No to zaczynamy pierwsze spotkanie TMI Polska w 2024 roku. 2 stycznia o godzinie 19:00 witają Państwa
obsługujący transmisję na YouTube'a Marek Sęk Ivellios oraz obecni już po drugiej stronie połączenia zoomowego Paweł Byczuk i Dominik Kocięcki.
Dobry wieczór. Witamy bardzo serdecznie wszystkich w nowym roku.
Dominik Kocięcki, Paweł Byczuk. Witamy na spotkaniu, na comiesięcznym spotkaniu naszej społeczności, Instytutu Monroe'a.
Razem z Dominikiem jesteśmy liderami tejże społeczności i spotykamy się właśnie raz na miesiąc, żeby podyskutować, sobie porozmawiać o tematach związanych ze świadomością, z Instytutem Monroe'a, ze wszystkim, co z tym się wiąże.
Nasze spotkania są spotkaniami typu otwarty mikrofon i zachęcamy gorąco do udziału, aktywnego udziału w dyskusji.
Bo to wtedy też ma większą wartość dla wszystkich, kiedy możemy sami sobie podyskutować i wymienić się własnymi doświadczeniami.
Dominik jest, oprócz tego, że jesteśmy liderami społeczności, Dominik jest członkiem Rady takich społeczności przy Instytucie Monroe'a.
Ja jestem trenerem.
Instytutu Monroe'a.
Także zapraszamy na nasze kolejne spotkanie.
Pierwsze w 2024 roku.
Tak jeszcze przy okazji, żeby jakoś Was zachęcić do tego, żebyście brali czynny udział.
Jest to przestrzeń, w której nie oceniamy, w której każdy może czuć się bezpiecznie.
Po to chyba tutaj przychodzimy, żeby móc porozmawiać o tematach, które nas interesują.
A o których normalnie zazwyczaj nie ma z kim porozmawiać w najbliższym otoczeniu.
Tak, bardzo często tak się zdarza właśnie, że ktoś się zaczyna interesować i nie ma za bardzo z kim pogadać.
No to jest taka przestrzeń.
Są też spotkania zamknięte, na których skupieni jesteśmy na konkretnych medytacjach.
Ale tam też często się zdarza przestrzeń, żeby coś...
omówić na przykład na koniec.
Jakiś off topic, coś poza, jeśli ktoś ma jakieś zagadnienie.
I tam jest taka bardziej kameralna atmosfera.
Aczkolwiek, no to jest wokół medytacji.
Ale jakby ktoś chciał, to też tam można.
A propos medytacji, no to zaczniemy tradycyjnie krótką medytacją, która troszkę wyrówna energię.
Trochę...
pomoże nam tutaj nawiązać lepszą łączność w czasie tego spotkania.
I porozmawiać sobie później.
Także otwórzmy się na medytację.
Tym razem będzie to medytacja uczucie lekkości.
Zaraz, zdrowie i dobrostan wrzuciłem, przepraszam.
A to miał być uczucie lekkości.
Dobra, jeszcze poprawiam się.
Bo ostatnio była.
Zdrowie i dobrostan wrzuciłem.
Zdrowie i dobrostan.
Ale to jest to, kiedy otworzyłem jest...
Tak, tak.
Ok.
Czyli opis, nie zaktualizowałem opisu.
Ok.
Dobrze, to tradycyjny test stereo.
Tak jest.
Już włączam.
I teraz czułem stereo.
Ale nie działa stereo, jak ktoś jest z urządzenia mobilnego.
Nie wiem, czy to się zmieniło.
Jak ktoś słucha nas z urządzenia typu tablet, telefon,
to prośba o użycie linku z czatu do medytacji.
Bo w medytacji są dźwięki, Hemi-Sync, które nie będą działały, jak nie widać.
A z urządzeń mobilnych nie ma stereo.
Więc trzeba wtedy użyć linka i odpalić tę medytację bezpośrednio na urządzeniu.
Nie przez zooma.
Więc jeszcze raz.
Jak ktoś jest z urządzenia mobilnego, to prośba o użycie linku.
A jak nie, to zostaje z nami.
Zakładamy słuchawki.
I to jest to, co się dzieje.
10 minut medytacja.
12.
Uczucie lekkości i po tych 12 minutach zaczynamy spotkanie.
Globalna medytacja.
Uczucie lekkości.
Odpręż się.
Oddychaj głęboko przez nos.
Weź głęboki wdech.
I zatrzymaj go.
Wypuść powoli powietrze ustami, układając je tak, jak do zdmuchiwania świecy.
Oddychaj powoli i spokojnie.
Wdychaj powietrze przez nos, a wydychaj przez usta.
3. Rób to, podczas gdy ja będę wyjaśniać ci, jak nauczyć się wspaniałego narzędzia pozwalającego ci poczuć się lżej dzięki uwolnieniu schematów, które już ci nie służą.
4. Poproszę cię o stworzenie symboli odpowiadających temu, co wywołuje u ciebie stres, napięcie, lęk lub obawy.
Na przykład aktówka lub tornister mogą symbolizować twoje problemy w pracy.
Albo, jeśli twój krewny jest chory, to niech to będzie jakaś rzecz należąca do niego, na przykład czapka lub ulubiony sweter.
Stwórz kilka takich symboli, a ja poczekam.
A teraz w swoim umyśle stworzysz skrzynię przemiany energii.
Wyobraź sobie dużą, ciężką skrzynię.
Skrzynię tak solidną, że nikt oprócz ciebie nie będzie w stanie jej otworzyć.
I nic, co do niej włożysz, nie wydostanie.
Stanie się samo, dopóki tego nie wyjmiesz.
Duża, ciężka skrzynia z solidnym, ciężkim wiekiem.
Poczekam, aż stworzysz taką skrzynię w swoim umyśle.
A teraz unieś ciężkie wieko swojej skrzyni.
Umieść w niej symbole zmartwień, lęku, złości, bólu i cierpienia, które przeszkadzają ci lub stoją na drodze do tego, by żyć pełnią życia.
Umieść je teraz w skrzyni.
Umiśle w skrzyni.
Zobacz, jak to wygląda.
Nie przeszkadzaj, robić to, co опасujesz.
Nie ble anchor z tym, coゴś mae się.
Nie
anda
Oo
o
Wciągnij z niej rurę ssącą, taką jak od odkurzacza i wciągnij to do skrzyni.
Nie wydostanie się to z niej bez twojej zgody.
Oddychaj głęboko i odpręż się.
Masz świadomość, że już nie nosisz w sobie tego, co cię stresuje.
Wszystko jest bezpiecznie przechowywane w twojej skrzyni przemiany energii.
Oddychaj głęboko i rozluźniaj się.
Poczuj ten relaks.
Wszystko jest bezpiecznie przechowywane w twojej skrzyni.
Podczas kiedy relaksowałeś się, twoja skrzynia, twoja skrzynia przemiany energii zajmowała się swoją zawartością
i ładowała, energetyzowała oraz zmieniała.
Zmieniała symbole, które tam włożyłeś w coś innego, lżejszego, w baloniki, które nie mogą się już doczekać,
na uwolnienie ich przez ciebie do nieba.
Przyjrzyj się, jak zmieniła się twoja skrzynia.
Ma inną energię, silniejszą, pełną miłości, bardziej kompletną dzięki tej pracy.
Zmieniła symbole energii, które już ci nie służą w baloniki.
Otwórz ciężkie wieko.
Wyciągnij balonik i puść go do nieba.
Wznieś ramiona i wypuść go do nieba.
Nie wiesz, jaki to był symbol, bo się zmienił, lecz jest gotowy do odejścia, a ty właśnie go uwalniasz, bo się zmienił.
Zmieniłaś się w to, co jest w twojej skrzyni.
Chcesz, żeby był częstszy i nie stiffujesz się.
Nie zmpiłał się nic.
Nie mro стор z powodu nic, gdzie nie miałeś racji i nic.
Nie zmieniłaś się w to, co jest w twojej skrzyni.
Natomiast zaczynaj się to Rhode Island, gdzie tu jest unbelievable cy olho Saksa.
Nie zmieniłaś się w to, co jest w twojej skrzyni.
Kiedy tak odlatuje i znika z pola widzenia, Twoje doświadczenie zostaje uznane za wartościową naukę.
Nie potrzebujesz nosić go dłużej w sobie.
Zabierz kolejny balonik ze swojej skrzyni przemiany energii i wypuść go do nieba, unosząc ramiona.
Patrz, jak odlatuje do nieba.
Potem opuść ramiona, sprowadzając do swojego serca pełną miłości lśniącą energię.
Zabierz kolejny balonik ze swojej skrzyni przemiany energii i wypuść go do nieba, unosząc ramiona.
Patrz, jak odlatuje do nieba.
Potem opuść ramiona, sprowadzając do siebie lśniącą energię.
Zabierz kolejny balonik ze swojej skrzyni przemiany energii i wypuść go do nieba, unosząc ramiona.
Opuść ramiona, sprowadzając do swojego serca pełną miłości lśniącą energię.
Możesz to robić zawsze, kiedy tylko zechcesz.
Włóż energię, które już Ci nie służą, do swojej skrzyni przemiany energii i poczekaj.
W tym czasie relaksuj się, wiedząc, że są one zabezpieczone w Twojej skrzyni oraz wiedząc, że przemieniają się w baloniki, które nie mogą doczekać się, aż je uwolnisz, żeby poleciały do nieba.
W ten sposób opuszczą Cię na zawsze, udając się na własną eksplorację.
Życz im wszystkiego dobrego.
Służyły Ci przez jakiś czas, lecz teraz nie są już potrzebne.
Zbierz z powrotem czystą, połyskującą energię, aby odzyskać świeżą energię życiową.
Pozwól tej energii.
Wtedy, gdy wesz do tego momentu, w którym zaczniesz odpocząć, odzyskaj, odwiedź i odczekaj na to, co jest w Twoim sercu.
Wtedy, kiedy wesz do tego momentu, odzyskaj na to, co jest w Twoim sercu.
Wyrażaj wdzięczność.
Odlicz od dziesięciu do jednego.
Kiedy doliczysz do jednego, będziesz całkowicie rozbudzony i odświeżony.
Będziesz czuć się lżej niż kiedyś.
Będziesz czuć się lżej niż kiedykolwiek wcześniej.
Dziesięć.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
Sześć.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Witaj z powrotem.
Powracamy do rzeczywistości fizycznej.
Weź głęboki wdech.
Przeciągnij ramiona i nogi.
Otwórz oczy.
Włącz kamerę.
Wracamy do dyskusji.
A dzisiaj tematem spotkania jest
Jestem kim jestem.
I to wystarczy.
Czyli
O naszej tożsamości prawdziwej.
Na początek.
Dla odmiany.
Wspomnę o
Channelingu.
Czyli przekazywaniu przez kogoś innej istoty.
Tym razem wspomnę o istocie Tio.
To jest ponoć dwanaście.
Dwunastu archaniołów.
I przez kogoś.
przekazywanych jako jedną istotę. Wrzucę link do tego, jeśli kogoś by to interesowało. Wrzucam to w takim kontekście na kanale, na którym jest nagranie z tą osobą, która channelowała tę istotę.
Jest sporo różnych osób channelujących różne istoty i w ogóle z tej przestrzeni osób. Jest też jedna osoba na pewno z przestrzeni Monroe Institute.
Wydaje mi się, że jest więcej takich osób. Na razie, jak sprawdzałem, to jedną znalazłem.
I to, co ciekawe, to to, że
oni
trochę
innym językiem mówią, ale
mniej więcej te same rzeczy.
Na tym nagraniu
to się łączy z dzisiejszym
naszym tematem.
Tio przekazuje, że
to, co najważniejsze na 2024
rok, który
ponoć ma być kontynuacją
wyzwań,
najważniejsze jest, żeby
kwestionować
to, co się dzieje, czyli tak jakby
zastanawiać się nad znaczeniem dla nas.
Tam był przytoczony cytat.
Wszystkie wody oceanów na tym świecie
nie są w stanie nas
zatopić, dopóki nie wpuścimy ich do środka.
Czyli
nasza postawa ma największe
znaczenie na
wynik tego, jak
przechodzimy przez różne trudne sytuacje,
jak się czujemy
podczas wyzwań, które nas
spotykają.
I ta praca z nami.
Samymi.
Nasza tożsamość.
Tio też wspominał
o... nie wiem, czy wspominał,
bo to kobieta czaneluje.
Wspominał, niech będzie wspominał.
Tio też wspominał
o tym, żeby nie akceptować opinii
innych, którzy negatywnie
się o nas wyrażają.
Poza, wiadomo, jakimiś informacjami
zwrotnymi dla nas, ale
mimo wszystko jest sporo ludzi, którzy
po prostu z automatu są krytyczni, negatywni.
No to warto sobie wyrobić...
Ja to tak odbieram, że warto...
Tak jakby się nastawić na to, że jak ktoś jest
z zasady krytyczny i negatywny,
to żeby tak jakby wyłapywać to i
no,
wiedzieć, że to nie ma co
tam dyskusji jakiejś prowadzić, tak?
Tylko warto po prostu,
nie wiem, jakąś sobie
swoją metodę znaleźć, czy to po prostu,
nie wiem, ominąć,
wygasić temat.
Są też
takie agresywne postawy, że tak, tak,
masz rację, w sensie...
Nie, nie.
W każdym razie istota, która jest
czanelowana, jest
istotą, która
przekazuje informacje
językiem innym niż
ten, którym się
porozumiewaliśmy wcześniej, na przykład
odnosząc się do...
Jeszcze, Pawle, dokończę.
Bo to już troszeczkę
rozwinąłem, ale dokończę, bo jest krótko.
Tak, właśnie to
zachęcam, bo
trochę innym językiem,
być może komuś to bardziej zaryzykować,
rezonuje niż na przykład Bashar, czy też
Instytut nawet. Dobra,
domykam temat. W przekazie
było też na przyszły rok
zawsze, jak coś się dzieje,
warto zastanowić się,
czemu to się wydarzyło dla mnie,
nie mi się przydarzyło, tylko
dla mnie, co to wnosi.
Bo nawet negatywne wydarzenia
można
znaleźć w nich,
czego nas to uczy, tak?
Partuje, uczy.
I jeszcze
, nie daj się złapać
na negatywnym myśleniu,
bo myśli mają znaczenie.
Wiedz,
że jest w tobie moc
i masz wybór. Ty tworzysz swoje
życie, tak? Nasze wyższe
ja w jakiś sposób kieruje nas na
pewne wyzwania, które wnoszą coś
dla nas, ale
ale poza tym
bardzo dużo
tak jakby zależy od nas.
Jakby kogoś to interesowało,
ta dygresja,
tu jest nagranie,
jest transkrypt
przetłumaczony, tylko automatem
jest przetłumaczony, nie był poprawiany.
I to tak słowo
wstępu na ten rok
i
w nawiązaniu też
do tego, o czym będziemy dziś mówić,
czyli o naszej prawdziwej tożsamości.
Paweł,
kontynuuj, bo zacząłeś mówić.
Ja jeszcze tylko tak troszeczkę
bym nawiązał, bo mówimy
tutaj o channelingu,
odnosimy się do
takiego istnienia jak TIO.
Totalny channeling istnieje
w przestrzeni Instytutu Monroe'a.
Można nawet się
poduczyć, podszkolić
w tym zakresie,
nauczyć się channelowania
i skorzystać
z
materiałów, czy ćwiczeń
przygotowanych przez Susan Griezmann,
która właśnie się
channelingiem zajmuje.
Także
można
nawet we własnym zakresie
spróbować
doświadczyć tego, czym
jest channeling.
To właśnie ona była na tym kanale,
bo ten kanał się
nazywa,
na którym jest TIO,
nazywa się Next Level Soul Podcast,
czyli następny poziom
dusza
podcast.
I tam
była też,
Susan Griezmann,
o której właśnie, Pawłe, wspominasz.
Z nią jest też wywiad
i ona też tam channeluje
swoich
guide'ów i opowiada swoją historię.
Polecam, naprawdę.
Ja sam będę zgłębiał na pewno,
bo fajnie jest prowadzone i tak
w trakcie, każda z tych osób
w trakcie włącza ten
channeling, więc
to, co jest ciekawe,
to na przykład ta
Sheila, która channeluje
TIO, channeluje z otwartymi oczami.
O!
Co jest zupełnie innym
odbiorem, tak? Ten Basza
Rozamknięte Oczy, a tutaj?
Ja tutaj właśnie
mam jedno z takich
nagrań,
jeden fragment
od Susan Griezmann.
Mediumship to się nazywa
i tam jest kilka takich
zestawów, po jednym, po dwie płyty wewnątrz.
I to jest cała seria, która jest w tym programie.
Seria nagrań, które
pomagają właśnie
nauczyć się
między innymi channelingu.
Teraz wrzucę link.
Wrzucam link do
serii nagrań do channelingu
z ChemiSynka, ewentualnie
to samo,
ale ze strony
ChemiSynka.pl.
O, no,
Jesemann.
Susan Griezmann ma to
nazwisko,
ma takie nietypowo pisane,
nietypowe słowo.
Niemieckie.
A to nie wiem.
To ja się nie znam.
Ok.
To a propos, czyli tak,
temat w ogóle channelingu to jest
szerszy temat,
więc my tak sobie
inaczej.
Nie są przypadkowe te
istoty, które wspominamy,
jakieś channelingi.
To też jest takie jakby, jest selekcja.
I tak jakby to, co z nami
rezonuje. Natomiast
temat channelingu jest szerszym
tematem i
w tym nagraniu z Shilą,
właśnie to, co wrzuciłem z Tio, jest też
powiedziane, że właściwie
większość ludzi, jeśli czuje
taką ochotę, pragnienie,
to jak najbardziej
ma możliwość
channelowania.
Ktoś
mówił o tym, widziałem nagranie
jeszcze z kimś innym,
że na przykład ta osoba
to w ogóle bardzo długo
pismo automatyczne tylko
było dla niej dostępne.
Że się skupia na temacie
i zaczyna pisać i po prostu
to się różni od takiego zwykłego
pisania tym, że
no ona nie kontroluje tego, co pisze.
No
różne są sposoby.
My jesteśmy
najbardziej przyzwyczajeni do tego, że
jest ta komunikacja głosowa,
a się okazuje, że są różne
sposoby przekazywania tych informacji
i temu między innymi
służy
ten
program od
Susan Giesman.
Jakby ktoś nie wiedział, Susan
Giesman była wcześniej tym
dowódcą w armii Stanów Zjednoczonych.
Właśnie, no to takie oczywiste
ja to tak kojarzę, ale tak sobie przypomniałem
to jest na początku jak się o tym dowiedziałem
to to takie ciekawe w sumie
było dla mnie.
Bo są zdjęcia w internecie z nią, jak ją
Bush
odznaczał na stanowiska
jakieś wysokie takie dowódce
dowódcy w wojsku.
A tu Bach.
I ona też o tym opowiada tą swoją całą
przemianę. To też jest ciekawe, tak?
Wojskowo.
Dobra.
Tio.
Porady na 2024 rok.
No i jestem kim jestem
i to wystarczy.
No to wystarczy.
Tak naprawdę kim jesteśmy?
To jest pytanie.
Co wiemy o sobie?
Co tak jakby
na co w ogóle to ma wpływ?
Może to może taki jakby taki zarys
w ogóle o czym dziś będziemy rozmawiać.
Dlaczego to ma znaczenie?
To ma
w taki sposób się łączy z tymi wyzwaniami
w przyszłego, w tego roku już tego.
I że
im mamy wyższą,
lepszą
świadomość naszej
prawdziwej tożsamości
w tym sensie prawdziwej,
że tej wewnętrznej niezwiązanej
z pełnionymi rolami i funkcjami,
w życiu,
tym
zazwyczaj lepiej będziemy sobie
radzić z wyzwaniami.
Łatwiej tak jakby będziemy mieli zupełnie
inne
możliwości radzenia sobie.
Większą odporność na wyzwania
od innych ludzi.
Jakieś toksyczność
jak będziemy się z tym spotykać
to dużo łatwiej sobie z tym poradzić
jak jak.
Warto powiedzieć,
bo ten temat może być takim
mylący, jestem kim jestem,
że można na to spojrzeć
z perspektywy ego, że
taki jestem i już.
W tym sensie, że
nie zamierzam się w ogóle zmieniać,
nie zamierzam szukać tego kim naprawdę jestem,
tylko po prostu
jestem taki i już.
A to może wynikać bezpośrednio
z
uwarunkowań, z tej
konkretnej inkarnacji,
z tego w jakim środowisku
wyrastaliśmy, jak byliśmy wychowywani,
w jakim środowisku przebywamy,
co na nas
ma wpływ, co nas
kształtowało teraz, w ciągu
tych lat życia.
Natomiast niekoniecznie to musi być
ta nasza wewnętrzna
prawdziwa tożsamość,
o której Dominik mówił przed chwilą.
Czyli mi to tak gra,
że też ma znaczenie
jak manifestujemy to,
bo tak jakby rozmawiamy
o samoświadomości, tak jakby wchodzimy
w zagadnienie związane z naszą prawdziwą
tożsamością, natomiast
nie chodzi o to, żeby
właśnie tak jakby
jestem taki jaki jestem
i koniec. No nie.
Raczej chodzi o to, żeby dodać taką
perspektywę, że
no na przykład zjazd z mojego
życia w momencie,
kiedy
zrozumiałem pewne rzeczy
związane, nie wiem, z osobowością
moją, tak w sensie ciało
i osobowość,
z takimi
charakterystycznymi cechami,
stricte zrozumiałem
to, to chwilę trwa, żeby potwierdzić
też, że to faktycznie tak jest,
że to nam się nie wydaje,
to
na przykład
przestaje się zastanawiać,
jestem w stanie innym powiedzieć, że
taki jestem,
nie szukam rozwiązania
na to, tylko
jak to połączyć, tak?
No zupełnie inaczej zaczynamy patrzeć na zagadnienia,
jak zdajemy sobie sprawę z tej naszej
wewnętrznej esencji.
Mamy też większą niezależność
wtedy,
spokój wewnętrzny większy,
bo mniej się zastanawiamy
nad...
To taki trochę paradoks. Im więcej siebie
zakwestionujemy i poznamy,
to później tym
mniej
będziemy to robić
w sytuacjach trudnych, tym mniej
ktoś inny ma dostęp do tego.
No właśnie, bo tak jakby
jak my sami siebie nie odkryjemy,
to ktoś inny
może nam próbować coś wmówić.
To też tak jest,
w sensie, jeśli w ogóle nie weszliśmy w takie
zagadnienie pracy ze sobą, to dużo
łatwiej będzie nam coś wmówić, jakieś metki
przyczepić, tak? A jak mamy
bardzo silne poczucie własnej tożsamości,
to bardzo
często w ogóle nawet nie będzie
reakcji jakiejś specjalnie na
tego typu próby.
No i większa łatwość
w osiąganiu wewnętrznego szczęścia
i niezależnie
od sytuacji, tak?
Przy tej tożsamości
takiej silnej wewnętrznej samoświadomości.
No i tak jak mówiłem, to się łączy
z tym,
że jest
taki czas w tej chwili
wyzwań,
i im więcej
zainwestujemy energii
w taką pracę ze sobą,
no to to jest taki
fundament, tak?
To jest, to zresztą
to tak się mówi właśnie, mówi się, że pieniędzy
się ze sobą po śmierci nie zabierze.
No właśnie, a
tę pracę, ten cały,
bo nie tylko
sam cel jest celem,
w sensie poznać siebie.
Proces dojścia do tego, żeby się z tym zrozumieć, to jest taki fundament.
Pracę do tego również jest bardzo ważny,
czyli
ileś tam
czasu spędzonego na pracy
ze sobą, rozumieniu siebie,
to wszystko tak jakby
też się włącza w nasze doświadczenie.
W różny bardzo sposób.
Włącznie z tym, że
łatwiej nam będzie też zrozumieć
prawdopodobnie bardzo często
innych.
No dobra.
To o tym
dziś.
Ale
warto by
rozdzielić, tak?
Co jest,
co nas określa
w społeczeństwie,
tak?
W tym życiu.
Może tak, może zadamy takie pytanie.
Kim jesteś przede wszystkim?
Można by było tu zachęcić do dyskusji.
Kto by chciał powiedzieć, kim jest?
Tak troszeczkę pod włos pójdziemy.
Kim jestem?
No płeć można podać, tak?
Witam.
Tak?
Hekate.
Kim jestem?
Przede wszystkim jestem dużą w ciele człowieka
i tak to odbieram.
I to jest od
kilkudziesięciu lat.
I to jest od kilkudziesięciu lat.
Od kilkudziesięciu lat
już w ten sposób patrzę na to.
Kim jestem?
No na pewno siebie znam.
Znam to swoje wnętrze.
Wiem, na co mnie stać
i na ile.
I ile wytrzymam.
Więc też w jakiś sposób podejmując różne decyzje
no jest mi łatwiej.
Czy zawsze dobre?
No to nie wiem.
Ale gdzieś mam takie poczucie
właśnie to, co też mówiłeś Dominik,
że
nikt nam nie wmówi czegoś,
mnie nie opisze nas,
nie określi nas w jakiś tam sposób,
bo znamy siebie
i się z tym nie zgodzimy
i nie weźmiemy to do siebie, tak?
Nie będziemy
nawet się nad tym zastanawiać,
czy to jest prawda, czy nie.
Będziemy po prostu...
Pójdziemy dalej.
To nam wejdzie jednym uchem,
wejdzie drugim.
Bo nie wiem, czy ludzie
mają z tym problem
w ogóle określenia,
bo się po prostu określeniem siebie...
Oczywiście to mówię
tylko z strony duchowej bardziej to...
Gdzieś tam to się przekłada na życie, tak?
No bo tym się kieruję, ale...
No ale tak.
Ale myślę, że pierwsze, co mi przychodzi na myśl
to jest to, że jestem duszą po prostu
w Ciele Człowieka
i jestem tutaj po prostu
po to, żeby przeżywać,
nauczyć się,
no myślę, że tyle.
Nie będę zabierać więcej czasu
jedynym.
Wiesz, to ciekawe jest, takie jakby
te perspektywy, bo to...
Dzięki w ogóle
za to, że się
podzieliłaś. To jest ciekawe,
bo
to nie ma końca, tak jakby
zawsze ktoś może coś powiedzieć
ciekawego, inną perspektywę.
No właśnie, tak jakby...
Mhm.
Bardzo, bardzo ciekawa,
bardzo głęboka perspektywa.
Kto jeszcze by chciał powiedzieć, kim jestem?
Dziękuję bardzo.
Andrzej się szykuje.
Widzę. Zbiera się.
Stąd wiedziałeś.
Widzę, że się zbierasz, bo odtrząkiwałeś.
Tak, tak, tak.
Tak sobie...
Trochę też w nawiązaniu do tego,
co przed chwilą było powiedziane,
też no po prostu postrzegam siebie
jako istotę ewoluującą.
I to nie tylko jako człowieka,
ale znacznie coś większego,
bardziej złożonego,
doświadczającego
na wielu, wielu, wielu
płaszczyznach.
I właśnie, też trochę zbierającą
jednocześnie
doświadczenie, jednocześnie będącą
obserwatorem.
W niektórych rzeczach uczestniczącą,
a w niektórych
sytuacjach będącą
obserwatorem. Widzę też,
że Agnieszka tutaj napisała właśnie
na czacie, tak?
Obserwatorem rzeczywistości fizycznej,
tak? I tak myśląc o tym, że nie
jesteśmy w stanie wszystkiego doświadczyć.
W niektórych rzeczach powinniśmy
obserwować, przepuszczać przez siebie,
a nie przez niektóre
musimy przejść.
Więc tak, i bardzo lubię
hasło przewodnie
naszego spotkania
i ono też mocno na mnie wpływa, tak?
Jestem...
Kim jestem? I am...
Syn of... To po angielsku mi dobrze
rezonuje, bo jestem anglistą,
ale też dlatego
i to wcale nie znaczy, że
ja ho, ho, ho, do czegoś doszedłem,
tylko jest tylko na ten moment, tak?
To mocno mnie wzmacnia
takie stwierdzenie
na tym etapie.
I też niektóre rzeczy mogą spływać,
tak? Nie dotykają
mnie tak mocno, które
by jakiś czas temu dotykały.
No myślę, że to
moja
wypowiedź na tym zatrzyma się.
Dzięki.
Bardzo dziękujemy.
Ktoś ma jeszcze
definicję siedzenia?
Śmiało, właśnie.
Jeśli można słychać, nie?
Tak, tak. Słychać dobrze.
Okej.
No ja ostatnio tak
dość intensywnie od listopada, grudnia
eksploruję sobie
tą... właśnie temat tożsamości.
Dużo pracowałem
z przekonaniami, no i takie
refleksy mnie naszły, że
takie mam poczucie takie w sobie, że to jest
jestem jakąś
świadomością tutaj wcieloną,
częścią tej
jakiejś wielkiej świadomości,
której jakby nie ogarniam, nawet nie
próbuję gdzieś tam tego
dotykać. Natomiast takie
ciekawe jest w tym wszystkim to, że
ta świadomość przyszła tutaj na tę
ziemię, totalnie zapomniała
swojego, swoje
pochodzenie i jakby
najpierw przez te pierwsze lata nałożyła się
ta cała historia taka nasza, tak?
Takie, z której wyrosła sobie
taka postać ego. I ona nas tam sobie
opisuje, ta taka moja własna
identyfikacja, moje samo jakby
to co usłyszałem na swój temat i co
mi się wywnioskowało, kim jestem, czym jest
świat, tak? Długie lata
sobie w tej perspektywie żyłem
i starałem się
ustosunkować do tego jak świat mnie widzi,
jak mam się dostosować do tego i tak dalej.
Potem przychodzi taki moment, kiedy
się patrzymy i mówię okej,
ale to jest ta perspektywa, to jest cudza perspektywa.
Ego perspektywa jest totalnie
obca. Ego nie jest niczym
w moim odczuciu złym,
to jest tylko po prostu nałożona taka klisza,
to jest taki system wygrany, który niekoniecznie
jest pierwotnym systemem
zlepek różnych
ciekawych historii na nasz temat,
przefiltrowanym oczami jakimś
takiego, czy młodym
umysłem dziecka, które nie do końca
jeszcze potrafi wszystko ogarnąć
i zrozumieć, tylko ładuje wszystko do worka
i wtedy sobie rośniemy i staramy się
trwać, przetrwać w jakiejś takiej dżungli,
w jakiejś swojej rzeczywistości.
I nagle się okazuje, że
okej, to jest taka klisza, to jest tylko
taka nakładka, taki system.
Zacząłem
pracować z technikami Monroe,
Instytutu Monroe,
jeszcze tam różnymi innymi, okazuje się, że
ten system można świetnie upgrade'ować,
jeśli się chce.
Strasznie się dobrze bawię teraz tym
Human Plus programem, bo
ono genialne robi na mnie wrażenie.
Jak łatwo można
indukować pewne
rzeczy, jak łatwo wytłumiać,
wygłuszać jakby niepotrzebne,
że tak powiem niesprzyjające takie
reakcje tam, które w pewnym momencie
nie są mi potrzebne. To są właśnie takim echem
troszeczkę tych, tego starego systemu.
No i myślę, że to jest
niesamowita przygoda, takie
poznawanie siebie,
poznawanie się w kontekście tej
wielkiej całości, czyli patrzenie
w stronę tego całości absolutu,
a jednocześnie
siebie tutaj w kontekście tego świata
i spojrzenie na ludzi otaczających.
Nie z pozycji, że oto ja już
widzę i wiem lepiej, tylko
takie pozycje, że
takiej empatii, zrozumienia,
że ten świat jest fajny,
ludzie są fajni, są na różnym etapie, niektórzy
śpią mniej lub bardziej, tak dalej.
Natomiast to daje przestrzeń, to daje ulgę,
to daje taką lekkość,
brak potrzeby jakiejkolwiek
takiej konfrontacji, wolnej walki,
o cokolwiek. Nic nie trzeba udowadniać, bo
tożsamość sama w sobie, jeśli ona się
zaczyna się dojrzewać, zaczyna się
czuć, to ona się nie musi bronić,
ona nie potrzebuje obrońcy, tak? Ona jest
po prostu jako taki rdzeń,
z którym się nie dyskutuje
i jakby, a to wycisza, tak?
Bo to momentalnie powoduje, że
zupełnie spokojnie można iść
przez świat i czasami nawet jak coś tam
poleci w naszym kierunku, to
to się nie musi przykleić, dlatego, że
to nie jest moje.
Tak naprawdę, jeśli jestem w kontakcie z tym
swoją tożsamością, z tym
rdzeniem, tą świadomością, to to nie jest
moje, tak? Inwektywy i
inne rzeczy nie są, nie są,
mnie nie opisują, jakby. Także to
to jest fajne, niesamowita przygoda.
Jestem pod takim ogromnym wrażeniem właśnie
tego, tego procesu,
który się w listopadzie zaczął, trwa i myślałem sobie,
że to będzie takie czyszczenie trupów z szafy,
że w grudniu się tam w miarę wyczyści,
a się okazało, wczoraj miałem taką refleksję, że
czyszczenie szafy było po to, żeby w styczniu
zacząć robotę porządnie
do przodu. I to było zaskoczenie
ogromne takie, że tu dopiero się temat
zaczyna, ja myślałem, że coś, coś się
domknie, a to było właściwie takie
uprzątni teren, żebyś zrobił coś poważnego,
nie? To, no, niesamowite.
To tyle
ode mnie.
Fajnie, dzięki.
Zgadzam się z tym, co mówisz.
I
no, dzięki, że się podzieliłeś.
No tak, tak, bo to
najgorsze, co jest,
to to, że,
znaczy najgorsze, największym wyzwaniem to jest
to, właśnie ta unikatowa
rzecz naszego systemu,
życia na ziemi,
która polega na tym, że
mamy wolną wolę, ale nie wiemy, kim jesteśmy.
I...
no właśnie, i teraz
rzadko kiedy,
jeśli w ogóle kiedykolwiek się zdarza,
ktoś jest w stanie nam nadać pełną
tożsamość.
Przyjmujemy
w różnych
rodzinach, w różnych konfiguracjach
przeżywając życie,
przez różne wyzwania
przechodzimy.
Ja ostatnio na przykład się zastanawiałem nad
nad
nad młodą
następczynią tronu Hiszpanii.
Oglądałem
parę nagrań i myślę sobie, no tak,
pewnie wiele osób by chciało być, ale
mało kto se zdaje sprawę,
jak mało ona może, bo wszystko,
bo tak dużo musi, nie? Na przykład
wiele
osób zazdrości, bo to
to ona naprawdę, no,
rodzina królewska, no to oni naprawdę
tak jakby wyjątkowe życie prowadzą,
ale z drugiej strony oni naprawdę bardzo
mało mogą.
Jeśli chodzi o doświadczanie życia.
Te protokoły Royal
Family, tych rodzin królewskich,
że nie wolno im w ogóle tańczyć na przykład
przed kamerami,
nie można biegać tam,
jak księżna Diana kiedyś złamała
protokół i biegała gdzieś tam
na jakimś festynie, to to
od razu o tym mówili.
No i to są te właśnie rzeczy.
Natomiast dlaczego o tym mówię?
Bo
bo różne
później spotykają nas wydarzenia,
które w różny
sposób kwestionują
nas. I później
depresja, kim jestem, czemu mi się to
wydarza i tak
dalej. To jest
chyba jeden z najważniejszych
fundamentów, ta tożsamość i znajomość
siebie, która
właśnie, tak jak Marku wspominałeś,
z mojego doświadczenia przynosi
spokój po prostu.
Zupełnie inaczej to jest
w momencie, kiedy znamy swoje
jakieś unikatowe cechy. Bo to też
o to chodzi, co jest we mnie
unikatowego.
Jakie są moje talenty?
Naprawdę często
bardzo krytyczni jesteśmy i
patrzymy wąsko na talenty.
Że te talenty muszą być związane
z czymś, co
nie wiem,
malarstwo, czy
jakaś sztuka, coś.
To mogą być naprawdę różne dziwne rzeczy,
ale
z różnych
źródeł wiemy,
że każdy z nas, każdy
bez wyjątków, ma
w sobie unikatowe wartości,
jakiś unikatowy wzorzec.
Każdy.
I każdy coś wnosi.
Możemy kogoś spotkać,
kto jeszcze siebie nie odkrył
i ciężko jest na przykład
z nim funkcjonować.
Bo, nie wiem,
mi się zdarza na przykład,
ale sztuka to sobie z tym poradzić
właśnie, żeby tak jakby
nie wpływało to na nas,
a jednocześnie
poprzez świadomość tej sytuacji
niekoniecznie psuć
humor
i życie,
tej drugiej osobie na przykład.
Więc
dlatego tak ważna jest ta tożsamość.
No,
w pewien sposób
terapia dotyka też
naszej tożsamości.
Taka zwykła, przyziemna terapia,
tylko terapeuta,
bo jest ważne, żeby był dobry,
żeby z nami rezonował,
żebyśmy chcieli się otworzyć.
Więc, tak.
Dobra, byśmy może omówili,
że
a propos rozdział
na te role,
które pełnimy w życiu.
No właśnie, bo tak
zaczęliśmy właśnie od takich ładnych,
ciekawych perspektyw
na to. Natomiast zazwyczaj jest tak,
że
na pytanie
kim jesteś,
to
odpowiedź zazwyczaj wygląda
zupełnie inaczej.
Identyfikujemy się poprzez to,
te role, które
pełnimy obecnie.
I w ten sposób
bardzo mocno się ograniczając.
Na przykład
przeciętnego człowieka,
gdyby się zapytać kim jest,
no to by powiedział lekarzem, sędzią,
nie wiem, informatykiem,
golejarzem
i tak dalej, i tak dalej.
I to
chyba w ogóle w pierwszej takiej
kolejności.
Jest zawód, który
się wykonuje.
W drugiej jest
chyba rola
taka społeczna, typu
jestem ojcem,
matką,
bratem
i tak dalej.
Natomiast takich
metek, które
sobie
przykładamy, czy też inni nas
określają, jest
więcej. Tutaj podałem
dwie takie chyba najbardziej
popularne,
najbardziej popularną
perspektywę, z którą możemy się
spotkać. Ale
wiele jest jeszcze innych.
Takich jak chociażby
status społeczny.
To rodzi
potem pewne
pewien stosunek
do ludzi. Bo ktoś
będzie, albo będziemy kogoś określać,
jako biednego, czy bogatego. No i w
zależności teraz od tego, jaki status
ta osoba ma, no to
będziemy albo
chcieli się z taką osobą zaprzyjaźnić,
bądź też nie.
Otworzy też
przekonania, tak?
Bogaty, ubogi,
sławny,
tytuły
akademickie.
Ja to mam poczucie, że
u niektórych to tak
mocne są te tytuły akademickie.
Te wyższe szczególności.
Doktor, profesor.
Każdy ma swoje doświadczenie.
Ale to
warto z tego zdać sprawę.
Pochodzenie etniczne, narodowe.
No właśnie. A co jest...
To są
role.
Coś w tych
rolach Pawla jeszcze?
Myślę, że tutaj każdy już
chyba ma
obraz tego, w jaki sposób
zazwyczaj się identyfikujemy.
I to nas mocno wtedy tak wiąże z
aktualną
inkarnacją, z aktualnym
życiem. Choć
jak tutaj właśnie powiedzieliście, jesteśmy
czymś więcej, czymś takim
ponadczasowym.
Co
z perspektywy takiej właśnie ponadczasowości
ta
pojedyncza rola wydaje się
wręcz nieistotna.
Może nawet śmieszna.
Taki prawnik, czy tam
nie wiem, kolejarz,
kierowca, czy jeszcze
kto inny może wydawać się
śmieszne, bo
ten zakres tego, kim jesteśmy
jest znacznie, znacznie
szerszy.
Dobrze. No to
wiemy mniej więcej
jak jeszcze możemy się spotkać i kto
o sobie też tak myśli. Bo to
też tutaj mieliśmy trzy wypowiedzi
takie na temat właśnie tego
szerszego kontekstu.
Ale tak z sercem,
z ręką na sercu,
komu przyszło do
głowy właśnie,
żeby się określić
przez pryzmat którejś z tych
etykiet. No i nie
chodzi o to, żeby tutaj
mówić o tym,
tylko tak po prostu, żebyście sami
też taką refleksję
że to takie naturalne jest
bo to jest takie naturalne zupełnie,
że tak, pierwsza myśl, która przychodzi
kim jestem, a no jestem tym
i tym. No informatykiem
na przykład, no bo to
najłatwiej siebie tak określić,
ale i to jest okej w codziennym
życiu, natomiast
no właśnie, bo to jest okej.
To nie znaczy, że
mój zawód mnie w żaden sposób
nie określa. Bardziej chodzi o to, że
hmm
to jest coś,
co możemy zmienić.
Mhm.
Ale i niekoniecznie
jest unikatowe.
Bo można
gonić właśnie za tym, żeby być
super lekarzem, super
prawnikiem, super
informatykiem,
a tymczasem
niekoniecznie
w tym warto tak jakby
szukać tej unikatowości,
jeśli chodzi o nas, o naszą tożsamość.
No też
to wydaje się, że taką
odpowiedź
na to pytanie kim jestem
będzie też zależała
od tego kto pyta.
W tym sensie
jeżeli ja pytam siebie,
no to
pewnie nie będzie mnie satysfakcjonowała
odpowiedź, że jestem tylko tym właśnie
już przysłowiowym można powiedzieć
lekarzem, prawnikiem czy informatykiem.
Jestem kimś więcej.
Natomiast w momencie, kiedy
pyta ktoś
na ulicy
czy gdzieś
w sytuacji, kiedy staramy się
o pracę, no to
się przedstawiamy po prostu tak.
Bo to jest przyjęte
i to jest okej w tym kontekście.
Przedstawiamy się jak chcemy,
natomiast pytanie czy znamy w ogóle
swoją prawdziwą tożsamość.
No to już jest osobna kwestia,
że ta identyfikacja
z tymi metkami
może być tak silna,
że się nawet nie zastanawiamy nad tym,
że może być jakaś inna.
W ogóle może przysłaniać właśnie
te prawdziwe
takie jakby jakieś
no
tak, naszą prawdziwą tożsamość.
Prawdziwa tożsamość.
No.
No właśnie, do tej prawdziwej
przejdźmy. Jeżeli ktoś ma
trudności ze
zidentyfikowaniem, ma
wątpliwości jeszcze
kim jest, to są
takie można powiedzieć
sposoby,
gdzie, które mogą
dawać wskazówki na temat tego
jaka jest ta nasza
właściwa, prawdziwa,
wewnętrzna
tożsamość.
Takimi wskazówkami mogą być
pasje i hobby,
które posiadamy.
Często w filmach się zdarza, że ktoś
jest właśnie, znaczy często nie, ale
zdarza się w filmach, że ktoś jest
jakiś właśnie lekarz,
prawnik, a ma nie wiem,
hobby, kwiatki.
Ogrodnictwo.
Zdarzają się takie motywy
w filmach, ale to właśnie
jest to, o czym rozmawiamy, że to
w ogóle może być totalnie oderwane.
Mogą być to zupełnie inne rzeczy, które
no też
w związku z tym,
że te pasje są
inne niż
zawód wykonywany,
często może też prowadzić do frustracji,
że ono wykonuje ten
zawód,
no bo go wykonuje, bo daje jakieś
środki do życia,
ale może go wykonuje tylko
dlatego, że tak myślę, że on daje środki
do życia, bo być może akurat pasja
bądź hobby
odpowiednio ukierunkowane
przyniosłoby lepszy efekt,
bo wtedy bym wykonywał to, co robię
z tym wewnętrznym przekonaniem,
że robię to, co lubię.
Ja myślę, że sytuacja,
kiedy jestem prawnikiem,
a moją pasją jest ogrodnictwo,
to jeszcze jest sytuacja
taka najmniej kontrastowa
i najmniej trudna, tak?
Bo mam, że tak powiem,
świadomość tego, co się dzieje.
Najciężej i najbardziej
taka krzywdząca mam poczucie
dla większości jest
sytuacja, gdzie
skupieni jesteśmy na kierunku
nadanym przez rodzinę
czy przez to, że chcemy
mieć duże osiągnięcia,
jakieś mieć właśnie
lekarz, prawnik,
polityk,
sędzia.
Różne są takie funkcje.
Jakoś tak mocno
w tym nie siedzę, więc mało
tych przykładów mi przychodzi,
ale kurczę, w niektórych środowiskach
to mogą być nawet prostsze rzeczy, tak?
Praca w sklepie może być
gdzieś jakimś, nie wiem, zbroją,
czy cokolwiek, coś może
być od autorytetu.
Tak, że na przykład praca na kolei,
na państwowej posadzie była czymś
bardzo pożądanym.
I najtrudniej,
ta sytuacja, która
jest najmniej korzystna, to jest sytuacja, kiedy
tylko na tym się
skupiamy i nie widzimy w ogóle
naszych pasji i często się zdarza
z moich obserwacji,
że odrzucamy
wręcz
perspektywy,
które nie pasują
do tego kierunku, który
sobie obraliśmy
i przez to później pada hasło,
że ja nie mam pasji.
A później w którymś momencie w życiu
duża pustka
przychodzi i
no,
i tak jakby
rozmawiamy dziś o tym po to, żeby
zainspirować, po to, żeby
zainspirować, jeśli ktoś na przykład byłby
w takim miejscu,
to żeby zainspirować do
otworzenia się na inne
perspektywy, bo
każdy bez wyjątku
znajdzie coś,
jakieś talenty,
umiejętności, coś, co
będzie go określało, będzie unikatowe,
będzie
i będzie dawało nam
fascynację tym,
ekscytację, przyjemność,
spełnienie.
Nie zawsze to musi być stricte związane
z zawodem, ale to ważne,
żeby tak jakby eksplorować te rzeczy,
bo właśnie one są z naszą tożsamością
powiązane.
Z umiejętnościami.
Zazwyczaj w tych obszarach będziemy
będziemy mieli jakieś talenty,
będzie nam to łatwiej przychodziło,
tak?
Jeśli tutaj można,
to sobie myślę,
bo tutaj ważną rzecz poruszyłeś,
to jest jakby to, co mówisz,
troszeczkę to jest taka część
tego, że mam wrażenie,
w dużej mierze niektórzy żyją też
nie swoim życiem, nie swoją historią,
jakby są troszeczkę takim
przedłużeniem
ambicji rodzinnych i tak dalej.
I to wydaje mi się też jest taka bardzo dramatyczna
sytuacja, kiedy jesteśmy totalnie podłączeni
do tej służby, tej rodziny, my chcemy być
tym właśnie kolejnym,
że tak powiem, pokoleniem tych
słynnych prawników, lekarzy,
czy kimkolwiek tam, tak?
Czy nawet, nie wiem,
szewców, tak? Czy piekarzy, bo to
wcale nie dotyczy to jakichś tam
samych górnolotnych zawodów. Może być to
rzemieślniczy zawód przekazany z pokolenia
na pokolenie, gdzie powiedzmy rodzina,
która nakłada na nas takie namaszczenie,
takie można powiedzieć piętno,
zostaniesz tym, bo to jest twoja rola życiowa,
a to wcale nie musi
grać nam i no wtedy jesteśmy
w przykrej bardzo sytuacji, bo się nie,
bo nie ma tej tożsamości jakby
tutaj blisko, jest tylko,
jest, jest, jest praca
dla, tak? Życie oddane
służbie, nie? I to,
to też jest takie trudne,
ważne by
zauważyć, nie? Czy czas my
nie jesteśmy w służbie nieswojej, tak?
Bo, bo czy nie podążamy
za cudzym, nie? Jakimś takim nakazem
z miłości, z
z lojalności, z wdzięczności,
różne są powody do tego, kiedy się do takiej
służby zapisujemy,
natomiast to może być, to może
dużo zrobić przykrego
w życiu, tak mi się wydaje.
Bardzo często moim zdaniem tak właśnie jest,
jak mówisz, tak?
Tak. I to
najciekawsze jest to, że ta rodzina
naprawdę szczerze chce jak
najlepiej.
I to, to, to nie ma co,
bo to tak jakby bardzo często
tak jest, że mamy doświadczenia
z rodziną,
z rodzicami,
z rodzeństwem, takie doświadczenia,
gdzie wcale
to, co się dzieje
i nas w trudny sposób
doświadcza, wcale nie wynika
ze złych intencji.
Ale właśnie i tu warto
sobie zadać to pytanie.
Po co mi się to przydarza?
Bo to właśnie
przez takie doświadczenia
wzmacniamy naszą tożsamość.
To właśnie przez pracę
z tym,
przechodząc przez ileś
tam żyć, później
naprawdę już
no ciężko
będzie coś zakwestionować.
No będziemy mocni,
tak jakby silni.
Umiejętność będziemy mieli znalezienia
siebie, no tak jak
życie na ziemi,
z mroku do światła.
To są te nasze,
to nasza siła,
takie jakby,
no.
Chciałam powiedzieć
o presji, o presji jakby
też nawiązując do Marka,
ale o presji też społecznej,
że wybieramy
jakby coś, co
jest normalne. Ktoś nam mówi, co jest
normalne, a co nie jest normalne.
I podając swój przykład,
jeżeli ja jestem psychotraumatologiem
i bardzo chcę
wejść, jakby wchodzę w to,
żeby, o idę
na szkolenie na przykład z Reiki,
Kundalini, tak, jakby wchodzę w tą ezoterykę
i w tym wszystkim, ja tym żyję od początku,
ale gdzieś mi to
na początku zgrzytało
i też nie było mi łatwo
jakby
właśnie te społeczne jakby tutaj
ustawienie tego, tak, bo ty jesteś taka,
więc nie możesz być taka.
Nie możesz tego połączyć, a ja chcę
to na siebie łączyć, bo
mi to odpowiada, ja się w tym dobrze czuję i
też coraz więcej o tym mówimy,
że takie spotkania jak teraz
są i to, co się dzieje ogólnie,
tak, że ludzie się otwierają
na to, że to nie musi być
nienormalne, tak, nie musisz
mieć tego czapka na głowie i być
nie wiem, płaskoczy,
kim idziemcą i w ogóle jakby
foliarzem i tak dalej,
tak, jakby to zaczyna
się zmieniać i to widać naprawdę
w tym, co ludzie mówią,
właśnie w takich rozmowach,
tak, że jest coraz więcej tych ludzi, może
nie każdy ma odwagę się odezwać,
ale no, jeżeli jest tutaj,
to znaczy się, że też tego potrzebuje
i też się z tym poniekąd zgadza
i myślę,
że ta presja to jest właśnie taka
taka najgorsza w tym wszystkim,
bo no ciężko
jest nam się z tego uwolnić tak naprawdę
i zrobić coś,
co czujemy, bo o to chodzi,
tak.
No, tyle.
Tyle mojego.
Ja myślę, że tak,
ja bym postawił takie twierdzenie,
że wszyscy tego potrzebują,
tylko w różny sposób,
tej tożsamości, tylko nie wszyscy
jeszcze, no każdy z nas
idzie inną ścieżką i przez różne
procesy przechodzi,
no.
I to o to chodzi,
właśnie, że w różny sposób
możemy dochodzić do tej tożsamości.
I tutaj też
bardzo widać, jak bardzo ograniczające
są te metki, te etykiety,
które się
nakłada, właśnie.
Ale Pawle, ale one są też
dla nas po to, żeby się nauczyć
przez nie przechodzić.
Oczywiście, no ale też to
z drugiej strony funkcjonuje na takiej zasadzie,
skoro jesteś tym i tym,
to nie możesz być tym i tamtym,
tak. Więc powiedzmy,
jeżeli...
Przekonanie.
Jeżeli nie jesteś lekarzem, to nie możesz się wypowiadać
na temat zdrowia.
To nie przystoi, tak.
Takie tatuaże, na przykład, bo jesteś lekarzem
albo prawnikiem, tak, jakby to są takie,
no,
coś, co, co, co,
no, blokuje nas po prostu, nie?
Tak, taka fajna kampania była z lekarzami
i w jakimś innym kraju
była kampania, gdzie pokazali
jedno ze zdjęć, to było, pokazali
gościa z tatuażami,
tak, żeby nam się skojarzyło, a później
prawdziwa jego, znaczy, tożsamość
zawodowa, a on lekarz i ratuje ludzi,
nie? I właśnie,
tak, ja myślę, że w ogóle to jest takie,
taki ciekawy czas, gdzie
będziemy odtruwać te, te
perspektywy, bo bardzo dużo się
narobiło takich skojarzeń
i uczyć się na nowo,
no, bo w ogóle
wychodzimy z takich czasów,
tak mi teraz przyszło do głowy, że wychodzimy
z takich czasów, gdzie była wojna, to
łysy, to się też kojarzyło z czymś, tak,
jakiś tam z kimś, coś,
czyli tak naprawdę jako, jako
w ogóle wszyscy, którzy w tych
czasach teraz tu i teraz żyjemy,
to się uczymy,
właściwie przeramowywać to wszystko
i na nowo. W jednej stronie
tak, z drugiej strony
system edukacyjny jest
taki, że dąży do
bardzo wąskiej specjalizacji
i też
zamyka jakby takie
perspektywy na możliwość
innych
przebranżowienia się, tak,
jeżeli jak już ktoś wdepnął w jakąś
specjalizację,
no to potem jest trudno,
żeby z tego wyjść i to jest
też, od razu przekłada się na sposób
myślenia, ok, ja jestem tym
właśnie informatykiem
i myślę w sposób taki
i to przekładam też
na określone,
też na inne
dziedziny,
nawiązując do tego, co mówiłem, jeżeli
nie jesteś lekarzem, to nie wolno ci się wypowiadać
na temat zdrowia, nawet twojego własnego.
Masz iść do lekarza, lekarz ci powie.
Tak, jakieś takie zasady i procedury,
tak, ja bym powiedział,
że mój system jest
przeciwieństwem szukania
właśnie naszej indywidualności,
jest skupiony na tym,
na takiej pracy odtwórczej,
tak, gdzie
ja nie jestem na bieżąco
z tym, co się dzieje z systemem edukacji,
ale z takich
wyrywków, które kojarzę, no to
słyszałem właśnie o przypadkach, czy tam
czytałem, że
interpretacje wierszy
czy dzieł
pisanych, autorów,
nie trafiały w to,
jaka była prawdziwa intencja
autora, że zdarzyło się,
że autor żyjący powiedział, że
m-m, no nie.
I to jest niestety
tak jakby takie wyzwanie,
ale to ja powiem
tak, znowu,
ja bym to przeramował,
jak dostrzegł w tym coś
pozytywnego,
a ja widzę coś pozytywnego,
bo z drugiej strony,
gdyby
nasz system uczył
dostrzegania indywidualności,
a po drodze
kupę błędów poczynił,
czyli, że tak powiem,
ten proces byłby we właściwym kierunku,
ale byłby wadliwy
w jakiś sposób, no bo nie ma ideałów, tak?
To dużo ciężej jest odkwaścić
później jakieś te
przekonania i tak dalej, niż
wyjść z całego takiego dużego,
czyli nasz system
edukacji w ogóle nie uczy
jak naszą prawdziwą
tożsamość odnaleźć, jak siebie odnaleźć,
to być może łatwiej
jest w to wejść i się tego
nauczyć, niż jakby
bardziej pomieszane to było, tak?
Tak mówię a propos dostrzegania
pozytywnego w negatywnym, tak?
Ja tak sobie myślę,
bo mówimy o jakiejś takiej unifikacji,
o takim zamknięciu troszeczkę w pudełku,
tak? Uciśnieniu tych
granic
normalizowania, ale jednocześnie ja w moim
odczuciu, to też jest niesamowity
wytrych i impuls
do zadania sobie pytania, czy
ja jestem tylko tym, czy coś
jest w tym więcej, bo często właśnie
takie właśnie
ta unifikacja, to zamknięcie, to takie
ometkowanie siebie,
często jest takim właśnie momentem
w życiu, kiedy doświadczymy
jakiegoś wypalenia i mówimy sobie, jeśli
to jest tylko to, czym ja jestem,
to to jest słabe, to
i to jest czasami impuls, dla wielu
osób to jest impuls, żeby zacząć szukać, żeby
zacząć się zadawać pytania,
żeby faktycznie odkryć, czyli to tak naprawdę
ta klatka staje się
wytrychem jednocześnie do tego, żeby
zacząć poszukiwania,
bo gdybyśmy, gdyby nam tak
swobodnie oddano, może to
poszukaj sobie, jeśli masz ochotę,
tu ci nic nie będziemy narzucać, tak?
Na ile byli, przez co mielibyśmy
motywację do tej eksploracji, na tą
rozprawę, bo ta klatka zabiera
nam jakąś taką przestrzeń,
trochę coś w duszy gra i mówi
kurczę, tęsknię za czymś innym,
tak jak, no nie wiem, ten
lekarz, który ciągnie
do kwiatków, do innych rzeczy, to są
właśnie te elementy, które wyciągają jednak
mimo wszystko, nie? I to jest paradoks. System,
który zamyka, jednocześnie wręcza
nam wytrych. Jeśli dobrze to zauważymy,
to możemy z tego uczynić narzędzie
do wyjścia, nie? Bo to jakby
też jest. W moim otoczeniu.
Ja, ja i tak w głowie gra,
ja bym tak porównał, to tak jakby iść
na górę od zera, całą wyprawę
planować, albo mieć
obcy kane, podwiozą nas do połowy,
później jeszcze podwiozą i tak dalej,
albo w ogóle śmigłowcem na szczyt zawiozą.
I teraz, co było
prawdziwą, nie wiem, co dało nam
kupę doświadczeń i
hard ducha, a co właściwie
dało nam widok, osiągnięty cel.
Tak. No więc właśnie
to też jest pytanie w ogóle,
czyli
idąc tym
tropem, czyli
te wyzwania właśnie są
po to, żebyśmy, to są właśnie
dla nas, one są dla nas.
Właśnie.
No właśnie.
Z pewnością nie oceniamy tutaj tego systemu, jaki
jest, po prostu
odkrywamy, czy wskazujemy
to,
jakimi posługuje się
elementami, jakimi... Na co zwrócić uwagę.
Tak, żeby zwrócić na coś
uwagę, żeby umieć potem
z tego skorzystać, wykorzystać,
chociażby właśnie tak, jak mówisz,
dokonać
tej refleksji na temat
tego, czy rzeczywiście
moc kim jestem, to co robię
jest wszystkim. Jeżeli tak,
no to chyba
nie za bardzo
się w tym dobrze czuję i
lepiej byłoby
sięgnąć gdzieś dalej. Dlatego
tutaj naszą rolą
nie jest ocenienie tego
w żaden sposób, tylko
po prostu pochylenie się nad
tym, co możemy
zrobić, jak możemy to wykorzystać
i też docenić, bo
ważną rzeczą
jest
docenianie i wdzięczność
za doświadczenia, które mamy.
Niezależnie od tego,
czy one nam się podobają, czy się nie podobają.
Bo one nas
dokądś doprowadzają,
dokądś nas doprowadziły do tego miejsca, w którym
w danym momencie jesteśmy.
No właśnie, idąc tym
trochem,
talent i umiejętności.
Hmm...
To są rzeczy, które
tak, są powiązane
z naszą tożsamością.
Hmm...
I to nie musi być związane właśnie
z resztą.
Hmm...
No, ja często spotykam.
Mnie interesuje, ja na przykład mam
tak jakby, właśnie
lubię oglądać,
przyznam się, TikToka lubię.
I właśnie na TikToku
to jest zaleta tego, że tam jest strasznie dużo
informacji. I może
można wyłapać takie różne ciekawe
talenty, jak, nie wiem, w różny dziwny
sposób, na gitarach grają, jakieś
właśnie, właśnie talenty, talenty, talenty.
I to te talenty naprawdę mogą być
totalnie
połączone. Warto
tego szukać.
Hmm...
Warto tak jakby to znaleźć.
I później, bo mówię,
możemy dalej wykonywać pracę,
która jest pracą
dochodową,
ale nam niesamowitą energię da
później. I też tą tożsamość.
I też nie będzie, no właśnie, nie będzie tej
pustki takiej,
że, no, nie wiem po co tu jest,
im w ogóle do niczego się nie nadaje.
Nikt też nie powie
wtedy nam, że nie mamy żadnych talentów,
nie mamy, no, no właśnie,
jak jest odnalezione, to już
tak jakby jest odnalezione i my to wiemy.
Cechy charakteru.
Hmm...
Właśnie, ale to, te cechy
charakteru, to
możemy,
jednym jest, jak jesteśmy postrzegani,
a zupełnie czym innym
jest
to, jak wewnętrznie,
tak jakby
obserwacja nasza
nas samych. Ktoś może być
bardzo surowym menadżerem, a w rzeczywistości
ciemną, nieempatyczną osobą,
tak?
W pracy po prostu ta osoba może być
skupiona na jakiejś roli, tak?
Ale to naszą rolą jest,
żeby nas siebie odkrywać,
bo nikt inny tego nie zrobi.
I w ogóle to jest bardzo mocne,
bo ja mam poczucie, hmm,
przynajmniej ja tak przeszedłem
w młodości,
takie dbanie o siebie, to
zazwyczaj słyszałem, że to jest
egoizm,
nadmierne dbanie o siebie, albo
w ogóle dbanie o siebie,
albo stawianie siebie na pierwszym miejscu,
a tymczasem,
jak lecimy samolotem
i lecimy z dzieckiem, to zawsze
jest instrukcja, że najpierw maskę sobie
zakładamy, tak? O siebie
mamy zadbać, później o dziecko, bo to
często rodzic założy najpierw dziecku, tylko
nie, bo
dziecko samo nie przetrwa.
I co z tego, że dziecko uratujemy?
I to tak samo jest z nami.
Eee...
To jest
najważniejsze, żebyśmy
dbali o siebie i
jak ktoś ma z tym problem, to trudno.
To nie jest egoizm. Egoizmem to jest
takie z automatu w ogóle
olewanie
i skupianie się na sobie.
Tym bardziej bym tutaj powiedział, że
egoizm bym tutaj
ułożył w kategoriach tego, że
my robimy coś kosztem innych ludzi po prostu.
W ogóle z automatu.
Dla siebie kosztem innych ludzi, tak?
Natomiast jeżeli skupiam
się na sobie, na
właśnie byciu
tym lepszym człowiekiem, właśnie
skupienie uwagi i skupienie energii na sobie,
no to efekt
nie jest
egoistyczny, jest wręcz
przeciwny. Bo jeżeli jestem
lepszym człowiekiem, to lepiej oddziałuję na
na otoczenie.
I jeszcze jedno.
Jak zaczniemy z tym pracować, to
często jest tak i zaczniemy to zmieniać,
jeśli tak mieliśmy
wcześniej, nie dbaliśmy
tak bardzo o siebie, to jest
też mocna rzecz. Jak zaczniemy
z tym pracować, to ludzie, którzy wokół
nas byli, jest duże prawdopodobieństwo,
że właśnie zaczną nas postrzegać,
że to egoizm i tak dalej. Ale to
też jest część tego doświadczenia.
To często tak jest, że jak się zmieniamy...
Z tym egoizmem to
mamy
duży nacisk taki religio-kulturowy
jest takie nałożenie, tak? Jest pewne
religia, ta 2000 lat nasza
funkcjonująca, dużo nałożyła takich
różnych tematów. Moim odczucie egoizmu
to jest oczekiwanie, że
świat jest po to, żeby zapokajać moje potrzeby.
To jest postawa egoisty, tak?
Położyć się, leżeć i oczekiwać, że ty,
ty i ty jesteś po to, żeby mi
służyć, żeby mnie nosić, żeby mnie odpierać,
w moich trudach, w moich tych znojach
masz mi służyć. Jakby podłączanie świata
do swojej własnej takiej
usługi, że ludzie są po to, żeby mi służyć.
Natomiast kiedy ja biorę za siebie
totalną odpowiedzialność i podejmuję
decyzję, że ja o siebie zadbam,
czyli czasami postawię granicę,
na przykład komuś powiem nie, że wystarczy,
że nie mogę i tak dalej, to tutaj ja
nie podłączam całego świata do siebie,
właściwie uwalniam świat od uwagi na sobie
i tutaj to trudno w tym momencie
nazywać egoizmem, nie? Bo to już nie jest
egocentryzm, czyli
postawienie siebie w centrum wszechświata,
jako obiektu, który należy poważać
i któremu należy oddawać uwagę,
czy, czy, czy energię, czy
coś takiego, nie? Więc tutaj, no ale
tutaj nam się dużo,
dużo było takiej pracy informacyjnej
włożone w to, żebyśmy troszeczkę inaczej
zrozumieli, czym jest troska własna,
a czym jest egoizm, nie?
Dbałość o siebie, dokładnie, troska,
tak, tak, tak, tak, tak,
zgadzam się. Zresztą... To są
trudne rzeczy, bo to na początku naprawdę
te granice mogą się wydawać bardzo
cienkie i ktoś może nam próbować mieszać
z naszego otoczenia, kto jest
przyzwyczajony do innej wersji nas,
więc... Dlatego
o tym mówię. Z takiej
szerszej perspektywy powiedziałbym
energii na przykład, to co też
dość często pada
na różnego
rodzaju spotkaniach, a na tych środowych
medytacjach obfitości i transformacji,
przypominam to
za każdym razem, że
energia podąża za
uwagą, czyli
w momencie, kiedy tej energii
nie skupiamy na sobie,
nie skupiamy uwagi na sobie, to też
nie skupiamy energii na sobie, nie jesteśmy w stanie
niczego ze sobą zrobić, no bo nie mamy
uwagi na sobie. Jeżeli będziemy ją
rozpraszać na wszystko
i wszystkich, no to nie ma szans
na to, żebyśmy cokolwiek ze sobą mogli wtedy
zrobić.
I to jest odpowiedzialność też za
przepływ tej energii wtedy.
Jeżeli nie rozpraszam jej
nietrwonie,
w sposób zupełnie niekontrolowany,
to biorę odpowiedzialność za to,
w jaki sposób nią dysponuję.
Właśnie najciekawszy
paradoks jest taki, że jak nie dbam
o siebie,
to w pewien sposób też
nie dbam o innych.
Tak, tak.
Często tak może być.
Dlatego, bo jak nie dbam o siebie
i narastają we mnie, to wtedy mogą narastać,
często tak się dzieje, narastać we mnie
różne emocje, różne rzeczy się
emocjonalnie mogą dziać, które
negatywnie doświadczają innych.
Mówię na przykład o rodzinie tutaj.
To jest też takie troszeczkę włożenie
czy energetyczne i dosłowne
komuś tam na plecy, tak? I kazanie się
dźwigania i noszenia gdzieś tam, czy rzeczywiście
przekładania odpowiedzialności
za siebie i tak dalej. No to, no to
jest taka postawa
no raczej trudna, tak?
Natomiast no to tak jak wspomniałeś, to jest trudne,
bo często w relacjach rodzinnych między
rodzicem a dzieckiem dochodzi do takiej
umowy, gdzie rodzic sobie
w jakiś sposób nieświadomie
uzurpuje to prawo, tak?
Do tego, że oto ty jesteś tutaj
na moje usługi, tak?
Nie wolno ci założyć w własnej rodzinie taki klasyczny
przykład czasami gdzieś tam, gdzie dziewczyna się
wiąże w domu i
nie wolno ci jakby związać się
z żadnym mężczyzną, żadnym partnerem, bo ty oto
jesteś tutaj, żeby o nas dbać, bo my będziemy
starszymi ludźmi i
jakby potrzebujemy tej twojej
opieki do końca, tak?
Nie wcale takie bardzo...
Tutaj jest
w ogóle też taki paradoks, teraz mi to tak
przyszło,
a propos tego, co
mówiliście, co Dominik mówił o tym, że
nie dbając o siebie, nie dbamy o innych,
jak najbardziej. Jeżeli
nie skupiamy tej uwagi na sobie,
nie
dbamy o siebie, nie dajemy w ten
sposób wyrazu miłości do siebie,
to nie możemy
tego też potem dać
innym. Nawet w
kontekście religijnym,
przykazanie miłości, kochać bliźniego
swego jak siebie samego, czyli
bez kochania siebie samego nie można kochać
bliźniego, nie można mu nic dać.
Jesteśmy wychowani...
Wychowani jesteśmy
w tej kulturze
i co?
I w ogóle nie realizujemy tego.
To niefortunny taki splot
powrotu, bo gdybyśmy powiedzieli
kochaj siebie, a wyrazem tego niech będzie
miłość do twojego bliźniego,
jesteśmy w zupełnie innej sytuacji.
Natomiast myśmy to... Gdzieś tam doszło
do zwrócenia
i momentalnie poleciało całe znaczenie.
Zgubiliśmy sens.
Tak, tak. To prawda.
W momencie właśnie
z jednej strony jest
to fundamentalne
przykazanie, a z drugiej strony
kiedy ktoś właśnie
dba o siebie, kiedy
właśnie tą miłość do siebie wyraża
w taki sposób,
że kocha siebie, no to jest uważany za egoistę.
No, a jeszcze umiejętność
tak jakby przyjęcia tego, że
ktoś tak jakby nie robi
tego co my. No to właśnie do tego dochodzi
jak się zmieniamy, tak?
Ludzie są przyzwyczajeni na przykład, że ktoś
zazwyczaj rezygnował z siebie albo był
skupiony na tym, żeby
nie wiem, razem z grupą
podążać, a później nagle zaczyna się
wyłamywać i nie wiem,
czy to jest tak, żeby
albo robić coś inaczej.
No i się zaczyna.
Ale to jest trudno.
Trudno. Coś tak jakby ludzie
w tym momencie tak jakby
zazwyczaj się spotykam
z takim hasłem, że
ludzie się zmieniają po prostu,
zmienią się. Ja na terapii
grupowej też tak jakby
miałem te zagadnienia.
Tak jakby u mnie wykryli, że ja
trochę za bardzo się przejmuję innymi ludźmi.
No. A ja miałem na myśli jeszcze
wcześniej mówiłem, to, że na przykład
na moim własnym przykładzie, ja mam dosyć
taką silną osobowość,
można powiedzieć, że
dopóki
siebie nie poznałem, to
bardzo często to w taką
hmm, może nie w
agresję, ale w ofensywne postawy
to szło u mnie. Różne miałem
bardzo ofensywne postawy
i no moja rodzina
doświadczała tego, nie?
Tak jakby dopóki nie byłem, sam
siebie nie odkryłem, nie zrozumiałem co i
tak, to nie miałem
kontroli nad tym. To też jest właśnie,
to jest to, tak jakby.
I tak samo, o,
to jest bardzo
mocne teraz. A to, to
być może jest
prostsze niż to, co
zaraz powiem. Empatii,
którzy oddają siebie za bardzo.
To jest
jeszcze gorsze. Bo jak
ktoś jest agresywny, to to widać i w
ogóle łatwo ominąć.
A jak ktoś daje,
to kto przyjdzie i mu powie, słuchaj,
ty tak siebie nie oddawaj.
O. No.
To jest jeszcze, mi się wydaje,
jeszcze tak jakby chyba. Zgodzę się
z tym. No. Tak jest.
Właśnie. Więc
to jest tak to troszeczkę,
wiesz, kupowanie sobie
tego miejsca na świecie
i wśród ludzi, tego gwarantowanie
sobie tego miejsca, tak? Ja oddaję się całkowicie,
służę innym
i dzięki temu uzyskuję to prawo,
ja płacę jakby, podwójnie,
za to, że jestem, że mogę być
w części tutaj tego świata,
tej grupy ludzi społecznej itd.
Takie troszeczkę. Ty mówisz
o postawie, ty mówisz o pewnej
postawie, a ja tutaj
też tak jakby myślę o takim
empacie, który
skrwi kości, w sensie, który
z serca wszystko oddaje
i w ogóle nie dba o tą postawę,
bo to, co ty mówisz, jest jak najbardziej
na miejscu, że są ludzie, którzy się przejmują
otoczeniem i przyjmują
postawę taką właśnie, że wolą więcej
dać. Ja też byłem
w sumie, że wolałem więcej,
łatwiej mi, jak więcej dawałem
niż brałem, to łatwiej
było, bo łatwiej. To czuje się
człowiek bezpieczniej troszeczkę, no? Tak, bo
ci nikt nie zarzuci, bo powiesz, kurde,
przecież ja tu 200% siebie
daję, a ty masz, no, ale to
nie o to chodzi właśnie. To taka
transakcyjność trochę.
Bo w empatii...
No, proszę.
Bo w empatii
najgorsze jest to, najgorsze, no nie wiem, jak to
nazwać... Najtrudniejsze.
Najtrudniejsze, tak. Najtrudniejsze
jest to, że musimy się nauczyć
tego, żeby stawiać
samemu sobie granice, żeby nie
być... żeby kosztem
swoim, prawda, nie dawać
za dużo, no może to wszystko
powiem, za dużo innym, bo
bycie empatą, to się
tego nie da nauczyć. Z tym się rodzi
niestety. W jakiś tam sposób można się
nauczyć. Niemniej jednak
są ludzie mniej lub bardziej empatyczni
i ci bardziej mają
trudniej, tak. To też jakby...
To też może to wynikać
właśnie z różnych traum życiowych
i w ogóle, ale no jakby
nie wchodząc w to, to
no trzeba też nauczyć się
stawiania granic samemu sobie. Kiedy
powiedzieć dość i ja już gdzieś tam
no odpuścić, tak.
Nie przejmować się tym jakby, no bo tutaj
to jest jakby cały proces
tego wszystkiego, więc to nie jest tak...
Nie da się tylko tak powiedzieć w paru słowach,
jak to wygląda, tak.
Ja tak mówię też ze swojego.
doświadczenia, bo jestem taką osobą
i
też gdzieś ten zawód mnie do tego
właśnie to wszystko dopchnęło do takiego
zawodu, tak. No,
ale no trzeba się nauczyć na pewno
stawiania granic.
No bo jak
takiej głęboko empatycznej
osobie nikt nie
nie wesprze jej w takim
zrozumieniu tego, że słuchaj,
jak ty
o siebie nie zadbasz,
to w ogóle
mniejszej ilości
osób będziesz w stanie pomóc i tak dalej
i tak dalej i tak dalej, że to nie na tym polega
tak jakby, żeby siebie oddać.
Jak się taka
empatyczna osoba tego nie nauczy, no to
to
to nie wiem, no to jest właśnie
to też jest źle, w sensie
to ta osoba nie będzie szczęśliwa, to też tak jakby
nie o to chodzi.
Z każdego talentu
no przychodzimy,
no właśnie,
trzeba się nauczyć, warto się nauczyć,
no nic nie trzeba, ale finalnie
gdzieś tam, żeby
mieć w sobie równowagę, no to
trzeba nauczyć się
korzystać
i tych granic.
I no taki przykład
mi przyszedł do głowy,
ja już o tym wspominałem, ale
na kursach z Instytutu
Energy,
które się nazywają Energy Medicine,
czyli
energetyczna medycyna,
leczenie za pomocą energii,
to pamiętam, że
jeden z trenerów mówił, że na początku
korzystał ze swojej
energii do leczenia, dopóki
nie doszło do sytuacji, że się tak
wykończył, tak
wydrenował tą energię, że
już nie pamiętam, jak co tam,
Brian, Paweł, nie wiem czy ty pamiętasz, on
mówił, że chyba tak
w ogóle jakoś
zdrowotnie nagle miał tą
uzupełnienie w ciele, jakąś
reakcję ciała.
No, wspomniałeś tam kiedyś na jakimś
przedstawieniu, że on zemdlał.
Tak, tak, zemdlał.
Ale coś tam chyba jeszcze było, oprócz
zemdlenia.
To jest takie energetyczne BHP.
Ale,
i później właśnie
wspominał o tym parę razy,
że nie korzystajcie ze swojej energii.
I to też mam poczucie,
że to też jest poniekąd
podobny motyw,
do wyznania się.
Czyli innymi słowy, jak empata
nauczy się tym wszystkim zarządzać
i gdzieś tam stajać tą granicę,
to wtedy większej ilości osób pomoże,
niż oddając siebie,
a później
ileś czasu będąc wyłączonym,
pokrzywdzonym,
zmasakrowanym.
Tu mam wrażenie, że tutaj
to jest podobnie trochę jak z tym egoizmem,
takie trochę są mity,
który jest takim człowiekiem,
który rozetrze szaty, serce
i po prostu się rozpadnie z nieszczęściu.
I to jest jakby postawa empatyczna.
I to jest pytanie, czy to jest empatia?
Czy to jest takie właśnie jakieś
traumatyczne,
jest traumatyczny rezonans właściwie
z cierpieniem tej drugiej osoby.
To jest takie ciekawe, bo mam wrażenie,
że czysta empatia prowadzi do miłości,
do widzenia człowieka
w prawdzie i w sile na dobrą sprawę.
To jest w tym źródło czysta empatia.
Empatia, która polega na tym,
że ja zobaczę i po prostu rozpadnę się
w moich własnych emocjach,
w obecności cudzego cierpienia,
to to w niczym nie pomoże, nic nie uniesie,
nic nie zwignie.
Jednocześnie też jest takie właściwie
trochę jakby taki mit empatii,
taka iluzja, bo to właściwie mam wrażenie,
że to jest rezonans własnej traumy względem
cudzej traumy. Tutaj się to dzieje.
Jak ktoś chodzi i mówi,
ten to jest wrażliwy, on nad wszystkimi płacze.
Tutaj temu pomoże i z kimś siedzi
i tak cierpi i cierpi
ten świat.
Kurczę, się tak zastanawiam właśnie,
czy empatia nie jest właśnie siłą,
bo empatia to teoretycznie powinna być siłą,
a myśmy, jeśli się rozpadamy,
to to siłą nie jest.
O empatii jeszcze będzie.
No nie, tak ciekawe, bo
mamy dużo mitów
mamy takich właśnie różnych ciekawych.
No to akurat właśnie
a propos tych mitów,
to też dobry ciekawy motyw
tutaj poruszasz, to są właśnie nasze
przekonania i wartości,
jakie wyznajemy, tak?
Wiele przekonań, które tam gdzieś zostały w nas
zbudowane
w różny sposób, poprzez
obecność w jakichś
społecznościach,
poprzez kulturę,
popkulturę,
wiele przecież jest budowanych
takich postaw przez
filmy
chociażby,
wyobrażenia, zwłaszcza
jeśli to dotyczy czegoś, co nie
jest powszechne, czego nie każdy
doświadcza, więc
możemy tego doświadczyć
oglądając jakieś filmy
i nabierając jakiegoś
wyobrażenia na ten temat.
I to właśnie te przekonania mogą być
wówczas takie
ograniczające.
Z jednej strony,
a z drugiej strony też one
pewne
przekonania, które
gdzieś tam w nas głęboko funkcjonują,
one mogą wynikać właśnie
z tego naszego prawdziwego ja.
Które gdzieś
daje znać
o sobie w ten sposób.
Także
to tak właśnie
temat
szeroki, temat głęboki
i jest wiele aspektów.
Staramy się tutaj na pewne rzeczy
zwrócić uwagę i myślę, że
jest to dla was,
dla nas wszystkich
takie
budujące i też
dające wiele
perspektyw na to, jak możemy to wszystko
wykorzystać.
Czasem te
nasze prawdziwe
głębokie ja
odkrywa się
w sposób zupełnie
nieoczekiwany.
Taką
dość popularnym takim
terminem,
który
z którym być może się
zetknęliście, to jest tak zwany
kryzys wieku średniego,
kiedy wiele osób
dokonuje nagle jakiejś zmiany
w życiu. Rzuca pracę
i wyjeżdża w przysłowiowe
Bieszczady.
Znam
z własnego życia,
z własnego otoczenia
również takie przypadki
właśnie, że w tym okresie
mniej więcej około 40
roku życia, często między
40 a 50 podejmuje się właśnie
takie decyzje, które zmieniają
diametralnie wszystko, co było do tej pory,
zostawiając cały bagaż
tych wcześniejszych
doświadczeń
i
rozpoczynanie nowego życia
wbrew często jakimś
takim
krytycznym uwagom ze strony
otoczenia. Nie, no co ty
nie nadajesz się, nie
poradzisz sobie, zachęty tak
ze strony rodziny najczęściej,
jeżeli się zaczyna
zwłaszcza coś nowego.
I tutaj wracamy
znowu do tych, tego etykietowania,
że jak byłeś do tej pory
lekarzem, prawnikiem
i informatykiem, to nie możesz być
nikim innym.
Cały dorobek, no co,
tak rzucisz wszystko w tej chwili,
a są bardzo takie znane
przykłady, że jednak
można było zacząć
i to było
bardzo trudne.
I to w dość późnym wieku.
Niektórzy to nawet dużo później niż
niż
ten okres, o którym
powiedziałem. Takim przykładem jest
chociażby
pułkownik Sanders, znany twórca
KFC, który w wieku chyba 58
czy 64 lat, ja już teraz
dokładnie nie pamiętam,
zmienił swoje dotychczasowe
życie,
postawił na biznes i stał się
dobrze prosperującym biznesmenem.
No ale takich przykładów,
jest
trochę też
innych chociażby
znana postać jak
Arnold Schwarzenegger.
Kulturysta i aktor,
który został potem
politykiem
i dość nawet znaczącym.
I gdyby nie to,
że nie był rodowitym Amerykaninem,
pewnie mógłby i prezydentem
zostać.
No gubernator Kalifornii był, tak.
Inny przykład,
autorka Harry Pottera,
J.K. Rowling.
Przez większość życia zawodowego,
można tak powiedzieć,
była samotną matką na zasiłku,
aż napisała książkę.
Okazało się, że ma talent do pisania
i została bizneswoman
o ogromnych dochodach.
Także takie przemiany
następują.
I to jest
bardzo ważny temat.
I przypuszczam, że
wielu z was
obserwowało
u swoich znajomych,
może u siebie,
takie przemiany.
Obserwując u innych
można było się zastanawiać,
co tym ludziom do głowy przychodzi.
A to może właśnie wtedy
do głosu dochodziła
ta prawdziwa
tożsamość, ta prawdziwa osobowość.
Żeby realizować się,
to, kim się jest,
kto się lubi robić.
Taka odwaga.
Tak samo jest z talentami.
Andrea Bocelli,
który dopiero
w późniejszym wieku
odkrył swój talent,
a wcześniej był prawnikiem.
Harrison Ford,
który dopiero
w wieku 35 lat
dostał swoją główną rolę.
Wcześniej był stolarzem.
No i Charles Tarwin,
który dopiero
w wieku 50 lat
opublikował swoje dzieło
o powstaniu gatunków.
Myślę, że
wiele też ludzi ma tak,
że gdzieś z tyłu głowy wie,
że ma do czegoś tam talent.
I wie, że mogliby
coś zrobić, ale nie dopuszczają
tego do siebie. I dopiero kiedy
dojrzeją, można powiedzieć,
staną się tacy odważni właśnie.
Albo wręcz
pogodzą się z tym, kim są.
Wtedy następuje
taki rozkwit tego talentu,
tego dążenia
wtedy takiego upartego
do danej rzeczy,
do tworzenia,
czy do biznesu
jakiegokolwiek,
czegokolwiek, że tak powiem.
Taka odwaga wewnętrzna,
taka siła napędowa,
coś, co nas napędza
i nas nic nie powstrzyma.
I gadanie tutaj obok,
ty tak, ty siak,
rób to, nie rób tamto.
Tylko idziemy prosto, jak ten koń
z tymi klepkami na oczach.
Nie widzi z boku, tylko idzie prosto, tak?
Bo jest jasny cel, który gdzieś
wychodzi od środka.
Myślę, że to jest taka siła
wewnętrzna, która...
No, no...
Szkoda, że tak późno czasami przychodzi.
Mogłabym przychodzić wcześniej.
No, ale to myślę, że też
jest związane gdzieś...
Potrzebą
chyba taką naszą wewnętrzną,
zakończenie życia pewnych doświadczeń,
mimo wszystko.
Wiesz co, ale z tego, co Newton
tam opisywał, to czasami parę
w ciele nam potrafi jakieś takie
zagadnienie przez wyciężenie
czegoś, więc to...
Tak, tak, tak, no to...
Nie jest taka prosta sprawa.
Ale, tu tak właśnie
wchodząc wam w słowo
i rozwijając jednocześnie temat,
mówiliśmy
na początku, że
te nasze dyskusje, rozmowy są
na temat właśnie świadomości,
świadomości...
No, akurat dzisiaj o tym rozmawiamy,
świadomości tego, kim jesteśmy,
na temat
Instytutu Monroe'a,
są takie narzędzia,
które można wykorzystać,
na przykład,
tym, żeby tę właściwą,
swoją, własną tożsamość odnaleźć.
Tymi narzędziami
są oczywiście ćwiczenia,
są medytacje, które są dostępne
zarówno
w aplikacji
Expand
i tutaj podam takie tytuły,
jak
Eksploracja przeszłych żyć
Exploring Past Lives,
gdzie
bardzo ładnie
ta medytacja prowadzi
poprzez
różne tożsamości
i właśnie tutaj duży,
duża uwaga zwrócona na te
różne tożsamości i odkrycie
tego prawdziwego rdzenia,
tego głębokiego rdzenia,
pomimo tych wszystkich
nakładek, które
w różnych okresach się
pojawiały.
Bardzo ciekawą taką
medytacją jest
Inner Universe,
wewnętrzny wszechświat,
gdzie
też zanurzamy się
w głębie
wewnętrznego wszechświata.
No tutaj w zasadzie sam temat,
sam tytuł mówi,
o tym, że
eksplorujemy tą naszą
prawdziwą tożsamość,
ale jest jeszcze coś
takiego, też taka
bardzo ciekawa
medytacja
współkreująca
jedność,
gdzie również
stajemy się częścią
większej jedności i
zaczynamy rozumieć nasze połączenie,
naszą rolę
we współtworzeniu tego, w czym uczestnimy.
Liczymy generalnie.
No więc to są takie trzy przykłady,
tylko trzy, chociaż
takich medytacji jest więcej,
do których można sięgnąć
po to, żeby sobie
uzyskać takie informacje na temat
własnej tożsamości, pogłębić
wiedzę na ten temat.
Jeżeli ktoś jeszcze
poszukuje,
nie jest pewien,
to są bardzo dobre narzędzia, żeby
je korzystać.
Tylko ja bym
tak a propos
poprzednich wcieleń
raczej traktował to jako
inspirację, niż, no bo
co z tego, że się dowiem, nie wiem.
Ja na przykład...
To nie chodzi o to, żeby tam
eksplorować te osobne...
Owszem, oglądamy te inne wcielenia,
natomiast sens tej medytacji
jest taki, żeby odkryć
tą prawdziwą tożsamość.
Bo ja na przykład wiem, że
byłem jakimś mordercą.
To gdzie indziej jestem ja,
niekoniecznie w tej roli.
Chodzi mi o to,
żeby
nie dosłownie się skupiać
na stricte, że
nie wiem, kilka razy byłem
w takiej roli,
to jestem ja.
No, żeby
jako inspirację traktować, tak jak
Pawle powiedziałaś, tak?
Szukać tam
tożsamości, korzeni swojej tożsamości, tak?
Bo wtedy można by było łatwo wpaść w pułapkę,
że oto kontynuuje jakiś taki
wątek, który może nie jest
tego.
No tak, bo ja...
Moja tożsamość na przykład jest gdzieś tam
wokół takich różnych
bardziej...
No nie wiem...
silnych manifestacji, bym powiedział,
ale morderca niekoniecznie.
Natomiast pewnie potrzebowałem
na jakimś etapie doświadczyć.
Właśnie to jest bardzo
ciekawe, jeżeli chodzi o poprzednie wcielenia,
a odnośnie tego
odpowiedzenia na pytanie, kim jestem.
Bo
sprawdzając sobie te moje
poprzednie wcielenia,
wiem poniekąd, co
jest charakterem mojej duszy.
Nie tego, po kim
odziedziczyłam charakter po rodzicach,
tylko tego,
kim jestem ja właśnie.
Jako ta dusza, która się
wciela w wiele
żyć.
Więc to jest takie coś,
co...
Wcześniej
nie wiedząc, kim byłam,
nie przechodząc przez te wszystkie
wcielenia, myślałam, że to jest po prostu
takie moje, w sensie
moje geny,
jakby
to, co
nam dali rodzice.
Ale nie do końca tak jest.
Przynajmniej tak mówię na swoim
wypadzie. Gdzieś odkryłam to, że
jednak
powtarza się dana
cecha, która jest przez wiele
wcieleń.
Więc
to jest taki ciekawy
dotyczy po prostu dla innych.
Tak, natomiast
poruszyłaś ciekawe zagadnienie,
bo
tak,
na tym, że tak powiem
najprostszym, najniższym
poziomie mamy te role, które
tutaj pełnimy
w świecie fizycznym.
W nas
w środku jest jakieś
cechy unikatowe i tożsamość.
I te rzeczy mogą się
pokrywać, zazwyczaj się będą w jakimś stopniu
pokrywały jeszcze z tym,
z cechami unikatowymi
jako dusza, tak?
Ale
warto, tak jakby moim zdaniem
ja bym się głównie
skupiał, bo
warto zaznaczyć. Jesteśmy tu po to, żeby
to życie przeżyć w tym ciele,
w tym kierunku, więc
warto mieć trend
taki, żeby się skupiać na
tu, tak?
Tak, tak, to jest jako, ja to podaję
po ciekawostkę po prostu. No tak, tak.
Ja sama odkryłam po prostu. Tak, tak, tak.
No nie, no ja też gdzieś tam się dzieliłem
wcześniej, że
coś tam się nowego dowiedziałem
o tym, co robię jako
dusza, natomiast no,
a, to u Rafała, nie Radzika,
na wywiadzie mówiłem o tym,
że
to niekoniecznie się przekłada, na przykład.
Ja widzę podobieństwa, na przykład,
że ja lubię w tym życiu struktury
i w ogóle, to mi pomaga zrozumieć,
czemu ja ciągle na struktury, na przykład,
patrzę, a jako dusza
się uczę tworzyć światy fizyczne, nie?
To na tej zasadzie.
I to raczej
ja to tak postrzegam, że wchodzimy
odnajdowanie siebie to jest pewien
proces, gdzie się przyglądamy,
i później sobie faktycznie
zauważamy, że się pewne wzorce,
pewne rzeczy się powtarzają,
i jak mamy odpowiednio tego dużo,
no to to już jest namacalne, tak?
I nikt nam
tego nie wytrąci z ręki,
nie powie nikt nam, że jest inaczej.
Więc...
No tak, ale to warto się skupiać
na takim...
Ja nie mówię, że inne te perspektywy
na poprzednie wcielenia, inne rzeczy,
że są złe, tylko raczej
chodzi mi o to, że
zdarzyło mi się też
spotkać
z taką postawą, że ktoś za bardzo
trochę był skupiony na
perspektywie nie fizycznej,
i to też niekoniecznie mi się wydaje
jest najlepsze, tak?
To, że ja tam na przykład byłem jakimś
super-hiper, jakimś
super-hero w poprzednim wcieleniu,
nie wiem, nieważne. Już nawet nie chcę
przykładów podawać, ale kimś, kto
gdzieś tam coś reprezentował...
Fajnie.
Ale jestem tu i teraz.
I to jest raczej ciekawostka,
niż coś, na czym powinienem być skupiony
jako teraz, żebym nie to określał.
A, jeszcze
w tym wątku naszej tożsamości
dorzucę
tylko dodatek,
że
w sumie to Newton mówił
o tym, że się zlewa
nasza energia
i świadomości z ciałem,
tworząc unikatową całość.
Czyli idąc tym tropem
jesteśmy w ogóle
jako to ciało
sklejone ze świadomością,
z duszą, unikatem.
Nawet względem
względem
naszej świadomości, naszej duszy,
naszego wyższego ja.
Czyli my jako aspekt
naszego wyższego ja, naszej świadomości
w ogóle jesteśmy unikatowi
nawet w tej konkretnej inkarnacji
na to by wychodziło.
Nie zmienia to faktu, że
no
na pewno są podobieństwa między
tym,
czym jesteśmy jako czysta energia,
a
w tym wcieleniu, no bo
no bo tak, po prostu.
Bo czemu?
Bo się skleja nasza świadomość ciałem.
Więc...
Sama ta idea, tutaj jeśli ktoś doświadczał
gdzieś tam sobie tych poprzednich wcieleni, miał
możliwość eksplorowania, już samo to
wskazuje, że jesteśmy jakimiś podróżnikami,
tak? Że to, że jakby ta
egzystencja jest czymś więcej niż tylko
fizyczną bytnością jakąś tam ograniczoną
w krótkim czasie,
czyli jesteśmy gdzieś tam
właśnie takimi podróżnikami. I to
to już, to też już nadaje jakiś kierunek
tej, tej naszym
poczuciu tożsamości, że jesteśmy troszeczkę
więcej niż tutaj tym jedną,
tym zbiorem ról, że tak powiem
społeczno różnych, tu
na tej ziemi zajętych jakimiś tam
zadaniami, nie? Patrząc
z takiej perspektywy czysto fizycznej,
takiej, do której jesteśmy przyzwyczajeni,
do tego w czym wyrośliśmy,
można
na przykład do takich
eksploracji przeszłych żyć
podejść analitycznie. Co prawda to nie
ma większego sensu, tak prawdę powiedziawszy,
ale można by było podejść do
tego analitycznie,
po to, żeby zauważyć
jakieś wzorce, które się
pojawiają poprzez
ileś tam wcieleń. W ten sposób
można by było, teoretycznie oczywiście,
tu już tak teoretyzuję, bo tak
się nie robi,
znaleźć jakiś wzorzec
naszej własnej tożsamości.
Trochę by było, jak ja mam
1800 za sobą, to...
Kurde.
Połapka, żeby
nie ugrzesnąć w tym, nie? Bo można wtedy też
w to wpaść i...
I to też nie pójdziemy za daleko,
jak będziemy w tym grzesnąć. Dlatego mówię, że tylko
teoretyzuję i posługuję się
tutaj takim typowym podejściem,
charakterystycznym
dla
tej kultury, w której
się wychowaliśmy, że po prostu
okej, dajcie mi dane, ja zrobię jakąś
jakieś
badanie tych danych i wyciągnę wnioski
na tej podstawie. Teoretycznie
można by było w ten sposób podejść,
no ale to sami już
tutaj wskazaliście słabe punkty
takiego rozumowania.
Ja bym jedną rzecz zaznaczył, bo jeśli ktoś
tak jakby zaczął
nas słuchać w połowie,
albo w sumie
o jednej rzeczy nie powiedzieliśmy ważnej,
albo ktoś by tak
pierwszy raz nas słuchał,
to bardzo
ważna rzecz. My
opowiadamy o rzeczach, które bazują
na naszych doświadczeniach
i mimo,
że jesteśmy na przykład z Pawłem
liderami, to mamy swoje doświadczenia
i to jest w ogóle domena instytutu,
żeby
bazować. Nikomu w nic nie wiesz,
sprawdź.
I
obaj z Pawłem mamy
własne doświadczenia, byliśmy w instytucie,
osobno
zaczynaliśmy, w którymś momencie się nasze
ścieżki połączyły, mamy jakieś tam razem też
doświadczenia, ale to co jest
ważne, żeby właśnie bazować na własnych
doświadczeniach, więc my tutaj tak jakby
wiele osób tutaj też ma swoje doświadczenia,
więc rozmawiamy,
mówimy o czymś
tak jakby z automatu, ale
warto zaznaczyć, że
właśnie, no jeśli ktoś
nie ma doświadczeń,
to potraktujcie to jako
inspirację, co my mówimy, do
własnych, do poszukiwania i zobaczyć,
bo tak jakby tematy, te tematy
też są bardzo, to jest też szeroka
woda, jakieś poprzednie
wcielenia, praca z energią,
tak jak wiele
razy mówiliśmy, wyginanie
łyżeczek na przykład, tak jakby
warto poszukać w tych tematach
tego, co nas
interesuje i samemu zbudować te
doświadczenia, tak?
A, mówiłem o wyginaniu łyżeczek.
Wyginanie łyżeczek jest po to, żeby
samemu doświadczyć tego, czyli
osoba wyginająca, żeby doświadczyła,
że
to jest możliwe, żeby wpłynąć
na materię za pomocą energii.
Nie po to, żeby innym pokazywać.
Żeby cokolwiek,
komukolwiek udowadniać.
Tak, więc
jeśli ktoś by pierwszy raz nas
słuchał tutaj, to warto poszukać sobie
tego, z czym się rezonuje.
Nie z tym, co robi najlepsze
wrażenie, bo ja na przykład na swojej ścieżce
się złapałem na tym, że jak
odkryłem, że o,
w instytucie są nagrania do komunikacji
ze zwierzętami.
Kurde, ja wszystkim znajomym będę
mówił o tym, co ich pies
robi, jak oni w toalecie są.
Ale jazda,
nie?
No, teoretycznie
jazda dobra, jakby faktycznie, tak jakby
umieć gadać ze zwierzakami i
ludziom takie fundować jakieś rzeczy, że
czas, w czasie
prywatnym i zwierzak nam
podkabluje, co tam
się dzieje. Wrażenie robi,
natomiast no, no właśnie.
To nie
tędy droga, to nie jest właściwa
motywacja. Dzielę
się tym właśnie po to, żeby tak jakby
nie kierować się tym.
Bo
ja oczywiście wykryłem
to, że to nie jest właściwa
postawa i nie poszedłem w to, ale
jest duże prawdopodobieństwo, żebym
coś by mi nie wychodziło,
nie?
Myślę, że to bardzo ważne,
co mówisz, bo to czasami jest coś tak,
że słuchamy, podpinamy
się, kupujemy tą, ten obraz
rzeczywistości, a każdy z nas opowiada
przez swój własny filtr, tak? Bo to
przecież też tą rzeczywistość sami
odczuwamy, filtrujemy i dajemy
pewien efekt końcowy i
dzielimy się tym swoim obrazem. Natomiast
każdy raczej będzie
budował swój, stworzył swoje
własne odczucie tego wszystkiego
i tego szukać, nie? To jakby
słuchanie jest fajną inspiracją, zaproszeniem
do własnych poszukiwań,
tylko żeby się nie chwytać. Ja ze
własnego przykładu to pamiętam doskonale
do dzisiaj, jak pierwszy raz czytałem
potęgę
teraźniejszości K. Tolego, tak?
I tam się zafiksowałem, że
jego, że droga do oświecenia
to trzeba przez jakieś wiry wylecieć tam.
On taki ma swój fajny, ciekawy,
dramatyczny opis, jak do niego
jak on przeszedł swój proces, nie?
I długi czas jakiś myślałem, że
to jest spójne, jednolite, jedna droga
i tak dalej. Później, no bo ja dużo
mi czasu zajęło, żeby się odtrząsnąć
z tego, bo to jest bardzo osobiste
doświadczenie i szukanie,
tak? Jakiegoś
konkretnego sposobu doświadczania
tego, bo usłyszałem, że tak to
ludzie doświadczają, ja też tak muszę,
z zamykaniem sobie, zatrzaskiwaniem sobie
kurczę drzwi przed schową, nie?
W dużej mierze, to takie
wydaje mi się też ważne, że to
mówisz, bo to jest coś, niech to będzie
inspiracja do naszych doświadczeń, nie?
Ale my możemy to doświadczać naprawdę
na swój własny sposób i to jest,
to często też jest dowód na to, że
to jest prawdziwe, nie? Bo jak walniemy kopię
jakąś taką czystą, jeden do jeden,
ja się czasami zastanawiam, jak mam takie bardzo
spójne z kimś, to czy mi się tam
tak nie poleciałem w kierunku takiego,
że mi się zamarzyło tak podobnie doświadczyć,
czy to jest moje, nie? To tak,
takie mam odczucie.
Dobrym przykładem jest również
przypadek Roberta Monroe'a,
który doświadczając
stanów poza ciałem,
doświadczał najpierw wibracji.
Z tego, co
wiem, to takich
wibracji doświadcza około 30%
ludzi. Więc
wibracje nie są wyznacznikiem
tego, że się wychodzi z ciała.
Poza tym metod na wychodzenie
z ciała jest wiele, wiele
różnych, a wiele osób po
przeczytaniu książki
Podróże poza ciałem
bardzo się mocno na tym
fiksuje, że to
tak musi być i tylko w ten sposób.
W listopadzie
miałem przyjemność
asystować przy
warsztacie OB,
który prowadził
właśnie trener
z Instytutu Monroe'a
i tam między innymi
pokazywaliśmy
kilka różnych technik
wychodzenia z ciała
i w zasadzie
żadna z nich
nie opierała się
o wibracje.
Efekt był taki,
że w kilku przypadkach
po prostu
w pewnym momencie
się stwierdza, że
okej, ja już jestem
w tym stanie.
Nawet nie wiadomo,
kiedy to się stało.
Więc
to są bardzo indywidualne,
tak jak mówisz,
bardzo indywidualne doświadczenia
i
wracając do tego, co Dominik mówił,
sprawdźcie to
sami na własnej skórze.
Jeżeli nie zadziała ta metoda,
to spróbujcie innej.
Efekt końcowy
powiedzmy jest wspólny.
Wyginanie łyżeczek
to będzie wygięcie łyżeczki,
ale nawet żeby to zrobić,
to to się robi na różne sposoby
i tego można doświadczyć
z kolei na warsztacie właśnie wyginania łyżeczek.
Taki jednodniowy warsztat
jest, w którym można
wziąć udział.
Właśnie też
ważne jest to a propos tych książek,
czytania książek,
aby też
nie wierzyć,
może źle to zabrzmi,
ale nie wierzyć we wszystko, co tam jest napisane,
bo musimy sobie też to troszkę przeanalizować,
obiektywnie na to popatrzeć,
co nie jest łatwe dla osób,
które dopiero w to wchodzą.
Bo jeżeli ktoś ma swoje doświadczenia,
czytając książkę,
będzie wiedział, że to, to tak inaczej,
ale mniej więcej gdzieś
punkt styku właśnie będzie.
Ale nie będzie to jeden do jeden,
bo tak nie będzie
po prostu, więc...
No ale to jest ciężko
tak po prostu komuś powiedzieć.
Znaczy wiele też miałam pytań,
jaką książkę kupić,
co polecasz to i to,
a która jest dobra,
ciężko jest powiedzieć mi,
bo ja czytając każdą książkę
mogę powiedzieć, że o to rzeczywiście
mniej więcej coś takiego doświadczyłam,
ale to nie jest do końca tak.
Książki bardzo też przekazują
dużo jakby takich schematów,
że ma być tak i tak,
tak są wibracje, że tu ma być wibracja
i ktoś, kto nie jest doświadczony,
będzie myślał, że tak ma być
i będzie właśnie usilnie dążył do tego,
żeby tak to wyglądało, co mu się nie uda.
Bo widocznie ma to inaczej przeżyć.
Każdy jest z nas inny,
więc...
To taka uwaga do tych książek,
żeby tak jakby ślepo nie kupić,
żeby zachować wszystkiego.
Tak, tak, no to jest perspektywa autora
i warto o tym pamiętać.
I...
to nie jest żaden wyznacznik.
Szczególnie
wyznacznikiem nie jest
droga, jaką osiągnął
efekt.
Bo jak się popatrzy
szerzej na efekty końcowe,
no to one są
bardzo, bardzo porównywalne.
Natomiast drogi osiągnięcia są
różne i...
Poza tym też, jeśli chodzi
o książki, to każdy
z nas ma inną ścieżkę,
inne doświadczenie, inną percepcję.
W związku z tym
zupełnie będzie inaczej
interpretował, patrzył na książki.
I powiedzmy, jedna osoba
skupi się
w przypadku, dajmy na to, na...
W przypadku książki
Podróże poza ciałem skupi się
tylko na aspektach wychodzenia.
Z ciała.
A inna osoba skupi się
na wartościach, jakie
to wychodzenie z ciała przyniosło.
I ciężko jest polecić
książkę.
Bo to zależy dużo od odbiorcy.
Ale mieliśmy odcinek, gdzie o książkach
rozmawialiśmy właśnie.
To też się zaraz poszukam.
Dlatego z jednej strony
warto polecać
książki.
Może nawet kilka od razu, żeby był...
Zdobyć od razu kilka różnych perspektyw.
Są. Prawie trzy godziny
spotkanie.
Dobrze. Nasze chyba niedługo
będzie trzy godziny prawie.
Na razie są dwie.
Ale myślę, że
ten aspekt, kim jestem,
odkrywania tożsamości
tej prawdziwej
daliśmy tutaj jakąś
inspirację do
poszukiwań, do tego, żeby
to lepiej poznać, żeby
lepiej to zgłębić.
Tak. Jeszcze
jednej rzeczy nie wspominaliśmy.
O tym tak jeszcze tylko krótko powiem,
że
Newton właśnie też
fajnie tam było powiedziane u Newtona
o tym, że z perspektywy
świadomości duszy
naprawdę są
bardzo różne też zainteresowania.
Są dusze,
które są skupione tylko na prawdziwych,
pracy z planetą, ale stricte z planetą.
I nie ma tu ekologia nic wspólnego
z tym. Energia planety.
Jeszcze na innym poziomie.
I często takie dusze
faktycznie jakimiś gajowymi
są czy coś w tym stylu.
Coś zupełnie takie, gdzie
dużo czasu sami
gdzieś w przyrodzie spędzają.
O, dygresja a propos
przyrody.
Słyszałem u Baszara, że
przyroda to też jest
permission slip.
Bo ja jakoś tak nie
rezonuję ostro z przyrodą.
A propos.
Ale to zupełna dygresja.
Tak mi się przypomniało.
Wracając do tożsamości
to tylko chciałem wspomnieć o tym,
że tam w Newtonie też
są ciekawe perspektywy, inspiracje
jeśli chodzi o to
te
unikatowe wartości,
zainteresowania,
tożsamości dusz.
Tam jest dosyć sporo o tym.
O gościu, który wikingiem był
i zatracał się wręcz w tym.
I już chcieli
jakoś tam wpływać na niego.
Ale odkryli, że
powstaje w nim jakiś unikatowy
wzorzec.
I go poprowadzili tak, żeby
sobie poradził z tym
wciągającym, uzasadnionym
wzorem.
Z zależnieniem od tej energii wikinga
i tej przemocy.
Bo był potencjał w nim
na jeszcze
jakieś właśnie coś nowego.
Jakiś nowy wzorzec.
Tam sporo jest
u Newtona i fajnie jest opisane.
Więc jeśli ktoś szuka to
Michael Newton książki
mogą być ciekawą inspiracją.
Okej, dobrze.
To co?
Pierwsze spotkanie noworoczne
w roku 2024
możemy uznać
oficjalnie za
odbyte.
Wierzymy, że
to dało wam
też inspiracji na cały rok.
Bo zaczęliśmy od tego.
Od tych inspiracji
od PIO
na cały rok.
Na to, że będą to wyzwania.
Że będzie to kontynuacja tych wyzwań
z przeszłego roku.
To z czego możemy
tutaj, co możemy jeszcze
powiedzieć, zasugerować
to
zmiany, których
oczekujemy
generalnie jako ludzie
czy też je nawet
wręcz kreujemy i projektujemy
one do nas przychodzą.
Tylko, że kiedy się pojawiają
nie podejmujemy tego wyzwania
i stajemy o koniec
z dniem, bo nie podoba nam się sposób
w jaki te zmiany
zaczynają zachodzić.
I warto o tym też
pamiętać. Może by przyszło nowe
to dzisiaj też już padło.
Stare musi zostać
usunięte, wyczyszczone,
wytrzepane, wyrzucone, zburzone.
Tutaj ten przypadek tej szafy
był bardzo dobrym
wskazaniem dla nas.
Taką dobrą perspektywą.
Więc podejmujmy
wyzwania.
Bądźmy odważni.
Też to dzisiaj tutaj padło.
Zwłaszcza w odkrywaniu naszej
tożsamości.
I to będzie już chyba
tyle na
na dzisiaj. Dominik jakieś
słowo końcowe?
Jakby
ważne jest, żebyśmy
się skupiali na naszym wnętrzu
i jeszcze mogę
dorzucić. Nie no tak naprawdę to
jest bardzo ważne, żeby
tak jakby
nie poddawać się
wrażeniom, które możemy
odnosić w różnych
trudnych sytuacjach w życiu.
Żeby
po prostu szukać siebie,
szukać tego pozytywnego.
Mi kiedyś jak miałem trudne,
przechodziłem ja przez trudne okresy
takie coś, takie hasło jedno
mi się pojawiło
i właściwie do dziś ona ze mną rezonuje.
Że jak przechodzisz przez piekło
to się nie zatrzymuj.
I to jest bardzo ważne.
Że
te trudne
żeby iść, truptać sobie
iść do przodu, tak jakby próbować dalej
i nie zrazić się.
Nawet jak nam się
wydaje, że
nie wiem
czemu mi się to przydarza.
Nie? Warto
próbować. No.
Zmieńmy pytanie.
Nie czemu mi się to przydarza.
No właśnie, właśnie, właśnie, właśnie.
Dlatego to powiedziałem. Tak.
Czemu mi się przydarza, a bo to się nie przydarza mi.
To dla mnie. Właśnie tak.
Tak dobrze mówisz.
Czemu to się
przydarza dla mnie?
No.
Okej. Patrzę właśnie w kalendarz.
6 luty.
Będziemy się widzieć po raz
kolejny 6 lutego o godzinie
19.00.
No to już dzisiaj zapraszamy gorąco
na nasze kolejne otwarte
spotkanie. Za tydzień
mamy też spotkanie zamknięte.
W razie czego piszcie do Dominika
albo na adres
kontaktmaupa
tmipolska.pl
I to by było
na tyle. Dziękujemy
za uwagę dzisiaj. Dziękujemy za tak
aktywny udział w dyskusji. Tak, dokładnie.
To nas bardzo cieszy, że
braliście udział,
że zabieraliście głos,
że było tyle
bardzo ciekawych opinii
i przemyśleń, którymi się
podzieliliście.
I to właśnie wtedy ma
jeszcze większą wartość dla nas wszystkich.
Bo ktoś może czekać właśnie na to.
Nie wszystko musi być
w ogóle, nie wiem,
idealnie do siebie pasować
w ogóle.
To jest to, co jest w ogóle
tak. Każdy z nas ma jakąś
swoją perspektywę i to, co mówicie
może być potrzebne komuś,
kto później
będzie tego słuchał.
Więc dlatego tak zachęcamy, bo
tak jak tak.
Ktoś być może czeka na to,
żebyście właśnie wypowiedzieli,
co o tym mówi.
Ja również dziękuję za możliwość
wypowiedzenia się właśnie w takim razie.
Dzięki.
No więc,
dziękuję.
Oficjalnie dziękujemy
jeszcze raz wszystkim, którzy byli z nami
na Zoomie. Dziękujemy wszystkim
słuchaczom Radia Paranormalium.
Dziękujemy Markowi,
który za chwilę zabierze
głos
żegnając słuchaczy Radia
Paranormalium i powie nam, ilu było
słuchaczy w szczytowym
momencie.
Było wszystkich słuchaczy
w szczytowym momencie 75 osób.
Jak na 2 stycznia
całkiem sporo.
Prawda?
Tak jest.
Dziękujemy Wam za uwagę
w imieniu własnym,
w imieniu
wszystkich obecnych.
Do usłyszenia, do zobaczenia
za miesiąc.