tam
w wieku przedszkolnym,
ale nie bardzo mała istotka, to ja...
Ale uczni się bałam cienia.
To jest ciekawe, że ja dopiero jakiś
czas później robiłam sobie...
Nie jest bardzo ciężko zasypiać nocy
załag, bardzo ciężko, ale raz sobie zrobiłam
jakby regresing, udało się
i to mi się przypomniało, że
dlatego ja się tak bałam jak gdyby
tego cienia, bo ja pamiętam jakby
gdzieś życie na takiej planecie, gdzie
tego cienia po prostu nie było w ogóle.
Tak jakby nie było to...
Nie było tam czegoś
takiego jak zostanie cienia.
Może jest tak. Tak jakby ten cien jakby nie
nie istniał w Pani Banku Pamięci
w ten sposób. Dokładnie.
Dokładnie. Ja historycznie
to wiem, że mnie wprowadzono do
psychologów i tak dalej, bo ja po prostu
wyrywałam się, uciekałam. Trzeba było
uważać, żebym nie wpadła gdzieś po auto, bo dla
mnie to było długo, to było takim szokiem,
że tu jest cień na tej planecie.
Ale z
takich właśnie jakby
rzeczy, to zawsze mnie też dziwiło, że
ludzie tak dużo tutaj
jakby... Właśnie z takich
takich dramatycznych tych opowieści,
o UFO, ja rozumiem, ja
absolutnie nie neguję niczego
doświadczeń. Jest na pewno, są
takie momenty, kiedy można powiedzieć
przeżywają ludzie również
tam za światami jakieś gorsze klimaty
czy coś, ale na przykład ja nigdy nie
miałam poczucia jakiegoś zagrożenia
od istot innych.
Znaczy inaczej.
Zdarzył mi się na przykład raz w życiu
taki atak energetyczny,
kiedy zostałam szafa w domu, pamiętam wtedy
partner wyszedł
do pracy, wyjechał do pracy,
bo to Wrocławia wtedy jechał, myśmy mieszkali w Krakowie
jeszcze wtedy, wyjechał do Wrocławia
i był w trasie. Ja pamiętam, że
ja usiadłam w hotelu, a telefon leżał
tak już jakby po drugiej stronie
stołu, a to jest ważne dlatego, bo
poczułam tak jakby mnie ktoś,
ale to dosłownie,
takim ogromnym,
tylko jeszcze pamiętam, że to
po mojemu był taki jakby ostrze,
tylko takie jakby w kształcie stożka
i to od tyłu, ale to było tak
chłodne, że tego
zimnego odczucia nie mogę
powiedzieć, bo nigdy w życiu
nie odczułam takiego chłodu,
tak jakby mi się bił ktoś z tyłu,
taką ogromną,
właśnie jakby ludowy kolec, aż do
serca. Ja nie mogłam się,
ja jestem naprawdę dość odporna
na ból, jak tylko kobieta,
w sensie takim, że ja tam nie wleję,
jak mówię, że, jak mówię, że boli,
to naprawdę musi boleć, ale wtedy
mnie bolało tak, że ja nie byłam
w stanie nawet sięgnąć po telefon,
każdy ruch musiałam się już wziąć
i nie ruszać, bo każdy ruch powodował, mam
takie, że czułam, że zaraz po prostu
no, zjadę, umrę
z bólu. I pamiętam, że
tak sobie pomyślałam w tym momencie,
mówię, kurczę, no umrę se tu
i jakby szybko nikt
nie wróci, więc chwilę tu sama poleżę
w tym domu, tak pomyślałam po prostu.
Myślałam, że umieram po prostu
i wtedy pomyślałam sobie, też tak powiedziałam
do moich przewodników, mówię, okej,
no jeśli uważacie, że już powinnam
odejść, tylko usłyszcie mnie, nie wiem
co się dzieje, ale usłyszcie mnie,
jeśli uważacie, że powinnam odejść, że
jeśli to jest okej, no to
dobrze, nie będę się tutaj kłócić,
ale jeśli to jest niesprawiedliwe, to proszę
o pomoc. I naprawdę
ustąpiło w ciągu 30 sekund,
chyba albo 40, nie wiem, może minuty.
Ja się potem badałam, niczego
nie wykryto, bo myślałam potem
znowu, że może taki atak serca,
pierą, wie co, ale niczego nie wykryto.
No, znowu serca chyba
bardziej by się bólem jakimś
objawił, prawda?
No, ale nie wiem, bo nie miałam nigdy, więc
po prostu jakby
to tak jak wtedy, to znowu próbowałam racjonalnie,
to było jedno zdarzenie takie, gdzie
czułam naprawdę, że
coś mnie jakby próbuje
ukatrupić, tak mówiąc,
a cała reszta, nawet pamiętam kiedyś
też, jak poprosiłam, bo tak jakby
ja wiem, że ja mam gdzieś tam
właśnie gwiazdę w swoją rodzinę,
no jakby duchową, kosmiczną,
poprosiłam, bo w snach
i dzisiaj rozmawiamy o zaświatach,
więc nie będę ruszała tematu, jak by tam było,
ale w snach poprosiłam, że kurczę,
no to raz chociaż dajcie
znak taki bardziej wyraźny,
nie tylko w snach, że jesteście, bo ja nigdy
nie widziałam statku kosmicznego tak jakby,
że jak ludzie obserwują, a ja jestem
święcie przekonana, że to jest w snach i widzę,
rozmówię dużo,
ale nigdy jakoś na żywo nie miałam
okazji, tak mówię, robicie sobie chętę,
chociażbyście raz po prostu
dali znak, że jesteście.
Pamiętam, to też było na ulicy,
myśmy wtedy mieszkali w Krakowie,
przy Wrocławskiej, na Poznańskiej, ja się bardzo
dużo razy w życiu przeprowadzałam, ogromnie
razy tylko, tak jakby na beduina, dość
często, że było na Poznańskiej.
Piąte piętro ostatnie, ja się
budzę, a ponieważ jest to ostatnie piętro,
więc myśmy mieli zawsze otwarty balkon,
no bo wiadomo, że nikt nie wejdzie
w ciepłe nocy i tak dalej, ja się
budzę, ale naprawdę się obudziłam,
wyszłam z łóżka i kurczę, tylko to byłam
w takim faktycznie stanie jakby,
jakby jak letarg. I przed
moim balkonem wisiał taki
bez, ale bezszemestny,
ogromny,
no ja powiem spodek, ale
znowu ujmę to po kobieńczemu,
stawut był taki jakby złożyć
dwa talerze takie
do siebie jakby głębokie,
czyli mówimy, że
taki jakby to powiedzieć, no bo
to nie był owalny, tylko tak jakby dwa talerze
złożyć do siebie, jakby
wypukłość u góry i wypukłość u dołu,
ale po środku była
taka przerwa i tak
jedna ta górna część kręciła
się jak gdyby po mojemu w jedną stronę,
dolna część w drugą stronę,
a na środku jeszcze było mnóstwo takich
migających świateł, które również tak jakby
pulsowały. To było bezszemestnie,
to się obracało
wokół jak w swojej osi, to było
duże takie jakby, no balkon
mieliśmy dość spory, powiedzmy sobie
gdzieś ze trzy metry, a to było
duże, ale nie jakieś takie mega
ogromne, no mogło mieć trochę więcej
niż balkon, jest może cztery czy pięć metrów
tej średnicy i kurczę
bezszemestnie sobie wisiało
i pamiętam, że ja miałam
nawet taki motyw, bo się zastanawiałam
wyjdzie ktoś, zobaczę kogoś czy nie, ale
ale cofnęłam się tak jakby
w siebie, widząc to i pomyślałam sobie
nie, ja nie jestem jeszcze gotowa,
żeby tam ewentualnie wsiadać
witać się z kimkolwiek albo gdzieś
polatać nad Krakowem czy nie,
mówię nie jestem, ale to tak jakby telepatycznie
powiedziałam i to tak jakby
kurczę, tak jak się czasami ogląda
na filmach jakiś takich jakby
tak jakby taki szkok
jakby zrobiło i odleciało,
ale tak szybko, że no prędkość
tego chłopka Bawarskiego, o którym
opowiadałam przy tym, to nic, to po prostu
to tak jakby poszło migiem,
gdzieś wystrzeliło w kosmos i zniknęło.
To jeden raz mi się udało wyprosić
takie spotkanie i wcale nie czułam się jakoś
nie wiem, kurczę zagrożona
czy nie wiem, ale
oczywiście z pełnym szacunkiem dla
wszystkich, którzy mają takie doświadczenia,
tylko mówię, też nie rozumiem, dlaczego
jedni tak, a drudzy inaczej.
No trudno to jakby wytłumaczyć tutaj
u niektórych osób jakoś w jakiś
w jakiś sposób
tego typu tematy już
istnieją jakby w banku
pamięci czy w podświadomości, a
u innych osób czegoś
takiego nie ma i to powoduje,
że na poziomie świadomym
zapominają tego, bo
świadomość nie wie do czego to przypisać
albo powoduje to jakby
też taką reakcję lękową,
paniczną bym powiedział.
Tak, może chodzić właśnie o ten
lęk, bo w lęku się
bardzo wiele kryje, bo jakby ja
tak jakby z życia biorę przykłady
i pamiętam, tak jak mówiłam, jeździłam
konno i dlatego to jeszcze podpowiem,
jak działa nasz lęk. Poszłam kiedyś
do Stwoszowicach
to było, tam jest też taki klub jeździecki,
tylko ja tam poszłam po prostu, jeszcze się wtedy
uczyłam jeździć konno i
byłam bardzo młodą dziewczyną, ale
tam się poszłam uczyć jeździć konno i
weszłam do tego klubu i tam był taki
przepiękny koń w boksie,
taki pamiętam, kary, no
przydący i boksy mają
co do siebie u koni, że tam jakby jest
taki moment, że one mogą
głowę wystawić, jakby
są takie okienka, prawda,
i mogą głowę wystawić. I ja podeszłam do
tego konia, kocham zwierzęta
i tak wyciągnęłam ręce i on podszedł,
przytulił się do mnie,
ja go głaskała. To była taka
piękna chwila i nagle słyszę
za sobą krzyk mężczyzny,
to był stajenny, no tam
takie nieparlamentarne słowa padły, że
o matko i kazał mi w ogóle,
no dyplomatycznie mówiąc, oddalić się
z tego miejsca i potem mnie tak
skrzyczało, bo powiedział, że ten konie jest
nieobliczalny, że nie wolno bez pytania
podchodzić, bo to jest kon, który kopie,
gryzie i tak dalej. I co się stało?
Ja wiedząc już o tym, za każdym
razem, jak przechodziłam koło tego boksu,
widocznie byłam na tyle jakby już lękowo
do niego nastawiona, że on już potem
za każdym razem atakował, czyli szczerzył,
kopał zęby i tak dalej. Ale właśnie
tylko chciałam powiedzieć na przykładzie tego doświadczenia,
że jeśli nie wiemy i
podchodzimy jakby tak,
samo życie to jak gdyby pokazuje,
że podchodzić z otwartym sercem,
z pełną miłością i pokojem,
to druga strona już zareagowała
podobnie, prawda?
No szczególnie zwierzęta, bo one są, mówi się,
że zwierzęta są szczególnie wyczulone
na te nasze, te fluidy, które od nas
idą. Tak, tak dokładnie.
Takie są, mediumiczne.
Ojej.
No tak, wykropkowane praktycznie wszystko.
Ja tych opowieści oczywiście mówię,
mam ten, ale zapisałam sobie to.
Myślę, że coś
z nich się tutaj przyda. No taka fajna
paranormalna spowiedź nam wyszła
dzisiaj. Tak jakby
wybrane the best of the best
z życia ze zjawiskami
trudnymi do wytłumaczenia.
Dokładnie.
Z takimi, z takimi, z tymi, którymi
mogłam się podzielić, bo tak jak mówię,
do mnie, u mnie w domu to często,
jak ja się śmieję, jest taki tunel
przesiadkowy, że bywa tak, że
nic się nie dzieje, a są takie okresy, że po prostu
bez przerwy tutaj ktoś jakby budza się,
ktoś przychodzi, ktoś jakby
no jakby
właśnie chodzi. Mówię ktoś,
bo nie wszystkie, nie wszyscy
zmarli sobie życzą, żeby
posiadać o nich, ale to
poważnie mówię, że to jest często, dlatego
jakby ja już się przyzwyczaiłam i tak
niekiedy słuchałam jeszcze, tak jak mówię,
nasza spowiedź tu tak jakby niech ociepli
ten klimat, że jakby
mam nadzieję, że to da też
ludziom jakby takiej jakby
pewności, że to nie wszystko nas chce
zaatakować, nie wiem, zabić,
zadręczyć, tylko, tylko
po prostu, może rzeczywiście, może
kluczem do wszystkiego jest brak lęku,
tak myślę. No najlepiej
do wszystkiego, do takich niezrozumiałych
rzeczy podchodzić
po pierwsze bez
lęku, a po drugie z otwartym
umysłem, tak? Tak, tak jak my
byśmy chcieli, żeby do nas ktoś tam
podchodził, prawda, po tej
drugiej stronie.
Ja tutaj sobie jeszcze takie parę pytań
zapisałem do tej pierwszej historii
z tym spontanicznym wyjściem z ciała,
bo to tak troszkę mi się skojarzyło z
pierwszym takim wyjściem, które
opisał Robert Monroe w
swoich książkach. Czy była Pani może zaznajomiona
z tematyką oby, z pracami
Roberta Monroe'a, nie wiem,
Bruce'a, Michaela Newtona?
Proszę posłuchać, więc żeby było
pocieszniej, to ja jestem po prostu
taki
samouk siermięczny, czyli
można powiedzieć, że mnie bardzo
interesuje wszystko, ale
ja nie czytałam książek Pana Monroe'a,
ale mój kuzyn
właśnie z Kanady, jak ja mu też
opowiadałam o tym zdarzeniu, on powiedział tożsamo
co Pan, bo on jest Panem opowieściem tego Monroe'a
i polecił mi jak były już
lektury i ja mam to na składzie, tylko nie mam
kiedy jeszcze przeczytać.
Natomiast to samo powiedział
jak gdyby, natomiast nie się to
zdarza jakby samoistnie, że
na przykład ja niekiedy tak mam, że teraz, że na przykład
ja jakby nie umiem nawet tego,
teraz mi się zdarza, że ja siądzę na łóżku,
wydaje mi się, że siadłam na łóżku, że ja jestem
całkiem obudzona, ja się patrzę do tyłu, a
ja tam leżę na przykład, to tylko,
że ja nad tym nie panuję, jakby
to samo wychodzi. Staram
się nauczyć tego, żeby zrobić
to całkiem świadomie, ale
no tak różnie z tym bywa,
raczej się to samoistnie umieć.
No to z książkami to tak jak, tak jak
u mnie w jakimś sensie, bo ja też
mam wszystkie książki Roberta Monroe'u
na półce, no tylko nie zdążyłem,
zdążyłem
doczytać pierwszą część
do połowy i mniej więcej przed
tym momentem jak Robert Monroe zaczyna
opisywać swoje metody wychodzenia
z ciała, no niestety w tym momencie
zaczęły się u mnie egzaminy,
sesja egzaminacyjna na uczelni
i tak od tamtego czasu
ta książka chyba już dziesiąty rok czeka
na doczytanie do końca. Mam
wszystkie książki Roberta Monroe'u,
z pozostałych książek
miałem właściwie czas tylko przeczytać
fragmenty, które były prezentowane na antenie
Radia Paranormalium jakiś czas
temu. Mam książkę Bruce'a Moana,
taki podręcznik opisujący
metody kontaktów
ze światami. Podręcznik przerobiliśmy
w dużej części na warsztatach
u Pawła Byczuka w Tucznie, ale
no na przeczytanie całości też sobie
jeszcze trochę chyba poczeka.
Także też, też
byłem wprowadzony w tą tematykę,
bo też
kilkanaście lat temu uczestniczyłem
w takich medytacjach grupowych,
online, prowadzonych
potokiem doświadczonego
mistrza rejnki, tak bym to powiedział,
takiego pana, który dosyć długo
pracował z energiami i uczył
innych jak to wykorzystywać.
Byłem zaznajomiony z tą tematyką
od strony praktycznej, natomiast
od strony teoretycznej, no książki
jeszcze czekają na jakby
przeczytanie. Tak to jest, jak wczoraj
człowiek, no bo praktyka
to jest to, co ze wszystkim tak jest,
że praktyka jest, no wiadomo, książka
jest bardzo cenna, ale praktyka
jak to się mówi, jest
i mi się wydaje jeszcze cenniejsza,
czyli w momencie jak przeczytamy nawet tą książkę
to jest, to jest bardzo
oczywiście wskazane zapewne, ja
ja się też tak przymierzam i muszę,
bo będę porównywała z tymi doświadczeniami,
które ja mam, ale tutaj samo
czytanie, no to tak jak zjazdą konną, gdybym powiedziała,
można tysiąc książek przeczytać, ale jak
człowiek nie, nie wsiądzie na tego konie i zaczyna
działać, no to raczej, raczej
wiele z tego, jak to się
mówi, nie będzie.
No teoretycznie to powinno być tak, że
najpierw powinno się zacząć od teorii, a dopiero
potem przejść do praktyki, no a
tak z niektórymi ludźmi
jest, że jakby
to idzie na odwrót, czasami
praktyka bez teorii.
No ja jak byłam, jak miałam
pierwsze wyjście z ciała, to podejrzewam, że w Polsce
jeszcze zupełnie nie były dostępne
książki Pana Modrą, więc nawet gdy mi to
nie, no
nie dało, bo ja mam w tej chwili 55
lat, także, także
no to, to nie wiem, kiedy książki
się pojawiły Pana Modra w Polsce.
Chyba pierwsze wydanie jego książek
w naszym języku pojawiło się na początku
lat 90-tych, z tego co kojarzę.
Też rozmawiałem jakiś czas temu z
słuchaczami, którzy, którzy
praktykowali OB,
zanim te książki ukazały się w naszym
języku i notatki
krążyły taki, taki tajny
obieg notatek na papierze
zrobionych, takich odręcznych,
jak ćwiczyć,
na co zwracać uwagę, także
mówiło się już wtedy,
chociażby mam tutaj książkę Leszka Schumana,
który wspomina o
Robercie Monroe i o jego eksperymentach.
Mam też Andrzeja
Dominierskiego, który również
człowiek związany z nieistotnym światem,
z tym czasopismem swoją drogą.
Też w swoich takich
starszych już książkach też wspominał
o Raymondzie Moodym, o
tych tematach związanych z
doświadczeniem z pogranicza śmierci,
wspomina też bodajże chyba
o Robercie Monroe również,
ale to były czasy, kiedy książki
Roberta Monroe jeszcze nie były
rzeczywiście tak u nas dostępne,
także opis tych doświadczeń,
opis tych w ogóle eksperymentów,
ta metoda wychodzenia z ciała
krążyła tak w takim drugim obiegu
u nas, można powiedzieć.
Tak, to teraz, no cóż, będę na
dalekości, nigdy nie jest za późno
na naukę.
A takie jeszcze, takie jeszcze tutaj mam pytanie,
czy, czy te zdarzenia,
z obie się jakoś u Pani powtarzały?
Próbowała Pani to jakoś kontrolować?
To wywoływało u Pani jakiś
lęk, czy się Pani
jakby, no, przyzwyczaiła
do tych, do doświadczania tych rzeczy?
Pierwszy raz, tak jak pierwszy raz
się przestraszyłam, bo ja myślałam, że ja umarłam
nawet, tak jakby, no, wie Pan,
no, człowiek leci po prostu ten moment
w dół spadania i pamiętam nawet ten
właśnie, tak jak mówię, że tak jakby lecąc
w dół tego bloku przez te mieszkania,
to ja się wystraszyłam, nie wiem dlaczego,
ale przestraszyłam się, że ja wpadnę do jądra
ziemi. Tam nie żyję,
co prawda myślałam, że nie żyję, ale wpadnę
do tego jądra ziemi i w ogóle już
przestanę żyć jeszcze bardziej. Więc
jakby to było dla mnie takie przerażające,
ale potem, właśnie potem
wróciłam szarpnięciem, a potem
działo się już jakby tak miękko,
bez jakiegoś spadania w dół, na przykład,
na przykład też miałam taki moment, że
właśnie usiadłam na łóżku, wydawało mi się,
że obudziłam się i patrzę,
a u mnie w mieszkaniu jeszcze wtedy miałam trzy koty
i znowu balkon otwarty, bo piąty,
i patrzę się, że jest czwarty kot,
taki rudy, ognisty
kolor. Myślę sobie,
noc księżycowa, bo pełnia
wtedy była, może przyszedł od
sąsiada, ale w momencie, jak ten
kot skoczył na ścianę
i tak jakby pionowo po niej poszedł, po czym
szedł przez ścianę
do sąsiada, to ja sobie pomyślałam,
kurczę, co jest
grane i odwracam się, a ja
leżę, znaczy ja tu siedzę, a tam
leżę na łóżku, czyli jakby
już bardziej miękko i to mi się tak jakby
dzieje, wie Pan, jak się dzieje
samoczynnie, to szczerze
mówiąc, ja dużo jak gdyby też pracuję
tam z rejsem i mnie
interesują różnego rodzaju metody,
ale jak się to dzieje samoczynnie, przymraję
się między nami mówiąc, że tak jakby
próbuję jakby
wie Pan, na przykład ćwiczyć na
zasadzie takiej, że właśnie doprowadzić się
do takiego stanu, żeby mi się, że tak powiem,
transowego, żeby mi się trochę
spać chciało, ale jednak, żebym nie zasnęła,
próbuję jak gdyby się z tego ciała wyszarpnąć,
ale szczerze mówiąc, trochę
nie jestem
jakby konsekwentna w tym
działaniu, czyli mam takie okresy, że próbuję
dużo i czasami mi się uda,
a mam takie okresy, że po prostu
sobie myślę, a mam w nosie,
wyjdę to wyjdę, nie wyjdę to nie wyjdę
i tak wychodzę za jakiś czas,
więc jakoś tak, jakoś tak po prostu
no, no co, chcę
się przyznać, ale nie jestem konsekwentna w tych
ćwiczeniach. No, ja kiedyś byłem dosyć
konsekwentny w tym, w tych
różnych sprawach związanych z medytowaniem
w tym okresie, kiedy brałem udział
w tych medytacjach grupowych.
Bardzo łatwo mi się udawało jakby
położyć na łóżku
i tak stopniowo powyłączać
czucie poszczególnych części ciała, tak jakby
doprowadzić się do tego stanu, że
po prostu, taki jakby poziom
bycia po prostu, tak? Ale
z ciała świadomie nie udało mi się
jeszcze nigdy ani razu wyjść.
Tak, w medytacji to podobnie, mam, że
tak jakby czuję, że tak jakby się rozpływa,
i tak dalej, ale żeby mnie wtedy
wyszarpnęło, to nie. To bardziej mi się wtedy
włącza widzenie, tak jakby pokój,
zaczyna tak jakby parować cały, prawda?
To tak jakby wychodzimy i tam
już zaczyna być widać różne rzeczy, ale żeby
wtedy wychodzić, to nie. To są jakby
dwie różne sprawy. Także to
choćbyśmy, nie wiem, jak się starali,
to wiele rzeczy jeszcze pozostaje
poza naszą świadomą kontrolą.
Stety lub niestety. Tak,
albo trzeba by było mieć kogoś, kto
rzeczywiście, jak to się mówi,
nie wiem, wrząt na, wie Pan, jak to
się mówi, człowieka na jakieś 3-4
miesiące na trening jak w wojsku
i się poznać, a ubiegł
się, to oczywiście metaforycznie nie było
żadnym materią, czyli żeby jakiś wycisk
dał i podprowadził. Może wtedy
by się udało. Tak, Panie Marku.
Tak, dokładnie. Rozumiem,
że to są wszystkie historie, którymi
chciała się Pani dzisiaj podzielić?
No na dziś tak, bo po prostu
tego jest tyle, że, wie Pan,
a ja też przeżywam, to jest
takie przeżycie tutaj udzielać tego, jak to
się mówi, nagrania, także
myślę, że też nie będziemy
może za długo i dużo
opowiadać, bo też ludzie, podejrzewam, że
nie wiem, jaką wyporność mają ludzie, żeby
tu nie zarudzić.
No dzisiaj wyporność ludzi
przetestujemy bardzo intensywnie.
Audycja
przygotowana na dzisiejszy
wieczór, na
6 kwietnia
trwa 2 godziny, także
zobaczymy, ile ludzie wytrzymają. O Matko!
O Matko! To od
razu, Drodzy Państwo,
z góry, że tak powiem,
duży uśmiech i szagun, jak ktoś wytrzymał
do końca. Także
życzymy, żeby wszyscy wytrzymali.
Myślę, że wytrzymają, bo podobnie
jak Pani zresztą, tak dzisiejsza
moja rozmówczyni, którą usłyszymy
po 22 też ma taki bardzo fajny
głos, bardzo zwieźle opowiada o
swoich doświadczeniach, także myślę, że
myślę, że wytrzymają.
Jestem pewien, że całkiem spore
grono słuchaczy Radia Paranormalium
z przyjemnością dotrwało do
końca tej rozmowy. Tym zaś,
którzy właśnie przystąpili do szukania
wspomnianej pod koniec audycji,
niniejszym ułatwiam szukanie.
Otóż w ten sam wieczór, kiedy
tę rozmowę nagrywaliśmy, odbyła
się premiera 64
odcinka podcastu Mówią Świadkowie,
który na YouTube
otrzymał dodatkowo tytuł
Ze Światowi się wcy lasu.
A odcinek 71
właśnie dobiegł końca.
Dzięki wszystkim za słuchanie.
Oczywiście, jeśli macie jakieś swoje doświadczenia,
którymi chcielibyście się podzielić
z innymi słuchaczami, zapraszam do kontaktu.
No i zapraszam też
do sięgnięcia po nowy numer Nieznanego
Świata, w którym tym razem mocno
zaznaczył swoją obecność temat UFO
i reptilią oraz tego,
jak kościół katolicki na przestrzeni
wieków obchodził się z niezwykle
intrygującym tematem pod tytułem
Reinkarnacja.
Nieznany Świat dostępny jest w wersji
papierowej lub elektronicznej.
Czasopismo posiada też stronę
internetową www.nieznany-swiat.pl
oraz kanał na YouTube,
na którym od jakiegoś czasu
ukazują się wybrane relacje
z rubryki Dotknięcie Nieznanego.
Niedawno ukazał się tam też
odcinek, w którym jeden z czytelników
własnym głosem opowiedział
o spotkaniu ze zjawą kryzysową.
Warto czytać,
warto słuchać, warto też zajrzeć
na kanały znanych Państwu publicystów
udzielających się w naszym radiu.
Wehikuł wyobraźni Marka Żelkowskiego
oraz UFO Historie
Piotra Cielebiasia,
na których różne tematy z pogranicza
są bardzo rzetelnie omówione
i rozwinięte.
Zapraszam również do zajrzenia na stronę
Radia Paranormalium pod adresem
www.paranormalium.pl,
gdzie obok interesujących artykułów
znajdziecie również pełne
archiwum naszych podcastów
w formie mp3 do pobrania
oraz forum dyskusyjne,
na którym możecie wymieniać poglądy
na tematy paranormalne
z dala od censorskich macek
serwisów społecznościowych.
Mówił do Państwa Marek Sęk "Ivellios",
Radio Paranormalium,
paranormalny głos w Twoim domu.
Dziękuję za uwagę. Dobranoc
i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach.