Witam wszystkich Państwa bardzo gorąco i
serdecznie i zapraszam do spędzenia najbliższej
godziny z kolejnym odcinkiem podcastu "Mówią Świadkowie", czyli audycji, w której
dzielicie się Państwo swoimi trudno wytłumaczalnymi historiami. Przy mikrofonie Marek
Sęk "Ivellios". Od razu uprzedzam, że główny
bohater dzisiejszej audycji prosił o zmianę
barwy głosu. Warto zatem
zaopatrzyć się w słuchawki lub
włączyć sobie napisy, jeśli słuchacie
Państwu tej audycji na YouTube.
A dzisiaj będziemy mieli okazję
wysłuchać bardzo szczególnej,
paranormalnej spowiedzi.
Mój rozmówca, mieszkający w Stanach Zjednoczonych,
uczestniczył w bardzo groźnie
wyglądającym wypadku samochodowym,
z którego teoretycznie
nie powinien ujść z życiem.
To, co jednak działo się przez kolejne
tygodnie, każe przypuszczać, że
że coś lub ktoś bardzo pilnował,
aby nasz słuchacz nie przeszedł
przedwcześnie na tamten świat.
W trakcie rozmowy usłyszymy
bardzo szczegółowy opis tego,
co działo się w czasie, gdy mój rozmówca
przebywał poza fizycznym ciałem,
zarówno w naszym świecie,
jak też i w sferze pozafizycznej.
Ciekawe rzeczy działy się też
już po tym, jak nasz słuchacz
w końcu odzyskał przytomność.
Zapraszam zatem do wysłuchania
tej niezwykłej historii.
W sumie jakby nie było, 16 razy miałem okazję nie być już
tutaj. Brzmi to dość zwariowanie, ale w dokumentach jest
wpisane, że oficjalnie największe zatrzymanie pracy serca
i zgonu jest trzy razy. Cała reszta to była taka pomiędzy.
Więc tak pokrótce tylko przedstawię, od czego by tu zacząć.
Wracałem z pracy samochodem od 12 w nocy wyjechałem.
Przed 12 wyjechałem.
Troszkę późno. Jechałem drogą no i...
No i nagle na drogę
tuż przed maskę wyskoczyło mi jakieś
duże zwierzę wielkości jelenia.
Zwierzę wpadło mi do samochodu
i jego głowa bardzo mocno
uderzyła mnie w twarz.
I po prostu nie wiem jak
ja zjechałem tym
samochodem i no po prostu
byłem przytomny nadal.
Też 40 minut czekałem na to,
żeby ktoś się pojawił.
Nie posiadając ani wzroku,
bo oczy wyskoczyły
duży kawałek szkła miałem
w głowę wbite. No dość, dość
kiepska sytuacja. Siedziałem 40
minut tam z własnymi myślami wiedząc,
że praktycznie minimalne
szanse, że mnie ktoś tu znajdzie, bo to nie była
dość uczęszczana droga. Wiedząc,
że to już jest praktycznie może być koniec.
Jakimś cudem znaleziono to duże
zwierzę na drodze. Policjant się zatrzymał.
Na tyle byłem przytomny,
że znalazłem latarkę w samochodzie
i zacząłem ją machać. Zobaczył światło,
a sprawdził tablicę
rejestracyjne i
po prostu podszedł do samochodu.
No i się trochę zdziwił, że
byłem w stanie odpowiedzieć na każde
jego pytanie. No i że jestem jeszcze przytomny.
Przyleciał helikopter, zabrano
mnie do szpitala. Moje wspomnienia
w tym momencie się skończyły. To po prostu
było takie... Jak już ostatnia
rzecz, którą pamiętam stąd, to
było jak helikopter podrywał się do
lotu. Bo tak czułem.
Tyle. W szpitalu dawano
mi najwyżej 5%
na wyjście z tego jakiekolwiek.
Normalnie to było 2-3%
od każdego lekarza, bo to
wiadomo głowa, otwarty mózg.
No nie liczyli po prostu, że cokolwiek
się uda. No...
Pojawiłem się w
miejscu, które nazwałbym
drugą stroną.
Wszystko to można powiedzieć, że
to były takie, jak gdyby, wzniesienia
i droga między wzniesieniami.
Było wszystko białe, wyglądało to jak
taki, powiedzmy trochę komiks
czarno-biały. Bardzo
przyjemnie, nic nie bolało, wyglądało to
tak samo jak wyglądałem. Czułem się
wspaniale, bardzo przyjemne
uczucie. I wtedy podbił
do mnie pies. Mój pies się pojawił,
którego już nie posiadam,
żeby nie skłamać
9 lat. No i zaczął
się ze mną bawić. W tym momencie
spojrzałem tak zza górki,
pojawiła się moja babcia.
Babcia mnie wychowywała, mieliśmy
bardzo dobrą wieś. Babcia zmarła w Polsce
6 lat temu. Nie miałem szansy się
z nią pożegnać, bo
wiadomo, troszeczkę dzieli.
Stało się to dość tak nagle, nazwijmy.
No i po prostu przyszła do mnie i się
mnie pyta, co ty tutaj robisz? A ja mówię do niej
wiesz co, ja nie wiem. Ja się dobrze
czuję, wszystko jest w porządku,
nic się ze mną nie dzieje.
Mówię, zobacz jeszcze
pamiętam, podskoczyłem, mówię zobacz, mogę skakać.
Jedna rzecz, która przykuła moją uwagę
to była ubrana zupełnie inaczej.
Szedł od niej taki
błysk, jak można to nazwać.
I ona nie stawiała
kroków, tylko jak gdyby
przelatywała, posuwała się
na ziemi. Tak, przesuwała się
prawda, nad ziemią? Tak, tak.
To nie było chodzenie, to nie były kroki.
Kroków nie było widać.
Ubrana była w taki strój,
jak gdyby, jakby to powiedzieć
z promieni słonecznej. Miała taką suknię
bardzo długą. Ale w tym
momencie to nie miało dla mnie żadnego znaczenia.
I ona
mówi, co ty tu robisz?
Ja mówię, nie wiem. Po prostu tu jestem.
Ty jesteś, [imię psa] jest. Mówię,
wszystko jest w porządku.
Ona mówi, nie, nie, to nie jest twój czas.
Ty nie powinieneś być. A ja mówię,
jak to nie powinienem być? Mówię, przecież
jestem. Ona mówi, nie, jeszcze
nie, czas na ciebie. Mówi,
spotkamy się, ale teraz musisz iść. Dam ci
prezent, jak
wrócisz. Ale nie teraz mówię, jaki
prezent, ale dokąd ja mam iść? Ona mówi,
znajdziesz drogę, nie przejmuj się. I
przytuliła mnie. I wtedy takie uczucie,
jakby, można by to porównać,
jakby ktoś cię do odkurzacza wciągnął.
Takie, takie ssanie,
jak gdyby, nie w kierunku, w którym
patrzyłem, jak gdyby z powrotem.
No i kolejna rzecz, to
można powiedzieć, że to takie, jak gdyby, obrazki.
Kolejna rzecz, to bo obudziłem
się, moja żona stała przy moim samochodzie,
wyciągała rzeczy z niego,
przy tym rozbitym. Ja stałem
obok niej, mówię, weź zajrzyj jeszcze tam, bo
bo tam są pieniądze.
Ostatnio dostałem od klienta
i zostałem w samochodzie,
ale ona mnie nie słyszała. Zero reakcji.
Ja podszedłem i jakby człowiek chciał złapać, tak
jak gdyby w filmie 3D, w grze komputerowej.
Jak łapiesz powietrze.
Ręka przechodzi przez, przez wszystko.
Ty tam jesteś, widzisz co się
dzieje, ale nikt ciebie nie słyszy, nikt
nie reaguje na to. No i mówię,
no, no, ale przecież czemu ty mnie nie słyszysz?
I tak jakby byłem, no i jak gdyby
film się skończył.
Skończyła się wizyta, nazwał ja go.
Następną rzecz kolejną było,
pojawiłem się, ja to nazywam testy,
nie wiem jak to,
jak to inaczej określić.
Moim zdaniem, bo w każdej z tych
sytuacji, co teraz będę opowiadał, to
miałem jakiś wybór.
I w jakiś sposób go
dokonałem. Była sytuacja,
ogromne, ciemne
pomieszczenie. Na środku pomieszczenia
stoi białe łóżko, od którego bije
blask i nagle pojawia się głos
za twoją głową, który mówi
idź się połóż do tego łóżka.
Tam się poczujesz lepiej. Co dziwne,
ten głos to był,
nigdy takiego nie słyszałem w życiu
tutaj, czy to w filmie,
czy, czy nawet w grach komputerowych,
a w dzisiejszej technice jest wszystko możliwe.
To taki bardzo spokojny,
przyjemny,
dawał poczucie bezpieczeństwa,
ale również dawał poczucie
jak gdyby
wyższe niż,
ma większą moc, że jedno pstryknięcie palcami
i ciebie nie ma. Tak w tamtej chwili
o tym pomyślałem.
Ale, ale gdzie, ale ten głos był za mną.
Ja nie mogłem się odwrócić, zobaczyć co stoi
za mną. Mówię idź się połóż, kładź się.
Ja mówię nie, muszę do rodziny wracać.
Babcia kazała mi iść, ja muszę iść.
A on mówi nie, możesz się położyć.
Będziesz miał tu opiekę.
Ja mówię jaką opiekę, a ja tu
chyba nie chcę zostać.
Ja muszę iść do domu.
On mówi spójrz w te okna. I z tyłu były
jak gdyby takie duże okna na końcu tej hali,
można by to nazwać, pomieszczenia.
I przemieszczały się postacie, które były
ciemniejsze niż ta ciemność. One wyglądały
jak gdyby
w siostry zakonne takie
ze starych filmów.
Były tylko to takie cienie.
A ja mówię o nie, ja tutaj nie zostaję.
I musisz, i ja stąd idę.
Jeszcze nie wiem gdzie, nie wiem jak,
ale ja tutaj nie będę ani chwili.
I on mnie zapytał, mówi to chcesz wrócić do tego.
I pamiętam, głowa mi strasznie rozbolała.
A ja mówię, nieważne jak,
ja stąd wychodzę.
No i ten głos powiedział, no to w takim razie, jak tak sobie życzysz.
Pojawiłem się u siebie w domu.
Mój syn młodszy
siedział przy stole, rysował obrazek, mówi
to będzie dla taty.
Nazwę go Hugging Bear.
I on musi mieć to
u siebie. Bo moje dzieci
nie wiedziały do końca co się stało.
Ze względu na wiek.
Więc trzymałam to żona tak.
Z daleka od nich.
I to samo było co z żoną.
Mówię, hej, ale ja tu jestem.
A on siedział i tak, nikt mnie nie słyszał.
Były jeszcze dwie osoby. Nasza kuzynka
z nim i mój starszy syn.
No ale ja tutaj jestem.
Nie musisz mi tego dawać, ja go widzę.
A sytuacja się działa.
Nikt mnie nie słyszał, nic nie mogłem dotknąć, zrobić.
No i w tym momencie znowu.
Bum. Zmieniło się otoczenie.
Pojawiłem się
w jakby to powiedzieć
hmmm
w pokoju.
W pokoju na, jak gdyby na poddaszu.
Bo to było tam małe okienko.
Przez które można było tylko spojrzeć
na zewnątrz.
I wiem była zima.
Zbliżało się do świąt. Ludzie ubierali choinki
przed domami, żeby ozdobić.
I w drzwiach pojawiła się starsza pani.
Wyglądała jak taka babcia z
filmów rysunkowych.
Mała, w okrągłych okularkach.
Grubsza. I mówi do mnie.
Mówi, tutaj będziesz leżał.
Mój mąż jest lekarzem. On ci pomoże, bo
jesteś chory. A ja mówię, nie.
Ja tutaj nie chcę.
Nie chcę zostać absolutnie. Mówię, ja
chcę do domu. Ale
ona mówi, nie, nie. Nie przejmuj się. Denerwujesz się.
Nic ci nie będzie.
Tu będziesz bezpieczny. I ja mówię,
okej, no to w takim razie
zostanę. No i jak gdybym zasnął
i znowu się obudził.
I patrzyłem przez to okno
i podjechał starszy pan.
Bardzo elegancko ubrany. Podeszli jak
uważam, że to byli sąsiedzi.
Coś ciepłego pili, stali, śmiali.
I mówię, o to chyba ten lekarz może
będzie dobrze. I znowu
zasnąłem i znowu się budzę
w tym łóżku, ale już jestem do tego łóżka
przywiązany. I stoi ta
starsza pani i mówi, a tu są moje pieski,
które cię będą pilnowały.
Weszły dwa duże białe psy.
Położyły się wzdłuż łóżka.
A mówię, ale czemu jestem przywiązany? Niczym
się nie przejmuj. I wyszła. No i tak
leżę. Mówię, ale coś mi tutaj nie
gra. Ja tutaj chyba tak nie mogę
być. I nagle te psy
podniosły głowę i miały czerwone
oczy. Mówię, o nie.
Tak to nie będzie. I jakoś
tak zacząłem się rzucać, wypadłem z tego łóżka
i weszła ta, znowu ta starsza
pani powiedziała, to nie szanujesz
mojej opieki nad tobą?
To w takim razie
wychodź stąd. Wynocha.
I jej oczy też zmieniły się na
czerwone. Więc zostałem
wyrzucony. Pojawiłem
się w pokoju mojego syna, bo jak wracałem
późno z pracy, to zawsze
przychodziłem do niego do pokoju starszego syna.
I zawsze go przykrywałem. Mówię, śpij.
Dobranoc, miłej nocy.
Nawet jak spało. No i
on mówił, to było chyba
najcięższe doświadczenie, bo mówi
dobranoc tato, nieważne jak ci idzie,
będziesz zdrowy, nie przejmuj się.
Życzę ci miłej nocy. I on
poszedł spać. I tak samo
jak w poprzednich przypadkach,
też nie mogłem nic, nic zrobić.
Nic dotknąć, nic ruszyć.
No po prostu ręka
przechodzi przez wszystko, tak jak
powietrze. Trzecia sytuacja
to, teraz
chyba najciekawsze. Pokazano
mi moje przeszłe życia. I
pamiętam do pięciu z powrotem.
Wolałbym nie mówić, kim człowiek
był, ale pokazali mi ostatnie pięć
minut
z ubiegłych
żyć. Dlaczego tak uważam? Ponieważ
działo się to w różnych
przestrzeniach czasowych.
I zawsze ta osoba, w której
ja byłem, gdzie wiem, że to nie było
moje ciało, wyglądała zupełnie
inaczej. I to było od czasów
pradawnych do
powiedzmy współczesnych.
Takie dziwne uczucie.
Potem jednej rzeczy,
jednego testu nie pamiętam.
To wyjaśniła mi pani, która
kontaktuje się,
powiedzmy z duszami,
które przeszły. Mówi
dziwne jest, że pamiętasz wszystko.
Musi być w tym jakiś cel.
Ale widać, że prawdopodobnie
pokazali ci twoją przyszłość,
którą zaakceptowałeś.
Ale nie możesz jej pamiętać, bo będziesz
chciał ją zmienić. Więc uważam, że to
było to. Kolejnym doświadczeniem
było,
słyszałem rozmowy znajomych.
Mieli spotkanie i
ja jestem kontraktorem.
Remontuję mieszkania, mam swoje
firmy. I pamiętam
u tej koleżanki jednej wieszałem
lampę i miałem tą lampę przesunąć dzień
na drugi dzień
po wypadku. Praktycznie wypadek się
stał, to był wtorek bodajże, a w środę miałem
jej tą lampę przesunąć i tak
otworzyłem oczy i ta lampa
wisiała. Mówię no, pójdź
chyba, ta lampa mi tu przeszkadza, to ku**no
mi się teraz pojawia. Słyszałem jej głosy
i tak, jak gdyby chciałbym tą lampę uderzyć.
Ona mówi, że w tym momencie ta lampa
zaczęła się bujać. To później wyszło.
Mówi, ta lampa
zostaje, on tu przyszedł do nas.
Bo ta lampa zaczęła się huśtać sama
z siebie, gdzie nikt jej nie dotknął, bo wisi nad
stołem. Następną rzecz to
pokazali mi...
Musiałem zmierzyć się ze swoimi...
Swoim największym
strachem. Ja
topiłem się jak byłem mały,
i boję się wody.
Uczciwie powiem, jak woda dochodzi do
wysokości ust, pomimo tego, że
potrafię pływać, zaczyna się panika,
jest koniec. I w tym momencie
to było też takie dziwne, bo pojawiłem się
w jakimś mieście. To było jakieś starsze miasto,
patrząc po wyglądzie ludzi.
I kazano mi
z jakąś panią
stałym, ona miała dziecko,
był facet. Ciężko
mi ich określić, ale na pewno były to czasy,
ja bym uznał to, że jakoś
w okolicach wojennych,
bo gdzieś jacyś żołnierze byli, ostrzegali
mi, do tego budynku nie możesz wejść,
ty musisz kierować się tam, na drugą stronę
rzeki, tam będzie duży
budynek, tam musisz do niego iść.
I tak mnie nakierowali, ja w końcu
wszedłem do jakiejś łodzi
i ta łódź zawiozła mnie na drugą stronę.
Wszedłem do tego budynku,
który oni mi kazali i
bardzo dziwne,
budynek na pierwszym piętrze miał kolor.
Wszystko tam było tak ciemne i szare,
a w tym budynku były kolory.
I pierwszy kolor bodajże był
kolorem białym.
I na podłodze było
dosłownie może centymetr wody.
Odszedłem, były takie duże
schody, które prowadziły na drugie piętro
i siedziała, jakby to powiedzieć,
brzydka
kobieta, ona była jakaś zdeformowana.
I mówi, ty
do góry. I
okej, poszedłem wyżej.
Wszedłem do pokoju wyżej, był
pokój żółty, wszystko było żółte.
Identycznie wyglądał jak ten niżej,
ale wody już było po kostki.
I znowu siedziała ta kobieta,
tylko już wyglądała trochę lepiej.
I mówi, ty do góry.
Aż...
I to było kilka pięter, był niebieski, czerwony
i wody przybywało.
W ostatni pokój to już nie była,
ja mówię woda,
ale to był bardziej taki szlam,
jakby kisiel.
I wody już było tak na wysokość nosa.
I co dziwne,
ta kobieta już tak nie wyglądała jak kiedyś.
Ja mówię, ja z tobą tu zostanę. Ona mówi,
nie, nie, ty już musisz iść, za daleko zaszedłeś.
Do góry na sodę.
Ja mówię, nie, ale po co, przecież ja tu mogę.
Mówię, tylko ja muszę się wdrapać gdzieś
wyżej, żebym nie był
w tej wodzie. A ona mówi,
nie, nie, ty idziesz po sodach wyżej.
Wszedłem do góry, pojawiłem się
w małym domku. Leżę
w łóżku, leży dużo osób chorych
dookoła mnie. A ja się czuję całkiem
dobrze, ale był pan, który
obok mnie, który był
nie wiem, jakoś bardzo chory, miał dużo maszyn
podłączonych i nagle ten budynek się
odpalił. Po jakiejś chwili weszli nas
ratować przez jakąś dziurę
z boku w ścianie. Weszli
ratownicy i mówią, no to
wychodźcie, ale mamy tylko jedno miejsce,
chodź z nami. Ja mówię, nie, nie, weźcie tego obok.
On potrzebuje bardziej pomocy. Mówię, ze mną
okej, tylko noga mi boli, a
on, ja sobie poradzę,
a on potrzebuje pomocy.
Mówi, jesteś pewien? Mówię, tak,
weźcie jego, ja wyjdę sam.
No i tak było, że ja za nimi poszedłem, oni
wzięli tego pana i tak w połowie
drogi on mówi, wiesz co, my go tu zostawimy
a ty idziesz z nami. On mówi, nigdzie nie idę,
jego bierzcie, on potrzebuje pomocy, ja sobie poradzę.
No i tak się stało, że oni
go zabrali, ja wyszedłem z tego domu
i to był taki mały dom,
można to tak jak na filmach czasem amerykańskich
widać, a takie malutkie domki
na ulicy, ciemno było, noc.
Nikogo nie było na ulicy, tylko widziałem
taką karetkę, która zawraca
jak gdyby dwa bloki dalej gdzieś
w drogę jakąś, skręca
i znika. Mówię, no to pięknie, gdzie ja teraz
mam iść? Mówię, pewnie jakąś stację benzynową
potrzebuję. Mówię, zadzwonię i
trafię do domu. Zacząłem myślić, ta
noga zaczęła mnie boleć, zatrzymałem
się na chwilę, mówię, no nie, no pięknie
jeszcze noga mnie boli, no i zaczął padać deszcz.
I sobie przeklęłem, mówię, no kur,
jeszcze deszcz do tego,
no to już świetnie. I mówię, no
może zapukać do domu, ale
nie znam nikogo, nie wiadomo kto mieszka,
może mi coś zrobią, mówię, lepiej pójdę
na pewno na coś trafię, na kogoś.
I tak dwa domy dalej, nagle
z uliczki bocznej wyszedł
jakiś pan. Jakiś pan
i tak stoi, krzyczy do mnie,
mówi, gdzie idziesz? Ja mówię, idę do domu.
Mówię, a gdzie mieszkasz? Ja podałem mu miejsce,
on mówi, oj, nie wiem, gdzie to jest. Ja mówię, a wiesz, gdzie jest
stacja benzynowa jakaś, żebym mógł zadzwonić
chociaż? A on mówi,
wiesz co, musisz iść tam dalej. Tak
zrobiłem parę kroków, patrzę, a on idzie w moją
stronę. Mówię, no świetnie, no jeszcze jakiś
tu bylec, coś się może dziać.
Mówię, zabiją mnie tu, no i się
skończy moja egzystencja.
No, ale podszedł do mnie,
miał twarz przysłoniętą kapturem.
Był tak, powiedziałbym,
o pół głowy niższy niż ja.
Starszy facet, elegancko
przystrzyżona bródka na trójkąt,
miał wąsy, brodę,
mniejszy, nie
jakiś, nie gruby, powiedziałbym, z
chudszych ludzi. I mówi,
dokąd ty idziesz? Ja mówię, idę do domu,
rodzina na mnie czeka. Mówię,
babcia mi kazała wracać,
nie wiem, skąd mi się to wzięło, ale jej
bym to powiedziałem. No i się zaczął śmiać.
I nagle jego głos się zmówił, wiesz co, ja ci
pomogę. Ja mówię, pomożesz mi?
No to, to gdzie mam iść? A on mówi, wiesz co,
dobrze wybrałeś. Udało ci się
i teraz jest czas na ciebie wrócić.
Ale jego głos, jak on to powiedział, zmienił
się jak ten głos pierwszy, co
mówiłem, że on był taki spokojny, przyjemny,
taki, dawał miłe uczucie,
ale wiedziałeś, że
ten ktoś ma władzę, to, że
to nie jest normalne. I przeniósł
mnie do pomieszczenia.
Tylko to już było ciemne pomieszczenie,
tylko znowu. On siedział
na, jak gdyby, powiedziałbym, na takim tronie,
na biało ubrany już
i też zakapturzony. Dał
mi się, ale i twarzy nie było widać, od nosa
w górę nie było widać. Więc
mówi, no to udało ci się,
mówię, rodzina na ciebie czeka, już czas na ciebie,
żebyś wrócił. A ja mówię
do niego, ale, ale co się stało?
On mówi, o, no to jeszcze ci
wrócimy pamięć. No i
przypomniało mi się, że ja miałem wypadek, że, że
jestem chory i prawdopodobnie
nie jest dobrze ze mną.
A on mówi do mnie, mówi, czy masz
jakieś pytania? Możesz zadać jedno pytanie.
Ja mówię do niego, słuchaj,
a jakby
tego dnia nie poszedł do pracy,
czy wyjechał prędzej,
czy później, czy pojechał inną drogą?
A on mówi, nie możesz zmienić
tego, co masz zapisane. To się musiało
stać. Mówię, a teraz już
wracaj. On mówi, to nie była odpowiedź.
Zacząłem się tak jak gdyby z nim kłócić. Mówię,
ja chcę jeszcze jedną rzecz wiedzieć.
Po prostu, czemu mi się to stało?
Mówię, przecież ja, ja ani nie piję,
ani nie biorę narkotyków.
Byłem w pracy, uczciwie
pracowałem, żeby utrzymać
rodzinę i nigdy
nic złego nie zrobiłem, nikogo nie ukradłem.
Mówię, czemu ja? A on mówi, wszystko
ma swój cel.
Ale mówi, przez to, że jesteś tak
uparty i walczyłeś
i przeszedłeś wszystko, ja ci pozwolę
jednego dnia zrozumieć, dlaczego
się to tobie stało. Mówię, no to
jeszcze jedno pytanie. On mówi, nie. Twój czas
mija, już musisz wracać.
Czekają na ciebie.
I teraz najśmieszniejsza rzecz. Obudziłem się
w szpitalu o 3.27.
Nie miałem wzroku, bo oczy
miałem uszkodzone i byłem
przywiązany do łóżka.
Usiadłem w tym łóżku,
będąc przywiązanym.
Nie mówiłem
po angielsku, tylko po polsku, bo nie pamiętałem
języka, bo uszkodzony mózg.
Wszyscy przybiegli i
myśleli, że ja umieram,
a to wręcz odwrotnie. Ja wróciłem.
I to było takie...
To było
to główne, co się stało.
Wracając do rzeczy, dlaczego powiedziałem,
o której godzinie się obudziłem, to o tej samej
godzinie moja babcia zmarła.
Obudziłem się ze śpiączki prawie po dwóch tygodniach
sam, bez leków.
Za każdym razem, jak mnie chcieli obudzić,
to umierałem. Stąd się wzięło te 13 razy.
I kolejny dzień,
dlaczego teraz rozumiem, dlaczego
mówił, że mój dzień się kończy, bo ja już
byłem zapisany na,
jak to mówią, ostatnie wybudzenie.
Jeżeli dam radę, to przeżyję. Jeśli nie dam
rady, to przykro mi.
No i tak to mniej więcej wyglądało.
Więc...
Nie wiem, czy to może mieć
jakiś pogłos, czy komuś może to w jakiś sposób
pomóc.
No dużo tu jest takich elementów jakby klasycznych,
występujących
w historiach związanych
z NT. To
spotkanie z ukochaną osobą,
po drugiej stronie z ukochanym psem.
Tak.
Babcia taka trochę jak anioł była ubrana, prawda?
Zgadza się. A wracając do tego,
mówiła, że da mi prezent.
Moja mama przyjechała z Polski tutaj, bo
wiadomo, teoretycznie nie zapowiadało
się to dość ciekawie. I mówię
do niej, że... Babcia mówiła, że
dostanę prezent.
Moja mama złapała się za szyję, mówi, wiesz co?
Ona ci dała prezent. Ja mówię, co?
Jak babcia umierała, nosiła
krzyżek, który dostała od swojej babci na łańcuszku
całe życie. Jak umierała,
powiedziała, że no wiadomo, w polskiej tradycji
nie daje się krzyża jako prezentu,
tylko jako pamięć albo
przekazanie. I mówi,
wiesz co? Ja mam go ubrany.
Ja nie pamiętam, jak ja go
włożyłem. Nie wiem, jak on ze mną tu
przyjechał, bo mówi...
Pamiętałabym, że musiał na bramkach na lotnisku
zdjąć, ale nie zdjęłam go.
Nie zapiszczałem. Tylko, że to jeszcze
nie koniec tych moich historii fajnych, bo
w końcu
wypisali mnie ze szpitala.
Po pięciu godzinach dostałem, jak gdyby
powiedzieć można, wylew krwotoku.
I musiałem wracać.
A że szpital jest ten, w którym ja
byłem... Zasada w Ameryce jest taka,
biorą cię do pierwszego, bliskiego szpitala,
a żaden szpital
by mi nie pomógł, ponieważ operacje mnie przełożyły.
Przechodziłem w innych. Więc...
Żona mnie zawiozła do szpitala
w nocy. Jest
120 mil na godzinę na autostradzie.
No, trochę wariactwo, no ale niestety
to akurat sytuacja wymagała, żeby jak najbliżej
się tego szpitala znaleźć.
Zdążyłem dojechać, ale
położyli mnie na blok operacyjny,
no i znowu mi się zmarło.
To jest drugi raz. Ten taki
główny, gdzie był w dokumentach.
I jedna jeszcze taka ciekawa rzecz, że
wysłano mnie do mojej
przeszłości. To mogę powiedzieć. To był
jakiś starożytny Egipt.
Przynajmniej ja takie uczucie miałem, patrząc
po tym, co... jak ludzie byli ubrani,
jak się zachowywali. Powiedzieli
mi, że muszę
załatwić sprawę
niedokończoną. Okazało się, że
rozmawiałem z jakimś człowiekiem
i mówię... też mówiłem
do niego i mówię, wiesz co, ja ciebie bardzo
przepraszam. A on mówi, ja to rozumiem
i ci wybaczam. I w tym momencie
znowu obudziłem się już
na intensywnej terapii,
gdzie byłem reanimowany.
Więc to była jedna...
to, to, to było to. No...
Wypuścili mnie do domu po pewnym czasie,
po dwóch operacjach i...
po dwóch miesiącach znowu to samo.
Tylko wtedy zmarłem
na...
jak to się mówi w Polsce?
U nas tutaj to jest emergency.
Jak przyjeżdża się do szpitala i po prostu
na tej pierwszej izbie przyjęć.
Mówiąc po polsku, umarł pan
na szpitalnym oddziale ratunkowym, tak?
Tak, o właśnie.
Tak, bo nie mogli mi pomóc, nie mogli zatrzymać
krwotoku i nie było potwierdzenia grupy krwi,
więc nie mogli mi dać, żeby uzupełnić.
Po prostu zabrakło tego.
To siedziałem...
siedziałem na łóżku w pozycji siedzącej,
bo trwa to z nosa.
Jeden z lekarzy miał palce
w moich ustach, żeby zatrzymać krwotok.
Ja trzymałem miskę, żeby
to, co leci, leciało do tej miski.
I taką...
taką maszynę do odsączania, żebym mógł oddychać,
żebym mógł między jego palcami włożyć
co jakiś czas, żebym mógł wziąć oddech.
No i...
dziwne uczucie, bo
jest tak, jak czasami w filmach mówią,
powoli od stóp zaczyna się
wyłączanie organizmu.
Przestaje brakować siły. Po prostu
głowa pracuje cały czas.
Wszystko widziałem, co się dzieje
dookoła mnie, ale na przykład ręce
opadły same. Nie miałem siły ich podnieść.
Tak, ten mechanizm, w którym
mózg wyłącza poszczególne części ciała,
żeby chronić te, które są
kluczowe do przeżycia, tak?
Zgadza się. I zostały tylko
oczy i słuch głowa. Już nawet poruszając
nie mogłem. I oczy tak jak, ja bym powiedział,
tak jak w filmach, jak
zamrugałem trzy razy i się zrobiło ciemno.
Jeszcze słyszałem głosy.
No i nagle koniec. I znowu
stoję i jest ciemny pokój.
Jak mówią, idziesz do światła, do
tunelu. Właściwie to była
przestrzeń. Duża czy ciemna przestrzeń.
I w oddali było światło.
Bo tak depnąłem, pamiętam,
depnąłem, mówię, a o, beton.
Nie widziałem spodu, bo wszędzie jest
czarno. Beton, no to już
wiemy, gdzie jestem. I
zrobiłem, jak gdyby, może dwa kroki.
Coś mnie za lewe ramię pociągnęło
do tyłu. Mówię, przecież to nie
może tak być.
Mówię, ja muszę iść do tego, przecież tu jest ciemno
i tutaj nie zostaje. I tak zacząłem
ciągnąć, ale nie dałem rady. Zrobiłem jeszcze
krok i nagle przede mną pojawiła się ręka.
I jak gdyby pokazywała
znak, żeby się zatrzymać. Wielka ręka
taka na połowę
mnie. Biała, jasna.
Ogroziła palcem i
pomachała na do widzenia. I
obudziłem się z powrotem w szpitalu. W ogromnej
drgawkach, bo to wiadomo, po
jak już człowiek odejdzie, no to
organizm się automatycznie wychłada.
W ogromnych drgawkach się obudziłem
na lampach z sześcioma
gorącymi kocami na sobie, żeby
przywrócić temperaturę organizmu.
I mówię do żony,
że coś mnie ciągnęło za lewe ramię.
Mówię, ja stałam za tobą,
bo tutaj było z dwudziestu lekarzy biegało.
Nie próbowali cię ratować.
Dostałeś trzy strzały w serce,
żeby cię pobudzić, żeby
nie obumarło. I powiedzieli,
że jak krew nie dojdzie, to
mówi, to już jest ostatni zastrzyk, jaki możemy
dać, bo my go zabijemy, a on sam nie ugrze.
No i to taka
moja historia. Czym dłużej nad tym myślę,
tym więcej mi się takich rzeczy zaczyna
układać. Jak to...
Wiem jedną rzecz.
Nauczyłem się z tego, że nie wolno się poddawać.
I nawet lekarze
w tej chwili mówią, że to jest po prostu cud,
bo pomijając ten
metal, który mam w głowie
i łańcuchy, żeby trzymały
szczękę razem, to
teoretycznie jestem zupełnie sprawny.
Oni nie są w stanie po prostu
wyjaśnić. Oni nie wiedzą, jak ja się obudziłem
ze śpiączki bez nich.
Oni nie wiedzą, jakim
cudem ja wróciłem do
sprawności, w jakiej jestem.
Dla porównania, ze mną na oddziale był
facet, który przewrócił
się na motorze. Amputowali mu nogę, ale
musieli go położyć w śpiączkę, jak przyjechał.
I on nie dał rady, a ja
wyszedłem. Więc...
To jest to. Mówię, że
jak się z tamtej strony wróci, to wraca
się z jakimś darem. Ja
z tym się zgodzę, ponieważ
widzę ludzi.
Widzę ludzi, których nie powinienem widzieć na
zło. Wyleżałem w łóżku w szpitalu,
dochodziłem do siebie,
to zapytałem pielęgniarek,
mówię, czy znają takiego
pana, tak i tak ubranego.
Jedna tak się na mnie spojrzała, mówi
a skąd ty go znasz?
No bo on co noc, o pierwszej w nocy
mniej więcej po pierwszej
przychodzi, przychodzi dookoła
łóżka, patrzy na mnie i znika w ścianie.
No to spojrzała na mnie
tak dziwnie, ale potem przyszła
z dwoma innymi pielęgniarkami i kazała go
jeszcze raz opisać. Okazało się, że
to był pan, który zmarł w tym
łóżku, zanim ja dostałem
ten pokój. Druga rzecz była,
już doszedłem
troszeczkę do siebie, to był taki moment,
gdzie zacząłem
rozumieć, że
z jakimś darem wróciłem.
Wszedłem do łazienki, bo pozwolono mi chodzić
samemu, bo ja byłem uparty,
nie poddawałem się, próbowałem,
więc dochodziłem do siebie, nazwijmy
to i
szedłem do łazienki i zatrzymała się kobieta
na wózku inwalidzkim. I ona mówi
ty mnie widzisz. A ja mówię tak.
O, ale ty mi nie pomożesz.
A ja mówię nie, nie mogę ci pomóc.
Mówię, ale pielęgniarki
mogą. Nie, one już nic nie mogą zrobić,
one są teraz już zajęte. To ja
w takim razie idę, mówię, a ty się trzymaj,
żebyś wyzdrowiał, bo masz coś
do zrobienia, a ja już pójdę.
I odjechałam na tym wózku.
Wyglądała tak trochę szarawo,
jak gdyby taka mgła, ale
wyraźnie ją widziałem. No i przyszła moja pielęgniarka,
ja mówię, czy ta pani
z tamtego pokoju zmarła? Ona mówi,
a skąd ty to wiesz? Ja mówię, no bo
ją widziałem. Tak to jak wyglądała.
Nie było szansy, żebym ją
kiedykolwiek spotkał, bo
pokoje z reguły były zamknięte albo po prostu
łóżko jest schowane za ścianą,
nie widać, no. Jak ją opisałem,
no w tym momencie pielęgniarki
same uwierzyły, na dowód,
czego moje 40 urodziny przechowywałem.
Nie wychodziłem w szpitalu, więc miałem
bardzo dużo gości z samego szpitala,
bo wiadomość się rozniosła i
i tak, a
z czymś takim wróciłem, no
i od czasu do czasu zdarza mi się
nawet na ulicy widzieć coś,
czego można by było
ciężko określić, żeby wyjaśnić, co to jest.
Nie mówię tego
wielu osobom, bo
wiadomo, jak się na to patrzy, aczkolwiek
z jednej strony chyba się
cieszę, że coś takiego mam, no bo nie każdy
ma taką szansę. Tutaj można
odnieść wrażenie, że po tej całej sytuacji
traumatycznej otwarło się panu jakieś
jakby postrzeganie
trzecim okiem tak zwanym, tak?
Zgadza się. Postrzeganie zmarłych, postrzeganie
nie wiem, czy dostaje
pan jakieś na przykład sygnały
odnoszące się do przyszłych sytuacji,
czy jakieś przeczucia, coś
tego typu? O tak, to
na porządku dziennym.
To już często,
często, ja już miałem kiedyś
takie coś właśnie, że
miałem jakieś przeczucie, ale człowiek to ignoruje.
Teraz bardziej do tego się skłaniam,
że coś się dzieje i jest to bardziej wyostrzone,
bo jeśli coś mi mówi
nie idź, nie rób,
zostaw, nie teraz, albo
nie jedź tą drogą, zaczekaj,
to
tego nie robię po prostu. Zaczynam
się po prostu do tego bardziej odnosić, że
no jest jakiś powód, dlaczego
mam to przeczucie. Tak samo
śmieszna rzecz, jak kupuję
zdrapki znajomym w momencie,
jeżeli im kupię, bo od czasu do czasu to
wiadomo, jako prezent,
to mówię, złapię trzy
i powiem, jedna wygra i tak z reguły jest.
Nie są to numery w totolotka,
nie powiem, że przychodzę i mówię
ta wygra na pewno. Nie, to jest po prostu
jak już wszystko jest skończone, to czasami
złapię i mówię, o, to wygra.
Miałem szansę, też straciłem koleżankę,
znajomą bardzo dobrą,
która bardzo
pomogła mojej rodzinie w tej sytuacji, zanim
ja wyzdrowiałem, ona odeszła.
Miałem szansę się z nią skomunikować
i tak samo
znajomej brat
popełnił samobójstwo
i też miałem szansę się z nim skomunikować.
A sądzę, że
to jest też coś, bo
pojechałem do nich i tak zupełnie przypadkiem
tam trafiłem i zaczęliśmy rozmawiać
zupełnie na inny temat.
Ja mówię, słuchaj, wiesz co, zajrzyj
do jego torby, bo on tam coś
dla ciebie ma, mówi, rzeczy
jego musisz sprzedać, ale tą
chcę, żebyś zatrzymał. I ona poszła do tej torby
z czystej ciekawości. Okazało się, że tam
była jedna jakaś unikalna
koszulka jego ulubiona.
Ona mówi, skąd ty to wiedziałeś? Ja mówię, nie wiedziałem.
Ci tylko powiedziałem.
Bo tak słyszałem.
Więc od czasu do czasu nawet
i takie sytuacje się zdarzają.
Czyli takie sytuacje, które sugerują, że
jakby pan uzyskał większy
większy
wgląd w tą taką
poza fizyczną sferę, postrzeganie
pozazmysłowe, prawda?
Wygląda na to, że
coś się stało, coś
z jakimś dodatkami
i z takim, jak to mówią, wróciłem.
No takie traumatyczne przeżycia
różnego rodzaju, powiedzmy
przeżycia medyczne, czy też około
medyczne, no często u niektórych
osób otwierają jakby
postrzeganie tym
szóstym zmysłem, jak to się mówi.
Trzećmokim otworzycie.
Trzećmokim, tak. Na przykład ja kiedyś
znałem taką młodą kobietę, która
miała dosyć mocno rozwinięty dar
jasnowidzenia, telepatię
i różne inne tego typu rzeczy.
Okazało się, że u niej wszystko
objawiło się po tym, jak poroniła.
I też osoby, które mają
za sobą doświadczenie z bliskiej
śmierci, doświadczenie pogranicza
śmierci, też
zgłaszają często, że zaczęły
dostrzegać zmarłych,
jakieś inne postaci,
postrzegać jakby z
wyprzedzeniem nadchodzące zdarzenia
i tak dalej, i tak dalej. Także coś takiego
jest, że tego typu zdarzenie jakby
otwiera u nas taką
klapkę pozwalającą.
Zgadza się. Ja jestem
za, absolutnie.
I jedną rzecz wiem, że
mówią, że są postateczne i nie istnieje,
a coś jest.
Na pewno będziemy mieli jeszcze szansę
wrócić tutaj, ponieważ mi
pokazali ostatnie 5 minut
z mojego przeszłego życia
i na pewno to było to, ponieważ
jedną rzecz jeszcze złapałem,
na przykład oglądając filmy historyczne,
na przykład filmy historyczne,
czy tam History Channel,
cokolwiek takiego związane z
przeszłością, to czasami zdarza mi się tak,
że przecież tak to nie było, to było inaczej,
a nie posiadając zupełnie żadnej wiedzy
na ten temat, jestem w stanie powiedzieć,
że coś było albo czegoś nie było,
co jest bardzo dziwne.
I to też wyjaśniła mi ta
pani już teraz też świętej pamięci,
która miała ten dar
a przewidywania,
wyjaśniła mi, że po prostu to są
urywki pamięci
z naszych, z naszego przeszłego
życia, tego gdzie byliśmy.
I jest łatwo,
jeżeli człowiek się uczuli
na to, to jest łatwo sobie wyobrazić,
gdzie był kiedyś
albo kim był,
albo w których jakichś czasach żył,
właśnie na podstawie takich jakichś dziwnych
historycznych rzeczy,
na przykład nawet filmów, które nie są prawdziwe.
Kiedy się śmieje o,
przykładowo ogląda film o wikingach
i nagle mówi, nie, ale przecież
oni używali czegoś tam.
Ale skąd, to wiesz, no
no nie wiem, wiem, bo tego nie jesteś w stanie
wyjaśnić.
Te przypadki stanowią też
trudny orzek do zgryzienia dla sceptyków.
O tak.
Dużo takich sytuacji pan tutaj opisał,
gdzie no nie miał pan prawa jakby dowiedzieć się
o tych sytuacjach w konwencjonalny sposób, tak?
Nie.
Nie, bo na przykład do żony też
powiedziałem, że mówię,
czemu ty tym osobom coś mówiłaś?
Tak samo ten obrazek, co mój syn rysował.
Ja, moje jedno oko
było zupełnie niesprawne, drugie miało tylko
30%, ja nawet nie byłem w stanie zobaczyć
tego obrazka, który ona mi przyniosła
i już ma go w ręku. Chodzą przez drzwi
ja mówię, o przyniosłaś hagi,
ona mówi, skąd ty to wiesz? A ja mówię,
bo tam byłem, jak on to rysował.
To jest niemożliwe.
Czyli odpowiedział pan na moje pytanie, które sobie
tutaj zapisałem w tym momencie,
czy udało się panu zweryfikować po
dojściu do siebie to, co pan widział
w tym fizycznym świecie, jak pan
wrócił już z tamtej strony?
Tak. I tak samo o żonie
powiedziałem, mówię, pamiętaj,
że jak szukasz w samochodzie, to
pod siedzeniem zawsze trzymałem skrzyneczkę
tam, jak większa suma pieniędzy,
mówię, taka skrzyneczka, żeby to się nie
rozpadło, żeby tego nikt nie znalazł szybko.
Ty dobrze o tym wiedziałaś.
No mówi, skąd wiesz, że tam nie szukałem?
No bo też tam byłem, dopiero znalazłaś
to po jakimś czasie, ona mówi,
to jest niemożliwe. Możliwe.
Byłaś tam przynajmniej godzinę i byłaś
z tym wujkiem i on wyciągał
moje narzędzia z samochodu z tyłu,
a ty patrzyłaś do środka.
Oczywiście sceptycznie podeszła do tego, bo
ona jest ogromna sceptykiem, aczkolwiek,
w wszystkich
dziwnych sytuacjach ze znajomymi
to zaczęła wierzyć.
No to trudne rzeczy do
zaakceptowania przez sceptyków,
którzy, no,
najwygodniej im pominąć tego typu elementy, tak?
Bo panu pokazano
sytuację z poprzedniego
życia, te ostatnie pięć
minut z ubiegłych żyć.
Jak pan sądzi, co to mogło
mieć na celu?
Nie wiem, przecież
nie potrafię sobie odpowiedzieć,
bo to było ostatnie pięć minut
przed tym, jak
było koniec tego wszystkiego.
To jest bardzo dziwne,
bo na przykład, jeśli chodzi
o ten Egipt, gdzie drugi raz
mnie wysłano, to pamiętam, że
na przykładu zasypywano
mnie w piramidzie. Zamykano
właz, kamień ogromny, zrobiło się
nagle ciemno i nagle wpadał
piasek zewsząd i człowiek się
zadławiał piaskiem, a
patrząc na strój był to taki
wiadomo z książek historycznych,
z filmów wiadomo, że
jest się w stanie określić, kim
się mniej więcej było, ale był to
taki dość
bogaty strój.
Więc nie mam
pojęcia, dlaczego mi to pokazano.
Czy musiałem to przejść jeszcze raz, żeby
wrócić i
podjąć decyzję, że chcę wracać,
czy chcę tam zostać.
A czy te sytuacje z ostatnich pięciu minut
każdego życia układały się
w jakąś całość, czy sprawiły
wrażenie losowo dobranych
kawałków?
To było z różnych przestrzeni czasowych,
kompletnie rozrzuconych.
Kilka jestem w stanie
określić mniej więcej, kiedy
były, a kilka
nie. Pamiętam, że dwóch nie pamiętam.
Były to bardzo dziwne, w ogóle nie
jestem w stanie tego opisać.
Więc dwóch mi nie dali
rady zapamiętać. Jedna była,
że spalono
wioskę pod lasem,
wtedy byłem w ciele kobiety.
I powiedziano jej,
że ona nie może tutaj przeżyć
i palono całą wieś.
Więc ciężko
jest tutaj jakoś
jakoś określić
czas, kiedy to było.
Więc nie mam,
naprawdę nie wiem,
jaki to miało swój cel. Ja uważam, że po prostu
trzeba było przejść to jeszcze raz, żeby
stwierdzić, czy chce się wrócić, czy nie. To jest
jedyna odpowiedź, która nadchodzi mi na
myśl. Tutaj też w tej historii
jest dużo takich
symboli, które potencjalnie mogą
coś znaczyć. Czy próbował pan może
je analizować jakoś
pod jakimś kątem?
Na przykład ubiór babci, czy też ta
starsza pani wprowadzająca białe psy?
Jedyna rzecz, której
się doszukałem, to psy
jako psy nie są oznaką
niczego dobrego,
aczkolwiek z czerwonymi oczami
określają postacie demoniczne.
Czerwone oczy
na tamtej stronie oznaczają postacie
demoniczne, dlatego
nie wiem dlaczego z nimi akurat,
ale to chyba był dobry wybór, że
powiedzmy nie chciałem tam zostać
i za wszelką cenę próbowałem stamtąd się
wydostać, więc jest mi ciężko
określić to. Aha, bo to były białe psy z czerwonymi
oczami, tak? Tak.
Ja ich nie widziałem, dopóki
nie zacząłem jak gdyby próbować
się wydostać z tego łóżka.
I symbol łóżka
był symbolem bodajże
zdrowia i spokoju.
Gdzieś na ten temat
myślałem, że to
było to, że
po prostu odpocząć,
wyzdrowieć, coś
właśnie z tym związane.
Ja czasami słysząc o takich
symbolach, o takich
postaciach, mnie się na przykład
kiedyś pojawił biały kot tak
totalnie od czapy. Krótko
potem jak odprowadziłem w trakcie medytacji
przyjaciół ogrodu, jakieś dwa tygodnie
później załatwiłem swoje sprawy
na mieście, tam w Katowicach i jak już
wracałem, to nagle wszystkie moje myśli
zostały jakby wymazane.
I przez jakiś moment
po mojej głowie chodził biały kot,
biały kot, biały kot, biały kot.
Zresztą ja ten motyw opowiadałem
chyba parę razy też na radiu.
I co się okazało,
ten biały, tego białego kota mogłem
zrozumieć, można było zinterpretować
na kilka sposobów. Jak się
później okazało, jej brat miał białego kota.
Ale też
coś mnie podkusiło, żeby tego białego kota
sprawdzić na przykład w senniku. I co się
okazało, że ten biały kot symbolicznie
symbolizuje błogość, szczęście,
spokój. Jak pan wspominał
o tych białych psach, to też
sprawdziłem tak na szybko, co
o białych psach mówią senniki.
To jest podobno dobry
omen. Możliwe, że
przyszły jako dobre, ale że ja
zdecydowałem, że nie, to pojawiły
się te czerwone oczy. Może
pan tym psom nie zaufał?
Możliwe, bo
tak jak ja to mówię, szef wszystkich
szefów powiedział, mówi, przez twoją
upartość i dążenie do celu, dam ci
pieniądze, żebyś wrócił.
Dlaczego mówię szef szefów? Ponieważ tutaj
w tym kraju jest bardzo dużo religii
i wierzeń, to nie wiadomo
z kim się rozmawia.
Każdy ma inne podejście do tego,
nie chcąc urazić się.
Wiadomo, Stany Zjednoczone to taka mieszanka wszystkiego, prawda?
Zgadza się. Tutaj
jest... Nie wiadomo, na kogo
się człowiek natknie.
Więc nie chcę nikogo urazić
i rozgniewać w jakiś sposób, dlatego
tak mówię, to jest bardzo neutralne
stwierdzenie.
Ja wyczytałem również, że właśnie
każdy, kto miał styczność z postacią
szefa,
nigdy nie widział całej jego twarzy.
I rzeczywiście, ja tej
twarzy nie widziałem. Widziałem tylko
usta. Od czubka nosa
po samą górę było
to... była twarz, była zakryta.
Czyli jak rozumiem, pan czuł podczas
spotkania z tą postacią jakby
taką hierarchię, że ta postać
jest wyżej, ale jednocześnie
to jest taka jakby pozytywna wyższość?
Tak. W samym
głosie było
można... dawała ci
absolutny spokój, wyciszenie
i poczucie bezpieczeństwa.
Aczkolwiek głos był
głos był taki, że od razu
nabierało się szacunku do niego.
Że wiedziałeś, że to ma więcej mocy niż
niż cokolwiek, co sobie możesz wyobrazić.
Głos łagodny, ale
stanowczy. Jest to ciężko
określić, bo nigdy w życiu czegoś takiego nie słyszałem
w tym świecie.
Tylko tam właśnie, w momencie jak się odezwał,
to wiedziałem, że... ja to określam
jedno pstryknięcie palcami i ciebie
nie będzie. Więc
jest to o dużo większej mocy
niż jakąkolwiek,
kiedykolwiek gdzieś widziałem.
Czy nawet właśnie w radiu, w telewizji.
Ludzie mają
czasami taki
donośny głos, a
tutaj to
po prostu po samym głosie wiedziałeś, że
to nie jest coś,
cokolwiek kiedykolwiek spotkałeś.
To jest po prostu coś mocniejszego.
Ktoś właśnie napomknął,
że to gdzieś w jakiejś Biblii,
którejś, nie jestem w stanie powiedzieć,
której dokładnie religii, właśnie
jest taki opis
tego głosu. Ktoś opisał ten głos,
że właśnie poznasz głos, który
nada ci
szacunek, czy...
Jakoś tak to było ujęte. To mi jakaś osoba
właśnie powiedziała, że
mówi, przy tym opisie to na pewno
wiem, że nie żartujesz, bo
gdzieś w jakiejś
Biblii, tutaj jest dużo takiej Bible
Addis, gdzie tylko czytałem
Biblii i próbowałem ją rozumieć wers po wersie
i właśnie
ta osoba należy do takiego kościoła
i czy kółka, czy
była tam,
nie jestem w stanie tego określić, ale właśnie
mówi, że jest taki opis
gdzieś. Tutaj jest też pewna
ilość takich elementów
w tej historii sugerujących, że ktoś
lub coś jakby pilnowało, żeby
Pan za wcześnie nie umarł,
zanim Pan nie wykona jakiegoś
prawda, zadania, zanim nie
zaliczy jak w grze komputerowej pewnego
checkpointa. Tutaj
nie możesz zmienić tego, co masz...
Nie możesz zmienić
tego, co masz zapisane, musisz załatwić
jakąś niezałatwioną sprawę. Babcia
mówiąca, że jeżeli dobrze pamiętam,
że musi Pan wracać, ta ręka,
która zablokowała Panu przejście
na tamten świat.
No coś ktoś pilnuje chyba,
żeby Pan za wcześnie
nie zawinął się z tego świata, kolekwialnie
mówiąc. No coś, coś jeszcze,
coś jeszcze mam do zrobienia.
Więc wysłali
mnie, bo tak jak mówię, nawet lekarze,
mój chirurg
plastyczny powiedział, mówi uczciwie
dawałem Ci 3%, pracując,
jak on to powiedział, pracując nad Tobą,
nie sądziłem, żeby moja praca
przyniosła jakikolwiek
skutek, a tu niespodzianka.
Ale oczywiście tego oficjalnie nikt nie powie, to jest
tylko za zamkniętymi drzwiami, jak już wszystkie
pielęgniarki wszyscy wyjdą i
mają konsultacje z Tobą, lekarze, to
oni po prostu nie są
w stanie, nie są w stanie, że
ja mogę tego określić. Oni twierdzili, że
ja wyjdę bez żadnego
zęba. Okazuje się, że wszystkie
zostały. Lekarz od oczu
powiedział mi na ostatniej
wizycie, mówi, ja nie sądziłem,
że Ty kiedykolwiek cokolwiek zobaczysz
na to oko, a co wizytę
jest troszkę lepiej, więc
nie wiem, co Ci powiedzieć. Oby
tak dalej. No też chyba lekarze jakby
są tak, że tak to
ujmę, zawodowo zobligowani do
wyrażenia pewnych określonych
poglądów w reakcji na tego typu
historię. Znaczy się
oficjalnie, oficjalnie nikt
nie powie nic. Wszyscy robią to
jak gdyby po cicho, jak już jesteśmy
sam na sam. Tak samo podszedł
do mnie Pan starszy lekarz, a
on jest neurologiem.
Neurologiem? Chyba tak.
Nie jestem pewien teraz. On nie był
moim lekarzem. On mówi, przyszedłem
Ciebie zobaczyć, bo dużo osób o Tobie mówi.
Powiedz mi, jak Ci się udało
obudzić ze śpiączki
bez mojej pomocy. Ja mówię,
wiesz co, nie wiem. Bo
pracuję tutaj już 30 lat
i Ty jesteś tylko trzecim przypadkiem,
który to zrobił. Z czego
jeden z tych trzech przypadków
zmarł. Mówi, jak to
zrobiłeś? Mówi, skąd Ty
przyszedłeś? Ja mówię,
nie jestem pewien. On
mówi, pewnie długą drogę miałeś. No i
na tym zostało. Więcej tego lekarza nie widziałem.
Ale, ale
byli w szoku, no bo tak jak mówię, miałem
już datę. Następny dzień
o 11.45, jak to
mówią, mieli mnie odłączyć. Czyli jeszcze raz
próbować wybudzić, jeśli nie dałbym
rady, no to bym je
zostawili już. Czyli krótko mówiąc,
uciekł Pan przed dosłownie
deadline'em. No,
dosłownie. A to też
chyba trudna sytuacja dla pielęgniarek
i lekarzy, którzy obserwują swoich pacjentów
w momencie umierania i
są środkami na przykład jakiejś właśnie
sytuacji kontaktu
ze światami, że na przykład ktoś do pacjenta
przychodzi, jakaś postać,
pacjent zaczyna się zachowywać jakby z kimś
rozmawia, a kogo fizycznie nie ma,
w pokoju. No to już
no nie wiedzą chyba jak to ugryźć,
jak to,
że tak to ujmę, przeprocesować,
już nie mówiąc o
powiedzeniu komu to... Znaczy się oddział,
szczerze powiem tak,
oddział ten, ICU,
to jest oddział
tutaj jak gdyby tej intensywnej
terapii, to
wszystkie pielęgniarki i lekarze są już
wyczuleni na to. Oni wiedzą,
nie każdy wierzy,
ale wiedzą, że
ludzie chodzą po korytarzach, że
nagle... Powiem tak, ICU
wygląda w ten sposób, że jest takie ogromne
biurko na środku i dookoła tego biurka
są pokoje malutkie,
przeszklone. I one mają tylko fieranki
przez to, żeby cały czas monitorować
maszyny i jak się
przechodzi, coś by się działo, to mogą od razu
wejść. A mówią,
że właśnie i fieranki się zasłaniają
same albo odsłaniają,
coś się rusza, czasami pacjent,
patrzą, czy pacjent nie wstał, a facet
tak jak ja w śpiączce
przez ileś czasów, więc... One mówią...
Parę było takich, co powiedziały
my wierzymy i wiemy.
Czyli jakby te osoby
z zaświatów odwiedzających pacjentów
na tym ostatnim etapie wchodziły
w interakcję z otoczeniem.
Zgadza się, bo
ostatnią drogę nie przechodzimy sami,
ktoś po nas przychodzi. I ja
trafiłem tam, jak gdyby powiedzieć,
z marszu, niezaplanowany, bo to
wypadek. Więc trafiłem tam i
zostałem przywitany przez osoby
najbliższe mi może,
jak my mówimy to. Przynajmniej ja tak sądzę.
Jako byłem opiekunem
do starszych ludzi przez pewien okres czasu,
jak przyjechałem tutaj i
wiem, że przed śmiercią rozmawiają
z ludźmi. Miałem pacjenta,
który walczył na wojnie
i kolegę właśnie w Normandii
wynosił na swoich plecach
i kolega nie dał rady. To
przed śmiercią jeden dzień to właśnie
mówił, przecież ty nie dałeś
rady. Mówię, cieszę się, że
mi dziękuję. Mówię, a teraz co, przedłeś
jabami z tobą? To daj mi jeszcze
chwilę. To co, jutro pójdziemy? Tak,
rzeczywiście został mu jeden dzień. Tego byłem
świadkiem. To są takie
historie, przy których wiele ludzi
nie wie co powiedzieć, prawda?
Zgadza się. To jest taki moment
lekkiej niedowiary, ale
widziałem to na własne oczy.
Byłem przy tym. Tutaj takim
zwracającym uwagę elementem
jest też Pana interakcja z otoczeniem,
z tą huśtającą się lampą znajomej.
Pan, rozumiem, znajomej mówił
po tym, czy opowiadał
Pan tą historię? Nie.
Nie, nie, nie. Właśnie, że nie, bo ona
jak przyjechała, ona mojej żonie
mówiła, że mówi, no miał tą lampę
mi przestawić. Jak już wróciłem do domu,
ona przyjechała mnie odwiedzić.
Przyjechała do żony. Ja to w takim
stanie, ja miałem 70
funtów, bo podawane
jedzenie było przez tuby i tak
dalej, więc wiadomo.
I jeszcze brain injury, no to
tak dość ciężko
to było na początku.
I tak nie wszystko docierało do mnie.
I ona mówi do żony, że
co myśl ona potem powiedziała? Mówi, że
ta lampa zaczęła się bujać, jak zaczęliśmy
o nim rozmawiać i powiedzieliśmy, że lampa zostaje.
A ja mówię, tak, bo ta cholerna
lampa mi się przyśniła właśnie tam.
Mówię, ostatnia rzecz, którą bym chciał tam zobaczyć, nie?
I ona mówi, co zrobiłeś?
No walnąłem ją, nie? W tym momencie
stwierdzili, że lampa zostaje, nie dotykamy
jej, bo ma jakiś
connection. Teraz właśnie parę dni temu
jej brat
się powiesił, bo to jest ta sama
osoba, to ta sama lampa
zaczęła mrugać. Ja mówię, słuchaj,
z tamtej strony jest bardzo łatwo właśnie
operować
elektryką, wodą,
wszystkimi takimi jak gdyby żywiołami
nazwałbym to. No tutaj
zaraz ktoś pewnie zada pytanie,
zadałby pytanie słuchając tej historii,
jak to jest możliwe, że osoba
zmarła, nieobecna już fizycznie w tym
świecie potrafi wchodzić
w interakcję
z tym, z przedmiotami?
Jak to jest, że w ogóle
wchodzi się w interakcję z przedmiotami
i nie ma możliwości jakby dotrzeć
jednocześnie
z jakimś przekazem, z jakimiś
słowami do osoby żyjącej, by tam
panu jaką próbował się... Zostało mi
to właśnie, zostało mi to wyjaśnione.
Ta pani, o której wspominałem,
co potrafi
kontaktować się z osobami, które
zmarły, mówi, że
ja nie mogę
pokazać nikomu, że jestem,
ponieważ miałem szansę,
żeby wrócić. Ci, którzy już
nie wrócą, mają szansę się
pożegnać, jeśli mają
dość wystarczająco,
jak ona to uznała, energii
i miłości, to są w stanie
coś zrobić, żeby
dać znać, że to oni i że
po prostu to są oni
i mówią do widzenia. I dlatego
czasem się tak dzieje, że właśnie
jakieś dziwne sprzęty, czy
zegar zaczyna wybijać jakąś
godzinę, czy światło
zgaśnie. Osobiście byłem świadkiem,
gdzie się telewizor włączał sam
z siebie w nocy
i nie
miałem żadnej możliwości
zrobienia tego, ponieważ
nawet
pilot tego telewizora nie był
w miejscu dostępnym dla nikogo,
a osoba była sama w domu.
A czy było coś takiego, że... bo pan
opisywał tutaj przemieszczanie się pomiędzy
różnymi miejscami, zarówno
w tym świecie fizycznym, jak i
tam po drugiej stronie. Czy było
coś takiego, że pomyślał pan o jakimś miejscu
i natychmiast się tam pan pojawiał?
Nie. Nad tym nie miałem
kontroli. Jedyne, co miałem na myśli,
nawet jeszcze siedząc w samochodzie, wiedząc,
że prawdopodobnie tu umrę,
bo mnie nikt nie znajdzie na czas, bo
ani nie widziałem na oczy,
ani nie mogłem nic powiedzieć,
wiedziałem, że krwawię z ust, z nosa, że
no nie jest przyjemnie to,
że nie jest to fajna sytuacja,
to jedyne, co miałem na myśli,
kiedy zostaną moje dzieci beze mnie,
co zrobi rodzina, jeśli
ja ją utrzymuję, no i właśnie
i co będzie z tą rodziną, że ja muszę
do nich wracać. I to było, to była jedyna, która mnie znała.
To była jedyna myśl, którą non stop miałem
ze sobą, że przecież muszę się
z nimi pożegnać, ja nie mogę, tak?
Że ja muszę do nich iść.
Dosyć takie naturalne obawy,
tak? Co się stanie z bliskimi?
Czy sobie poradzą w dalszym
życiu? Dokładnie. To jedyna
rzecz, która była na mojej
myśli. Nie było nic innego.
Nie, ja się nie martwiam o siebie,
tylko się martwiam o nich.
Dlatego uważam, że zostali
mi oni pokazani, aczkolwiek nie mogłem
dać im znać, że
jestem z nimi, no bo
no bo to nie był, nie był ten czas.
Ale za każdym razem rzecz była
bardzo związana ze mną, bo
i samochód, i obrazek dla mnie,
i dedykacja
miłej nocy, to wszystko było
związane bardzo mocno ze mną, więc
oni może sami mnie przyciągnęli.
No też tak mogło być.
Chociaż też mogło być
tak, że pan pomyślał
o bliskich sobie osobach
i jakby automatycznie się
przy nich znalazł.
Tak, tak mogło być. Też myślałem, co się będzie działo.
Wiem, że jak spałem w komie,
to w śpiączce,
to słyszałem jak
rozmawiałem. No mój temat nie jestem w stanie
powtórzyć. To był jeden
szczegół, już teraz nawet nie pamiętam co.
To też żonie powiedziała, mówi
no ale przecież ja tak nie mówiłem.
Jak to nie mówiłaś? Przecież słyszałem.
No i mówi no, no dobra, no to słyszałeś.
A czy pamięta pan
moment już powrotu do ciała
fizycznego? Jak to wtedy
wyglądało? Pamiętam,
że po prostu
nie wiem skąd, dostałem tyle energii
właśnie, że usiadłem na tym łóżku, podciągnąłem
się na tych zawiązanych nadgarstkach,
na tych sznurkach, usiadłem na łóżku
i zacząłem klnąć w języku polskim,
gdzie nikt mnie nie mógł zrozumieć. Czyli
nie było czegoś takiego,
co występuje w niektórych
wielu właściwie tego typu
zdarzeniach, że
w momencie powrotu do ciała
jakby włączyło się panu odczuwanie bólu
i jakichś innych dolegliwości?
W tamtym momencie
oczywiście czułem wszystko,
wrzuciło wszystko, to
tylko było tak jakby, jakby ktoś
się złapał i wsadził, to sadził
na krześle, można by to było porównać,
takie właśnie uczucie, tak mnie to
jakby ktoś mnie złapał
i wsadził właśnie w moje ciało
jak gdyby. Nie widziałem tego,
ale takie odczucie, że z miejsca
na miejsce ktoś cię przeniósł.
I wtedy właśnie usiadłem
w tym łóżku i zbiegły się
pielęgniarki, zaczęli szukać kogoś, kto
mówi po polsku, zadzwonili do żony,
w końcu dali mi telefon, leki
na uspokojenie, bo myśleli, że po prostu
ze mną już jest koniec, a to niespodzianka
zupełnie w inną stronę.
No pewnie, pewnie
pomyśleli, że nastąpiło coś,
co się nazywa po polsku terminalną
jasnością umysłu. Pan się na chwilę
obudził i żeby, żeby
no jakby ostatni raz się
pożegnać, prawda? A tu się okazało, że
pan jednak przeżył.
Decyduję się zostać na dłużej.
Tak. A tak już na koniec,
już dosyć długo
rozmawiamy, całkiem taki długi wywiad nam
wyszedł. Tak, na koniec
jeszcze zapytam, co to doświadczenie zmieniło
w pana życiu? Bo, że coś
zmieniło, to podejrzewam, że tak. A co
zmieniło w pana życiu, w pana światopoglądzie,
w postrzeganiu rzeczywistości,
w podejściu do
spraw jakby
tych już nie fizycznych?
Powiem tak, na początku
wiadomo, związane to było z urazem
mózgu, że bardziej się
stresowałem wszystkim. Ja nigdy nie byłem
typuchową osobą, bardzo spokojną.
Teraz troszeczkę bardziej
reaguję na pewne rzeczy,
ale na przykład
doceniam bardziej, może zabrzmi to
dość dziwnie, ale piękne przyrody.
Wychodzi człowiek i mówi,
często się tak zdarzało, o jazd, dzisiaj pada,
a teraz wychodzę, o deszcz, okej.
Takie
stresy związane
z małymi problemami
jak gdyby mnie nie dotyczą.
Wiem, że one się
rozwiążą i nie ma...
Po co manować czas i się
denerwować czymś, na co
nie ma się wpływu. Więc
na pewno taki jakiś
dziwny spokój. I tak samo właśnie
został mi sprezentowany
pies, bo
miałem dość dużą depresję.
Dochodziłem do takiego momentu,
że mnie nic nie obchodziło.
Sąsiadka po prostu
kupiła mi psa, żebym miał zajęcie.
I on mnie wyciągnął
z tego i takie
uczucia na ból innych
bardzo mi, powiedzmy,
przeszkadzają, nazwałbym to.
Nie potrafię przejść obok, jeśli komuś
dzieje się krzywda. Czy to jest i zwierzę,
czy to jest człowiek.
Każde żywe stworzenie to tak, no
masz tą szansę, idź.
Jesteś tutaj z jakiegoś powodu. Na pewno
takie postrzeżenie świata
się zmieniło. Kiedyś to
człowiek tam, a okej, dobra,
stało się. Nie wiem, ktoś
potrącił kogoś, nie wiem,
w schronisku leżą psy,
i takie, jakieś takie,
człowiek zagubił te wartości.
Właśnie wolał bardziej narzekać na pogodę,
o...
To teraz wzbudza zupełnie inne
emocje. Natura wzbudza
pozytywne emocje i
tak samo właśnie uczucie na
życie, na życie innych, na życie
zwierząt bardziej,
nie wiem, jakoś tak
podchodzę do tego, że
te stworzenia i ludzie są
z jakiegoś tutaj powodu, więc
na pewno spokojniejszy
tym względem się zrobiłem. Taki
bardziej wyczulony, można tak to nazwać.
Ja jestem bardzo,
bardzo otwarty na to,
komu mogę, to opowiadam historię,
staram się, żeby jak najwięcej ludzi to usłyszało,
że no nie wolno się poddawać
i nawet... I trzeba wierzyć
w cuda i na pewno, że coś tam jest, że
warto być normalnym człowiekiem. To jest
moje takie przesłanie, może tą historię
dla każdego. No i nawet
mając wielką depresję jest się w stanie z tego wyjść.
Bo... O, jeszcze
taki mały, mały,
mała rzecz, w nocy też.
Dziwna rzecz, bo byłem w momencie,
kiedy nic mnie nie obchodziło już.
Naprawdę nic mi się nie chciało.
Moje życie składało się do tego, żeby wstać rano,
zjeść, usiąść na kanapie, zjeść,
siedzieć na kanapie, zdrzemnąć się, wstać
i spać. Tyle.
Nic mnie nie ruszało. No i właśnie
dostałem tego psa i tak...
To był taki trzeci dzień chyba najgorszy
już ze wszystkich, bo nawet żona
się zezłościła, zrobiła awanturę.
Dosłownie...
Tak jakby obok mojego ucha przeleciało.
Zero reakcji.
I przyśniła mi się właśnie babcia
z powrotem. I mówi
do mnie, co ty
odpierdzielasz. Takimi słowami.
Moja babcia taka była. Prosta
i liniowa. Mówi, tyle
przeszedłeś i teraz chcesz się poddać?
Tak łatwo? Ktoś na ciebie
liczy. A ja mówię, no nie kto liczy.
Dzieci mają swoje życie. Żona
robi swoje. A ja
komu jestem potrzebny? Nie mogę iść do pracy,
nie mogę nic robić, tylko siedzę, jestem
problemem. Ona mówi, naprawdę?
To się obudź i spójrz.
I powiem tak. W tym momencie
się obudziłem. To znowu było w środku nocy.
Siadłem w łóżku i zobaczyłem
właśnie tego szczeniaczka, który śpi sobie
w rogu na poduszce. I wtedy
zrozumiałem, że może
nam się wydawać, że nikt na nas nie liczy,
ale ten mały zwierz
potrzebuje mnie. Potrzebuje mnie, żeby wyjść
na spacer, potrzebuje, żeby dostać jeść.
I... I powiem tak.
Trzy dni depresja minęła.
Od tego momentu wziąłem się
za siebie i powiedziałem sobie, że się nie
podam, że będę walczył
i każdego dnia wychodziłem
z psem po 4 godziny, żeby być
na dworzu, żeby tylko chodzić, żeby mięśnie
wróciły do normy, żeby nabrać wagi,
nie przejmować się,
że dzisiaj coś mnie boli.
Po prostu jest, co jest. I to jest
najlepiej, jak można być na dziś. Jutro
może być lepiej.
Tak jak ja kiedyś od wspomnianej przyjaciółki usłyszałem,
gdy miałem taką trudną
sytuację, taki... Tak troszkę
byłem taki podenerwowany, usłyszałem
od niej nie marnuj energii
na głupoty. Zgadza się.
To bardzo dobre słowa.
I tym akcentem kończymy jedną z najbardziej wstrząsających paranormalnych spowiedzi
w historii podcastu "Mówią Świadkowie". Dajcie znać w komentarzach, co sądzicie
o zaprezentowanej dziś historii, zachęcam również do dzielenia się swoimi historiami
z Radiem Paranormalium. Kontakty znajdziecie Państwo w opisie tego odcinka,
będą też podane dźwiękowo na samym końcu tej audycji. W przypadku rozmów
telefonicznych z każdym rozmówcą umawiam się indywidualnie. Mówił do Państwa Marek Sęk
"Ivellios". Radio Paranormalium, paranormalny głos w Twoim domu, dziękuję za uwagę,
dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych audycjach. Nie zapomnijcie również
sięgnąć po najnowszy numer "Nieznanego Świata", w którym znajdziecie między innymi
rubrykę "Dotknięcie Nieznanego", w której ludzie tacy jak Wy dzielą się z redakcją
swoimi spotkaniami z Nieznanym. Prócz tego regularnie ukazują się tam również
artykuły poświęcone tematyce kontaktów z zaświatami czy chociażby świetne teksty
Wojciecha Chudzińskiego, w których wicenaczelny czasopisma przybliża Czytelnikom
zagadnienia związane ze świadomością. Zachęcam także do odwiedzenia kanałów Piotra
Cielebiasia "UFO Historie" oraz Marka Żelkowskiego "Wehikuł Wyobraźni". Tak więc,
jeszcze raz, dobranoc, do usłyszenia, no i mam nadzieję, że również do przeczytania.