The Monroe Institute Polska. Spotkania online
Przy mikrofonie i za sterami technicznymi transmisji jak zawsze Marek Sęk Ivellios, a po drugiej stronie połączenia przy Zoomie oczywiście są z nami gospodarze TMI Paweł Byczuk i Dominik Kocięcki.
Dobry wieczór, witamy wszystkich serdecznie, dziękujemy Marku za udostępnienie fal i za profesjonalną, jak zawsze, zapowiedź.
A na początek, zanim przejdziemy do tematu.
To parę słów o tym, kim jesteśmy, tak żeby to się utrwaliło.
Jesteśmy polską społecznością Instytutu Monroe'a.
Społecznością, która dba o to, aby upowszechniać informacje o Instytucie Monroe.
Spotykać się, dyskutować na tematy związane z samym Instytutem oraz z tematami dotyczącymi świadomości ogólnie pojętej,
ale połączonej też z tematyką, którą się zajmujemy i społecznością, którą reprezentujemy.
Dominik jest członkiem rady takich społeczności na cały świat i współpracuje blisko z Instytutem.
Ja jestem trenerem Instytutu Monroe'a, a wspólnie prowadzimy właśnie tę polską społeczność,
których takich społeczności jest mało.
jest, ile Dominik, na świecie rozsianych? Kilkadziesiąt będzie, nie?
W tej chwili mamy zarejestrowane tak z głowy, bo ja zarejestracji odpowiadam właśnie tych społeczności w Radzie,
mamy około, między 70 a 80 zarejestrowanych.
Także to wszystko tworzy taką jedną wielką społeczność.
W RPA się chyba rok temu zarejestrowało i to jest w ogóle ciekawy temat,
to też można by o tym w którymś momencie zrobić spotkanie i sobie tak jakby pogadać,
bo mapa jest dostępna ze wszystkimi społecznościami, jakby ktoś chciał na przykład do RPA się zapisać online
i uczestniczyć tam w takim spotkaniu.
Tylko, że spotkania grup tych społeczności zazwyczaj są wokół medytacji bardziej.
My mamy tu podzielone na taki panel dyskusyjny, tak jak teraz, to co dziś,
plus ta grupa skupiająca.
Skupiająca się na medytacji, to są te spotkania zamknięte, plus opłata za narzędzia, których używamy.
I tak, więc tak, temat jak na przykład.
Tak, to u nas wygląda właśnie w taki sposób.
Natomiast generalnie chodzi o to, żeby dostępność informacji o Instytucie Monroe'a
i możliwość dyskutowania na te tematy była powszechna na całym świecie
i tym się z tym zainteresowało.
I właśnie te grupy zajmują i taka jest też nasza rola.
Zanim przejdziemy do dzisiejszego tematu, którym jest empatia,
to zrobimy sobie tradycyjnie medytację wstępną, która nas troszkę wyciszy, uspokoi,
otworzy też myślę na nasze dzisiejsze spotkanie.
Być może uruchomi empatię i będzie łatwiej też dyskutować.
Dziękuję.
Dziękuję za ten temat.
A dzisiejszą medytacją jest medytacja wdzięczności.
To co, Dominik, zaczniemy od testu stereo tradycyjnego?
To jest, już odpalam.
Żeby nie było, że nadajemy.
To sprawdzamy.
Kanał lewy.
Nie, teraz lewy.
Kanał prawy.
Prawdy odwrotnie macie?
Nie, lewy.
No, na to wygląda, że tak.
Nie, lewy.
Teraz jest prawy.
Teraz jest lewy.
Teraz jest prawy.
Ty masz markę odwrotnie.
No cóż, w radiu paranormalium, tak jak nazwa sugeruje, nie zawsze wszystko musi być normalnie.
U mnie jest na odwrót.
Czy jest paranormalnie?
Czy ci tego?
Nie.
Mózg odwrotnie ten synchronizował.
Żartuję.
Akurat, czy to jest kanał lewy, czy kanał prawy, nie ma znaczenia.
Ważne jest, żeby było stereo.
Tak jest.
I teraz, dla wszystkich osób, które nas słuchają, być może z urządzeń mobilnych,
z urządzeń mobilnych nie działa technologia dźwiękowa.
Znaczy...
Stereo nie ma.
Nie ma stereo w aplikacji.
Nie ma tego spotkania.
Tak.
Nie mamy dźwięku stereo.
A dźwięk stereo jest wymagany, żeby działała technologia dźwiękowa, która jest w tym nagraniu do medytacji, którego będziemy słuchali.
Dlatego dla was wrzucam link i skorzystajcie z tego linka.
Ten link otworzony na urządzeniu mobilnym da dźwięk stereo.
A dla wszystkich...
A słuchacze radia paranormalium mają łatwiej.
Nie muszą się nigdzie przełączać.
Mogą zostać z nami cały czas.
I ci, którzy są połączeni z komputera, też mogą zostać, bo zaraz włączymy transmisję stereo medytacji,
która będzie trwała 10 minut.
Jest to jedna z 10 darmowych medytacji dostępnych na kanale youtubowym warsztatów Hemising, Pawła kanału.
Więc też możecie sobie zapisać ten link.
Tam są inne medytacje.
One wszystkie zawierają...
Takie same dźwięki jak w aplikacji Expand Medytacje, więc to jest dobry wstęp w ogóle do ćwiczeń.
Pół minuty na to, żebyście swoje miejsce znaleźli i za chwilkę włączam medytację.
Wszystkich wyciszę na czas medytacji.
I po medytacji wracamy.
I tak, wracamy do rzeczywistości fizycznej, zrelaksowani, pełni empatii.
I teraz sobie właśnie o tej empatii porozmawiamy.
Dominik zrobił głębokie badania, przekapał cały internet, zapytał Chucka Norrisa również o empatię.
I tak, wracamy do rzeczywistości fizycznej, zrelaksowani, pełni empatii. I teraz sobie właśnie o tej empatii porozmawiamy.
I tak, wracamy do rzeczywistości fizycznej, zapytał Chucka Norrisa również o empatię.
I doszedłem do wniosku, że Ela najlepiej przedstawi temat.
Ha ha ha, sorry. Nazwisko przekręciłem. Sorry.
Tak, no nie. Dobrze, to my przedstawimy. Nie, nie.
Na razie my się tym zajmiemy, ale właśnie te nasze spotkania mają taki charakter,
że zachęcamy was do zabierania głosu, o ile was dopuścimy w ogóle do głosu,
po drugim powunktu, czy nie.
bo czasem mamy tyle do powiedzenia,
ale staramy się,
żeby była przestrzeń do tego
i chętnie
słyszymy
wasze opinie,
wasze doświadczenia,
bo to jest wartość właśnie tych spotkań.
Nie chodzi o to, żebyśmy tutaj
siedzieli z Dominikiem i
wygłaszali różne tezy.
Ważne są wasze
spostrzeżenia, wasze doświadczenia,
wasze pytania,
bo
właśnie to jest taka przestrzeń, gdzie można
te pytania
bezpiecznie zadać
i nikt tutaj nikogo
nie będzie oceniał.
To jest raz. A dwa
jeszcze to, że jak się dzielicie,
zadajecie pytania,
to często jest tak,
że to może
trafić do kogoś lepiej
niż my,
niż to, co mówimy.
To jest po prostu
kolejna perspektywa.
Tak i
ktoś, kto zabiera głos,
uczestniczy w naszych spotkaniach,
ten głos może być bardzo ważny
dla kogoś innego
i o tym tam Baszar wspomina
właśnie i w różnych miejscach się pojawiają
właśnie informacje, że
te rzeczy mają znaczenie,
więc zachęcamy.
Nawet jak będą pytania
jakieś takie o podstawowe rzeczy,
być może warto, żebyśmy czasami coś
powtórzyli, więc
zachęcamy.
Do zadawania pytań.
Myślę, że
na sam początek
w ogóle przyjrzenibyśmy się
definicji empatii i intuicji,
bo
to są zagadnienia, które
w pewien sposób czasami są
razem przedstawiane.
Powiem szczerze, że
nawet nie wiedziałem, ale empatia
się tłumaczy
jakoś tak
na cierpienie?
Empatia?
Według definicji?
Z greckiego to słowo chodzi.
No właśnie, właśnie.
GR, grecki, tak.
To jest z kolei intuicja
z łacińskiego
i to wejrzenie.
No dobra, i ta empatia.
Empatia, zdolność odczuwania stanów
psychicznych
innych osób. Ja bym rozszerzył, że nie tylko
psychicznych, tylko w ogóle stanów
innych osób.
Aha, okej, tutaj
psychicznych to jest...
To jest empatia emocjonalna.
Umiejętność przyjęcia innych,
ich sposobu myślenia,
spojrzenia z ich perspektywy
na rzeczywistość i empatia poznawcza.
I to właściwie to drugie też
jest bardzo ważne, o tym też będziemy
mówić, że nie samo
odczuwanie, ale też takie jakby umiejętność
postawienia się.
No tak, czyli wejście w buty tej osoby,
tak? Tak. Dlaczego ona
tak czuje? Bo to ma duże
znaczenie ten kontekst.
Empatia jest
tutaj tak
jakby najciekawsze perełki wyciągnąłem
z tej definicji. Są trzy.
Empatia jest jednym z najsilniejszych
hamulców zachowań agresywnych,
więc jest to także pytanie
istotne z punktu widzenia
inżynierii społecznej.
Czyli
wychodziłoby na to, że
u osób agresywnych
często, gęsto
jest tak jakby
nie...
Można by taką tezę postawić,
że u tych osób zabrakło takiego
rozwinięcia
w tym kierunku w ich dzieciństwie, tak?
Tutaj można nawet
się odnieść do
tego, z czym być może nawet się
spotkaliście oglądając
takie filmy
prezentujące
taką utopijną
przyszłość, gdzie społeczeństwa
są kierowane i
bardzo często motyw,
który się pojawia, to jest to,
że ludzie,
w tych społeczeństwach przyjmują
jakieś środki na
wytłumienie emocji całkowicie.
Empatia jest silnie
z emocjami związana,
więc w ten sposób
można wziąć
pod kontrolę pewne zachowania.
Zgadza się.
Osoby pozbawione
zdolności do empatii są
bardzo agresywne, o silnej osobowości,
narzucające swoją wolę
i wizję świata,
nie znoszące sprzeciwu,
nie uznające argumentów innych stron,
nie dopuszczające do swojej
świadomości możliwości
własnej pomyłki lub błędu,
wysoce konfliktowe, bezkompromisowe.
I to jest bardzo w ogóle ciekawe, bo jak ja to czytałem,
to doszedłem do wniosku,
że pewne elementy z tego
to ja miałem w swoim życiu.
W czasie.
No bo ja mam taki typ osobowości,
ANTJ, WMBT
i taki właśnie byłem bardzo...
Z agresją nigdy nie miałem problemu,
ale narzucające swoją wolę
i wizję świata,
nie znoszące sprzeciwu,
nie uznające argumentów,
no więc tak byłem tam.
I faktycznie jest coś takiego, że
to jest kwestia
rozwinięcia pewnego zrozumienia
po to, żeby
inaczej nawigować.
Bo jako analityczny umysł
byłem bardzo zazwyczaj trafnie,
tak jakby trafne oceny robiłem,
a tymczasem właśnie
tak jakby rozbudowanie
o pewną dodatkową wiedzę spowodowało
nagle, że aha,
to po prostu
inaczej działa, niż mi się dotychczas
wydawało.
Dobra, ale to wejdziemy zaraz tu głębiej.
Definicja intuicji,
czyli jest to z łacińskiego
wejrzenie, wzory
oraz rozwiązania. Ja troszeczkę
zmieniłem definicję, bo ona mi się tu nie podobała,
bo tutaj było sądy oraz przekonania,
to są dwóch wyrazy,
więc wzory oraz rozwiązania
pojawiające się bezpośrednio,
nie będące
świadomym operowaniem
przesłan...
Sorry, bo to jest tak dziwnie
napisane. Nie będące
świadomym operowaniem
przesłankami,
rozumowanie bez
uświadamiania procesu dochodzenia
do rozwiązania problemu.
Chodzi o innymi słowy,
chodzi o to, że po prostu nie za dużo
myślimy, pach, przychodzi rozwiązanie.
Tak? Myślę, że
większość z nas, może nawet
każdy doświadczył
intuicji, więc wie o czym
mówi Dominik,
coś przychodzi, nie
zastanawiamy się nad tym, co to
jest, po prostu jest.
Możemy to ewentualnie albo
zignorować,
albo
po prostu się
temu poddać, przyjąć, że
jest w zasadzie tutaj jakiś specjalnie
innych wyborów.
Nie ma.
Objawia się w postaci
intuicja, kontynuuję, objawia się w postaci
nagłego przebłysku myślowego,
w którym dostrzega się
myśl, obraz, rozwiązanie
problemu lub odpowiedź na nurtujące
pytanie. Czyli
to nie jest wynik analizy, tylko
pach, nagle coś nam przyszło. Ja tak
dosyć często mam.
Ciekawe, tak.
Intuicja mylona jest z przeczuciem
o podłożu, tutaj ciąg dalszy,
tak jakby to przeskok
w inne miejsce tej definicji z Wikipedii.
Intuicja mylona jest
z przeczuciem o
podłożu emocjonalnym,
czyli należy
rozgraniczyć, że możemy
emocjonalnie coś wyczuwać,
a intuicja to jest tak, że nam się
pojawia, czyli nie ma
przed tym
nic.
Przed intuicyjnym takim odczytem.
Tutaj mogą być jakieś emocje,
które czytamy i
przewidujemy. Natura
intuicji wynika z tego, że
jest ona procesem podświadomym,
którego nie można kontrolować,
można jedynie dopuszczać lub odrzucać
podawane
rozwiązania. No i tak.
Czyli tak
na te niefizyczne można by powiedzieć,
że intuicja to jest zdolność
wyciszenia umysłu i
odebrania
czegoś, co
tak
do nas jest wysłane.
Często
prawdopodobnie wyższe ja, które nam
podpowiada coś albo nasz przewodnik.
A empatia to umiejętność
tak jakby w jakiś sposób
podłączenia się do pola drugiej osoby.
Po to, żeby poczuć.
Bo jak jesteśmy poza ciałem,
to w ogóle
możemy tak jakby
wchodzić w pole ludzi
i tak jakby
czuć to wszystko. Na tym etapie,
na którym z tego, co
wiem, to na tym etapie, na którym tu teraz
jesteśmy, to tak w ogóle jest to...
No nie jesteśmy nauczeni w żaden
sposób tak jakby się ochraniać
przed tym, że ktoś nas czytał i zresztą
nie ma takiej potrzeby, tak?
Bo raczej
ciężko jest to nadużyć.
Ale taka ciekawostka,
że
tak jest.
No i zaczynamy.
No i...
Na początek
myślę, że dobrze by było
rozgraniczyć empatię
taką bardzo rozbudowaną
jako talent
i empatię jako cecha,
którą każdy ma.
No to gdzieś tak
zauważaj, że w zasadzie
każdy empatię posiada
w większym stopniu poza
może
psychopatami.
I narcyzami.
Swego czasu oglądałem
taki
materiał dokumentalny,
gdzie były właśnie
rozmowy z psychopatami,
z przestępcami, którzy
siedzą w więzieniach.
Były też prowadzone badania na
tych
ludziach.
Badania mózgu.
I okazało się, że
oni właśnie mają
pewien obszar mózgu
w ogóle wyłączony.
Akurat ten obszar mózgu,
który za empatię odpowiada,
mają całkowicie wyłączony,
dlatego też mogą tak na zimno
podchodzić do
tego, co robią
i robić
wszystko z zimną krwią.
Ja bym był... Ale jak już
jesteśmy przy tych, tak wskoczyłeś, tych
psychopatów, ja bym powiedział, to jest też
doświadczenie. Oni są potrzebni, żeby tak jakby
doświadczyć
pewnych rzeczy, bo
bo
w mediach to się...
To strasznie dużo teraz się pojawiło
o narcyzach, o psychopatach
i o ho, ho, ho, ho.
Natomiast
to, co jest bardzo ciekawe, to to, że
w większości nagrań,
takich, które przynajmniej
gdzieś tam trafią, jest bardzo
mało nagrań, jak samemu się
rozwinąć i w ogóle. A jest
całkiem sporo, widuję,
jak dowalić tym psychopatom
i narcyzom. Co jest
takie jakby zniżaniem się do ich poziomu,
czyli właściwie stawaniem się poniekąd
wchodzeniem w ich buty?
No to
z jednej strony. Z drugiej strony
też stoi to w opozycji do tego,
co, do tych wartości,
które my tutaj też staramy się
promować, wartości, które
przekazuje Instytut Monroe'a,
wartości, które, do których
ty się często odnosisz,
czyli przekazywanych
przez Baszara,
że zamiast dążyć do
podniesienia swojej
wibracji, do wejścia
na taki poziom
energii wdzięczności,
energii miłości,
podążamy,
czy też kierowani jesteśmy
przez niektóre osoby
w stronę wręcz przeciwną, w stronę
lęku, czego objawem
jest później właśnie
chociażby agresja na różnym
poziomie. Nie musi być to
taka bardzo widoczna,
agresja fizyczna, ale to może być
właśnie agresja emocjonalna, tak, żeby
dowalić komuś, żeby
zemścić się na kimś.
No to tutaj
podłożem jest
właśnie lęk. Natomiast
naszą
rolą jest wzrastać,
a kierunek wzrostu jest
zupełnie przeciwny do tego.
I on pozwala
otworzyć te pokłady empatii w sobie.
Ja bym
połączył tych narcyzów
i psychopatów
z tym, co było wcześniej
w definicji empatii.
Przyjęcie ich
sposobu myślenia, spojrzenie z ich
perspektywy na rzeczywistość. Czyli
teraz o narcyzach to
nie jestem pewien, ale mogę
powiedzieć o psychopatach na pewno,
że psychopata
nie ma wyboru, bo on ma neurologicznie
tak jakby uwarunkowany
mózg i
nie ma tej empatii.
I teraz
zgodzę się, że należy
być może
jakieś działania podejmować wobec tych osób,
żeby ograniczać szkody,
ale
przecież
krzywdzenie
ich za to, że oni
tak zostali,
no tacy są,
no to nie jest
właściwy kierunek.
Tak jakby...
Z pewnością nie.
Wydaje mi się nawet,
że były tam jakieś badania prowadzone
w kierunku tego,
żeby ten obszar jednak w jakiś
sposób aktywować, chociaż w minimalnym
stopniu, żeby
ta osoba była
bardziej przydatna społecznie.
To jest ogromny temat, nie?
Natomiast tak jakby chodzi mi tutaj o to,
że z jednej strony
rozmawiamy o
właśnie o takim
wysokie wibracje w górę,
samoświadomość, a z drugiej strony
tam zaraz komuś będziemy
wiesz, tak jakby oddawać.
No ja myślę, że
ja to bardzo rezonuję
tutaj w tych tematach
z takimi hasłami. To z różnych miejsc
się pojawia, że po prostu
tak jakby
odpowiednie mamy nastawienie,
wibracje i tak jakby nie boimy
się tych psychopatów. Ja w ogóle nie spotkałem
na przykład osobiście żadnych takich osób.
Znaczy być może spotkałem, ale
nie wiedziałem o tym.
Nie brali mnie na celownik, nie wiem.
Może nie były to...
aż tak silnie psychopatyczne osobowości.
Albo tak, albo ja
po prostu właśnie jakoś nie dawałem
im punktu zaczepienia, nie?
W sensie nie byłem...
Przypuszczam, że to może być coś takiego.
Oczywiście to jest spekulacja tylko, że
w momencie, kiedy mają kontakt
z silną osobowością, która
może w odczuciu takich osób
też wykazywać
podobne cechy,
to mogą sobie po prostu
odpuszczać i dlatego też
jest tak.
Być może...
Ja myślę, że
to jest dłuższy temat, bo po prostu
myślę, że psychopaci w pracy
to są w takich miejscach, gdzie są większe
pieniądze i w ogóle, gdzie ja po prostu
za tym nie goniłem jakoś aż tak ostro.
Ale wydaje mi się,
że właściwym
tak jakby tutaj jest
takim...
Jeśli będziemy umieć o siebie dbać
i będziemy dbać
o swój stan, niezależnie od tego, z kim
mamy kontakt, to niezależnie, czy to będzie
narcyz czy psychopata,
ktoś przyjdzie i nam będzie mieszał
w naszych klockach,
to jak będziemy dobrze nauczeni
te swoje klocki,
swoją przestrzeń ogarniać, to natychmiast
wyłapiemy, że coś jest nie tak
i poprzez
jakiś taki wewnętrzny wgląd
szybko dojdziemy do tego, że
halo, halo, ale nie, nie?
To jest ten cel, taki jakby kierunek.
I poniekąd...
No, no...
No tak.
To jest zdecydowanie tak.
Umiejętność zarządzania tym,
kim jesteśmy, rozpoznawania tego,
jak funkcjonujemy w tej rzeczywistości,
ma tutaj kluczowe
znaczenie, no bo możemy po prostu
podjąć
określoną decyzję w określonych warunkach
i coś z tym zrobić.
Albo się, powiedzmy,
jeżeli będzie to sytuacja
taka, z której
sam sobie nie poradzę, powiedzmy,
odpowiednio się zamykając,
po prostu wyjść całkowicie z tej sytuacji,
albo się na tyle
oskorupić,
że się tak wyrażę,
że to nie będzie
dotyczyło.
Więc tutaj będziemy właśnie jeszcze takie tematy
poruszać
dotyczące tej
empatii.
Tak, no ja mogę powiedzieć
z tych tematów to też,
że
Damian kiedyś był tutaj
u nas na kanale,
on od Aury,
jak się z Damianem pierwszy raz poznałem,
byłem u niego w Częstochowie,
to pierwsza rzecz, to mnie podłączył do aparatury,
tam zyknął dwa razy, ja mówię, no i co?
On mówi,
ani psychopatą, ani socjopatą nie jesteś.
Ja mówię, co?
No i tak mnie odebrał, no.
Więc
tak to jest.
Że w ogóle
najważniejsze,
to o siebie umieć dbać i siebie znać.
I ja wiem, czemu tak mnie odebrał, natomiast to jest taka ciekawostka właśnie, że może nam się wiele rzeczy wydawać, już nie możemy odbierać.
Hmm.
Wracając do tematu.
Dokładnie.
Każdy poza tymi dwoma typami, o których mówiliśmy, ma w mniejszym lub większym stopniu rozwiniętą empatię, a niektó u niektórych osób jest ona
samotna.
I to jest pewne z tych takich, które mają w sobie bardzo duże możliwości.
Tak i talentem.
Zazwyczaj talentem jest u osób, które, bo to też tak jakby warto połączyć to, że w taki sposób, żeby.
Tak jak już kiedyś wspominałem, na przykład ja w którymś momencie się rzuciłem na komunikację ze zwierzętami, bo to jest całkiem fajne.
Po czym po jakiejś tam analizie samego siebie, medytowaniu nad tym, bo to jest takie, to jest takie takie, to jest takie takie, to jest takie takie, to jest takie takie.
To jest takie takie, to jest takie takie, to jest takie takie.
Tak, tak.
Doszedłem do wniosku, że bardzo bym chciał tego się nauczyć, żeby efekt wow wywoływać, ale nie jest to moje pragnienie.
Po prostu chciałem zobaczyć minę kogoś, komu powiem, co jego pies robi, jak w toalecie na przykład siedzi.
No tak, no ale to był ten kierunek.
Natomiast i tutaj też należy tak jakby warto połączyć, że ten taki nam bardzo.
Bardzo rozbudowany jako empatia jako talent zazwyczaj będzie u osób, gdzie które mają w jakiś sposób powiązane to ze swoją pasją z tym, co jako dusza lubią robić jakieś leczenie, pomaganie innym.
Więc warto tak jakby się zastanowić, zanim na przykład ktoś zacznie się na tym skupiać, bo mam poczucie, że ta empatia jest trochę taka.
Nie chcę powiedzieć przereklamowana, ale bardzo duży nacisk się kładzie.
Znaczy fakt to, co przeczytałem.
Empatia jest w jakiś sposób.
Lekarstwem na agresję.
Ale nikogo nie zmusimy do tego, żeby się nauczył empatii.
Hmm, więc we własnym zakresie raczej jeśli mamy w sobie dużo agresji wobec innych i ten no to warto inwestować tą empatię.
Natomiast nie warto moim zdaniem od razu sobie stawiać jako cel, żeby na przykład stać się profesjonalistą.
No to nie warto.
Żeby być profesjonalnym empatą tak jak oni o takim profesjonalnym empacie będę zaraz wspominał.
I to tyle na ten temat.
A propos ogólnie jako empatia, jako talent.
I jako cecha, którą każdy z nas ma.
Poza...
No tak, to już mówiliśmy.
Sorry.
Empatia, tutaj jeszcze może tak troszeczkę rozwinę, jako cecha taka, warto mimo wszystko nad nią pracować, no bo to jest, tutaj tak dotknąłeś tego tematu,
to jest taki, może nie klucz, ale istotny element do tego, aby to współżycie w społeczeństwie odbywało się na wyższym poziomie, z lepszą jakością.
Kiedy po prostu będziemy, zakładając oczywiście, że wszyscy tą empatię mają i wszyscy szanują perspektywy i odczucia innych osób,
to wtedy...
Wtedy to ma jak najbardziej rację bytu i ta jakość, można sobie wyobrazić, że ta jakość współżycia w społeczeństwie pewnie by wzrosła.
Natomiast z drugiej strony wiemy, jak ta rzeczywistość wygląda, co nie znaczy, że mamy w ogóle taki pomysł porzucić, bo nawet dla siebie zrobienie, czy zwiększenie empatii,
chociażby sama ta medytacja, którą dzisiaj mieliśmy...
Medytacja wdzięczności, ona też służy temu, żeby tą empatię podnosić, pomaga, będzie pomagała nawet z czysto takiej osobistej perspektywy.
Jeżeli chociażby będziemy prowadzić jakieś, nie wiem, negocjacje, rozmowy z kimś, łatwiej nam będzie, wczuwając się w drugą osobę, dojść do jakiegoś konsensusu,
do tego, co się dzieje.
Tak.
Ok.
Pró Judah.
Bo prawda, może jest wtedy k headlights Who'sarch in different?
Nie wiem.
Czy mamy pewnie chefs who fluow.
Ok.
Tak nie wiem.
Myślę, że jest dobry raz potrzebne accepting Bien laisser, ale czy są hot.
Z urging aikkura.
Koncentracja instrumentu d Życiu, tak?
ず jeszcze postanowiono poprawić jego.
Visual 구� nå.
Aha.
Tak.
tych oponentów,
drugą osobę, bo możesz
mimo wszystko nie trafić.
Może być to takie właśnie forsowne bardzo.
Ja ciebie rozumiem,
ale ja na przykład nie jestem osobą,
która rozumie z tym, co tutaj teraz
powiedziałeś. Ja na przykład niekoniecznie chcę.
To jest też ciekawe, bo ja
w swoim związku odkryłem, że
mam, no naprawdę
potrafię być bardzo gdzieś tam
w środku, mam, potrafię się
podłączyć i czuć drugą osobę tak
bardzo,
ale ja tego nie chcę.
I to nie jest
związane z jakimiś tam krzywdami,
z czymś, tylko to nie jest mój styl
w ogóle, tak jakby.
Więc dlatego tak mówię, że
zwarunkowałbym to po prostu.
Jeśli ktoś rezonuje z wykorzystaniem
empatii jako narzędzia, to tak,
to wszystko to, co powiedziałeś. Tylko jeszcze
dodałbym, że są osoby, które
niekoniecznie lubią taki styl.
O.
No oczywiście.
I to też jest ok.
Tu traktuję jako
możliwość, jako narzędzie,
bo nie chodzi o to,
zresztą do tego też dojdziemy, żeby
oddawać się
całkowicie, zatracać
granice i dawać sobie wchodzić na głowę,
bo to nie tędy droga.
Bo to jest z kolei
skrajność w drugą
stronę. Ale ty mówisz,
Pawle, już
o
tak jakby
wchodzisz w tą empatyczność. A ja w ogóle
ograniczam u siebie empatię,
jeśli chodzi o pracę i nie bardzo,
niekoniecznie chcę z niej korzystać za wiele.
To zależy, którą.
Nie chcę się podłączać
i zgłębiać na przykład.
Bo to tutaj
mówimy o takim pogłębianiu
pracy z tym. No na przykład
właśnie ja z tym nie rezonuję, jeśli chodzi
o taką pracową przestrzeń.
I to jest też całkiem ok.
Jeśli ktoś słucha i to właśnie warto
tak jakby, bo
dlaczego o tym mówię? Bo ja
na swojej drodze też trafiałem w różne
takie miejsca, gdzie mi się wydawało
bardzo wiele takich
miejsc, gdzie mi się wydawało, tak jakby
w wielu rzeczach się różniłem od ludzi
dookoła siebie, co już teraz
wiem.
I mi się wydawało, że coś ze mną jest nie tak.
A tymczasem
po prostu inaczej trochę mam.
I warto tak jakby tu zostawiam
taką właśnie
zwrotnicę,
wytrych dla wszystkich osób, które być może
nie rezonują z tym, że
to też może być ok.
I
ja rezonuję z tym,
żeby się tak nauczyć postępować,
żeby nikogo nie krzywdzić.
Widzieć
tych, tak jakby tych ludzi
trochę inaczej, ale nie podłączać
się tak dosłownie i nie
czuć tego, co oni.
Czyli
tak jak były te rozgraniczenia,
różne wersje empatii, no to
ja na przykład
nie rezonuję z tym, żeby tak głęboko
się podłączać.
Ja o tym nie mówiłem absolutnie, żeby się
głęboko podłączać, no ale właśnie ta
empatia, która pozwoli nam na
zrozumienie perspektyw
innych osób, to jest
cenna rzecz.
Ok. No tak.
Tak by mi zagrało po prostu,
żeby zostawić,
że to nie zawsze musi
głęboko być,
czy też być pożądane.
No właśnie, bo bardzo często
empatii mają problem z tym, że
za dużo na nich spada.
I
bardzo często się spotykam
z tym, że
osoby, które
tudzież mają
talent, albo,
po prostu bardzo rozwiniętą tą empatię,
niemalże cierpią z tego powodu.
Ciekawe, że ten wyraz,
takie jakby empatia z greckiego,
cierpienie,
bo to by pasowało.
No tak, no cierpią razem z tymi,
którzy cierpią.
No tak, natomiast bardzo często
obserwujemy w sumie,
bo ty Pawle też
tak potwierdzałeś, że
ważną cechą,
u osób z talentem,
z bardzo rozwiniętą empatią,
jest umiejętność, tak jakby postawienia granicy.
I tu chodzi o dwie kwestie.
Jedna kwestia.
To kwestia tego, żeby
tak jakby interakcja z innymi osobami
nie zaburzała nas.
Czyli na przykład
przypadek, kiedy osoba z takim talentem
nie ma z siebie żadnej możliwości,
żeby się z nim zainteresować.
Czyli na przykład przypadek, kiedy
osoba z takim talentem
nie ma z siebie żadnej możliwości, żeby się z nim zainteresować.
Czyli na przykład przypadek, kiedy osoba z takim talentem
przebywa w biurze i zaczyna,
i wszyscy ludzie w biurze zaczynają na nią wpływać.
No nie bardzo ma na to wpływ, bo musi na przykład
do tego biura przychodzić.
A to jest jedna z takich
typowych sytuacji,
gdzie warto na to,
jest na to rozwiązanie,
to zaraz powiem.
A druga kwestia to,
to, że często osoby empatyczne
przesadzają z oddawaniem siebie.
Tak jakby
zatracają,
zatracają się w tym
i nie widzą na przykład tego,
że być może ta druga osoba,
która cierpi,
to cierpienie jest po to,
żeby ta osoba
w jakiś sposób sama doszła
do decyzji,
które poprowadzą ją do przemian.
do decyzji,
które poprowadzą ją do przemian.
To tak trochę mi gra ze wzorcem
tak jak w jakichś takich schematach
wokół alkoholika, tak?
Jak jest alkoholik, to
wszyscy próbują go wyciągnąć z tego,
a tymczasem nie da się,
dopóki on sam nie podejmie decyzji
o tym, że jakiś taki działań.
Czasem musi się to skończyć
całkowitym upodleniem,
zanim zrozumie, więc...
Prawda jest taka, że po prostu
potrzebne jest postawienie granicy
i zostawienie takiego człowieka,
jeśli on...
żeby nie skręcić na tym, żeby kogoś tam ratować
i tak go nie uratować, bo to...
Tutaj dany przykład z alkoholikiem
jest akurat bardzo dobry, bo
podobne sytuacje, to do czego
nawiązujesz
na podłożu emocjonalnym
będą istniały też
właśnie w takich przypadkach
i empatyczne osoby będą
chciały bardzo pomóc komuś, kto
powiedzmy, nie wiem,
ma syndrom ofiary
i pomagając
tej osobie, głaskając
po głowie i tak dalej.
Różne oczywiście mogą być podejścia,
ale może akurat w danym momencie
ta osoba potrzebuje
zupełnie tego innego, bo
taki empata tylko
utwierdza tę osobę
w tym, że
ona postępuje właściwie.
Więc wcale
nie pomaga
w tym przypadku.
Tak, bo tak jakby ścieżka
wyjścia jest najważniejsza.
Często jest tak, że...
No właśnie to niestety tak jest,
że... I później są
takie właśnie przypadki,
różne konfiguracje, że
narcyzm wchodzi w związek
z empatą i
się robi problem.
I tego typu różne konfiguracje. Ja może
w to nie będę wchodził, akurat narcyzm, empata
i narcyzm to ja nie znam za dobrze tego schematu.
Co do alkoholika to znam,
bo przerobiłem temat.
Ja nie mam bezpośrednio
takich doświadczeń, żebym
musiał wychodzić z tych wzorców,
ale moje otoczenie gdzieś tam
dalsze tak.
Grupę terapeutyczną dla dorosłych dzieci
i alkoholików skończyłem, więc tak jakby
trochę to znam.
Mimo, że nie jestem, ale mnie zaklasyfikowali.
To było ciekawe doświadczenie.
No tam są właśnie te wzorce
takie jakby
obecne, tak, że...
To się super nadaje
na ten przykład, że tak jakby
mam poczucie, że
z jednej strony ci nieczuli
dla tych mniej czułych
albo analitycznych wyzwaniem
jest w jakiś sposób nauczyć się empatii,
albo tak jak ja na przykład.
Ja niekoniecznie chcę tą taką empatię,
że się podłączam i czuję.
Bardziej rezonuję z takim analitycznym
bardziej podejściem, żeby rozumieć innych,
widzieć to wszystko i...
Wynik podobny,
ale trochę inne
metody, tak?
Czyli dla tych analitycznych wyzwaniem
będzie, żeby bardziej tak jakby się przechylić
w kierunku ludzi
i w jakiś sposób nauczyć się metod,
żeby dbać o tych ludzi, gdzie
analityczny umysł zazwyczaj
matematyka, tak? No to
środek ciężkości
wyleczamy cyferkami, a nie patrząc na ludzi.
Czyli decyzje podejmujemy na podstawie
jakiejś optymalizacji,
a nie tego, że o tam
połowa to straci dom nad głową, nie?
Na przykład.
To dla tych analitycznych wyzwaniem
będzie właśnie zacząć uwzględniać.
A dla tych...
Dlaczego o tym mówię? Dla równowagi.
Z kolei dla tych empatycznych
wyzwaniem jest, żeby
nie rozdawać siebie
wszystkim i
nie stać
nad każdym
wszędzie bez warunków,
znaczy bez żadnych tak jakby
hamulców, no tak jakby
nie chcę tu
złych wyrazów użyć,
tak? Bo to nie chodzi o to tak jakby my
sami podejmujemy decyzję komu pomagamy
i kto według nas
tej pomocy potrzebuje.
Czasami takie wsparcie,
że po prostu ktoś jest
też ma duże znaczenie
i w tym doświadczeniu też to może mieć
znaczenie. Bardziej mam na myśli
takie przypadki skrajne,
gdzie osoba empatyczna
nie potrafi wyjść z tej sytuacji,
bo na przykład, nie wiem,
wikła się, nie wiem, w pracy,
nie wiem, są osoby, które w jakiś
miejscach
pomocy społecznej czy coś
potrafią się uwikłać
w pętlę i ciągle
łazić za kimś, kto tak jakby
nie podjął jeszcze decyzji o przemianach,
a właśnie
na przemian.
Oczywiście sytuacje, z którymi się spotykamy
najczęściej nie są tak
drastyczne i tak czarno-białe.
My tutaj podajemy takie bardzo
spektakularne
przykłady, żeby
uzmysłowić, jak
w skrajnych przypadkach,
do czego to może w skrajnych przypadkach
doprowadzić. Natomiast
czasem to są naprawdę
niuanse i
można dać się wikłać,
będąc takim epatą, bo
sytuacja nie jest skrajna i tego po prostu
nie widać.
Tak, ja miałem taki, widziałem, miałem
taki przykładek z mojego otoczenia, że
jedna osoba empatyczna właśnie
się pastwili nad nią w pracy i
tak się postywali, w sensie i tak emocjonalnie
pastwili się i
karmili i
tak nie wiadomo było, czemu ciągle w piekle,
nie?
I
no to właśnie mówimy o takich,
to jest taki wstęp do tego,
do tego
takiego schematu w ogóle,
że ta osoba empatyczna
to bardzo ważne u osób
empatycznych jest, żeby umieć
świadomie podejmować decyzje
i widzieć,
te, te, tak jakby
te schematy i
wiadomo, że nawet jeśli widzimy,
to możemy komuś,
kto nie podjął decyzji,
inwestować w tą osobę, natomiast
no będąc świadomym, że
to nic nie przyniesie,
Mamy, mamy głos.
Ale, ale, ale
wtedy bierzemy odpowiedzialność
i taki empata, który
ignoruje taką informację,
to
wtedy sam wie, co oddaje.
I to chodzi o tą
samoświadomość w tym wszystkim. Tak jest.
Okej, Marku,
masz komentarz, pytanie?
No tak,
empatia to jest
ciekawy temat.
Fajnym jest takim
zajrzeć coś właściwie
skąd, skąd empatia się bierze,
czym ona tak naprawdę jest, nie?
W moim odczuciu to jest taka cecha
ludzka nabywana w,
w momencie, kiedy, kiedy
żyjemy wśród innych ludzi, doświadczamy
emocji, kontakt z innymi, emocjami
innych ludzi wytwarza w nas
taką zdolność współodczuwania,
współwidzenia na poziomie emocjonalnym,
tak? I teraz jakby
bo tutaj były
tematy narcyzów
i psychopatów i tak dalej.
I teraz dorastanie w obecności
skrajnie negatywnych,
trudnych emocji będzie powodowało,
może powodować paradoksalnie
empatię taką nadwrażliwą, tak?
Osoby wystawione na duże
ryzyko, na duże poziomy lęku są
bardzo niezmiernie empatyczne,
dlatego, że one naturalnie uczą się
instynktownie wyczuwania
otoczenia po to, żeby wiedzieć,
kiedy nachodzi zagrożenie,
tak? Czyli zdolność czytania
otoczenia daje im sygnał, kiedy
mają się schować, kiedy mogą się ukryć. No na przykład
dziecko w otoczeniu rodziny, gdzieś tam,
gdzie jest problem alkoholowy, gdzie
tata się pojawia w dziach i już widać
gdzieś tam daleka po jego zachowaniu,
po mowie ciała, że tam się już coś dzieje,
to daje sygnał, aha, muszę być,
muszę się wycofać, muszę się
powiedzmy chronić w tym momencie, tak?
To jest, ja osobiście
w mojej pracy spotykam bardzo wielu ludzi,
mają tak zwaną nadwrażliwość,
tylko nadempatię, tak? Ale to jest wynik
doświadczeń trudnych, traumatycznych,
takich traum relacyjnych zwyczajnie.
Natomiast
jest też taka empatia, która może się rodzić,
taka zdrowa empatia rodzi się w obecności
takiej miłości zwyczajnie, tak? Kiedy mamy
zdrową, fajną opiekę
bliskich i wtedy uczymy się
takiego zdrowego współodczuwania, czyli
to jest widzenie,
czucie drugiej osoby, zdolność
przyjmowania
perspektywy drugiej osoby, co
daje nam taką możliwość
troszeczkę przeskoczenia swojego własnego
egoizmu, tak? I
szukania takiego spotkania
w półdrogi. Bo też
trzeba by powiedzieć, że
empatia jest wynikiem pewnej
takiego
dojrzałości emocjonalnej, tak?
I dorosłości, bo
egoizm jest cechą dziecięcą,
wszyscy rodzimy się na poziomie dziecięcym z egoizmem,
tego się wyrasta, a jakby efektem
tego, że porzucamy ten dziecięcy
taki ślepy egoizm jest ta
zdolność między innymi, ta cecha empatyczna, tak?
Że potrafimy zostawić swój
własny, że tak powiem,
komfort na daną chwilę i popatrzeć, co
potrzebuje druga osoba i pomierzyć
ile dobrego dla mnie,
ile dobrego dla tej drugiej osoby
i to możemy się w półdrogi spotkać, tak? Czyli to jest
tutaj taka,
natomiast ta empatia
jak to mówicie, taka
typowa dla
taka cierpiąca
empatia, która
wpada gdzieś tam od razu, angażuje się w silne
jakieś emocjonalne
stany, to często jest właśnie
empatia takiego,
empatia, którą ja bym nazywał ogromną nadwrażliwością
emocjonalną, która się wytwarza
w pozycji, no
zwyczajnie jakichś tam takich trudnych doświadczeń,
traum relacyjnych, tak? Kiedy doświadczamy
ogromnego lęku, cierpienia,
a później
w zależności od jak nam się tam
ustawi, możemy pójść w kierunku właśnie
jakiegoś skryptu ofiary, albo
skryptu komagacza takiego, tak?
No nie jesteśmy wtedy agresorem,
tylko właśnie z tych dwóch
kluczy gdzieś tam występujemy, tak? I mamy
głęboką nadwrażliwość, tak?
No ona to nie jest
cecha
pozytywna, dlatego że mimo wolnie
możemy łapać takie silne, głębokie
stany emocjonalne, a nam nie jest
potrzeba, żeby rezonować głęboko
z głębokim cierpieniem,
traumą drugiego człowieka, tak?
Mamy ją zobaczyć, doświadczyć, zobaczyć co
co można, jak można człowieka podnieść, bo
w takiej
uwikłaniu głębokim, w takiej nadwrażliwości
to właściwie schodzimy do poziomu
emocjonalnego tej drugiej
osoby, do tej samej wibracji
i tam pozostajemy, i dzielimy,
współdzielimy, a to współdzielenie
nie jest wyjściem w drugą stronę
do góry, tylko będzie takim,
że tak powiem, współwikłaniem,
tak? W moim odczuciu.
Dla mnie to... Nie wiem, czy to jest...
Dla mnie w tym, co mówisz, jest sporo
takiego, ja bym to nazwał
twoimi przekonaniami interpretacją,
bo empatia to jest zdolność
do podłączenia się, a w twojej
definicji jest powiedziane
co robić
z tą empatią i jak,
a to już decyduje każdy
sam, i...
a nadwrażliwość to jest dla mnie,
na przykład dla mnie, to jest zupełnie co innego
nadwrażliwość. Nadwrażliwość tutaj
zgodnie z definicją to jest po prostu
przesadne
reagowanie na sytuacje
powtarzające się, które nam się w jakiś sposób
kojarzą, ale to
niekoniecznie ma coś wspólnego w ogóle z
empatią. Czyli
nadwrażliwość, że ktoś może być bardzo
wyczulony
i może korzystać
ze zmysłu empatii albo nie.
Ale to jest trochę co
innego, nie? Paweł?
Ja tutaj też bym to widział
właśnie o tej nadwrażliwości,
szczególnie w tych sytuacjach, o których
mówiłeś, jakichś przemocowych.
No, jeżeli
przyjmiemy,
będziemy się trzymać
tej definicji,
którą przedstawiliśmy na początku
empatii, czyli wczuwania się
i jakby
współodczuwania
emocji drugiej osoby,
no to w przypadku takich sytuacji
przemocowych to raczej tutaj nie mamy
do czynienia z tym. Możemy właśnie
wykształcić taką wrażliwość
czy też intuicję.
Która
pozwala nam zidentyfikować
potencjalnie zbliżające się
zagrożenia, co nie znaczy,
że to nie może
wykształcić również empatii.
Jak najbardziej. Może być takim
impulsem, który tą empatię
pobudzi i umiejętność
wczuwania się w emocje.
Także, nie, to jest bardzo ciekawy głos,
jak najbardziej.
Z tym, że łączy wiele
aspektów.
I tak a propos jeszcze
w trakcie właśnie
tej wypowiedzi sobie przypomniałem,
że a propos empatii
na poziomie takim
z perspektywy psychologii,
ja się psychopatią interesowałem
w którymś momencie,
empatia jest poniekąd, tylko nie
przytoczę dużo szczegółów, ale
na SWPS-ie były
na ten temat takie całkiem ciekawe
wykłady.
Empatia i
w pewien, może tak,
można by rozgra... można by, tak jak
by tą empatię też
rozgraniczyć bardziej tak
przyziemnie z perspektywy
psychologicznej, z perspektywy
nie fizycznej.
W tym wszystkim ma znaczenie to, czy
w ogóle chcemy z niej korzystać
i jak chcemy z niej korzystać.
I to się może
łączyć albo i nie.
Na poziomie stricte
fizycznym
w
mózgu odgrywa... jest coś takiego
jak neurony lustrzane, które
pomagają
nam, które w jakiś
sposób, które pomagają
odczytać stany drugiej osoby.
I właśnie tych lustrzanych
chyba też nie ma psychopata
i te ośrodki jakieś ma...
tak też coś jest nie tak z tymi
ośrodkami, że
psychopata nie odczuwa, tak?
Natomiast
i teraz środowisko, w którym
się wychowujemy ma wpływ
na poziomie
neurologicznym na to, jak
nasz mózg, czy nasz mózg
będzie produkował więcej tych lustrzanych,
czy mniej i tak dalej.
Ale to jest wszystko
bardzo złożone i tak naprawdę
bardzo często nie mieliśmy wpływu
na nasze dzieciństwo albo
też z perspektywy nie fizycznej
nawet wręcz sobie wybraliśmy
pewne okoliczności,
żeby mieć pewne wyzwania.
Więc raczej
tak bym tu się skupiał...
Okej, Zary znamy mniej więcej.
Jak ktoś chce, to może
do mnie do to wejść.
Jest dużo materiałów na ten temat.
Natomiast tutaj
myślę, że
to co najważniejsze dla nas
na tym spotkaniu, to żeby
te wzorce dostrzec, tak jakby
gdzie są klucze do radzenia sobie,
jak już mamy na przykład ten talent,
bo często osoby empatyczne
zmagają się wręcz
z tym, że im ten...
Może to jest dobry moment właśnie,
żeby jakiś praktyczny aspekt
można sobie
tak jakby zaprogramować
jakiś przedmiot,
który nam się będzie
jednoznacznie kojarzył,
który sobie zaprogramujemy
jako blokadę.
Blokadę naszej empatii.
I tak właśnie się stało
jest taki firm,
który się nazywa
Super Power Movie
i on jest
bardzo popularny
i to jest
10 odcinek
odcinek 8
to jest 10 odcinkowe
i odcinek 8 jest o
o empatii
i intuicji
i tam jest pokazany
profesjonalny empata
David Savas
czy nie wiem,
jak to się czyta
i on właśnie
pokazywał
ten medalion
spróbuję wam go pokazać
tego Davida
Dobra, nie znajdę
Jest też Joe Gallenberger
w tym odcinku
który gdzieś
to jest trener
z Instytutu Monroe,
który jest odpowiedzialny
który się specjalizuje
w manifestacji
on się opowiada o intuicji
ale ten David jest całkiem ciekawą osobą
że po prostu tego,
że było pokazane jak czyta drugą osobę
i on w ogóle
to też jest ciekawa taka krótko
o jego historii
może tak wrzucę imię, nazwisko
jakby kogoś to interesowało
on w ogóle
całkiem
dużo zaczął zarabiać na tym
z myślą empatii
bo przychodzi, on mieszka w Nowym Jorku
bardzo majętni ludzie
żeby ich czytał
i im mówił
co czyta z ich pola
no i się okazało, że to dla właśnie wielu osób
majętnych
to jest problem
odczytać swój stan
to jest
no i przez jakąś drogę
własnych przemian
sam ten David doszedł do tego, że
ok, teraz pora tak jakby podzielić się
w ogóle tym moim talentem
i tym wszystkim co ja wiem ze światem
przestał się skupiać na robieniu pieniędzy
przez czytanie innych
i zrobił na przykład
kurs dla empatów
o empatii
wrzucam na czat
to jest całkiem świeże
bo jeszcze rok temu tego nie widziałem
99 dolarów kosztuje
sam bym se na to poszedł
no i ogólnie tak jakby
dzieli się ze światem
w tym nagraniu właśnie pokazuje, że on ma taki medalion
jakiś tak na sznurku takie coś
zaprogramował
że jak to zakłada
to
wyłącza te swoje zmysły empatyczne
żeby otoczenia ludzi nie widzieć
znaczy nie podłączać się do innych
nie słyszeć ich myśli
od strony energetycznej
no i to działa
i to jest jedno z takich narzędzi
które korzystają
z technologii dźwiękowej
z instytutu na przykład
możemy
sobie
w ogóle
wyłączyć
żeby tak jakby
żeby to nie wyglądało tak
że ciągle musimy się czyścić
jakieś granice stawiać
tylko żeby właśnie mieć jakieś narzędzie takie
które mniej energii od nas wymaga
jest bardziej takie przywiązane do przedmiotu
na przykład
o
to jeśli chodzi o stawianie
o blokowanie
i myślę, że to bardzo ważna rzecz
wplecenie trochę racjonalnego myślenia
w ten empatyczny sposób bycia
spotykam się też
całkiem
zdarza mi się spotkać
właśnie też z takimi sytuacjami
gdzie osoba empatyczna
w ogóle tak jakby
przez pryzmat empatii
nie bierze odpowiedzialności
na przykład za to co się dzieje
jest na przykład
taka osoba jest na przykład odpowiedzialna
za jakiś tam zespół
za coś, za jakiś organizm
za obszar pracy
no ok, trudno się wydarzyło
ale nie ma żadnej logiki
w tym dalej
no i to też nie o to chodzi
czyli okazujemy empatię
nie
jak ktoś popełnił błąd
to tak jakby
ta osoba zazwyczaj już
sama
wystarczająco sobie
wewnętrznym dialogu
że tak powiem
wymierzyła karę
czy też cierpienie jakieś
czy też
wyrzuty sumienia
zazwyczaj
tak naprawdę to bardzo często
jak popełniamy błąd
to już nie trzeba
tak jakby nic dokładać do tego
ale mimo wszystko
mam poczucie, że spotykam się z tym
że takie empatyczne osoby
powinny trochę bardziej też kierować
i tej logiki wplatać
czyli ok, nie wyszło ci
trudno
ale słuchaj
starajmy się
podejmijmy jakieś działania
i tak dalej
umówmy się, że nie wiem
po kolejnych pięciu razach
to na przykład coś
i tak dalej
tak jakby dzielę się w ogóle od strony
jako analityczny umysł
co ja widzę u osób empatycznych
jakie wyzwania
jakbyś to zrobił, żeby było dobrze
inaczej?
bo te osoby często tak jakby
nie widzą tego o czym teraz mówię
no i ciągle jest pewien stan
taki, że nikt za nic nie odpowiada
i w ogóle
no są
tak jakby droga raczej
środkiem prowadzi
w krajnych przypadkach właśnie
takie wczucie się w rolę
jednej osoby
odbywa się kosztem całej grupy
no właśnie
i wtedy ten taki empata nie czuje
całej grupy tylko czuje tę jedną osobę
i to też może
rodzić duże konflikty
więc
znamy takie sytuacje
z Dominikiem
i
jak to się mówi
smród zostaje potem
tak
i to jest
i wbrew pozorom to są sytuacje
w których taka empatyczna osoba
skupia się na kimś słabym
komu tam nie wychodzi w ogóle
skupia skupia skupia
a nie widzi tego, że cierpią
dookoła
inni, którzy na przykład
bardziej są ogarnięci
im bardziej wychodzi
ale w pewnym momencie zaczynają
zaczyna cały zespół cierpieć
jak tak wszystko jest ciągle
przyrównywane do tej najsłabszej osoby
więc
podsumowując
nie tędy droga
żeby ta empatia
żeby zatracać się w tej empatii
tylko empatia, empatia
tylko właśnie
przeplatać to też jakąś logiką
ustalać jakieś granice
czyli umówmy się, że jeśli kolejne 5 razy
ci nie wyjdzie
to na przykład wdrożymy jakieś rozwiązanie
i wtedy
no na przykład
oczywiście łatwo jest mówić
tutaj z perspektywy takiej
analitycznej
kiedy
ta empatia
powiedzmy
jest takim
elementem
który nas mocno wiąże
i podawać takie
przykłady
a z drugiej strony
wrócę do tego co wcześniej mówiłem
to podejście empatyczne
jak najbardziej
w sytuacji, która pozwoli
zrozumieć położenie
tej drugiej osoby
no ale
myślę, że
to jest taki element
etap, gdzie można by było
właśnie
tę granicę, o której Dominik
mówił postawić
czyli zrozumieć
tę
drugą osobę, natomiast
niekoniecznie z nią
cierpieć razem, bo
tak jak tutaj też
Marek o tym
wspomniał, to do niczego
nie prowadzi, też coś się to
pojawiało kilka razy
można się po prostu w tym
trać i jeszcze pociągnąć razem
z tą osobą
w dół, pogorszyć wręcz
sytuację, także
ten
element takiego postawienia
granic to jest też dbałość
właśnie, a przede wszystkim dbałość
o siebie, żeby
nie dać się wciągnąć
w te wibracje, które
mogą być
bardzo niekorzystne dla nich
także
tak tak
czy są jakieś pytania?
jakieś pytania?
jakieś
może ktoś ma jakąś
własną perspektywę, bo my tutaj
akurat się tak dobraliśmy z Dominikiem
że jesteśmy obaj analitycznymi
umysłami
można Paweł?
tak oczywiście
ja przysłuchuję się waszej rozmowie
oczywiście jest ona bardzo ciekawa
natomiast ja sobie patrzę
na to co mówicie
i to co rozpatrujecie
z punktu widzenia
pola informacyjnego
i z perspektywy
wglądów, które
można robić
w zależności od sytuacji
w życiu przeważnie chcemy
mieć coś
co uważamy
za korzystne
dla nas, a tak naprawdę dostajemy od życia
to czego potrzebujemy
i wydaje nam się, że
kreujemy swoje życie i mamy na nie wpływ
a tak naprawdę
jesteśmy w ruchu
i jesteśmy
prowadzeni przez ten ruch
mówię tutaj z perspektywy pola informacyjnego
czyli systemów rodowych
w które jesteśmy uwikłani
jako jednostki
i teraz kiedy mówicie
właśnie
o współodczuwaniu
o empatii
myślę sobie byłabym
bardzo ostrożna dlatego, że my
postrzegamy empatię i takie
współodczuwanie jako coś pozytywnego
a bardzo możemy się w tym
zagubić
to jest dokładnie
to co mówiłeś na koniec
gdzie jest granica
dlatego, że
jeżeli wchodzimy w jakąś sytuację
to nie dlatego, że ona jest
przypadkowa tylko dlatego, że my mamy
coś do do życia w tej sytuacji
i tutaj będą wchodziły
nasze emocje dlatego, że nasze życie
polega na przeżywaniu
czyli
przeżywamy nasze życie
poprzez nasze emocje
i teraz programy, które
my mamy w sobie czy uwikłania
czy dynamiki, w których jesteśmy
będą nas prowadziły w życiu
w to miejsce, w których
będziemy mieli możliwość
dożywania pewnych sytuacji
dokładnie tych, w które
jesteśmy uwikłani
i tak sobie przysłuchiwałam się
kiedy mówiliście o
psychopatach, o narcyzach
to też jest pewien
ruch energii, który prowadzi te osoby
to są pewne mechanizmy obronne
w których oni się znaleźli
żeby przeżyć
i teraz
pewne obszary mózgu są wyłączone
ale dlaczego one są wyłączone
ponieważ one ratują
im życie
gdyby one były aktywne
te osoby nie byłyby w stanie tego przeżyć
dlatego pewne obszary mózgu
są wyłączane
a skąd to wiesz?
wiesz, jestem terapeutą ustawień systemowych
i patrzę sobie na to, że
oni mają wyłączone
bo by nie dali sobie rady
Paweł mówił, że są wyłączone
ja się z tym zgadzam
nie, nie, ale Paweł powiedział, że są wyłączone
bo tak badania pokazały
natomiast Ty powiedziałeś, że
Ty zrobiłaś stwierdzenie
w tej chwili, że
ci ludzie mają wyłączone te ośrodki
bo specjalnie
dlatego ja się pytam
skąd to wiesz?
no to jest wiedza, którą zdobyłam
tak jak Wy zdobywacie swoje ośrodki
i swoją wiedzę
ale tylko dokończę
dlaczego tak się dzieje?
dlatego, że pewne obszary są blokowane
ponieważ w traumach, w których ci ludzie
przeżywają swoje życie
powodują, że oni się odszczepiają
w pewnych częściach swoich
i to pozwala im przetrwać
i te stany
mogą być przywrócone
do prawidłowego funkcjonowania
przy pracy
jaką można wykonać
i w tym stanie
na przykład
to jest jedno z narzędzi
w przestrzeni pola informacyjnego
ponieważ mózg jest neuroplastyczny
i kiedy stawiamy w polu
na przykład półkule mózgowe
kiedy stawiamy stany tych osób
tam się dożywają
pewne dynamiki energii
mózg zaczyna tworzyć nowe połączenia neuronalne
to jest długi proces
ale możliwy
i kiedy myślę sobie
jak mówimy
bo kiedy w ogóle używamy słowa
psychopata czy narcyz
to mamy na myśli coś
co nie jest takie fajne
ponieważ to się wiąże z pewnymi
zachowaniami tych ludzi
ale
każda ofiara
potrzebuje swojego sprawcy
a każdy sprawca
potrzebuje swojej ofiary
i nigdy nie spotkają się
przypadki, które nie potrzebują
dożyć pewnych sytuacji
w swoim życiu
dlatego często się tak zdarza, że
nie tylko osoba
która trafia na swoją ofiarę
a ofiara na swojego psychopatę
ponieważ w tym
w czym oni się spotykają
w tym wydarzeniu
tam jest pewna dynamika do dożycia
i to są dynamiki rodowe
często sięgające wielu pokoleń wstecz
albo też sytuacje karmiczne
ze wcześniejszych wcieleń
tam gdzie coś było niedożyte
będzie pokazywało się
w kolejnych wcieleniach
co jest ważne
według mnie oczywiście
ważne jest to
żeby być uważnym
na to co się dzieje
przy spotkaniu z inną osobą
ponieważ kiedy się z nią spotykam
i jest jakieś wydarzenie
albo jakieś emocje do dożycia
to nie ma tutaj
przypadków
ja mam to w sobie
i to się uaktywia
to co powiedziałeś poprzez neurony lustrzane
tutaj jest dużo prawdziwej
niż kiedy
ponieważ przyciągamy się w programach
które mamy do dożycia
dlatego że w życiu
powinien być balans
czyli równowaga między energią żeńską i męską
kiedy mamy
przytłaczającą energię żeńską
wszechświat będzie dążył
do tego żebyśmy się spotykali
z energią żeńską
która będzie to balansować
i teraz kiedy
ktoś
spotyka osobę
który jest bardzo
współczujący
empatyczny
to my uważamy że to jest takie fantastyczne
a na głębszym poziomie
to może być sprawcze
dlaczego?
dlatego że chce tej osobie
powiedzieć co ona ma zrobić
żeby swój stan polepszyć
czy sytuację
w jakiej sytuacji ona się znajduje
bo wiem lepiej
i wtedy na głębszym poziomie
co jest dobre dla tej osoby
a tak naprawdę
to jest to co mówiłeś
ale wiesz co to dokończę
bo ty mówiłeś tutaj fajnie jest
w sytuacji kiedy
ktoś może zobaczyć
na czym sam ma problem
ja mu mogę tylko w tym towarzyszyć
nie robić nic za niego
czyli być tutaj ostrożnym
to jest tylko przykład
to jest tylko jeden z przykładów
tak tak
ale jeszcze tutaj zgadzam z tobą absolutnie
natomiast
trzeba uważać
to jest mój pogląd
że ta linia
między przekroczeniem granicy
jest bardzo subtelna
i byłabym ostrożna
w takim
no
ratowaniu kogoś
bo jestem empatyczna
jestem współczująca
czyli jakby osłabiam tą osobę
ponieważ nie daje jej szansy
stanąć do tego co jej dotyczy
no nie wiem czy się ze mną zgodzisz
ale
ustawieniowo tak to wygląda
że daje na szansę
żeby ktoś sam zobaczył swój problem
i sam do niego stanął
ponieważ jeżeli nie staje do swojego problemu
to znaczy że
nie może stanąć w swojej odpowiedzialności
czyli nie staje do swojego życia
a ja jeszcze wchodzę z butami
i mówię jak on ma to zrobić
i wtedy jakby chce go zasilić
swoją osobą
oczywiście osłabiając siebie
a jemu nie pomagając
okej
znaczy mam poczucie
że
z wieloma rzeczami się zgadzam
po prostu w paru miejscach
tak jakby
zrobiłaś w moim odczuciu
pewną interpretację
od razu
bo
to nie znaczy że
jak ktoś
jak empata
odchodzi do takiej drugiej osoby
to nie zawsze
od razu musi mówić co ma ta osoba robić
w moim na przykład odczuciu
potrzebni są empaci
którzy
na przykład
będą pojawiać się
w miejscu tych cierpiących
po to żeby
żeby ci cierpiący jeszcze wytrzymali
nie wiem
czasami to może być tak
że to światełko
takiej osoby która
obok przysiądzie
i pocierpi z tą cierpiącą
może być stymulantem
do tego żeby
ta osoba
zachciała coś z tym zrobić
na przykład
ale to co ja powiedziałam
jako osoba towarzysząca
w takim wyrażeniu mogę ci tylko w tym towarzyszyć
nie mogę tego zrobić
empata bo właśnie taką rolę pełni
nie narzuca
tak
no tak tak znaczy
towarzyszem
tak twojego
twojego losu twojego stanu
ale towarzyszem
natomiast
nie podnoszę cię nie biorę cię na ręce
i nie dźwigam twojego ciężaru
bo kiedy się zagłębiam
tego empata nie robi raczej
znaczy myślę że Beacie chodzi o to
żeby iść środkiem
tak żeby właśnie
tak
w balansie tak
czyli podobnie mówimy tylko innych słów trochę używasz
niektóre rzeczy które tam powiedziałaś
tam coś wskakują dlatego tak
reaguje
że tak powiem tam w paru miejscach po prostu
powiedziałaś tak jakby to było oczywiste
że od razu tak ten empata będzie robił
a ja bym po prostu troszkę bardziej otwarte to zostawił
ale ogólnie to zgadzam się
z tobą że tak tak jakby
właśnie
poniekąd o to mi chodziło żeby tak jakby
pokazać to że
u tego empaty ważne jest
żeby się nie zatracił i nie wpadał
w ludzi
bo wbrew pozorom właśnie
takie wpadnięcie w tego człowieka
i otoczenie go tak
to dokładnie to co powiedziałaś to wcale nie pomaga
a wręcz jeszcze utrudnia wyjście
tak
nie tylko tej osobie ale jemu samemu
bo on też
wchodząc w te wibracje
poza tym nie wszystko jest
uwarunkowane
tymi
wcześniejszymi dokonaniami
przecież cały czas kreujemy
więc
mogą się pojawić sytuacje
które właśnie zostaną wytworzone
sama podawałaś takie przykłady
które potem będą
też
takim
przedmiotem do
do wyczyszczenia
do oczyszczenia w kolejnych
etapach w kolejnych życiach
być może
także jak najbardziej
natomiast mówimy tutaj skupiamy się
na jednym takim aspekcie
na tej empatii którą
w sumie dosyć ciężko jest też
oddzielić od innych rzeczy
którymi jesteśmy
jako ludzie
to nie jest tak że empata
i nic więcej nic poza tym
albo
odwrotnie że nie wiem
jakiś
zły człowiek który całkowicie empatii nie ma
pewnie ma na jakimś tam etapie
przecież
znane są
takie historie że
ci zbrodniarze mieli słabość
na przykład do zwierząt
ale wiesz właśnie chciałam powiedzieć że
praktycznie to jest chyba tylko nasze
przekonanie że coś jest złe
coś jest dobre w zależności od tego z jakiego punktu
na to patrzymy
oczywiście że tak
nie nadajemy wartość
zdarzeniom
i doświadczeniom tylko my
natomiast
ponieważ posługujemy się językiem
opierającym się na ocenianiu
co jest dobre co jest
złe no to
i w tej przestrzeni
powiedzmy
możemy się zgodzić
ogólnie takiej społecznej w której funkcjonujemy
co jest dobre a co złe
przynajmniej
w aspekcie takim
że taka jest mowa że to się uważa za dobre
a to się uważa
za złe no to
posługujemy się po prostu takimi
takimi odniesieniami żebyśmy
mogli znaleźć
w ogóle jakiś wspólny język
ja do dziś pamiętam
jak u nas była Pawle Agata
i mówiła o tym że
ludzie usypiają psy jak cierpią
a to wcale
nie wiadomo czy ten pies nie miał trochę dłużej
pocierpieć i jeszcze nie było to
potrzebne mu do
pytanie ja bym postawiła dla kogo pies
cierpi dla kogo pies
cierpi a dla kogo go usypiamy
dla siebie usypiamy
żebyśmy my nie cierpieli
oczywiście że tak to jest bardzo fajny przykład
tak zgadzam się z tym
zgadzam się tutaj z tobą absolutnie
dokładnie tak to wygląda
no tak bardzo dało mi to do myślenia
to nie znaczy że nie ma sytuacji kiedy naprawdę
nie należy takiej decyzji podjąć
ale chodzi o to że to jest tak oklepane
i ludzie tak łatwo podejmują
a z drugiej strony to nie jest taka prosta sytuacja
bo z drugiej strony
będziemy trzymać tego psa
bo tak go kochamy
w cudzysłowie
że nie pozwolimy mu odejść
czyli że to nie jest taka
taka prosta sytuacja
to nie o to chodzi
też jest środek
ale tu chodzi o to że za często ze zwierzętami
jest ten schemat taki
aaa cierpiał już pies to uspieliśmy
w sensie
za dużo trzeba było
chodzić z nim do weterynarza
to już było męczące
ten pies się męczył
chodzi bardziej o taki
wzorzec powtarzający się
no dobra
zgadzam się
myślę że można by było dużo i długo na ten temat
mówić
przydałaby się rozmowa ze zwierzęciem
słuchajcie mówicie o zwierzętach
ale przecież mamy kraje
są miejsca na świecie gdzie eutanazja jest
jest uznana prawnie
i można skrócić cierpienie człowieka
na przykład na nowotwór
bardzo silnie itd.
już to nie mówimy o tego
i kto bardzo często podejmuje rodzina taką decyzję
na przykład odłączenie człowieka
który jest w śpiączce albo pod operaturą
gdzie jeszcze
no to też się dzieje i też ktoś tak podejmuje to
to też się dzieje
ja mam link
mam link zapisany w jednym kraju w Europie
dozwolili kapsuły
do eutanazji
że zdrowy człowiek sobie może sam nacisnąć guziki
jest coś takiego
i to się pojawiło i to jest już
że są kabiny do eutanazji
gdzie jest jakiś proces sprawdzania
czy to jest na pewno twoja decyzja
czy nie masz jakiejś choroby psychiatrycznej
ale słuchajcie
ja z tym rezonuję bo tak naprawdę to kurde
dlaczego ktoś ma mi zabraniać
to chyba tylko rząd który chce żebym dla niego pracował
i tak jakby podatki płacił
to tylko chyba coś takiego
bo jak ktoś chce umrzeć
to dlaczego mu zabraniać
tylko faktycznie warto się upewnić
czy to nie jest spowodowane tym
chorobą psychiczną
że ta osoba nie ma pełnej wizji tego
na życie
czyli często jest tak że ktoś
wychował się w jakiejś bardzo
ja gdybym patrzyła wglądowo sobie na tą sytuację
o której mówisz w tej chwili
to ja bym chciała zapytać
w jakim ruchu energii jest ta osoba
ponieważ ruch do śmierci
jest w energii żeńskiej
czyli nie ma balansu
tego co ja mówiłam
w życiu potrzebny jest balans
między energią żeńską i męską
kiedy nie ma tego balansu jesteś w pewnym ruchu energii
tak
jeżeli idziesz jesteś w ruchu do śmierci
to jesteś przytłoczony energią żeńską
ponieważ śmierć jest w energii żeńskiej
brakuje męskiego
tak
pierwszym mężczyzną który jest
energii żeńskiej
jak się odwracasz to jest tata
no ja nie do końca
z tym rezonuję
bo ja na przykład z rodzicami tak nie rezonuję
i co ty na to
ja nie mam takich więzi
i ewidentnie pasuje do tego co w instytucie
mieliśmy na spotkaniu profesjonalnej sekcji
że coraz więcej przychodzi dzieci
bardzo świadomych które nie mają
takich więzi z rodzicami
wiesz co
powiem ci że ja odpowiedziałabym
że w ogóle nie muszę
żyć w ten sposób
że wolno ci tak mieć
to jest twoja decyzja
ja sobie tego nie wybrałem
tylko ja mam po prostu zupełnie inne
wspólnie
więc to nie chodzi o to jaki masz stosunek z rodzicami
na poziomie umysłu
ale jakie masz połączenie z rodzicami
na poziomie duszy
ja zawsze patrzę na ruch energii
gdybym postawiła w polu ciebie
twoją mamę i twojego tatę
to ja patrzę tutaj jaki jest ruch
ale ty przyjmujesz pewien koncept
to nie jest koncept
koncept jest taki że musi być ta więź
i ona musi być super głęboka
ona zawsze jest
a im bardziej się jej wypieramy
tym bardziej ta więź nas łączy
no tak to wygląda energetycznie
ale ja nie mówię o wypieraniu
zazwyczaj jak się wypieramy
to zazwyczaj są przez jakieś emocje
i faktycznie przez rzeczy do uleczenia
ale ja nie o tym
ja mówię o tym że w instytucie mamy
w tej profesjonalnej sekcji
mieliśmy właśnie spotkanie
tam była osoba która się zajmowała
tymi tematami
i było zupełnie czymś innym
o tym że
to nie za
tak jakby chodzi mi o to
że trochę chciałem dolać perspektywy
do tego co ty mówisz
bo w tym co ty mówisz
trochę za mocne jest dla mnie te więzi
tak jakby pookreślane z góry
no są badania
które są bardzo mocne
no tam
ktoś tam prezentował badania
właśnie w tej przestrzeni o której mówię
w tej profesjonalnej dywizji
gdzie było na temat
tego że
przy
ja nie pamiętam
nie chcę dokładnie źle wyrazu użyć
ale przy wyższych wibracjach
czy też tak jakby pewnych
rodzajach dusz
no inna świadomość jest z tych relacji
i te więzi są
zupełnie nie są
nie pasuje to do tego o czym mówisz
w sensie że one są aż takie
silne
i zgadzam się że na poziomie takim
przyziemnym i w ogóle
rodzice mają rolę
i ta więź jest niezastąpiona
ale mam wrażenie że
to jest też trochę takie
przekonanie
że ci rodzice
z tego co ja wiem to rodziców sobie wybieramy
tak żeby doświadczenia pewne mieć
ja wiem że na przykład
ja tak wybrałem żeby mieć doświadczenia
mój tata z kolei z mojej grupy dusz
tak zgadzam się no absolutnie się zgadzam
natomiast
ale czy to ma coś wspólnego
na poziomie duchowym z więziami
że tam wielka
to ja nie wypieram
ale chodzi mi o to wiesz
wiesz co myślę sobie że troszkę
cię to poruszyło więc coś może jest na rzeczy
ale zostawiam to wiesz
ja tutaj się nie chcę absolutnie zagłębiać
to są to są
to są kolejne perspektywy działamy z różnych pozycji
po to jest właśnie są między innymi
te spotkania
bardziej mi chodzi o perspektywę
i chodzi mi o ja bardziej tak jakby tutaj reaguje
na coś takiego
wiesz ja bardzo dużo doświadczyłem
takich sytuacji
gdzie byłem niezrozumiany
bo byłem inny
i tak jakby
to było takie
że ja nie byłem
w ogóle w ogóle w ogóle w ogóle w ogóle w ogóle
w ogóle w ogóle w ogóle w ogóle
nadal pewne rzeczy odkodowuje
i szukam i znajduje
i to się wszystko później składa w całość
i chodzi mi o to że
pewne takie
zbyt zbyt takie zamknięte
schematy
mogą
właśnie powodować
że
dlatego się dzielę
tak jakby bo moim zdaniem
ja tak jakby trochę inaczej mam
według mojej wiedzy
może już to nie wchodźmy nie ale
ja myślę że te schematy
w tym co ty powiedziałaś są trochę za ciasne
i tak jakby za bardzo taki fundament
na którym to bazuje
tyle
i dlatego czasami reaguję żeby zostawiać
trochę otwarte bo ja się zgodzę że
jak powiesz że zazwyczaj
albo prawie zawsze
no to w ogóle z tym nie będę dyskutował
natomiast jak jest zawsze
i jak jest coś postawione jako takie
że tak zawsze jest
no to czasami będę reagował
jeśli na przykład mam doświadczenia takie że
nie zawsze
tak oczywiście
szanuję to co mówisz
w tej chwili natomiast
więzi wydaje mi się
że są
takimi połączeniami
które po prostu są
i tutaj dewagowanie
czy łączą nas więzi czy nie
jest jakby
zbyt szeroką
perspektywą żeby temu zaprzeczać
one po prostu są
to tak jakbyśmy powiedzieli
tak i o to mi chodzi
że są te więzi bo
gdyby tak nie było to nie przechodziliśmy
byśmy na ten świat
poprzez naszych rodziców
tak oni też przyszli poprzez swoich
i tak dalej i tak dalej
aż doszedłbyś do źródła więc to połączenie jest
bo to jest element po prostu
tego jak to wszystko jest zrobione
że te więzi są po to że
rodzic się zajmował zgadzam się że więzi są
natomiast tak jakby
miałem wątpliwości co do tego
że te więzi nie zawsze tak samo wydają się
jak one wyglądają
zazwyczaj podobnie
a chodzi mi o to że nie zawsze
natomiast jeśli można słowo to
chciałbym tutaj dodać że
spotykamy się tutaj
i wyrażamy sobie
opowiadamy o kawałku tego świata
jak go widzimy jak go postrzegamy
i tak dalej i mam wrażenie
że jak zaczynamy dyskutować
że to mi się to widzę
a to tego nie widzę
to w tym momencie troszeczkę tak
blokuje nam tą możliwość bo tu przychodzą perspektywy
perspektywa koleżanki perspektywa
perspektywa twoja perspektywa Dominiki
różne perspektywy i dzięki temu możemy się poznać
możemy się przyjrzeć jak zaczynamy
mocno dyskutować o tym czy ta
perspektywa kładzie się na moją perspektywę
twoja no w tym momencie tracimy
mam wrażenie troszeczkę z tej możliwości
poznawania różnych rzeczy
także tak myślę że
mówiliśmy o tym że jest otwartość na to
że można sobie powiedzieć z każdego klucza
a jak się zaczyna mocna dyskusja o tym
nie to jest takie albo takie to trochę tracimy
mam wrażenie takie mam odczucie
w moim odczuciu nie było dyskusji
to jest takie to jest takie
tylko raczej było
raczej postrzegam to jako szukanie
jakiegoś takiego wspólnego punktu
gdzie się spotkamy
i jeszcze jedno dodam
tak jesteśmy w przestrzeni instytutowej
i tak na pewne rzeczy
w pewien sposób
gdzieś tam będziemy reagować
no ja reaguję głównie na te
te kwestie
które są w przestrzeni instytutowej
a nie na tych
te zamknięte sformułowania
gdzie właśnie te sformułowania
mogą mieć implikacje później jeśli ktoś by przyjął
coś takiego
i wmontował w siebie
no to głównie na to reaguję
dlatego bo tak jakby
to jest część
systemu wartości właśnie
w instytucie
żeby
nie pojawiały się tu za bardzo
takie rzeczy które
ktoś później
może się komuś wmontować jako
przekonanie
tak tak tu się też zgadzam z tobą
absolutnie
jedną rzeczą
której się uczymy w ogóle
będąc tutaj
żyjąc
jest między innymi
też to właśnie żeby
te perspektywy poznawać
i wyrażać się
wyrażać
swoją perspektywę
w sposób nieautorytarny
na zasadzie
takiej bo tak jest
tak tylko
że tak jest na przykład dla mnie
co nie znaczy że tak jest
dla wszystkich
nie jestem na
tak wysoko na liście płac
żeby powiedzieć
że
to funkcjonuje dokładnie w taki sposób
no bo po prostu
ja to stworzyłem tak
więc mogę powiedzieć że z mojej perspektywy
z mojego doświadczenia
spotkałem się
z czymś takim
natomiast raczej
to też
jest
i tutaj mamy taki wyraz
empatii właśnie
do drugiej osoby w tym momencie
jeżeli nie narzucam swojego zdania
bo tak jest bo taka jest prawda
tylko
dzielę się swoją perspektywą
i jeszcze zaznaczam że to jest moja perspektywa
to też jest właśnie
polityczny szacunek do drugiej osoby
do szanowania tej perspektywy
bardziej o to chodzi
tak
poza tym tak jakby
samo tak jakby rzucenie
jakbyśmy tak wszyscy rzucili
tylko to co my
uważamy to by nie było rozmowy
ja też tak postrzegam że warto
tak jakby cały ten rozwój
to jest też
też poprzez wymiany
poprzez próbę wymieszania tego połączenia
to mam poczucie że
aczkolwiek tak
w jakiś sposób gdzieś tam
pilnujemy tutaj właśnie tych sformułowań
natomiast poza tym jak najbardziej
wiele razy było tak
że niekoniecznie z czymś tam się zgadzałem
ale było powiedziane
okej
tylko ważne żeby ta forma była
tak i
to pilnowanie
sformułowań może nie jest takim
najszczęśliwszym
określeniem natomiast właśnie dbamy o to
żeby ta przestrzeń dla wszystkich była
żeby nie było
właśnie takiej dyskusji
że moja prawda jest mojsza
jak to
to tak
ja już to tak
jako wisielkę to powiem na przykład
że z tymi inkarnacjami to tak
przyglądam się a propos
obe i relacji różnych osób
i sam mam jakieś swoje
doświadczenia i tak
z tymi inkarnacjami i tą karmą
to tak też
można by dyskutować
czy to tak jest czy to tak nie jest
czy to przypadkiem ta karma to nie jest narzędzie
które na którymś etapie
potrzebujemy żeby wejść
w te rzeczy a później tak naprawdę
się okazuje że
że ta karma to nic innego jak nasza
wola przed przyjściem tutaj
żeby coś wyrównać w sobie
i że tak naprawdę nie ma wewnętrznych
takich bardzo silnych
zależności które nam są narzucane tylko
no
a może żeby coś dożyć
z tym
bo ostatnio właśnie tak jakby
parę relacji tam
śledzę
no to było hasło karmy nie ma
ale to nie znaczy
to nie znaczy że karma nie jest
jakiś właśnie bo to znowu właśnie
sztuka mam poczucie to jest połączenie
religia
też jest narzędziem które jest na jakimś etapie
zazwyczaj potrzebne
więc to ja
tak
żeby na przykład ktoś kto być może
bez religii miałby tak silny lęk przed śmiercią
że nie byłby w stanie funkcjonować
albo cały czas by się na tym skupiał
być może dla takiej osoby jest
na przykład ważne żeby wejść
w jakiś tam system właśnie przekonań
po to żeby się skupić
na innych elementach życia
a niekoniecznie na tym
ponieważ religia tam
czy ten system przekonań
odpowie na te pytania
powie nie nie nie generalnie będziesz dobrze żyć
to wszystko będzie dobrze ok
i to może być narzędzie też
tak zgadzam się
więc to nie znaczy że to jest złe
i to nie znaczy że
natomiast warto mieć po prostu
taką świadomość
że niektóre rzeczy są takie bardziej
rezonuje z tym albo nie
a jest trochę takich rzeczy
bardziej przypominających
trochę prawa fizyki
tak
czyli
no pewnych rzeczy ciężko będzie zrobić
bardzo ciężko
aczkolwiek ostatnio słyszałem
że na tej planecie
ileś lat temu to nawet była możliwość
zmieniania kształtów
więc tak aha
okej
więc okej
ja też tak chcę
ale to
no nie da się
nie da się
no
oczywiście
któreś
finde
ale
Может być
że
może
powinna być
モIS
strategically
for
und 대통령
dlaczego
odczuwana przeze mnie jako moja.
A to by była fajna metoda
manipulacji empatami.
Tak, nie wszystkie
osoby tak odczuwam,
chyba tylko te, u których pojawiają się
emocje do mnie.
No i
ja powiem, co mi się wydaje,
co ze mną rezonuje.
Mi rezonuje, że to
praca,
ja nie jestem empatą, ok, ale mam
jakieś odczucia na ten temat.
Ale moim
analitycznym umysłem, to bym
powiedział, że moim zdaniem
praca ze sobą
na zasadzie
praca ze sobą to jest takie
codzienne, małymi
kroczkami, tu trochę pomedytuję,
tutaj się wyczyszczę,
tutaj coś poczuję, zrobię
medytację, żeby sprawdzić, czy to było moje,
o, to nie było moje, o, to
było moje. To jest właśnie, to są te małe
kroczki, gdzie się uczymy,
później, finalnie, po, nie wiem,
po iluś miesiącach, latach
takiej pracy, nagle
mamy już zdolność całkiem szybkiego
rozpoznawania, tak jak
Baszar powiedział, że różne
częstotliwości różny smak mają.
On by tak powiedział. Oni się
uczą, na przykład,
oni się uczą, mają tak,
oni wiedzą o tym, że dana
częstotliwość ma inny smak, a inne ma inny,
a my tego nie rozpoznajemy. I na przykład my możemy
odbierać czasami
informacje, które w ogóle są
z naszej linii czasowej.
No to tak samo
tutaj empata
poprzez naukę
uczy się odczuwania,
co jest moje, co jest czyjeś, nie?
I
o, gdzie finalnie
później nie ma takiej wątpliwości.
To są takie niuanse.
Ten smak, to bym porównał
do
brzmienia dźwięków.
To jest coś, co my,
my możemy w zakresie częstotliwości
bardziej zrozumieć.
Hmm, powiedzmy
ten sam dźwięk na różnych
instrumentach brzmi inaczej,
bo jest wydawany przez różne
różne instrumenty,
instrumenty ma inne zabarwienie, właśnie ma ten
inny smak, mimo,
że powiedzmy cała orkiestra
gra ten sam dźwięk, to przecież słyszymy,
jak brzmi ten sam dźwięk na
skrzypcach, na fortepianie, na na trąbce,
czy na jakimś innym
instrumencie i chodzi właśnie o te niuanse,
o rozpoznawanie tych
brzmień. Nawet jeżeli mamy ten samą,
ten sam ton, ten samą częstotliwość,
no to mogą mieć różne smaki
i ta umiejętność, to
wyczulenie tego naszego ucha
w tym przypadku pozwala nam powiedzieć,
stwierdzić, czy mamy
do czynienia z fortepianem, czy na przykład
z gitarą albo z skrzypcami.
A ja bym jeszcze podał prostszy przykład.
Jak się uczymy jeździć na rowerze, to się
przychylamy w jedną, to się uczymy, żeby
kierownicę tam w drugą stronę tak i później
i to jest to na początku ileś razy tam
jeździmy i musimy myśleć, myśleć, myśleć,
a później już to wszystko samo nam przychodzi.
To tak samo mam poczucie jest z tym rozpoznawaniem.
Dlatego tak ważna jest ta praca właśnie
no ze sobą i przy ten kurs dla empatów tego dv.
No i ten kurs dla empatów tego dv.
To mi się wydaje, że to jest dobry kierunek,
jeśli ktoś ma środki i rezonuje z tym.
To wydaje mi się, że to jest ciekawy kierunek.
Tak jak go obserwowałem, no to.
No to całkiem tak jakby.
Dobry system chyba wartości ma tak tak tak mi to rezonuje,
bo to głównie to ma dla mnie największe znaczenie,
jak no jak kogoś poznaję, czy nie, czy ta osoba nie narzuca.
Tak jakby.
Tylko się dzieli taką takim czystym esencją,
tak jak w instytucie, tak?
Macie narzędzia.
Tak jakby dzielimy się, ale nie musicie nic, nie?
Wierzycie w Boga?
OK, nic nie zmienia.
Eee to jest też ciekawe zagadnienie,
a propos wampirów energetycznych,
że wampiryzm energetyczny to jest nic innego jak.
Koń trojański ktoś nam wrzuca jakąś emocję i my sami ją
przyjmujemy i tak naprawdę sami zaczynamy oddawać energię i to.
To tak to działa i znowu mnie praca ze sobą pozwala nam
się przed tym obronić świadomie.
No tak jakby nie nie nie zostaniemy w ten sposób zaatakowani,
jak będziemy się samoświadomie Ela.
Widziałem, widziałem.
OK, no bo wyzwałeś mnie już na samym początku od.
A to dopiero a to to się odgrzewałaś no no dobra.
Eee ja mam taką czemu cały czas ciebie widzę na ekranie,
no bo ja jestem najważniejszy.
Ja nie mam jakichś jak jako ja nie mam jakichś takich w eee istotnych
chyba informacji nowych, które chciałabym powiedzieć, ale.
Jak osoba, która.
No ma trochę empatii.
Zarezonowało trochę rzeczy, które powiedzieliście tutaj dzisiaj u mnie i tak z mojej z mojej
perspektywy.
Tak chciałam nie może wypunktować sobie, że.
Ja mam takie wrażenie, że moje życie do pewnego czasu to było jak jak
checklista, którą odhaczam.
Eee i na przykład to, co kiedyś to, co powiedziałeś do mnie w pewnym momencie, że.
Eee, dlaczego pewne osoby pojawiają się, żeby była równowaga, to ja mam takie wrażenie, że.
Eee pracowałam, bo ja trafiłam na psychopatu w moim moim zawodowym.
Ostatnio przez ostatnie dwadzieścia lat.
Cały cały czas, nieważne jaka to było miejsce pracy, zawsze moim szefem bądź osobą, która była
najbliżej za mną był psychopata bądź psychopatka.
Ja bardzo długo nie mogłam zrozumieć, co to jest.
Eee no i w końcu później odkryłam, że.
Hmm.
Że że że to jest właśnie to, ale tutaj łączę to z tym, co powiedział Marek, że jakieś trzy lata temu, kiedy weszłam
na moją ścieżkę rozwoju duchowego, okazało się, że też równolegle w międzyczasie zrobiono mi takie badania.
Eee kliniczne i tak dalej i tak dalej.
I tam jedno zdanie z tego badania, które zapamiętałam, to to, że ja nie umiem, znaczy nie mam umiejętności, czy nie umiem, czy nie mam predyspozycji.
Żeby zauważyć moment, kiedy coś zaczyna być dla mnie szkodliwe.
Czyli to się łączy z tym, że nie umiałam postawić granic, tak.
No i to już było wtedy, kiedy ja doszłam wcześniej do tego wniosku jakieś pół roku temu, że właśnie tego nie umiem.
Później się pojawiły te badania, które mi to potwierdziły, czyli całe moje ten takie rozwojowe życie, nie duchowe, tylko rozwojowe osobiste.
Do yy zostało potwierdzone też naukowo, tak.
Bo ja połączyłam coś takiego, o czym Marek mówił, że bardzo yy to doświadczenie z dzieciństwa przełożyło się na to, że yy ja reagowałam z poziomu traumy na wiele rzeczy.
Nie wiedziałam wtedy, że to jest dokładnie to.
To mi się, że tak powiem, dopiero od roku jestem jakby w procesie, no w procesie rozwoju.
Ale to było związane z traumą, czyli ta nadwrażliwość była połączona z moim, nie wiem, talentem.
Czy, czy, czy cechą empatii.
I to było takie combo, tak, że yy, że po prostu yy empatia plus nadwrażliwość plus ten stan emocjonalny plus stan przetrwania.
Ja w tym wszystkim miałam po prostu tak ogromny miks, że teraz po prostu, jak to za twardoski mogę mówić, że rozwiązuję sznurowadła powoli.
I staram się teraz coraz mniej, bardziej ostrożnie, ostrożna jestem, żeby definiować pewne rzeczy.
Bo tak jak kiedyś definiowałam je.
One jednak przy innych.
Z innych zmiennych okazywały się, że z czegoś innego wynikały.
Ja bardzo długo to, co z kolei powiedziała Beata, bardzo długo yy jakby odrzucałam, wypierałam, nie, nie dopuszczałam do siebie.
Yy tego, tego z czym się bierze trauma rodowa w moim wypadku.
I to też w jakiś sposób gdzieś tam się przełożyło, yy połączyło się z tym, z tymi, z tą empatycznością nadwrażliwością.
Ale z kolei bardzo rezonuje ze mną to, co mówi Dominik.
O, yy o tym, że czytając książki Newtona, yy ja odkrywam tam wiele takich rzeczy, które widziałam u siebie.
To znaczy ta inność to jest okej, ale tam też Newton podkreślał, że są osoby, które przychodzą na ten świat, które nie będą mieć więzi takich tradycyjnych,
w zrozumieniu naszym takim definicji tradycyjnych z rodzicami.
I ja całe życie tak miałam od dziecka, że miałam wrażenie, że ja jestem po prostu w jakimś takim sztucznym środowisku, w którym muszę być, żeby przeżyć pewne rzeczy.
Już jako dziecko miałam taką świadomość, tak? Tak jak miałam świadomość, że religia to jest teatr.
Dopiero w ósmej klasie szkoły podstawowej zrozumiałam, że to nie jest teatr.
Ale to sztuczne środowisko dla mnie było, od zawsze tak to postrzegałam.
I wiecie, ten miks, to kombo tych wszystkich doświadczeń dopiero teraz zaczynam chwytać.
I ja mam, podobnie widzę rodziców jak Dominik, ale też rozumiem, co chce powiedzieć Beata.
Bo te traumy gdzieś, które na przykład rodowo się u mnie ciągną, mam potwierdzone przez rozmowę ostatnio z moją mamą, która przy okazji choroby na Alzheimera nagle przypomina sobie pewne rzeczy, których wcześniej na przykład nie pamiętała.
I jakby nowe rzeczy zaczynamy odkrywać.
Więc tak, mam odczucie, to co Dominik chciałeś powiedzieć.
Tak, mam odczucie, to co Dominik chciałeś powiedzieć.
I myślę, że ja jako osoba współodczuwająca, ale nie tylko, mam dokładnie to samo.
Natomiast faktycznie doświadczamy przez te więzi.
Tylko, że na przykład ja nie do końca umiem używać tych wszystkich słów, które Wy używacie, bo każdy z Was ma jakieś inne doświadczenia i ten język jest po prostu bardzo ubogi.
Ja sama jak dochodzę do pewnych doświadczeń, konstruuję sobie pewne wyobrażenia, definiuję je tak, jak ja je odczytuję.
I czasami też proszę o korektę.
My się tu mocno wspieramy niekiedy z Dominikiem, jak definiujemy pewne słowa.
Ale to dla mnie też jest jakaś taka nowość.
Natomiast niesamowite było to, że w każdej wypowiedzi coś u mnie po prostu jakby się tak dookreśliło.
I podoba mi się ten temat.
Ja łącząc się na to spotkanie byłam fatalnym po prostu takim amoku.
Właśnie dlatego, że ja mam przepływ taki.
Nie artystyczny, ale w ogóle mam taki przepływ trochę jak artyści.
To ja po prostu zapominam o potrzebach fizjologicznych.
Czyli nie jem, nie piję, nie śpię itd.
I to też jest taki element, że ja nie umiem tego do końca tak...
Uczę się to regulować.
Natomiast chciałam powiedzieć o jednej rzeczy, co powiedzieliście oboje z Pawłem odnośnie zarządzania.
Bo ja jestem osobą, która przez paręnaście lat zarządzała.
Uważam, że całkiem nieźle.
W oparciu o zdolności, umiejętności miękkie.
I nie przypominam sobie takiej rzeczy, która się mi się z tym zadała.
Ale ja jestem w takiej sytuacji, żebym jako empatka miała doświadczenie z tym, o czym wy mówiliście.
Ta osoba albo nie ma zdolności zarządczych, albo predyspozycji, albo ktoś ją źle nominował na to stanowisko.
Bo to naprawdę jako empatka ja nie mam czegoś takiego, że ja widzę każdą osobę i ja po prostu od razu odczuwam jej wszystkie emocje.
Absolutnie.
Po prostu nie ma czegoś takiego.
Poza tym jak wymagam, to wymagam.
Jest konkret.
Jak nie robisz, to nie robisz.
I daję ci poprawę.
Nie daję ci...
Ty jesteś taka...
A przykład jest z Instytutu, więc wiesz...
Okej, okej.
Tylko, że mówię o tym, że nie każdy empata powinien być zarządzającym.
Zgadza się, zgadza się.
Ale świetnymi zarządzającymi są też empaci.
Tylko, że no jakby...
Ja też zaczynałam zarządzać, kiedy pracowałam z psychopatami.
I muszę się przyznać bez bicia, że pierwsze moje szaleństwa zarządcze były oparte na tym, jak kopiowałam psychopata.
Więc dopiero później...
Ale popatrz, właśnie zrobiłaś to, co mówiłem.
Że się uczyłaś właśnie od tych, którzy są najbardziej tak jakby, że tak powiem hardkorowi w tym zarządzaniu.
I to jest super przykład.
Bo ja tylko dodam krótko w tym, co...
My się skupiliśmy na pewnych specyficznych sytuacjach, nie definiując, że empaci są taczy, cysiacy i w ogóle.
Tylko na pewnych sytuacjach, żeby ktoś...
Żeby ktoś, kto z tym rezonuje, być może zobaczył jakiś ten wzorzec, który pomoże mu wyjść z tej sytuacji.
To raczej taki był cel.
Natomiast, broń Boże, nie definiujemy, nie?
Tak jakby, tak jak mówisz, empata może mieć...
W ogóle nie wyglądać na empatę, nie?
Tak, no ja na przykład raczej nie zawsze wyglądam na empatkę.
No ale istotne.
Jeszcze jedna rzecz, z którą się chciałam podzielić, to to, że ja mam doświadczenie.
I to wydaje mi się, że...
Tak jak mówię o tej checklistie, że ja całe życie mam wrażenie, że ja odhaczam po prostu checklistę.
To też na mojej checklistie był związek z narcyzem, związek z alkoholikiem.
Jakby mam po prostu doświadczenia, które...
Kończyły się pewne doświadczenie i ja po prostu nawet przy jakiejś tam jednej mojej relacji
powiedziałam, że ja nie wiem w zasadzie, po co my ze sobą jesteśmy, ale chyba już...
Chyba to miało być na tej checklistie.
Nawet użyłam takiego swojego...
Nawet użyłam takiego sformułowania.
Jak ja to powiedziałam na głos, to sobie uświadomiłam, co ja po prostu powiedziałam.
Więc no jesteśmy faktycznie różni, inni.
Każdy z nas przychodzi tutaj po to, żeby nauczyć się pewnych doświadczeń.
Czy dożyć, tak jak bardzo mi się to sformułowanie Beaty podobało, że dożyć,
to muszę sobie przeanalizować, jakoś wrzucić na mój dysk do analizy.
Bo ja wbrew pozorom sporo analizuję.
I też mam takie...
Mam takie nieodparte wrażenie, że bardzo dużo osób właśnie myli empatów, czy empatię
z zupełnie innymi stanami.
I to jest też właśnie...
No często, tak?
O to dziś o tym rozmawiamy.
My mamy właśnie...
My mamy problem właśnie z definiowaniem.
Dlatego warto zadawać to pytanie, co rozumie ktoś pod tym pojęciem.
A i jeszcze uciekła mi myśl, że właśnie...
Łącząc się na to spotkanie, byłam właśnie w tym przepływie takim,
że sobie chyba nic nie będę rozumiała.
Ale temat mnie tak wpycił, że nawet jakoś to bardzo fajnie.
I jeszcze akurat padły takie rozmowy, które gdzieś tam z mojej strony mogę potwierdzić,
czy też potwierdzić, że jeszcze...
A mówię, jest coś agresji.
Jest jeszcze coś takiego, jak autoagresja.
Empatii też mogą sobie zrobić autoagresję.
Autoagresję świetną.
Stąd choroby autoimmunologiczne i różne inne takie.
Syndrom ofiary też i tak dalej.
Tak.
Ale na przykład ja zanim odkryłam, dlaczego pracuję z psychopatami,
to też tutaj dla Beata i Marek o tym też powiedzieli,
że właśnie też wypracowałam, przetestowałam na sobie syndrom ofiary.
Jak to być?
I po prostu miałam wrażenie w pewnym momencie, że jak już odkryłam, że to jest to,
to nagle się skończyło.
Ale wcześniej po prostu świetnie funkcjonowałam w tym.
Teraz to po prostu...
Ja mam wrażenie, że musiałam po prostu to przeżyć.
Ale podoba mi się to, że może psychopaci dla równowagi pracowali ze mną.
Ja się śmiałam, że ja ocieplam, że moi szefowie ocieplali sobie mną wizerunek, tak?
I tak dalej, i tak dalej.
I rzeczywiście pozwalałam pracy na to, żeby mnie wykorzystywano w sensie takim,
no właśnie jak to potrafią psychopaci wykorzystywać.
I to jest...
A tamtą chwilę pewnie ci to...
A tamtą chwilę pewnie ci to nawet sprawiało przyjemność, że jesteś potrzebna i tak dalej.
Ale to tak działa.
Tego nie miałam.
I tutaj w moim wypadku to akurat nie, nie do końca tak jest.
Jakby bardziej...
Potrzebna się czułaś?
Myślę, że to wynikało z udowodnienia tak, że ja...
No, ale to już taki bardzo osobisty temat.
Nie chciałabym w to wchodzić.
Natomiast jak, wiecie, uświadomiłam sobie te...
Co tu się zadziało, to nagle się okazało, że ja podjęłam decyzję, że odchodzę z tej pracy,
ale no...
No, chyba tam miesiąc później czy dwa miesiące później rzeczywiście odeszłam
i to było na różnych tam jakiś warunkach.
Więc to jest niesamowite, jak to się rozwiązuje.
Natomiast no nie wiem, chyba już tutaj wszystko, co miałam dopowiedzieć, to dopowiedziałam.
Nie wiem, jeżeli ktoś coś...
Może tak.
Super, że się podzieliłaś.
Dzięki, bo fajne rzeczy powiedziałaś i nawet, nawet nie wiem, dla mnie to ciekawe jest, co powiedziałaś.
I to jest tak, że często dzielimy się, ale fajnie jest słyszeć, że do kogoś to trafia, więc dzięki.
W sensie, że coś rezonuje.
Dwa.
Ty widzisz tylko mnie?
Nie widzisz na przykład, że Beata jest i zaraz...
Nie widzę Beata, ale wszyscy są tacy malutki.
Ty jesteś tam.
A, czyli ten widok masz tego mówiącego zrobiony, to masz po prawej na górze i na galerię kliknąć wtedy.
Tak, ale on się nie zmienia, bo nikt inny nie mówi oprócz nas, tak? To dlatego...
Nie, nie, na galerii widać wszystkich, którzy mają włączoną...
Tak, ale u góry ich widzę, tak.
Nie.
Nie, ty masz w prawym górnym rogu czarnego pola, masz wyświetlony.
Tak, tak, tak, widok mówiącego, tak, tak, teraz mam ciebie.
Tak, ale jak włączysz na galerię, to będziesz miała wszystkich.
Tak, ale ja muszę mieć okulary, żeby te filmy...
Czyli masz włączony widok, który tobie pasuje.
Tak.
Ok, dobra, rozumiem. No więc dzięki w ogóle, że się podzieliłaś, to...
Znaczy, jak mówiłaś, to mi też rezonowało z kolei, że ja moją mamę sobie tak wybrałem, moja mama ma opanowaną miłość bezwarunkową, a z perspektywy...
Ja już o tym mówiłem, a z perspektywy czasu w tej chwili, to ja mam...
Ja z moją mamą o tym rozmawiałem, ja jej powiedziałem, mówię, słuchaj, ale ja cię próbowałem zniszczyć, przez całą młodość próbowałem cię zniszczyć.
Zrobić coś takiego, żeby cię tak jakby zapanować nad tobą i w ogóle...
A ty ciągle wstawałaś i w ogóle się nie przejmowałaś i mówię, bo masz tą miłość bezwarunkową opanowaną.
A moja mama tak.
Mówię...
No i...
No i doświadczałem, to było...
No, no.
No i już nie będę przytaczał przykładów, ale naprawdę bardzo wyszukane miałem metody, żeby próbowałem jej autorytet jakoś podważyć, coś, to, tamto, różne historie takie były.
No była jaka była, ale miłość bezwarunkową ma opanowaną i po prostu...
No i już.
I to się nie zmieniło i faktycznie tego doświadczyłem.
A po to tu przyszedłem, tak?
I to tak samo mi rezonuje z tymi, tak jakby z doświadczeniami twoimi z pracy, nie?
Może przeciwieństwo, no bo ja z kolei jestem analityczny umysł, ale gdybym nie miał takich doświadczeń z dzieciństwa, z młodości, pewnie zupełnie inaczej wszystko wyglądało.
No jeszcze jedna rzecz mi się przypomniała, to co mówił Marek, że o tych traumach, nie? I tej nadwrażliwości, że to rzeczywiście, no to się wytwarza, żeby po prostu się... żeby dziecko mogło przeżyć, tak?
Więc tylko właśnie tutaj wchodzimy już w te zagadnienia psychologiczne, których no ja się nie chcę wypowiadać, bo nie jestem specjalistką.
Ale mówię o swoim doświadczeniu, że ja miałam takie combo tych różnych doświadczeń.
Tak.
I nie do końca muszę powiedzieć, że gdzieś mi to wychodziło u specjalistów, że tak naprawdę to sama do pewnych rzeczy doszłam i słuchając innych osób, czy sprawdzając na sobie, bo ja generalnie wszystko sprawdzam zawsze na sobie i nie wierzę jakoś ślepo, interesuję się.
Natomiast no to jest mocno skomplikowany ten temat z tą empatią, bo ona tak zahacza o wiele przestrzeni, tak?
No to nie jest naszą ambicją tutaj prowadzenia jakichś dyskusji psychologicznych. My tutaj wybieramy jakieś takie tematy i tą empatię też tutaj troszeczkę chcieliśmy odczarować i zidentyfikować ją w ogóle, czym ona jest.
I wesprzeć empatów też, tak jak Zygmunt mówił.
Też wesprzeć, pokazać może jak ją zidentyfikować i co sobie...
Jak nią może zarządzić, może jakieś inspiracje z tego spotkania będą właśnie...
Liczę na to, że ta właśnie złota zasada zachowania równowagi i to we wszystkim, nie tylko w tym stawianiu granic, gdzie kończy się ta empatia, jest rzeczą, o której warto zawsze mówić.
Także...
Tak.
Muszę, że jak najbardziej.
Narzędziem, które z jednej strony pozwoli osobom, które uważają, że są za mało empatyczne, a chciałyby więcej, no to tutaj podpowiedzieliśmy, co można zrobić. Medytacje wdzięczności, medytacji miłości. Zresztą nawet ta medytacja wdzięczności dzisiaj była na wstępie i tam padło...
...
Z drugiej strony, tak jak Dominik sugerował, w medytacji można zidentyfikować, czy już doszliśmy do granicy, czy to nam służy, czy nie służy, sytuacja, w której empatycznie uczestniczymy, więc jak najbardziej te narzędzia, które Instytut Monroe'a oferuje...
...
w rozwijaniu zarówno empatii, jak i rozwijaniu umiejętności zarządzania tą empatią.
No a oprócz tego, tak jak też wcześniej stwierdziłem,
empatia sama w sobie nie istnieje w próżni,
więc może być nawet ciężko z nią wyłuskać z tych różnych elementów,
które jej towarzyszą, właśnie jakiejś takiej nadwrażliwości,
jakichś uwarunkowań, które spowodowały, że ona się rozwinęła.
Zresztą dość często też, niezależnie od tego,
że empatia jest mylona z intuicją chociażby.
Tak przyszło mi do głowy, Pawle, że można by też było spojrzeć na ten aspekt
jako pewien stan w nas, pewien stan, który w nas istnieje.
I tutaj będą poprzez ten stan właśnie przemawiały emocje na dany czas,
na dany moment i w danej relacji, w której się znajdujemy.
Wtedy ta empatia się uaktywnia, ale to poprzez stan, w jakim my jesteśmy na ten dany moment.
I myślę, że nasz stan emocjonalny będzie miał na to wpływ.
Nie wiem, co na to psychologowie powiedzą.
Natomiast wiele aspektów na to będzie wpływało.
Stan emocjonalny, energetyka.
Ja myślę właśnie o stanie takim, wiesz co, przepraszam, że Ci pozepsułam,
tylko do końca taki stan na wielu poziomach, w jakim jesteśmy.
Także myślę, że tak, że tutaj wiele aspektów na to wpływa.
Jest to temat, na którym moglibyśmy pewnie dyskutować długo.
Być może też by się on rozmył przez to mocno.
Ja jeszcze mam taką jedną uwagę, bo wróciło do mnie słowo współodczuwanie,
które ja dość mocno lubię.
Pojawiło mi się też takie, w tym momencie takie,
przypomniała mi się taka historia, że ja nie jestem jakąś bardzo rozdającą się
na lewo i na prawo empatką.
Natomiast często jakby ta mój współodczu...
ta umiejętność współodczuwania mam wrażenie, że niekiedy pomaga
niektórym osobom, moim bliskim, tam znajomym, ponieważ ja mogę im podpowiedzieć pewne...
Może nie, jak mają się zachować.
Ale podpowiedzieć stany emocjonalne osób, które oni nie do końca rozumieją.
Tak?
I to na przykład, no już funkcjonuje tam u moich znajomych taka ksywka, że telefon,
telefon w kuchni, welly, bo zawsze to jakby na ten dzwoni taki stacjonarny telefon do mnie.
I to nie jest na tej zasadzie, że ja się rozdaję, czy to mnie wyczerpuje.
Natomiast niekiedy, niekiedy to po prostu innym pomaga, nie?
I daj mi...
Mi też satysfakcja, że...
Daj mi inspirację na przykład.
Tak, że...
Że spojrzeć na to.
I to robił ten empata trochę.
Dla mnie to jest neutralne wtedy.
Ja jakoś nie...
Nie jest to dla mnie obciążające i tak dalej.
Ja po prostu jakby próbuję neutralnie.
Aczkolwiek muszę przyznać, że część osób niekiedy, jak ja reaguję z takiej swojej strony,
to różnie to odbiera.
Wiesz, ja od razu słyszę w swojej głowie challenge accepted.
Zaraz zadzwonię po spotkaniu.
To, o czym mówisz, to takie bardzo, myślę, konstruktywne i praktyczne wykorzystanie właśnie empatii,
że ty odczuwając, czy czując, czy współodczuwając tę drugą osobę,
masz inną perspektywę, więc możesz dać jakąś inspirację, jakąś wskazówkę nawet takiej osoby z innej perspektywy.
Kiedy ta osoba jest na przykład jakoś zapętlona w swoich przekonaniach,
i nie widzi pewnych rozwiązań,
ty będąc,
czuwając się,
czy rozumiejąc tę osobę w danym momencie,
ale mając inną perspektywę, możesz znaleźć jakieś rozwiązanie, które będzie wyjściem z sytuacji na przykład.
Ja wiesz, ja jeszcze o czymś myślałam, że mnie się zdarza też czasami jakby tłumaczyć w takim trójkącie,
jakby drugiej osobie tą osobę.
I to jest niekiedy,
zwłaszcza panom tłumaczę, na przykład dziewczyn,
ale zwłaszcza kobiet.
Ale to ostatnio naprawdę było niesamowite,
i wydaje mi się, że tutaj jest kwestia właśnie empatii,
czy tego współodczuwania bardziej wchodzi w grę.
I to jest takie, dla mnie to było ciekawe spostrzeżenie,
że właśnie w taki neutralny zupełnie sposób,
mówiąc o, nie obgadując, nie mówię o historiach danych osób, tylko o stanie,
o stanie emocjonalnym, co ta osoba odczuwa.
Więc taki trójkąt konwersacyjny się, nie wiem jak to nazwać, tworzy.
Też mi się wydaje, że to jest empatia wtedy.
Z jednej strony można by powiedzieć, że za kogoś robisz robotę, wyrażając tę osobę,
natomiast z drugiej strony można powiedzieć, ale być może ta osoba nie umie
i się uczy w ten sposób siebie wyrażać, jak ty ją wyrażasz.
Znowu, myślę, że wszystko jest ok.
Tak się dzielę, bo od razu tak jakby to może wskoczyć komuś w którąś z tych, co powiedziałaś.
Wszystko jest ok. Kwestia tak jakby po prostu, żeby te umiary znać.
Tak, umiar i równowagę.
Jako docelowe narzędzie.
Czyli jakby ja zaprzestałem pracy ze sobą, będę sobie chodził do profesjonalnego empaty,
on mi zawsze powie, z czym pracować i tyle. No to nie.
Nie, nie. To jest absolutnie. Tutaj, tutaj.
Ja widzę duże niebezpieczeństwa.
To nic, czego by polecać.
Fajne masz doświadczenia.
Tylko po prostu, no ja jakby doświadczam na sobie, tak uczę się na sobie.
Natomiast absolutnie nikomu tego nie polecałam, bo to jest ogromna odpowiedzialność, tak?
No też na dodatek.
No i nie zawsze chyba przyjemnie jest, jak tak, wiesz, te emocje czujesz, nie?
Nie wiem.
To nie jest tak.
Mnie się tylko kilka razy zdarzyło, że fizycznie zaczęłam czuć emocje.
No właśnie.
To nie jest fajne.
Bo ja widziałem na ustawieniach raz po prostu coś takiego widziałem.
Obok mnie dziewczyna się zwija na podłodze, płacze i w ogóle.
I ja tak normalnie patrzę się i mówię, kurde, to się dzieje?
A jeszcze ją kojarzyłem tam gdzieś z rozmów, ten i tak.
Ale ja nie wiem, czy to...
Że tak można w ogóle, że i ona naprawdę, a ona po prostu poczuła.
Została wbita w jakiś tam ten i...
Pamiętam, że minę musiałem mieć dobrą, bo po prostu tak...
Tak.
Ale nie wiem, czy to jest empatia, czy to nie jest coś innego.
To jest innego, znaczy to myślę, że to jest powiązane, tak jakby bardziej chodzi...
W tym momencie mam na myśli, że w ogóle nasza zdolność podłączenia się,
bo to też jest poniekąd dla mnie powiązane z empatią, tak?
Tylko teraz raz się możesz świadomie podłączyć tak mocno, innym razem poprzez jakieś programy.
Ja wiem, że to jest co innego ustawienia, ja wiem.
Także nie otwierajmy tego tematu.
Ja się...
Właśnie, jak otworzysz puszkę Pandory, to się nie skończy.
Ja chcę tylko powiedzieć, że w ustawieniach nie ma empatii.
W ustawieniach jest prawda, taka jaka jest.
Więc te emocje były prawdziwe.
Tak, tak, ale ja nie mówiłem o nieprawdziwości.
Bardziej chodzi mi w ogóle o zdolność podłączenia się.
Czyli w sensie, że w ogóle mamy wtyczkę, którą można się tak...
I to raczej o to mi chodzi.
A to ciekawe, że nie ma empatii, nie ma czegoś takiego.
Tak, nie ma empatii.
Ale nie wchodźmy w ustawienie.
Paweł ma rację, ja nie.
Gaduła nie podtrzymał.
Nie otwierajmy tematu, bo to nam...
Popłyniemy.
Wiesz co, Pawle, ja myślę, że to jest bardzo ciekawe.
Myślę, że to jest bardzo ciekawe, dlatego że...
Empatia, mówię, jest pewnym stanem, który jest w nas.
I też w tej empatii coś dożywamy, co mamy do dożycia w sobie.
Dlatego jedni mają tą empatię bardziej nasiloną, inni być może mniej ją odczuwają.
Bo to w zależności od tego, w jakim stanie jesteśmy, na głębszych poziomach i co dożywamy poprzez tą empatię w sobie.
Tak, tak, oczywiście. Tutaj jak najbardziej się z tym zgadzam.
I po to mamy tyle tych różnych możliwości wyrażania siebie, chociażby właśnie poprzez empatię.
Wyrażania siebie...
Czy innej osoby poprzez siebie, albo siebie poprzez inną osobę, jak zwał, tak zwał.
A to jest tylko jedno z wielu narzędzi, które mamy.
Tak, tak.
Więc skupiliśmy się dzisiaj na tej empatii po to, żeby, no właśnie, tak jak już wcześniej padło, żeby ją zidentyfikować, czym jest.
Być może dać jakieś wskazówki, być może dać jakieś inspiracje.
Mariola miała pytanie jakieś, podnosiła rękę.
Czy Mariola chcesz jeszcze coś powiedzieć?
Dziękuję, że gdzieś nie mogę uczestniczyć, tutaj przysłuchiwać się Państwu.
Mam trzy córki w wieku szkolno-przedszkolnym i często właśnie doświadczam tego, że jak szłam jakby do szkoły, odbiera dzieci i tak dalej,
często miałam dwie takie sytuacje, gdzie chłopaki wracając ze szkoły, jakieś takie mieli krytyczne, krytyczne jakieś sytuacje z rodzeństwem,
albo coś się zadziało w szkole takiego, że ten taki chłopaczek z którejś tam, nie wiem, trzecia, czwarta klasa stoi i płacze tak przy zbiegu ulic na skrzyżowaniu.
No tak.
I akurat...
Tak, tak.
I akurat nikogo nie ma dorosłego.
I ja podchodzę, gdzie często widzę i reaguję, tak?
I to dziecko i się pytam, co się stało, mogę Cię przytulić?
Tak.
I nie znam dziecka w ogóle, tak?
Ale widzę, że ma takie emocje, a ja je po prostu widzę już z daleka, coś się dzieje.
I tak zapytałam, co się dzieje, on mi odpowiedział, opowiedział tą sytuację i się pytam, czy są rodzice w domu, bo widzę, że idzie do domu.
No, mówi, że nie ma nikogo.
No i zawsze pytam o tą mamę, czy jest w domu, czy nie i ten opowiedział mi, zeszły emocje i spokojnie mówi, chcesz iść do domu, czy mam zadzwonić do kogoś, czy ten, czy...
Nie, nie.
Czy jesteś w stanie już iść, tak?
Czy w porządku?
Tak, już mogę iść.
Widziałam po dziecku, nie?
Ja mam córki, chłopaki, nie wiem, jak się...
To jest dla mnie trudne do uchwycenia, małe dziecko, bo ja mam córki, chłopaki, nie wiem, jak się...
To jest dla mnie trudne do uchwycenia, z małymi chłopakami, tak?
Czy oni tak samo mają wrażliwość jak dziewczynki?
Trudno mi, to, trudno mi...
Stwierdzić, ale także potwierdziłam jego emocje, zapytałam się, on mógł po prostu...
to wyludzić, że on upl hayał, bo nam państwo to وس implikuje, za potrzebę.
Gdzie on te emocje wymagała?
Kójciej?
Grzej?
się mnie? Okej. Ja mówię, w razie co,
no to tak mogę, czy pokoju zadzwonić,
czy się z Tobą zaopiekować, czy pójdziemy
do szkoły z powrotem i coś, nie?
A później miałam
sytuację w szkole
i też jakieś dziecko, chłopak, aż się
po prostu rozpłakał, coś tam, czy właśnie
coś nie zdążył mamie powiedzieć, czy coś.
I tak, i ja byłam
jakoś tak najbliżej i
mówię znowu, tak, czy Ci coś pomógł?
Coś się stało? Płaczesz, czy
nie wiem, no po prostu
no takie mam
doświadczenia. I ostatnio,
i ostatni,
przedwczoraj bodajże mój mąż,
tak, ma trzy córki, żonę,
a mi po prostu może
na zakrętach z emocjami
nie do końca
on rozczytuje, tak, że
dziewczyny mają cały
wachlarz emocji, a
to rozchwyca, mówi, o kurczę.
Nie mówię,
odejdź na chwilę,
poczekaj, one na przykład to, to, to, to
chcą i
nie, i tak jest
tym, że, to muszę
tłumaczyć, ale od małych
po prostu przyjmuję i ok,
tak jest, oni
to mi dadzą, ale nie zaburza mi
to jakby emocji na
później, na cały dzień, tylko widzę,
a kurczę, fajnie, że byłam w tym
momencie, mam tą
empatię i cieszę się,
że mogłam być tam, tak?
I ok,
ale właśnie,
potrzebowałam, chyba dzisiaj trafiłam
do Państwa, potrzebowałam takiego
pod...
potwierdzenia u siebie, że
kurczę, no,
mam tą
empatię i to nie jest złe, że
kurczę, no, przejmę się tym dzieckiem, tak,
coś się dzieje.
Dobra, dziękuję ślicznie, dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Sztuka to, żebyś tak jakby panowała i
wiedziała, wiesz, tak jakby świadomie
wspierała, bo to głównie,
mam poczucie, o to chodzi.
Tak, po to, że między innymi
tutaj spotkaliśmy, żeby
o tym wspomnieć, zidentyfikować
i też pomóc jakoś
tym osobom szczególnie, które
mogą gdzieś tam się w tych,
w tej empatii zatracać,
jak to tak dzisiaj. Bo chodzi o to,
że nie zawsze jest dobry moment, że każdemu
pomóc. Chodzi o to, że
to może być wyzwanie dla empaty,
że tak samo jak,
to dokładnie jest ten sam schemat,
jak jest dekompresja w
samolocie i jesteśmy z dziećmi,
to wszędzie
jesteśmy uczeni, że najpierw sobie
zakładamy maskę z tlenem,
a później dziecku, bo dziecku jak założymy,
a sami stracimy
przytomność, no to to jest
gorsza sytuacja niż jak
temu dziecku będziemy mogli pomóc,
tak, bo my będziemy.
No w skrajnym przypadku nawet może być
tak, że źle założenie po prostu.
I chodzi o to,
i to chodzi trochę o to, że
często wyzwaniem dla empatów
jest nauczyć się na przykład odmawiać.
Nie wszystkim muszę pomóc.
Tak bardziej chodzi o wyciągnięcie
pewnego schematu i takiego
przyjrzenia się temu.
Ja tam się często z tym
spotykam, że tak jakby osoby
empatyczne mają trudność z odmawianiem
i zresztą mam poczucie, że w mediach
się pojawiają te nagrania
empatii i narcyzy,
to mam poczucie, że to trochę o to chodzi,
że ci empatii to nie jest
tak, że empatii i narcyzi,
czy tam psychopaci, tylko chodzi o to,
że ci empatii
to mają właśnie po prostu do przerobienia,
żeby się nauczyć
wyłączać to wobec,
czy też regulować wobec tych,
co nadużywają, albo
wobec sytuacji, w których
jest moment, żeby zadbać o siebie,
a nie rozdawać.
I to chodzi tylko o takie
zainspirowanie, bo być może
wiele osób tak jakby ma to opanowane,
tak, z tym zarządzaniem.
No.
No dobrze. Bardzo dobre
podsumowanie, Dominik, dzięki
bardzo.
I myślę, że możemy
w tym momencie postawić
kropkę. Wywołaliśmy Marka.
Wywołaliśmy Marka.
Marek
jako empata wyczuł właśnie, co
chciałem powiedzieć, że zbliżamy się do
końca
tego spotkania,
dlatego się pojawił na wizji.
I co?
Myślę, że tak, że to było
dobre podsumowanie na koniec.
Może będzie do
czego wracać w tym spotkaniu.
I chcieliśmy
podziękować Wam za
dzisiejsze uczestnictwo i taką
aktywność w tym naszym spotkaniu.
Było super.
Dziękujemy za Wasze głosy.
Dziękujemy za podzielenie się z Waszymi doświadczeniami,
Waszymi spostrzeżeniami, Waszymi perspektywami.
Bo właśnie
o to chodzi.
Z drugiej strony
tutaj wiadomo, że
można pootwierać różne tematy i ciągnąć.
Mnie też to interesuje,
to ustawia. Ja to tak jakby jakoś nie zgłębiłem,
widziałem, ale to właśnie tak jak
Paweł mówi. Zachęcam Cię Dominik,
zachęcam Cię bardzo.
Tylko się dzielę.
Jest potencjał.
Że tak powiem, trzymajmy się
tematu.
Tak.
Skoro dzisiaj mówimy...
Mówiliśmy o empatii.
Będzie pewnie jakiś jeszcze
możliwość na
porozmawiania szerzej
o ustawieniach.
Także spokojnie dzisiaj
akurat mamy już
ponad dwie godziny za sobą,
dwie i pół, więc myślę, że czas, żeby
to spotkanie skończyć.
Tak więc dziękujemy Wam
za uwagę.
Zapraszamy na
kolejne spotkanie
za miesiąc.
To
będzie...
Piąty.
Piąty?
No piąty.
Piąty marca.
Wtorek, godzina dziewiętnasta
pod tym samym adresem.
Pod tym samym adresem
jak zwykle przygotujemy jakiś
niespodziewany temat.
I tak jeszcze
podsumuję, ale to nie będzie
gadane, tylko tak.
Tak.
Więc dzisiaj
wrzuciłem linki do kursu
do profesjonalnego Empaty.
Jeśli ktoś by chciał się rozwijać w tym kierunku,
czy też rezonuje z tym, to polecam to.
Wrzuciłem link do
Superpower Film.
To jest dziesięcioodcinkowa
seria, bardzo ciekawa,
fajne wartości.
Producentem jest
babeczka, która skończyła
kursy w instytucie.
I tam się pojawiają
też trenerzy z instytutu w tym,
więc jeśli ktoś chce zgłębiać
też bardzo dobry kierunek.
No i tak.
I to tak a propos tego, co dziś
było udostępnione.
Dziękujemy za spotkanie.
Zapraszamy na następne
za miesiąc. Do usłyszenia
mówią Dominik
Kocieński i
Paweł Wyczuk.
No i Radia Paranormalium.
Dziękujemy słuchaczom
Radia Paranormalium. Dziękujemy Markowi.
Marek, jeszcze tutaj słowo
pożegnania dla słuchaczy.
Słowem pożegnania powiem, że
w szczytowym momencie było dzisiaj
na naszych streamach
stu słuchaczy.
Dzięki jeszcze raz, że jesteście.
Dziękujemy. Do usłyszenia.
Do zobaczenia za miesiąc.
Był to zapis
spotkania online The Monroe
Institute Polska.
Dowiedz się więcej o The Monroe
Institute Polska na stronie
internetowej www.tmipolska.pl
Zapraszamy także do śledzenia fanpage'a na Facebooku pod adresem facebook.com/tmipolskapl