Autentyczne historie osób, które przeżyły spotkanie z nieznanym.
Zacząłem widzieć różne światła, różnokolorowe, w grupach po dwa, trzy i
cztery w sporej odległości wydawały się być ode mnie. Zagadkowe obiekty.
Strasznie intensywne, potężne niebieskie światło. To się wydawało tak, jakby to
było nad chmurami, było jakieś ognisko tego światła, które przebijało się przez.
No, no, no i do tej pory jestem w szoku, bo to się nie zdarza często, nie? Takie
coś zobaczyć. Tajemnicze istoty. Przyszedł do naszego mieszkania taki
obrzydliwy, brązowy szarak, obleśny Jezus
Chrystus, aż mnie na wymioty zbiera, jak o
tym myślę. Ja w tym śnie się schowałam
tak jakby pod stół. Niby byłam pod stołem,
a nagle byłam na jakimś stole i ktoś mi wbijał igłę w plecy.
Mrożące krew w żyłach przeżycia na granicy światów.
Budzi mnie skrzypienie drzwi. Znów widzę to światło. Wstaję z łóżka, idę uchylić
mocniej te drzwi, zobaczyć, co tam jest. I widzę postacie. Ale czuję jakąś grozę
sytuacji. Jestem przerażona. Po prostu biegnę i krzyczę do męża: "Strzelaj!"
Mówią świadkowie w Radiu Paranormalium. Dobry wieczór, witam wszystkich państwa
bardzo gorąco i serdecznie i zapraszam do
spędzenia dzisiejszego wieczoru z audycją, w której prezentowane są wybrane
najciekawsze relacje o spotkaniach z nieznanym, jakie docierają do Radia
Paranormalium. Przy mikrofonie Marek Sęk Ivellios. Dzisiejszy odcinek nosi tytuł
"Zbugowany świat". Nie bez powodu użyłem w
nim znanego z informatyki terminu bug. Słowo to oznacza błąd w oprogramowaniu, a
o występowaniu takowych szczególnie dobitnie przekonują się osoby grające w
rozbudowane gry komputerowe. I choć żadnemu z naszych słuchaczy nie zdarzyło
się jeszcze przypadkiem wypaść poza mapę,
to jednak w archiwum Radia Paranormalium znajduje się kilka niezwykle ciekawych
zgłoszeń o zdarzeniach związanych z zagubionym czasem czy przeniesieniem w
przestrzeni. Jest też co najmniej jedna
historia o tym, jak to pewnemu małżeństwu
świat gry zwanej życiem tak jakby nie do końca się załadował. Prezentacje
przygotowanych na dziś relacji rozpoczniemy oczywiście od zajrzenia do
naszej radiowej skrzynki mailowej. Korespondencja dotycząca dziwnej sytuacji
w miejscowości Skawina w województwie małopolskim w roku dwa tysiące
siedemnastym. Chciałem opisać dziwną sytuację, która przytrafiła się mi i mojej
ówczesnej dziewczynie, a teraz żonie. Wydarzyło się to na wiosnę dwa tysiące
siedemnastego roku na parkingu przy starostwie powiatowym, gdzie byliśmy
odebrać dowód rejestracyjny samochodu. Gdy wracaliśmy z urzędu do samochodu,
zdziwiło nas, że nagle jest dużo wolnych
miejsc parkingowych. Gdy przyjechaliśmy,
parking był pełny, dlatego zatrzymaliśmy
się wzdłuż ogrodzenia. Ucieszyło mnie to,
bo już gdy parkowałem, zastanawiałem się, jak ciasno się ustawiłem między
samochodami i że trudno będzie mi wyjechać. Teraz wzdłuż siatki stało tylko
nasze auto. Zadowoleni wsiedliśmy do środka. Ruszyłem i po jakimś metrze
odbiliśmy się od czegoś. Dosłownie stanęliśmy nagle w miejscu, jakbym wjechał
w ścianę. Wściekły, myślałem, że nie zauważyłem jakiegoś słupka, takiego, co
nieraz się wysuwają z ziemi, i w niego wjechałem. W myślach już liczyłem koszty
naprawy i patrzyłem kątem oka na gościa,
co stał niedaleko i pomyślałem, że niezły
obciach sobie zrobiłem i ostatnie, czego
potrzebuję, to komentarze świadka wpadki. Wysiadamy z żoną, patrzymy i...
nic. Nic. Dosłownie nie było niczego, w co
mógłbym wjechać. Nie było też śladu na samochodzie, pod samochodem, nigdzie.
Jakbyśmy się odbili od próżni. Staliśmy jak wryci. Już miałem zapytać owego
gościa, co stał obok, czy widział całą sytuację, ale dosłownie rozpłynął się w
powietrzu. Zniknął w ciągu kilku sekund. Wokoło dosłownie nie było żywej duszy.
Zastanawialiśmy się i oglądaliśmy samochód
kilka minut, ale niczego nie znaleźliśmy. Uruchomiłem auto i już bez przeszkód,
choć lekko zdezorientowani, wróciliśmy do domu.
Przeniesieni w czasie. Relacja z archiwum
portalu Infra. Korespondencja nadesłana w kwietniu dwa tysiące dwunastego roku.
"Przez przypadek znalazłam na YouTube wypowiedź pana Mariana, która
zainspirowała mnie do opowiedzenia pewnej
historii, jaka przytrafiła się mnie i moim bliskim. Był rok 1981 lub 82, wczesna
jesień. Wybraliśmy się z bratem i rodzicami na
grzyby. Mieszkam w Szczecinie i w pobliskim Załomiu mamy swoje miejsca
grzybowe. Był piękny słoneczny dzień, pogoda sprzyjała, więc zagłębiliśmy się
dalej w las. Doszliśmy do autostrady goleniowskiej. Pogoda nagle załamała się.
Zaczął padać deszcz. Wychodząc na skraj lasu, po prawej stronie widzieliśmy w
oddali most. Odczekaliśmy moment ze względu na spory ruch samochodowy, aż
nadarzy się okazja i przeszliśmy na drugą stronę. Weszliśmy w rzadki las i...
zamurowało nas. Okazało się, że jesteśmy w
punkcie wyjścia. Cofnęło nas. Wróciliśmy do miejsca, w którym przekroczyliśmy
autostradę. Pamiętam konsternację rodziców. Oboje należą do osób bardzo
opanowanych, ale w tym momencie trudno było im ukryć swoje zdziwienie.
Powiedziałabym nawet strach. Pamiętam, że
tata kazał nam zostać razem i poszedł do odległego o około pięćset metrów mostu
wiaduktu i wdrapał się na niego po skarpie, aby z góry zobaczyć, gdzie
jesteśmy. Z biciem serca czekaliśmy, aż wróci i powie gdzie jesteśmy i którędy
wracać do domu. Deszcz padał coraz mocniej. Okazało się, że idziemy dobrze.
Weszliśmy więc ponownie w las.Przekraczając ponownie autostradę,
lecz tym razem nic dziwnego się nie wydarzyło. Moi rodzice sceptycznie
podchodzą do spraw nadprzyrodzonych i zjawisk paranormalnych. Jednak to
zdarzenie wywarło na nich, jak i na mnie i moim bracie ogromne wrażenie. Do dziś
wspominamy to z mieszanymi uczuciami i lekkim drżeniem serca. W mojej rodzinie
dziwne zjawiska występują, odkąd pamiętam.
Od urodzenia mieszkałem przez trzydzieści
parę lat w domu, w którym coś mieszkało. Gdy pisałem o wydarzeniu z mostem,
przychodzi mi do głowy jeszcze jedna historia. Pewnego lata, rok 1998 lub 1999,
miałem dziwny sen. Widziałem w oddali na pięknej łące kwitnącą jabłoń. Bardzo
chciałem podejść bliżej, lecz jak to bywa w snach, bardzo ciężko było mi się
poruszać. Kiedy doszłam już do drzewa, okazało się, że ma ono przepiękne,
nienaturalne kwiaty. Obudziłam się i przejęta snem pobiegłam do mamy, aby jej
go opowiedzieć. I tu zaczyna się najlepsze. Otóż od słowa do słowa. I
okazało się, że mama miała tej nocy identyczny sen. Jak to możliwe? Sen nie
przedstawiał żadnych konkretnych wydarzeń z naszego życia rodzinnego. Ot, zwykła
jabłoń z niezwykłymi kwiatami. Wszystkie detale się zgadzały. Nawet niemożność
szybkiego poruszania się i silne słońce były identyczne.
Co oznacza fakt, iż dwie osoby śnią tej samej nocy identyczny sen? Wiem, że więź
matki z córką jest sprawą bardzo silną, a
ja nie ukrywam, iż mam z mamą wspaniałe relacje. Jednak fakt ten zadziwia nas do
dziś. I to tyle, jeśli chodzi o relacje tekstowe
przygotowane do dzisiejszego odcinka. Zanim przejdziemy do prezentacji
przygotowanych na dziś rozmów, pozwólcie, że przypomnę kontakty do Radia
Paranormalium. Dla tych z Państwa, którzy
chcieliby podzielić się swoją historią o spotkaniu z
nieznanym. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś nietypowego i chcieliby nam o tym
opowiedzieć, zapraszamy do kontaktu. Nasze numery telefonów to stacjonarne 32
746 00 08, 32 746 00 08. Komórkowy 530 624 193, 530
624 193. Skype: radio.paranormalium.pl. Radio.paranormalium.pl. Numer Gadu-Gadu
3608 80 02. 3608 80 02. Czekamy także na Państwa email pod
adresem radio@paranormalium.pl. Radio@paranormalium.pl. Gdyby przy naszych
telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o
nagranie wiadomości głosowej bądź wysłanie
SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie chcą się Państwo z nami
skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów zastrzeżonych lub z zagranicy
prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy oddzwonić. Wszystkim świadkom
gwarantujemy pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z
audycji istnieje możliwość zmiany barwy głosu. Kontakty przypomniane. Tak więc
zakładamy słuchawki. Bardzo się dzisiaj przydadzą, bowiem rozmowy były nagrywane
drogą telefoniczną i zamieniamy się w słuch. W nagraniu, które za chwilę
zaprezentuję. Najwięcej miejsca jeden z naszych słuchaczy poświęcił na opisanie
dziwnego zdarzenia sprzed lat, związanego
z zagubionym czasem. Na początku jednak usłyszymy opisy dwóch innych zdarzeń,
które są na tyle krótkie, że uznałem, że
nie ma sensu ich wycinać. Zresztą kto wie, może i tu nastąpił jakiegoś rodzaju
glitch. Posłuchajmy zatem. Właśnie tak. To ja panu powiem nawet trzy
historie. Zacznę od takiej najbardziej lajtowej, że tak powiem, a na końcu
zostawię taką najbardziej dziwną, że tak powiem, dobrze? Ok.
Dobrze więc, yy, mam na dzisiaj trzy historie. Zacznę może od takiej
najbardziej lajtowej, że tak się wyrażę. Muszę na początku muszę powiedzieć, że
mieszkam od osiemnastu lat w Wielkiej Brytanii i, ale pochodzę ze Śląska. Ja
mieszkałem w Świętochłowicach, w Chorzowie, w takich miejscach, czyli same
centrum Górnego Śląska, prawda? A mówię
tak dlatego, że jest to uwz-- szczególnie w trzeciej historii będzie to bardzo,
bardzo istotne, że to akurat jest Śląsk.
Dobrze, więc zacznę może od historii numer
jeden. Byłem kiedyś mały, jak każdy był
oczywiście dzieckiem. Chodziłem do szkoły podstawowej i to właśnie będzie ta
historia najbardziej lajtowa. Zawsze rodzice mi mimo że miałem z osiem,
dziewięć lat, może mniej trochę. Rodzice zawsze mi mówili, żeby do tej szkoły
chodzić pieszo, mimo że dość daleko było
nie jeździć tramwajem. Dlatego, że wiadomo tam dzieci mogą wepchnąć pod tramwaj,
może się coś stać. I oczywiście nie słuchałem rodziców i jeździłem tym
tramwajem. Ale pewnego razu chciałem iść na tramwaj jadąc ze szkoły, wracając ze
szkoły i coś mi mówiło, że nie wchodź dzisiaj do tego tramwaju. No i nie weszłem
do tego tramwaju. Po czym zobaczyłem, że
ten tramwaj jadąc takim nasypem zwyczajnie
z tego nasypu się, z nasypu się stoczył.
No i w czasie tego, podczas tego wypadku
tam zginęło kilka osób, a no iluś tam było
rannych. Nie wiem, czy to przypadek, czy
nie. To jest taka lajtowa historia. No ale
zdarzyło się, jak się zdarzyło. Nie wiem, ci, co tam mocno wierzą w Boga, może
powiedzą, że to jakaś opatrzność, Duch Święty czuwał albo coś takiego. Nie wiem,
jak ja to mam nazwać. To jest taka pierwsza historia.
To tak, jakby pan miał jakieś przeczucie tego, co się wydarzy?
Tak, przeczucie. Znaczy, nie może nie przeczucie, bo ja nie wiedziałem,
co się wydarzy, czy coś się wydarzy i jak
to będzie wyglądało. Więc coś mi mówiło- No tak się, tak się. Ja to tak nazywam
przeczuciem. Takie uczucie, że, że może się wydarzyć coś, o czym pan
w jaki taki racjonalny sposób nie powinien się dowiedzieć, prawda?
No coś w tym stylu. Dobrze, to była historia numer jeden. Ona jest taka dość
lajtowa, chociaż podobno Wszystko można
racjonalnie wytłumaczyć i ja nie potrafię
znaleźć racjonalnego wytłumaczenia dla tej historii. Zresztą jak dla pozostałych
również. Historia numer dwa. Jak już byłem dorosły, mieszkałem, byłem w wieku
poborowym, jak się to mówi. Wtedy to jeszcze było za komuny. Wiadomo, trzeba
było mieć milion zaświadczeń z komendy wojskowej, żeby w ogóle się wydostać.
Lepiej puścili, szczególnie na Zachód, a właśnie do Niemiec Zachodnich się
wybierałem i trzeba było oczywiście to było trzymać w tajemnicy, no bo mógł się
znaleźć ktoś życzliwy, który powiedział, szepnął słówko, że ktoś gdzieś chce
wyjechać, a miałem zamiar wyjechać na stałe. Uciec po prostu z kraju
komunistycznego. I mieszkałem w dziesięciopiętrowym budynku w wieżowcu na
piętrze nr pięć. Jeśli ktoś mieszkał kiedyś w wieżowcu, przynajmniej na Śląsku,
to wie, że wygląda to w ten sposób, że między każdym piętrem są zsypy na śmieci,
między pierwszym drugim, drugim i trzecim
i tak dalej, i tak dalej. Ja mieszkałem na
piątym i oczywiście trzymałem w tajemnicy
cały wyjazd przed wszystkimi sąsiadami, znajomymi. Tylko rodzice wiedzieli. I
była taka sytuacja, że miałem jechać rano, następnego dnia, a wieczorem jeszcze
wychodziłem wyrzucić śmieci do tego zsypu. I przy tym zsypie spotkałem sąsiada,
który mieszkał na piętrze szóstym. Pogadałem z nim tam dzień dobry, co
słychać? Taka normalna rozmowa. Wyrzuciłem śmieci, on wyrzucił śmieci. No i
rozstaliśmy się. Następnego ranka wyjechałem do tych Niemiec, do obozu
takiego dla przesiedleńców we Friedlandzie. Takich obozów było
szesnaście w zachodnich Niemczech. Ja wyjechałem do tego obozu. Tam tłukłem się
chyba z dwadzieścia godzin. Taksówka taka
mnie zawiozła. No nieważne. W każdym bądź razie tam byłem. I następnego dnia
rankiem, gdy szedłem na śniadanie na stołówkę, ten sąsiad z tego szóstego
piętra wraz z rodziną wchodzi na tą stołówkę. Ten sąsiad z tego szóstego
piętra, który mieszkał prawie razem ze mną, przyjechał następnego dnia w te same
miejsce z rodziną, mimo że mógł wyjechać do każdego innego ośrodka. Było jeszcze
pozostałych piętnastu, piętnaście tych ośrodków i mógł wyjechać w ogóle na inny
koniec świata. Czy to przypadek? No można
tak powiedzieć przypadek, ale ja nie sądzę chyba prawda?
No różnie to można tłumaczyć. Zbieg okoliczności, przypadek? Może celowe
zrządzenie losu? Właśnie. A na pewno on tego nie wiedział,
że ja tam jadę. Ja nie wiedziałem, że on
tam jedzie. Nie było to możliwe. To taki krótki przykład sąsiada też do tego. To
teraz mi się przypomniało. Sąsiad, który mieszka tutaj w Wielkiej Brytanii,
właściwie kolega, kolega i jego sąsiad z
kolei, który mieszka naprzeciwko niego. A
muszę jeszcze dodać, za czym zacznę, że w
Wielkiej Brytanii może nie jest jeszcze tak jak w Szwecji, w krajach
skandynawskich, że tam się ludzie raczej ciężko zaprzyjaźnić,
zakolegować, że tak powiem. Trzeba naprawdę chcieć. Ludzie raczej każdy żyje
swoim życiem. W Wielkiej Brytanii jest może bardziej tak rodzinnie, ale też nie
jest tak jak w Polsce, że wszyscy się o
wszystkim wiedzą, interesują się. W każdym
bądź razie ten sąsiad od mojego kolegi, sąsiad, który naprzeciwko mieszka,
wyjechał sobie na wakacje. No wiadomo, na wakacje wyjechał, a ten mój kolega
następnego dnia też sobie wyjechał na wakacje. Takie miał zaplanowany urlop.
Proszę sobie wyobrazić, że oni kilka dni
później się razem spotkali w Australii, w Sydney, na plaży, nie wiedząc o sobie,
gdzie który pojedzie. Więc nie wiem, jak to wytłumaczyć.
No też można powiedzieć, że przypadek, albo że się jakoś tam w nieświadomy
sposób, że tak to ujmę, dogadali. No, no W tym silnym planie-
Poza zmysłowo, telepatycznie chyba było. Żaden z nich świadomie nie wiedział, że
jedzie tamten drugi. Jedzie również na wczasy i nie wiedział w ogóle gdzie i w
ogóle nie wiedział o planowaniu wczasów przez tego drugiego. Dobra, to by była
taka poważna historia. Natomiast teraz będzie historia, która jest
najmocniejsza i tutaj bym prosił wszystkich, którzy będą słuchać o
skupienie się, bo tu będzie bardzo ważne skupienie się. Mieszkaliśmy z żoną,
mieliśmy z żoną w jednym w jednym mieście, w Polsce, na Śląsku.
Kiosk. Właściwie dwa kioski, takie wiadomo, z gazetami, biletami, no z takim
wszystkim, jak to wiadomo, z papierosami.
I do tego kiosku trzeba było, trzeba było
się z nim zjawić przed piątą rano, gdyż o
piątej rano przyjeżdżały gazety. Więc ja z
miasta. Kiosk był Świętochłowice akurat
ja mieszkałem w Chorzowie. W związku z tym trzeba było pójść na tramwaj. Tramwaj
miałem o czwartej dwadzieścia rano. No
tramwaj jechał około piętnastu, dwudziestu
minut. Także, także byłem przed tą piątą w tym kiosku. Przed piątą rano.
Przyjechałem do tego kiosku. Otwarłem go.
Siadam, usiadłem do niego. No i czekam, aż ten gość z gazetami przyjedzie. Czyli
było tak za piętnaście, za dziesięć piąta.
On tam był koło piątej i czekam. Gościa
nie ma. Piętnaście po dwadzieścia, po wpół
do szóstej gościa nie ma. Naprzeciwko był drugi kiosk. Ja przychodzę do tej
kobiety, pytam się Przepraszam, czy pani
też gazet nie dostała? A ona mówi on był już dawno. Mówię jak był? Mówię jest
przecież piętnaście po piątej. Ona mówi Nie jest piętnaście po szóstej. Może
jeszcze z powrotem wrócę do pierwszej myśli. O dwadzieścia po czwartej
wyjechałem. Byłem przed piątą. Czekałem do
piętnaście po piątej na gościa w kiosku, po czym się okazało, że nie jest
piętnaście po piątej, tylko piętnaście po
szóstej i ten gościu już był i pojechał,
bo ja miałem rzekomo kiosk zamknięty, więc sprawdziłem. Tak, nie było żadnego
przesunięcia czasu. Zegarki chodziły dobrze, moje wszędzie. Następnego
dnia.Przepytałem ludzi w tramwaju, którzy
ze mną mieli zawsze jeżdżą, bo to o tej
porze nie jeździ dużo ludzi, bo ich pięciu czy sześciu tych samych, co zwykle.
Wszyscy mnie widzieli, jak byłem o tej porze w tym tramwaju, czyli, czyli przed
piątą. Widzieli, jak z tego kiosku, z tego tramwaju wychodziłem. Wychodziłem, po
czym wyszłem i nagle stało się godzinę później. Pytanie nie jest też możliwa
opcja, że z tego tramwaju, no bo i tak
mnie widzieli, ale nie jest możliwa opcja, że z tego tramwaju nie wysiadłem,
załóżmy, że pojechałem dalej na pętlę, wróciłem, bo to by trwało ponad dwie
godziny, więc też to nie jest możliwe.
Więc gdzieś mi się zniknęła biedna godzina
pomiędzy tym, jak wyszłem z tramwaju, no,
no, jak wyszedłem z tramwaju i tą szóstą. Nikt nie wie, gdzie byłem i to było
dwadzieścia lat temu. Ja do dzisiaj nie wiem, co się stało.
A próbował pan może wypytać jakoś ludzi, czy widzieli tego, tego gościa? Co
tam te gazety rozwoził do kiosków? Tak, tak. Znaczy, widzieli. Dowodem jest
to, że ta kobieta w kiosku naprzeciwko, ona dostawała gazety, on u niej był i
nawet się o mnie pytał czemu ten kiosk jest zamknięty, a czemu ten kiosk jest
zamknięty. A ja ten kiosk otwierałem. Czyli, czyli wychodzi na to, że ja myśląc,
że go otwieram przed piątą, otwierałem go
przed szóstą, otwierałem go przed szóstą, ale
według świadków z tramwaju wysiadałem po
czwartej. Więc gdzie się zgubiła godzina między,
między tym, kiedy wysiadłem z tramwaju a godziną szóstą? Gdzie się ta godzina
zgubiła? Nie potrafię tego do dzisiaj wyjaśnić. Nie wiem, co się stało. Ja się z
tego śmieję i mówię, że mnie chyba ufoludki porwały. No a tą godzinę wymazali
mi z pamięci i po prostu nie pamiętam. Nie ma żadnego wytłumaczenia. Żadne
racjonalne wytłumaczenie tutaj nie pasuje.
Nie da się tego zrobić. Nie wiem, co się stało.
No bo raczej mało prawdopodobne, że tramwaj tak długo jechał.
Nie, nie, nie, absolutnie nie. To jest wykluczone dlatego, że, że są świadkowie,
którzy mnie widzieli i powiedzieli następnego dnia, że-- bo ich pytałem, że
wychodziłem o tej porze dokładnie, o której miałem wychodzić, wychodziłem z
tego tramwaju. Oni powiedzieli, że wychodziłem z tramwaju za dwadzieścia
trzy, za piętnaście piąta. Oni zwykle tak samo ze mną jechali. Gdzie ta godzina
była? Nie pojechałem dalej. Jest to niemożliwe. Gdybym nawet-- nie jest też
możliwa, bo już myślałem. Nie jest też możliwa sytuacja, że na przykład weszłem
do tego kiosku i tam załóżmy, zasnąłem, a
kierowca mnie- z gazetami nie widział albo
coś. Nie jest to możliwe dlatego, że w kiosku były takie kraty przezroczyste, a
nie takie blachy, że tam z tego kiosku wszystko było widać. Poza tym i tak bym
nie siedział po ciemku. Światło było zaświecone, byłoby zaświecone, więc ten
kierowca mógłby mnie zapukać, obudzić, wejść. Nie jest też to możliwe. Aha, poza
tym, poza tym kierowca powiedział, że kiosk był kompletnie zamknięty. Więc gdzie
jest ta godzina? Bo nie przypomina sobie pan, żeby coś się
działo przed pana dotarciem do kiosku, prawda?
Nie, nie, nie. A to też jest to. To nie ma
znaczenia. Raczej dlatego, że. Że skoro ludzie mnie widzieli wysiadającego o tej
porze, która miała być koło 21:45 z tramwaju. No to raczej to, co się działo
przed wyjściem z tramwaju raczej nie ma specjalnego znaczenia, bo w tym momencie
jest dowód, że wychodziłem z tramwaju o tej porze, o której miałem wychodzić
zwyczajnie. Problem jest w tym czasie. Co
się działo od momentu wyjścia z tramwaju do tej godziny przed szóstą? Powiedzmy.
Nie wiem, nie Jestem w stanie tego wytłumaczyć. Do dzisiaj tego nie wiem.
Wszystkie opcje racjonalnego wytłumaczenia
typu, że może tramwaj jechał dłużej, że może
zajechałem na pętlę, wróciłem z powrotem i
w drugą stronę z powrotem i gdzieś się zgubiła ta godzina, też nie jest możliwe,
bo właśnie tutaj wychodzi to, że to jest
Śląsk i tramwaj jedzie przez pięć, sześć miast i to by trwało
zbyt długo. To by potrwało ponad dwie godziny czy dwie i pół, jakby tak się
miało. Poza tym ludzie widzieli, że wychodziłem o tej porze, które miałem
wychodzić z tramwaju, więc to jeszcze wyklucza. Tutaj jest zbyt dużo dowodów na
to, że na to, że o właściwie porze byłem normalnie na miejscu, gdzie
miałem być. Niezbitych dowodów także. Gdzie ta godzina? Nie wiadomo.
I to tyle, jeśli chodzi o relacje przekazane przez tego słuchacza. Teraz
będzie coś z podobnej kategorii, z tym, że
tutaj można odnieść wrażenie, że czas tak jakby uległ rozciągnięciu. Oczywiście
zarówno ja, jak i mój następny rozmówca jesteśmy otwarci na wszelkie możliwe
racjonalne wytłumaczenia. Zresztą w trakcie rozmowy sami próbowaliśmy takowe
znaleźć, bo być może po prostu nastąpiło coś, co zaburzyło postrzeganie czasu u
kilku osób biorących udział w tym zdarzeniu. Rzecz cała wydarzyła się w
Częstochowie w połowie lat dziewięćdziesiątych. I mimo że Częstochowa
jest nazywana świętym miastem, to jednak świętego spokoju ta sprawa naszemu
słuchaczowi do dziś dać nie chce. Chciałbym się podzielić, bo naprawdę nie
daje mi to tak zwanego świętego spokoju. Pomimo tego,
że pochodzę z Częstochowy. Od czego to zaczęli? Od początku, czyli Częstochowa,
Będzin, bo podejrzewam, że to ten stały numer. To macie gdzieś tam okolicach
Katowice, to stamtąd pochodzicie. Czyli wasza-
W Katowicach na Przedmieściu jestem teraz. No mogłem się domyślić, bo pamietam
numery. No proszę Pana, tak. Będąc w okolicy podajże dwudziestu czterech,
dwudziestu pięciu lat, właściwie bardziej w okolicach dwudziestu czterech, może
dwadzieścia trzy, dwadzieścia cztery, czyli to mógł być rok tysiąc dziewięćset
dziewięćdziesiąty czwarty lub chociaż to tutaj bardziej bym zostawał przy tym
dziewięćdziesiątym czwartym roku. Umówiliśmy się z kolegami w sobotę, że w
niedzielę wybieraliśmy się do Będzina. Ja pracowałem na tą chwilę w
salonie samochodowym, także nie byłem jakąś biedną osobą. Nie byłem osobą
intoksykującą się, także w pełni trzeźwy umówiliśmy się w sobotę, że w niedzielę
jak to się mówi się, zbieramy, idziemy na
pociąg i jedziemy do tego Będzina.Kolega do mnie przyszedł. No to ja już byłem
praktycznie przygotowany. Weszliśmy dwa
piętra wyżej po następnego kolegę. Kolega
dopiero się obudził. No to my mówimy tak--
od razu stwierdziliśmy to nie czekamy. Dobra, to dojedziesz sobie następnym
pociągiem. I już nie czekaliśmy na windy,
tylko jak to si- puściliśmy się biegiem po
schodach. I później taka stara tradycja
nakazywała nam, żeby biec, bo była kładka nad trasą szybkiego ruchu. Tak,
mieliśmy to we krwi. Powiem tak, że po prostu puściliśmy się biegiem, żeby
zobaczyć, przebiegając kładkę, czy czasami autobus nie podjeżdża. No, chcieliśmy
skorzystać z podwózki, bo raptem to jest--
ja sobie sprawdziłem na Google Maps, tak
żeby nie być takim gołosłownym znowu, że to jest dwa kilometry, chyba pięćset
metrów. Przystanek pomiędzy dzielnicą Błeszno a dworcem
PKP Raków. Także dobiegliśmy, że tak powiem, zobaczyliśmy samochód, no to
przyspieszyliśmy. No z doświadczenia wiemy, jak się do, powiedzmy, do centrum,
do szkoły dojeżdżało, to w której wysokości mogłem być, że tak powiem,
biegł, żeby zdążyć na autobus. To była niedziela rano, czyli tak, ruchy na tej
tak zwanej teraz obecnie chyba jedynce. Kiedyś to było
Gierkówka tak zwana, czyli ta od Katowic, powiedzmy do, do Warszawy,
chyba. Przynajmniej do Łodzi. W każdym razie, jak dobiegliśmy, do-- zdążyliśmy
tam autobus. On dosyć szybko jechał, bo to tylko
skorzystaliśmy z dwóch przystanków, gdzieś
odmieszczonych, znaczy, rozmieszczonych pomiędzy sobą jakieś po pięćset metrów.
Znowu też w oknie byliśmy. Zobaczyliśmy,
że tramwaj podjeżdża, także będzie jeszcze
szybciej. Dobiegliśmy do tego tramwaju,
zjechać znowu dwa przystanki i to wprost w tej linii. Zero zakrętów. I znowu
biegiem. Biegiem na ten dworzec. Biegliśmy-- ja poprosiłem od razu dwa
bilety. No, żeby było szybciej. Przebiegliśmy jakoś się mi z tego dworca
już nie przechodziliśmy, jakoś tam do przejścia, żeby na peron właściwie wejść,
tylko na wskróty poprzez tory. Akurat pociąg podjechał i wpadliśmy do tego
pociągu. Łapiemy oddech, drzwi się otwierają i wchodzi ten kolega, u którego
byliśmy. Taki zupełnie świeży w ogóle. Pytam się, czy ktoś go podwiózł? A on
mówili, że nie, absolutnie. Mówi, że się umył, zjadł, ubrał się i po prostu
spacerkiem sobie poszedł tą, tą samą drogę. Także to jest naprawdę dla mnie
takie ciekawe i zastanawiające, bo do tej
pory nikt nie potrafi tego mi wyjaśnić, jak to się mogło stać.
Jeżeli dobrze rozumiem, tutaj jakby troszkę czasu zaginęło, tak?
No właśnie, takie zakrzywienie czasoprzestrzenne nastąpiło. No on-- my
biegliśmy cały czas. Autobus, a on sobie--
oczywiście da się tą samą trasę przejść na piechotkę. Praktycznie jest ta sama
odległość. Nie ma tam jakichś skrótów. Da się coś ominąć. My skorzystaliśmy z
transportu publicznego. Mówię nabiegaliśmy się i cały czas to było-- w ostatniej
chwili łapaliśmy autobus. W ostatniej chwili złapaliśmy tramwaj. Nie było
żadnych przystanków pomiędzy, że tak powiem. I biegamy, kupujemy bilet,
przebiegamy, żeby jeszcze, jak to się mówi, z czasu skorzystać. Od razu
podjeżdża pociąg, wsiadamy do niego, a ten
kolega wychodzi. No, no mówię jeszcze, jeszcze łapaliśmy oddech, że tak powiem,
nie? Może kolega się spóźnił? No ale jak mógł się spóźnić? Nie, on się,
on się mógł spóźnić jedynie ze, ze wstawaniem, dlatego, że jak my
przyszliśmy, no to on dopiero praktycznie
wstał. Ale no jak później... Nie no, no my
siedzieliśmy i później zaczęli-- my się po prostu zaczęliśmy śmiać i w żartach
próbowaliśmy sobie to wytłumaczyć, a na pewno go ktoś podwiózł. Nie? Ale tak,
później on mówi, że on naprawdę taką wiaro-wiaro--
nie jest wiarołomcą, że tak powiem, czyli
taka osoba szczera i prawdomówna, także... I on w ogóle nie był zmęczony
jeszcze, jak mógł bilet kupić. Skoro my
wybiegliśmy z kasy, przeskoczyliśmy przez tory. Pociąg podjeżdża. No mówię, to
chodzi- błąd w Matrixie lub zakrzywienie
czasoprzestrzenne. To są takie. No i tak nie, nie-- nikt nie potrafi
wytłumaczyć mi tego. Nawet nie chcę się
czasami dzielić tą sytuacją, bo... No nie wiem, no ktoś mnie może wyśmiać. I
pomyślałem sobie, bo zacząłem was oglądać
i słuchać. No i takie dziwne rzeczy się
dzieją. No to chciałbym się tym podzielić i może państwo skorzystacie z mojej
opowieści. No panowie, zarówno wy, jak i kolega jakoś
kontrolowaliście czas, prawda? Ten, z którym ja biegłem, tak.
Ile to mogło trwać, mniej więcej? Według was?
To jest odcinek z dokładnego adresu. Czyli to ja mogę panu podać adres? Może pan
sobie sprawdzić na Google Maps. Dokładnie.
Budynek, z którego wybiegliśmy. Mówię, już biegliśmy od niego, od domu, czyli
biegli, zabiegaliśmy po piętrach, żeby było szybciej, bo mieliśmy akurat windę
tylko towarową, która bardzo wolno się poruszała. Od razu biegliśmy na
przystanek. To ta sama droga, że tak powiem, którą ten kolega niby wybrał, że,
że on po prostu sobie poszedł, nie? Ja próbowałem z żoną rozmawiać i
powiedziałem, a ona mówi: "to on widocznie miał spokój umysłu po prostu"
i dzięki spokojowi umysłu tak powiedział, że spokojnie ja zdążę i sobie
doszedł. I rzeczywiście, no my jeszcze łapaliśmy oddech już w pociągu siedzimy w
tym, w tych jednostkach, to się nazywały w
tych pociągach. Łapaliśmy oddech, a-On wszedł w ogóle, jakby nie był w ogóle
zmęczony, po prostu taki świeżutki i tak dalej.
A braliście może pod uwagę, że ktoś rzeczywiście go podwiózł, tylko kolega
jakby- Nie, nie, nie, nie, nie, nie. To nie jest
tego typu typu osoba, bo to mówię tu tyle lat, za każdym razem-
-nie zdolny do robienia sobie takich jaj, prawda?
Tak, tak jest poważny. Mieszka w tej chwili w Anglii. Ja no, no wszystkich, no
nie wiem, nawet innych. Ja go znam, no wychowaliśmy się razem, że tak powiem.
Jest o rok młodszy ode mnie, wiem, na co
byłoby go stać, ale nigdy nic takiego by
nie zrobił. Ale tak prawdę powiedziawszy,
skoro my biegliśmy i mieliśmy podwózkę w postaci komunikacji miejskiej, czyli
autobus, ale to mówię, wbiegliśmy, drzwi się zamknęły, autobus jechał, jeden
przystanek pomiędzy, na drugim wysiedliśmy, dobiegliśmy od razu do
tramwaju, jeden przystanek, na drugim wysiedliśmy, biegliśmy na peron. Także
nawet, gdyby go ktoś podwiózł, ale on mówi, że on, on zjadł, on się umył, on się
ubrał, no i sobie doszedł na dworzec. Jeszcze bilet kupił, no.
Próbuje coś jeszcze tutaj, jakby odsiać wszystkie możliwe racjonalne
wytłumaczenia, bo mog-- może było tak, że po prostu wam
się-- wy się spieszyliście, byliście zziajani, prawda,
zdyszani. Wam się może wydawało, że to trwało długo, a to może rzeczywiście
trwało dosyć krótko. Może na tej zasadzie. Przynajmniej w naszym przypadku, to
naprawdę trwało krótko. Tak jak panu próbowałem wytłumaczyć, że od momentu,
kiedy drzwi się za nami zamknęły, wyszliśmy od niego do domu, to cały czas
poruszaliśmy. Wie pan co? Poruszaliśmy się biegiem, bo muszę przypomnieć, że to
jest-- jadąc do Katowic, to jest pierwsza, pierwsza praktycznie dzielnica
można tak powiedzieć. Także do centrum jeszcze zostaje tam bodajże pięć
kilometrów. Nie miałoby się z celem, żebyśmy jechali do centrum, skoro po
drodze mamy dworzec Raków i pociąg jedzie od strony
Częstochowy Głównej w kierunku właśnie Katowic, czyli do Mendina. Także
wybraliśmy tą naj, najbardziej opcjonalną drogę i
jeszcze do tego dochodzi to, że jeździliśmy tam przez przynajmniej, tak
jak w moim przypadku przez pięć lat szkoły średniej, dojeżdżając do... Także
wybierając te opcje opcjonalnie najszybsze, bym tak powiedział
także raczej no nam się wydawało naprawdę, że to jest szybko, bo cały czas
biegaliśmy. To nie był spacerek sobie, coś
tam rozmawiamy po drodze, tylko po prostu biegliśmy. Jeszcze mówię, siedzieliśmy
siedząc w pociągu, łapaliśmy oddech, żeby uspokoić. No ja byłem sportowcem
wyczynowym, także to nie było coś dla mnie nowego, jakiś wysiłek siłowy, ale
dlatego zadzwoniłem, chciałem się podzielić. Być może no, nie wiem, istnieją
takie możliwości sprawdzenia tego jak lub wytłumaczenia tego, jak to się mogło
stać. No to rzeczywiście chyba odsialiśmy, że
tak, że tak to ujmę wszystkie możliwe racjonalne wytłumaczenia także. Także
myślę, że dobrze zrobię, jeżeli zapis, zapis tej rozmowy udostępnię tutaj
badaczom, kierunkom współpracującym z Radiem Paranormalium. Może oni będą mieli
jakiś pomysł, jak, jakby to jeszcze można
było wytłumaczyć, bo to nie pierwszy taki przypadek z zaginionym czasem.
To znaczy w tym przypadku mojej-- mnie i
mojego kolegi to mieliśmy bardzo napięty
czas. Natomiast kolega bardzo spokojnie do
tego podchodził, że tak powiem wręcz. Tak jak wspominałem wcześniej, że moja
narzeczona powiedziała, że zakrzywiliśmy
tą krzywą czasoprzestrzenną, bo my byliśmy niespokojni, że może zdążymy, może
zdążymy, może-- na pewno zdążymy. I biegliśmy cały czas pełni nakręcenia, że
tak powiem. Natomiast on, jak to się mówi,
podszedł do tego ze spokojem umysłu. Ja coś panu powiem teraz. To jest taka
wlaźnie, kiedy mam spokój umysłu. Zdarza mi się często ostatnio, ostatnimi
czasy jeździć do szpitala. Jadąc, no zdarzają się kontrole i to dosyć często,
ale w tym momencie miałem bilet. To znaczy zawsze z biletem. No, czasami mi się
zdarza, że jadę bez, ale wszedłem, jak to się mówi, do tramwaju i wiem, że mam
bilet. Jestem taki spokojny i konduktorzy
przeszli, sprawdzając wszystkim bilety, a mnie jak gdyby nie widzieli. Po prostu
ominęli mnie. I to właśnie takie zakrzywienie. Także to, to było
wytłumaczenie mojej żony, że po prostu zakrzywiłem, że spokojem, po prostu tak,
jak on by sobie powiedział spokojnie, ja zdążę, ja mam czas i tak dalej, nie?
No, to mi przychodzi na myśl historie, które czasami słyszę, że jak
ktoś bardzo się boi, że go kanar przyłapie bez biletu, to akurat jego kanar
przyłapie, tak? Ktoś jest pewny- No właśnie- -że nie będzie takich problemów-
-nie widziałem. No dokładnie. Powiem tak, jak to się mówi, bo, no nie wiem, czy
jeszcze ma pan jakieś ewentualnie pytania,
bo w każdym bądź razie nie wiem, czy nie przeszkadzam, nie chciałbym zawracać
głowy. Jestem niezmiernie naprawdę zobowiązany i wdzięczny za to, że pan czy
państwo zadzwoniliście do mnie i mam nadzieję, że ta
nasza rozmowa ukaże się i że być może, jeżeli powiedzmy pana koledzy, o których
pan wspominał, będą w stanie wytłumaczyć, być może komuś coś takiego się również
przydarzyło i być może ktoś ma jakieś wytłumaczenie. No wie pan-
Patrząc czasem na komentarze pod audycjami, no
różne takie dziwne przypadki chodzą po ludziach, prawda?
Tak. No fajny przykład był. Wie pan co? Oglądałem taki serial wczoraj i zacząłem
oglądać od razu osiem odcinków. Od razu pochłonąłem jakoś, dlatego, że to jest
właśnie taki odzwierciedlający to, co się mówi. Czyli na przykład, O! O,
trzynaste piętro. Tak, czasami, powiedzmy,
z osobami, z którymi rozmawiam-No nie da
się, że tak powiem inaczej, no wytłumaczyć komuś, że właśnie ten świat to jest
iluzja, że tak naprawdę postrzegamy dwa procent białego światła od światła
słonecznego. Cały czas równocześnie do naszego życia może istnieć wokół nas w
innych wymiarach powiedzmy życie. No, mówimy na przykład teraz o duchach, nie?
Mówi się, że, że duchy są-- zmarli bytują obok nas, tylko my ich nie widzimy ze
względu na różnice tam w wibracjach czy tego typu rzeczach.
No i dlaczego osoby na przykład, które opanowały tak zwane OB, czyli wychodzenie
z ciała, one postrzegają to. Także no, nie chciałbym się rozwijać, ja
słyszałem taką rozmowę i troszeczkę byłem znudzony. Jak od jednego tematu
przeszliśmy do drugiego tematu i okazuje się-- ja miałem też, w sumie to od
dzieciństwa mam takie dziwne sny. Sny, w
których po prostu przenoszę się do innej rzeczywistości i za każdym razem, kiedy
się przenoszę, bo to nie jest, że dzień z dnia na dzień, po prostu tam się
przenoszę. Ale jeżeli się przenoszę, widzę, jak się coś rozbudowuje, jak się
zmieniają ulice, jak ludzie się zmieniają.
I powiem panu, że, że to jest takie no, to jest miłe, powiedzmy życie w tamtym
świecie. Jest też Oslo, gdzie mieszkam, ale jest również i Częstochowa, tylko
Częstochowa tutaj, gdzie się zaczyna tak
zwana Jura Krakowsko-Częstochowska, gdzie są te zamki już troszeczkę inaczej
wygląda. I to, to-- naprawdę, ja tam z dziką rozkoszą, że tak powiem, wracam z
chęcią. Ale też jestem świadomy tego, że
to jest tylko sen, bo potrafię na przykład
powiedzieć sobie Dobra, to jest ten, coś muszę sprawdzić. Czyli się wybudzam,
zamykam oczy i znowu wracam do tego snu.
Mówię, już jestem z powrotem. A gdzie ty
byłeś? A ja byłem w innej rzeczywistości, równoległej.
Czyli jest pan jakby zaznajomiony z tymi
tematami różnymi typu O B L D i tak dalej. No z tematami UFO, bo bodajże no ja
urodziłem się w sześćdziesiątym dziewiątym roczniku.
Zawsze żartuję z tego, że to jest najpiękniejszy rocznik. W każdym razie
w wieku bodajże trzynastu lub czternastu
lat, ale bardziej tak bym się skłaniał ku
trzynastemu roku życia mojego w bibliotece
dotarłem do książek pana Moskowicza, pana
Lucjanowicza, do Denikena, także ja już
cały czas sobie zadawałem pytanie, co, jak
i gdzie? A później, powiedzmy troszeczkę
w stronę duchowości poszedłem, która nie, nic nie ma, nic nie zaprzecza, że tak
powiem temu, że równocześnie coś takiego mogło istnieć, ale dawało mi jakąś tam
logiczną odpowiedź. Na przykład dlaczego
złe rzeczy dzieją się małym dzieciom i tak
dalej, czyli powiedzmy prawo karmy. I to było dla mnie takim logicznym
wytłumaczeniem. Także ja tutaj nie ukrywam się, bo już jestem przyzwyczajony do
właśnie do rzeczy typu, że o jakieś bzdury
wygaduje i tak dalej. Nie, już się nie przejmuję tym, co ludzie mówią, bo ja
jestem zajęty, jak to się mówi, swoim życiem. I
wie pan co? W ubiegłym roku moja mama opuściła ciało. Ja to tak nazywam, nie to,
że zmarła, nie, bo ona żyje, tylko po prostu zostawiła to ciało, przeniosła się
gdzieś do lepszego świata. I nie mam żadnych historii pod tytułem to znaczy ona
mi się przyśniła i siedzieliśmy tak zaraz na następny dzień bodajże. Ja mówię tu
wiesz, że ty zmarłaś, nie? Ona mówi no wiem. No mówię tylko nie idź w kierunku
światła. Tak żartowaliśmy sobie, nie? No to- To takie teksy za Shreka, prawda?
No dokładnie. No ja mówię tylko, bo generalnie się
słyszy o tych tak zwanych oszustach, o
tych kontraktach, którzy, jak to się mówi,
obiecują złote góry i znowu trzeba będzie się, jak to się mówi-- będzie narodzić
się trzeba. A ja chciałem jej oszczędzić,
jak to się mówi, tego. Bo w sumie to życie nasze to jest tylko tak no
raz, raz, raz, raz pyk i trzeba zostawić
to ciało. Generalnie właśnie tak, jak to ten film Trzynaste piętro, czyli do
jakiejś gry byśmy weszli i żeby, żeby nie musiała się naradzać, żeby
już, jak to się mówi, wróciła do źródła tego i chciałem, jak to się mówi,
zaoszczędzić, dlatego tak żartowaliśmy. Ona mówi wiem, wiem, wiem, nie? No to
dobrze. No to można powiedzieć, nawiązując do
gier, że jak ktoś, jak ktoś nie umarł, tylko że mu się avatar popsuł.
No dokładnie, dokładnie. To jest naprawdę sto procent trafienie. To jeszcze
powiedzmy tak w telegraficznym skrócie tylko opowiem o jednej sytuacji, bo tak
porównując, powiedzmy no, mieszkam w Oslo,
ale mieszkam na obrzeżu Oslo, ale cały czas jest to Oslo. Tutaj komunikacja jest
naprawdę super rozwinięta. No i mam akurat apartament
kupiłem, gdzie mieszkamy, że tak powiem,
no prawie w lesie, można tak powiedzieć.
To jest sto osiemdziesiąt dziewięć metrów
nad poziomem morza. Widzę fiordy od siebie z okna i mam taki tak zwany taras i
czasami sobie wychodziliśmy tak wieczorową
porą, bo te białe noce to już musiało być później niż białe noce. I siedzimy z
narzeczoną, która jest tak raczej sceptyczna I sceptycznie powiedzmy do
spraw UFO podchodzi i tak dalej, nie? I
nagle mówię spójrz, nie? Pokazuje palcem. No widzisz, zobacz- I coś leciało. No
byłem w lotnictwie, także wiem, jak na przykład samolot czy tam, powiedzmy
śmigłowiec wygląda. Coś leciało pionowo w
dół, nagle pod kątem czterdziestu pięciu stopni skręciło i takim łagodnym łukiem
zawróciło też pod kątem wyższy kąt, że tak powiem, i wystrzeliło w górę. I ona
mówi Wow! A co to było? Ja mówię na pewno
nie samoodnieś migłowiec, nie kometa, nie. Ani nie dron, ani nie satelita.
No nie, nie, nie. To mówię, byłem w lotnictwie, także ja wiem, jak pewne
rzeczy wyglądają. No, człowiek sobie przeliczał, że tak powiem, prędkość, że
tak powiem, wysokość mniej więcej określał.
No, taka klasyczna obserwacja tańczącego światła na niebie.
To nie było światło, to musiał być jakiś obiekt, naprawdę. Bo mówię- No tak-
Przynajmniej tak. Jeżeli te trzy ruchy wykonał, to było jeszcze
powiedzmy... Ale jak można z taką prędkością skręcić, powiedzmy pod kątem
czterdziestu pięciu stopni, a później takim delikatnym łukiem zawinięcie i
zmienienie prędkości przynajmniej na trzy, cztery razy szybszą. I w przeciwnym
kierunku, czyli w kierunku, z którego przyleciał. No, ale to mówię, to mniejsza
o to. I to tyle, jeśli chodzi o relację naszego
słuchacza z Częstochowy. Jak Państwo słyszeliście, w trakcie rozmowy nie tylko
próbowaliśmy znaleźć jakieś racjonalne wytłumaczenie dla opisanego przezeń
zdarzenia, ale też dzieliliśmy się swoimi
spostrzeżeniami i wymienialiśmy uwagami na temat prawdziwej natury naszej
rzeczywistości. W zapisach rozmów często pozostawiam te części z uwagami i
spostrzeżeniami, bo może zainspirują one kogoś z Państwa do własnych przemyśleń.
Pozwolę sobie w tym miejscu przypomnieć, że możecie dyskutować nie tylko w
komentarzach na YouTube, ale też na Forum Radia Paranormalium pod adresem
forum.paranormalium.pl, forum.paranormalium.pl.
Nasze forum wolne jest od cenzorskich algorytmów i jedyne co tam obowiązuje to
regulamin forum i netykieta. A na koniec
audycji zostawiłem przypadek, który mnie osobiście wydaje się najbardziej,
rzekłbym, uderzający ze wszystkich przygotowanych na dziś relacji. Wyobraźcie
sobie bowiem taką sytuację: prowadzisz samochód, jedziesz dobrze znaną sobie
trasą, a tu nagle mrugasz okiem i zdajesz
sobie sprawę, że znalazłeś się w zupełnie innym miejscu. A jakby tego było mało,
jakaś tajemnicza siła przeniosła cię kilka kilometrów dalej. Po drodze żadnej
kolizji, nie uwiecznił cię też żaden fotoradar. Po prostu znalazłeś się w
miejscu, którego nie znasz. Myślisz sobie:
"Co jest grane?" Taką sytuację miał jakiś czas temu jeden z naszych słuchaczy
mieszkających w Niemczech. Oddajemy mu zatem głos.
To było 18 marca, w niedzielę to było dokładnie. To była taka, z takiej,
wracałem, taka noc kabaretowa to było to w Niemczech się, y no, no w Zachodniej
Westfalii dokładnie. I to był-- wracałem
autostradą numer trzy dokładnie. I to był zjazd na Ratingen, dokładnie to było w
mieście Ratingen. Ja tą drogę bardzo dobrze znam, bo ja tą drogą bardzo często
jeździłem, bo to dwudziesta druga, dwudziesta trzecia, trzydzieści,
trzydzieści cztery dokładnie, z tego, co pamiętam. Ja bardzo często jeżdżę tą
drogą, także tam nie ma mowy o pomyłce, że
tam mogłem gdzieś skręcić, zapomnieć czy
coś. A dodatkowo mam zawsze mapę jeszcze włączoną, że jakby gdzieś było coś
zamknięte to, to ja tamtędy wracam. To był
zjazd z autostrady A3 na autostradę A44 i tam się zjeżdża. Droga w lewo, są
światła. No i tam taka jest potem cały czas prosta droga. Ja sobie tam miałem--
sam jechałem, wtedy wracałem wieczorem, jeszcze chwilę prędzej rozmawiałem przez
telefon, ale potem w tym momencie, co to
się stało, to już nie rozmawiałem. To juz juz jechałem całkiem sam, także byłem
pełnie skoncentrowany na drodze. No i jadę. Ja mijam tam światła i tam jest taka
prosta droga, oświetlona, prosta droga. Przejechałem ten wiadukt, przejechałem
przez światła i nagle się cały, wszystko się zmieniło. Wszystko się takie szare
zrobiło. Nagle ta droga jest pusta, tam nie ma żadnych drzew za bardzo, tam po
prostu jest jakieś pole z boku, troszkę dalej jest jazda na inną autostradę. I
nagle patrzę, mówię: "Gdzie ja w ogóle jestem?" To w ogóle, no nie
rozpoznałem tej drogi, w ogóle nie wiedziałem, gdzie jestem. I patrzę, patrzę
szybko na mapę, mówię: "Co tu się na tej
mapie stało?". Ja miałem być w domu około
dwudziestej trzeciej trzydzieści siedem bodajże czy troszkę później. I nagle mi
się dwadzieścia minut później, no, nagle
dwadzieścia minut gdzieś umknęło i ciągle mapa zaczęła, zaczęła pokazać, żeby
zawrócić, zawrócić. Mówię: "O kurczę, gdzieś się chyba zagapiłem". No, ale
n-nagłe zawracam już koło takich budynków,
gdzieś dojechałem. Nie znam w ogóle tych budynków, nie wiem, gdzie to jest. No i
zawracam. I tak myślę: "Kurczę, no jakby, jakby to od razu się stało". No to
to jest kwestia tam dwustu, trzystu metrów, żeby się tak zagapił. A mi się tam
pokazało, że czternaście kilometrów musiałem nadrobić. Czternaście kilometrów
dalej byłem. Także to jest niemożliwe, żeby człowiek się tak zamyślił, bo to
jednak miałem jeszcze wiele świateł, wiele, wiele różnych takich skrzyżowań,
jakieś rondo powoli jeszcze po drodze minąłem. To jest niemożliwe, żeby się
człowiek tak zagapił, żeby tyle, tyle, tyle przegapić, tyle różnych właśnie...
Dobrze, że miałem tą nawigację właśnie włączoną, bo bym totalnie nie wiedział,
gdzie ja jestem. Czternaście kilometrów. I okazało się, że byłem po przeciwnej-
Tak, tak, czternaście kilometrów dalej. Tak, tak, czternaście kilometrów mi
pokazała nawigacja, że musiałem się wrócić. Znaczy łącznie, czyli siedem w tą
stronę i siedem z powrotem, czyli siedem kilometrów z tej autostrady. Po prostu
miałem w lewo skręcić, a się znalazłem po prawej stronie, czyli całkiem gdzie
indziej i w ogóle no nie pamiętam nic z tego. Nie pamiętam, żebym gdzieś coś,
żebym gdzieś widział czy tak dalej. Ja się
zatrzymałem na sekundę. Ja zadzwoniłem już do mojej kobiety i mówię: "Kurde,
słuchaj, takie coś jest cały czas niemożliwe". No mówię jak ono mówi: "No
ale to może się zagapić". Ja mówię: "Tak,
no można się zagapić, ale jak się człowiek
zagapięto, jest kwestia tam dojechania,
nie wiem, no paruset metrów oczywiście, no bo, no bo to już człowiekowi coś nie
pasuje, tym bardziej że tą drogę się zna". A siedem kilometrów po prostu dalej
zajechałem, znaczy zajechałem, się, znalazłem siedem kilometrów w drugą,
totalnie przeciwną stronę, siedem kilometrów dalej. I że z tym, co musiałem
nadrobić, to do czternaście kilometrów
doszło do tego punktu docelowego, czyli do
domu. Jak, jak powinno być. I no i tak się cały czas zastanawiałem, mówię: "No
jak to jest możliwe?". No żeby człowiek czy coś? No ale, no wiadomo, to już jest
wieczór, też sobie tłumaczyłem.Człowiek nie był
pod wpływem niczego, bo wiadomo, auto prowadziło człowiek, nic nie pił, nic. Nie
był zmęczony nawet, bo była taka fajna noc. Taka dosyć pozytywna.
No chciałem właśnie zapytać o to, czy był
pan w miarę wypoczęty w momencie, kiedy się to stało?
Wie pan co, byłem bardzo byłem tak, bo tu
polskie kabarety przyjechały grać. Także my mieliśmy tam naprawdę bardzo dużo
śmiechu, pozytywnej energii. Naprawdę ja wracałem to byłem tak, tak, tak, tak
naładowany, tak fajnie, że po prostu mówię wrócę do domu, to jeszcze chciałem
zadzwonić tam, opowiedzieć znajomym. To
mam takie co nie też długo, długo siedząc na czczo, że tak powiem. Także tak się
chciałem jeszcze opowiedzieć, dojechać na
spokojnie, opowiedzieć to. No ale ja już potem, po tej, po tej, po tej całej
sytuacji ja byłem już tak rozbity. Ja mówię no kurcze, nie dawało mi to
w ogóle, nie mogłem spać tej nocy po tym
wszystkim, byłem taki trochę rozkojarzony.
Już później taki dekoncentrowany, no bo mówię, jak to jest możliwe, żeby aż tak
daleko się znaleźć? No, no bo zdarzy się
człowiekowi, że tu się zamyśli, nie skręci
w tym kierunku, ale to nie była już taka autostrada, tylko to już były, Ja już
jechałem takimi dróżkami pomiędzy, między domami. Znaczy się znalazłem, bo jak
wracałem, no to mówię kilka świateł, minąłem skrzyżowań kilka, chyba jedno
takie duże rondo to jest niemożliwe, żeby
człowiek nagle wiedział. Wraca do domu i
nagle mija takie rzeczy i nie zauważył, że
źle jedzie. Tak? No tak, że byłem. Nie byłem w ogóle zmęczony, wręcz przeciwnie,
byłem taki dobrze dobrej myśli, dobrej energii miałem bardzo dużo w sobie.
Chciałem to opowiedzieć znajomym, tak jak
mówię. A skończyło się właśnie tak, że no,
że po prostu nie wiedziałem co, gdzie ja mówię. Zadzwoń do mojej kobiety. No
troszkę na początku nie wiedziała, jak to
odebrać. Tu się troszkę na początku się śmiała, później mówi no kurczę, no
rzeczywiście, no nie, nie da się tak po prostu aż tak daleko
zajechać, żeby tego nie pamiętać. Na drugi
dzień byłem kamerę w aucie, całkiem tego
dnia zapomniałem, ale tak chyba na drugi
dzień chciałem sprawdzić i nie ma. Ucięte
jest tego już od tego dnia jeszcze powinno
być, bo poziom pełności karty to takoś
bez tego dnia jeszcze powinno być nagrane,
aby żadnego nagrania z tego dnia w ogóle nie mialem. Tak jakby ktoś mi wykasował
cały ten dzień. Ja mówię no kurcze, może
już tam miejsca zabrakło na tej kamerze,
ale potem jak tak patrzę, bo tak czasami
kontroluję, no to tam mam cztery, pięć dni do tyłu. To jest tyle, co nagrywa ta
kamera przy takiej jeździe i tam już nie było od tego dnia, tylko od następnego
dnia miałem kolejne nagrania, ale od tego
dnia nie było już kompletnie nic. Mówię kurczę, no pech to pewno, ale to sobie
tłumaczę w ten sposób, że po prostu no nie
wiem, ta karta pamięci już nie dała rady.
No chociaż teoretycznie powinno jeszcze
być, powinno być, ale w praktyce już mnie to dziwi, że nie było nic, żadnego
nagrania, a tam są podwójnie się nagrywa,
bo i przód i tył. Nie było ani tego, ani
tego. No i to jest właśnie to. To już mnie totalnie
zdekoncentrowało. Ja mówię no już nie wiem, nie wiem, nie wiem, jak to po prostu
sobie tłumaczyć. A pan sprawdzał może jakąś historię
lokalizacji w smartfonie czy w nawigacji?
Nie wiem jak to w nawigacji samochodowej, bo nie jeżdżę samochodem. Nawet prawa
jazdy nie posiadam, ale może w smartfonie coś zapisałem?
Ja używam nawigacji z tego z telefonu. Ten
GoogleMap ja tej nawigacji na tej sobie jeżdżę. Tak, tak. A
no gdzieś tam pokazuje gdzie tam się znalazłem. No ale to, to ja już tam
dojechałem po prostu do tego punktu. Ja
potem patrzyłem gdzie ja w ogóle byłem, bo jak ja wracałem to ta cała droga była
zapisana gdzie. No i tak sobie tak patrzałem, no, no kurczę, no nie ma, nie
ma możliwości. No nie wiem, no człowiek by musiał być naprawdę pod wpływem chyba
jakichś środków czy czegoś, żeby, żeby aż tak nie pamiętać. No siedem, siedem
kilometrów jadąc drogą taką miejską, no to, to jest, to jest duży kawałek tam na
autostradzie, to wiadomo, człowiek może przejechać zaspany, być i
jedzie się cały czas prosto, a tu jednak nie. Tu trzeba jednak troszkę skręcić,
zwolnić. Tu jak są światła, to się zatrzymać. Oczywiście w ogóle, w ogóle
tego nie mam w głowie, tylko jak wracałem.
Ale w tamtą stronę nie ma kompletnie nic.
Tak po prostu wycięte wszystko. Nie wiem, nie wiem, nie wiem jak sobie to
tłumaczyć. Nie wiem jak to się stało. Do dzisiaj jest to dla mnie dziwne. Tak
właśnie. No tutaj próbowałem z kimś porozmawiać na ten temat. No ale to wie
pan, jak ludzie reagują, jak oni się tam
zaśmieją, oni tam jeszcze mają swoje. No
ale ja bardzo często słucham właśnie Radia
Paranormalnie. Sobie czytam w prasie czy
gdzieś. Bardzo często jestem stałym takim słuchaczem i mówię no kurczę, pierwszy
raz, pierwszy raz w sumie się odezwałem do państwa, ale chyba jedynie
mogę, mogę dostać albo przynajmniej jakąś,
jakąś logiczną odpowiedź na to, bo nie wiem, nie wiem, naprawdę nie mam pojęcia
jak to, jak to, jak to, jak to sobie tłumaczyć to wszystko, co tam było.
Ciężko mi tu jakieś logiczne wytłumaczenie dla tego znaleźć, bo to tak wygląda,
jakby panu albo coś wycięło pamięć przez te kilkadziesiąt minut, albo jakby pana
przerzuciło w przestrzeni coś tego typu. Dokładnie.
I wie pan co? To są takie-- to jest właśnie przez jedne skrzyżowanie i to jest
taki wiadukt? Jak się zjeżdża z autostrady i jest od razu zakręt w lewo,
tam trzeba zwolnić i przez te światła się przejeżdża i tam jest taka prosta,
oświetlona droga zawsze. Ja przejechałem
dokładnie przez te światła, przejechałem.
Nagle się takie-- wjeżdżałem w tą drogę i się tak zrobiło szaro. No i ja patrzę,
gdzie ja jestem i w tym momencie na tym, w tym właśnie punkcie mnie tak jakby
odcięło, że to tak nazwę. I dalej się znalazłem. Mówię: gdzie ja jestem? I tak
chodziłem dalej tą drogą, jechał w kierunku domu. Ja byłem pewny, że dalej
jadę tą samą drogą w kierunku domu, ale no
mówię, że nic mi tu nie pasuje, nic mi
nie pasuje, nic mi nie pasuje. Jadę dalej, mówię tu jakieś budynki. Przecież ja
mówię tu nie ma żadnych budynków na tej drodze. Co ja wracam? Tu jakieś budynki.
No i tak zerknąłem na tą nawigację i mówię
patrzę, już miałem być prawie dwadzieścia minut później w domu
czy tam nawet troszkę z hakiem. I ja mówię patrzę, mówię: ile tych kilometrów tu
przybyło? I ja mówię kurczę, czternaście kilometrów, dokładnie czternaście
kilometrów, bo to jeszcze dokładnie sprawdzałem. Czternaście kilometrów mniej.
No to jest przecież niemożliwe, żeby ten.
No, ale w ogóle nie wiedziałem, gdzie ja
jestem, tylko na tej nawigacji. Jak mówię,
patrzę tu gdzieś zawrócić koło jakiegoś budynku dookoła. Musiałem przejechać
jeszcze, żeby zawrócić. Ja mówię kurczę, gdzie ja jestem? No potem sobie
popatrzyłem, to dalej było.Byłem w tym mieście Ratingen, tylko już bardziej od
strony centrum. Tam także już daleko, daleko. A
ja jechałem w kierunku miasta Velbert, także, także to jest totalnie przeciwna
droga. To jest, można powiedzieć, po prostej drodze, jak by się wrócić tylko
totalnie w drugim kierunku. No ja mówię,
żeby to była autostrada, to ja rozumiem, człowiek się zagapił, przejechał, nie
wiem, pomyślał, za długo myślał i tak nigdy mi się czegoś takiego, takie coś nie
zdarzyło, a tu no po prostu no mówię, za dużo skrzyżowań, za dużo, żeby nie
zauważyć po drodze, że się źle jedzie. To
było dla mnie bardzo dziwne i naprawdę nie
umiem sobie do dzisiaj wytłumaczyć, co
się właściwie stało. No coś mi się wydaje,
że mnie przerzuciło, bo normalnie jak ja wracałem jeszcze czy coś, to tak mi się
jeszcze te dwadzieścia prawie minut, to tych siedem kilometrów miastem, gdzie są
jeszcze światła, no to tam trochę tak nadrobiłem. A mało tego, jeszcze mam taką
aplikację w Polsce, tam Janosik ona się
nazywa. Ona tam pokazuje fotoradary i jak
wracałem, to też mi zaczęło pikać, że był
po drodze fotoradar i już samo to, bo to jest dosyć głośne, to by mi dało do
myślenia, że gdzieś jadę, bo tam jak już wracam do domu, tam nie ma żadnego
fotoradaru, tylko z tej drugiej strony już
to by mnie tak obudziło, że tak powiem,
jakbym się zamyślił, że jest fotoradar. A jak wracałem, mówię człowieku, jest
fotoradar. Mówię kurcze, no wiedziałbym to, jakbym jechał,
nawet to by mi dało znać, nie dał i po prostu no musiało. No tak jak pan mówi,
albo przerzuciło, albo to nie wiem, nie wiem, naprawdę jest to dla mnie dziwne,
ale no, tak, tak to wyglądało. Zastanawiające też jest to, że yy jeżeli
dobrze pamiętam, to tam panu wycięło chyba kilkadziesiąt minut z pamięci. Tak?
Dokładnie. Powiem panu no około dwudziestu, dwudziestu minut, tak
około dwudziestu minut mi wycięło. Yy tak, tak, coś w tym stylu. Tak.
Nie jestem w ogóle dwadzieścia minut, nie będąc świadomy tym, że się prowadzi
samochód. No to, to, to by było bardzo dziwne.
No to łączy z sytuacjami potencjalnie niebezpiecznych.
Tak bardzo, bardzo. Ale mówię no nie byłem, nie byłem, yy nie piłem alkoholu,
bo jeszcze tam na miejscu to, to, to. No
tam nawet nie można, tam choćby człowiek
chciał. Ja nawet też nie piłem nigdy, ale
chodzi, chodzi o sam fakt, że no nic, nic takiego nie było. To też nie był jakiś
klub, że ktoś mógł do, jak to się mówi, dosypać czegoś do napoju. Nie, to był po
prostu-- to była impreza organizowana chyba przez Polskę. To chyba
było jakieś, jakieś, było to organizowane.
Tam był Kabaret Młodych Panów, Kabaret Moralnego Niepokoju, bardzo dużo takich
fajnych kabaretów, także bardzo dużo ludzi, bardzo fajnie się bawili i ja
jedyne co tam piłem, to colę wypiłem i no
mówię no nawet, nawet grama małego piwa nie wypiłem, jak to się mówi nic, nic,
nic. Także ja sobie to naprawdę tłumaczyłem na różne sposoby i nie było
możliwością, żebym był pod wpływem czegokolwiek, bo mówię no, no tam nie
było, nie było nawet jak, jakby człowiek chciał. Ja już też, to też nie te lata,
żeby się tak bawić, jak to młodzi się bawią i tam różne ten... Ale ja mówię panu
no nie wiem, tłumaczyłem sobie, szukałem odpowiedzi nawet ze znajomymi, jak
rozmawiałem, bo oczywiście tylko tam dwóm
czy trzem znajomym powiedziałem, żeby tam
niektórzy, żeby sobie pomyśleli, że jakiś
walnięty jestem czy coś. Ale, ale wie pan, nie ma, nie ma, nie ma po prostu nic,
czego bym mógłbym się zaczepić i sobie to
w jakikolwiek sposób spróbować, nie wiem,
wmówić, wytłumaczyć, że to przez to czy przez to nie, nie było takiej opcji. Po
prostu, tak, że wypiłem tylko Coca Colę i...
Właśnie z tą Coca Colą nasunęło mi się takie pytanie, czy, czy wszystko pan ma w
porządku, że tak powiem, z cukrem? Tak, tak, tak. Wszystko okej?
Nawet niedawno, no wszystko, wszystko zdrowe, tak, robiłem nawet niedawno
badania, bo właśnie, jak to się mówi, w wieku czterdziestu lat to
w takim wieku, w takim wieku właśnie jestem. Mój lekarz, ja mieszkam za
granicą, mieszkam w Niemczech, mam lekarza co z Polski pochodzi to, to też mi to
zasugerował i robiłem badania także, także
wszystko mam w jak najlepszym porządku, wszystko. Nie mam nic, nic, żadnego
nadmiaru. Nawet myślałem, bo też taki no jestem kawał, znaczy kawał chłopa, mogę
powiedzieć i myślałem, że może tam coś jeszcze
z wątrobą będzie nie tak otłuszczona czy coś, jak to niektórzy mówią tam
cholesterolem. Nie, nic. Wszystko mam bardzo dobre w normie. Także, także zdrowy
chłop, jak to się mówi. Ale nie, nie mam
żadnego problemu zdrowotnego. Nic, nic z tych rzeczy.
Krótko mówiąc, napój pod tytułem Coca Cola
nie miał tutaj żadnego wpływu na przebieg tego zdarzenia.
Nie, nie, nie, nie, nie, nie mam. Nie ma.
Ja lubię dużo kawy pić, nawet to też nie ma tak, że pobudziła mnie jakoś ta coca
cola, że kofeina? Ja ogólnie lubię dużo kawy pić w ciągu dnia także, także no to
na tą kofeinę też jestem odporny. Ale, ale
no nie, nie, nie, nie. Po prostu będąc na
takiej imprezie wiadomo to tam człowiek no szklankę, no chyba szklanka Coca Coli
dokładnie wypiłem także no nie było, nie
było możliwości czegokolwiek, żeby— i tym
bardziej, że ja wróciłem. Byłem świadom tego, bo zaraz jak mi jak tam
się, jak się ocknąłem w tym miejscu, gdzie byłem, bo ja nie wiedziałem w ogóle,
gdzie jestem, ja byłem totalnie zdezorientowany. Ja mówię, gdzie ja w
ogóle ja nie znałem tego miejsca, bo ja tam w sumie nigdy nie jeździłem w tamtą
stronę i ja się zatrzymałem i w momencie,
gdy zawracałem, ja zadzwoniłem do mojej kobiecy i ja mówię Słuchaj, no tak i tak
się stało. Ja mówię ja nie wiem dokładnie,
gdzie ja jestem, ja muszę to na tej mapie
sprawdzić. No ona mówi no ale jak? No to
mówi no zawróć się, będziesz widział. Ja mówię tak, ale to nie, to ja mam bardzo
daleko. Mówi kilka kilometrów do tego punktu, gdzie w sumie bym musiał ten jak
zawracałem, to dojechałem znów do tych
świateł z powrotem, gdzie mnie przerzuciło w tym miejscu, bo dokładnie dokładnie
wiem, w którym to było miejscu. Dojechałem
do tych świateł, przejechałem dalej, ale
już było wszystko normalnie. Już, już ta droga, tak jak pamiętałem, tak jak, tak
jak tak.Ja bardzo często jeżdżę, jeżdżę
kilka razy w tygodniu tą drogą wracam, tak
że ja bardzo dobrze znam tą drogę, tak że
to już człowiek nawet z automatu tamty-
tamtędy jeździ i nawet jakby się zamyślił
to i tak przejedzie tą drogą. Bo to wie
pan, jak się z pracy wraca, czy coś to, za
taką... Taką drogę się zna bardzo dobrze. No jak wracałem, zwróciłem specjalnie
uwagę, czy może ktoś się tam znajduje w tym miejscu. Ja się rozglądałem na lewo,
na prawo. Wszystko normalnie, wszystko normalnie. I wtedy już przejechałem,
wróciłem do domu także. No nie wiem, nie wiem.
No bo tak mi się nasunęło jeszcze z tym
ewentualnym napojem na imprezie, że gdyby coś było nie tak, to pan by to chyba
zauważył, prawda? Takie jakieś... Oczywiście, oczywiście. Tak, tak, tak, tak
jakby nawet smak był inny czy coś. Nie,
ja po prostu tam bardzo dużo ludzi było i
myśmy, myśmy tam z automatu to wszystko nalewali tak, że myśmy zamawiali wtedy
chyba bodajże kilka od razu napojów, bo
kolejki wiadomo, na takich imprezach to są
duże. To myśmy dla całej naszej takiej-- bardzo dużo znajomych było, no to tam
wiadomo, myśmy od razu kilka napojów naraz
zamawiali, także nawet widziałem jak tu nalewali to, to w takich kubkach, bo to
Wszystko wiadomo, plastik-- znaczy w takich papierzanych kubkach, już nie
plastikowych, takich papierzanych kubkach.
Także to, to wszystko dawali. Ja byłem, widziałem jak nalewali, bo ja to
odbierałem do ręki, brałem i tam znajomym
zanosiłem. Nie było możliwości po prostu.
Ale ja tą colę piłem jeszcze przed samym
występem, przed tym samym kabaretem. To on
też trwał około no dwóch godzin. Muszę
powiedzieć, że to spokojnie trwało. Także,
także ja to piłem przed. Także to ja bym już
czuł po prostu na tym, na tym występie, że
coś się dzieje nie tak. Czy ja się jakoś
mogę dziwn- nie, było wszystko w porządku,
jak najlepszym porządku. Potem żeśmy się
tam porozjeżdżali, także każdy jechał, bo
to tak jak mówię, to była niedziela, żeby to była sobota, pewnie byśmy gdzieś ze
znajomymi jeszcze sobie usiedli. Nie, to
już była niedziela. Każdy wracał do domu, bo to było późno, a
potem chyba w poniedziałek do pracy każdy szedł, to wiadomo
nie było mowy o jakimś balowaniu czy czymkolwiek. No także no. Też sobie
szukałem. Szukałem wiele, wiele, wiele
różnych wytłumaczeń, czy mogło być to, czy
mogło być to, ale no same, same wypicie napoju z czymś, to bym już odczuł po
prostu tak jak wspomniałem na tym występie. A to ja jechałem jakieś dwie i
pół godziny do trzech godzin po wypiciu
tego napoju. Także z takim opóźnieniem to
wątpię, żeby, żeby coś w takim głośni miał zadziałać.
No to już raczej nie miało prawa działać
tak. A tutaj wygląda to tak, jakby takie połączenie zjawiska błędu, zjawiska
missing time i dziwnego przeniesienia jakby w przestrzeni w inne miejsce. Bo to
pan nic nie przeczuwał przed tym, zanim się Pan zorientował, że jest gdzie
indziej, to tak jakby nagle się stało.
Wszystko było w porządku. Tak, tak, to się
tak nagle stało, to się nagle stało. To tak jak no tak jak mówię, jedzie pan
ulicą, którą pan bardzo dobrze zna, którą
wraca pan do domu i nagle przejeżdża pan przez światła. No i to nie ta droga i
zaświetla mi się po prostu ta droga. To
nie ta droga, która zawsze tam była, tylko po prostu całkiem inna droga, w innym
miejscu, w innym kierunku. Y-y no mówię,
żebym naprawdę, żebym nie miał nawigacji,
to ja bym wtedy zwariował. Chyba ja bym
nie wiedział totalnie, gdzie ja jestem. Ja bym musiał gdzieś iść, zapytać kogoś,
jakoś. Nie wiem, czy taksówkę znaleźć, bo
to po samych na-na-nazw ulic to wiadomo, to nie było w tym mieście, gdzie ja
mieszkam, tylko w innym to nawet to by mi
dużo nie powiedziało. Także mówię dobrze,
że miałem tą nawigację i ona zaraz na nowo
obliczyła tą drogę, kazała zawrócić. Ale,
ale ja mówię czemu w ogóle mi nawigacja? Gdzie ja się w ogóle znajduję? Czemu ja
się mam zawrócić? Gdzie ja, gdzie ja jestem? Patrzę, patrzę na ten czas.
Pierwsze spojrzałem na czas, o której miałem być w domu. Kurczę, to mówię ponad
dwadzieścia minut później to jest no to, to jest przecież niemożliwe. No i tak
patrzę na te kilometry, ja wiem? No nic. No dobra, ja zadzwoniłem tak jak
wspomniałem i potem zacząłem wracać i tak patrzę. No i tak miałem jedne światła,
drugie fotoradar, minąłem rondo, minąłem,
mówię no to jest niemożliwe, to jest po prostu niemożliwe, żebym ja tego nie
zauważył jadąc w tym złym kierunku. To, to, to, to, to było totalnie niemożliwe.
Dlatego, dlatego no nie potrafię sobie tego wytłumaczyć.
Jakiegoś mandatu z tytułu przejechania w
okolicy tego fotoradaru, jak mniemam nie było? Czy Ty tak już-
Właśnie, właśnie to samo? Ja tak dokładnie myślałem. Mówię kurczę, jakbym
przejechał, żeby coś przyszło. Nic nie przyszło, żadnego mandatu, żadnego nic,
nic nie było. A to był taki fotoradar, on
i prędkość i czerwone światło bodajże bada takie, takie. No także mówię, żeby
cokolwiek. Nic, nic, nic, wszystko w porządku, nic nie przyszło z czasem, że
coś, coś tam się stało po prostu. No, no tak, tak to ucichło. No i potem tylko z
czasem ja nie wiedziałem gdzie, jak ja to mówię tam gdzieś na YouTubie, tak na
YouTubie wiadomo, że tam było nowe, nowe
nagranie, ale tam z Radia Paranormalium i tak pomyślałem, mówię, że do państwa
napiszę, bo nie wiedziałem, nie wiedziałem
po prostu, z kim mogę porozmawiać nawet na ten temat. Ja nawet myślałem o czymś
takiego jak są te, te hipnozy regresyjne
takie czy, czy, czy czegoś takiego nawet
nie spróbować, bo no temat, temat naprawdę
nie daje mi spokoju i po prostu czy coś takiego by nawet mogło pomóc. Ale no nie
wiem, nie wiem. Szukam każdej możliwej odpowiedzi, chętnie się podejmę, podejmę
każdej możliwej rady, pomocy czy czegokolwiek, żeby znaleźć jakąś odpowiedź
na tą-- może być tak, że nie znajdę tej odpowiedzi i to będzie siedzieć kolejne
lata we mnie, ale, ale ja bardzo, bardzo
chętnie się skontaktuję z kimś, kto, kto może mieć więcej pomysłów na ten
przypadek, co właśnie mi się wydarzył. Ja
właśnie w pracy, jak mam ten, to ja sobie bardzo często słucham różne, różne tam
właśnie z Radia Paranormalnych, różne te ukologiczne, o tam o hipnozach i tak
dalej. Bardzo, bardzo lubię słuchać. Bardzo i bardzo właśnie interesuje mnie
ten, te różne tematy, ale no powiem panu bardzo, jakby to powiedzieć, nigdy nie
przypuszczałem, że mnie to po prostu spotka. Ja bardziej słuchałem, takim
słuchaczem byłem, ale, ale że coś takiego mi się przydarzy i
nie będę mieć na to odpowiedzi, to naprawdę no nie, nie przypuszczałbym nigdy
w życiu, ale bardzo można to udostępnić gdziekolwiek także ja
jestem otwarty. Jakby ktoś miał jakiekolwiek pytania do mnie to, to, to
Jestem dostępny, także bardzo zapraszam do
jakichkolwiek rozmów po prostu. No tak jak mówię, jeśli, jeśli coś się dowiem,
nawet, nawet jeśli bym spróbował tej hipnozy, to, to przekażę dalej do Państwa.
Czy coś się dowiedziałem, czy coś się udało? Ale, ale no będę próbować, na pewno
będę próbować różnych, różnych sposobów.Żeby, żeby jakąś odpowiedź na to
znaleźć. Bo żadne jakieś wspomnienia z tego
utraconego czasu panu w międzyczasie nie wróciły, nie?
Kompletnie nic. Kompletnie nic. Wie pan co? Tak, to jest takie,
tak jak mówię- jadę, światła były, przejechałem, przejechałem właśnie te
światło i kompletnie się-- dokładnie po przejechaniu linii tych świateł patrzę,
patrzyłem do przodu, bo tam normalnie za
tymi światłami z drugiej strony jest zjazd na, na autostradę jak się od drugiej
strony jedzie. No i przejechałem po prostu prosto i w tym momencie zmieniło się
wszystko. To był taki klik, zmieniło się
wszystko i później z czasem tak mówiłem. I
właśnie szkoda, że w ten sam dzień nie, nie, nie przyszło mi do głowy kamery
sprawdzić, bo tą kamerę to była niedziela. We wtorek sprawdziłem tą kamerę, a
normalnie do czterech dni jak tak jeżdżę
to te nagrania mogę sobie otworzyć. A tu jest tak dokładnie to choćby ten jeden
dzień po prostu pusty. No nie ma po prostu. Kolejne. Od poniedziałku były
pierwsze nagrania. Mówię kurcze, no powinny być z niedzieli, choćby, choćby to
był już sam koniec, bo to była dwudziesta
trzecia trzydzieści tam z hakiem, jakoś
około, około tej godziny. Teraz dokładnie nie kojarzę, ale koło tej godziny tak
jakoś było jak byłem w tym miejscu i mówię no to, to był koniec dnia, to tym
bardziej powinno z tego momentu być zarejestrowane, bo tam
z rana czy coś, to mogło się już wykasować. Ale no nie ma nic, nie ma nic.
Poszedłem, mówię kurczę, że mi to do głowy od razu nie przyszło, a kamerę mam.
Także, także takie ucięte jest dokładnie
wszystko. Nic, nic. Próbowałem sobie tam jakoś, jakoś wytłumaczyć: nawet
parę dni później specjalnie pojechałem jeszcze raz tą drogą, sprawdzić tą drogę,
gdzie gdzieś tam znalazłem tak mniej więcej i patrzę, mówię tak: tu, tu mówię
tu jakieś rondo, tu jeszcze, tu jeszcze światła, tu-tu jeszcze ten fotoradar, tu
jeszcze to i znów mi ta aplikacja, ten Yanosik zaczął mi po prostu piszczeć, że,
że tam jeszcze tam się odzywa taki lektor,
że tam jest właśnie kamera, żeby zwolnić i tam treść po czterdzieści czy
pięćdziesiąt kilometrów na godzinę tam mówi, że w tym miejscu, że rejestruje to
nawet i to bardzo głośno w aucie się odzywa. Także mówię to by mnie, to by mi
już dało znać, że, że też mam uważać, że jest jakaś kamera i w ogóle skąd się
wzięła kamera, bo w tym, w tym kierunku, w którym wracam do domu, nie ma żadnej
fotoradaru czy kamery. Nie ma, nie ma nic.
Także tam się nie odzywa ta aplikacja. I to mówię no kurczę, to jest niemożliwe,
że, że tyle rzeczy, tyle musiałem mijać,
no i tak długo jechać, żeby nie zauważyć tego, żeby-- ale nic sobie nawet nie
przypomniałem tej drogi, bo czasami człowiek jedzie, to zauważył: o, taki
budynek tu jest czy, czy takie auto, czy cokolwiek w tym miejscu stoi, czy jakaś
restauracja, knajpka, czy coś, to człowiek
zauważy takie coś i nic, nic, po prostu nic, nic nie kojarzyłem, nic nie
wiedziałem. Tak jakbym pierwszy raz tędy jechał. Także, także to było totalnie
dziwne dla mnie. Ja się słabo znam na jakichś tam
urządzeniach stosowanych w samochodach,
ale chyba wideorejestrator sam się włącza w momencie, jak się odpala, prawda?
Tak, tak, tak, tak. W momencie włączenia zapłonu to się samo włącza i to się na
bieżąco się to rejestruje. Jak mówię, mam, wiem z przodu
i z tyłu kamera i przód i tył mi się rejestruje także, także no mówię no, no
ale to kompletnie ten dzień w ogóle wykasowane, tak? Wykasowane, no pusto i
ten tylko od poniedziałku-- tam były pierwsze, pierwsze, pierwsze te nagrania,
które udało mi się, bo specjalnie do domu wziąłem na komputer już prędzej nawet
wyłączyłem. Mówię, żeby się dalej nie nagrywało, wyłączyłem kartę, wyciągłem
pamięci, żeby, żeby po prostu się coś nie
dograło i nie wykasowało, ale no nic, nic
tam już było cisza także no normalnie by
tam coś nagrało i ja mówię nie wiem, nie wiem. No po prostu, po prostu brak
odpowiedzi. Próbuję sobie naprawdę na wiele możliwości w różnych tam dziedzinach
odpowiadać na to nie wiem, nie wiem po prostu. No ale tak jak zadzwoniłem do
państwa właśnie, tak państwo powiedzieli,
że takie przerzucenie w czasie czy coś i ja wiem, że to trochę brzmi jak science
fiction, ale to jest najbardziej logiczna
odpowiedź na ten moment, że takie coś się
mogło stać, że takie przerzucenie w tym miejscu, w tym czy coś, bo no ciężko,
ciężko, ciężko mi jest cokolwiek innego na
ten moment powiedzieć. Aa, no mówię, ja jestem otwarty. Jakby ktoś naprawdę miał
jakieś pytania, to, to zapraszam. Jestem, jestem dostępny i możemy kontynuować.
I to już wszystkie przygotowane na dziś relacje. Dajcie znać w komentarzach, co
sądzicie o opisanych dziś zdarzeniach. A jeśli macie jakieś swoje relacje o
spotkaniach z nieznanym i chcielibyście
się nimi podzielić— zapraszam do kontaktu. Mówił do Państwa Marek Sęk Ivellios.
Radio Paranormalium — paranormalny głos w
Twoim domu. Dziękuję za uwagę, dobranoc i do usłyszenia w kolejnych naszych
audycjach. Zapowiedzi jak zawsze znajdziecie na naszej stronie internetowej
www.paranormalium.pl oraz we wpisach na naszych profilach społecznościowych.
Polecam również Państwa uwadze najnowszy listopadowy numer "NieZnanego Świata",
który znajdziecie w punktach prasowych na terenie całej Polski. Dostępna jest
również prenumerata na rok 2024, którą
można zamówić obok innych ciekawych treści w sklepie internetowym na
www.Nieznany.pl. Tych z Państwa, którzy przeżyli coś
nietypowego i chcieliby nam o tym opowiedzieć zapraszamy do kontaktu. Nasze
numery telefonów to stacjonarny 32 746 00 08, 32 746 00
08, komórkowy 530 620 493, 530 620 493, skype: radio.paranormalium.pl,
numer Gadu-Gadu: 36 08 80 02, 36 08 80 02. Czekamy także na Państwa e-maile pod
adresem: radio@paranormalium.pl, radio@paranormalium.pl.
Gdyby przy naszych telefonach nikt nie dyżurował, prosimy o nagranie wiadomości
głosowej bądź wysłanie SMS-a. Bardzo prosimy o sprecyzowanie, w jakiej sprawie
chcą się Państwo z nami skontaktować. Słuchaczy dzwoniących z numerów
zastrzeżonych lub z zagranicy prosimy ponadto o podanie numeru, na który mamy
oddzwonić. Wszystkim świadkom gwarantujemy
pełną anonimowość. W razie wykorzystania zapisu rozmowy w którejś z audycji
istnieje możliwość zmiany barwy głosu.