Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery, w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez
strop. Ja do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często takie coś
zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy brązowy szarak, obleśny Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera. Jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
"Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium".
Witam wszystkich państwa bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do wysłuchania
kolejnego odcinka jednej z najbardziej niezwykłych audycji w polskim internecie.
W podcaście mówią świadkowie. W każdym z
odcinków macie Państwo niezwykłą okazję, by słuchać relacji o trudnych do
wytłumaczenia zdarzeniach pochodzących od
samych świadków. A dzisiejszy odcinek w całości wypełnią relacje o obserwacjach
UFO. Odcinek będzie dość mocno ilustrowany
materiałami nadesłanymi przez świadków. Linki do wszystkich załączników
znajdziecie Państwo w opisie tego odcinka, w naszym archiwum podcastów oraz na
YouTube. Na dobry początek proponuję, abyśmy zapoznali się z kilkoma niezwykle
ciekawymi relacjami nadesłanymi drogą tekstową.
Dziwny obiekt podobny do latającego jaja skanuje świadka. Zdarzenie z Lelowa z
1992 roku zgłoszone do serwisu ufo-relacje.pl.
Dzień dobry, mam czterdzieści cztery lata.
Zastanawiałem się od dłuższego czasu, czy opowiadać w ogóle o tym, co mi się
przytrafiło w 1992 roku. Było bardzo suche lato, bo od końca kwietnia nie padał
żaden deszcz. Rano, około godziny piątej,
piątej trzydzieści dnia, bodajże siódmego lipca 1992 roku, wstałem i
poszedłem do łazienki, aby umyć twarz, zęby i ręce. Gdy wróciłem do pokoju,
położyłem się, aby poczytać książkę lub gazetę. Położyłem się na brzuchu i
zacząłem czytać. Po dłuższej chwili, gdy
już całą uwagą zatopiłem się w lekturze,
kątem oka spojrzałem za okno. Wydawało mi
się dziwne, że coś czarnego leci wprost w
moim kierunku. Pomyślałem, że to ptak i znów skierowałem wzrok na czytany
wcześniej tekst. Ale obiektem nie był ptak. To była ciemnozielona, prawie czarna
kula. Obiekt opiszę poniżej teraz wyszczególnię, czego dokonał obiekt w
związku z moją osobą. Obiekt nadleciał przed okno po szerokim łuku od prawej.
Zatrzymał się i zaczął się zmieniać. W środku pojaśniał. Ja postanowiłem zejść z
łóżka i przyjrzeć się bliżej nieznanemu
zjawisku. Gdy wstałem, wtedy obiekt zaczął
jaśnieć. Wykonałem jakieś dwa, może trzy
kroki i nagle, jakby momentalnie zostałem uderzony w oczy wiązką oślepiającego
światła, która na chwilę zablokowała u
mnie zdolność widzenia. Gdy ja nieporadnie
próbowałem wykonać kolejne dwa czy trzy kroki dzielące mnie od okna.
Zarejestrowałem jak przez oślepiającą mgłę, że ten obiekt wypuścił poziomą
wiązkę światła i zeskanował moją sylwetkę od głowy do stóp i z powrotem, po czym
zgasł, zmatowiał i jakby rozpłynął się w
powietrzu, a raczej przybrał kolor nieba na zasadzie mimikry. Gdy zaczynał
matowieć, zauważyłem, że zaczyna się ode
mnie oddalać po tej samej trajektorii i w
tym samym kierunku, z którego nadleciał wcześniej. Przy czym przylot był o wiele
wolniejszy, ale odlot bardzo szybki, wręcz
błyskawiczny. Całe zdarzenie trwało może
minutę, może ciut dłużej. Trudno to ocenić
ze względu na chwilowe oślepienie, czy
też może nawet krótkotrwałą utratę pamięci
i świadomości. Gdy widzenie mi wróciło, nadal stałem w tym samym miejscu. Obiekt
miał kształt kuli nieco spłaszczonej jak kula ziemska, czyli geoidy, co
przypominało w ruchu raczej jajo. Dopiero
przy bliższym obserwowaniu widziałem, że to jest raczej geoida niż jajo. Faktura
powierzchni była jak błyszczące szkło zmoczone wodą, ale nieco matowe. Mógłbym
zaryzykować stwierdzenie, że nawet była to
struktura ciekłokrystaliczna. Średnica wynosiła około pięćdziesięciu,
sześćdziesięciu centymetrów podczas przelotu. A podczas skanowania mojej osoby
obiekt jakby spuchł i powiększył swoją średnicę o dobre dwadzieścia lub
trzydzieści centymetrów. Po skończeniu
operacji skanowania znowu się zmniejszył i zmatowiał bardziej oraz jakby się
zapalował, czy też powierzchnia pokryła się metalicznym nalotem.
Ufo nad Wronkami w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym dziewiątym roku. Relacje
udostępnione przez Piotra Cielebiasia, autora kanału Ufo Historie. Oto moja
relacja odnośnie obserwacji NOL niedaleko Wronek, dwudziestego dziewiątego i
trzynastego września 1989 roku. Był to piątek.Wróciłem ze szkoły. Byłem wtedy w
drugiej klasie technikum. Zjadłem obiad i wybrałem się rowerem do znajomego
mechanika, który naprawiał syrenę siostry. Było po osiemnastej. Pożegnałem się z
mechanikiem i pojechałem do kolegi Tomka na pogaduchy na ulicę obecnie Morelową,
wtedy dwudziestego drugiego lipca. Spotkałem go bardzo ożywionego przed
domem. Słuchaj! Krzyknął do mnie, gdy tylko mnie ujrzał. Ojciec przed chwilą mi
mówił, że widział UFO nad lasami. A jak
wyglądało? Spytałem. Miało cztery światła
i zaróżowione pod spodem. I tu nakreślił ręką półkole. Niemożliwe powiedziałem.
Mówię ci, że naprawdę to widział. Uśmiechnąłem się i potraktowałem tę
relację w kategoriach żartu, ale po chwili
coś mnie tknęło i ciekawość wzięła górę. A co robisz i czy masz czas? Mam
odpowiedział Tomek. To podjadę do domu,
wezmę lornetkę i przyjadę do Ciebie. Może się znowu pojawi, to sobie pooglądamy.
Dobra powiedział Tomek, ja uszykuję aparat
fotograficzny i będziemy sobie czekać. Tak jak powiedziałem, tak zrobiłem.
Pojechałem ekspresowo do domu, wziąłem lornetkę i wróciłem na Morelową. Ulica
morelowa we Wronkach położona jest na górce nad miastem. Z domów na tej ulicy
widać linie lasów. Tomek zrobił kawę. Siedzieliśmy w jego pokoju od stronę
ulicy. Ojciec Tomka natomiast cały czas obserwował to miejsce, w którym zauważył
nol w kuchni. Kuchnia wychodziła na stronę lasów Puszczy Noteckiej. Nic się nie
działo, nic nie zaobserwował. My od czasu
do czasu dochodziliśmy do kuchni. Nic nie było można zaobserwować. Zaczął się
zmierzch. Przyszła noc. Nie było widać żadnych gwiazd. Było po dwudziestej
drugiej. Powoli zbierałem się do domu. Nagle ojciec Tomka wpadł do pokoju,
krzycząc: "Jest". Pobiegliśmy wszyscy do kuchni. Ale was nabrałem śmiał się do
rozpuku. Wkurzeni wróciliśmy do pokoju. Usiedliśmy. Wzięliśmy po łyku kończącej
się kawy. Ojciec zaczął znowu krzyczeć: "Jest! Chodźcie szybko". Nie chcieliśmy
uwierzyć, myśląc, że znowu nas nabiera. Ale ciekawość szybko wzięła górę.
Pobiegliśmy do kuchni. No i było. W kuchni przy zgaszonym świetle obserwowaliśmy
niesamowite zjawisko. Do dzisiaj, gdy o
tym myślę, włosy stają mi dęba. Wtedy też
tak było. Obserwowaliśmy NOL, tak myślę.
Która godzina? Ktoś spytał. Dwadzieścia po
dziesiątej, ktoś odpowiedział. Lornetkę oparliśmy na taborecie kuchennym
postawionym na stole w kuchni. Nol pojawił się na prawo od komina ówczesnego
Wrometu, obecnie Amiki. Rysunek jest poglądowy, ale kolor, kąt nachylenia i
wymiary starałem się dobrać jak najwierniej. Widok z lornetki dziesięć na
pięćdziesiąt Carl Zeiss Jena DDR. Pojawiły się światła w postaci owalnej koloru
jasnożółtego, jednak nie od razu. Pojawiły
się w kolejności podanej na rysunku numer
jeden. Odstęp czasu pomiędzy zapaleniem
się jednego światła do następnego to około
dwudziestu, trzydziestu sekund, czyli od
momentu pojawienia się pierwszego światła
do ostatniego minęło około dwóch minut.
Światła w tej postaci były widoczne dalej
około pięciu minut. Oglądaliśmy to prawie
bez słów, zauroczeni zjawiskiem. Właściwie to byliśmy jak sparaliżowani, ale
mogliśmy się poruszać. Nagle zaczęło się coś dziać. Zobrazowałem to na rysunku
numer dwa. Ze środka świateł zaczęły wyjeżdżać mniejsze okrągłe światełka w
odcieniu niebieskawym, po czym następował
obrót tych małych światełek. Wszystko w kolejności pojawienia się świateł.
Dokładnie to było tak: ze światła numer
jeden wyjazd pionowo do góry niebieskawego światełka, wyżej, dalej od światła
podstawowego, obrót w lewo na dół, osiągnięcie pozycji po przeciwnej stronie,
pionowo do dołu, niżej, bliżej światła podstawowego. Spadanie do dołu z zanikiem
niebieskawej światłości, jakby gaśnięcie
światełka niebieskawego. Następnie światło
numer dwa tak samo, z wyjątkiem tego, że
obrót światełek niebieskawych następował w
prawo. Potem tak samo światło numer trzy, ale obrót w lewo i dalej światło numer
cztery, ale obrót w prawo. Wszystko to odbywało się w niesamowitej precyzji i
równych interwałach czasowych przez dalsze
około dziesięć minut. Następnie światełka przestały wyjeżdżać ze świateł
podstawowych. Światła podstawowe były jeszcze widoczne około dwóch minut, po
czym gasły w takim samym interwale czasowym dwadzieścia do trzydziestu
sekund, jak się pojawiły, ale w innej kolejności, w kolejności odwrotnej.
Czwarte, trzecie, drugie, pierwsze. Całość, jak sądzę, trwała około dwudziestu
minut. W międzyczasie Tomek próbował robić zdjęcia tego obiektu. Wybuchła nagle
niesamowita dyskusja. Przekrzykiwaliśmy
się nawzajem co to mogło być? Niesamowite wrażenia. Ojciec Tomka wyciągnął dość
dokładną mapę na stół. Zmierzyliśmy linijką na taborecie odstęp od nola do
komina amiki. Na tej podstawie wyrysowaliśmy kąt i linię prostą od
miejsca, w którym się znajdowaliśmy. Bielawy! Krzyknął ojciec. Bielawy to
wioska odległa kilkanaście kilometrów od Wronek, którą Niemcy spalili podczas
wojny, ale nadal jest oznaczona na mapach. Jedziemy tam zaproponował ojciec.
Obleciał nas strach. Jedziemy i koniec ubierał się ojciec. Spieraliśmy się i
dyskutowaliśmy dalej w noc, a noc biegła.
A widzieliście jak samoloty latały, jak to
się pojawiło? Spytał ojciec. Faktycznie,
wzdłuż ulicy Morelowej, tam i z powrotem na pełnym gazie latała dwójka. Para
kontrolna przez cały czas trwania nola. Nol zniknął. Zniknęły samoloty."Coś jest
na rzeczy myślałem. Doświadczenia wojskowe? Być może, ale raczej UFO. A te
niebieskawe światełka to jakieś sondy zwiadowcze." I tak dyskutowaliśmy, aż
nagle NOL pojawił się ponownie. Była 1:20 w nocy, trzydziestego września tysiąc
dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku. Światła zapaliły się ponownie w
podanej kolejności i trwały około dwie minuty. Nagle w dość szybkim tempie pod
światłami pojawiło się mrowie tych małych niebieskawych światełek w formie jakby
obłoku owalnego. Po tym zaczęły one wjeżdżać w odwrotny sposób do świateł
podstawowych. Zbliżały się do dołu światła
numer jeden. Obrót do góry w lewo i wjazd od góry do światła podstawowego. W
kolejności pierwsze, drugie, trzecie, czwarte. Z tym, że numer pierwszy i trzeci
obrót w lewo do góry, a numer drugi i czwarty obrót w prawo do góry. Gdy
niebieskawe światełka skończyły swój transport do świateł podstawowych. Światła
nadal trwały jeszcze około dwie minuty, po czym zgasły w kolejności czwarte,
trzecie, drugie, pierwsze. "Jedziemy tam!"
- krzyczał ojciec. Szybko zbiegliśmy do samochodu. Kuchnia była na pierwszym
piętrze. Ojciec już grzał syrenkę. Pojechaliśmy w sam środek Puszczy
Noteckiej do Bielaw. Byliśmy na Bielawach około godziny drugiej w nocy do około
drugiej czterdzieści. Nic nie bięło, niczego nie udało się zaobserwować, nawet
gwiazd. Wróciliśmy do domu Tomka. Dyskusja nie ustawała. O godzinie trzeciej
dwadzieścia znowu pojawił się NOL w tym samym miejscu, ale wszystko odbywało się
szybciej. Znowu latały samoloty, znowu
wyjeżdżały niebieskawe światełka, ale było
ich mniej. NOL szybciej zgasł. O godzinie czwartej dwadzieścia znowu pojawił się
NOL i tak samo niebieskawe światełka w mniejszej ilości szybciej wjeżdżały do
środka świateł podstawowych NOLA. Znowu
latały samoloty wzdłuż ulicy Morelowej, a
sam NOL zgasł też szybciej. Przyszedłem rano do domu kompletnie niewyspany, ale
nie mogłem spać. Całą sobotę i niedzielę dyskutowaliśmy, co to mogło być. Był to
dla nas szok. Nikt z nas wcześniej takich
rzeczy nie widział. W poniedziałek rano poszedłem do szkoły. Z dyskusji z innymi
wynikła nagle niespodziewana rzecz. Jeden kolega, który nic nie wiedział o mojej
obserwacji, opowiadał, że idąc do kina w
piątek wieczorem przed godziną dwudziestą zauważył w mieście dosłownie w ulicach
nisko lecącą niebieskawą kulę średnicy około półtora metra. Rzecz działa się w
mieście Chodzież. Później z innych relacji
dowiedziałem się, że nad jeziorem Mormin koło Ostroroga, dziesięć kilometrów od
Wronek, też widziano taką kulę nad taflą wody. Około godziny dwudziestej,
dwudziestej pierwszej oraz na ulicy Szkolnej w Nowej Wsi, trzy kilometry od
Wronek, widziano taką kulę nad kominem
domu o dachu spadzistym, godzina nieznana. Po powrocie ze szkoły spotkałem się
oczywiście z Tomkiem. "Stary, słuchaj" mówił. "Pomyliliśmy się ładnych
kilkanaście kilometrów. UFO było na Nadolniku, zaraz za drogą Wronki Czarnków.
Podobno jakiś facet z Borku, dzielnica
Wronek, robił też zdjęcia tego." "Gdzie to było?" Spytałem. Na Nadolniku.
Poszukaliśmy piątkową mapę. "Jedziemy tam,
weź aparat" — zdecydowałem. Wsiedliśmy na motorowery i pojechaliśmy tam. Co
zastaliśmy? Przy jednej z głównych dróg leśnych trafiliśmy na coś niesamowitego.
Prostokąt o wymiarach około pięćdziesiąt na sto pięćdziesiąt metrów i całkowicie
sprasowany las. Nawet jedna gałązka nie wystawała z tego obszaru na pięć
centymetrów w górę. Pnie całkowicie sprasowane w piasek leśny, tak samo mech,
wrzosy, małe drzewka i krzaczki. Tomek robił zdjęcia. Po drugiej stronie po
przekątnej stał biały Ford Transit i kilku
gości bardzo blisko niego coś grzebało w
tym sprasowanym lesie. W pewnym momencie
jeden z tych panów zauważył nas i biegiem
do nas przebiegł po tej przekątnej. Spytał
się, czego tu szukamy? Zdecydowanie i w sposób nieznoszący sprzeciwu. Stałem jak
sparaliżowany. Nie wiem, co robił Tomek,
ale ja nie mogłem się ruszyć ze strachu.
"O Boże!" - myślałem. "Kto to jest? Co on nam zrobi?" Ten facet miał oczy jak
jaszczurka. Nie kłamię. Uwierzcie mi, nigdy wcześniej ani później nie widziałem
takich oczu. Aż wstyd to powiedzieć, ale ja zesikałem się w gacie ze strachu na
widok tych oczu. Te oczy prześladowały mnie potem w snach bardzo długo. Facet
podbiegł do Tomka, wyrwał mu aparat fotograficzny, otworzył i wyrwał całą
taśmę, rzucił taśmę na ziemię i podeptał,
a aparat też rzucił na ziemię i kazał nam spierdolać stąd i więcej tu nie
przyjeżdżać. Tomek chwycił aparat i wierzcie mi, spieprzaliśmy stamtąd, aż się
kurzyło. Myślałem, że zatrę silnik i nigdy tam już nie wróciłem. Ze strachu,
nawet teraz. Tomek też nie. Dlatego nie ma zdjęć NOLa ani terenu. Do gościa z
Borku, który robił zdjęcia, nigdy nie udało się dotrzeć. Ludzie na początku o
tym mówili, a potem nagle wszystko ucichło. I tyle. Rok później sąsiad Tomka
wrócił z pracy ostatnim pociągiem z Poznania po północy i podobno widział to
samo. Z wyrazami poważania i pełnym szacunkiem, że w końcu ktoś zechciał mnie
wysłuchać. Pierwszy lipca dwa tysiące jedenastego roku.Obserwacja
niezidentyfikowanego obiektu latającego nad Luopioinen w
Finlandii, piątego stycznia dwa tysiące dwudziestego czwartego roku. Dokładna
godzina obserwacji: szósta pięćdziesiąt
rano. O tej porze w Finlandii jest jeszcze głęboka noc. Temperatura powietrza
wynosiła minus dwadzieścia pięć stopni Celsjusza. Mrozy są od około dwóch
tygodni, dzięki czemu na niebie przez ten
okres nie ma ani jednej chmurki. Idealne warunki do spacerowania i spoglądania w
niebo. Widoczność jest na tyle dobra, że
gołym okiem widać doskonale Plejady, Drogę Mleczną, Wenus, Jowisza i tak dalej.
Bardzo interesuję się astronomią i kosmosem, dlatego zawsze korzystam z
okazji czystego nieba i przyglądam się ciałom niebieskim. Wracałem właśnie do
domu z moimi psami. Szedłem od strony Talasniemenkuja. Na końcu tej uliczki jest
maleńki cypel wzdłuż ulicy Rimpuntie. Na
skrzyżowaniu Rinpuntie z Rimpunkuja kątem oka po mojej lewej stronie zauważyłem
bardzo jasny, lekko żółtawy obiekt. Z mojej perspektywy miał wielkość otworu
wtyczki od gniazdka. Świecił on własnym
światłem. Na początku myślałem, że jest to Wenus, jednak nie pasowała mi barwa.
Proszę mi uwierzyć, tutaj planety, gwiazdy, nawet sam Księżyc jest dużo
większy niż w Polsce. Mając na uwadze, gdzie jest żółtawy obiekt, odruchowo
spojrzałem na południe, gdzie normalnie o tej porze powinienem widzieć Wenus. I
rzeczywiście tam była. Wisiała nieruchomo i świeciła białym światłem jak zawsze.
Szybko wróciłem do obiektu, ale go już nie
było w tym samym miejscu, tylko około dwa
metry dalej i leciał dalej ze wschodu na zachód. Leciał tak z około piętnaście
dwadzieścia metrów i nagle wyparował. Wyparował, mam tutaj na myśli, że znikło
bardzo powoli, a nie w mgnieniu oka. Odległości, jakie podaję to odległość
wyciągnięcia miarki na wysokość ręki. Nie
jestem w stanie określić, jakiej wielkości był obiekt w rzeczywistości i jaką
odległość przebył naprawdę. Było idealnie cicho. Całość obserwacji trwała około
pięciu sekund. Na początku myślałem o meteorycie, jednak przecież na samym
początku obiekt wisiał na niebie i się nie
przemieszczał. Widywałem tutaj też parę razy podobnej wielkości meteoryty, które
spalają się w atmosferze. Jednak te naprawdę małe lecą bardzo szybko, o wiele
szybciej od mojego obiektu i widać praktycznie przez ułamek sekundy samą
smugę. Te większe zostawiały długie smugi
i im bardziej się spalały, to stawały się coraz jaśniejsze i większe. Tutaj tego
brakowało. Z ciekawości sprawdziłem również położenie ISS. Jednak stacja w
dniu dzisiejszym nie zaczepia nawet o Europę i Azję.
I to tyle, jeśli chodzi o relacje tekstowe
przygotowane do dzisiejszego odcinka. Za chwilę przejdziemy do prezentacji
wybranych nagrań rozmów telefonicznych. W międzyczasie pozwólcie, że przypomnę
kontakty do Radia Paranormalium dla tych z Państwa, którzy przeżyli coś trudno
wytłumaczalnego i chcieliby o tym opowiedzieć. Tych z Państwa, którzy
przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o
tym opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu.
Nasze numery telefonów to stacjonarne 32 746 00 08. 32 746 00
08. Komórkowy 530 620 493. 530 620 493. Skype: Radio.paranormalium.pl.
Numer Gadu-Gadu 3608 8002. 3608 8002. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem Radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych telefonach nikt nie
dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo
prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami skontaktować.
Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy
ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. No
to skoro kontakty przypomniane, czas zatem przejść do rozmów telefonicznych z
naszymi słuchaczami. Na początek tej części audycji proponuję, abyśmy
wysłuchali fragmentów kilku rozmów, w których moi rozmówcy opisywali zdarzenia z
różnych kategorii, w tym też takie związane z obserwacjami
niezidentyfikowanych obiektów latających.
Zdarzenie, którego opisu teraz wysłuchamy, rozegrało się około roku dwa tysiące
dziewiątego w rejonie Poznania. Na prośbę
rozmówcy nie podaję dokładnej lokalizacji.
Wówczas to nasz słuchacz razem z kolegami wybrali się na ryby. W pewnym momencie
zaskoczyło ich pojawienie się w zasięgu wzroku dziwnej kuli światła, wykonującej
bardzo osobliwe manewry. Tutaj ja miałem wtedy z szesnaście,
siedemnaście lat. Brat jest ze mnie pięć
lat starszy i już miał prawo jazdy i razem
z jego kolegą pojechaliśmy sobie na nockę latem na ryby. I ja odkąd pamiętam jak
jest możliwość, no to patrzę sobie w niebo. No lubię zwyczajnie patrzeć w te
gwiazdy. No i siedzimy tak pamiętam. Nikt
nic nie pił, nikt nic nie brał, żeby nie
było. Leżałem sobie na leżaczku i patrzę sobie w to niebo i widzę, że leci biały
punkt. No i pierwsza moja myśl pewnie jakiś satelita. I w pewnym momencie
pokazuje tak mniej więcej w ten rejon na
niebie palcem i mówię właśnie do brata i
do kolegi mówię spójrzcie w tamten punkt.
No i tak patrzą. Leci ta biała kropka i
nie mrugała ani nic. W pewnym momencie się
zatrzymała, zleciała w dół. Wielkością było tak nie wiem, jakbym na Księżyc
patrzył. Takiej wielkości, taka kula. Biała kula światła, bez żadnego dźwięku,
bez niczego. Taki zygzakowaty jakby ruch. Taki nagły. Nagła zmiana...
Nie był szybki. On po prostu ten punkt leciał normalnie sobie leciał jakoś tam
raczej szybciej niż samolot, ale po prostu takim tempem nienaturalnym jakby dla
naszych gdzieś tam rzeczy leciał na tym
niebie, zatrzymał się i po kilku sekundach zleciał w dół.
No raczej samoloty i satelity i inne nasze wynalazki nie potrafią chyba takich
rzeczy robić, tak pod kątem odbijać. Raczej nie. Tym bardziej że to nie były
czasy dronów. Wtedy jeszcze jakby żadnych
dronów do użytku takiego cywilnego, jakie
możemy sobie gdzieś tam zakupić, no nie istniało jeszcze wtedy.
Drony niby były już jakoś tam dostępne, ale nie były aż tak przystępne jak
obecnie. Tak jak teraz. No i z tego, co się orientuję, to drony
też raczej takich ostrych skrętów nie robią, nie? Znaczy
drony są w stanie zrobić takie ostre skręty, ale po pierwsze drony hałasują, po
drugie drony mają światełka, mają zazwyczaj zielone i czerwone, a tu po
prostu była wielka kula białego światła. I
najlepsze, że jak to zawisło nad tą taflą
wody, to przez chwilę się naprawdę mega jasno zrobiło, że było widać drzewa
dookoła, gdzieś tam nawet po drugiej stronie tego akwenu wodnego, bo to było
mniejsze niż jezioro, ale większe niż staw. To był taki prywatny zalew po prostu
i zawisnął nad tą taflą wody. Jakbym miał tak powiedzieć, to był w odległości od
nas jakieś, nie wiem, no z pięćdziesiąt metrów. Zawisnął nad tą taflą wody, bez
dźwięku, bez niczego i po prostu w pewnym
momencie uniosło się w górę i poleciało w
górę. Nie gdzieś za horyzont, tylko tak wysoko w górę, Tak prosto
Prosto po prostej linii od samej tafli wody. Tak jak poleciało w górę, tak po
prostu. Tak jakby pan spojrzał na niebo i
nie wiem, no nagle gwiazda gaśnie, no po prostu poleciało do góry i znikło.
A jakie to miało gabaryty? Bo chyba w tym momencie urwało nam połączenie.
Tak jakbym miał powiedzieć. Mówię tak, jak
ja to widziałem z metr, półtora średnicy.
Kula, po prostu duża kula. Nie wiem, tak
teraz czasami słucham. No to nie wiem, czy to była kula energii, bo gdzieś tam
słyszałem, że kosmici czy tam po prostu no
ja to też nazywam, nasi bracia, którzy przylatują, no to raz to jest w formie
fizycznej, a raz właśnie w takiej formie
niematerialnej. Co to faktycznie było? Nie
wiem, ale nie było to nic z pochodzenia
według mnie naszej technologii. Żeby było
ciekawiej. Dokładnie rok wcześniej brat
miał, który był z innym kolegą na rybach.
Miał takie samo doświadczenie, tylko że kula była czerwona. Jak on mi to
opowiadał, to ja się z niego śmiałem wtedy i później, po tym wydarzeniu, rok
później, z tą białą kulą, to pamiętam, że on do mnie powiedział A ze mnie się
śmiałeś, jak ci opowiadałem. No i śmiech, że tak powiem, zamilkł.
Śmiech zamilkł, ale było wręcz. Ja nie czułem strachu. Ja czułem zafascynowanie.
To jest coś, co po prostu z jednej strony zawsze chciałem to
zobaczyć. W końcu coś takiego kiedyś zobaczyłem. Ale to nie jest, nie było
uczucia strachu. To było wręcz takie zaciekawienie, zafascynowanie.
A teraz przenosimy się w czasie i przestrzeni w okolice roku 2003-2005 do
Torunia. Panu jeszcze opowiem może o tym, jak
widziałem UFO. Na niebie widziałem kilkanaście razy, ale nie mówię, że UFO,
bo widziałem różne dziwne takie obiekty, które ciężko
wytłumaczyć. Sposób ich poruszania się był ciężki do wytłumaczenia. One się
poruszały powiedzmy góra dół z powrotem góra dół. Taki trójkąt robiły na niebie,
jakby się goniły. Takie też takie w taki dziwny sposób, no.
Takie nagłe manewry, których żaden taki wynalazek nasz nie jest w stanie
wykonywać, tak? Tak, tak. No nie mamy jeszcze tej
techniki, nie? Oni. My tu mamy na ziemi
podobno kamień łupany według tego, co tam
jest. Taką teorię słyszałem. No i to by
się zgadzało, że jesteśmy jeszcze mocno do tyłu. Ale
powiem panu. Wyszedłem na papierosa. Miałem z szesnaście lat. Wtedy tak
zaczynałem palić. W tej chwili też palę,
ale przymierzam się rzucić. Wyszedłem na
papierosa. Pamiętam. Miałem wtedy pamiętam
strasznie to pamiętam. W ogóle ten, ten wieczór to był jakoś tak wieczór też tak
ciepło był ciepły, krótki rękaw. Mówię ja mieszkam na osiedlu bloków, mam blok
naprzeciwko bloki obok siebie. Ja mieszkam
na drugim piętrze. Wyszedłem na balkon, zapaliłem papierosa. Rozglądam się. Ok.
Wszystko. Wziąłem nie wiem? Pięć, cztery,
pięć machów. Gdzieś tak się zbliżyłem do
połowy, tak spojrzałem w niebo, mówię no
księżyc, nie super. Palę, palę, ale mówię
coś jest nie tak. Mówię to jest za nisko.
Patrzę, no nie wiem, no to było z dwieście metrów nad ziemią. Mówię przecież
dwieście do trzystu, dwieście nie, trzystu
nawet nie. No dwieście, dwieście parę.
Mówię przecież to jest za nisko mówię i to jest za białe. To było idealnie białe
światło, perfekcyjna biel. Naprawdę tak jak się nie wiem, aktorzy uśmiechają na
reklamie. Iii biel zemst. Uderzająco biały świat.
Patrzy się na Księżyc. To tam widać jakieś, prawda? To był jakiś duży obiekt?
No taki dosyć panu powiem, że duży, nie? No tak jakby tak, jakby tak zlądował na
ziemię. No to panu powiem. No miałby, nie wiem, z kilkadziesiąt metrów. No z
siedemdziesiąt. To było dosyć spore. Ja to pomyliłem z Księżycem ogólnie.
I jaki to mógł być rok? Jaka to była miejscowość? Toruń. Toruń to był
rok. No też takie to czasy. Tak mówię z
szesnaście, siedemnaście lat. Nie no tam z 2003 do 2005, nie? I nawet ja śledzę
radio Paranormalium często, gęsto, mówią świadkowie i nawet niedawno jakieś tam
archiwalne właśnie odcinki słuchałem i ktoś widział. I też w
kujawsko-pomorskim, tylko w dwa tysiące bodajże ósmym on to widział, jakby ten
obiekt co ja. Aż przewinąłem sobie jeszcze
raz. Mówię, no facet widział chyba ten obiekt, co ja ten sam. Może pan skojarzy
odcinek i ja patrzę na ten, na ten, na to coś. Jeszcze nie wiedziałem, co to
jest, bo ja nie założyłem, że to jest UFO, tylko patrzę, co to jest. To wisiało
bezgłośnie, bez niczego. Po prostu to wisiało tam. I nagle ja się patrzę na to
na jakieś trzydzieści sekund na to patrzę.
I tak kiedyś takie były włączniki światła do pokoju, że można było sobie
przyciemniać. Tak kręci się pokrętłem i to się tak ściemnia. I ten obiekt, to
światło powoli się zaczęło ściemniać, ściemniać, ściemniać, ściemniać,
ściemniać, ściemniać. Zniknęło, zgasło i pusto. Ja się zlękłem. Wywaliłem tego
papierosa. Wbiegam do pokoju rodziców, opowiadam im. Nawet na balkon nie wyszli.
Opowiadam im to. Takie coś tu widziałem. Zero reakcji. Nadal telewizor oglądają.
To, to taki jeden właśnie był przypadek, że to musiało być UFO. I mówię. I w
archiwalnych waszych nagraniach ktoś i też mówię w moim
województwie, tylko później widział tego typu obiekt. To jest dziwne.
Przenosimy się teraz na Dolny Śląsk. Jak Państwo zapewne pamiętacie, w odcinku
sześćdziesiątym autor ostatni z zaprezentowanych wówczas dość szokującej
relacji wspominał również o obserwacji UFO. Już za moment poznamy przebieg tego
zdarzenia. Rzecz cała wydarzyła się między Głogowem a Polkowicami.
To będzie trochę bardziej ufologiczne. Musiałbym trochę bardziej nakreślić
cały zarys historii. To było, jak mnie pamięć nie myli, okolice 2012 bądź
13 roku. Pamiętam tyle, że to była końcówka sierpnia. Powiem w ten sposób -
ja pochodzę ze wsi. Co prawda to teraz taka wieś połączona z miastem, no ale to,
że tak powiem, miasto A jaka to miejscowość, gdzie się to wydarzyło?
To niestety obok Głogowa. Z tym że to jest takie miasto rozrywkowe, dla bardziej
doświadczonych życiem ludzi, że tak delikatnie to ujmę. Jako młody człowiek to
za bardzo nie ma na co liczyć. No, teraz trochę się zmieniło, ale jednak te
dziesięć, piętnaście lat temu to, to taka
grobowa atmosfera była. Tym bardziej, jak
ktoś się wyłamywał z szeregu. I ja właśnie
taki byłem, bo jakoś najbardziej mi się
spodobała różnego typu muzyka rockowa czy
metalowa. Zacząłem się trzymać z różnymi subkulturami, no a tutaj nie było wśród
rówieśników zbyt dużej grupy. Ale niedaleko Głogowa, jak mnie pamięć nie
myli, to jest chyba siedemnaście kilometrów od Głogowa, jest takie miasto
Polkowice. Jak mnie pamięć nie myli, to
pan jest z Katowic. No, to te Polkowice to jest taki odpowiednik
Sosnowca. Niby się pół Polski śmieje, ale na pewno można znaleźć coś ciekawego.
Niby po polsku się śmieje, a tak naprawdę to współczują. No,
właśnie o to chodzi. W każdym miejscu można znaleźć-
Taki odpowiednik Sosnowca, Wejherowa i Kielc.
Świetnie powiedziane. Akurat też tam zimno
jak w Kieleccy. A tam była po prostu taka większa grupa około rówieśników
moich, którzy się tak trzymali w podobnym
klimacie. Glany, skóra i tak dalej. No to ja byłem. Nie wiem, jakby to ująć.
Związły to jest dobre słowo. No, lubiłem wypić, mimo niebycia pełnoletnim. Może,
może dzięki temu teraz w ogóle nie piję. No ale się chodziło na różne imprezy,
różne ogniska się robiło i pamiętam, że to
właśnie była końcówka wakacji. Mieliśmy takie ognisko na tak zwanej ścieżce
zdrowia. To taki można powiedzieć las, ale
jakby oddzielony częściowo, jakby park
połączony z lasem. Tam był takie ławeczki,
różne z pniaków i kłód można było ognisko
zrobić. No i co tu będę mówił, po prostu
popiliśmy. Ja miałem wracać autobusem do Głogowa, jak mnie pamięć nie myli, za
piętnaście dwunasta albo piętnaście po
dwunastej w nocy. No i się tak wyczołgałem z tej ścieżki zdrowia, z tego parku.
Poszedłem na torzec, a że byłem no, wcięty mówiąc klasycznie, zasnąłem i mi ten
autobus uciekł. Obudziłem się koło drugiej. Następny autobus w moim kierunku
bodajże było siódma rano. Jak już byłem taki na chodzie, że tak powiem, uznałem,
że te piętnaście czy szesnaście kilometrów
zrobię pieszo. Jeszcze można powiedzieć kości
z wiekiem aż tak nie bolały. No i po prostu ruszyłem, jak to w obecnych memach
dosyć młodych niedawno przez mgłę, mniej
więcej dwa, trzy kilometry za Polkowicami w kierunku Głogowa jest to się Bądzów
bodajże wioska nazywa. Tam się zjeżdża po prostu w bok z głównej drogi, a na tym
skrzyżowaniu głównej drogi z tym zjazdem
jest przystanek autobusowy, jeszcze taki ceglany, jak to za PRL-u były. No i ja
sobie tam usiadłem. Może było wpół do trzeciej, trzecia w środku nocy. No i
znowu zasnąłem. Po prostu się zmęczyłem, zasnąłem. No ale obudziłem się koło
piątej, już tym razem trzeźwy całkowicie. No i postanowiłem iść dalej. I w tym
momencie ja tam panu wysłałem mapkę dla
takiej skali. Przeszedłem może piętnaście,
dwadzieścia metrów od tego przystanku i w tym momencie, inaczej
w czasie, który potrzebowałem na przejście
tych dwudziestu metrów. Więc ja nie wiem,
co jest pół minuty. Widziałem. No, UFO, po prostu UFO. Nie mam pojęcia, czy to
było jakieś pozaziemskie, ale po prostu niezidentyfikowany obiekt latający. W
ciągu tych trzydziestu sekund.To jest to, co się stało. Uu, uuu.
Pokonał taką trasę, że musiałby osiągać naprawdę prędkości powyżej dwóch machów.
Jak tak z czasem sprawdzałem, to nawet dwa i pół,
ale do tego dojdę. Po prostu z tej strony... No, tutaj tam przelot tego obiektu
pokazuje, jak rozumiem, ta mapka, gdzie jest duża strzałka narysowana, tak?
Tak, tymi zielonymi. Tak, tak. Tam jest
jedna linia czerwona, a druga zielona. I w
tym czasie, jak ja przeszedłem tą trasę czerwoną, to ten obiekt pokonał trasę
zieloną, że tak powiem. Więc to jest, yy... To rzeczywiście dosyć duża szybkość
musiała być. No to było półtorej kilometra może? No,
może z zawijasami nawet dwa. W ciągu pół
minuty, no to... Tym bardziej, że potem to
jeszcze przyspieszył. No, ale wracając do
sedna. Ja nie miałem takiego poczucia, że to jest coś nadnaturalnego, tylko
bardziej takie stricte fizyczne, bym powiedział. Na początku myślałem, że to po
prostu jakiś nowoczesny samolot. Dopiero,
dopiero po jakimś czasie do mnie dotarło,
że raczej nie. Nie wiem, jakby to ująć.
Zawsze mi się kojarzyło z płaszczką taką, co w morzu pływają. To było takie
eliptyczne, o średnicy mniej więcej trzydziestu metrów. Do koloru przejdę
potem, bo to na osobny akapit się nadaje.
Miało taki ogon zwężający się z tej elipsy w kierunku tyłu. Nie widziałem
żadnej kabiny, żadnych okien, żadnych szyb. Poruszało się właśnie z taką
prędkością, no ogromną, nie oszukujmy się, na wysokości, z tego, co potem
sprawdzałem, około dwustu pięćdziesięciu
do trzystu metrów. Na początku nie wziąłem
tego za coś spoza Ziemi, że tak to ujmę, ponieważ
zachowywało się bardzo fizycznie, że tak powiem, w zgodzie z fizyką. Generowało
hałas, ogromny hałas. Z tego, co potem czytałem w Wikipedii, nie wiem na ile to
się zgadza, to był silnik jakiś. Nie wiem, jak propulsive przetłumaczyć na
polski, ale taki impulsowy, coś w ten deseń. Dźwięk mi bardzo przypominał
rakiety V2, jakie Niemcy wystrzeliwali podczas II wojny światowej. Taki
niejednostajny hałas, tylko takie impulsy po prostu obok siebie.
Propulsive to chyba chodzi o jakiś napęd odrzutowy, tak? Coś takiego.
Tak, to był odrzutowy, natomiast to nie był taki ciągły napęd odrzutowy, jak na
przykład w samolotach odrzutowych. Taki pulsacyjny bardziej, coś tego typu.
Tak, tak, tak, tak, takie impulsy. No,
trochę jak bicie serca bym powiedział. Ale
to było bardzo głośne. Jak potem mniej więcej porównywałem, to mogło być około
stu dwudziestu decybeli. Biorąc pod uwagę,
że to przeleciało obok mnie mniej więcej
trzysta metrów, może nawet czterysta, tam
biorąc pod uwagę wysokość, to przez pół dnia miałem jedno ucho zatkane. Do tego
stopnia ten hałas, no zaszkodził mojemu słuchowi. Kolejna kwestia. Dlatego
pomyślałem, że to jest coś fizycznego, ponieważ można powiedzieć taka była
namiastka smug kondensacyjnych, szczególnie na tej
części ogonowej. No, nie wiem właściwie,
czy to był ogon, ale na tyle tego obiektu, to się tak rozkładało jakby na trzy
skrzydełka. Ja to na szkicu zrobiłem, jeszcze panu nie wysłałem, doślę. Po
prostu z tamtych, yy, no skrzydełek, z tego obrysu skrzydełek takie
drobne, bo drobne, ale były smugi kondensacyjne. A mniej więcej w połowie
tego pojazdu, tego obiektu pojawiła się taka jakby, nie wiem, jak to się nazywa
dokładnie, ale taka jakby chmura. To się
często zdarza przy przekraczaniu prędkości
dźwięku, z tego, co mi wiadomo. Tam jest różnica ciśnień i temperatury. I taki
obłok po prostu à la chmura się robi wokół
obiektu czy tam samolotu. I biorąc pod uwagę właśnie takie czynniki, ja nie
brałem w ogóle tego za coś nadnaturalnego. Ot, ciekawy samolot,
którego jeszcze nie widziałem. Wtedy się
jeszcze w ogóle tym nie interesowałem. No, ale po latach
doszło do mnie, że brakowało wielu czynników, które mogłyby wskazywać na to,
że to jest obiekt ziemski. Pomiędzy innymi brakowało oświetlenia. Z tego, co mi
wiadomo, to na samolotach na jednym skrzydle musi być zielone światło, na
drugim czerwone, a na ogonie białe stroboskopowe. Żadnych oznaczeń nie było
po prostu na nim. I kolor. To już jest taka głębsza sprawa, ponieważ to
było około piątej trzydzieści rano, to jeszcze nie było, nie było w pełni jasno
jak za dnia, ale już tak świtało. Niebo było koloru takiego granatu i popielu
zmieszanego. I ten obiekt, kolor tego obiektu praktycznie się pokrywał, pokrywał
się właśnie z kolorem nieba. I teraz, z perspektywy czasu trudno mi stwierdzić,
czy to był jakiegoś rodzaju kamuflaż, czy to był po prostu jakiś odcień szarego
koloru, który się wpasował w panującą pogodę. Po prostu to nie było z
odległości. To byłoby bardzo ciężko dostrzec. A ja po prostu widziałem, no nie
wiem, jakby to powiedzieć obrys, różne linie. Próbuję sobie teraz przypomnieć,
czy to może jakieś cienie rzucało, ale raczej nie. No po
prostu, tak, kolor obiektów wpasowywał się
w kolor nieba. I to był całkowity mat.
Żadnych, żadnych świateł, jak już mówiłem, nie było. Był straszny hałas do tego
stopnia, że przez pół dnia miałem jedno ucho zatkane. Co ważne, nie widziałem
żadnych, żadnych gazów wylotowych z tego silnika bądź silników. Tak samo ten
silnik, jakikolwiek silnik by tam był, to nie był widoczny z zewnątrz. Trudno
powiedzieć, skąd się wydobywał ten, ten dźwięk, bo po prostu to była jednak te
trzysta pięćdziesiąt, czterysta metrów odległości, ale skądś dolatywał. Na
początku myślałem, że te smugi kondensacyjne, co...-i leciały za tymi
skrzydełkami, z tyłu to były jakieś gazy
wylatowe z silnika. No ale nie, to jednak
było po prostu od prędkości i od zmiany ciśnienia. Świadków nie było ze mną
żadnych, bo wracałem samemu do domu, ale
jeden samochód się zatrzymał i też patrzył
co się dzieje. To była osobówka, jacyś młodzi ludzie i tylko się zapytali mnie
przez szybę, czy też to widziałem. Powiedziałem, że tak. No ale pojechali.
Myślałem, że może, może zagadam, że się z
nimi odbiorę autostopem. No ale pojechali.
Tylko zapytali się mnie, czy ja też to widziałem. Warto dodać, że byłem już po
tylu fazach snu, że tak powiem, całkowicie trzeźwy. Żadnych narkotyków nie
brałem, jedynie może z pięć piw piłem dzień wcześniej, nomen omen.
Ja tutaj mam takie pytanie odnośnie tej-odnośnie kształtu tego obiektu, tylko
będzie to wymagało udzielenia odpowiedzi,
zerknięcia przez pana na messengera, bo to skojarzyło mi się z inną relacją, też
gdzieś tak z 2013 roku. Wysłałem panu okładkę z podcastu, który
omawia to zdarzenie. Czy to wyglądało podobnie jak ten bumerang nad Lublińcem? Z
takimi jakby trzema zakończeniami z tyłu?
To jest taki obiekt, jakby z przodu jest okrągły i ma z tyłu jakieś takie-takie
trzy dziubki. Też relacja, w której obiekt
sprawiał wrażenie, że był, że stosował jakiś kamuflaż. To bardziej chodzi mi
tutaj o kształt tego. Yy, okej, teraz dotarło. I nie, to nie
było nic takiego. To było po prostu jakby, jakby wziąć kształt jajka, elipsę i
na tym dłuższym boku to tak, jakby ogon
był doczepiony do jajka. No i tutaj wyślę
panu szkic, bo, bo to jest... No trudno to
opisać jednoznacznie. Ten ogon, że tak to ujmę, on się tak rozdzielał na trzy
skrzydełka. Mi się to kojarzyło, jak-jakby była taka broń średniowieczna, to się
bodajże Oskardy nazywało. Taka-taka jakby
buława z takimi skrzydełkami ostrymi. Tak
jakoś mi się skojarzyło z tym. No ale, no mówię, bardzo trudno to opisać, ale no
jakiś, można powiedzieć, mam dar pamięci
fotograficznej. Może to wynika z zawodu,
ale pamiętam dokładnie, jak to wyglądało i
najprościej będzie chyba, jak po prostu
wyślę szkic. Tak, teraz do mnie doleciało, że mniej więcej dwa dni wcześniej
rozmawiałem z kolegą i też słyszał jakieś bardzo głośne samoloty. Kolega z
Polkowic właśnie, ale niczego nie widział.
Tylko, że w środku nocy coś latało bardzo głośnego, a jak wystawił głowę przez
okno, to nie było niczego widać. Może to wynikało też właśnie z braku
jakiegokolwiek oświetlenia na tym obiekcie. No, chyba że to po prostu jakiś
wysokosamolot leciał nad linią chmur. No ale z drugiej strony nie byłoby tak
głośno, że-że wszystkie okna w domu latają.
Tutaj z tego... Z tej mapki wynika, że ten obiekt musiał dosyć taki
ostry zakręt zrobić, tak? Jeżeli dobrze rozumiem.
Tak, tak, tak, to już można powiedzieć, po
czasie do mnie doleciało. Rozrobiłem, że tak to ujmę, wizję lokalną. Minęło pięć
lat, mniej więcej. No, pięć, cztery lata. Pojechałem w to miejsce z dalmierzem
laserowym, żeby mniej więcej chociaż określić, jaka to była odległość, jaka
była wysokość. Tak mniej więcej też sprawdzałem prędkość, z jaką się
poruszało. No i do wniosków doszedłem takich, że gdyby to był taki stricte
ziemski obiekt, na poziomie techniki, jaka jest
powszechnie znana, bez jakichś tam tajnych
projektów, to przy takich skrętach pilot
bądź piloci zmieniliby się w mielonkę od przeciążenia, bo tam musiało być nawet
piętnaście do dwudziestu G, więc raczej człowiek by tego nie przetrzymał. Takie
zwroty po prostu przy takiej prędkości są niemożliwe przy obecnie znanej
technologii. No niemożliwe do wytrzymania przez pilota
i w ogóle niemożliwe do wykonania przez naszą technologię, tak?
No właśnie o to chodzi. Bo nawet jeżeli to
by był jakiś dron, że-że po prostu nie ma tego słabego czynnika ludzkiego, no to
jednak by się rozsypał. Za duże przeciążenia na cały ten płat. Ale
z drugiej strony kształt bardzo pasował do obecnie znanych zasad po prostu
awioniki, że nie wiem, jakby to ująć tak
zgrabnie. No tak, tak to jest, jak się po prostu czyta pracę na ten temat po
angielsku, a potem po polsku. Nie działa.
Po prostu biorąc pod uwagę powierzchnię nośną tych skrzydeł, tego-tego dołu
obiektu, to by się zgadzało, że to może latać, ale właśnie przy takich ostrych
skrętach to... To raczej by się rozpadło.
Na tej mapce, co panu wysłałem, tam między
tymi zielonymi liniami w pewnym momencie
jest taka zielona kropka. W tym momencie
ten obiekt przyspieszył jeszcze bardziej
niż wcześniej. Trudno mi powiedzieć o ile, ale bym zaryzykował stwierdzeniem, że
około o połowę szybciej niż wcześniej, yy, i to było mniej więcej na, no, tak na
wysokości tego, co ja-ja wstałem. Uderzył
mnie taki po prostu dziś chyba sonic boom nazywa. Nie ma chyba polskiego
tłumaczenia, że ten taki skondensowany dźwięk w jednym momencie uderza po prostu
w słuchacza. No, polskie tłumaczenie mi tutaj znalazło
dosłownie grom dźwiękowy. A no może bardzo pasuje zresztą grom, bo
to tak, jakby dźwięk się nawarstwił i w pewnym... w jednym idealnym momencie
uderzył i dopiero potem słychać. To właśnie jak przyspieszył, przyspieszył--
bo to jakby zwolnił przed tą kropką na
mapie, a potem przyspieszył ponownie, to z tego, co czytałem, to po prostu
przekroczył prędkość dźwięku. I przy takim zwrocie to by się po prostu
rozpadło.Sprawdzałem, naprawdę później, mimo że mam dobrą pamięć, niemal
fotograficzną, to tam jakieś drobne szczegóły mogły się-- mogłem po prostu
pamięć-- z pamięci trochę zmyślić. Ale bardzo podobny obiekt był
widziany nad Wrocławiem. To nie wiem, jaka to jest ulica, ale jak jest panorama
racławicka, taka długa ulica, to dwa lata później ktoś widział coś podobnego.
Postaram się znaleźć artykuł, który o tym
mówił, bo to nie była żadna, żadna prasa
specjalistyczna, że tak powiem, tylko to była jakaś Gazeta Wrocławska czy coś
takiego. No ale nie na tyle się przebił
temat do mediów, żeby ktokolwiek więcej o
tym pisał. Ja szukałem informacji, ale też już większych-- więcej nie mogłem
znaleźć. A autor tego-- ja pamiętam, że to było
nagranie czy jakieś zdjęcie, po prostu nie
odpisywał mi na maila. Nie chcę skłamać,
ale to chyba był piętnasty rok. Tak mi się po prostu
wydaje, że to było-- ta moja relacja pochodzi tam z dwunastego, a to było chyba
dwa czy trzy lata później. Tylko że przez te trzy lata właśnie, no pamięć ludzka
jest taka, taka sobie, nie jest idealna jak komputer. Ja mogłem jakieś malutkie
detale zmienić, po prostu nawet nieświadomie, ale
mi się wydawało, że coś podobnego to było. W każdym razie dowiemy się.
Ja jeszcze postaram się poszukać, chociaż
no to już będzie z dziesięć lat. Trudno będzie znaleźć, ale przynajmniej ten
szkic, szkic panu prześlę, to może coś się
rozjaśni. Mniej więcej od tego właśnie piętnastego czy szesnastego roku zacząłem
się zagłębiać nad tym tematem. Ale no, mimo te nawet teraz takiej wiedzy
na temat takich niewyjaśnionych rzeczy, które się u nas na świecie dzieją, to w
dalszym ciągu, mimo że to się nie zgadza z logiką, mam wrażenie, że to było coś
takiego pochodzenia ziemskiego, że to nie był żaden taki, no po prostu kosmiczny
statek czy coś. Ja bym to bardziej w kierunku
wojska kierował, no ale-- no mówię, ja nie jestem fizykiem. Jedynie cała moja
wiedza, jaką posiadam, to tam pochodzi z
Wikipedii i jakichś tam pojedynczych prac naukowych, więc trudno mi się
wypowiedzieć, jakbym był ekspertem. I mimo
że logika właśnie podpowiada, że to nie powinno się dziać, to jednak trzymam się
tego, że to było coś ziemskiego. No też coraz więcej ufologów teraz się
skłania ku teoriom o takim bardziej, o bardziej ziemskiej naturze. Przynajmniej
części obserwacji tych obiektów niezidentyfikowanych. A takie mam pytanie
tutaj. Taką mam ściągę do-do z pytaniami do relacji o UFO. Jakie
wtedy panowały warunki pogodowe? To była końcówka sierpnia. Kończyły się
wakacje i co prawda jeszcze się dzień do
końca nie zaczął, ale było ciepło. Nawet nie musiałem-- tam kurtkę zdjąłem, w
koszulce szedłem. Żadnego zachmurzenia nie
było większego. No jedynie tak po prostu taki brzask. Tak świtało powoli, słońce
się wyłaniało, ale no taka naprawdę ładna pogoda. Dzień wcześniej też. Co prawda
trudno mi będzie sprawdzić dokładnie, ale
z tego, co wiem, to mniej więcej mógłbym
dokładnie powiedzieć, jaki to był dzień,
bo pamiętam, że to była końcówka sierpnia. Mniej więcej pamiętam rok i mógłbym
sprawdzić na jakieś archiwum prognozy pogody, jaki to był dokładnie dzień, a
wtedy bym więcej danych po prostu posiadał, bo to raczej nie będzie trudne,
bo pamiętam, że to był też weekend, bo tam
część ludzi już pracowała, część jeszcze chodziła do szkoły. Przepraszam, do
szkoły. No wakacje były, ale po prostu część ludzi była starsza i się
takie ogniska, imprezy organizowaliśmy właśnie w weekend, więc niedokładnie, ale
myślę, że z dużą dozą prawdopodobieństwa
mógłbym określić dokładny dzień i dzięki temu dokładniejszą prognozę pogody na
przykład. No ja pamiętam tyle, że było bardzo przejrzyste niebo, było ciepło.
Zachmurzenia większego nie pamiętam, żeby było. No i aż do końca dnia tak było.
Może spróbujemy ustalić widełki czasowe na zasadzie przedostatni bądź ostatni
weekend sierpnia tak? Bo Pan mówi, że to był koniec. To była końcówka.
Tak, tak, tak właśnie tak, tak to myślę w ten sposób zrobić, bo to
nie dam ręki uciąć, ale mi się wydaje nawet, że to był ostatni weekend. Ale to
mówię najwyżej dwie daty. Pamiętam, że to było z soboty na niedzielę. Po tym
spotkaniu z tym obiektem latającym skontaktowałem się z fundacją Pip Pip, ale
mnie olali, mówiąc kolokwialnie. W ogóle można powiedzieć, ich-ich to nie
poruszyło, w ogóle nie chcieli żadnych informacji, żadnych szkiców.
W ogóle nie odpowiedzieli w ten sposób? To znaczy, odpowiedzieli tam, co pan
widział. No i tyle. Nawet tam na tym się dyskusja skończyła.
Eeem, ciężko mi to skomentować- N-no najlepszym komentarzem będzie potem
zamiast tego pip, to odgłos upadającej rury, bo mi się to bardzo spodobało.
Montaż. Tak, to był odgłos. Chyba się wtedy
wypikowałem w tym dziesiątym odcinku odgłosem jakiejś łyżki spadającej do
szklanki. Mi się skojarzyło, skojarzyło mi się taki miałem pomysł, bo
to jest efekt czasami stosowany w teledyskach hip-hopowych z początku tego
tysiąclecia. Flexiplyst w wersji takiej wideoklipowej do puszczania w telewizji.
Tam jest moment, gdzie, gdzie występuje
takie, no, niezbyt parlamentarne słówko i w tym momencie słówko jest zastąpione
uderzeniem łyżki w szklankę. No i bardzo dyplomatycznie. Tak.
No ja uważam, że każdy ślad tej fundacji powinien zostać, no, wymazywany,
bo pozostaje mi tylko myśleć, ile ludzi próbowało się z nimi skontaktować, a oni
po prostu, no, olali temat. No i tacy ludzie się często zamykają, nie opowiadają
więcej, jak zostali wzięci za wariatu, że tak powiem.
No to tylko świadczy o-o jakby, że to tak
ujmę, jakości działalności tej fundacji i jej prezesa. No
bardziej wartościowy widocznie dla niego jest objazdowy cyrk z miskami, jakimiś
samochodzikami. Albo rysowanie tego. Rysowanie tak. Wszystkie inne UFA to.
Yyy, no to dla niego wiadomo co. Ale za to można pomnik postawić, jak były
jakieś takie... Uzupełnienie od świadka. Podczas sesji
regresji hipnotycznej pojawiło się wiele
nowych informacji na temat Nola, którego
widziałem. Okazuje się, że część pamięci została przypudrowana przez wyobraźnię.
Obiekt leciał znacznie wyżej, niż zapamiętałem. Około trzystu, czterystu
metrów. To zaburza wyniki moich obliczeń.
Ze względu na perspektywę, prędkość mogła
być znacznie wyższa, niż mi się wydawało.
To jednocześnie tłumaczy zjawisko Sonic Boom i obserwacje stożka Macha. Efekt
otoczki chmur. Ponadto obiekt najprawdopodobniej był mniejszy, o około
trzydziestu metrów średnicy. Końcówki płata nośnego skrzydła po przeciwległych
bokach były zgięte w dół. I to tyle, jeśli chodzi o zdarzenie z rejonu Głogowa i
Polkowic. Po krótkim przerywniku przejdziemy do prezentacji najdłuższego z
przygotowanych na dziś nagrań, w którym jedna z naszych słuchaczek zawarła opisy
kilku bardzo dziwnych zdarzeń z udziałem
niezidentyfikowanych obiektów latających. Zostańcie Państwo z nami, z Radiem
Paranormalium. Sięgnij już dziś po "Nieznany Świat". Najstarsze
polskie czasopismo poruszające tematy z pogranicza nauki. Artykuły o tematyce
paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej
i nie tylko. "Nieznany Świat". Miesięcznik
dostępny w punktach prasowych na terenie
całej Polski oraz w wersji elektronicznej na platformie Nexto.pl.
Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO www.uforelacje.pl.
Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska
Baza relacji o obserwacjach UFO www.uforelacje.pl.
Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym. Zagadkowe
obiekty, tajemnicze istoty, mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy
światów. Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. W ostatniej
części dzisiejszej audycji przenosimy się na Pomorze. Za chwilę usłyszymy opisy
kilku bardzo dziwnych zdarzeń z udziałem
niezidentyfikowanych obiektów latających, jakimi podzieliła się z Radiem
Paranormalium jedna ze słuchaczek. Szczególnie polecam Państwa uwadze dwa
pierwsze zdarzenia z latującymi przez zamknięte okno i świetlistymi kulami oraz
ogromnym obiektem, który zawisł nad lasem, po czym zaczął wykonywać manewry, do
których prawdopodobnie nie jest zdolny żaden ludzki wynalazek.
O tych historiach mam dwie, właściwie trzy
takie historie. Opowiadam bardzo chętnie, mimo że ludzie, którzy tego słuchają,
uważają mnie za wariatkę oczywiście, ale to mnie wie pan, to mnie nie martwi,
dlatego, że ja wiem, co widziałam i trudno. Natomiast opowiadam o tym, no bo,
bo dochodzę do wniosku, że to jest temat,
o którym już teraz chyba trzeba mówić. No, wiemy, że coś się dzieje, że ktoś tu
przylatuje do nas. No i jeśli pan chce wysłuchać, to bardzo proszę. Proszę pana,
więc tak. Pierwsza rzecz, taka bardzo dziwna, która mi się wydarzyła, to ja nie
potrafię jej powiedzieć, jak dawno to było. Nie było to dawniej niż dwadzieścia
lat temu, dlatego, że to było w poprzednim miejscu mojego zamieszkania. Ja
mieszkałam w domu, który był wybudowany na skraju lasu, na końcu drogi już. Za
naszym domem nie było innych domów, tylko łąki, takie rozległe,
rozległe jakieś bagniska. A jaka to była miejscowość? Albo jaki to
był rejon, jeżeli pani nie może podać? Proszę pana, to były Karczemki pod Gdynią
i w tej chwili te Karczemki, to miejsce,
gdzie mieszkałam, ja sprzedałam dom kilka
lat temu, no to, to już w tej chwili ta
okolica się zamieniła właściwie w osiedla
domów jednorodzinnych, ponieważ wcześniej były tam pola, które rolnicy
posprzedawali, podziałkowali, no i teraz
już tam wyrosły, wyrosły domy jak grzyby
po deszczu. Natomiast wtedy, kiedy ja tam
mieszkałam, to mój dom był jedyny w tej okolicy i jak pan patrzył z okna, no to
właściwie nic nie było widać, tylko pola i dość dziki taki teren. Zwierząt dużo
chodziło i to nie ma może ten cały opis,
który teraz powiedziałam, nie ma takiego
znaczenia w tej historii. Natomiast w tej następnej, która też się wydarzyła w
tamtym miejscu, już tak. No i teraz już zmierzam do tego, co to było. Było to
bardzo dziwne, proszę pana, a mianowicie obudziłam się w nocy w sypialni, żeby
pójść do łazienki. Miałam cała ściana w sypialni, to było okno zasłonięte
zasłonami i ja wstając do tej łazienki, uświadomiłam sobie, że na dworze jest
bardzo jasno. I też muszę powiedzieć, że
się nieracjonalnie zachowywałam. Jak teraz
o tym mówię i myślę o tym wiele razy o tym myślałam, no to, to moje zachowanie
było jakieś dziwaczne, dlatego, że w tej
sypialni na bocznej ścianie było wyjście na werandę, taką drewnianą, dużą i ja
mogłam po prostu, były drzwi, mogłam po prostu wyjść i zobaczyć, co to jest
takiego. Ja nigdy nie byłam strachliwa, nie bałam się niczego. Natomiast wtedy
podeszłam, pamiętam to jak ja, bardzo dokładnie pamiętam to wszystko, co
opowiadam. Podeszłam do tego okna, nawet nie odsłoniłam zasłony, tylko wie pan,
włożyłam tak głowę między zasłony i przed oknem w ogrodzie roztaczał się wielki
trawnik. No ja miałam ogromny trawnik, nie
wiem, dwieście metrów kwadratowych. I na
tym trawniku było tak jasno, że ja sobie pomyślałam
dlaczego jest tak jasno? Przecież nie ma
pełni. Ja zawsze wiem, kiedy jest pełnia,
bo w pełni źle śpię. I wie pan, to było tak jasno w tym ogrodzie, że ja kiedyś
mieszkałam w Opolu i w Opolu jest stadion
piłkarski. To się nazywa chyba Odra Opole,
ta drużyna piłkarska, jeśli jeszcze jest.
I tam, jak się Jupitery w czasie meczów zapalały, to dosłownie od razu miałam
takie skojarzenie, że to jest dosłownie
jakby ktoś Jupiter zapalił nad tym ogrodem
czy nad domem. Ale to moje nieracjonalne
zachowanie. Pomyślałam sobie bardzo jasno,
bardzo jasno. Głowę zabrałam, zasłoniłam z powrotem okno i poszłam do łazienki,
która bezpośrednio do sypialni przylegała.
Usiadłam na toalecie, zrobiłam siusiu, proszę pana, wróciłam na łóżko, usiadłam
na łóżku i na łóżku, jak sobie pan wyobrazi, że siedzę, to mam okno na wprost
przed sobą. I teraz, proszę pana, siedzę na tym łóżku. Nie wiem, która była
godzina, bo nie popatrzyłam na zegarek. Mój mąż spał obok mnie głębokim snem.
Podejrzewam, że mogła być pierwsza, druga w nocy. I teraz przez to okno, przez
zasłony wpływają do pokoju dwie kulki. One
wyglądają, proszę pana, tak, że jedna się unosi, jedna wpływa pierwsza, a za nią
wyżej, może dziesięć centymetrów, wpływa druga. W takim odstępie może też
dziesięciu, dwudziestu centymetrów. I te
kulki wyglądają jak piłki tenisowe.Które się żarzą. To znaczy wielkości piłek
tenisowych i one jak wyglądały? Wie pan,
jakby się żarzyły. To było no nie wiem jak
to panu wytłumaczyć no nie wyglądało to
jak żarówka zapalona, A może jak żarówka,
która jakiś taki tak się to światło tak tak to wyglądało. No słowami-
no trudno mi to opisać. No może jakbym gdzieś widziała jakieś zdjęcie albo
symulacje, to bym powiedziała no tak to A to nie wyglądało tak jak ta taka kula
discotekowa błyszcząca tak jak światło się odbija, to to tak jakby błyska, tak?
Nie wie Pan, to raczej tak wyglądało jakby pan wziął ognik
duży, który się żarzy, ale się żarzy na złoto. Ona była złota ta kulka i jedna i
druga. No kula, no kula. Może przesadziłam, ale to miało
wielkość piłki tenisowej. I te kulki, proszę pana, wpływają do pokoju i tak. Ja
to okno mam przed sobą powiedzmy dwa metry
przede mną. No może przesadziłam, może trzy metry, bo sypialnia dość duża. I te
kulki płyną pod takim kątem w powietrzu, pod takim kątem nie na mnie na wprost,
tylko pod takim kątem czterdziestu pięciu
stopni. I najpierw sunie ta jedna gdzieś na takiej wysokości siedemdziesiąt
centymetrów nad podłogą, a nad nią powiedzmy dziesięć czy piętnaście
centymetrów dalej może dwadzieścia sunie ta druga. No tak wyżej, gdzieś ze
dwadzieścia centymetrów nad podłogą. Ja
siedzę i znowu wie pan, nieracjonalnie się zachowuję, bo siedzę i przyglądam się
temu. I one suną sobie suną, suną, suną
powolutku. Wjechały do pokoju. No tak, na
wysokość tych drzwi do łazienki. Po czym
ta pierwsza kula zrobiła pstryk, tak się rozpłynęła,
zniknęła. Za chwilę ta druga zrobiła pstryk, a ja w tym momencie znaczy
wcześniej, przepraszam, jak te kulki tak wsuwały się do pokoju, to ja sięgnęłam
ręką do mojego męża o pan za plecy, patrząc na te kulki i szturcham go i mówię
o! Zobacz jakie kulki. A on mówi tak, tak, kulki, kulki. Odwrócił się na drugi
bok i śpi. I jak te kulki zniknęły, to ja,
proszę pana, w tym momencie no po prostu
jak automat położyłam się natychmiast się położyłam i natychmiast zasnęłam.
Natychmiast. Po czym rano się obudziłam i
myślę sobie przecież to mi się nie śniło.
Idę do kuchni, proszę pana, mój mąż akurat
je śniadanie i mówię mu posłuchaj, czy ja ci w nocy coś mówiłam? A on mówi tak,
tak, śniły ci się jakieś kulki, a to mi się nie śniło, proszę pana, ja to
widziałam. To było bardzo dziwne. Nie mam
pojęcia, co by to mogło być. No nie mam pojęcia, ale widziałam to i miałam też
świadomość, że się dziwnie zachowywałam, bo normalnie to bym wie pan podęła,
wstała, rękę wyciągnęła. No nie wiem, po prostu
to było nieracjonalne. Ja natychmiast położyłam się do łóżka i natychmiast
zasnęłam. Rozumiem, że temu zdarzeniu nie towarzyszyły jakieś dźwięki?
Nie, proszę pana, nic kompletnie. Była też to miejsce, gdzie ja mieszkałam. Wie
pan, to totalne zadupie. Tam była w ogóle cichutko. Cisza była totalna.
Jedyna rzecz, która była głośna, to tam
jest korytarz powietrzny i samoloty, które lecą na Rębiechowo do Gdańska.
Rzeczywiście są takie godziny. No teraz już jest tego więcej, bo częściej już te
samoloty latają. Ale były takie godziny, że rzeczywiście było słychać samolot.
Natomiast nie tak w ogóle. To tam u nas było bardzo cicho. Żadne dźwięki temu
zjawisku nie towarzyszyły. Nie. A okno było wtedy otwarte czy zamknięte?
Jaka to była w ogóle pora roku? Okno było zamknięte proszę pana, myślę, że
to na pewno nie była to zima, ponieważ ten ogród wyglądał jak taki letni ogród,
więc myślę, że mogło to być lato, może jesień. I okno było zamknięte. Tym
bardziej że to okno, o którym ja panu teraz mówię, to, to był fix, to, to nie
było otwierane okno, tylko to był taki ogromny fix na całą ścianę. To okno miało
po bokach takie części pięćdziesięciocentymetrowe, gdzie można
było uchylić je. Natomiast to miejsce, w którym te kulki wleciały, no to, to
dosłownie przez tą szybę wleciało. [śmiech]
No właśnie, gdyby nie, gdyby to były takie
fizyczne obiekty, to one nie miały jak tam się dostać do tego pokoju, tak?
No nie, nie, absurde, absolutnie. No to nie miały jak się dostać. Dokładnie tak
jak pan mówi. No to było, wie pan, te zasłony, takie
ogromne, ciężkie zasłony. No bo jak pan ma
okno takie trzy metry na dwa i pół, no to
wiszą takie kotary na tym oknie. No i ta
jasność, wie pan, w tym ogrodzie to było
coś przedziwnego, nie? Natomiast ja jakby zupełnie w ogóle
przeszłam nad tym do porządku dziennego i do dzisiaj jak o tym myślę, to myślę
sobie, że zachowywałam się jakoś kompletnie nieracjonalnie.
No tutaj też zwraca uwagę obecność zasłon. Czy zasłony jakoś
reagowały na pojawienie się tych obiektów? Zatknięcie się?
W żaden sposób, proszę pana, to po prostu przepłynęło przez okno, przez szybę,
przepłynęło przez zasłony. Nie towarzyszył
temu ani żaden zapach. No, no nie no to wie pan, no nieracjonalna historia
zupełnie. No tutaj też takim zwracającym uwagę
elementem jest pani z a chowanie. Czy miała pani wrażenie, że pani zachowaniem
coś w jakimś stopniu steruje z zewnątrz? Nie wiem.
Ja nie miałam wrażenia. Znaczy ja się troszkę tak zachowywałam, szczerze mówiąc,
jak automat, dlatego, że ja jestem w ogóle-- po pierwsze nie jestem bojąca się.
Po drugie, no jestem ciekawska pewnie jakby normalnie, jakby gdzieś, jakbym
gdzieś coś zobaczyła, wie pan, że ktoś po
tym moim ogrodzie łazi, gdzie tam na końcu świata. No to bym pewnie otworzyła
werandę, wyszła, zobaczyła, albo przynajmniej odsłoniła okna, albo nie
wiem, krzyku narobiła. Tu tym razem to było takie bardzo automatyczne. Ja
podszłam do okna, włożyłam tą głowę, wie pan, tą głowę włożyłam między zasłony
jakoś tak idiotycznie zupełnie. Po czym
poszłam jak automat do łazienki, usiadłam
na kibelku, zrobiłam co miałam zrobić i wróciłam z powrotem. Usiadłem na łóżku,
znowu nie interesując się w ogóle tym światłem w ogrodzie. No i wtedy siedząc na
łóżku zobaczyłam to coś dziwacznego. Nie mam pojęcia co to było. Po czym
natychmiast się położyłam. No oprócz tego,
że oczywiście jeszcze mężowi chciałam się pochwalić, żeby obejrzał to samo. Nie
interesował się tym. Spał dalej, po czym
się położyłam i natychmiast wie pan, jakby
mi ktoś urwał film, natychmiast zasnęłam. To było bardzo dziwne. No
nie wiem, o co chodzi, naprawdę. Ale zapowiadam tą historię, bo ja przeżyłam.
To jest prawda. Sobie tego nie wymyśliłam,
nie przyśniło mi się to. Ale co to było? Nie wiem. Wie pan?
No tutaj chwała mężowi, że potwierdził, że to nie była jakby wizja senna, tak?
Tak, tak, tak, bo ja no rano, znaczy tak. Bo
rano wie pan, wstałam z takim. Jak panu opowiem tą drugą historię, którą mam do
opowiedzenia, to też miałam podobne wrażenie właśnie, że rano wstałam z takim
pomieszaniem i sobie pomyślałam co to było
przecież to mi się nie śniło, to nie był sen. Ja to pamiętam. No i
męża mojego dorwałam w kuchni, a on mówi
tak, tak, jakieś kulki ci się śniły.Tak,
tak. No także nie mam pojęcia, wie pan, co
to było. Yyy Ja o tej pierwszej historii,
którą panu opowiedziałam, to w zasadzie o niej z nikim nie rozmawiałam i przez
wiele lat ona mi w ogóle z głowy gdzieś wyparowała. Bardzo szybko. I niech pan
sobie wyobrazi, że po kilku latach, bo nie
wiem jaki. Nie chcę pana okłamać, więc nie wiem, jaki upłynął okres od tego
pierwszego wydarzenia do tego, które teraz
opowiem. W ogóle mnie nie interesowała tematyka UFO proszy pana, ani latające
statki, ani tele- ż e to jakby, no nie interesowało mnie to. Miałam różne inne
zainteresowania w życiu, tym się w ogóle
nigdy nie pasjonowałam ani nie zajmowałam. Natomiast teraz jestem pierwszą
entuzjastką tego tematu [śmiech] zaraz panu powiem dlaczego. Po tym właśnie
wydarzeniu. Ja miałam-- to było proszę pana, w lipcu w dwutysięcznym szesnastym
roku, w nocy z soboty na niedzielę i wydaje mi się, że to
była noc z jedenastego na dwunastego lipca, albo z piętnastego na szesnastego.
Jakoś tak. Ja opowiedziałam o tej historii, bo później zadzwoniłam po kilku
dniach do fundacji [dzwięk tonający] i tam była jakaś pani i ja jej o tym
opowiedziałam, bo ja nie mogłam sobie z
tym poradzić, wie pan? Więc chciałam o tym
komuś opowiedzieć. Natomiast ta historia wygląda następująco. Ja miałam w tamtym
czasie interes w Chałupach na Półwyspie Helskim. Wynajmowałam tam mieszkania i
jeździłam, ponieważ moi goście przyjeżdżali raz w tygodniu, na tydzień
lub na dłużej. To ja jeździłam raz w tygodniu do pracy. Zazwyczaj to było tak,
że jechałam w piątek wieczorem do pracy i
wracałam w niedzielę lub wracałam w sobotę
późno wieczorem. Tam jest, nie wiem, czy pan wie, fatalny dojazd, korki są na
półwysep, żeby dojechać i wyjechać w lipcu, więc ja wiedziałam, nauczona
doświadczeniem, że żeby do pracy dojechać,
to muszę wyjechać wcześnie rano, w sobotę tak, żeby o siódmej być w recepcji. A
wracać no to dopiero jak się korek skończy. Czyli miałam mieszkanie z
balkonem w Chałupach i patrzyłam, która godzina. Aha. Dwudziesta trzecia
dwadzieścia. Korek się skończył. Wtedy
wsiadłam w samochód proszę pana i wracałam
do domu. Noc była piękna, gorąca, ciepła i było takie piękne
niebo gwiaździste. Bardzo ładne i wiem o tym, dlatego, że część tej mojej drogi
pokonywałam przez taki skrót. W Redzie wjeżdżałam do lasu i jechałam później
proszę pana do domu, do tych Karczemek pod
Gdynią, od drugiej strony jakby nie od strony obwodnicy Gdyni, tylko od strony
Koleczkowa. Taki, taki jakby od Redy. Jakby pan z drugiej strony dojeżdżał. Ja
jechałam przez wsie, puste były drogi. Drogi były puściuteńkie, proszę pana.
Nawet byłam zdziwiona, bo to było dopiero
około dwunastej, a mnie raptem minęły dwa
samochody. I teraz godzina była właśnie
chwilę przed dwudziestą czwartą. Ja szybko
jechałam i szybko dojechałam. Wyjechałam nie później niż dwudziesta trzecia
dwadzieścia, a ta cała historia się wydarzyła dosłownie tam, nie wiem, za
sześć chyba północ. I dojechałam, proszę
pana, do mojej wsi od drugiej strony jak gdyby i yy jeszcze byłam na asfaltowej
drodze, takiej powiatowej, jak chciałam skręcać w prawo,
przede mną była tak na godzinie drugiej stacja benzynowa i ja przed tą
stacją benzynową zwolniłam, bo właśnie zjeżdżałam w taką asfaltową wąską drogę,
już tam między domami jednorodzinnymi, bo
to już była ta wieś, w której mieszkałam.
I w tym momencie, jak zaczęłam zwalniać przed tym zjazdem, to nad stacją
benzynową, która była na godzinie drugiej nie dalej jak pięćdziesiąt metrów ode
mnie, zauważyłam, proszę pana, rząd kolorowych świateł i byłam przekonana, że
to samolot. Nie wiem dlaczego. W każdym razie nie wzbudziło to żadnego mojego
podejrzenia to coś, co widziałam. Natomiast jedna rzecz mnie zafrapowała, że
to było nisko nad stacją. Ja skręcając tym samochodem, zaaferowana tam jazdą,
pomyślałam sobie tylko dlaczego tak nisko
nad tą stacją benzynową ten samolot leci? No nie-nie-niefajne to było. Po czym,
proszę pana, zakręciłam i teraz już jadę
pod kątem prostym do tej drogi, z której
zjechałam. Taką drogą asfaltową, wąziutką,
między domami już, w ogóle nie myśląc o tym, co widziałam przed chwilą. I proszę
sobie wyobrazić, że dojeżdżam jakieś dwa kilometry tą drogą i teraz ta droga
asfaltowa się kończy. Dojeżdżam już do bitej takiej drogi, która już prowadzi do
mojego domu i ta droga już jedzie tylko w prawo albo w lewo, czyli kończy się ta
droga na wprost i mogę jechać tylko w prawo albo w lewo. I teraz pod kątem
prostym znowu zakręcam w lewo, w tą drogę
bitą. I wie pan, patrzę, a przede mną na
godzinie tym razem tak dwunastej, w takiej
odległości może pięćset metrów. Widzę to coś, co widziałam przed chwilą, jak
zakręca, tak jak ja pod kątem prostym,
jakby zatrzymuje się w pewnym miejscu. Jak
ja wykonałam ten manewr, właściwie byłam w trakcie jego wykonywania to, to coś
robiło dokładnie tak samo.Zrobiło mi to
samo nad takim gospodarstwem na górce, tam świerki takie wysokie. I ja, wie pan,
widzę to i myślę sobie samolot zakręca pod
kątem prostym. Co to jest? Wie pan, to było przedziwne, tak jakby no, ten manewr
w powietrzu. To mi w ogóle nie zapasowało.
Ale to coś zniknęło za tą góreczką, za
tymi świerkami jakby pojechało dalej. No i
ja znowu przestałem o tym myśleć. I teraz jadę dalej. Jadę, proszę pana, jakieś
dwieście metrów. Taką już drogą już trzeba
jechać wolno, trzydzieści na godzinę. Do mojego domu jest jeszcze powiedzmy
dwieście metrów i w pewnym momencie tam po
drodze do domu przejeżdża ta droga przez takie wyschnięte jezioro, takie łąki po
prawej i lewej stronie, bagniska takie i żeby to panu dobrze opisać ja
siedzę w samochodzie, po prawej stronie
jest to wielkie bagnisko, po lewej stronie
są pola, łąki. Ja jadę tą bitą drogą i teraz to bagnisko po prawej stronie w
pewnym momencie się skończy taką skarpą, powiedzmy dziesięciometrową. I na tej
skarpie wyżej jest las. No, taki już stary las. I
teraz proszę sobie wyobrazić, że ja, żeby dojechać do domu, no to wjeżdżam
przez chwilę w taki zagajniczek w dołku, wjeżdżam w ten zagajniczek i jak już z
tego zagajnika takiego maleńkiego wyjeżdżam, po prawej stronie już się
ciągnie to bagnisko, które widzę. I ja jak
już wyjeżdżam z tego zagajnika, to proszę
pana, już w tym momencie już zgłupiałam
kompletnie, ponieważ na wysokości dwóch i pół myślę, że góra trzech
metrów tak wolno jak ja, trzydzieści na
godzinę przesuwa się coś, czego ja w życiu nie widziałam. I ja jadę proszę pana,
znam tą drogę na pamięć całe szczęście, bo bym jakoś w brzozę tam wjechała, albo
do tego rowu, w to bagno. Ja jadę i gapię
się na to i to coś tak wolniutko, jak mój
samochód równo z moim samochodem podjeżdża
razem ze mną jakby sunie w powietrzu. W odległości myślę nie większej niż
pięćdziesiąt metrów i w pewnym momencie na tej wysokości, gdzie ta skarpa się
zaczyna i ten las, a bagnisko kończy, to coś się zatrzymuje i ja się też
zatrzymuję. I pamiętam radio grało w samochodzie proszę pana i pamiętam, że ja
miałam telefon komórkowy na gdzieś tu pod ręką, a później go nawet położyłam na
desce rozdzielczej. Natomiast to stoi. Ja stoję i opuściłam. Pamiętam, że zanim
wyłączyłam silnik, to opuściłam szybę z
prawej strony od strony pasażera, żeby to dobrze widzieć i słyszeć i wyłączyłam
silnik. I teraz już mówię Panu jak to wyglądało. Proszę sobie wyobrazić
największy telewizor ledowy, jaki pan widział w Media Markcie, który Pan
powiększy razy pięć. Czyli to takie, taki-- czyli ten kształt w
metrażu nie wiem, pięć metrów na dwa. Czyli taki wielki ekran, coś tego typu
tak? Dokładnie. Oj, proszę sobie wyobrazić cztery albo pięć takich ekranów
ustawionych jeden za drugim, jak pociąg i każdy z tych ekranów, proszę pana, się
świeci innym światłem i to światło jest
takie inne, takie ledowe. Jeden ten ekran
był taki ledowy, niebieski. Drugi proszę pana był czerwony, trzeci był taki
złotożółty, był zielony i ja teraz nie wiem, czy był piąty, czy
nie. Nie dam ręki. Ja nie wiem, czy ich
było-- ja zapamiętałam te kolory. A one te ekrany zmieniały kolor. To znaczy tak
jakby pulsowały co chwilę innym kolorem,
jakby ten kolor. No po prostu zmieniał się kolor
w takiej częstotliwości tyng, tyng, tyng,
tyng, tyng, tyng, tyng. Dosłownie częściej
niż co sekundę. I to było ogromne. Wie pan, to było wielkie. To było, proszę
pana. Myślę, że jakby pan postawił TIR z naczepą, to, to by było większe w sumie
niż długość, wie pan się, jak dwa TIR-y z
naczepą. To było ogromne. Wie pan, to było
nad tym całym bagniskiem yy się unosiło
tak nisko. To było też jakieś absurdalne,
wie pan? Bo to, to było nisko nad ziemią, żeby to było, nie wiem, pięćdziesiąt
metrów nad ziemią, a to było dosłownie myślę, że nie wyżej niż trzy metry nad
ziemią. I ja w pewnym momencie zapytałam siebie, czy to wydaje jakiś odgłos? I
tak to To, proszę pana, wydawało taki odgłos jak wentylator. Jakby pan włączył
duży wentylator. Ja kiedyś zabłądziłam w
hotelu i poszłam do-- na jedno piętro za
nisko i zeszłam do centrali wentylacyjnej. I to tak, tak hałasowało jak teraz
centrala wentylacyjna w tym hotelu. I proszę pana - Takie buczenie, tak?
Nie buczenie. To było mniej niż buczenie, delikatniejsze niż buczenie. To raczej
była taka wibracja na, na - Może coś, coś takiego. Przypomina mi się
teraz motyw powtarzający się w innych relacjach, że to brzmiało tak, jakby takie
buczenie pszczół, buczenie roju pszczół, coś tego typu. No yy
czy jak, czy jak wentylator po prostu. Nie, to nie było chyba buczenie. Ja bym
tego nie nazwała buczeniem, tylko właśnie
jakbym włączył jakiś ogromny wentylator.
No, no to jedyne takie najbardziej co mi się najlepiej mi się to kojarzy
z-z-z takim odgłosem wentylatora. I to wie pan, ja stałam może to trwało
minutę. No też się. No wie pan, normalnie
to by człowiek wszyscy, którym później o
tym opowiadałam, a już teraz opowiadam o tym, kto chce słuchać, to każdemu
opowiadam. To mnie pytają no a dlaczego
nie zrobiłaś zdjęcia? I ja wiem, dlaczego
nie zrobiłam zdjęcia. Wie pan, dlatego, że ja akurat o tym pomyślałam, że ja to
powinnam sfotografować, ale bałam się, że jak ja zacznę tutaj szukać telefonu,
kombinować, gdzie tu to zdjęcie otwierać
go, to, to mi zniknie. Po prostu gapiłam
się na to, chciałam się napatrzeć na to. Dzisiaj żałuję. No bo gdybym zrobiła
zdjęcie, to miałabym jakiś dowód tego. No z drugiej strony zobaczyła pani dzięki
temu więcej szczegółów, tak? Znaczy- W ten sposób.
Nic innego nie widziałam na tym, bo to
było nisko przecież nad horyzontem, na tym
tle tego czarnego, granatowego nieba i tych krzaczorów to nic w zasadzie innego
nie widziałam, tylko te telewizory ogromne. I proszę pana, to jeszcze później
mi ludzie mówili może drona widziałaś, może to. I może ja bym przyjęła taką
opcję, gdyby nie to, co się wydarzyło na końcu. To coś ogromnego. Ten ogromny
obiekt w pewnym momencie, gdyby to dłużej
tam było, wie pan co? Ja bym wysiadła z samochodu i poszła po prostu bliżej do
tego podeszła, ale to trwało za krótko,
żebym ja się ogarnęła w ogóle. I to gdzieś z minutę trwało. I po tej minucie to
wielkie coś ustawiło się pod kątem czterdziestu pięciu stopni.-w powietrzu,
tak jak ta skarpa przed tym czymś stała przed lasem. Po czym-- no to było
niebywałe, wie pan, to było niebywałe. Po
czym proszę pana, tak jakby ktoś z procy strzelił i ten ogromny obiekt z takim
jakimś kosmicznym przyspieszeniem uniósł się na taką wysokość nad las. Znowu się
zatrzymał. Jakby pan zatrzymał po prostu,
wie pan, pendolin w jednej sekundzie, w
jednym miejscu. To się zatrzymało nad tym
lasem, wyprostowało i znowu wystrzeliło.
Ja już jak to zobaczyłam, to już w ogóle zdurniałam. Bo ja, wie pan, no nie
wyobrażałam sobie, że ktoś się w ogóle może poruszać in taki dziwaczny sposób, z
takim przyspieszeniem, na takim dystansie niewielkim, bo to się może dwadzieścia
metrów nad ziemię uniosło po prostu w ciągu
nie wiem, jednej tysięcznej sekundy, po czym się tam zatrzymało, wyprostowało
jakby poziomo, znowu nad ziemię i znowu wystartowało tak, że tylko mi śmignęło.
No szybkość to jest jedno. Co tutaj jeszcze takim ważnym elementem nie są
gabaryty tego obiektu. No trudno oczekiwać, żeby taki duży obiekt w takim
szybkim, w takim krótkim czasie zrobi takie manewry, tak?
Wie pan, to ja słowo honoru. Wie pan, że
jak ja do dzisiaj, jak ja o tym opowiadam, to
mnie się to nie mieści. Cały czas palę,
mimo że ja oglądam już od tego czasu dużo
filmów. Tam różne rzeczy ludzie pokazują. Ale wie pan, ja byłam tak, tak byłam
oszołomiona, że przyjechałam do domu, a od tego miejsca, do mojego domu, do tego
ogrodu, gdzie ta historia pierwsza się wydarzyła, no to dosłownie z pięćdziesiąt
metrów wobec tego, już jak się zaczyna ten
las, to po lewej stronie jest mój dom. Podjechałam do domu, weszłam do domu i
moja córka z moim mężem następnego dnia
rano do Helsinek lecieli i mąż już spał, a córka jeszcze się pakowała. Ja idę do
niej i mówię Słuchaj dziecko, no nie uwierzysz, co ja widziałam. Widziałam UFO
nad łąką. No bo to jedyne, co mi przyszło
do głowy, że jakieś UFO. Wie pan, na co
ona mówi Mamo, co ty tam widziałaś? Jakiś samolot? Na pewno widziałaś może
helikopter? A ja jej mówię Nie no słuchaj,
no naprawdę, no widziałam po prostu. I zaczynam jej opowiadać. Ona tam, wie pan,
patrzy na mnie jak na wariatkę, no ale dobra-
No, samolot kilka metrów nad drzewami, tak?
Nie no to znaczy nie, nie, wie pan, to jakieś, jakieś absurdalne zupełnie to
było. No ale dlatego ja panu też o tym opowiadam. Dlatego, że
mąż z córką wylecieli. Oni chyba o czwartej rano musieli wstać, bo mieli
bardzo wcześnie ten wylot do tych Helsinek. Jak rano wstałam, to ich już nie
było. Ja się z córką pożegnałam, poszłam spać. Rano się obudziłam. No to oni już
byli gdzieś tam pewnie w samolocie. Natomiast ja się obudziłam i miałam znowu
coś takiego. Myślałam sobie Jezu, czy mi
się to śniło? Co to było? Wie pan, miałam
takie jakby sama sobie nie wierzyłam. Po czym dzwoni po dziewiątej córka i mówi
Mamo, już jesteśmy, wylądowaliśmy, wszystko jest w porządku. I ja jej mówię
dziecko, czy ja ci wczoraj coś mówiłam wieczorem? A ona mówi tak mi mówiłaś, że
UFO widziałaś? Ja sobie myślę o cholerę to to było? Więc wie pan, miałam takie
dziwne coś z głową mi się porobiło. I później przyjechała moja najstarsza córka.
Ja jej to opowiedziałam i ona mówi mamuu, kurczę, a ona jest taka, wszystko ją
interesuje i mówi czekaj, ja ci zaraz otworzę na YouTube film, oglądaj. I teraz
proszę pana, najciekawsze zaraz panu powiem. Ja siedzę, wie pan, w tej kuchni
taka sfrustrowana, myślę sobie no to po
prostu każdy mnie teraz za wariata weźmie,
no ale trudno. Oglądam te filmy, no i tam
nie wiem, gdzie ten film jest, bo jakbym go wiedziała dzisiaj, gdzie on jest, to
bym panu wysłała ten fragment. W każdym razie do ...to wysłałam. I wie pan,
oglądam to, siedzę, godzina już leci, tam taka składanka różnych nagrań. No to
widać, że fejk to ktoś, samoloty. Ja też wiem, wie pan, jak wygląda samolot
schodzący do lądowania na niebie w nocy. On z daleka tak wygląda. Ojej, coś
dziwnego. I jak pan zrobi zdjęcie, to tak
wygląda coś dziwnego. A to nie jest nic dziwnego. To są światła, które się tak
układają w jakiś taki dziwny rąb. I rzeczywiście. No i dużo takich nagrań.
Myślę sobie Boże, co to za bzdury tutaj ludzie pokazują. I w pewnym momencie,
proszę pana, spadłam z krzesła. Ponieważ w
pewnym momencie w tych nagraniach, tych
różnych innych filmów jest takie nagranie takiego burego, zachmurzonego nieba w
dzień i ktoś, proszę pana, nagrywa na tle
tego nieba, tych chmur taki wygląda to jak
stalowy dysk. I ten dysk, proszę pana, przez środek ma takie
telewizory, które tak dokładnie identycznie, tak pulsują jak to, co ja
widziałam. Ja nie widziałam żadnego dysku, proszę pana, ja widziałam tylko te
telewizory, ale to wyglądało dosłownie identycznie. I mówię córce mojej
posłuchaj, to wyglądało tak samo. Popatrz,
jak to. Popatrz na te światła. A ona mówi
Słuchaj, no to może tam było coś, tylko
ty nie widziałaś w nocy tego? Może to nie
wiem, proszę pana. No nie mam pojęcia. Nie
chcę tu dobudowywać żadnej teorii, ale to
te światła, jakby te telewizory migocące wyglądały identycznie i one pulsowały w
tym samym takim pimp, pimp, pimp, pimp,
pimp, pimp, bo dosłownie coś takiego, nie?
Te ekrany wyglądały jakby tworzyły razem pewną całość. Krótko mówiąc.
To znaczy tak, tak to wyglądało, wie pan, jak
pociąg połączonych wagonów. Jakby te telewizory były. One były blisko siebie.
To tak jakby pan obok jeden obok drugiego
ustawił, nie? I to tak dokładnie to nie
wyglądało, że one były jeden jakiś odstęp, drugi nie, nie, nie, one były blisko
siebie, jeden obok drugiego stały jakby,
nie? No i teraz ja myślę sobie rany Julek, no ...mówi słuchaj, na pewno ktoś się
musi tym interesować. Ty zadzwoń gdzieś. I
znalazła proszę pana, organizację .Tam jakaś pani odebrała ode mnie ten telefon.
Ja jej to opowiadam, jak ta kobieta mnie zaczęła przesłuchiwać. Powiem panu, to
było ciekawe, ponieważ ona mnie zapytała,
czy ja byłam w tym miejscu, gdzie ja to widziałam i ja jej powiedziałam nie,
proszę pani, mi by nawet do głowy nie przyszło, żeby tam iść, bo to jest bagno.
Tam są, tam jest woda, to ja bym musiała chyba wodery ubrać i tam, tam są jakieś
krzaczory. No nie, ja tam nie byłam. Jak
było to daleko, jakie to były kolory tych
prostokątów? O wiele rzeczy mnie ta pani zapytała, włącznie ze zdjęciem tego
miejsca, w którym to się odbyło i ja zrobiłam takie panoramiczne zdjęcie, które
już dzisiaj by wyglądało zupełnie inaczej, no bo teraz już są tam domy i
ulica i tak dalej, ale wtedy to było zupełnie dzikie to miejsce. I jak komuś to
później opowiadałam, bo wie pan, ja byłam
też bardzo zafrapowana. Pomyślałam sobie ja mieszkam w takim miejscu, gdzie jest
jezioro, trochę dalej, tam na wysokości
gospodarstwa są jakieś domki nad jeziorem,
letniskowe ludzie mają i tak dalej. Myślę
sobie no, przecież ktoś to musiał widzieć
oprócz mnie. To jest niemożliwe, żeby w lipcu o dwunastej w nocy wszyscy spali w
wakacje. Wie pan, ludzie grillują, nie wiem, ogniska palą, kąpią się w jeziorze,
nie wiem co jeszcze. No i zaczęłam pytać
moich sąsiadów, czy czegoś nie widzieli. Oni wszyscy patrzyli na mnie jak na
wariatkę. Ale po dwóch dniach się zdobyłam
na odwagę i myślę sobie, pojechałam na stację benzynową, na której mnie wszyscy
znali, oczywiście ci pracownicy, bo ja tam
mieszkałam na tej wsi, tankowałam się na
tej stacji i był tam chłopak, który zawsze
wiedziałam, że dyżuruje w soboty w nocy. No i podchodzę do niego taka trochę
[śmiech] zrembowana i go pytam Pan tu był
w nocy, w sobotę? A on mi mówi byłem, a ja mówię: A widział pan coś dziwnego na
niebie? A on tak patrzy na mnie, wybałusza oczy i mówi: Nie. A co, UFO pani
widziała? No więc ja powiedziałam no nie,
no to nic, to dziękuję i poszłam. I proszę pana, później jeszcze moją sąsiadkę
wyhaczyłam, która mieszkała z drugiej strony, dom wyżej położony niż mój. Czy
ona coś może, zwróciła na coś uwagę? A ona
też. Zapytała mnie, dlaczego ja jej to opowiedziałam i ona powiedziała: Wie pani
co, to ja powiem to [dźwięk pisania na maszynie] ona ma męża,
który w marynarce wojennej służy zawodowo.
No i ten [dźwięk pisania na maszynie] ten
mój sąsiad przyleciał następnego dnia i mówi do mnie: Pani
mi to opowie dokładnie. No ja mu opowiadam
tą całą historię i on taki zafrapowany
patrzy i mówi: Ja nie wie pani, ja do pani przyszedłem, bo nam w wojsku kazali
zwracać uwagę na różne dziwne rzeczy, jakieś szpiegostwo i gdybyśmy podejrzewali
czy coś i myślałem, że może pani widziała. No, ale gdyby to było mniejsze,
no to tak, ale takie wielkie jak pani mówi, no to ja nawet nie będę tego
zgłaszał, bo to na pewno nie był to dron
szpiegowski. I później wie pani, jak mnie ta pani z tego
[dźwięk pisania na maszynie] pytała, czy pani widziała, jak wygląda helikopter w
nocy? To ja jej mówiłam Proszę pani, oczywiście, że widziałam, ponieważ u nas
regularnie nad tą łąką i nad tym bagniskiem lata w nocy taki helikopter z
takim czerwonym światłem, dlatego że tam idzie gazociąg wysokociśnieniowy i nie
wiem dlaczego, ale prawdopodobnie jest taka procedura, że raz na jakiś czas się
kontroluje ten gazociąg w taki sposób i tam zawsze lata taki helikopter i on
właśnie lata w nocy. Więc ja widziałam wielokrotnie. Mało tego słyszałam. Wie
pan, jak hałasuje helikopter? Jak leciał nad tą łąką, no to się chałupa cała
trzęsła, szyby w oknach. Później ona mnie
pytała, czy ja widziałam, jak wyglądają samoloty, które schodzą do lądowania. No
tak, no oczywiście, że widziałam, bo nad
nami jest dokładnie korytarz powietrzny.
One nie są wprawdzie nisko, te samoloty, tylko wysoko. No ale, ale wiem, jak
wygląda samolot schodzący do lądowania. Jasna sprawa. Czy ja widziałam drona? No
ja widziałam drona, proszę pana, ale ja nie widziałam drona wielkości połowy
pociągu, to ja nie widziałam takiego drona. Może są takie drony? Wie pan, wtedy
jeszcze nie było wojny, teraz jest wojna.
I tu słyszę o różnych dronach, które tam
różne rzeczy potrafią robić w powietrzu.
Natomiast no nie wydaje mi się, żeby drony
były takie ogromne, aczkolwiek nie znam się zupełnie na tym, nie?
No to musiałaby być naprawdę duży dron,
skoro długość dwóch ciężarówek z naczepami to... Tak.
To raczej pod drona już chyba nie podpada, bo to by się nie uniosło.
Wie pan, to po pierwsze to-to, a po drugie
te manewry później na końcu, które były takie nie z tego świata, one były
dosłownie. Wie pan, to tak jakby pan wziął, niech pan sobie wyobrazi, że pan
piłkę by kopnął z takiego dużego rozpędu, to ta piłka z takim przyspieszeniem
strzela, to dosłownie z takim przyspieszeniem to wystrzeliło do góry
dwadzieścia metrów, zatrzymało się w miejscu, to coś ogromnego, wyprostowało
się i znowu z takim przyspieszeniem wystrzeliło. No i już tam gdzieś mi
zniknęło. Oczywiście wiedziałam, że jak
pojadę dalej, to już tego nie zobaczę, bo
ten las się ciągnął, zanim bym podjechała drogą, objechała i to jakby już
wiedziałam, że nie pojadę, za tym nie zobaczę już tego więcej. Natomiast jakby
ta końcówka to już w ogóle mi dała do myślenia. No bo gdyby nie to, no to by
jeszcze sobie pomyślałam, no może rzeczywiście, no nie wiem co, ale to co na
końcu się zadziało, to ja to po prostu mi sztanga opadła. Czegoś takiego nie
widziałam nigdy w życiu. To było bardzo dziwne.
Czy obiekt sprawiał wrażenie, jakby naśladował, czy też reagował na Pani
manewry z samochodem? Bo to tak momentami
brzmiało, jakby Pani ten obiekt śledził przez jakiś kawałek trasy.
Wie Pan co, ja w ogóle nie. Znaczy nie, to
kłamię pana, jak mówię, że w ogóle nie. Przez chwilę, jak to się zaraz po tej
historii, jak o tym myślałam tak intensywnie, to sobie myślałam, że może to
coś leciało, bo musiałby pan popatrzeć na
Google'ach, jak wygląda ta trasa. Ona się
teraz zmieniła, bo zbudowano nową drogę i
tak dalej, ale rzeczywiście ja jechałam przez te wsie z dobrych dwadzieścia
kilometrów, taką lekko krętą drogą, czasami prostą i
rzeczywiście po lewej i po drugiej stronie tylko kilka wsi mijam, a reszta to są
pola, pola, pola na tych Kaszubach. I wie Pan, jakby ktoś
mi powiedział, że to coś było z lewej mojej strony, bo jak ja to zobaczyłam
pierwszy raz, no to, to było jakby nadlatywało z lewej strony, że
to coś się przesuwało jakby równo ze mną od któregoś momentu to być może, ale ja
nie wiem, ja tego nie widziałam. Ja to
zauważyłam dopiero jak to coś przeleciało,
jakby w tym samym kierunku, w którym ja skręcałam, przeleciało nad stacją
benzynową i myślę sobie dlaczego tak nisko
ten samolot leci? No ale później się w ogóle tym nie zajmowałam. Co mnie tam
samolot obchodzi. Dopiero proszę pana zgłupiałam, jak zakręcałam pod kątem
prostym i to coś też pod kątem prostym już
w takiej odległości no ze dwieście metrów
może dalej, może trzysta, może pięćset. Musiałabym się zastanowić, ile jest od
tego, od tej krzyżówki. W każdym razie ja to wyraźnie widziałam, jak to coś
dokładnie tak, jak mój samochód taki manewr robił w dokładnie tym samym
momencie. Ja zakręcam, patrzę, to widać na
tym czarnym niebie wyraźnie ten rząd tych
świateł i to zakręca tak samo jak ja pod
kątem prostym. I wtedy wie pan co? Wtedy to zgłupiałam, bo sobie pomyślałam:
samolot pod kątem prostym, trzydzieści metrów nad chałupą
[dźwięk pisania na maszynie] [przeciągłe dźwięki]
Coś dziwnego. Już wtedy to sobie myślałam,
że to jest dziwne. No i pewnie jadąc też kolejnych dwieście czy trzysta metrów
sobie myślałam: dziwaczne, dziwaczne. Po
czym mówię panu, patrzę w prawo, a to coś
jest na takiej wysokości w ogóle jakieś absurdalnej i wtedy już się posuwa
dokładnie trzydzieści na godzinę równiusieńko z moim samochodem. No to
było, to było przedziwne, naprawdę przedziwne. Także później, jak zaczęłam
czytać, oglądać filmy, no to jest to, mówię panu przekonana, że to był jakiś
cholera obiekt nie z tego świata, bo ja latam samolotami i
milion razy leciałam samolotem, byłam na
różnych lotniskach, no ale o czymś takim,
czegoś takiego nie widziałam w życiu ani w
powietrzu, ani w filmie. No-no, nie wiem, no było to coś dziwnego, naprawdę.
Trzecia historia proszę pana, już panu opowiadam. Ja mieszkam w tej chwili,
wyprowadziłam się spod Gdyni i kupiłam stare gospodarstwo pod Starogardem
Gdańskim. Szesnastohektarową działkę mam,
która jest otoczona dookoła rzeką. Taki
półwysep kupiłam otoczony wieżycą i mówię
o tym dlatego, że to jest totalne zadupie.
Już do najbliższego mojego sąsiada jest z trzysta albo czterysta, może pięćset
metrów i ja go nawet nie widzę i nie słyszę w nocy. I mieszkam w tej chwili w
wyremontowanej stodole, gdzie na górze na piętrze zrobiłam dwie sypialnie, dwie
łazienki. Dopóki domu żeśmy z mężem nie
zbudowali, to tu mieszkamy. I proszę pana,
moja sypialnia. Ja mam swoją sypialnię,
mąż ma swoją sypialnię i moja sypialnia ma dwa okna dachowe po-- od strony
wschodniej i dwa okna normalne, takie okna
od strony północnej. I proszę pana, za tymi oknami ciągnie się jakieś pięćset
metrów lasu. Później się znowu ciągnie las, później pola. No-na-na-najlepiej
popatrzeć rzeczywiście na to na Google'a. Mówię o tym dlatego, że to, co
[przez śmiech] czego doświadczyłam, było przedziwne zupełnie, też w tych
okolicznościach. Nie ma nic dookoła. Mieszkamy tu sami z mężem. Nie ma
samochodów, nie ma drogi, nie ma świateł.
No, samoloty latają, oczywiście, ale na jakiejś takiej przelotowej wysokości. I
teraz proszę sobie wyobrazić, że ja się budzę o godzinie gdzieś koło trzeciej i
nie wiem, czy ja patrzyłam na komórkę, bo
szłam do łazienki, ale kojarzę, że to była
jakoś-jakoś koło trzeciej. Było to ze dwa lata temu. Już tutaj mieszkaliśmy. I
proszę pana, budzi mnie za tymi oknami na
tej północnej ścianie, które są naprzeciw mojego łóżka. Budzi mnie dzwonienie na
wysokości okien, tak jakby, jakby pan za oknem, ktoś, proszę pana, dzwonił. I to
jest takie dzwonienie bardzo charakterystyczne, jak proszę pana, na
przejeździe kolejowym [udaje dzwonek] takie bardzo dosłownie, piko, piko,
dosłownie, jakby ktoś był na przejeździe kolejowym i zbliża się pociąg. I proszę
pana, ten dzwonek. Ja leżę w łóżku i słucham tego - to się znowu jakoś
nieracjonalnie. Leżę, proszę pana i słyszę coś takiego. [udaje dzwonek] I po tym
następuje taka melodyjka. Jezus, ja wiem, że to brzmi to, co ja
opowiadam idiotycznie, ale słowo honoru, że tak było, proszę pana. Jak mężowi to
opowiadałam, to powiedział, że zwariowałam. Ta melodyjka to jest coś
takiego, nie potrafię [udaje melodyjka] i znowu [udaje dzwonek],
i znowu [udaje melodyjka]. I znowu [udaje dzwonek]. I ja leżę. Posłuchałam
tych dzwonków trochę i teraz znowu proszę pana, te okna są zasłonięte roletami
rzymskimi. Wstaję z łóżka, idę do łazienki. Siedzę na toalecie i proszę
pana, słyszę, jak to, to coś na wysokości
tego pierwszego piętra, ta melodyjka z tym
dzwonieniem okrąża dom. I myślę sobie i siedzę w łazience i myślę sobie - teraz
już jest na wysokości salonu, bo między moją sypialnią a męża sypialnią jest
salon. Też takie ogromne mamy okno. Teraz
już jest tam, gdzie [pisk]. Też mój mąż ma dwa okna dachowe. I to tak sobie
[udaje dźwięk] i ja siedzę, proszę pana, i myślę: "Aha,
teraz już tam poleciało, teraz już tam poleciało. Ok, ok". Wracam proszę pana do
łóżka. Kładę się i zasypiam. Rano wstaję i
mówię mężowi: "Słuchaj, nie uwierzysz. Tu
coś w nocy było takie...". No i, no i to opowiedziałam jemu to, co panu. On się
puka w głowę, proszę pana. No ale ja, no
ja tego doświadczyłam. No sorry, przykro
mi bardzo, ale naprawdę. No to prawda. Tak było. No nie wiem, co to było, proszę
pana. Nie mam pojęcia. Przecież tu nic nie
mogło do nas przylecieć. Do cholery, na wysokość pierwszego piętra na końcu
świata! No! W zadupiu totalnym. Co to mogło być? Nie mam pojęcia!
No można tutaj brać pod uwagę opcję pod
tytułem dron. Tylko że, no nie słyszałem,
nie kojarzę w ogóle, czy drony potrafią emitować w ogóle jakieś dźwięki, które
byłyby tak mocno słyszalne, tak? No ja nie wiem, tak? No tym bardziej że to
było, wie pan, też te dźwięki były jakieś
takie dziwne, no. Ten dzwonek, a później ta
melodyjka, taka nie do powtórzenia. I znowu ten dzwonek. No nie wiem, nie wiem,
proszę pana, niech nie zajmuje panu więcej czasu. Dobrze, że się mogłam wygadać.
Można tutaj troszkę pospekulować, że może
to był jakiś żartowniś. Tylko, że kto by się jakby
fatygował taki kawał drogi, żeby zrobić
sobie żarty z jakichś przypadkowych ludzi? Wie pan, też pod mój dom nie można
podjechać. To do mojej bramy jest dwieście metrów, do bramy wjazdowej tutaj na
działkę jest dwieście metrów od domu. I to
no kto musiałby ten dowcip zrobić? Ktoś,
kto albo jest po drugiej stronie rzeki i
rzeczywiście jakiegoś drona wysłał, albo
jest przed bramą, no to w ogóle nie widzi
wtedy domu i... Nie wiem, no. A natomiast
dlatego panu mówię, gdzie ja mieszkam, że
naprawdę można popatrzeć na tego Google'a.
Pan zobaczy, jak ten dom jest położony,
to też sobie pan może pomyśleć: "No ale co
to, skąd to się pojawia?"Ja bym się... Ja
bym się nawet nie zdziwiła. Co to jest w ogóle? Nie mam pojęcia. No tak, że
dziękuję, że pan oddzwonił i że się mogłam
wygadać. Natomiast no, mimo tego, że wie pan, wszyscy się pukają w głowę, prawie
każdy, komu o tym opowiadam. No to trudno, to niech się pukają. No ja wiem, co
widziałam i tyle. No. Koniec. No mają w co pukać, to niech pukają, a
nikomu nikt im nie zabroni. Właśnie, jak sobie ktoś chce pukać, to
niech sobie puka. Ja jestem przekonana, wie pan, że widziałam coś dziwnego.
Zwłaszcza ta druga historia. A to trzecie to jest... [śmiech] Właściwie nie mam
pojęcia, co to było. I kulki też! Te cholernie kulki, które wie pan, wlatują do
sypialni przez okno. No, no nie wiem, no nie mam pojęcia.
A przez okno i przez zasłonę. Tak, i przez zasłonę. Grubą zasłonę, taką
ciężką, wie pan, która zasłania okno. No.
Tak, to było też bardzo dziwne. No, takie
miałam dziwaczne doświadczenie. I ja się też nie wstydzę tego, co opowiadam. No,
jak trudno. Jak ktoś chce uważać mnie za
wariatkę, to niech mnie uważa. Ja już mam
pięćdziesiąt pięć lat i szczerze mówiąc, to mi to wisi.
No ludzie zawsze będą gadać. Jak ktoś ma zapędy do grania na perkusji,
a go nie stać na zestaw perkusyjny, to może sobie po głowie popukać, o.
No może się popukać. Wie pan, jeszcze powiem panu o takiej rzeczy, która jest
stale tutaj nad nami. Jak przyjeżdża moja
córka najmłodsza, ja mam trzy córki, to
palimy ognisko pod domem i często siedzimy
do wieczora i latem na przykład siedzimy przy ognisku i patrzymy w niebo. To
widzimy bardzo często na, na dużej wysokości takie obiekty, które się
poruszają takim jednostajnym lotem i wykonują też dziwne manewry. Na przykład
ostatnio żeśmy wszyscy we trójkę to widzieli z moim mężem i z córką.
Widzieliśmy trzy takie obiekty, które wyglądają jak punkty. No nie są do niczego
podobne, bo to prawdopodobnie wynika z wysokości. Natomiast widać je na niebie,
wygląda to trochę jakby gwiazda się przesuwała albo jak satelita. I ja bym
wierzyła, że to jest satelita. Zresztą mój
mąż nawet powiedział, że czegoś takiego nie spodziewałby się po satelitach. I na
przykład widzimy, jak one się na, na dużej powierzchni nieba zbliżają szybko do
siebie. Dwa są na punkcie-- ostatnio widzieliśmy taką sytuację. Dwa były na
punkcie kolizyjnym. Jeden z nich się zatrzymał. Drugi ten, który w niego jakby
wlatywał, skręcił też pod kątem prostym, jakby uniknął tej kolizji. I
trzeci za chwilę przeleciał jakby między nimi. To było też przedziwne, ale my to
widzimy akurat często, wie pan, na niebie,
jak tutaj siedzimy przy ognisku. No, jak
my tu nie mamy zanieczyszczenia światłem dużego, więc fajnie niebo widać i to
widzimy naprawdę często. Nie mamy pojęcia co to jest. Nie wiemy, co to takiego.
No, satelity raczej odpadają, szczególnie Starlinki. Tak. Tak.
Tak, bo tutaj dużo takich w momencie, jak Elon Musk zaczął
wypuszczać te Starlinki, to dużo tutaj takich zgłoszeń miałem o
punktach świetlnych przesuwających się takim sznurkiem, tak?
Tak, tak, tak. To ja bym też, wie pan-- no
widzimy, jak satelity latają i tak dalej.
To jakby to widzimy. Natomiast to coś, o
czym panu teraz mówię, co widzimy często
naprawdę prawie za każdym razem, jak latem
palimy ognisko i gapimy się w niebo po ciemku, to to widać. Natomiast to
rzeczywiście wykonuje manewry i te manewry
są takie szybkie, gwałtowne i to jest to.
To nie są satelity i nie są to na pewno samoloty. Ja nie widziałam, żeby samolot
się zatrzymywał, wie pan, w miejscu, po czym za dwie sekundy robił manewr pod
kątem prostym czy pod kątem sześćdziesięciu stopni, startował tak samo
szybko to ja nie znam takich samolotów.
Także to jest coś, no lata tu nad nami na pewno. Nad nami w sensie nad Ziemią.
I to już wszystkie relacje przygotowane do dzisiejszego odcinka. Dajcie znać w
komentarzach, co sądzicie o zaprezentowanych dziś historiach. A jeśli
macie jakieś swoje zdarzenia, którymi chcielibyście się podzielić, zapraszam do
kontaktu. Dodam jeszcze tylko, że po sześćdziesiątym odcinku audycji Mówią
Świadkowie prawie codziennie rejestruję
drogą telefoniczną nowe relacje. Z każdym z Państwa umawiam się indywidualnie na
taki termin, który obu stronom odpowiada i
który pozwala na spokojnie zrelacjonować,
co i kiedy się wydarzyło. Na spokojnie, choć wieloma rozmówcami wyraźnie targają
emocje podczas opowiadania o swoich trudno
wytłumaczalnych przeżyciach. Zachęcam do kontaktu. Wszystkie kontakty do Radia
Paranormalium znajdziecie Państwo w opisie tej audycji na YouTube oraz na naszej
stronie internetowej www.paranormalium.pl. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios.
Radio Paranormalium. Paranormalny głos w
Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08. 32 746 00 08. Komórkowy 530 620 493. 530 620 493. Skype:
Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu 3608 8002. 3608
8002. Czekamy także na Państwa e-maile pod adresem Radio@paranormalium.pl.
Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub zza granicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Sięgnij już dziś po "Nieznany świat".
Najstarsze polskie czasopismo poruszające tematy z pogranicza nauki. Artykuły o
tematyce paranormalnej, ezoterycznej, ufologicznej i nie tylko. "Nieznany
świat". Miesięcznik dostępny w punktach prasowych na terenie całej Polski oraz w
wersji elektronicznej na platformie nexsto.pl.
Ufo Relacje. Polska Baza relacji o obserwacjach UFO. Www.uforelacje.pl.
Podziel się już dziś swoją obserwacją. Czekamy na relacje współczesne oraz z lat
ubiegłych. Wszystkim świadkom zapewniamy pełną anonimowość. Ufo Relacje. Polska
Baza Relacji o obserwacjach UFO. Www.uforelacje.pl.