[muzyka w tle] Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery, w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
okno. Do tej pory jestem w szoku, bo to
się nie zdarza często takie coś zobaczyć. Tajemnicze istoty.
Przyszedł do naszego mieszkania taki obrzydliwy, brązowy szarak obleśny. Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: Strzelaj!
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Witam bardzo gorąco i serdecznie
wszystkich słuchaczy Radia Paranormalium i zapraszam do spędzenia najbliższej
godziny z kolejnym odcinkiem najbardziej paranormalnego podcastu w polskim
internecie. Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Cały czas oczywiście czekam na
Państwa relacje. Wszystkie kontakty do Radia Paranormalium znajdziecie w opisie
dzisiejszej audycji oraz na naszej stronie internetowej www.paranormalium.pl w
zakładce Kontakt. A w dzisiejszym odcinku podcastu Mówią świadkowie wysłuchamy
kolejnej paranormalnej spowiedzi, która tym razem będzie się koncentrowała na
wydarzeniach rozgrywających się w miejscowości Kucoby w województwie
opolskim. Proszę Państwa, kręgi zbożowe, obserwacje dziwnych obiektów, budzące
dreszcz odgłosy niewiadomego pochodzenia
oraz spotkania z bliżej niezidentyfikowaną
istotą wielkości dorosłego człowieka to
tylko część dziwnych zdarzeń, jakich opisy dzisiaj usłyszymy. Zapraszam zatem do
słuchania. Musiałem się skontaktować, bo, bo czas leci. Pamięć też już nie ta
i to po prostu ucieknie gdzieś w eter i nie będzie. No
mam nadzieję, że po prostu ktoś się tym zainteresuje. I ja oczywiście tą moją
relację, którą chciałbym Panu przekazać, nie wiem, czy mamy czasu w ogóle.
Ja mam dzisiaj czas do trzeciej w nocy, także możemy zaszaleć.
Świetnie, świetnie, bo ja mam nie tylko jedną, jedną relację, ale wiele i to one
się, one się kompilują według mnie, ale to
już nie mnie oceniać i musiałem, musiałem
to po prostu przekazać. Chciałbym, żeby ta relacja była po prostu z moich ust
jako, jako pierwsza ręka. To nie jest żadna tam jakaś
informacja od kogoś, że tam ktoś mi opowiadał. Nie, nie, to są wszystko moje,
moje rzeczy, więc nie wiem, czy mam zaczynać coś mówić, czy mam pan jakieś
pytania? Może pan, może pan zacząć? Możemy pojechać
kolejnością chronologiczną, jeżeli pan chce.
Właśnie tak, tak mi na tym zależy. To w takim układzie zaczynamy.
Mam trochę stresu [śmiech] Nigdy nie miałem, nie byłem w
takiej sytuacji, żebym. Podejrzewam, że to pójdzie na ogólnopolską. Tak, mam
nadzieję, że ktoś to przedstawi, żeby to
ludzie się o tym dowiedzieli w sumie, żeby to, żeby świat się o tym dowiedział w
jakiś sposób, tak samo. Chciałem się dołączyć do wielu pewnie relacji, które,
które pewnie na waszej antenie, które są zgłaszane do was, ja między innymi jako
tam taki malutki, jakiś tam, jakiś, jakieś tam no dlatego do tego domina, żeby
się dołożyć. Jestem mieszkańcem Katowic od urodzenia.
Kupiliśmy w dwutysięcznym roku działkę, na
której wybudowaliśmy sobie domek. Działka
wybudowana jest w miejscowości Kucoby. To jest województwo opolskie, między
Lublińcem a Olesnem. Natomiast to jest tak
bardziej na granicy, jak jeszcze Zaborze.
Zaborze to był tak, to był, to był to był niemiecki. Kawałek dalej jest rzeka
Liswata i to jest już, to już jest Polska, taka na marginesie. No i tam, jak ten
projekt powstał, miałos obiesić sobie, jeździłem tam bla, bla, bla i takie tam
różne. Ja to może dziwnie tak mówię, opowiadam specyficznie, ale proszę się tym
nie przejmować. Tam zamieszkali moi rodzice. Tak im się spodobało, że tam się
tak się ostali. No i ja już nie miałem jakby takiego, takiego, takiej swobody
działania. Ale, ale nadal, nadal tam jeżdżę do tej pory
z moją, z moją partnerką. No i tak do rzeczy, żeby już nie, nie przedłużać. Był
rok, to ciężko mi teraz 2019, 2019. Poraa letnia. To był bodajże
sierpień. Pierwsza połowa sierpnia, jeszcze jak zboże jest wysokie, kiedy
zboże jeszcze jest wysokie, nieskoszone.
No i, no wybraliśmy się do moich rodziców
na weekend. Przyjeżdżam do domu, otwieram drzwi.
Rodzice oczywiście siedzieli sobie tam na
kanapie i patrzyli w telewizor. No akurat w telewizji wyświetlany był film pod
tytułem Znaki. No tak, tak sobie patrzę,
no mówię, no ale fajny film. Mówię - Tata,
na co ty to patrzysz? No przecież ty nie
lubisz takich filmów? No ale co tam, nie
odpowiedział nic. Mówię fajny film tam o
tych kręgach w zbożu i tak dalej. I on do mnie, on do mnie
mówi: Słuchaj, jak pojedziesz na, na Bohdanowice, tam
tą drogą, tam są takie pola i tak dalej. To mówię tak od siebie, już mu tego nie
powiedział i to tam jest tego pełno, Możesz se zobaczyć. Mówię - no ojciec, no
ale ty chyba sobie za nich kpisz, nie? Bo, tata no jak to tak?No nie mówi,
poważnie mówię. Jest tam, tam są takie, takie, takie jest koło duże mówi
i mam sobie jechać zobaczyć? I jeszcze raz
do niego po raz kolejny mówię tata, no ale nie rób ze mnie, ze mnie, ze mnie
jakiegoś tam wariata, bo nie pojadę tam
specjalnie na rowerze. To jest czterysta, to jest niedaleko, bo to jest tam
czterysta, pięćset metrów. No, ale on po
raz kolejny uparcie twierdzi, że tam jest takie koło.
No to zostawiłem swoją partnerkę, wsiadłem
na rower, no i jadę. Oczywiście tu, tak jak mówię, to było około czterystu
pięćdziesięciu metrów, pół kilometra gdzieś coś koło tego. Zanim się dostałem w
to miejsce, to była taka droga asfaltowa ode mnie z działki przez las. Ta droga
była bardzo wąska na tak, żeby mniej więcej wyobrazić sobie. Ona była na
szerokość jednego samochodu i co ileś tam
metrów była taka przecinka, taka mijanka, że jeden drugiemu ustępował miejsca na
drodze. No, wyjeżdżam z tego lasu i tam jest taka przepiękna, wielo,
wielohektarowa przestrzeń. No, coś pięknego do zawsze jak tam przejeżdżam, to
jest taka przestrzeń. No nic, nic, po prostu tylko kupić teleskop i oglądać
niebo i lornetkę i to jest coś wspaniałego. To był teren,
tam były same pola, tam, tam, tam, tam autochtoni, sobie tam ci, ci mieszkańcy
siali tam jakieś różne, co roku jakieś tam
szynki, czy tam nie wiem. W tym momencie to było, to było, to było zboże. No i
rzeczywiście ja jadę na tym rowerze, jadę, jadę rowerem, patrzę, sobie po lewej
stronie jest okrąg. Kurczę, rzeczywiście jest. Nie? No
i tak niedowierzaniem. Tak mówię, Kucobach
to była droga, to była droga wąska między Kucobami. Dojazd do ulicy Głównej z
Częstochowy do Olesna. Nie wiem, jak się
ta droga nazywa, jaki to jest numer drogi na, w pobliżu,
do miejscowości Bodzanowice, czyli z Kucob
do Bodzanowic. I rzeczywiście zobaczyłem sobie ten okrąg. Mówię kurczę, no jest,
nie, no rower na bok. No i tam wszedłem sobie do
tego kręgu. On bardzo ładny był taki dziesięciometrowy, pi razy drzwi, no bo
tak sobie teraz kojarzę, bo to trochę czasu minęło, ale. No ale to dobra, dalej
nie szedłem. Zobaczyłem, że jest. Szybko wsiadłem z powrotem na rower, żeby
pojechać po moją partnerkę. Mówię: Słuchaj, wsiadaj na drugi rower. Jedziemy.
Musisz to zobaczyć. No i tak, rzeczywiście, ona tak nie chciała. Jeszcze
ledwo namówiłem, żeby w ogóle się tym zainteresowała, bo ona to miała głęboko w
d-- no. No, ale pojechała ze mną, taka sceptycznie nastawiona do tego
wszystkiego. Myślała, że to był jakieś legi. Też tak myślałem na początku. No i
rzeczywiście, ten okrąg był po mojej lewej
stronie. Jadąc drogą po lewej stronie, zaraz przy drodze. Gdyby on był dalej,
podejrzewam, że by był niewidoczny, byłby
i nikt by na to nie zwrócił uwagi. No i no, no co? Pierwsze, co mi przyszło do
głowy, no to mówię kurczę, no dlaczego to
nikogo nie ma? Dlaczego nikt na policję nie dzwoni? Przecież to chłopowi,
temu facetowi po prostu rozwalili pole.
No, on tego nie skosi. No pierwsze, co mi przyszło do głowy. No
nawet nie skojarzyłem, że to tak, po prostu. No i zwróciliśmy te
rowery, weszliśmy do tego okręgu. No bardzo fajnie, świetnie, super. Ale to na
tym nie koniec, bo od tego okręgu był taki, nie wiem, jak to
wytłumaczyć. Był taki pas o długości około stu metrów. Tak, mówię,
około stu metrów, o długości stu metrów,
bo ja się interesuję okrętami. Jak byłem na Błyskawicy w Gdyni, ona ma właśnie
około. Ona ma tam sto dziesięć metrów długości i jak się siedzi na rufie, to
jest na rufie pasów do dziobu. To mniej więcej,
nie wiem, spacerkiem można przejść przez kilkadziesiąt sekund od rufy do dziobu.
Więc coś takiego samego było w zamkniętym miejscu i on był.
To było szerokie. To był taki pas szerokości od tego okręgu oczywiście, pas
na szerokości gdzieś około. I tak jak ten mały okrąg. Może, może, może, może
mniejszy, Nie pamiętam. Dziewięć metrów, osiem metrów, długi właśnie na te
osiemdziesiąt, sto metrów, dokładnie nie pamiętam, nie wiem. No i mówię do tej
mojej-- mówię: słuchaj, to chodźmy, tam
jedziemy do końca, zobaczymy, co tam jest
na końcu. Ona oczywiście nie, bo nie chce iść tak daleko chodzić. To jest kawał
drogi, a to jest, a to, to zboże było tak położone jak dywanik, że można było
pomiędzy glebą a tym, a tym położonym, położonym tym, tym
zbożem równoległym do, do ziemi, była taka przestrzeń kilkucentymetrowa.
Także można było butem normalnie się tam gdzieś no zatopić.
To było tak, jakoby idealnie płasko położone. Tam nie było żadnych jakichś
śladów deptania czy czegoś? Nie, nie było. Właśnie to, właśnie to było
dziwne. I to było niewygodne dla niej,
ponieważ mówi: ja tam nie idę, bo to takie
jest niewygodne, no takie niekomfortowe do chodzenia, nie? No i mówię: chodź, no
proszę cię, no to chodźmy. Ja została w tym miejscu, ja poszedłem sam. Mówię:
dobra, siedź tam i ja sobie poszedłem. I ku mojemu zdumieniu, jak już byłem
sto metrów, czy te osiemdziesiąt metrów, bo to tak pi razy drzwi, te dziesięć,
piętnaście metrów, wte we wte. Na samym końcu nagle zobaczyłem ogromny, ogromny,
wielki okrąg.Zrobiłem sobie zdjęcie, bo on był chyba 2 razy większy albo nawet 3
razy większy niż ten, który był przy drodze. I macham jej tam, mówię: "Chodź
tutaj szybko, bo tu jest coś fajnego, chodź, nie pożałujesz" mówię jej to w
dresie, bo to tam jednak nieładnie powiedziałem w tej
chwili. Darłem się tam, bo to trzeba, bo
to jednak kawał drogi. Nie wiem, czy był wtedy wiatr, czy nie, ale pogoda była
idealna. To było lato, sierpień. Nie wiem,
czy mówiłem jeszcze przed skoszeniem, bo
tam są potem te. To było przed dożynkami,
a to zboże było bardzo wysokie. No i jej
się nie chciało tam chodzić. Ale jakoś ją tam namówiłem. Ona taka fajna, dobra
dziewczyna. Mówi: No to dobra, to idę. No
to przyszła. Przylazła i jak zobaczyła ten
okręt, po prostu też była w szoku. Mówię: Widzisz, opowiadałem ci, zobacz, jak
facetowi zniszczono pole. Ja mówię, dlaczego tu nie ma policji? Dlaczego tutaj
nikt się tym nie interesuje? Mówię, przecież to jest niemożliwe, to jest
niemożliwe. To mi przyszło od razu do głowy. Tylko tym się tym przejmowałem. Żal
mi było tego człowieka, który tego właściciela, tego pola. Oczywiście wziąłem
sobie tam jeszcze, bo wtedy nie było dronów. Znaczy może były,
ale ja nie miałem. Ja też do tej pory nie mam. Chciałem to zobaczyć. Jak to musi
fajnie wyglądać z góry, Przecież to jest niesamowite. Mówię, a najbardziej
niesamowite jest to, że nikt się tym nie
interesuje. Nikt tam nikogo nie było. Może sobie pan wyobrazić, że ludzie
przychodzili i przyjeżdżali samochodami?
Nic. Kompletnie. Mówię, patrz, gdyby ktoś chciał to zrobić celowo, załóżmy
hipotetycznie, że ja przychodzę i wysiłkiem pełnym robię coś takiego, nie?
Nieważne, w jaki sposób udaje mi się to zrobić, no to chcę, żeby to gdzieś tam
było, nie? Żeby ktoś zobaczył to, co zrobiłem, żeby nagłośnić to w jakiejś tam
internecie, lokalnej prasie, gdziekolwiek.
No przynajmniej, co conajmniej właściciel
pola, gdyby to zauważył, to mógłby narobić rabanu, prawda?
No dokładnie, Ale ja tego właściciela pola
nie znał. Nie znałem. Nie wiem, kto to jest. Ja mówię, no kicham, to nie moja
sprawa. No, no, no, no jest jak jest. Rolnicy potrafią robić niezłą aferę już za
sam fakt, że ktoś im po tym polu chodzi, a co dopiero jakieś kręgi wgniata.
Tak, tak. Ja na przykład tam stałem, na tym, w środku tego czegoś. Czy to było w
kręgu, czy tam w tym w tym pasie, który jest taki prostokątny, był bardzo i na
samym końcu no to przecież machałem rękami, ludzie przejeżdżali samochodami,
nic, kompletnie zero, nic, jakby tak, jakby się nic nie stało. To jest jakieś w
ogóle dziwne, nie do wiary. No ale dobra,
pomijam fakt. Spędziłem tam trochę czasu, no bo ja byłem zafascynowany. Jeszcze
pamiętam, były programy na, w telewizji. Kurczę, jak ten pan już nie żyje.
Pan Trojanowski, nie do wiary. Nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie, nie,
nie, nie to, to nie w telewizji, o telewizji mówię, o internecie.
Przepraszam, przejęzyczyłem się. Taki łysy, starszy pan on chorował. On był-
Chyba kojarzę, pan Barski, Barski. O dokładnie, Barski, Barski. Ja tam sobie
kiedyś obserwowałem, tam sobie oglądałem,
lubiłem te jego opowieści. No i tak jak mówię, zabawię się w takiego, kurczę,
w takiego eksperta, powiedzmy. Przykucnąłem, doszedłem tam dotykać te,
te, te, te, te, te, te, te kłosy, wszystkie te,
te słomę całą, nie? No i co z tego, jak ja się na tym nie znam? No, no tak mi
tworzył telewizor, tak jak telewizor bym
otworzył i też bym zobaczył kondensator, no i nie wiem, co z nim zrobić. No tak
samo wyglądałem jak idiota po prostu z tym, nie? No, no i-
Ale tam nie zauważył pan żadnych jakby uszkodzeń tych kłosów, prawda? Żadnych
jakichś złamań, czegoś? Już panu mówię, nie pamiętam końcówek
tego, ale to chyba, no nie pamiętam, bo to
już teraz trzeba zrobić swoje. Ale wiem,
że zwróciłem uwagę, że one były złamane,
one nie były ugniecione, to, to wiem, to po prostu daję sobie głowę uciąć. One
były, były tylko tak, tak, tak przechylone
jakby, że to, że to, no tak, jakby ktoś,
nie wiem, no, no, przechylone. One były, tak jak mówię, od ziemi do, do tego
poziomego, do tej podłogi takiego, tego dywaniku, to one, to było, to było kilka
centymetrów. One były połamane, one były
złamane, one nie były tylko położone. I to
mnie tak mówię, kurczę, tak, dlatego tak
się niewygodnie chodziło po tym, bo gdyby
to było, gdyby to było, gdyby to leżało,
no to wiadomo, że się idzie tak, jak się
idzie, no, to jest położone fajnie, ale ta
noga się normalnie tam do tego środka, gdzieś tam, gdzieś tam wpychała. Musiałem
tak chodzić, tak bokiem, no jakby jak na
nartach się chodzi o, pod górę. Nie, no to tak lekko tymi, tymi stopami.
Miała takie buty, takie, takie, takie tenisówki czy coś tam, to, to w ogóle tam,
dlatego nie chciała tam iść, nie? No, no i wracając do tematu. Mówię to słuchaj,
chciałbym jakieś zdjęcie zrobić, no bo to trzeba, wiesz,
to trzeba ludziom pokazać, no bo przecież jak to takie coś, nie? To się, to się
zdarza, to, to jest rozkirok komukolwiek w
ogóle. No mamy chore nieszczęście. I sama stwierdziła, że rzeczywiście to jest
niemożliwe, żeby ktoś, żeby ktoś to po prostu zrobił. No to, to było nie do
pomyślenia. Aha, i jeszcze jedna rzecz. Myślałem sobie, że tam gdzieś
w dalszych częściach tego, tego pola może
są jakieś mniejsze, takie gdzieś te ślady,
nie? No i tak, ja mam metr osiemdziesiąt, to już na palcach, to, to pięć
centymetrów zyskałem, może więcej, nie? No
i były takie, ale to ja nie wiem, czy to
nie było Legii, punkt daję głowę, ale były takie, takie malutkie, takie, takie,
takie jakby otoczka takich, takich, takich, jakby to było jakieś. To były
takie no dwa metry, na przykład na półtora metra, takie kwadraciki, takie, takie
dziwne. Ale to ja mówię to, to ja tego już
nie widziałem, bo musiałbym, musiałbym skoczyć przynajmniej na wysokość
dziesięciu metrów, żeby móc określić, czy to było równe, czy to było, czy to był
lek, czy to był, czy to, czy to wiatr zrobił. Tego nie wiem, tego nie wiem. No
miałem taki aparat telefoniczny, ponieważ
ja nie jestem, ja jestem starej daty i nie lubiłem tych smartfonów. Nigdy do tej
pory zresztą miałem taką starą Nokię, taką, ale można było aparat. To nie była
ta trzydzieści czy coś tam, tylko to już
była taka, że taka cieniutka, na knefle,
przepraszam, na przyciski.Yyy, no i mówię
no to stań sobie o tam w tym kręgu, ja ci
zrobię zdjęcie. Będę ci robił zdjęcia. No
i dobra, i to w ten moment tak zdziwiony, zdziwiony byłem czymś takim, że
kiedy naciskam na ten, na ten przycisk, on
reagował z opóźnieniem. Wtedy trzeba było
wejść w telefon do menu, z menu potem do
funkcji telefonu, wybierz aparat, no i tak dalej, i tak dalej. To, to nie było
teraz, że ja to miałem na ekranie, nacisnąłem na smartfonie i już mam
zdjęcie, nie? No i sam ten przebieg tego, yyy, ja zrobiłem te zdjęcia, bo
tylko ja skojarzyłem, że to mogło być coś, coś, no nie wiem, może to jest mój
wymysł, nie mam pojęcia, ale on, ten telefon nigdy nie reagował. Naciskałem
jeden przycisk, zanim zareagował, moja niecierpliwość, Bo ja jestem bardzo taki
niecierpliwy i mówię kurczę, to jak to? Co ja robię? Nacisnę na inny, to zanim
nacisnę na ten inny, to już ta wcześniejsza
komenda mi się dopiero wyświetliła. Także nie mogłem, nie mogłem, musiałem być
bardzo cierpliwy i czekać, aż się to załączy. No udało mi się zrobić zdjęcia
[pikanie], tam była. Mówiłem, będę miał
dowód, mam świadka. Moi rodzice, mój tata,
bo mama to nie wiem. Mój tata potwierdzi,
no bo on mnie wysłał tam na tym, nie? No
i tak sobie historia tak naprawdę została zapomniana. Ja się zacząłem chwalić
znajomym tam o wszystkim. Wysyłać do kółka...
A jak się ten telefon zachowywał, jak już wyszliście z tego kręgu?
Nie pamiętam, nie pamiętam, Nie zwracałem na to uwagi.
Ale potem jakoś wrócił do normalnego działania, prawda?
Tak, normalnie tak. Normalnie wszystko działało. Tylko że ja, mnie bardzo zategu
stanowiła ta opieszałość tego telefonu.
Nie że on głupio, bo on nie głupio, on, on
się zachowywał normalnie. Tylko że bardzo długo trzeba było czekać na komendę,
którą mu tam zakładałem. Poprzez te przyciski, nie? No i musiałem. Ale
dopiero, dopiero po jakiś tam dwóch minutach zorientowałem, że trzeba długo,
długo czekać. Bo na początku byłem bardzo
cierpliwy i zacząłem, zacząłem tam mieszać
na telefonie i cuda wianki. Zresztą jasno było bardzo, bo to był, to był bardzo
słoneczny dzień i trzeba było na tym wyświetlaczu też
guzik widziałem i to było bardzo takie, no
niekomfortowe, nie? Niemniej jednak taka sytuacja nastąpiła. Dopiero później
skojarzyłem, że to mogło być coś tam z tym, tym, jakieś pozostałości jakieś tam
elektromagnetyczne, ale nie znam się na
tym. Ale to już było później, taka moja--
no i teraz, teraz dobra. No ja zrobiłem te zdjęcia. Oczywiście jeździłem tam do
tego, do tego miejsca wielokrotnie w tym samym dniu, no ale nic się nie działo.
Obserwowałem niebo. No tak jak mówię, no
szkoda, że nie miałem lepszego telefonu. Podzieliłem się tą informacją ze
wszystkimi, z którymi miałem kontakt na wsi. Tak, oczywiście na fajnie. Tyś jest
taki sraki i ty jesteś, ty jesteś chyba
niepoważny. A takie, to co ty tam to wiatr
zrobił to... I pokazuje to zdjęcie. Mówię
nie chce wam przyjechać. Może sobie pan wyobrazić, że tym ludziom nawet się nie
chciało tam jechać, zobaczyć tego czegoś? No to po prostu to było chore. Mówię
ludziom słuchajcie, to jest ważniejsze kurde niż, niż nie wiem,
postawienie tuji na działce. No jedźcie, to zobaczcie, jedźcie, macie trzysta
metrów. No dobra, pojedziemy, no i tyle.
No i taka była reakcja wszystkich ludzi. Pojechałem, ponieważ na ?Kucowach? Jest
jedna oberża, o tak staromodnie. Tam można
sobie zjeść, można sobie napić się piwka i tak dalej.
A to sobie pojechałem tam, ponieważ na pewno tam coś wiedzą, jak to w każdej
takiej na wsi. Tam wszyscy o wszystkim wiedzą. To mówię, to pojechałem tam,
mówię, no i pytam się tej, tej pani, tej właścicielki. Mówię, że coś takiego
zaistniało i ten, a ona co ty, to ty nie masz pojęcia, co wiatr potrafi zrobić z
tymi, z-z-bożem, nie? Ale to ona mówi to legi są. Ja mówię, no
dziewczyno, to jedź, ale ty widziałaś to w
ogóle? Codziennie tam przyjeżdża, bo do
sklepu jeżdżą ludzie tamtą drogą, tam Dino
jest, no to tam jeżdżą sobie do sklepu.
No ale to widziałaś to? No nie widziałem,
ale to na pewno nie jest to. To na pewno nic takiego. No i jak ktoś mówił, ktoś
tutaj przychodził z miejscowych na piwo czy coś tam, nie wiem, no to
nikt nic nie zauważył? Nie, nikt nie zauważył w ogóle. No i dałem sobie spokój.
No i to była historia, którą zakończymy teraz, bo to nie ma sensu dalej o tym
opowiadać, bo nic takiego nie wiem, co. Chyba że ma pan jakieś pytania do mnie.
Myślę, że to jest-- zostawiłem temat, no
bo nie było sensu nawet z kim rozmawiać.
No, przyjechałem do Katowic, pokazywałem zdjęcia swoim znajomym, szefowi, no tam
wszystkim, z którymi miałem kontakt. I zawsze reakcja taka sama.
Yyy, no to, to, nie, to, co to jest? No to
takie tam, takie tam coś, no. No, no i gadaj z ludźmi, no, na ten temat. No nie
da się, po prostu się nie da. Mówię, że to
jest czytam to, to, to wiatr zrobił coś tam. Ale zobacz to masz, to ewidentnie
jest. Zobacz, jaki tu jest fajny okrąg, zobacz, jakie to jest wszystko.
No to musiałby być bardzo precyzyjnie wiejący wiatr, żeby to tak
jakby oddzielić ten krąg, żeby taką, taką jakby
precyzyjnie to wszystko położyć, żeby nie położyć obok tych, tych źdźbeł.
Zgadza czy ma Pan rację? Ja to oczywiście
wszystkim mówiłem to sama. Ta sama była reakcja jak pan do mnie. Tak samo ja
powiedziałem tym wszystkim znajomym o tym.
Ale mówię tak, słuchajcie, dobra, niech to zrobił wiatr, ten okrąg, ale co z tym
prostokątem? Co z tym prostokątem, tym stumetrowym na dziesięciu metrów szerokim
prostokątem, idealnie równym? Oczywiście
nie wziąłem miarki, nie mierzyłem tego, no
bo to musiałbym mieć już coś z głową. No ja chętnie bym to zrobił, ale nawet nie
miałem takiej długiej miarki. No ale to widać było, że to było równiutkie, no
idealnie prosto, ściany prostopadłe. Mówię
no i co na to powiecie? A ch*j, no, no,
no i gadaj z Google'm, no. No dobra. Było,
minęło. Minął-- nie wiem, czy to było w
tym samym roku, czy w następnym. Ciężko mi
teraz powiedzieć, bo po prostu nie wiem. Jechałem sobie tą samą drogą.Wiesz, te
kręgi? Oczywiście już ich nie było. Tam było skoszone wszystko. Te cho-- ten
właściciel, ja go nawet nie poznałem, bo
tam nie-nie-nawet nie miałem okazji z nim rozmawiać, bo ja nie wiem, czy oni tam
koszą, czy nie. Nie mam pojęcia. Olałem sprawę w każdym razie. Zostawiłem to na
boku. Jadę sobie pewnego dnia. Tylko nie pamiętam, czy to było w tym samym roku,
czy w następnym. No i na tej samej drodze,
jadąc w kierunku mojej działki rowerem...
Właśnie nie pamiętam, że wtedy miałem już
tą hulajnogę, bo to jest bardzo istotne
dla mnie, ponieważ to jest taki wyznacznik czasowy. Ja kupiłem taką hulajnogę,
jaktoś nad morzem jeździć, taką, taką dwumiejscową, z takimi grubymi oponami,
żeby do lasu, żeby tam nie puszczać zwierząt, ażeby nie motorek, tylko po
prostu, żeby to było cichutkie. Ja bardzo
lubiłem po lesie sobie jeździć, znaczy się po lesie, w sensie takim po drogach
leśnych, a nie tam po lesie. No i teraz wiem, że ja ją kupiłem chyba cztery lata
temu i to jest taki mój odnośnik czasowy,
bo nie mam takiej pamięci dobrej. Chyba miałem wtedy jeszcze rower. Tak,
jechałem-- no to jest nieistotne. Dobra,
jechałem sobie czy na rowerze, czy na tej hulajnodze? Nie mam pojęcia. Po prawej
stronie, dwieście metrów od tego miejsca,
które było tam z tymi kręgami. Przy drodze
asfaltowej, po prawej stronie, jadąc ku mojej działce, leżała sobie świnia.
Normalnie świnia, tak jakby świnia sobie leży przy drodze. Tu był las. Mówię,
kurczę, no to jest widok niefajny. Jakim,
jakim trzeba być skurczybykiem, żeby takie
coś zrobić, żeby to wyrzucić? Świnię na
drodze? Przy drodze, znaczy przy asfalcie
leżała, przy tej wąskiej drodze właśnie,
którą tutaj mówiłem poprzednio. Mówię, no świnia leży, ale tylko, że co mnie, co
mnie w tym wszystkim uderzyło to tak, jakby ją ktoś umył. Ona była czyściutka,
była-- ta skóra nie była brudna, nie była, nie była jakby-- normalnie była
czyściutka. Nic jej nie brakowało. Ja długo na nią nie spoglądałem, bo nie lubię
tego widoku. To nie było przyjemne. No i podjechałem do domu, mówię tacie, mówię
tato, słuchaj, tam ktoś świnie porzucił, nie? A bo tu chodzą takie różne dziwne,
może tam ktoś ją porzucił i w ogóle, i coś tam. Ja mówię, no ale to ona była
czyściutka, zobacz sobie. I ta świnia leżała dwa dni, dwa trzy dni, zanim ktoś
ją usunął. Czyli ludzie-- tam ludzie często przyjeżdżają ze wsi do tego, do
tego sklepu i to musieli widzieć, no. Oczywiście znowu poszedłem do tak zwanej w
cudzysłowie oberży i mówię tej pani znowu za ladą tej
właścicielce, że tam leży świnia. Tak, a
to ktoś ją porzucił, bo coś tam na pewno nie, nie wie. Ona nie wie, nikt nic nie
wie. Mówię no kurczę, no dziwne to wszystko, nie? No dobra, a dlaczego o tym
mówię, o tej świni? Bo to, bo to jest według mnie jakiś kontekst, do którego
zmierzam. Czyli nikt do tej świni się, że tak powiem, nie przyznał, tak?
Nikt, nikt się do niej nie przyznał, nikt
nic nie wiedział. No, ja nie wiem, czy ja jestem jakiś kopnięty, że ja widzę wam
takie-- świnie widzę, a inni nie widzą. No nie wiem, bo ja pijany nie byłem. No
sorry, no ja rany też nie byłam, no to Boże, no, ja nie używam. Ale teraz tak.
Druga sprawa. Minął rok, minął rok. Jadę
sobie już wtedy na tej hulajnodze, którą kupiłem sobie tam, tam, żeby se wieźć.
A że tak jeszcze wrócę do tej świni. Czy poza jej czystością
nie było niczego takiego, co przykuło jakby pana uwagę?
Nie, ponieważ ja nie lubię tego typu widoku i nie przywiązywałem-- nie chciałem
długo na to patrzeć. Po prostu spojrzałem na to, stanąłem przy niej i tylko mnie
zaskoczyła ta czystość jej, tak? Tak jakby, no tak jak mówię, to jakby ktoś
ją, ktoś ją umył, no. No nie no, gdyby ona się tam-- nie chcę za dużo gadać, bo
teraz, bo pewnie nie do tego zmierzam w
ogóle, ale powiedzmy pomijam temat teraz, no i jedziemy dalej. Ktoś ją potem tam
usunął i tam już jej nie było. Nie wiem,
może leśniczy tam podejrzewam. Minął rok,
znowu tam jestem, znaczy ja tam cały czas jestem. W zimę, nie w zimę. No ale to
minął, minął chyba rok. Po zimie już taki
ten już był chyba też lipiec, sierpień, coś takiego. Jadę sobie tą samą drogą,
tylko że w kierunku tak, tak, bom w kierunku jechał od działki znowu do tych
kręgów, których tam. Ja mówię do kosmitów,
bo ja zawsze jeżdżę, żeby zobaczyć, czy
są kosmici. Się uśmiejemy z tego miejsca. I nagle, niech pan mi wierzy, przy tej
samej drodze, jakieś sto metrów od tam, gdzie była ta świnia, tylko że po prawej
stronie teraz, leżała sarna. [śmiech] Kurczę, co tu się dzieje? Co tu się
wyprawia? W zeszłym roku świnia, a w tym roku, w następnym roku sarna. I co, co
było dziwnego w tej sarnie? Ona leżała sobie bokiem, nogami, nogami, którymi tam
macicami, co tam, co tam maniał, to, to, to zwierzę,
w kierunku równoległe, równolegle do drogi, w kierunku drogi tej asfaltowej, a
na końcu szyi nie było głowy. Głowa była oddalona od tej szyi jakieś trzydzieści
centymetrów. Przystanąłem tam zdziwiony. Mówię kurczę, to
nie ma-- była tak jakby ucięta, nie było
żadnej krwi, nie było nic. Widok nie był przyjemny. Taka malutka główka, jakaś
młoda była, młodziutka. Nie wiem, taka w
ogóle. Ja bardzo lubię te zwierzęta i żal
mi się zrobiło. I tylko zastanowiłem się dlaczego? Bo myślałem sobie, że ktoś
pewnie samochodem jechał i tam często tam dużo, bardzo dużo jest tych sarenek
różnych. Ludzie jeżdżą samochodami. Mówię
to może ktoś ją potrącił i odpadła jej ta główka, nie? No ale przecież tak se
pomyślałem, przecież jakby odpadała główka, to by leżała kawałek dużo dalej,
nie? To raz, a po drugie- No i nie byłoby takiego odcięcia, prawda?
Nie byłoby tego odcięcia. Zawsze jest ten taki, ten taki, taki wtłaczały, taki,
taki, taki, no coś tam- Ślady, prawda, widać wyraźnie byłoby,
żeby, że to było urwane, a nie odcięte, tak?
Tak. I teraz pomyślałem sobie, że tak. No wilków tu nie ma, to pomyślałem, bo ta
głowa była ucięta przy samej głowie, przy
samej-- ta szyja była jakby, szyja była
bez głowy, ale przy tym nie była w połowie
ucięta ta głowa z tą szyją z kawałkiem
szyi. Tylko ona tak jakby była jakieś może
trzy centymetry szyi i tak jakby sobie leżała trzydzieści centymetrów. Ta kartka
papieru ma trzydzieści centymetrów. Tak sobie porównuję. Tak leżała sobie przy
tym. No to przecież, gdyby samochód jechał
i urwałby jej tą głowę, no to przecież to
by było, furgała by tam, nie wiem, na dwa
kilometry, a ta, ona by nie leżała obok.
No i to, to mnie zdziwiło. I teraz znowu
do tego zmierzam. Skojarzyłem to z jednym
faktem takim. Znowu minął-- nie wiem, czy
to było w tym samym roku. To musiało być,
już miałem tą hulajnogę, to już by musiało
być dwa tysiące chyba dwudziesty trzeci już tak, no. Godzina dwudziesta trzecia.
Moi domownicy, czyli rodzice i moja [pikanie] już poszli sobie spać, pogasili
światła, a ja tak sobie zawsze siedziałem
wieczorkami. Lubiłem patrzeć na niebo, bo tam bardzo ładne niebo jest. Mimo że
postawili mi lampę taką z Urzędu Miasta, taką, że mi trochę tam
przeszkadza, no ale to niebo jednak jest bardzo ładne. No i papierosa sobie
paliłem. I teraz sobie pan wyobrazi coś takiego. Stoję sobie. Cisza, tak jak na
wsi. Nic tam się nie dzieje. Stoję tyłem do, do mojego domu, do wejścia. Na
tarasie. Po lewej mojej stronie, w odległości tego domu, jakieś...W siedem
metrów jest płot, siatka ogrodzeniowa, zwykła taka chamska, za komuny, co była
taka drobna, zielona. Za tą siatką jest droga szutrowa, za drogą szutrową jest
pole i za tą siatką była tak jak mówię, postawili nam jakiś czas
temu latarnię taką wysoką, ledową. Także
ja tylko miałem wgląd na tą drogę szutrową
i troszeczkę tego, troszeczkę było widać
tego, tego pola tam dalej to tam nie było nic zasiane to było tak, bo tam jest
ziemia klasy szóstej, te najgorsze, tam-tam nic nie rośnie, tam nawet grzyby
nie chcą rosnąć, nawet-dawet dżdżownice nie łażą. Po prostu to jest dziadostwo.
Tam nie było żadnych, żadnych chaszczy, nic takiego, tylko taki, taki worek.
Taki nieużytek. On był taki płasiutki. No
ja sobie tak palę tego papierosa i niech
se pan wyobrazi kątem oka nie widzę tego, bo to było tak szybko, że nie-nie-nie
byłem w stanie tego-tego zidentyfikować. Spadło coś z góry, oświetliło trochę ta
lampa, oświetliło to coś. Ja nie wiem, czy
to jakieś zwierzę. Nie mam pojęcia. Było
to jasne. Jak to oświetliła ta lampa? Był
taki... Takie uderzenie w ziemię. Takie
jakby takie głuche, takie takie, takie nic nieznaczące, takie zwykłe uderzenie w
ziemię. Mówię, kurczę, co to jest? Co to
było teraz? I nie minęło kilka sekund, jak
wydało to z siebie taki odgłos oddechu. Trzykrotny. I to jest właśnie ten cały
kurs, bajer, do którego zmierzam. To coś spadło jakby z góry padło. Nie wiem.
Zleciało? Nie wiem. Nie mam pojęcia. Było to cienkie, bo to kątem oka tego nie
widziałem, bo mój wzrok był tak, jakby pan
patrzył na wprost. Widzi pan obiekt? Tak? W samochodzie pan jedzie, a po lewej
stronie ma pan słupek z tego samochodu. Czyli widzi pan ten słupek, ale
niedokładnie, bo ma pan wskierowane na
drogę. To samo miałem właśnie wtedy. Tylko zamiast tego słupka
coś mi zleciało z góry. Jak to uderzyło w
ziemię? Taki głuchy odgłos w ziemi, jakby
ktoś do piaskownicy coś wrzucił. Tak, tak, tak. No i po tym
krzyk, oddechy. I teraz niech sobie pan
wyobrazi. Oddech był tak ogromnie basowy,
jakby mi ktoś włączył kino domowe w kinie i, i taki basowy chamski.
Ja po prostu stonąłem jak żerty i tego już nie widziałem, bo ta lampa to było
poza obrysem tego światła, z tej lampy tego już nie widziałem. Mało tego, nie
mogłem widzieć, ponieważ mam choinki po
lewej stronie i to mi zakrywało ten widok.
A to gdyby tych choinek nie było, pewnie
bym to zobaczył. To coś. Ja bym to chętnie
panu teraz przedstawił głosowo, ale ma pan słuchawki na uszach pewnie
i mógłby się pan lekka przestraszyć. To
był bas, no coś niesamowitego. No to ja w życiu, ja słyszałem tam zwierzęta jak,
jak, jak tam żyją, jak tamte sadne i te wszystkie inne rzeczy. No to, to, to w
ogóle, no to jest nie do opisania. No to jest.
To był taki głęboki, chrapliwy odgłos, taki [odchrząkuje]
Tak, oddechu. [odchrząkuje] O tak, dokładnie. Oddech, oddech, ale taki
basowy, jakby ktoś się zmęczył. Jakby ktoś był bardzo zmęczony, jakieś bardzo
zmęczone zwierzę po wysiłku fizycznym trzykrotnym. I teraz już nie pamiętam, czy
to teraz już nie wiem, czy to leciało do góry, czy nie. Nie pamiętam, bo mógłbym
zmyślać. Nie wiem. Wtedy byłem pewny. Teraz już nie. Teraz już nie wiem. Po
prostu rozmydliło mi się to pierwsze, co
zrobiłem. Obudziłem wszystkich domowników.
Wszystkich. Jak leci matkę, ojca. Mówię
Chodźcie, słuchajcie, coś tutaj jest, coś
tu się dzieje, bo mówię Wstawajcie, kurde, chodźcie. Oni pobudzeni. Ja mówię
Słuchajcie, podszedłem już pod tym, jak już byłem z nimi, no to już byłem taki
bardziej pewny i większy, większym chorliwym byłem.
Już tak, że miałem kogoś tam za sobą, za
plecami, żeby to się stało. No to tu mamy świadków i
ktoś mnie tam. No i nie było nic. Przychodzę, patrzę, to puste pole, nie ma
nic. Ja mówię Tata, kurczę, no uwierzcie mi, no to było niesamowite. Z góry coś
spadło, no z góry, ewidentnie z góry. Nie,
nie to leciało coś na pewno znowu się coś
wydawało. Ja wam udowodnię. I teraz tak. Wstajemy rano, oczywiście śniadanie i
wszyscy razem przy jednym stole. Śniadanie. Facet idzie z psem tam z tyłu,
bo tam okno. Miałem takie duże okno, takie dwumetrowe. No i mówię: "zobacz, tam
idzie pan z takim białym psem". A ty mówisz to jest jasne. Coś takie białe
było. No to jest ten pies. Widzisz? Mówi:
"No nie rób ze mnie. Sam mi pokazywałeś te, te, te, te
kręgi w zbożu, a teraz mi nie wierzysz, że
ja coś widziałem". No, ja ci udowodnię. Wstałem z tego miejsca, przerwałem to
śniadanie, bo już nie dawała mi to spokoju. Mówię Tata, idę zobaczyć to
miejsce. Tam muszą być jakieś ślady. Oni sobie dalej konsumowali ten posiłek. Ja
już taki zniecierpliwiony poleciałem szybko ubrałem się i stałem sobie tak pod
tym kątem, jak stałem. Tam właśnie ten mój widok, który był. No i
rzeczywiście patrzę, były trzy ślady. Może
sobie pan wyobrazić trzy ślady? Tylko te ślady były tylko trzy były. I to nie
były-- to były ślady, jakby doszliście ktoś z góry, bo one były wbite tak jakby
jak kopyto o twardzie, kopyta, kopyto. Tylko że kopyto jest płaskie takie. A to
było tak wbite jeden. Jedno kopyto od drugiego było w kształcie trójkąta. Znaczy
więcej nic nie znalazłem tych śladów i one
były wbite w ziemię i. Bo tak aha, już mówię, ta ziemia, która tam była, to ona
nie była porośnięta żadnymi. To była łaziska, bo jeszcze było, bo jeszcze było
wilgotno i po deszczu jakimś też nie deszcz. To nie był deszcz, to była taka
wilgotno i ta ziemia. Taka mżawka, prawda?
Tak, coś takiego. Ale, ale to nie było na
tyle mocne, żeby to w ogóle miało wpływ na
to, żeby to zmyć te ślady albo cokolwiek. To było taka wilgoć i nie było to, a
ziemia nie była porośnięta niczym. I mówię
Tata, mówię Tata, chodź, mam te ślady, musisz zobaczyć, musisz, musisz to
zobaczyć. No bo musisz to zobaczyć. No i
oczywiście, no musiał przerwać, no bo ten posiłek
poszedł ze mną tam. Reszta, reszta domowników dalej spożywała, delektowała
się tym jedzonkiem. No ale tata przerwał to, poszliśmy tam za bramę. [śmiech]
No i patrzę, mówię no widzisz, zobacz. I
tak jak tak stoję teraz na przykład teraz,
akurat jak z panem rozmawiam, to ja stoję i trochę się tym podniecam za bardzo.
Także niech się pan tam na mnie nie gniewa, że ja tak. No i to tak był jeden
ślad wbity kopyto. Znaczy ja to tak porównuję, ale na samym środku był taki
jakby taki pazurek, pazurek taki, taki, taki, taki, takie jakby
n-n-no widać było, że tam, że to jakby miało jeszcze jakąś odnóżka taką malutką
i, i pomiędzy jednym a drugim to tworzyło
taki trójkąt, może nie równoboczny, ale pomiędzy jednym a drugim było śladem
około-- co mnie bardzo zdziwiło około dwóch metrów. Że to nie były ślady takie,
takie, takie tak jak się idzie na przykład
jakaś postać dwunożna czy tam nie wiem jednożna i te ślady są obok siebie. Nie,
to był jeden ślad wbity. Potem był następny bok tego trójkąta ten wierzchołek
to, to było jakieś dwa i pół metra. Może
nawet. No ja musiałem słuchać tych śladów,
bo to, to mówię kurczę, to jak to jest?
Mój ojciec mówi do mnie znowu no słuchaj, przecież jak zwierzę biegnie, no to
przecież jak to, to ono tam, to ono tam w
galopie, no to, to przecież to nawet może
zrobić ślady, nie wiem, pięciometrowe nie
że tak mówię, tata, ale zwierzę ma cztery nogi, a co to jest? Mówię: no mało ci
dowodów, czy kłamię cię? Mówię chłopie, no przecież, no przecież ci nie robię w
konia. To ja bym was wszystkich budził i to jest dowód na to, że coś tu było i
teraz to jest. Kojarzyłem później te zwierzęta, które, które były przy tej
drodze. Ja nie wiem, czy to jest mój. Moja
hipoteza tak sobie to kojarzyłem. Mówię,
kurczę, może to, może to, to zwierzę było może miało, może to co, to co spadło z
tego, bo to było ciemno, to była dwudziesta trzecia w tamtym roku,
dwudziesta druga. To co spadło, to może to, to miało coś wspólnego z tymi
zwierzętami, które ja widziałem martwe na
tej drodze? Opowiedziałem to natychmiast
takiemu znajomemu. Też tam ma działkę. No on tam. No możliwe. Oczywiście tam. No
fajnie, fajnie, nie? No super, super. I w
tym samym dniu on wyjeżdżał, wyjeżdżał z tej działki, pozamykał wszystko i nagle
telefon do mnie dzwoni. Dzwoni do mnie ten, ten człowiek. No załóżmy, że to jest
pan, pan, pan Michał, pan Michał. No nie będę mówił tam jego imienia. No i ten
człowiek mówi do mnie Słuchaj, jadę teraz
z dziewczyną, wjeżdżam z działki i patrzę, kurczę, stoi coś na drodze. I to
poleciało do góry. Mówi: To było wielkości
człowieka. Ja mówię ja, Michał chciałem
powiedzieć. Mówię Michał, słuchaj, ty mnie w konia robisz.
Dobrze wiesz. No to moje opowieści twoje, to ja nie wiem, jaką ty masz wybuchową
fantazję, ale mówię kurczę, no nie wierzę
ci, nie? Jakby, jakby teraz na opak, nie
na odwrót. No to idealny rozsąd. Ja mu nie wierzę. No ja opowiadałem, on mi nie
wierzył, a teraz on mi odpowiada. Ja mu nie wierzę. Nie, ale to tylko z tego
powodu, że, że, że oni. Myślałem, że on sobie ze mnie żartuje. Ja mówię Słuchaj,
powiedz mi, o co tu chodzi? Postać to było jakieś to było na drodze szutrowej,
takiej między, międzyleśnej, bo tam ma tą działkę. I ta postać była wielkości
człowieka. No mówię słuchaj, ale to jest. No i ja mówię
no to było. Myślę, że to powiem, bo nagle
się wzbiło do góry i poleciało. I on mówi
do tej swojej koleżanki, z którą tam był.
Dziewczyny, mówi: Słuchaj, patrz, zobacz, jakie, co to jest, nie? Ale ona tam
oczywiście patrzyła jakieś tam, nie wiem,
obrazy. No, no to, to i koniec. No i tego
już nie było. No do tej pory się go pytam,
Zanim do pana zadzwoniłem, mówię ja mówię słuchaj, ja będę dzisiaj rozmawiał z
kimś, kto się tym zajmuje. Mówię I to była
prawda. Powiedz mi, potwierdź mi to, bo
nie chcę z ciebie zrobić wariata. On mówi
Nie, naprawdę to widziałem. I było. Już panu mówię następną rzecz. Ja dzisiaj
wróciłem właśnie z kuco z działki. Czy udało mu się zauważyć jakieś szczegóły
wyglądu tej postaci? Czy po prostu? To było sto metrów od niego? Gdzieś jakieś
to było sto metrów, to to było sto metrów, osiemdziesiąt metrów
od niego. Ale to było, on nawet nie wiedział, co to jest, bo myślał, że tam
coś stoi. Ale to myślał, że jakiś taki.
Nawet nie skojarzył, że to może być jakieś stworzenie. To się zaczęło ruszać do
góry. Poleciało ze skrzydłami. To było.
I to było jakby to było jakoś rozmiaru, z
tego, co pan mówi, dorosłego człowieka, tak?
Tak, dorosłego człowieka. Dlatego ja mówiłem [zmiana głosu] "wiesz, jest
duuugie".A ja też, Ja też. To, co ja widziałem kątem oka, to
też było takie duże i to było szczupłe i troszeczkę to oświeciło. Tak mi się
wydawało, że to było szczupłe, że to nie było masywne, to coś było szczupłe,
długie, ale ja nie widziałem kątem oka nawet tych, tych, tych, bo tam było za
ciemno. Nie widziałem skrzydeł, nie widziałem,
nie mam pojęcia. I to było jasne. Tutaj też. Tutaj też bardzo mocno zwraca
uwagę siła tego głosu, który pan opisywał. To ten, ten taki.
Basowy, dokładnie oddech basowy, oddech taki jakby. Jakby, jakby jego struny
głosowe były, nie wiem, dziesięcio, pięćdziesięcio, stukrotnie większe,
dłuższe, grubsze niż, niż. No tak. No nie wiem. No nie chcę tam tak mówię, no
n-n-nego naśladować, bo się mogą ludzie przez słuchawki wystraszyć.
No już, już mniej więcej po tym, co usłyszeli z mojej strony, to będą już
wiedzieć, czego się spodziewać w takich sytuacjach.
Jakie to musiało być. Jaki to musiał być potężny dźwięk, prawda? Bo mnie tak
słychać, bo ja jestem jakby napędzany przez mikrofon. A skoro pan słyszał to tak
głośno, z taką siłą, z takiej dużej odległości, to jednak musiało to być coś
dużego. Samo zjawisko, samo zjawisko tego widzenia
kątem oczu wpadło z góry na dół. Mnie tak nie, nie podnieciło jak to, co się
później stało. Właśnie z tym głosem. To potwierdziło to, że to, że to po prostu
spadło. Oczywiście, że to mi się nie zdawało. Relacja tego człowieka. I teraz
mówię jeszcze byłem tydzień temu, również
ja tam jeżdżę co tydzień i tata mówi do mnie: "wiesz co?"Bo on czasami spać nie
może. To jest człowiek siedemdziesięcioparoletni, trochę
schorowany. No i budzi się po nocami. W nocy nie śpi tam i tak dalej. No i
to mój człowiek wieszczał. Wstaję, kurczę, w nocy i patrzę przez okno
i coś przeleciało takiego ogromnego. Mówi
To było tak ogromne. Mówi, że szok. Mówi Tata, widziałeś jakieś szczegóły? Coś,
coś. Ja mówię Widzisz, Śmiałeś się ze mnie. Jednak coś tu coś, kurde, jest w
tych kłócach. No przepraszam, że tak, ale tak nie
powinienem. Przepraszam. Mówię coś tu kurczę, coś tu, coś tu jest na rzeczy.
Mówię Tata, widzisz? Śmiałeś się ze mnie.
On mówi No widział coś, ale z nim się nie da długo rozmawiać, bo on się potem
denerwuje. Ja tam próbuję czasami z nim o czymś. On tam
czasami widzi jakieś postaci w ogóle w tym
pokoju swoim to jest w ogóle inna bajka.
Ten człowiek jest taki trochę... On jest
poważny, on, on, on jak coś rzeczywiście
widzi takie rzeczy, no to już jest potem, jak to 20 lat też takiego. Ja mówię.
Bedroom visits ors. Bedroom. No dokładnie tak. On też, ale to
już jest inna działka. Ja mówię o tych-- i
tak sobie skojarzyłem z tymi właśnie, no właśnie, to, co się potem wydarzyło po
tych kręgach, ja sobie skojarzyłem, że to
był jakby początek, bo przed kręgami nic
się nie działo, nic kompletnie, jakby. Ja patrzyłem sobie, nawet sobie kupiłem
lornetkę, taką siedemdziesiątkę, żeby sobie oglądać samoloty, niebo, tam jakieś
gwiazdy, tam, te, te, te, tam można było zobaczyć te księżyce Mowisza, takie
maciupeńkie, ale było widać. Kupiłem sobie potem teleskop. No bo rzeczywiście
warunki tam są świetne do oglądania, ale nic nie było, nic się nie wydarzyło. I
jeszcze jakby druga rzecz osobna, nie wiem, jak to
wszystko ująć w jedno słowo, bo to jednak
przestrzeń, przestrzeni lat, to, to też robi to, że nie da się tego tak
opowiedzieć, bo da się opowiedzieć. A taki [Śmiech]
Efepty to nie jest w ciągu pięciu minut. Druga rzecz bardzo ważna. Kupiliśmy
działkę obok z moją partnerką. No i tam
postawiliśmy sobie taki domek holenderski. No i tam, ponieważ ja mam dużo czasu,
właśnie mam więcej czasu wolnego niż ona.
Ja czasami tam sobie sam przyjeżdżam i coś
tam sobie robię, majsterkuję i takie tam różne. Kupiliśmy sobie takie jacuzzi
dmuchane, taka moda teraz. Mówię, trochę carringtonów za, za, za
dwa złote można, można sobie użyć [śmiech]
takiego życia. No i ponieważ to było w zeszłym miesiącu, to pierwszy raz
widziałem coś takiego w ogóle w zeszłym miesiącu. Wiesz, to był
wrzesień. We wrześniu już były takie te, te, te, te, te pora
o dziewiętnastej już była taka dosyć. Tam
jest taki wygwizdów u mnie na tej działce,
na drugiej, to jest dosłownie dwieście
metrów od mojego domu. Tam przy tej drodze właśnie, co się jeździ, to te UFO
widziałem przy tej drodze, tylko że tam taka długa. No i teraz
godzina. Czekałem na dziewiętnastą, bo tam
jest taki wygwizdów, że w ciągu dnia przy takiej temperaturze we wrześniu jest
zimno. Ale włączyłem, załączyłem sobie to
jacuzzi na zewnątrz, żeby sobie, żeby się wykąpać. Zawsze czekałem na godzinę
dziewiętnastą, bo nie wiem dlaczego, ale o
dziewiętnastej przestaje wiać wiatr. Po prostu jest cisza, flauta. Bardzo fajnie
się wtedy siedzi tej temperatury tak się nie odczuwa, jak się wyjdzie z tego
jacuzzi na zewnątrz, zanim się tam do tego domku się nie wejdzie z
powrotem. No i była dziewiętnasta godzina,
niech se pan wyobrazi, siedzę sobie tam w
tym jacuzzi, te bąbelki sobie tam gdzieś bujają, piękne niebo, cudowne niebo,
czyściutkie gwiazdy, samoloty. Świetnie.
Nagle patrzę, ukazał się rząd świateł. Po prostu
rząd świateł przede mną od strony północnej. I to nie było nade mną, tylko
to było gdzieś tam w sąsiedniej wsi. I ten
rząd świateł. On był oddalony. Ich było,
ich było. Teraz nie wiem, czy one ukazały
się wszystkie razem, czy po kolei, tego
już nie pamiętam. Nie wiem, dlaczego jakoś
tak nie kojarzę. I te światła? One były.
Było ich około. Liczyłem sześć na pewno. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
Dokładnie. I one zajmowały dosyć duży, duży nieboskłon. Nie wiem, jak określić
tak w centymetrach. Nie wiem jak. No może one
były żółte? Nie były białe? Były żółte i nie były to gwiazdy, ponieważ było to
światło bardzo takie i tak. Led ono nie
emanowało wokół siebie czymś, tylko u nas tam było i stało to w miejscu, po czym
stało. W miejscu i się nie przesuwało, tak?
Nie, w ogóle nic. Kompletnie. Stało sobie
to w miejscu. Te sześć świateł. One były. One były bardzo jasne. Bardzo. I
pomyślałem sobie na początku, że to mogą
być flary, bo czasami jest tak, że tam co czwartek są manewry, tam gdzieś
te samoloty wojskowe latają, były świadkiem flarów, tam flary jakieś tam za
samolotem, symulacja, tam też nie było jakaś tam wojskowa, jakieś bitwy, coś
takiego. To bardzo fajnie wyglądało. Tylko, że te flary to były takie, że one
się te światło się po prostu. Ono było tak
pyk, pyk, pyk, pyk, pyk, pyk, pyk. Jeden
za drugim. Oczywiście nie w linii prostej,
bo ten samolot manewrował, robił uniki, bo to też nie była jakaś tam symulacja
bitwy. I oczywiście było bardzo głośno i
to nawet nie wspomnę. No i te flary, one
jak, jak samolot wypuszcza za sobą, to one
nie są jednolite światełko, tylko one się po prostu roz, roz,
na poszczególne mniejsze, bo to chodzi o temperaturę najprawdopodobniej, nie?
No i one. I żeby to się rozpraszało. I to natychmiast znikało. Także to
można zapomnieć o czymś takim w ogóle. I
one się bardzo długo utrzymywały w jednym miejscu. Minęła minuta, dalej są dwie
minuty. Mówię kurczę, no a ja mówię no,
aparat wziąć albo cokolwiek, ja się siedzę
w tej wodzie, na zewnątrz było tam około
dwunastu, trzynastu stopni. Mówię kurczę,
no nie wylezę z tego. I mało tego, mówię
te bąbelki se wyłączyłem, żeby, żeby może jakieś odgłosy będą. Dalej stało w
miejscu. Cisza. Nic się nie działo. Ja już
mówię kicham. To nie, nie robię żadnych zdjęć, bo i tak to pokażę komuś. To
powiedzą mi, że takie światełka są. A to tym bardziej, że jak w telefonie to nie
wychodzi. No, coś takiego to mówię kicham, olewam to i czekam, kiedy to się tym
stanie. One zaczęły pomalutku od prawej
strony przygasać. Nie, że wszystkie razem,
tylko pomalutku sobie przygasło. To one
zniknęły. I koniec tematu. Na drugi dzień ta sama sytuacja. Tylko, że
ja mówię tak. To znowu o tej samej porze.
Siedziałem między 19 a 20, żeby ten wiatr
przycichł trochę, żebym sobie znowu mógł, bo to już był październik, wrzesień.
Przepraszam - mówię kurczę, to już będę musiał złożyć te jacuzzi, a tak mi się
fajnie tam siedziało. Mówię jeszcze na siłę, na siłę tam wlazłem na siłę. Mówię
Dobra, to idę. No i siedziałem znowu w tym jacuzzi. Niech se pan wyobrazi
w tym samym kierunku, w tym samym miejscu
oświeciło się światło, jakby ktoś ogień zapalił, zapałkę i zgasło.Że
to było jakby normalnie. Tylko że zapałkę
tak. Nie wiem, co jest. I to było... To
nie było punktowe. Dlatego mówię o tym, o
tym, o tym ogniu takim, który po prostu
jakby, no, stał się taki podłużny trochę. Jak ogień to wyglądało. Zgasło i potem
patrzę znowu te światła. Ja mówię kurczaki
i się wkurzyłem. Wylazłem z tego jacuzzi i mówię cholera, telefonu nie miałem,
miałem mokre ręce. Wziąłem latarkę, zacząłem migać latarką do tego [śmiech]
mówię kurczę, no, ale jakby ktoś mnie zobaczył, to jakby ktoś mnie zobaczył, to,
to jakiś idiota w ogóle, co ty robisz? Ale na szczęście to było za dupie i tam
nikogo nie ma, nie? Ja byłem sam tam [śmiech] i to się całe to utrzymywało. Ja
mówię kurcze, no. I sobie myślę, mówię no
nie no, zróbcie coś, ja, nie wiem, to się przybliżyło, nie? Dobra, ok, zgasło.
Zgasło i po chwili już panu mówię, po chwili
nagle był taki, bo w ogóle też było piękne
niebo, kopnięty kwadrat, taki romb, jakby ktoś go kopał tak jak ten napis
samochodów Hyundai, nie? To jest takie
kopnięte H jest, nie? No to coś takiego. I cztery światła, ale to już były takie
malutkie, to już nie były tam takie, takie
ostre jakieś czy coś, to, to już nie było jakichś cudów. I one sobie leciały, te
światła, mówię kurcze, cztery światła dosyć takie miały, miały taki dosyć, taki,
no to było w takim dużej odległości było, one nie były takie malutkie, taka mała
odległość tego i to sobie leci cały czas i te i, i
od północy, od północy do na południe, na południowy, na południowy wschód. I to
leciało sobie cały czas tak samo, że każdy, każdy, każdy kąt tego, tego
prostokątu czy prostokąta, nie wiem, czasami się gubię [śmiech]. On,
on trzymał, trzymał rozmiar. I to mnie
dziwiło. To, to było jedno. Na drugi dzień
ja mówię panu to, coś, coś, coś chyba. Ja
mówię kurczę, tak jak nigdy w życiu nie widziałem takich świateł na niebie. Tak
nagle teraz widziałem, widziałem podobne.
Potem czekałem na drugi dzień też byłem.
Nic nie było. Przyjechała moja [pikanie] mówi: "Słuchaj, chodź, idziemy o
dziewiętnastej, może coś będzie, może to się powtórzy". No ale
nic takiego się nie stało. Ona potem pojechała do domu. Na drugi dzień znowu ja
tam sobie siedzę. Nie chcę panu wyobrazić, bo teraz była taka, teraz
często, często ten, ten, ten, ten, można
widać, można oglądać na polskim niebie te
sterlinki, nie? No już mi się to znudziło.
Mówię kurczę, nie będę tego oglądał, bo
to tylko zaśmieca tamten cały nieboskłon. No i siedzę sobie znowu w tym jacuzzi
[śmiech] i mówię panu to ktoś może pomyśli, że
zmyślam. No nie mam pojęcia. Nigdy nic nie
widziałem. Nagle... Też to była podobna
godzina. Były te same światła, ale to było bardzo daleko, a bardzo to było
kurczę, nad drzewami to już nie było, tylko zgasły też tak? No i olałem sprawę,
nie? No i tak, tak leżę sobie w tym jacuzzi i patrzę, o, starlinki lecą bardzo
takie światełka, takie znikome, ledwo widoczne, takie. No ale na tym, na tym
było tak piękne niebo, że to było widać, nie? I one były- No,
wyraźnie widoczny jest ten ruch w przypadku Sterlingów, prawda?
No tak, tylko że ja to porównuję z jasnością. Z jasnością do, do, do gwiazd i
do sterlinków, bo tak, bo to gwiazdy nie
było. To nie było tak mocne gwiazdy, tylko te słabsze. Bo sterlinki też tak nie
świecą idealnie, nie? Też tak nie są. Tym bardziej, że one się rozdzielają. One
kiedyś jak były, kiedyś, jak one były obok siebie, no to wtedy było to widać,
oczywiście. Natomiast jak one widać teraz,
potem się rozdzielają, są coraz dalej, ale dalej ten pociąg sobie gdzieś tam
dociska po niebie. Znowu powiedziałem śmiesznie. Dobra. No i
teraz tak po prawej stronie leciał samolot. Ja cały czas siedzę znowu w tym
jacuzzi, bo ja tak regularnie, bo tam mam dużo pracy i ja bardzo lubię sobie
wieczorem się wymoczyć troszkę. Oczywiście to wszystko na dworze, bo tam nie
wspomniałem, że tam na dworze jest wszystko. Po prawej stronie się samolot
tam miga tymi światełkami, tam bla, bla, bla. Mówię, fajnie se leci, a
on leciał ze wschodu na zachód, a z zachodu na
wschód proste sterlinki lecą. Jeden sobie
leci, mówię, a za nim następny, ale to nie
był, ale to była taka odległość bardzo taka
nie wąsko, tylko tak szeroko, tak, bo one
się tam rozdzieliły, nie? No dobra, drugi
jest czwarty, piąty nie ma. Mówię kurczę, no to tak sterlingi to może jakieś
zagubione, nie wiem, jakieś satelity mówię, nie wiem, co to jest, nie? No i
nagle ta jedna zmieniła kolor na czerwony.
Ta druga, ta pierwsza przyleciała. Ten samolot, który leciał z prawej strony,
czyli ze wschodu na zachód. Już był, już
dotarł na moje, na moje oczodoły, na moje, na wysokość mojego nosa, a po lewej
stronie ten, aha ten pierwszy przeleciał w
ogóle tam gdzieś już potem zniknął i oczu
nie widziałem, a ten drugi zmienił kolor na czerwony. Dalej leciał i tak mi się
kurczę tak dziwnie, nie? Zatrzymał się w
miejscu i ciach do tyłu [śmiech] Wszystko
na temat. Więcej już więcej opowieści już
nie mam. I to było dwa tygodnie temu. Dwa,
trzy dni. Dwa dni pod rząd, dzień przerwy
i następny dzień i następny dzień. I na to świadków już nie mam. Na to już nie
mam, bo byłem sam. No i przy okazji tam jeszcze muszę powiedzieć, że w
międzyczasie jak był ten kęs zbożu do tego, od tego czasu, do tego, do momentu,
kiedy tam do dzisiaj, do dzisiaj załóżmy,
to moja mama widziała przez dwa dni o tej
samej porze o godzinie chyba tam piątej nad ranem, bo mamy kota takiego, bo go
wypuszczamy o piątej nad ranem na zewnątrz, żeby sam zrobił sobie swoje. No
i ona widziała kule takie. Mówi, mówi:
"Widziałam takie kule". Ona mówi "to stało
w miejscu". "W jakiej odległości?" - bo
pytam się jej.No i gdzieś nad drzewami tak
to było, może jakieś 100 metrów od, od,
od śro-- od, od, od domu, nie? Jakieś może
50 metrów? Nie wiem, nie wiem. Bo to--
ona tak mówię, też ma już swoje lata i ona stoi, stoi, ta kula tam stoi i tam w
powietrzu wisi i myślała, że to jest gwiazda, bo myślała, że to jest, że to
jest ten, ta lampa, którą tam mamy. Ten, ten ciąg lamp, o których panu wcześniej
wspomniałem, nam gmina postawiła. No ale
to stoi i stoi, i to, to im dawało to tak stoi, stoi. Mama zaczęła nudzić się i
kurczę, no to machała do tego, mówię, no to było wiesz, nie wiedziałem nawet.
Pomachała, mówi ja tu idę spać. I dnia 8 o tej samej, o tej samej porze też tego
kota wypuszczała. Znaczy o tej samej porze. Otwiera drzwi, tam może godzina wte
czy wertę. Też zobaczyła te, te światło, nie? No ale nie potrafią-
Ale później już nie było ona widoczna, prawda?
Ono było cały czas, tylko małym mi się to
znudziło. Znudziło się oglądanie tego, bo po prostu-
Ale nie udało się ustalić, co to może być? Nie. Próbowałem na wszelkie sposoby
wykrztusić z niej jakieś informacje. Ona mówiła, że to jest takie, no taka kulka
świetlna po prostu stała se w miejscu. To
było dwadzieścia metrów od domu, no. No i
w nocy, nie? Wieczorem nad ranem o piątej nie. No i tyle, co no tyle, co, co, co
mogłem od niej, od niej wydusić, no bo ona
też tak nie wiedziała, ale też tak jakby
w ogóle ci ludzie tak jakby w ogóle mieli to gdzieś, nie?
No tak, nie przywiązują wagi, prawda do takich.
Ale widać, że jest coś, co, co, co no stoi
przy panu na przykład kurcze dwadzieścia
metrów jest kulka jakaś świecąca i co? I
mają to gdzieś? [śmiech] No mówię, to dron to nie był. No przecież no dron to
niemożliwe. No bo ja no to nikt o tej porze na wsi dronów nie puszcza. Tym
bardziej u nas, na terenie naszej działki.
I jeszcze, i jeszcze obok, jeszcze obok mamy sąsiadkę taką właśnie też. I, i tak
coś nam się rozmowa... To było rok temu,
rok temu dokładnie. Bardzo fajna kobieta,
taka starsza i tak rozmawialiśmy na takie
tematy różne dziwne. I ona właśnie mówiła,
że widziała kulę na jej działce i ta kula
stała w miejscu i ona tak jakby do góry, ciach, pyk i nie ma. Do góry,
moment i nie ma. Także nie, ona nie zniknęła, nie znikła. Tak nagle odleciała.
Tak, odleciała sobie do góry. I zawołała swojego męża, ale mąż to wyśmiał i
powiedział, że ma coś z głową, że niewyspana jest i ona musi iść teraz się
wyspać, bo. No bo lepiej, żeby, no bo już,
bo i wiek chyba coś doskwiera, to jest chaos. [Śmiech] Seriozo?
No także, także tak jak mówię, ludzie mają w ogóle, w ogóle takie rzeczy. Ja to
skojarzyłem, ja, ja tak, do czego zmierzałem? Że te kręgi w zborzu jakby,
które tam były, ale to było na pewno, na sto procent, to w ogóle nie ma o czym
mówić. Ja-- ktoś mi będzie mówił, że to mi
się zdawało cokolwiek. Nie, ja przy swoim stoję i koniec. To od tego czasu
widziałem te zwierzęta, potem to co tam, to coś, co spadło z góry, tam nie wiem.
Potem tu mój kolega też to zobaczył. Ja to
skojarzyłem, że te zwierzęta i jeszcze mój ojciec zobaczył też jakieś, jakieś
cudo dziwne, bo to bardzo szybko przeleciało przez ten. To było bardzo
duże, więc skojarzyłem, że to coś mogło spowodować śmierć albo, albo tych
zwierząt, albo-- no bo nie innego, innego
wyjścia. No nie wiem, no nie mam, nie mam.
Musiałem się z kimś podzielić. Już sobie
użyłem, bo, bo, yy, bo nikt mi nie chciał
wierzyć, no. Ja się tego nie wstydzę. Ja
to widziałem, a ludzie, którzy mnie znają, wiedzą, czego się mogą ode mnie
spodziewać. Więc ja nie mam problemu z tym, że wykonuję.
Nie mam takiego zawodu, który by kompromitował mnie, znaczy nie zawód,
tylko to, o czym mówię w środowisku moim tam, gdzie się obracam.
A jeszcze takie mam pytanie, czy ma pan może możliwość wysłać te zdjęcia tych
kręgów? Bo to by mogło być też. No właśnie, właśnie tego nie powiedziałem,
ponieważ, już mówię, ponieważ ten telefon, który, ponieważ w ogóle nikt się
tym nie zainteresował, to Nokia. Nokia,
która tam miałem, to ona dawno wylądowała
w śmietniku. Po prostu dostałem telefon od
mojej partnerki, z którą się skończyła tam
ta umowa. To mówię, to daj mi to będę miał. A chodziło mi głównie tylko i
wyłącznie o GPS, bo ja nie lubię telefonów. Dla mnie telefon służy tylko do
dzwonienia, a nie do, nie do tam jakichś
bajerów, pierdół różnych i tak dalej. Ja tego nie cierpię, ale byłem zmuszony w
końcu już rezygnować z tego telefonu na
poczet właśnie smartfonu ze względu na ten
GPS, bo to jest jednak wygodne, nie? No i tamten telefon wylądował w śmietniku.
Jego nie ma. Wszyscy, co mieli widzieć, to
widzieli. Ja już, ja mówię, jak ja byłem
w tych kręgach i pierwsze, co mi przyszło
do głowy, to mówię, muszę się skontaktować
z panem Bernatowiczem, bo, no bo tylko jego wtedy znałem, w sensie z audycji,
nie? A jeszcze wtedy tak nie miałem z panami, nawet nie wiedziałem, że pan
Celebia, że tam w ogóle, że jesteście. No,
no tak, tak było to Radio Paranormalium, Paranormalium, tam obserwowałem,
słuchałem, ale jakoś tak nie miałem. No ciekawiło mnie to, ale tak
jakoś. No to mówię. No olałem sprawę. No ale to był jeden człowiek, który tam
jeszcze kontakt jakiś był przez Nautilusa
i tak dalej. To mówię szybko pójdę tam do
tego, wsiądę w komputer, znajdę Nautilus,
jakiś kontakt z panem Bernatowiczem. No ale mówię, co ja będę z siebie wariata
robił? Potem przyjedzie albo nie przyjedzie, albo kogoś wyśle, albo coś. No
i zrobię z siebie-- potem powiedzą, że to jest coś... Nie wiem. No nie miałem
odwagi po prostu. No, Bernatowicz jest dosyć taki medialny. No ale no-
Tak, tak, tak, tak. Jego podejście do świadków i do wielu
relacji jest dosyć dyskusyjne. Tak to ujmę.
Zgadzam się, zgadzam się. Dlatego bałem się. Bałem się, bo, bo, bo mówię kurczę,
no zrobię z siebie wariata, a on może tam
ma jakieś ważniejsze sprawy i tak dalej. Tym bardziej że on jest tam trochę
zafrapowany jeszcze politycznie i w ogóle mówię no to dałem sobie spokój, nie?
Miałem kontakt przez internet, no ja was
też słuchałem. To bardzo ciekawe to, co wy
się tam. Zresztą bardzo mi się podobało, że te wasze audycje były długie, a
najlepsze było to, że [śmiech]Że dla was mimo że nie najlepsze, ale one były tak
długie, że ja sobie puszczałem i potem się
wypałem. [śmiech] Ale ja nie wyobrażam sobie po prostu nie mogę zamknąć oczu i
zamknąć światła i spać, bo nie potrafię. Muszę, muszę mieć jakiś taki. Muszę-
Musi coś gadać. Musisz coś gadać. Dokładnie. I tak sobie.
I tam byłam, bo to były dwugodzinne audycje, zresztą pamiętam.
Zdarzały się nawet czterogodzinne, pięciogodzinne, sześciogodzinna.
Nigdy nie zostałem, bo już po prostu [śmiech] tak
były fajne rzeczy. No, no w każdym razie mam już święty spokój, nie muszę już do
nikogo dzwonić. Naprawdę dawało mi to spokoju, a martwiłem się tylko, że czas,
czas mi po prostu zabierze tą pamięć. I tak na przykład nie potrafiłem panu
powiedzieć, czy to, co spadło na dół, czy
to po prostu potem, czy to w górę tak samo
się uniosło. Podejrzewam, że właśnie coś takiego było, ale nie chcę o tym mówić,
bo, bo nie mam pewności, bo już ten czas
właśnie już zrobił, zrobił ze mnie te, z mózgu tam jakąś już, no niestety,
ja już mam pięćdziesiąt jeden lat, a ta pamięć już nie jest taka chociaż,
chociaż jeszcze się czuję młodo. No wiadomo upływ czasu.
Upływ czasu na wspomnienia działa raczej zwykle negatywniej niż pozytywnie. Tak.
Dokładnie, dokładnie. Natomiast powiem
szczerze, że, że dziwne jest to, że rzeczy
ważniejsze w życiu mniej się pamięta, niż
te spotkania moje z rzekomym UFO, jak ja
to nazywam. [śmiech] Jakoś tak bardzo...
To jest zwykle coś, co wykracza w jakimś stopniu poza nasz jakby zakres
postrzegania. Nie pasuje do tego, co mamy
zapisane w pamięci. W ten sposób to ujmę. No, być może,
albo nawet na pewno, że tak jest. Także absolutnie. Generalnie w sumie
tak wszystkim mówię znajomym i sobie to tłumaczę, że, że
nasi naukowcy, jako ludzie, nasi w sensie tacy, czy to są, nie wiem, Amerykanie,
Japończycy, Chińczycy. My jako ludzie posługujemy się narzędziami, które sami
sobie stworzyliśmy i typu na przykład mikroskop. Tak, podaję
tylko takie tam pierdo pierdo. I tymi narzędziami-- te narzędzia nam pozwalają
na przykład drążyć tematy, które normalnie byłyby dla
nas nie-nie-nie-nieznane i tak dalej. Ale
to są, to są narzędzia, które są naszym, naszym produktem, aaa
istoty na pewno, które tam gdzieś się znajdują, w jakimś tam, nie wiem, czy,
czy, czy wymiarze, czy gdziekolwiek. Po prostu tego nie ma. Nie mamy takich
instrumentów, żeby to zbadać. A nasze mózgi i percepcja jest na etapie po prostu
no nie wiem, bardzo słabym, no. Niektóre
zwierzęta przecież mają zmysły. Tak, tak.
Tylko że nastawione tylko na jeden zmysł. Bo tak. Tylko że zwierzęta są
nieproduktywne. My potrafimy coś wyprodukować, zrobić coś, coś. Zwierzęta
tego nie robią. Nie? To jest też takie trochę dziwne. No ale niektórzy na
przykład zwierzęta mają tak wyostrzone percepcję w jednym kierunku, że na
przykład taki nietoperz. No co, ktoś, ktoś, ktoś tam ultra dźwiękami czy jakimiś
tam się kierują, a my tego nie słyszymy. No to jest dziwne dla mnie. Ale one są
ukierunkowane na to. Mamy jeszcze więcej
tych zmysłów, jakby mniejszych, ale ten,
no nie wiem, co mówię, to jest głupota, to może coś
zacząłem, zacząłem dywagacje jakieś tam. No, w każdym razie-
Nie no, to się pokrywa z tym, że z tym, że
gdy coś widzimy, doświadczamy czegoś, to nasza świadomość próbuje to jakby
dopasować do tego, co mamy w pamięci, tak? Jeżeli czegoś nie, nie jest w stanie
dopasować, to czasami skutkuje to nawet szokiem dosyć ciężkim.
No tak, no bo jesteśmy na tyle, na tyle prostym organizmem.
Skutkuje szokiem albo zniekształceniem wspomnienia.
Zgadza się, zgadza się. Tylko kto ma, kto
ma to określić, kto jest zniekształcony?
Kto my sami? Pan, Ja? Kto? No przecież jak
coś nam się wydarzy, to jak ja teraz panu
powiedziałem na przykład to, co, to co mi się przydarzyło, nie? To kto ma to
określić? Ja sam, pan prezydent? Nie wiem [śmiech] ksiądz,
kucharz? No można zbierać, nie wiemy, po prostu tego nie wiemy. Ja,
ja, ja, ja nie wierzę właśnie. Nie mam pojęcia, do czego to wszystko zmierza. No
nie wiem, nie mam pojęcia. Nie, nie wiem,
nie wiem. Czytam też teraz te książki, też wszystkie tam jeszcze z okresu
ładowałem teraz te wszystkie te, te, te. Kiedyś było takie wydawnictwo No Press,
dorwałem teraz te wszystkie lektury. No tam, tam się interesuję szydrugowaniem
światową, takimi różnymi okrętami, takimi
różnymi rzeczami. Także mam sporo, sporo
jakby, jakby zainteresowań takich, takich intelektualnych. No ale, ale
raz miałem taką-hm, raz miałem przyjemność.
Nie wiem, jak to powiedzieć. Miałem, miałem przyjemność, ponieważ zachorowałem
sobie tam miałem zarzuty głowy, jakieś takie rzeczy. No nikt mi tego nie
zdiagnozował normalnie. No i postanowiłem
sobie podjechać do pani, która, która jest taka trochę,
nie wiem, jak to powiedzieć. Taką szeptunką jakby?
Nie, nie szeptanka to jest bardziej to takie jest, takie jest bardzo proste.
Szeptunka to tam bardziej tam taka. Mówię
o zdolnościach takich jasnowidczych, jak i również- Ekstrasenska.
Coś takiego. O dokładnie, dokładnie, dokładnie.
Pojechałem tam, opowiedziałem jej. W ogóle
to, w ogóle to ciekawa historia, bo, bo,
bo ona mi powiedziała takie rzeczy przez
telefon, przez telefon, nie znając mnie w ogóle.
Mało tego, ojcu mi powiedziała, że u mnie
schodzi, że mam jakieś nogi i tak dalej, że ma chore nogi i tak dalej. Ja mówię
Pani no jak to tam? No i ja do niej tam się udałem do Łodzi, ona z Łodzia
pochodzi, żeby mi coś mówię kurczę, no tak
mi się kręci w głowie, że, że bałem się wyjść z domu czasami nie? To mi przeszło
już nie, ale ja i to już nie będę wnikał w temat mojego zdrowia. Ale ona mówi do
mnie tak: Niech pan już przestanie czytać te książki o UFO.Że to wszystko jest
kłamstwem. Może sobie pan wyobrazić? Skąd ona miała to wiedzieć?
Jak ja to usłyszałem? Yyy, to ja zwymiałem. No bo mówię, ale dlaczego
mam przestać? Dlaczego mam przestać? Przecież to jest tak fascynujący temat,
że, że to jest ważniejsze niż kurczę wszystko, co jest na świecie w ogóle.
Mówię no to, to, to przecież to jak mam, nie? Mówi niech pan przestanie, to pan
zgłupiejesz. No i tyle. I rzeczywiście było tak, że jak zacząłem czytać, to już
mnie łeb bolał od tego i przerwałem sobie. To, to tak na
marginesie taki, taki wątek, taki komiczny trochę, ale polecam tą panią. Bardzo
fajna kobita, starsza też po przeżyciach i
no, no, no i powiem Panu, że, że odczułem
różnicę takiej energii jakiejś tam, jak się z nią tam gdzieś
zbliży się do niej, czy cokolwiek. Tak się czułem dziwnie w ogóle. No i tyle. To
chciałem panu powiedzieć. Cieszę się. Uliżyło mi bardzo mocno, że już tego
tematu nie będę z nikim podejmował, że już nie muszę o tym mówić, że wyplułem z
siebie to, co miałem. Ja się tego nie wstydzę, a mnie to tam cicho, że tam ktoś
usłyszy mnie na ogólnopolskiej czy gdziekolwiek to ja bym kłamał. Ja to mówię
szczerze prawdę. To, co widziałem, to, czego doświadczyłem i nie mam z tym
problemu, żeby opowiadać na forum. I to tyle, jeśli chodzi o zdarzenia z
miejscowości Gocoby w województwie opolskim. Być może dla jakiejś części
zaprezentowanych dziś zdarzeń znajdzie się
jakieś racjonalne wytłumaczenie, niemniej
jednak przyznacie Państwo, że budzą one pewien dreszcz, a podczas ich
relacjonowania mojemu rozmówcy nie bez powodu towarzyszyły silne emocje. Jeśli
macie Państwo swoje historie, którymi chcielibyście się podzielić, zapraszam do
kontaktu. Polecam również Państwa uwadze miesięcznik Nieznany Świat, w którym
oprócz pasjonujących artykułów o tematyce
paranormalnej i ezoterycznej znajdziecie
również rubryki Dotknięcie nieznanego oraz Kontakt nie telepatyczne, w których
ludzie tacy jak wy dzielą się z redakcją czasopisma swoimi trudnymi do
wytłumaczenia przeżyciami oraz spostrzeżeniami na tematy poruszone na
łamach periodyku. Wydanie papierowe Nieznanego Świata dostępne jest w punktach
prasowych oraz w sklepach sieciowych na terenie całej Polski. Dostępne jest
również wygodne wydanie elektroniczne. Zapraszam również do odwiedzenia kanału
Nieznanego Świata na YouTube, na którym oprócz zapisów ciekawych spotkań
znajdziecie również wybrane archiwalne relacje z dotknięcia Nieznanego w wersji
dźwiękowej. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios. Radio Paranormalium -
paranormalny głos w Twoim domu. Dziękuję za uwagę i dobranoc i do usłyszenia w
kolejnych naszych audycjach. Śledźcie zapowiedzi na www.paranormalium.pl oraz na
naszych profilach społecznościowych. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Oto
nasze numery telefonów. Stacjonarny 32 746 00 08.
32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493. 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Gdyby przy naszych telefonach lub Skypie nikt nie
dyżurował, istnieje możliwość wysłania SMS-a lub nagrania wiadomości głosowej.
Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych bądź zza granicy
prosimy ponadto o podanie głosowo numeru, na który mamy oddzwonić. Z każdym z
Państwa umawiamy się na rozmowę indywidualnie. W razie wykorzystania
zapisu rozmowy, w której są audycji, istnieje możliwość zmiany barwy głosu.
Czekamy również na Państwa email pod adresem radio@paranormalium.pl.
Radio@paranormalium.pl. Można również skorzystać z zakładki
kontakt na naszej stronie internetowej www.paranormalium.pl. Wszystkim naszym
rozmówcom i korespondentom gwarantujemy
pełną anonimowość. Ufo Relacje Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl. Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje
współczesne oraz z lat ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną
anonimowość. Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO
www.ufo-relacje.pl. Nieograniczona przestrzeń do
nieskrępowanej dyskusji na tematy paranormalne, ezoteryczne i nie tylko.
Forum Radia Paranormalium. Dołącz do nas na forum.paranormalium.pl.