Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światła. To się wydawało tak, jakby to było...
Nad chmurami było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez...
No, ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie coś zobaczyć.
Tajemnicze istoty.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Jakąś grozę sytuacji. Jestem przerażona po prostu. Biegnę i krzyczę do męża, strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium.
Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższej godziny z kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim internecie.
Przy mikrofonie Marek Sęk "Ivellios".
Zanim przejdziemy do głównej części dzisiejszego odcinka, pozwolę sobie przypomnieć,
można sobie przypomnieć, że w wersji opublikowanej na YouTube część odcinków podcastu Mówią Świadkowie jest opatrzona rozdziałami.
Tak też jest z dzisiejszym odcinkiem.
Jeżeli któraś z relacji z jakiegoś powodu się Państwu nie podoba, zawsze można skorzystać z listy rozdziałów i przeskoczyć do innej części podcastu.
Przechodząc do głównej części dzisiejszego odcinka, za chwilę poznamy garść niezwykle interesujących relacji o bliskich spotkaniach dzieci z obcymi istotami.
Będą to zdarzenia z różnych kategorii, w tym tzw. bedroom visitors, shadow meni, istoty przypominające klasycznych ludzi w czerni, tzw. men in black,
zakapturzone postaci i inne istoty, jak gdyby wyjęte z innej rzeczywistości.
Zaczniemy od zapoznania się z relacjami nadesłanymi do Radia Paranormalium drogą tekstową.
KORESPONDENCJA NADESŁANA DO RADIA PARANORMALIUM 5 LIPCA 2023 ROKU
Dzień dobry.
Piszę tego e-maila, gdyż miałem podobną historię, co jeden z waszych widzów opowiadał w odcinku 52 podcastu Mówią Świadkowie.
U mnie zaczęło się, gdy chodziłem do piątej klasy podstawówki.
Miałem wtedy 11 lat.
Śpię w majową noc, gdy raptem poczułem ucisk na kostkach, nadgarstkach, biodrach i szyi.
Czułem, że nie ma nic.
Czułem się, jakby ktoś przywiązał mnie pasami do łóżka.
Otwieram oczy i zobaczyłem dwie postacie po lewej stronie, jedna po prawej i jedna z tyłu.
Naprzeciwko łóżka było okno.
Czułem, że rozmawiają ze sobą, ale nie widziałem dokładnie ich twarzy.
Pamiętam, że byli niewysocy, maksymalnie półtora metra i szczupli, można powiedzieć jak anorektycy.
I byli do siebie bardzo podobni, niemal identyczni.
Próbowałem krzyczeć, płakać.
Lecz usta się otwierały, ale nie mogłem wydobyć żadnego dźwięku.
Głową ruszałem na boki, tak jak dzieci machają na nie.
Czułem, że jestem w stanie dotknąć palcami jednej nogi w drugą stopę,
ale podnieść nóg nie mogłem przez ten ucisk, więc to nie mogło być paraliż zemny.
Raptem postacie zniknęły i ucisk zniknął.
Pobiegłem do drugiego pokoju opowiedzieć rodzicom, co się stało.
Na początku rodzice wysłuchali, ale uznali, że był to koszulka.
Szmar.
Bałem się wracać do tego pokoju, więc spałem tej nocy z nimi.
Po paru tygodniach, śpiąc w swoim łóżku, znowu poczułem ucisk na kostkach, nadgarstkach, biodrach i szyi.
Otwieram oczy i zobaczyłem tym razem trzy postacie.
Z kształtu ciała wyglądały tak, jak te przy pierwszym spotkaniu.
Tym razem, choć znowu próbowałem krzyczeć i płakać z całych sił, to było słychać niemal szept.
Jakby ktoś z domowników był w pokoju, to na pewno by mnie nie uderzyło.
Jakby ktoś z domowników był w pokoju, to na pewno by mnie nie usłyszał.
Gdy rano się obudziłem, to zobaczyłem cienką, kilkucentymetrową ranę.
W sumie to nie była rana.
Strupek sam odpadał i nie było po nim blizny.
Od razu pobiegłem powiedzieć rodzicom.
Na początku znowu uznali, że coś się przyśniło, bądź wymyślam.
Bałem się zostać sam w mieszkaniu, więc gdy rodzice wychodzili do pracy,
to poszedłem do kolegi z klasy, aby u niego czekać do wyjścia na lekcję do szkoły.
Po kilku dniach znowu miałem...
Znowu rano zauważyłem bliznę.
Opowiedziałem rodzicom i uznali, że trzeba pojechać do lekarza.
Lekarz mnie obejrzał i dał skierowanie na randgę na głowy.
Badanie nic jednak nie wykazało.
Po tym prześwietleniu miałem jeszcze kilka spotkań,
na ogół raz na dwa, trzy tygodnie,
i prawie po każdym te odpadające strupki.
Były one na rękach, przedramię, ramię i nóżach.
Wtedy zauważyłem, że to jest blizna.
Znowu rano zauważyłem bliznę.
Uda, łydki.
Pokazywałem je rodzicom, ale twierdzili, że sam się podrapałem w nocy.
Tylko żadna rana tak szybko się nie goi.
Zawsze powinien być strup na kilka dni.
Bałem się sam zostawać w mieszkaniu.
Czułem, że ktoś chodzi za mną, znajduje się za moimi plecami.
Rodzice uznali, że coś jest nie tak i pojechałem z nimi do tzw. szeptuchy.
Usiadłem na krześle, które stało na środku pokoju,
i coś tam mówiłem.
I coś tam mówiła.
Jakby modły.
Wizyty tych istot odbywały się, ale rodzicom już o tym nie mówiłem,
gdyż uznałem, że i tak mi nie wierzą w to, co opowiadałem,
a wszelkie próby, że tak powiem, wyleczenia mnie są nieskuteczne.
Wizyty zrobiły się rzadsze po jakimś pół roku od pierwszego spotkania
i odbywały się może raz na miesiąc, raz na sześć tygodni.
Pamiętam, że mimo że spotkania były rzadsze,
to podczas wizyt ogarniała mnie bezsilność.
I pomyślałem sobie, o nie, znowu to samo.
Kiedy to się skończy?
Całkowicie zanikłem po jakimś roku od pierwszej wizyty.
W sumie może było około dwudziestu wizyt.
Jednak to nie koniec historii.
Gdy miałem jakieś szesnaście lat, wakacje spędzałem u babci.
W nocy obudziło mnie silne światło w pokoju.
Nie były to zapalone żarówki, gdyż barwa była śnieżno-biała,
jak podczas spawania.
Oślepiało na kilka sekund i zgasło.
Wtedy zobaczyłem te same istoty, co wiedziałem, gdy miałem jedenastu lat.
Stanęły na środku pokoju i patrzyły się na mnie.
Było ich wtedy dwie bądź trzy istoty.
Nie pamiętam, co było dalej, ale rano, jak wstałem,
to obudziłem kuzyna, który spał w tym samym pokoju na innym łóżku.
Powiedział, że przyśniło mu się oślepiające światło,
ale żadnych istot nie wiedział.
Żadnych ran na ciele nie znalazłem.
Po tym zdarzeniu zacząłem szukać innych osób, które miały podobną historię,
ale wtedy jeszcze Internet nie był tak powszechnie dostępny, jak obecnie.
Ogólnie były tylko informacje, że ludzie widzieli kosmitów,
ale były to zagraniczne publikacje.
I o ile większość ich podobizn nie ma na mnie wpływu,
to przy niektórych odczuwam niepokój.
Gdy opowiadam znajomym swoją historię, to na ogół się z tego śmieją
lub mówią, dlaczego akurat ciebie nie znałem.
Dlaczego akurat ciebie wybrali?
W czym jesteś taki wyjątkowy?
Witam. Chciałbym się podzielić swoim przeżyciem.
Jako mały chłopiec mieszkałem w niewielkim mieście niedaleko Bielska Białej.
Miałem wtedy jakieś 7-8 lat.
Nie jestem w stanie dokładnie określić.
Mieszkaliśmy z mamą obok starego domu, w którym mieszkała stara kobieta.
Pewnego dnia poszedłem na roraty, jak zawsze z Lampionem.
Zawsze chodziłem sam i wracałem sam, ponieważ mieszkaliśmy bardzo blisko kościoła.
A wracając, postanowiłem iść skrótem obok domu tej starszej pani.
Jako małe dzieci baliśmy się jej, ale nie na tyle, żeby tamtędy nie chodzić.
Chodziły różne plotki, że jest nawiedzona i temu podobne.
Można było przejść wąskim przejściem obok jej domu.
Dróżka ta miała jakieś 30 metrów prosto i skręcała w prawo pod kątem 90 stopni,
ale było wszystko widać przez ogrodzenie.
W połowie tej ścieżki usłyszałem dźwięk, coś jak uuuu, więc się zatrzymałem.
Ten dźwięk brzmiał jak stereotypowy duch, więc od razu pomyślałem, że sąsiadka robi sobie ze mnie żarty.
I ruszyłem dalej.
Ale po zrobieniu 3, może 4 kroków,
zobaczyłem półprzeźroczystą rękę zza pachołka ogrodzenia, która próbuje mnie dosięgnąć.
Najdziwniejsze jest to, że nie było widać reszty ciała przez ogrodzenie, tylko ta ręka, dosłownie zza słupka.
Zmroziło mnie. Nie zastanawiałem się ani sekundy.
Puściłem lampion i zacząłem uciekać w takim strachu i stresie, że do dziś czuję niepokój, myśląc o tym.
Uciekałem ile sił w nogach, aż na rynek miasta.
Jak już się uspokoiłem, poszedłem do domu główną do domu.
Nigdy więcej nawet nie spojrzałem w okna tego budynku, ani tamtędy nie przeszedłem.
Pamiętam jeszcze przerażony wyraz twarzy mojej matki, jak zobaczyła, w jakim stanie wróciłem do domu.
Teraz mam 31 lat.
Więcej nie poszedłem do kościoła.
Jestem niewierzący i bardzo racjonalnie myślący, ale na tamte zdarzenie nie mam żadnego logicznego wytłumaczenia.
Robicie dobrą robotę.
Długo myślałem, czy napisać.
W zasadzie już kilka lat.
Nie jestem dobry w pisaniu.
Opisałem to najlepiej, jak potrafię.
Po tym zdarzeniu miałem wieloletnie koszmary, uczucie obecności i paraliże senne.
Do dziś mam wielkie poczucie, że jest coś więcej.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w grudniu 2023 roku.
Był to najprawdopodobniej rok 2004.
Miałem wtedy około 7 lat.
Zdarzenie miało miejsce w moim ówczesnym mieszkaniu w miejscowości Krynica Zdrój.
Na początek zaznaczę, że mieszkaliśmy na trzecim piętrze kamienicy.
Miałem wówczas zabawkową tarczę, w którą rzucało się rzutkami na rzepy.
Będzie to ważne dla historii.
Zazwyczaj miałem dobry sen i nie budziłem się w środku nocy, ale wtedy było inaczej.
Zobaczyłem się dość gwałtownie i spojrzałem na okno.
Było ono oświetlone lampami z ulicy i na tle tego światła zobaczyłem bardzo wyraźnie odcinającą się ciemną postać.
Była to sylwetka bardzo małego chłopca, który znajdował się na parapecie w pozycji kucającej.
Ze względu na światło dochodzące zza jego pleców wydawał się cały czarny, poza oczami, które były duże i świeciły mocnym białym światłem.
Ta wydawała mi się groźna i złośliwa.
Po około 30 sekundach chłopiec sięgnął w stronę stołu znajdującego się pod oknem, po czym zniknął.
Następnego dnia stwierdziłem brak jednej z rzutek do tarczy.
Wiedziałem dokładnie ile ich było, więc byłam pewna, że jednej brakuje.
Rodzice jednak zlekceważyli moją opowieść, twierdząc, że pewnie po prostu zgubiłam tę rzutkę.
To zdarzenie bardzo zapadło mi w pamięć.
Korespondencja nadesłana do Radia Paranormalium w czerwcu 2023 roku
Witam. Do podzielenia się swoją historią zachęcił mnie mój krewny, który jest państwa stołym słuchaczem, oraz audycja o świadectwach ludzi związanych z UFO.
Chyba odcinek 52 podcastu mówią świadkowie.
Całości zdarzeń nie nazwałbym obserwacją, tylko cyklicznymi spotkaniami.
Historie zaczęły się w późnych latach 80.
W tym roku, gdy miałem od 9 do 12 lat, mieszkałem w małej miejscowości na ostatnim piętrze w bloku.
Razem ze starszym o rok bratem zajmowaliśmy duży pokój z wyjściem na balkon.
Jest to dość istotna informacja.
Wiem, że zabrzmi to na swój sposób absurdalnie, ale pamięć o tamtych wydarzeniach wróciła do mnie dosłownie kilka lat temu.
Byłem uczestnikiem wielokrotnego prowadzenia do stacji kosmicznej we wnętrzu naszego Księżyca.
Pamiętam stosunkowo niewiele, ale za to z licznymi szczegółami.
Na dziś jestem w stanie przypomnieć sobie i odtworzyć dwa pełne zdarzenia.
Moja pamięć zarejestrowała sytuację, kiedy w nocy byłem wybudzany przez jasne światło.
Nigdy się go nie bałem. Nie było żadnych istot ani głosów.
Wychodziłem na balkon i przechodziłem przez balustradę balkonu, aby dać się chwiecić promieniowi transportującemu.
Gdy czułem, że się unoszę, puszczałem balustradę, by po chwili znaleźć się we wnętrzu pojazdu.
Pomieszczenie było niskie, bladoniebieskie, świecące, jakby z podświetlanego plastiku.
I było ciepło.
Siadałem po turecku na podłące, naprzeciw wielkiego monitora czy też okna.
Obserwowałem przez nie, jak w ciągu pięciu minut dolatywaliśmy do powierzchni Księżyca, by wlecieć w jeden z jego kraterów i tuneli.
Po chwili wylatywaliśmy po dwie minuty.
W dużą przestrzeń zakończono z góry wielką kopułą.
Cała konstrukcja bazy przypominała dziurę w ziemi w kształcie odwróconego stożka z wysuniętymi do środka platformami lądowniczymi.
Pomieszczenia były przyklejone do ściany tej konstrukcji i oddzielone od przestrzeni do latania szybami.
Zawsze, kiedy wychodziłem z pojazdu, ktoś na mnie czekał. Chyba kobieta.
Gdybym miał ją opisać, powiedziałbym, że bardzo przypominała człowieka.
Była wysoka.
Miała dredy podobne do tych znanych z obrazu Predatora związanych w kitkę.
Po latach odnalazłem duże podobieństwo w postaciach klonerów z kamino z Gwiezdnych Wojen.
Ale oczy miała większe i kolorowe.
To znaczy zmieniały swój wygląd w zależności od emocji.
Zawsze byłem prowadzony na początku do małego pomieszczenia.
Było zaciemnione i ciepłe.
Był tam tylko jeden mebel.
Sześć ani jakby zdrobnej gąbki, który twardniał w zależności od siły nacisków.
Zawsze byłem prowadzony na początku do małego pomieszczenia. Było zaciemnione i ciepłe. Był tam tylko jeden mebel.
Zawsze byłem prowadzony na początku do małego pomieszczenia.
Tam zazwyczaj sobie siedziałem jakiś czas.
Z tego pokoju przeprowadzano mnie do innej sali.
Na środku ciemnego pomieszczenia siedziały w kręgu inne dzieci wraz z nauczycielem.
Między nimi znajdował się jakby pionowy, biały promień lasera.
Naszym zadaniem było myślami dokonywać zmian promienia, tworząc coraz to wymyślniejsze kształty.
Każdy po kolei i po jednej zmianie.
Można było na przykład z tej pionowej linii zmieniać się w ten sposób.
Dochodziliśmy w tej zabawie do naprawdę skomplikowanych, wielowymiarowych figur.
Bardzo lubiłem tę zabawę.
Potem uczono nas dużo o Bogu, stworzeniu, materii.
Pamiętam jeszcze ostatnie pożegnanie i to, że nie chciałem, by się to zakończyło.
Pouczono mnie, że o wszystkim zapomnimy,
ale w odpowiednim czasie będzie nam dane sobie o tym przypominanie.
Kiedy wspomnienia te zaczęły się we mnie budzić, dyskretnie podpytałem się rodziny
i okazało się, że rzeczywiście wspominałem im o UFO i o wycieczkach na Księżyc.
Traktowali to w kategorii snów i nocnych, dziecięcych wyobrażeń.
Na dzień dzisiejszy z tamtych doświadczeń, poza wspomnieniami,
pozostał mi lęk nocny przed obserwacjami z zewnątrz,
że mnie ktoś podgląda przez okno.
Dlatego sypiam zawsze z zasłoniętymi oczami.
sypiam zawsze z zasłoniętymi oknami.
Mam też czasami napady paniki
związane z wysokim nocnym niebem
i wychodzeniem na zewnątrz w tym czasie.
Nad lewym łukiem brwiowym
posiadam także okrągłą bliznę,
dziś już w kształcie wklęsłej kręski,
ubytku skóry,
której pochodzenia nie potrafią wyjaśnić
ani rodzice, ani ja sam.
Pamięć wraca pomału,
ale obrazy stają się żywsze i wyraźniejsze.
Jestem pewny, że to moje doświadczenie
dotyczy wielu osób,
bo widziałem tam naprawdę dużo dzieci
z różnych kultur, których liczba
dochodziła do kilkusetek.
Gdybym sobie coś jeszcze przypomniał z czasem,
odezwę się na pewno.
Pozdrawiam wszystkich państwa
i waszych odbiorców.
Korespondencja nadasłana do Radia Paranormalium
w październiku 2017 roku.
Sprawa dotyczy mojego siostrzeńca.
Nie pisałem wcześniej,
bo sytuacja była zbyt zbyt zbyt
ciężka, ale znośna.
Jednak siostrzeniec ma już 9 lat,
zaczyna rozumieć, co się dzieje
i dochodzi do sytuacji, gdzie nie może go siostra
zostawić samego w domu,
np. idąc do sklepu 50 metrów na zakupy.
Siostrzeńce odwiedzają jakieś postacie,
że tak ich nazwę.
Zaczęło się jednej nocy,
gdy siostra usłyszała wołanie dziecka
i pobiegła do pokoju.
Zaznaczę, iż w tym czasie nie był chory.
Okazało się, że jest w jakimś transie,
ma gorączkę lekką
i patrzy w środę.
Wciąż w ścianę.
Wyglądał jak naćpany.
Siostra opowiadała, że był też wystraszony.
Opowiadał w trakcie transu,
że w pokoju są jacyś panowie
ubrani na czarno, nie widzi ich twarzy
i patrzą się na niego.
Oczywiście pierwsze myśli
krążyły obok choroby lub snu
i zwykłych przywidzeń związanych z tym stanem.
Sytuacja zmieniła się,
gdy po jakimś czasie znów przyszli.
Tym razem rozmawiali z siostrzeńcem.
Opowiadał on,
że każą im się wyprowadzić z tego mieszkania
że muszą to zrobić jak najszybciej
i że jak się zdecydują
to oni im pomogą.
Siostrzeniec zaznaczał kilka razy
i bardzo stanowczo, że oni są dobrzy
i chcą pomóc.
Takie sytuacje były do zniesienia,
lecz to, co wydarzyło się pewnego razu
załamało cały spokój mojej siostry
i całej rodziny.
Mianowicie nad ranem siostrzeniec
wpada z historycznym płaczem
do pokoju siostry,
krzycząc, dlaczego nie przyszłaś,
jak cię wołałem, dlaczego mi nie pomogłaś.
Po powolnym uspokojeniu dziecka
udało się jej dowiedzieć,
iż miał znów wizytę, jednak tylko jednego pana.
Pan ten spowodował u niego
paraliż senny.
Siostrzeniec był całkowicie świadomy
tego, co więzi słyszy i czuje,
jednak nie mógł wydobyć z siebie głosu,
a raczej krzyczał,
ale nie było go słychać.
Jak wspomniałem, poprzedni goście byli dobrzy,
jednak, jak twierdzi siostrzeniec,
ten pan był ewidentnie zły.
Mówił, że chciał zrobić mu krzywdę.
Dziwne jest też to, że podczas transu
siostrzeniec ma otwarte oczy
i patrzy prosto w oczy mojej siostry.
Łapie ją za głowę,
przyciąga na odległość około 10 cm,
tak, by mieć jej oczy
naprzeciw swoich i wodzi rękoma
nad jej głową i wokoło twarzy.
Tak, jakby coś sprawdzał
lub coś widział.
Ma wtedy mętny wzrok.
Trwa to około 5 do 15 minut,
a cały trans do kilku godzin.
Wszystkich odwiedziń było już
kilkanaście.
Ostatnio się nasilają.
Siostra nie wie, co ma zrobić.
My też nie wiemy.
Kiedyś pomogła im w innej sprawie
wioskowa szeptucha,
ale ona już nie żyje.
Kiedyś w takie sprawy nie wierzyliśmy,
do czasu, gdy w naszym rodzinnym domu
zaczął odwiedzać nas duch.
Dziś wiemy prawdopodobnie,
kto to był.
Mamę doprowadził do stanu przedzawałowego.
Ojciec do dziś o tym nie mówi,
a rodzina bała się nas odwiedzać,
po tym, jak zobaczyli pewne sytuacje.
Nie wiążemy tych spraw ze sobą.
Zamykamy naszą skrzynkę e-mailową
i przechodzimy do prezentacji
przygotowanych na dziś rozmów telefonicznych.
Rozmowy będą dzisiaj dwie.
Zaczniemy od tej dłuższej.
Cofniemy się do roku 1978,
kiedy to jednego z naszych słuchaczy
zaczęła nawiedzać dziwna,
zakapturzona postać.
Mój rozmówca miał wtedy
13 lat i nagle z niewiadomych
przyczyn podupadł na zdrowiu.
Jak się okazało, wówczas
nastąpił początek wizyt pewnej
tajemniczej postaci, która
zdawała się pojawiać w życiu
mojego rozmówcy w istotnych dla niego
momentach. Posłuchajmy
zatem tej niezwykłej historii.
To był rok 1978, plus minus jeden rok, bo tak dokładnie nie pamiętam.
Miałem gdzieś wtedy tak gdzieś 13 lat.
Zachorowałem. Nagle w szkole podczas apelu zamklałem raz, drugi i od lekarza do lekarza nie wiedziałem co mi jest dokładnie.
Ja z mamą chodziłem i pamiętam, byłem w domu gdzieś tydzień czasu.
Mieszkałem w miejscowości ***, to jest między Płockiem a Toruniem, przy bardzo rychliwej takiej trasie.
Mieszkałem w wieżowcu na dziewiątym piętrze.
I tydzień, około półtora tygodnia.
Nikt nie wiedział co mi dokładnie jest i nagle zaczęła mi noga boleć.
No i byłem w domu i nie mogłem spać w nocy ciągle.
Też mnie bolało i później ta noga jeszcze tym bardziej.
No i nagle pokój był taki trzy na trzy i pół, dość mały.
Po jednej stronie była warszawka, po drugiej stronie był taki jakiś regałek, regał, krzesło i duży kwiat.
Drzwi były od pokoju otwarte.
I mama często przychodziła w nocy do mnie, bo dość fatalnie się czułem.
Była pełnia, pamiętam, że była pełnia i dość widno było w tym pokoju.
To była druga, może po drugiej, mniej więcej tak godzinę była na dwie.
Coś jakbym się przestraszył, coś bym straszył.
Czułem, że ktoś mnie obserwuje.
Odwróciłem się w stronę segmentu, patrzę, stoi postać.
Tak mojego mniej więcej wzrostu, metr sześćdziesiąt.
I zacząłem zgroszać.
I zacząłem krzyczeć, wrzeszczyć.
Ogromnie, ale zdają sobie sprawę, że oprócz tego, że chcę krzyczeć, to nie słyszę w ogóle tego.
I zacząłem krzyczeć i uświadomiłem sobie, że nie słyszę tego krzyku.
A drzwi były otwarte, to jakbym krzyczał, to mama by na pewno przybiegła, bo przychodziła często do mnie w nocy.
Czy się źle czuję, czy dobrze się czuję, czy coś mi...
Serbaty, czy jakiś proszek przeciwbólowy.
Bo miałem iść do szpitala na dwa dni po zdarzeniu.
Trochę się denerwuję tym, bo zawsze jak opowiadam, to taki tryk.
Wszyscy się śmieli albo udawali, że coś jest nie tak ze mną.
No i widzę tę postać.
Bardzo się przestraszyłem, bo ta postać, tak jak mówiłem, mojego wzrostu, metr sześćdziesiąt pięć, metr siedemdziesiąt tak miała.
I to był taki typowy habit.
Nie było widać twarzy.
On był lekko jakby troszeczkę...
Głowa była opuszczona w stronę podłogi.
Rękę lewą miał włożoną do prawej, a prawą do lewej.
Także dłoni nie było widać i nóg nie było widać.
Tylko bardzo wyraźnie widziałem ten materiał.
Dosłownie jakbym miał go parę centymetrów przed sobą.
I sznur, który był owinięty tak jak mnich.
Ma ten sznur naokoło siebie owinięty.
Zawiązany znaczy i takie węzły ma.
I...
Znaczy jak krzyczałem.
Ja wiedziałem, że krzyczy, choć nie słyszałem.
To nagle tak słyszałem ten werbalnie i nie tylko tak telepatycznie.
Uspokój się.
Przestań.
Coś tam, coś tam tym rodzajem.
Przed tym zdarzeniem, jeszcze tak później jak sobie przypominałem.
To pamiętam, że siostra mówiła chyba do mamy, czy drugiej siostry, że...
Czy...
*** umrze, czy coś w tym rodzaju.
Ja to pamiętałem i ta postać mówi.
Uspokój się.
Przestań.
Nie tam krzyczeć, czy coś takiego i nie umrzesz.
Słucham, słucham.
A ona mówi, to nie ten czas.
Nie ten moment.
Nie ta chwila.
I coś tam było.
I przyjdzie czas.
To wtedy.
I pamiętam jedno, że ten pokój właśnie on jakby był...
Jak patrzyłem się na tą postać, to ten pokój jakby się troszeczkę rozszerzył.
Jakby był większy.
W szerokości.
I...
Pamiętałem, że...
Jak byłem mocno zdarowany.
Jak byłem mocno zdarowany tak od jednego do dziesięciu, to nagle jakby do jednego spadło i cisza nastała.
I zawsze pamiętałem, że jakimś...
Znaczy, ja mieszkałem na dziewiątym piętrze.
Tam trasa szybkiego ruchu przebiegała, bo to jest A1.
Tylko wtedy była...
Jedna jezdnia była.
To zawsze samochody jakieś wiatrują.
Kompletnie nic nie słyszałem.
Tak jakby było wyciszone.
Tak jakby ktoś przełączył.
Głośnik.
Cisza.
I spokój.
Tak ogólnie...
Pamiętałem, jeszcze miałem takie zdarzenie.
Dwa jeszcze.
Tak jakby z tą samą postacią.
Poszedłem do wojska w osiemdziesiątym czwartym.
A w osiemdziesiątym piątym roku poszedłem do szpitala znowu na tym nogę.
Bo to miałem z pięć, sześć operacji i ileś tam zabiegów.
A że wtedy brano nawet i koślawych i głuchych do wojska.
No i byłem w tym wojsku.
I zapomniałem o tym wiadomo jak to było.
I to było takie skudze młodego.
Ganianie i ten.
I przed całą operacją to już mi się śniło.
Tak jak podczas snu.
Jakbym widział tą postać.
I ta postać, ten habit.
Tylko, że ten habit już był jaśniejszy.
On miał taką bardziej...
Taki kolor jasny jak owca ma wełnę.
Taką.
I ten sznur.
Jestem pewien na sto procent, że to była ta sama postać.
Też podczas snu mi przekazała, że nie martw się tam, nie bój się.
Czy coś tam robisz.
No i tak. Ogólnie to się nie bałem.
Później miałem taki epizod.
Że jak już byłem z żoną i dziećmi.
Pracowałem w delegacji.
No i jak to w delegacji.
Za dużo zacząłem sobie tam pozwalać z piciem.
Tak rok czasu.
Z tym na to używałem trochę alkoholu.
Taki rok czasu gdzieś tak minął.
Wjechałem do domu.
I tak gdzieś poszedłem na jakąś imprezę.
Też z żoną.
Do jakichś znajomych.
I też nie wypić.
Tylko po prostu się okropnie upiłem.
I dwa dni jakoś tak później.
Wciśniła mi się ta sama postać.
Habit jaśniejszy.
Sznur. Wszystko.
I dosłownie dostałem takie ostrzeżenie.
Jakby wybierz picie lub życie.
To pamiętam jak dzisiaj.
Wybór czas.
I takie 4-5 wyrazów.
I to na tym było koniec.
I od czasu do czasu.
Tak jakby.
Nie wiem czy mogę to określić.
Jak anioł stróż.
Raczej na demona to nie wygląda.
Tylko najbardziej jak pierwszy raz to widziałem.
To już tej twarzy nie widziałem.
To mnie najbardziej pamiętam.
Przestraszyło, wystraszyło.
I jeszcze te słowa siostry.
A jak umrę.
Albo co.
Wiadomo.
I tam 14.
To się bał.
Ale zrozumiałem.
Jeżeli mi się miało coś stać.
To na pewno.
Tu takie.
Dostał ostrzeżenia.
To by było na tyle.
Taką historię.
Taką normalną.
Rozumiem, że to takie uczucie.
Takiego nagłego spokoju.
Występowało przy każdej wizycie tej istoty.
Przy każdym jej pojawieniu się.
Tak.
Jak ją pierwszy raz zobaczyłem.
To ja się bardziej przestraszyłem.
Nie to, że.
Znaczy.
Że nie widziałem tej twarzy.
Pamiętam, że to była taka czerń.
Taka jakby w środku była zamazana czarną smołą na przykład.
A on tak raczej pozytywnie.
Tak później jak on powiedział telepatycznie.
Uspokój się.
Przestań coś.
No to tak jak się bałem do dziesięciu.
Tak do jedynki.
I cisza.
I ja patrzyłem się na nią.
I co najbardziej to mi się rzucała ta tkanina.
Taka można by powiedzieć.
No ładna.
O. No tak.
Tka która padała w oko.
Tak jakby prążki miała jakby.
Ale no ładna tkanina.
I ten sznur co mi się rzucało.
A nie widziałem ani rąk ani nóg.
Tylko sam tam i ten kaptur.
On był trochę jakby opuszczony.
Jakby ta głowa patrzyła.
Nie tak na mnie tylko na podłogę.
Jakby nie chciała mi patrzeć w oczy.
Ale chociaż no nie widziałem.
Znaczy bo tam nic nie było.
Pustka była w tym kapturze.
No tak jakby taki trochę mnisi spokój.
Że to tak ujemy.
Ale manował od tej postaci.
No tak.
To wyglądało jakby to był mnich.
Ale no on mnie tak no nie przestraszył.
Raczej pozytywnie odbierałem.
Później jak sobie tak zacząłem przypominać.
Jeszcze najważniejszą rzecz.
Bo to co pamiętam.
To wiem, że on mi parę razy jeszcze coś tam mi mówił.
Tylko że nie wiem czy ja miałem tego już nie pamiętać.
Nie zapamiętać.
Że miałem mieć wykasowane to.
Bo wiem, że ten czas.
Tak odczuwałem to.
Że ten czas gdzie ja na przykład.
Jak on mi przekazywał.
To tak minęło 10-15 minut.
To wiem, że on ten czas był o wiele, wiele dłuższy.
Owszem później jak nagle on zniknął.
Jak krzykłem to mama przybiegła.
I co tam.
Co się stało?
Co ty krzyczysz?
Ja mówiłem, że tu ktoś stał.
Że jakaś postać przyszła po mnie.
Czy coś.
No to dzieciak.
No 13 lat.
Tak gdzieś mniej więcej miałem.
Nieraz się pytałem.
Mamy 2 czy 3 razy.
Czy mama sobie to przypomina.
No i owszem to było.
Była taka sytuacja.
Także na pewno mi się to nie przyśniło.
Bo ja szczerze mówiąc.
Nie mogłem spać.
Tak przysypiałem 10 minut.
5 minut.
Okropnie naprawdę się culałem.
Rozumiem, że pan miał wrażenie.
Że pan jakby fizycznie krzyczy.
Ale tego krzyku jakoś nie słychać.
Ani nie słyszeli do pewnego momentu.
Inni domownicy.
Tak?
Tak jakby coś się przełączyło.
Tak ja krzyczałem.
Jeżeli by miałem drzwi od pokoju otwarte.
Mama była w następnym pokoju z tatą.
I rodzeństwo też było w następnym pokoju.
Jeżeli bym krzyczał.
A ja jestem pewien na 100%.
Że ja krzyczałem.
Tylko, że ja nawet sam z siebie nie słyszałem.
To znaczy, że jakbym był w takiej próżni.
Jakbym był zawieszony.
Albo tak to było zrobione.
Że po prostu nie było słychać.
Ale później jak on odszedł.
To ja też krzyknąłem.
To od razu mama coś usłyszała.
I przybiegła do pokoju.
Także to tak musiało być.
Taka nagła, ciężka choroba dziecka.
To jest taka sytuacja, gdzie jakby członkowie rodziny powinni być wyczuleni.
Taka sytuacja, gdzie ciężko głęboko zasnąć.
Gdzie ta czujność jest podniesiona.
A tu pan krzyczy, a tu nic.
A tu nic.
I pamiętam, że mama przychodziła do mnie tam co godzinę, co półtorej.
Sprawdza czy coś potrzeba.
Czy herbaty.
Zawsze rozmawiałem dobrze.
Mamo jak będę to tolizował.
Ja pamiętam całą prawie noc.
Do momentu kiedy to mi się pokazało.
I to, no to ta postać można powiedzieć.
I to co odeszło, znikło nagle.
I jak znikła ta postać.
No to automatycznie słyszałem jak samochody przejeżdżały.
Bo to dość blisko.
Mój blok stał bardzo blisko jezdni.
A ja mieszkałem na 9 piętrze.
Także to naprawdę było słychać.
Wyjątkowo nawet koń przejeżdżał.
To ja słyszałem.
A w nocy tym bardziej.
Bo wiadomo, że wszystko się prawie słyszy.
No w nocy to wiadomo jest ciszej.
To ten zmysł słuchu też się wyostrza.
Tak.
A ta postać była całkowicie taka fizyczna?
Czy sprawiła wrażenie jakiejś, nie wiem, niefizyczności?
Jakiejś takiej nierealności?
Nie, nie, nie.
Bardziej fizyczna.
Bardziej to jak ja ją widziałem naprawdę na no tak.
Żebym się odważył wstał i dotknął ją.
To.
To tyle tam mogło być.
Dwa metry ona wstała.
Tylko, że później się zastanawiałem, że to jakoś dziwnie jak mówiłem, że wspomniałem na temat, że to jakby ten pokój się trochę rozszerzył.
Bo po drugiej stronie był ten segmencik.
Był taki mini biurko i krzesło i kwiat duży.
Duży taki miałem kwiat.
Także jak on by stał to albo bym musiał zawadzić o krzesło, trochę dotykać albo ten kwiat.
A jak ja się patrzyłem na tą postać to widziałem, że jeszcze była duża odległość.
Co najmniej po.
Co najmniej po półtora, dwóch metrach od kwiatu i od tego krzesła.
To tak jakby się troszeczkę rozciągnął.
Ja tak jak sobie później zacząłem przypominać sobie.
Tak po paru dniach nawet jak w szpitalu leżałem.
Zacząłem sobie tam kojarzyć, przypominać.
I od czasu do czasu tak samo mi przychodziła ta myśl.
I tak sobie przypominałem.
Jak to było możliwe?
Przecież to mi nie mogło tak sobie rozszerzyć ten pokój.
Rozciągnął się.
Na pewno fizyczna była.
A to tak.
Albo jakby się to działo gdzieś tam na granicy snu i jawy.
Albo jakby ta postać czy też jakiś inny czynnik wpłynął na pana postrzeganie przestrzeni.
Tak?
Znaczy na przestrzeni jawy i snu to raczej nie.
To co później co przyszło, co podczas, co ten już ten jaśniejszy miał.
Ta postać, gdzie ostrzegło mnie, że albo będziesz tak jak mówi się albo pić albo życie.
Zostanął się czy coś w tym rodzaju.
No to o, to już był jasny.
To mi się śniło.
To jestem pewien na 100%.
W szpitalu w Poznaniu to samo mi się śniło.
Też dostałem takie ostrzeżenie, że masz się nie bać i już.
Tu ostrzeżenie, że masz skończyć, masz nie pić.
No i momentalnie buch.
Ja jestem z numerylogii, jestem jedenastką uparty.
Z 29 i mimo, że ktoś mówi, że mam zrobić taki, to nie.
A tu nagle wszyscy się dziwią co się ci stało.
Co ci, że nagle buch?
Nawet piwa i nie pije alkoholu z 15, 17 czy 19 lat.
Żadnego.
No tak numerologicznie to coś kojarzę, że chyba jedenastka jest liczbą mistrzowską z tego co kojarzę.
Mistrzowską, zdarza się.
I z 29 ja jestem wyjątkowy, bo 29 to jest, muszę przerobić, musiałem przerobić pewne rzeczy.
Że nie musiałem przyjść tutaj, ale sam wybrałem, sam wybrałem rodziców.
I, ale sam tu chciałem przyjść, żeby coś z poprzednich żyć.
Trochę się zacząłem tym interesować.
Tak z 15 lat już tak, jak co przyszło ostrzeżenie, no to tak trochę OB, trochę wędrówka dusz.
Neptuna czytałem i kliniki akasie zaczynałem teraz trochę tak.
A kosmosem, astronomią, innej państwa, radiem.
Dużo, dużo oglądam, dużo interesuję się po prostu tymi rzeczami.
Chociaż wszyscy się śmieją.
Tutaj to wrażenie, jakby to wszystko było wyłączone, jakby pan kompletnie nic nie słyszał.
To tak troszkę...
Trąci takim, jak to się mówi w ufologii, czynnikiem ozy, że cała okolica zostaje wyciszona, całe otoczenie zostaje wyciszone.
Tylko jest jakby świadek i postać, bądź obiekt, bądź zjawisko.
To, to, to 100% mogę to potwierdzić, że tak, tak mogło być.
No bo ta postać nie mówiła werbalnie, tylko telepatycznie.
No to tak i tak domowicy nie mogli wysłyszeć.
Ale ten krzyk to jest, no to...
No to na pewno na 100% ja jestem pewien, że ja nie to, że krzyczałem, tylko ja darłem się, wydzierałem się głośno.
Kszczelka mnie woliła, a nikt mnie nie słyszał.
A drzwi były otwarte i od rodziców były specjalnie otwarte i mój pokój był otwarty.
Tylko po urodzeństwa po drugiej stronie były zamknięte drzwi.
A jak coś się czytał, to mama zaraz przybiegała i się pytała.
Też na pewno jak ja krzykałem, jak ta postać odeszła, to jak mama przybyła, to ja mówię, że to jest niebezpieczne.
A może, bo mama też taka była w świętej pamięci już teraz, ale no typowo taką grzącą osobą, to może i się bała, że...
Może i faktycznie jak ja zacząłem opowiadać, że ktoś pisze po mnie i mnie zabierze.
Jak to dzieciak taki, który usłyszał, że ktoś tam coś powiedział, że czy ja umrę czy nie, no to się bałem tego.
A ona ta postać mówił, że nie bój się, to na pewno, że nie, to nie ten człowiek.
No to się bałem.
To nie ten czas, nie ten... Tak jakieś dziwne... Nie pamiętam jak dzisiaj. Nie ten czas, nie ten moment.
No ciekawe jak to mama musiała zinterpretować, prawda? Bo to u osób silnie jakby związanych z religią, silnie powiązanych z religią, silnie wierzących,
no tutaj różne interpretacje, najczęściej takie demoniczne się chyba pojawiają w głowie na ciemnych takich historii.
No raczej chyba tak. Bo najpierw mama nie chciała w ogóle tak właśnie ich jakby odwracała ten temat.
I bardziej wystraszona też jakby w takim troszeczkę... Ale później z biegiem lat to już tak troszeczkę z uśmiechem.
Tak, a może ci się śniło, a może coś... Chociaż ona wiedziała, że jednak to coś musiało być.
No i owszem, muszę jeszcze dodać, byłem u hipnotyzera. Chciałem się dowiedzieć, co ta osoba coś mi powiedziała, co mi przekazała czy coś.
No i byłem w danej tej sytuacji. Znalazłem się w tym pokoju.
Obok siebie widziałem siebie, widziałem siebie jak leżałem, ale nic poza tym.
I później ta pani powiedziała, że nie może wejść, nie może wejść, żeby coś konkretnego powiedzieć, co ona mi mówiła.
Także i druga osoba też. Niestety, nie wiem, tamta druga osoba, ten hipnotyzer to chyba był ten czar już taki prawdziwy.
I tak trochę sparzyłem się.
No zdarzają się takie wspomnienia.
Dosyć na tyle mocno jakby głęboko wciśnięte w pamięć, że nawet taki doświadczony dosyć hipnotyzer nie jest w stanie ich wyciągnąć.
Nie wiem, czy pan kojarzy 60. odcinek podcastu Mówią Świadkowie.
Tam była taka historia ze słuchaczem, który doświadczył odwiedzin bardzo dziwnych istot w swoim własnym domu.
I posikał się ze strachu dosłownie.
Coś go położyło.
Te postacie chyba go położyły na łóżku.
W zupełnie inny sposób niż leżał pierwotnie.
I z tego co mi wiadomo od tego słuchacza, bo tam też poza anteną wymieniamy trochę wiadomości.
On był u hipnotyzera, żeby się dowiedzieć co tam tak właściwie się zdarzyło.
No i okazało się to na tyle traumatycznym doświadczeniem, że nie idzie tego w ogóle wydobyć z głębokich czeluści jego pamięci.
Także takie przypadki się zdarzają, że no takie doświadczenie zostaje jakby tak głęboko ukryte, że...
Takie przypadki się zdarzają, że no takie doświadczenie zostaje jakby tak głęboko ukryte, że...
Ciężko, ciężko wydobyć nawet hipnotyzerowi szczegóły tego co tam się wtedy wydarzyło.
Czyli to tak jakby się zablokowało i koniec. Nie da rady wyciągnąć to.
Ale jestem, właśnie jestem pewien, że on mi coś przekazał. Coś mi powiedział. Coś poinformował.
Właśnie chciałbym się dowiedzieć może coś ciekawego.
Ja nie mówię akurat o mnie, ale no tak wiem na 100%, bo ta rozmowa to jest, to była o wiele większa.
To była o wiele, wiele dłuższa. Znaczy to co on do mnie mówił, co ja słuchałem.
Że ten czas był o wiele, wiele dłuższy, a ja tylko tak 10-15 minut, że to góra wpadnie.
I wiem, że coś, coś on mi mówi, ale co może się kiedyś dowiem.
No tutaj różne są możliwości, bo mogło to być na przykład przekaz co do którego pana świadomość nie wie z czym to skojarzyć.
I dlatego to jest takie jakby utajone przed tym takim świadomym.
Poziomem naszej pamięci.
A może to było po prostu coś co było istotne w tamtym momencie, w danym momencie pana życia.
I gdy już ten moment się rozegrał, już było po, to zostało to automatycznie skasowane jako rzecz taka już niepotrzebna w dalszym życiu, tak?
Też tak może być. Nie neguję tego.
Ale szkoda. Myślałem, że właśnie coś się dowiem, może coś, nie wiem, może jeszcze spróbuję gdzieś tam zapukać do jakichś drzwi.
Na razie czekam na jakieś może reakcje, może znowu jakaś odwiedziny będą.
A tutaj z tą postacią na początku, bo rozumiem, że pan ten, to takie wyciszenie zawsze występowało.
Tak, tak.
Pamięta pan może czy potrafił się pan w tych momentach, w tych wizyt, tych postaci potrafił się pan poruszać?
No z pewnie, nie.
Nie.
Wiem, że zleżałem tylko, ale czy się w tym momencie mogłem poruszać, to nie pamiętam. Szczerze mówiąc, nie brałem to pod uwagę.
A tak z początku wydawało mi się, że to będzie taka historia z takim typowym, prawda, bedroom visitor, ale wygląda na to, że ta postać rzeczywiście to jest jakiś taki rodzaj chyba opiekuna, tak? Coś, coś tego typu.
No tak, coś właśnie, bo to raczej jak on mi powiedział, to ja się tak już później się nie bałem, tylko jak on zniknął, też się nie bałem, to tylko krzyknąłem, że chciałem, żeby mama przybiegła.
I wtedyś, no chciałem powiedzieć, że tu ktoś był, że tu patrzył na mnie, że ten...
I najbardziej to tylko tak, że tej twarzy nie było widać.
Bo ja bym może widział twarzy, no ale to zupełnie czerń, była taka głęboka, taka jakby dziura była, jakby ktoś smołą pomazał.
A tak bardzo... I to mnie bardziej zastanawiało, że... No nóg mogłem nie widzieć, no bo ten chabik jednak jest zawsze długi.
Ale no i rąk też, bo jak ręka była włożona w drugą rękę, te rękawy...
No ale twarzy, że nie było widać, no bardzo, ale to bardzo po... Naprawdę materiał to widziałem tak jakby z bziutku, bardzo blisko.
Widziałem no normalnie tą strukturę tego materiału. To był taki szaro, szaro jasny, a sznur był znowu jaśniejszy.
I te węzły, to naprawdę, to mnie... Że twarzy nie było widać.
Bo ja też się tak zastanawiałem się, no jak, jeżeli to był opiekun, to dlaczego on nie chciał pokazać się?
A to był taki, jakby, jak... No to jest taki właśnie też częsty motyw pojawiający się w doniesieniach, w relacjach o spotkaniach z takimi właśnie zakapturzonymi postaciami.
Właściwie nie kojarzę, żeby była jakaś relacja, gdzie ta twarz byłaby widoczna.
Bo tutaj też kilka takich chyba zgłoszeń na... Mówią świadkowie na tym podcaście, na czym się pojawiło.
I też zawsze, zawsze ten kaptur jakby całą twarz zakrywał. Nic nie było widocznego.
A tak się jeszcze zastanawiałem, czy może... Czy może kolor ubioru tej postaci coś symbolizował, coś oznaczał.
Zastanawiał się Pan może nad tym?
No, raczej nie zastanawiałem się, ale on... Tak to by... On był taki jakiś odrażający, nieprzyjemny.
A on to był taka normalna, taka jakby płótno. To był taki ten materiał. Jak pozytywnie to odbierałem. O, tak można powiedzieć.
No, tak.
O, tak można powiedzieć. W jednym słowie. I ten sznur, i cały ten habit to tak pozytywnie. Bo krzyżowy ze mną tak nie wyglądał jakoś upiornie.
To było takie wszystko czyste, takie pozytywne, zadbane.
Tak, tak. Tak. Oprócz tej, co nie widziałem twarzy, to... A tak to... Jeżeli... Nie wiem, jakbym widział może tą twarz, zależy jaka twarz, też można by było sobie zadać pytanie.
Ale no, jeżeli by była już widoczna ta twarz, to może i całkiem. Może bym nawet nie krzyczał.
Może bym nawet nie krzyczał.
Tylko, że ja spojrzałem jak się na tą postać, to właśnie pierwsze co mi się rzuciło, że nie ma tam twarzy.
I że ona no tak jakby stała i nie patrzyła na mnie, tylko w podłogę. To też tak zastanawiające. Dlaczego on nie patrzył...
Znaczy, ta postać no, dlaczego nie patrzyła bezpośrednio na mnie, tylko jakby na podłogę.
I tak... O, jeszcze jakby przypominał sobie, że jakby troszeczkę był zgarbiony. Tak jakby miał trochę garba takiego. Tak delikatnie.
Tak delikatnie, no. Nie takiej... To nie była postać wyprostowana zupełnie, tylko tak jakby troszeczkę zgarbiona.
A twarz całkiem patrzyła w podłogę. Jakby nie chciała mi patrzeć w oczy.
Tak, jeszcze można sobie zadać pytanie, czy postrzegamy takie postaci w taki właśnie sposób, dlatego, że właśnie tak one wyglądają,
czy też może dlatego, że tak je interpretuje nasza świadomość.
Bo to, co postrzegamy zawsze zostaje przefiltrowane.
Prawda, przez ten nasz bank pamięci, przez to, co do danego momentu życia zdążyliśmy już poznać.
Także no, być może albo te postacie po prostu taki wygląd przybierają, żeby się pokazać w takiej jakiejś ludzkiej, możliwie ludzkiej formie, żebyśmy się ich nie wystraszyli. Prawda?
Też tak może być, żeby nie był taki typowy szok dla tego, który go ogląda to człowiek.
No, to też tak może być, no.
Ale też ta twarz, cały czas mi ta twarz chodzi.
Myślę, czemu, czemu, czemu nie chciała się pokazać, czemu nie odsłoniło tej twarzy, czemu nie było widać.
No i ręce i nogi, no. Nogi no to tak, ale te ręce też.
Czyli była widoczna sylwetka, ale nie były widoczne jakby części ciała, to tak ujmę.
Rąk nie, nóg nie, tak, no właśnie tak. Ani twarzy, ani rąk, ani nóg.
Tylko, że to cytuję, że...
Tak. Rąk nie, nóg nie, tak, no właśnie tak. Ani twarzy, ani rąk, ani nóg. Tylko, że to cytuję, że...
No, no nogi no to mogę nie widzieć, no bo prawie dotykał, to tak jakby on mnie zupełnie dotykał ten habit, ten materiał do samej podłogi.
Tam był, tam na przypuśćmy 2 cm, 1,5 cm, no tak wedle strzelał.
Ale no jakaś tam przestrzeń była, no to mogę nie widzieć tych nóg.
Rąk, no to był...
Pamiętam naprawdę jak te zagięcia materiału, to wszystko, jak na kapturze te zagięcia, no to tak wszystko tak realnie, no tak wszystko widziałem jakby bardzo.
Tylko, ani rąk, ani nóg, a tym bardziej twarzy.
No to tak trochę jakby duch się ubrał w takie materialne ubranie.
No, ale duch to raczej tak słabo nieraz widać, albo jakby zamogłą, to jakby on naprawdę w rzeczywistości był. Realnie.
Dobrze, tutaj już nie mam żadnych pytań do tej relacji. No rzeczywiście dosyć taki ciekawy przypadek.
Właściwie kilka przypadków z tego.
Tak.
Skoro panu ta istota się kilka razy pojawiła.
No, opowiadałem, to się każdy tak ślicznie...
Zauważyłem, że im większe wykształcenie, tym bardziej mnie dowierzają ludzie do pewnych rzeczy.
Nie wiem dlaczego tak jest.
Mam znajomego, którym zawodówkę skończył, a interesuje się tymi rzeczami i to tak naprawdę bardzo głęboko w tym siedzi.
I tak on mi podpowiada, ja mu podpowiadam co powiem.
Ja mu podpowiadam co powinienem przeczytać, co obejrzeć i właśnie naprawdę.
A czym większe wykształcenie, tym tam pukają się w głowie.
Niektórych to jakby interesowało tylko miska jak korzenie.
Co był taki film?
Miska, zjeść dobrze, wysłać się.
Najważniejsze, że jest.
A co jest, to...
To jest taki, nie wiem, nie uświadomieni tacy ludzie.
No z jednymi ludźmi to jest tak, że im wyższe wykształcenie, tym bardziej się jakby umacnia u nich.
To takie ściśle materialistyczne postrzeganie rzeczywistości.
Tak, tak, tak. Właśnie, to się zgadzam.
A są takie przypadki jak na przykład Tom Campbell, czy też osoby udzielające się aktywnie w Radiu Paranormalium, gdzie wykształcenie jakby poszło u niektórych z nich w parze z jeszcze większym otwarciem się na tą taką, powiedzmy, niefizyczną część naszej rzeczywistości.
Ja też zauważyłem, bo tak siedzę tak 10-15 lat, gdzieś tak...
No to...
Że ludzie coraz więcej troszeczkę się otwierają i bardziej się interesują tą duchowością i tym.
To jest ten pozytyw, który widzę.
Ale niektórych nie da się zmienić w ogóle.
Chociaż to jest plus, że coraz więcej ludzi właśnie stara się zrozumieć, że nie tylko jest ten świat, ale obok nas też różne.
W ostatniej części dzisiejszej audycji
ponownie cofniemy się do lat 70.
Do tego zdarzenia
nawiązuje okładka dzisiejszego odcinka.
Jesteśmy na placu
budowy w Elblągu. Małe dzieci
w wieku przedszkolnym radośnie
bawią się pośród chałupiachu
porozrzuconych po osiedlu.
Nagle jedno z dzieci zauważa
ogromny obiekt latający
i... resztę
niech opowie mój rozmówca.
Więc co, no sytuacja
odbywa się
to jest rok 70... początek
lat 70. Ja mam wtedy
z 5 lat, tak około
5, może 4. Pamiętam, że
szedłem do przedszkola, wtedy chodziłem, to
ten wiek jakoś, tak.
Mieszkam w Elblągu
na takim osiedlu, gdzie
dopiero się to wszystko zaczyna budować.
W związku z tym jest straszliwy bałagan
na podwórku pełno jakichś
chałupiachu, jakichś tam materiałów
budowlanych, porozrzucanych
po całym tutaj...
osiedlu. I my z dziećmi...
Ja to tak odbieram dzisiaj, nie?
Tak z perspektywy czasu patrzę na to, co
pamiętam. Więc z takim
trójgim dzieci bawimy się w tej
chałupie piachu, coś tam robimy sobie, nie?
I wie pan co?
Szok, bo za wieżowca,
który jest od nas, ja wiem, jakieś
30 metrów, ten wieżowiec,
wyłania się
przeogromny, dosłownie przeogromny
obiekt. Ja to
na YouTube to
oddaję...
To w wiadomości głosowej porównał
do sterowca Hindenburg.
Hindenburg. Tylko, że większe to było.
Większe, dużo większe niż sterowiec.
Chociaż sterowiec też był ogromny w sumie.
Ale ja miałem wrażenie, że to...
On się tak...
On się tak wysuwał, jak gdyby,
za tego wieżowca i
końca nie było.
Płynął sobie w powietrzu bardzo powoli,
wręcz majestatycznie.
Bardzo powoli i końca nie było.
I tak sobie płynął i płynął
i płynął. Ja nie widziałem tam żadnych okien,
żadnych drzwi, żadnych
takich, jakiś tam łączeń,
czy coś w tym rodzaju. Nie było
czegoś takiego. Charakterystyczne
było natomiast to, że
ten obiekt wydawał dźwięk.
Tak niesamowite, że ja do dzisiaj
mam go w głowie, ten dźwięk.
Robił taki... Jak statek
zawija do portu, nie wiem, czy pan się orientuje,
wydaje taką syrenę,
nie syrenę, coś w tym rodzaju.
To było podobno, że ja tu zainicjuję
właśnie jakoś tak...
takie...
uuuuuuuuuuuu...
Uuuuuuuuuuuuuuuu...
Takie echo szło od tego
dźwięku. Ten dźwięk był tak przejmujący,
że wie pan, z tego co ja
pamiętam, to ten obraz
tego obiektu nie robił na mnie tego wrażenia.
Bardziej ten dźwięk właśnie był przytłaczający.
Jakiś taki, no niesamowity
wręcz. To echo takie odbijające,
gdzieś tam ten dźwięk od
czegoś. No to musiało chyba całe
osiedle słyszeć, skoro to było...
Właśnie o to chodzi, że zniknęło mi
ja właśnie nie pamiętam tych
dzieci, które ze mną siedziały w tej
hałdzie piachu.
Ani samochodu żadnego, ani dzieciach.
No nic kompletnie. Mało tego,
jeszcze się zmienił kolor światła
na taki bardziej bordowy, jakby
słońce zachodzi czasami tak na
czerwono. To jest takie charakterystyczne,
charakterystyczne coś światło się robi.
Takie bordowe, czerwone, coś
w tym rodzaju. Ja siebie widzę jak
patrzę na ten obiekt
i po prostu wyembrowany
jestem, no. Całkowicie.
No żeby, żeby, żeby
to jakoś tak logicznie...
Ja nie potrafię tego logicznie wytłumaczyć,
natomiast ktoś mnie bierze za ramię, kładzie mi rękę
na ramieniu. Ja się odwracam, patrzę,
widzę
kobietę, wydawała mi się wtedy
bardzo wysoka. Miała taki,
taki, jakiś taki srebrny kombinezon
bez guzików,
bez żadnych tam zamków
na sobie. Blond włosy
i takie hipnotyczne niebieskie oczy.
Ja nie wiem, co ona do mnie powiedziała
głosowo, czy po prostu
jakoś tak telepatycznie.
Nie bój się. Pamiętam
do dziś ten głos. No i ciach.
Urwał się film, budzę się u siebie,
w łóżku, w domu
i opowiadam babci.
Jak to się w ogóle stało, że ja z tej hałdy
piachu trafiłem do swojego łóżka, to ja nie mam
tego pojęcia. Naprawdę nie wiem.
Babcia opowiadała mi potem już,
że przyszedłem do domu, mówiłem, że
po niebie latają jakieś łódki,
tak jak mówiłem,
po niebie latają jakieś łódki
i ja się zgubiłem i przyprowadziła mnie
do domu jakaś pani.
Babcia to wzięła za jakieś tam gadanie
małego chłopca, więc nie wzięła tego na poważnie.
Nie chciałem zjeść obiadu po domu,
tylko poszedłem spać. No i
świadomość moja wraca w momencie, kiedy się budzę
w swoim łóżku
ze snu. Jestem święcie przekonany,
że to, co mnie spotkało jest prawdą.
No ale oczywiście nikt o nie wierzy
po dziś dzień. Opowiadałem to mamie,
babci, tacie,
no ale wszyscy się śmieją. Śniło ci się, zapewne.
No skąd by sobie takie małe
dziecko coś takiego
wyobraziło?
Lata siedemdziesiąte to jest to, że...
No w tych czasach polska ufologia
jeszcze się dosyć mocno, że tak ujmę,
rodziła. To jeszcze nie było tak
mocno roz...
Ufo nie było modne po prostu.
Nie było filmów, nie było materiałów,
nie było chyba książek nawet żadnych,
specjalnie. Jakoś tak nie działało
to, ten przekaz
medialny, który dzisiaj jest, bo dzisiaj to
mamy tego cholery, ale wtedy
skąd był dzieciaka coś takiego się wzięło?
Nie mam pojęcia.
Te wspomnienia są zupełnie tak żywe
po dziś dzień, jakby to było wczoraj.
Dosłownie.
Ilu mogło być świadków tej obserwacji?
Bo był pan plus trójka innych
dzieci, może był ktoś jeszcze?
A te dzieci gdzieś przepadły.
Aha, czyli dzieci gdzieś
zniknęły.
Ugladły ruch, zamarł z żadnego samochodu,
te dzieci gdzieś...
Z tego co pamiętam to byłem sam. Sam byłem
w tej hołdzie piachu i tak się wpatrywałem
w ten obiekt, no.
Jeżeli dobrze rozumiemy, w jednym
momencie bawił się pan z dziećmi,
a chwilę później tych dzieci już
nie było, nie było nikogo dookoła.
Bo to było na tej zasadzie,
że jak ten obiekt zaczynał się
wysuwać do tego wieżowca,
to ja na nim skupiłem uwagę. Już
na dzieci nie patrzyłem.
I być może one były,
tylko ja po prostu ich nie, no
jakoś tak nie tego, nie? Nie łapię.
Czyli nie zauważył pan, żeby
uciekały na przykład, żeby
odchodziły? Nie, nie. Myślę, że
zdawało potem, że ja już byłem sam.
Zamarł wszelki, wszelki ruch.
I co dziwne, dziwne to
światło było takie, wie pan co?
Jak zachodzi słońce czasami
na czerwono. Nie wiem czy pan się
spotkał z czymś takim. Świetnie robi się
takie bordowo
czerwone, no coś w tym rodzaju.
I tak się właśnie wtedy zrobiło.
A znakiem zapytania jest to, jak ja trafiłem
z tej hołdy piachu do swojego łóżka, to już naprawdę
nie ma pojęcia. Czasami myślę,
że to rzeczywiście może być sen, ale skąpi
coś takiego mogło do głowy.
Ja w tym czyjeś to nie wiem. Naprawdę nie.
A czy pozostałe dzieci jeszcze
chwilę wcześniej obecne, czy panu
coś pamiętają? Czy pamiętały?
Nie pamiętałem, nie wiem.
Nie pamiętam czy myśmy w ogóle rozmawiali
na ten temat. Ja próbowałem rozmawiać
na ten temat z babcią,
z mamą, z ojcem, ale wie pan, jak
to mnie potraktowali, mnie
potraktowali to jako sen. Natomiast
czy myśmy rozmawiali na ten temat?
No nie pamiętam, szczerze mówiąc.
Nie wiem. Nie powiem panu. Nie pamiętam.
Ja miałem wtedy 4-5 lat, onem
miałem gdzieś mniej więcej tyle samo.
No ale to zjawisko było na tyle dziwne,
że powinniśmy chyba coś, coś rozmawiać
na ten temat. Ale czy tak było, to nie wiem.
Nie wiem po prostu. Zapisałem
sobie jeszcze takie pytanie. Jaka była
reakcja babci i rodziny na to, co się
z panem działo? Ale przyszło mi jeszcze
teraz do głowy, czy
ta kobieta, która pana odprowadziła
do domu, to była jakaś...
Ona była znana
pana rodzinie?
Ja nie wiem, czy ona mnie odprowadziła,
bo to było coś takiego, że ja wpatrywałem się
na ten obiekt i ktoś mnie dotknął
do ramienia, rozumie pan?
Tak jakby na ramieniu mi rękę położyła.
O! Ja się odwróciłem i zobaczyłem ją.
No i nie wiem, czy ona
werbalnie do mnie to powiedziała, czy
powiedziała to telepatycznie,
że nie bój się. No i
urwało mi film. Ja nie wiem, co ona mi
odprowadziła. Znaczy bardziej,
bardziej mi chodzi o to, czy
pan wspominał, że
rodzina twierdziła, że został panem
przeprowadzony do domu, chyba z tego, co pamiętam,
przez jakąś kobietę, czy to oni
tę kobietę znali?
Pan tak mówił?
Ja tak mówiłem babci. Mówiłem babci, że po niebie latały
jakieś łódki.
Z babci relacji to wiem, bo ja nic nie pamiętam.
W ogóle nie wiem. Z babci relacji
wynika, że przeszedłem z domu, mówiłem,
że po niebie latają jakieś łódki, czy
pływają jakieś łódki i się zgubiłem,
a do domku odprowadziła
mnie się jakaś pani. Ja tak mówiłem
babci. No to tak na mnie dziwnie
zareagowało. Mi coś ci się
coś ci się przyśniło, czy coś
coś. No i nawet nie
o tym obiadu pamiętam, babcia mówiła i poszedłem
spać. No jakaś pani,
jakaś bliża nieokreślona, gdyby to była
sąsiadka na przykład, to by pan chyba
jakoś go znać.
To bym chyba wiedział.
Na pewno bym wiedział, przecież znałem
tych ludzi. Nie było ich, to jest
sześciu, sześć rodzin, także znałem.
No to tak akurat, tak dzisiaj wszyscy znają.
Ja tego nie pamiętam w ogóle,
żeby tak było, ale podobno przyszedłem
do domu i mówię do
babci, że
po niebie pływają, czy latają jakieś
łódki, że
ja się zgubiłem, a do domu
przyprowadziła mnie
jakaś pani. Babci na mnie
tak patrzyła dziwnie. No podobno
nie zjadą, nie nic, tylko
poszedłem spać i moja świadomość
budzi się właśnie jak z tego snu się budzę.
W łóżku swoim już. Ale
wcześniejszych rzeczy, że ja coś mówiłem babci,
jak to się stało, że z tej hałdy
piachu znalazłem się w łóżku
w zero, w zero, po prostu nic nie pamiętam
z tego, kompletnie. No taki był
przypadek, w którym jest dosyć dużo takich
dziwnych elementów, prawda, bo
pan jeszcze był na takim etapie rozwoju,
że nie miał pan zbyt
mocno, że to tak ujmę, zapełnionego
banku pamięci, prawda, nie miał pan
jakby z czym skojarzyć w ogóle
tego, co pan widział, co pan doświadczał, tak?
Dokładnie. Szczególnie
utkwił mi w głowie ten dźwięk, no bo nieprawdopodobny
wręcz. Wbijał w ziemię wręcz.
Mocny, silny, o niskiej
częstotliwości, taki ja go mam do dzisiaj w głowie.
Taki, taki
potężny, no. I echo
tego dźwięku tak się odbijało
jakby z jakiejś, od jakiejś
ściany można tak powiedzieć, nie? Tak
wracał trochę ten dźwięk, nie? Bardzo
silny. Może ten dźwięk się odbijał od
okolicznych budynków, też tak mogło być.
Bardzo możliwe.
Nawet sam obiekt, ja sam pamiętam,
jeszcze słońce w nim się tak,
on był ślebrny cały,
bez okien. Taki, taki metaliczny jakby,
taki jednolity, metaliczny obiekt,
tak? Dokładnie.
W kształcie Hindenburga dosłownie.
Tylko, że dłuższy, większy.
Wiesz, Hindenburg też był duży w sumie,
ale ten był jeszcze taki. I tak, tak
majestatycznie, wie pan co, tak majestatycznie
sobie płynął powietrz, bardzo
powoli. Taki, taki
wydłużony jakby cylindryczny kształt,
tak? Coś tego typu?
Dokładnie jak, jak Hindenburg, no.
Tylko, że w większej skali.
Niesamowite. Jeżeli to o seksu,
to nie wiem. Dosyć, dosyć mocny przypadek, szczególnie
mając na względzie pana
wiek, no i ilość szczegółów,
jakie pan zapamiętał, no to rzeczywiście
świadczy o tym, że to musiał
być dosyć mocne przeżycie.
Takie mocne. Mocne, mocne było,
bo wie pan, to jest we mnie,
ta historia jest we mnie
do dziś tak, jak mówię, no tak jak wczoraj
by to było. Gdyby to był sen, to
prawdopodobnie by gdzieś tam się zaatarł, nie?
A to zdarzenie jest takie
żywe, jakby to się działo
wczoraj, dosłownie. Tak, jak
wspominałem, ten bank pamięci u małego
dziecka jeszcze nie jest na tyle bogaty,
żeby, żeby mogło sobie,
prawda, wymyślić pewne rzeczy,
żeby mogło w ogóle skojarzyć
tego typu doświadczenie
z czymś znanym. No dzisiaj
tak, dzisiaj tego jest multą, wiecie, jakie
mogą sobie na czymś oprzeć
te swoje wizje w Antarwie,
a wtedy tego nie było po prostu.
No nie było.
Mało kto się, chyba nikt nawet
nie, no byli jacyś badacze UFO
wtedy już, byli, byli,
tylko że no nieznani bardziej,
nie interesował się nikt tym tematem wtedy.
No ta tematyka jeszcze nie była wtedy tak
znana i tak
rozpowszechniona u nas w Polsce, tak?
Eksplozja jest po prostu i Pentagon
i wszyscy dookoła krzyczą, że
że coś jest rzeczywiście.
Cały czas, cały czas mnie zastanawia,
jak ja z tych
hałdy piachu
znalazłem się u siebie w łóżku.
No to, to, to nie mogę do tego dojść,
prawda? Spocznę. No chyba się
poddam w hipnozie regresywnym,
bo wtedy coś się wyda, albo
lepiej nie ruszać z tego może.
To, co Państwo przed momentem
usłyszeliście, to tylko fragment
dłuższej rozmowy, z której pozostałe
relacje będą prezentowane w kolejnych
odcinkach Tajemnicy.
Jakiś czas później odbyliśmy
krótką rozmowę stanowiącą
uzupełnienie do tej relacji.
Posłuchajmy.
Rozumiem. Pamięta Pan
tą historię tego Hindenburga mojego?
Rozumiem.
No to, no z tym
UFO nad Elblągiem, tak?
No tak, tak, tak.
Tak.
I zaczęłem ja tak sobie, zacząłem rozpatrywać
to, to całe zdarzenie,
i przypomniałam się,
niezwykle dlaczego ja sobie tego wcześniej
jakoś nie połączyłem,
że tak powiem, chociaż może nie
powinienem w sumie, może to nie ma nic wspólnego
w ogóle z tą akcją.
Już Pan mówi o co chodzi.
Mając
pięć, no tak powiem, więcej w tym
samym wieku, w którym
widziałem to, co widziałem wtedy,
kładąc się spać
przed zaśnięciem,
włączało mi się, poważnie mówię,
z tyłu głowy,
taki jakby silniczek elektryczny,
wie Pan? Mały silniczek elektryczny,
dosłownie, na wysokości potulicy.
Ale Pan czuł jakby fizycznie
ten silnik, czy tylko się włączał
jakiś dźwięk? To był dźwięk,
taki, takie
brzyczenie silniczka małego, silniczka elektrycznego,
i to narastało.
Wibracje jeszcze do tego takie
przechodziły, z tego,
takie uczucie było, nie?
I to narastało. Z tyłu głowy,
no bez wysokości potulicy to się
odbywało. I to
dziwne, to narastało,
wprost proporcjonalnie do
tego, że, jakby
to Panu wyjaśnić, im to było
intensywniejsze,
tym pokój, w którym spałem,
stał się coraz mniejszy.
Zjeżdżały się ściany,
zjeżdżał się
sufit z podłogą,
i na końcu tej akcji, to miałem wrażenie,
że jestem w pudełku zapałek.
No i tak zasypiałem. Trwało to
długo, z pięć lat co najmniej.
Im byłem starszy, tym coraz
rzadziej to się działo.
Potem to mnie zanikło.
Dziwna taka historia, nie wiem,
czy to można łączyć z tym Hindenburgiem,
czy nie? No można, można
łączyć, można próbować to łączyć
z Hindenburgiem, a można po prostu
jakby próbować to wytłumaczyć
tym, jak wygląda proces zasypiania
u małego dziecka. Może.
Natomiast muszę Panu się przyznać do czegoś,
no takiego nieciekawego dla mnie,
szczerze mówiąc, bo mając,
wywołałem ten sam
desekt, mając 15-16
lat, ale to w inny sposób
trochę. Nie wiem, czy Pan
pamięta, może Pan pamięta, może
Pan nie pamięta. Była taka
moda w szkole średniej trochę działała,
że ludzie, młodzi ludzie
odurzali się klejem,
jego oparami. Pamięta
Pan coś takiego? Nie?
No sam nie mam praktyki w tym temacie,
ale pamiętam, że coś takiego
no głośno było o takiej metodzie
właśnie odurzania się.
No ja się właśnie zastanawiam,
znaczy dziękuję Bogu, że tam
nikomu się nic nie stało, przecież to zatrucie organi
straszliwe może nastąpić,
ale jakoś się nikomu nic nie
wydarzyło. No i ja dostąpiłem
tego zaszczytu niestety
z głupoty i niech Pan sobie wyobrazi, że
właśnie to samo identyczne
uczucie mi się włączyło z tyłu głowy
to takie
brzęczenie, nie? Ja się strasznie tego
przestraszyłem wtedy. Także
no tak to wyglądało. Sztucznie wywołane.
I tak się zastanawiałem, czym
to było spowolone? To to w ogóle
jest. No co tu chodzi? Nie mam pojęcia.
Dlatego do dziś. No tyle
to chciałem Panu dopowiedzieć o tej historii
Hindenburga. Można to łączyć?
Można? Nie no. Różnie
to można traktować. No to
tam różni ludzie
różne mają jakby doświadczenia w momencie
zasypiania, tak? Ja na przykład
często w dzieciństwie miałem coś takiego,
że śniło mi się, jakby zapadam się
w przestrzeni. Zapadam się albo
spadam, coś w ten
dosań. W Pana wypadku mogło
to właśnie tak w taki inny trochę
sposób się objawiać to zasypianie.
To tam jakby pokój jakby się
ściskał, tak? To znaczy tak. No
takie miałem wrażenie, jakby się po prostu
zmniejszał, tak? Zwierzały się ściany.
Podłoga z sofitem. Na końcu
miałem wrażenie, że jestem w takim
małym pudełeczku.
No i zasypiałem. Ale to
raz, dwa razy w tygodniu
to się działo. Co najmniej.
Na początku. A potem coraz rzadziej.
Byłem starszy, byłem coraz rzadziej, rzadziej,
rzadziej, rzadziej. W końcu ustawał w ogóle.
Natomiast z tym
odurzaniem się i tą samą reakcją
mojego organizmu
to zadziwiające jest naprawdę.
Nie mam pojęcia tylko, o co tu chodzi.
Nie wiem. Po prostu.
Może ktoś ma, miał takie
przejścia. Może ktoś wie
o co chodzi. No to też można by
połączyć tego typu
doznania z momentem
wychodzenia z ciała. Mówi się, że
zasypiając
przechodzimy z ciała zawsze,
za każdym razem. I osoby,
które parają się obie często
wspominają o takim uczuciu jakby
rozszerzania się w momencie opuszczania
ciała fizycznego. I to może, może
też tłumaczyć to wrażenie, że
pokój staje się mniejszy. Tak?
To są takie spekulacje moje, ale...
Ale ty się w ogóle do tego nie ściała?
No bo ja miałem w rodzinie 5 lat.
Nie miałem pojęcia o tym przecież.
No nie trzeba mieć o tym pojęcia.
Każdy podobno
te różne wizje senne
no odbywają się właśnie poza ciałem.
Tak mówią przynajmniej osoby
parające się tym jakby
nazwijmy to zawodowo.
Rozumiem.
Natomiast ja noszę
wrażenie, wie pan co, że to było przed
zaśnięciem, nie?
Zaczynało się przed zaśnięciem.
Ja byłem totalnie
świadomy, o. Byłem totalnie świadomy.
I to się zaczynało bardzo delikatnie.
Tak wie pan, narastało
po prostu, nie? No tak jakby
taki wstęp do zaśnięcia, tak?
Jak mózg stopniowo wyłącza wszystkie
jakby... No właśnie.
Czucie dookoła
wyłącza ruszenie kończonami
i tak dalej. To może taki
wstęp był do zaśnięcia właśnie.
Właśnie w taki sposób się u pana objawiał.
Bardzo możliwe,
że tak się działo. No w każdym
razie co to ma wspólnego
z tym, że to się włącza w momencie
ugrzania się tym klejem
nieszczęsnym? Nie mam pojęcia.
Być może zachodzi
wtedy coś podobnego do
tych procesów, które u nas zachodzą
w momencie zasypiania.
Coś się uruchamia, jakiś
jakiś przełącznik
w mózgu, który reaguje w taki sposób.
Możliwe, możliwe.
Może ktoś z pana słucha, czy coś
nie wiem, może kogoś się spotkało, coś takiego.
Nie to zastanawiam, jak to dzień dzisiejszy.
Właśnie analizując sobie tą
całą historię z tym Hindenburgiem, to
zacząłem łączyć te
historie i myślę sobie,
że mogło to mieć coś na rzecz.
Ewentualnie może i pan ma rację,
że to właśnie wychył A, B, jakiś
taki... Bardzo możliwe.
Wszystko możliwe.
Wszystko to chciałem panu dopowiedzieć,
że tak powiem. Można to różnorako
rozumieć.
A może ktoś ma, tak jak już
mówię trzeci raz, może ktoś ma takie
przejścia. Może ktoś coś będzie
wiedział więcej na ten temat.
I to już wszystkie
przygotowane na dziś relacje.
Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie
o zaprezentowanych dziś historiach.
A jeśli sami przeżyliście coś
trudno wytłumaczalnego i chcielibyście
o tym opowiedzieć, zapraszam
do kontaktu. Polecam również
Państwu uwadze najnowszy numer
czasopisma Nieznany Świat, w którym
obok niezwykle interesujących artykułów,
w tym również tych o tematyce
ufologicznej, znajdziecie
również rubrykę Dotknięcie
Nieznanego, w której ludzie tacy
jak wy dzielą się z redakcją czasopisma
swoimi historiami o spotkaniach
z nieznanym.
Zachęcam również do zasubskrybowania
kanału czasopisma na YouTube,
gdzie od jakiegoś czasu wybrane
relacje z archiwum Nieznanego Świata
ukazują się w formie dźwiękowej.
Poszukiwaczy interesujących treści
o tematyce ufologicznej i paranormalnej
zachęcam również do zajrzenia
na kanały Piotra Cielebiasia
i Marka Żelkowskiego
UFO Historie i Wehikuł Wyobraźni.
Mówił do Państwa
Marek Sęk "Ivellios",
Radio Paranormalium, Paranormalny Głos
w Twoim Domu. Dziękuję za uwagę,
dobranoc i do usłyszenia
w kolejnych naszych audycjach.
Kolejny odcinek podcastu
Mówią Świadkowie będzie nosił
numer 69
i tak sobie myślę, że
wypadałoby przygotować coś naprawdę,
mmmm, że tak to ujmę,
gorącego.
Czas pokaże, co mi z tego wyjdzie.
Póki co wypatrujcie zapowiedzi
kolejnych audycji na www.paranormalium.pl
oraz na naszych profilach
społecznościowych
na Facebooku, Instagramie
i YouTube.
Dobranoc i do usłyszenia.